The rebellion of Aaron’s golden calf at the beginning of ancient Israel, prophetically aligns with the rebellion of Jeroboam at the beginning of the ten tribes of the northern kingdom of Ephraim. These sacred histories typify the rebellion of Adventism in 1863.
Հին Իսրայելի սկզբում Ահարոնի ոսկե հորթի ապստամբությունը մարգարեաբար համընկնում է Երոբովամի ապստամբության հետ Եփրեմի հյուսիսային թագավորության տասը ցեղերի սկզբում։ Այս սուրբ պատմությունները նախատիպավորում են ադվենտիզմի ապստամբությունը 1863 թվականին։
There are of course other witnesses to 1863, but Aaron and king Jeroboam provide witnesses that lay over the top of the history of 1863, and all those histories illustrate the movement of the one hundred and forty-four thousand, which is the Protestant horn, not only during the final days of the sixth kingdom of Bible prophecy, but all the way to the close of probation. Those histories also address the parallel history of the Republican horn in the sixth kingdom.
Անշուշտ, 1863 թվականին վերաբերող այլ վկաներ ևս կան, սակայն Ահարոնն ու Երովաբաամ թագավորը տալիս են այնպիսի վկայություններ, որոնք համընկնում են 1863 թվականի պատմության վրա, և այդ բոլոր պատմությունները պատկերում են հարյուր քառասունչորս հազարի շարժումը, որը բողոքական եղջյուրն է, ոչ միայն աստվածաշնչյան մարգարեության վեցերորդ թագավորության վերջին օրերի ընթացքում, այլև մինչև շնորհքի դռան փակվելը։ Այդ պատմությունները նաև վերաբերում են վեցերորդ թագավորության մեջ Հանրապետական եղջյուրի զուգահեռ պատմությանը։
It is generally a very difficult truth for those that believe, that the Seventh-day Adventist church is God’s remnant people at the end of the world. That belief is our first mistake. There is no biblical evidence that the Laodicean church represents the people that are lifted up as an ensign during the Sunday law crisis. Our first mistake is accepting the false premise that this is so. The ensign at the end of the world is made up of those who were cast out by the members of the synagogue of Satan.
Ընդհանրապես հավատացյալների համար մի շատ դժվար ճշմարտություն է այն, թե Յոթերորդ օրվա ադվենտիստ եկեղեցին աշխարհի վախճանին Աստծո մնացյալ ժողովուրդն է։ Այդ հավատը մեր առաջին սխալն է։ Աստվածաշնչյան ոչ մի ապացույց չկա, թե Լաոդիկիայի եկեղեցին ներկայացնում է այն ժողովրդին, որ Կիրակնօրյա օրենքի ճգնաժամի ընթացքում բարձրացվում է որպես դրոշ։ Մեր առաջին սխալը այն կեղծ նախադրույթն ընդունելն է, թե դա այդպես է։ Աշխարհի վախճանին դրոշը կազմված է նրանցից, ովքեր դուրս նետվեցին սատանայի ժողովարանի անդամների կողմից։
And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. Isaiah 11:12.
Եվ Նա դրոշակ պիտի կանգնեցնի ազգերի համար, և պիտի հավաքի Իսրայելի վտարանդիներին, ու պիտի համախմբի Հուդայի ցրվածներին երկրի չորս ծագերից։ Եսայիա 11:12.
It is Laodicean Adventists that cast out those that are to be the ensign.
Լաոդիկեական ադվենտիստներն են, որ դուրս են գցում նրանց, որոնք պետք է լինեն դրոշը։
Hear the word of the Lord, ye that tremble at his word; Your brethren that hated you, that cast you out for my name’s sake, said, Let the Lord be glorified: but he shall appear to your joy, and they shall be ashamed. Isaiah 66:5.
Լսեցե՛ք Տիրոջ խոսքը, դուք, որ դողում եք Նրա խոսքից. Ձեր եղբայրները, որ ատում էին ձեզ, որ վտարում էին ձեզ Իմ անվան համար, ասում էին. «Թող Տերը փառավորվի». բայց Նա պիտի հայտնվի ձեր ուրախության համար, և նրանք պիտի ամաչեն։ Եսայիա 66:5.
Those that are the ensign get cast out for the “name” of Christ. The name that produces the hatred is Alpha and Omega, for the principle of Alpha and Omega is what clearly identifies who the Seventh-day Adventist church represents in Bible prophecy. The parable of the ten virgins represents Adventism.
Նրանք, ովքեր նշանն են, դուրս են գցվում Քրիստոսի «անվան» համար։ Այն անունը, որ ծնում է ատելությունը, Ալֆան և Օմեգան է, որովհետև Ալֆայի և Օմեգայի սկզբունքն է հստակորեն նույնացնում, թե Յոթերորդ օրվա ադվենտիստական եկեղեցին Աստվածաշնչյան մարգարեության մեջ ում է ներկայացնում։ Տասը կույսերի առակը ներկայացնում է ադվենտիզմը։
“The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.
«Մատթեոս 25-ի տասը կույսերի առակը նույնպես պատկերում է ադվենտիստ ժողովրդի փորձառությունը»։ The Great Controversy, 393.
The parable was fulfilled at the beginning of Adventism and it is fulfilled again to the very letter at the end.
Առակը կատարվեց ադվենտական շարժման սկզբում, և այն կրկին կատարվում է մինչև իսկ տառացիորեն՝ վերջում։
“I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.
«Ես հաճախ հղվում եմ տասը կույսերի առակին, որոնցից հինգը իմաստուն էին, և հինգը՝ անմիտ։ Այս առակը կատարվել է և պիտի կատարվի մինչև վերջին տառը, որովհետև այն ունի հատուկ կիրառություն այս ժամանակի համար և, ինչպես երրորդ հրեշտակի պատգամը, կատարվել է և պիտի շարունակի լինել ներկա ճշմարտություն մինչև ժամանակի ավարտը»։ Review and Herald, August 19, 1890.
The foolish virgins that wake up and recognize they have no oil are the Laodiceans.
Անխոհեմ կույսերը, որոնք արթնանում են և գիտակցում, որ յուղ չունեն, Լաոդիկեցիներն են։
“The state of the Church represented by the foolish virgins, is also spoken of as the Laodicean state.” Review and Herald, August 19, 1890.
«Եկեղեցու այն վիճակը, որը ներկայացված է անմիտ կույսերով, նաև բնութագրվում է որպես լաոդիկեական վիճակ»։ Review and Herald, August 19, 1890.
The struggle of the wise virgins, represented also as the Philadelphian church, is with a church that claims to be Jews, but they are not.
Իմաստուն կույսերի պայքարը, որոնք ներկայացված են նաև որպես Ֆիլադելփիայի եկեղեցի, մի եկեղեցու դեմ է, որը պնդում է, թե հրեաներ է, բայց այդպես չէ։
Behold, I will make them of the synagogue of Satan, which say they are Jews, and are not, but do lie; behold, I will make them to come and worship before thy feet, and to know that I have loved thee. Revelation 3:9.
Ահա, ես սատանայի ժողովարանից եղողներին, որոնք ասում են, թե իրենք հրեաներ են, բայց չեն, այլ ստում են, պիտի անեմ, որ գան ու երկրպագեն քո ոտքերի առաջ, և գիտենան, որ ես քեզ սիրել եմ։ Հայտնություն 3:9.
Sister White addresses this verse in the very first publication after the great disappointment.
Քույր Ուայթը դիմում է այս համարին մեծ հիասթափությունից հետո լույս տեսած ամենաառաջին հրատարակության մեջ։
“You think, that those who worship before the saint’s feet, (Revelation 3:9), will at last be saved. Here I must differ with you; for God shew me that this class were professed Adventists, who had fallen away, and ‘crucified to themselves the Son of God afresh, and put him to an open shame.’ And in the ‘hour of temptation,’ which is yet to come, to show out every one’s true character, they will know that they are forever lost; and overwhelmed with anguish of spirit, they will bow at the saint’s feet.” Word to the Little Flock, 12.
«Դուք կարծում եք, թե նրանք, ովքեր երկրպագում են սրբի ոտքերի առաջ (Հայտնություն 3:9), ի վերջո պիտի փրկվեն։ Այստեղ ես պետք է չհամաձայնեմ ձեզ հետ, որովհետև Աստված ինձ ցույց տվեց, որ այս դասը դավանող ադվենտիստներ էին, որոնք ընկել էին, և «իրենց համար վերստին խաչում էին Աստծո Որդուն և նրան բացահայտ խայտառակության էին մատնում»։ Եվ «փորձության ժամին», որը դեռ պիտի գա՝ յուրաքանչյուրի իսկական բնավորությունը ի հայտ բերելու համար, նրանք պիտի իմանան, որ ընդմիշտ կորած են. և հոգու տառապանքով ճնշված՝ պիտի խոնարհվեն սրբի ոտքերի առաջ»։ Word to the Little Flock, 12.
In Isaiah chapter five the song of the vineyard, which Christ later employed is mentioned for the first time.
Եսայիա մարգարեի գրքի հինգերորդ գլխում առաջին անգամ հիշատակվում է այգու երգը, որը հետագայում օգտագործեց Քրիստոսը։
Now will I sing to my wellbeloved a song of my beloved touching his vineyard. My wellbeloved hath a vineyard in a very fruitful hill: And he fenced it, and gathered out the stones thereof, and planted it with the choicest vine, and built a tower in the midst of it, and also made a winepress therein: and he looked that it should bring forth grapes, and it brought forth wild grapes. And now, O inhabitants of Jerusalem, and men of Judah, judge, I pray you, betwixt me and my vineyard. What could have been done more to my vineyard, that I have not done in it? wherefore, when I looked that it should bring forth grapes, brought it forth wild grapes? Isaiah 5:1–4.
Արդ, ես իմ Սիրելիի մասին իմ սիրեցյալի երգը պիտի երգեմ՝ նրա այգու վերաբերյալ։ Իմ սիրելին մի այգի ուներ մի չափազանց արգավանդ բլրի վրա։ Եվ նա ցանկապատեց այն, և քարերը հավաքեց ու հեռացրեց նրանից, և տնկեց այն ընտիր որթով, և նրա մեջտեղում աշտարակ շինեց, և այնտեղ նաև հնձան պատրաստեց. և սպասեց, որ այն խաղող բերեր, բայց այն վայրի խաղող բերեց։ Եվ այժմ, ո՛վ Երուսաղեմի բնակիչներ և Հուդայի մարդիկ, խնդրում եմ, դատեցե՛ք իմ և իմ այգու միջև։ Էլ ի՞նչ կարելի էր անել իմ այգու համար, որ ես չեմ արել նրա մեջ։ Ինչո՞ւ, երբ ես սպասում էի, որ այն խաղող բերեր, այն վայրի խաղող բերեց։ Եսայիա 5:1–4.
The parable whether in the Old Testament or the New identifies God’s church as being rejected by God for refusing to bring forth the fruits they were raised up to produce. In Isaiah five, at the conclusion of the parable, the punishment of the vineyard is identified, while also promising to lift up an ensign to the nations. Clearly the vineyard is not the ensign.
Առակը՝ թե՛ Հին Կտակարանում, թե՛ Նորում, ցույց է տալիս, որ Աստծո եկեղեցին մերժվում է Աստծո կողմից, որովհետև հրաժարվում է տալ այն պտուղները, որոնց համար բարձրացվել էր։ Եսայի հինգերորդ գլխում, առակի ավարտին, որթատունկի պարտեզի պատիժը նշվում է՝ միաժամանակ նաև խոստանալով դրոշ բարձրացնել ազգերի համար։ Պարզ է, որ որթատունկի պարտեզը դրոշը չէ։
Therefore is the anger of the Lord kindled against his people, and he hath stretched forth his hand against them, and hath smitten them: and the hills did tremble, and their carcases were torn in the midst of the streets. For all this his anger is not turned away, but his hand is stretched out still. And he will lift up an ensign to the nations from far, and will hiss unto them from the end of the earth: and, behold, they shall come with speed swiftly. Isaiah 5:25, 26.
Ուստի Տիրոջ բարկությունը բորբոքվեց Իր ժողովրդի դեմ, և Նա Իր ձեռքը մեկնել է նրանց վրա և հարվածել է նրանց. և բլուրները դողացին, և նրանց դիակները պատռված էին փողոցների մեջտեղում։ Այս բոլորի համար Նրա բարկությունը չի դարձվել հեռու, այլ Նրա ձեռքը դեռևս մեկնած է։ Եվ Նա կհաստատի դրոշ մի հեռավոր ազգերի համար և կսուլի նրանց երկրի ծայրից. և ահա, նրանք շուտով, սրընթաց պիտի գան։ Եսայիա 5:25, 26.
When Jesus later sang the song as a parable His conclusion was just as decisive.
Երբ Հիսուսը հետագայում այս երգը առակի ձևով արտասանեց, Նրա եզրակացությունը նույնքան վճռական էր։
Hear another parable: There was a certain householder, which planted a vineyard, and hedged it round about, and digged a winepress in it, and built a tower, and let it out to husbandmen, and went into a far country: And when the time of the fruit drew near, he sent his servants to the husbandmen, that they might receive the fruits of it. And the husbandmen took his servants, and beat one, and killed another, and stoned another. Again, he sent other servants more than the first: and they did unto them likewise. But last of all he sent unto them his son, saying, They will reverence my son. But when the husbandmen saw the son, they said among themselves, This is the heir; come, let us kill him, and let us seize on his inheritance. And they caught him, and cast him out of the vineyard, and slew him. When the lord therefore of the vineyard cometh, what will he do unto those husbandmen? They say unto him, He will miserably destroy those wicked men, and will let out his vineyard unto other husbandmen, which shall render him the fruits in their seasons. Jesus saith unto them, Did ye never read in the scriptures, The stone which the builders rejected, the same is become the head of the corner: this is the Lord’s doing, and it is marvellous in our eyes? Therefore say I unto you, The kingdom of God shall be taken from you, and given to a nation bringing forth the fruits thereof. And whosoever shall fall on this stone shall be broken: but on whomsoever it shall fall, it will grind him to powder. And when the chief priests and Pharisees had heard his parables, they perceived that he spake of them. Matthew 21:33–45.
Լսեցե՛ք ուրիշ առակ. կար մի տանտէր մարդ, որ այգի տնկեց, ցանկապատեց այն շուրջանակի, նրա մէջ հնձան փորեց, աշտարակ շինեց, այն տուեց մշակներին եւ գնաց հեռաւոր երկիր։ Եւ երբ պտղի ժամանակը մօտեցաւ, իր ծառաներին ուղարկեց մշակների մօտ, որպէսզի առնեն նրա պտուղները։ Բայց մշակները բռնելով նրա ծառաներին՝ մէկին ծեծեցին, միւսին սպանեցին, իսկ մի ուրիշի քարկոծեցին։ Դարձեալ ուրիշ ծառաներ ուղարկեց՝ առաջիններից աւելի շատ, եւ նրանց հետ նոյնպէս վարուեցին։ Իսկ ամէնից վերջ նրանց մօտ ուղարկեց իր որդուն՝ ասելով. «Իմ որդուց ակնածանք կունենան»։ Բայց երբ մշակները տեսան որդուն, իրար մէջ ասացին. «Սա՛ է ժառանգը. եկէ՛ք սպանենք նրան եւ տիրանանք նրա ժառանգութեանը»։ Եւ բռնելով նրան՝ դուրս գցեցին այգուց եւ սպանեցին։ Արդ, երբ այգու տէրը գայ, ի՞նչ պիտի անի այդ մշակներին։ Ասացին նրան. «Այդ չար մարդկանց չարաչար կորստեան պիտի մատնի եւ իր այգին պիտի տայ ուրիշ մշակների, որոնք ժամանակին նրան պիտի տան նրա պտուղները»։ Յիսուս նրանց ասաց. «Երբէք չէ՞ք կարդացել Գրքերում. “Այն քարը, որ շինարարները մերժեցին, նա եղաւ անկիւնաքարը. սա Տիրոջից եղաւ, եւ զարմանալի է մեր աչքերին”։ Դրա համար ասում եմ ձեզ, թէ Աստծու արքայութիւնը ձեզնից պիտի վերցուի եւ պիտի տրուի մի ազգի, որ նրա պտուղները բերի։ Եւ ով որ ընկնի այս քարի վրայ, պիտի փշրուի, բայց ում վրայ որ այն ընկնի, նրան փոշի պիտի դարձնի»։ Եւ երբ քահանայապետներն ու փարիսեցիները լսեցին նրա առակները, հասկացան, որ իրենց մասին էր խօսում։ Մատթէոս 21:33–45։
The Laodicean Seventh-day Adventist church is not the ensign that is lifted up. The vineyard in the last days that has been typified by ancient Israel is the Laodicean Seventh-day Adventist church, but there will be a nation that brings forth the fruit which qualifies as the first fruits, which is what the one hundred and forty-four thousand are.
Լաոդիկեայի Յոթներորդ օրվա Ադվենտիստ եկեղեցին այն դրոշակը չէ, որ բարձրացվում է։ Վերջին օրերի այգին, որը նախատիպավորվել է հին Իսրայելով, Լաոդիկեայի Յոթներորդ օրվա Ադվենտիստ եկեղեցին է, բայց կլինի մի ազգ, որ կբերի այն պտուղը, որը որակավորվում է որպես առաջին պտուղներ, և հենց դա են հարյուր քառասունչորս հազարը։
These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. Revelation 14:4.
Սրանք են նրանք, որ կանանցով չպղծվեցին, որովհետև կույսեր են։ Սրանք են նրանք, որ հետևում են Գառին, ուր որ Նա գնում է։ Սրանք գնվեցին մարդկանց միջից՝ որպես առաջնապտուղ Աստծուն և Գառին։ Հայտնություն 14:4.
As an ensign they will be employed by the Householder to bring in the final harvest. The Laodicean Seventh-day Adventist church is the vineyard who rejected the foundation stone of Moses’ seven times. From that point on it was a progressive descent into greater and greater darkness. The ensign shall be “a root of Jesse.” The root of Jesse, or David represents the very last truth Jesus presented to the quibbling Jews of His history. It is a symbol of the principle of Alpha and Omega, which the unfaithful husbandmen of both ancient and modern Israel refuse to understand.
Որպես նշան՝ նրանք պիտի գործածվեն Տնտեսի կողմից՝ վերջին հնձքը հավաքելու համար։ Լաոդիկեացի Յոթերորդ-օրյա ադվենտիստական եկեղեցին այն այգին է, որ մերժեց Մովսեսի «յոթ ժամանակների» հիմնաքարը։ Այդ պահից սկսած եղավ աստիճանական անկում դեպի ավելի ու ավելի մեծ խավար։ Նշանը պիտի լինի «Հեսսեի արմատ»։ Հեսսեի, կամ Դավթի արմատը ներկայացնում է հենց այն ամենավերջին ճշմարտությունը, որ Հիսուս Իր պատմության ընթացքում ներկայացրեց վիճաբանող հրեաներին։ Սա Ալֆայի և Օմեգայի սկզբունքի խորհրդանիշն է, որը թե՛ հին և թե՛ նոր Իսրայելի անհավատարիմ այգեգործները հրաժարվում են հասկանալ։
And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious. Isaiah 11:10.
Եվ այն օրը կլինի Հեսսեի արմատը, որ պիտի կանգնի իբրև դրոշ ժողովուրդների համար. դեպի նա պիտի դառնան հեթանոսները, և նրա հանգիստը փառավոր պիտի լինի։ Եսայիա 11:10։
Sister White and James White clearly identify that by 1856 the movement had become Laodicea, so when does she identify that it ever accepted the message to the Laodiceans? She never did. Our first mistake is accepting the claim that the Seventh-day Adventist church has been a victorious church as she went through history. It is quite the opposite. If we accept that first mistaken premise, our eyes are closed to prophetic facts that teach otherwise. For instance, Sister White repeatedly identifies that the history of ancient literal Israel illustrates the experience and history of modern spiritual Israel. Often when she references ancient Israel as the example for modern Israel, she simultaneously quotes the apostle Paul’s classic statement of the same fact.
Քույր Ուայթը և Ջեյմս Ուայթը հստակորեն ցույց են տալիս, որ մինչև 1856 թվականը շարժումը դարձել էր Լաոդիկիա. ուստի ե՞րբ է նա նշում, թե այն երբևէ ընդունել է Լաոդիկեցիներին ուղղված լուրը։ Նա երբեք այդպիսի բան չի արել։ Մեր առաջին սխալն այն պնդումն ընդունելն է, թե Յոթերորդ օրվա ադվենտիստական եկեղեցին, պատմության ընթացքի մեջ անցնելով, եղել է հաղթական եկեղեցի։ Իրականում՝ ճիշտ հակառակը։ Եթե ընդունենք այդ առաջին սխալ նախադրյալը, ապա մեր աչքերը փակվում են այն մարգարեական փաստերի առաջ, որոնք այլ բան են սովորեցնում։ Օրինակ՝ Քույր Ուայթը բազմիցս մատնանշում է, որ հին, բառացի Իսրայելի պատմությունը պատկերում է նոր, հոգևոր Իսրայելի փորձառությունն ու պատմությունը։ Հաճախ, երբ նա հին Իսրայելին հիշատակում է որպես նոր Իսրայելի օրինակ, միաժամանակ մեջբերում է նաև Պողոս առաքյալի նույն իրողության մասին դասական հայտարարությունը։
Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come. 1 Corinthians 10:11.
Եվ այս ամենը նրանց պատահեց որպես օրինակներ, և գրվեց մեր խրատության համար, որոնց վրա հասել են աշխարհի վախճանները։ Ա Կորնթացիս 10:11։
The apostle Paul in verse eleven is summarizing the previous ten verses.
Պողոս առաքյալը տասնմեկերորդ համարում ամփոփում է նախորդ տասը համարները։
Moreover, brethren, I would not that ye should be ignorant, how that all our fathers were under the cloud, and all passed through the sea; And were all baptized unto Moses in the cloud and in the sea; And did all eat the same spiritual meat; And did all drink the same spiritual drink: for they drank of that spiritual Rock that followed them: and that Rock was Christ. But with many of them God was not well pleased: for they were overthrown in the wilderness. Now these things were our examples, to the intent we should not lust after evil things, as they also lusted. Neither be ye idolaters, as were some of them; as it is written, The people sat down to eat and drink, and rose up to play. Neither let us commit fornication, as some of them committed, and fell in one day three and twenty thousand. Neither let us tempt Christ, as some of them also tempted, and were destroyed of serpents. Neither murmur ye, as some of them also murmured, and were destroyed of the destroyer. 1 Corinthians 10:1–10.
Ավելին, եղբայրնե՛ր, չեմ ուզում, որ անգետ լինեք, թե մեր բոլոր հայրերը ամպի տակ էին, և բոլորը ծովով անցան. և բոլորը Մովսեսի մեջ մկրտվեցին՝ ամպի մեջ և ծովի մեջ. և բոլորը նույն հոգևոր կերակուրն կերան. և բոլորը նույն հոգևոր ըմպելիքը խմեցին, որովհետև խմում էին այն հոգևոր Վեմից, որ հետևում էր նրանց, և այդ Վեմն էր Քրիստոսը։ Բայց նրանցից շատերով Աստված չհաճեցավ, որովհետև նրանք տապալվեցին անապատում։ Արդ, այս բաները եղան մեզ համար օրինակներ, որպեսզի մենք չցանկանանք չար բաներ, ինչպես նրանք էլ ցանկացան։ Ոչ էլ կռապաշտ եղեք, ինչպես նրանցից ոմանք եղան, ինչպես գրված է. «Ժողովուրդը նստեց ուտելու և խմելու, և վեր կացավ խաղալու»։ Ոչ էլ պոռնկություն գործենք, ինչպես նրանցից ոմանք գործեցին, և մեկ օրում ընկան քսաներեք հազար։ Ոչ էլ փորձենք Քրիստոսին, ինչպես նրանցից ոմանք էլ փորձեցին և կորստյան մատնվեցին օձերից։ Ոչ էլ տրտնջաք, ինչպես նրանցից ոմանք էլ տրտնջացին և կործանվեցին կործանիչից։ Ա Կորնթացիս 10:1–10։
Paul and Sister White do not use ancient Israel as an example of a victorious and righteous people. Quite the opposite. Paul summarizes those first ten verses, in verse eleven, and then in the next verse states the lesson that the history of ancient Israel is to convey to those who will see.
Պողոսը և Քույր Ուայթը հին Իսրայելին չեն ներկայացնում որպես հաղթական և արդար ժողովուրդի օրինակ։ Ընդհակառակը։ Պողոսը տասնմեկերորդ համարում ամփոփում է այդ առաջին տասը համարները, ապա հաջորդ համարում շարադրում է այն դասը, որ հին Իսրայելի պատմությունը պետք է փոխանցի նրանց, ովքեր պիտի տեսնեն։
Wherefore let him that thinketh he standeth take heed lest he fall. 1 Corinthians 10:12.
Ուստի ով կարծում է, թե կանգնած է, թող զգուշանա, որ չընկնի։ Ա Կորնթացիս 10:12.
Ancient Israel provides an example of a people that were called of God, led of God, fulfilled the prophecies of God and rebelled against God every step of the way, and ultimately crucified the Creator of heaven and earth! Adventists have no problem admitting these facts about ancient Israel, but rarely do they allow the intended warning to break through their Laodicean blindness. They may quote the passages where Sister White identifies the church as the apple of God’s eye, and it is, but God’s love for His people does not throw a cloak over their actual condition. Those who He loves He rebukes and chastens. As much as God’s church is the apple of God’s eye, Jesus very plainly summarized His relationship with that apple, His apple.
Հին Իսրայելը ներկայացնում է մի ժողովրդի օրինակ, որը կոչված էր Աստծուց, առաջնորդվում էր Աստծո կողմից, կատարեց Աստծո մարգարեությունները և ամեն քայլափոխի ապստամբեց Աստծու դեմ, և ի վերջո խաչեց երկնքի և երկրի Արարչին։ Ադվենտիստները դժվարություն չունեն ընդունելու հին Իսրայելի վերաբերյալ այս փաստերը, սակայն հազվադեպ են թույլ տալիս, որ նախատեսված նախազգուշացումը ճեղքի իրենց լաոդիկեական կուրությունը։ Նրանք կարող են մեջբերել այն հատվածները, ուր Քույր Ուայթը եկեղեցին նույնացնում է որպես Աստծո աչքի բիբը, և այդպես էլ է, բայց Աստծո սերը Իր ժողովրդի հանդեպ ծածկոց չի գցում նրանց իրական վիճակի վրա։ Նրանց, ում Նա սիրում է, հանդիմանում և խրատում է։ Որքան էլ Աստծո եկեղեցին լինի Աստծո աչքի բիբը, Հիսուսը շատ հստակ կերպով ամփոփեց Իր հարաբերությունն այդ բիբի՝ Իր բիբի հետ։
O Jerusalem, Jerusalem, which killest the prophets, and stonest them that are sent unto thee; how often would I have gathered thy children together, as a hen doth gather her brood under her wings, and ye would not! Behold, your house is left unto you desolate: and verily I say unto you, Ye shall not see me, until the time come when ye shall say, Blessed is he that cometh in the name of the Lord. Luke 13:34, 35.
Ո՛վ Երուսաղե՛մ, Երուսաղե՛մ, որ սպանում ես մարգարեներին և քարկոծում քեզ մոտ ուղարկվածներին. քանի՜ անգամ կամեցա հավաքել քո որդիներին, ինչպես հավն է իր ձագերին հավաքում իր թևերի տակ, բայց դուք չկամեցաք։ Ահա ձեր տունը ձեզ ամայի է թողնվում. և ճշմարիտ ասում եմ ձեզ, դուք ինձ այլևս չեք տեսնի, մինչև որ գա այն ժամանակը, երբ պիտի ասեք. «Օրհնյա՛լ է նա, որ գալիս է Տիրոջ անունով»։ Ղուկաս 13:34, 35.
The questions should be asked, “Does Jesus truly illustrate the end with the beginning? Does ancient Israel actually illustrate modern Israel?” The problem with ancient Israel throughout their history was that they believed that their heritage proved they were God’s people, and therefore that they could not be anything, but God’s people. That is why in Jeremiah’s day they professed to be the temple of the Lord.
Հարցերը պետք է այսպես դրվեն. «Արդյո՞ք Հիսուսն իսկապես վերջը պատկերում է սկզբով։ Արդյո՞ք հին Իսրայելն իսկապես պատկերում է ժամանակակից Իսրայելին»։ Հին Իսրայելի խնդիրը նրանց ամբողջ պատմության ընթացքում այն էր, որ նրանք հավատում էին, թե իրենց ժառանգությունն ապացուցում էր, որ իրենք Աստծո ժողովուրդն են, և, հետևաբար, որ իրենք չէին կարող լինել որևէ այլ բան, քան Աստծո ժողովուրդը։ Ահա թե ինչու Երեմիայի օրերում նրանք հայտարարում էին, թե Տիրոջ տաճարն են։
The word that came to Jeremiah from the Lord, saying, Stand in the gate of the Lord’s house, and proclaim there this word, and say, Hear the word of the Lord, all ye of Judah, that enter in at these gates to worship the Lord. Thus saith the Lord of hosts, the God of Israel, Amend your ways and your doings, and I will cause you to dwell in this place. Trust ye not in lying words, saying, The temple of the Lord, The temple of the Lord, The temple of the Lord, are these. Jeremiah 7:1–4.
Խոսքը, որ Տիրոջից եկավ Երեմիային՝ ասելով. «Կանգնի՛ր Տիրոջ տան դռան մոտ և այնտեղ հռչակի՛ր այս խոսքը ու ասա՛. Լսեցե՛ք Տիրոջ խոսքը, ո՛վ բոլոր Հուդայի մարդիկ, որ այս դռներով մտնում եք՝ Տիրոջը երկրպագելու։ Այսպես է ասում Զորքերի Տերը՝ Իսրայելի Աստվածը. Բարեփոխեցե՛ք ձեր ճանապարհներն ու ձեր գործերը, և Ես ձեզ պիտի բնակեցնեմ այս տեղում։ Մի՛ վստահեք ստության խոսքերին՝ ասելով. “Տիրոջ տաճարը, Տիրոջ տաճարը, Տիրոջ տաճարն են սրանք”»։ Երեմիա 7:1–4.
This very same delusion was also emphasized by John the Baptist.
Հենց նույն այս մոլորությունը շեշտադրվեց նաև Հովհաննես Մկրտչի կողմից։
And were baptized of him in Jordan, confessing their sins. But when he saw many of the Pharisees and Sadducees come to his baptism, he said unto them, O generation of vipers, who hath warned you to flee from the wrath to come? Bring forth therefore fruits meet for repentance: And think not to say within yourselves, We have Abraham to our father: for I say unto you, that God is able of these stones to raise up children unto Abraham. And now also the ax is laid unto the root of the trees: therefore every tree which bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire. Matthew 3:6–10.
և նրանից մկրտվում էին Հորդանանում՝ խոստովանելով իրենց մեղքերը։ Բայց երբ տեսավ, որ փարիսեցիներից և սադուկեցիներից շատերը գալիս են իր մկրտությանը, նրանց ասաց. «Իժերի ծնունդ, ո՞վ զգուշացրեց ձեզ՝ փախչելու գալիք բարկությունից։ Արդ, ապաշխարությանն արժանի պտուղներ բերե՛ք. և ձեր մեջ մի՛ մտածեք ասել՝ Աբրահամն է մեր հայրը. որովհետև ասում եմ ձեզ, որ Աստված կարող է այս քարերից էլ Աբրահամի համար որդիներ հարուցանել։ Եվ այժմ էլ կացինը ծառերի արմատին է դրված. ուստի ամեն ծառ, որ բարի պտուղ չի բերում, կտրվում է և կրակի մեջ է գցվում»։ Մատթեոս 3:6–10.
The very same misguided understanding within Adventism that is symbolized by the expression “The temple of the Lord, are we,” and that we are Abraham’s spiritual “seed” is the primary manifestation of the blindness of Laodicea.
Ադվենտիզմի ներսում նույն այդ մոլորյալ ընկալումը, որը խորհրդանշվում է «Տիրոջ տաճարն ենք մենք» արտահայտությամբ և այն մտքով, թե մենք Աբրահամի հոգևոր «սերունդն» ենք, Լաոդիկիայի կուրության գլխավոր դրսևորումն է։
“God sends messengers to tell His people what they must be and do in order to obey His laws of righteousness, which if a man do, he shall also live in them. They are to love God supremely, having no other gods before Him; and they are to love their neighbor as themselves, doing to him as they would wish him to do to them.
«Աստված ուղարկում է պատգամաբերների, որպեսզի ասեն Իր ժողովրդին, թե ինչպիսին նրանք պետք է լինեն և ինչ պետք է անեն՝ Իր արդարության օրենքներին հնազանդվելու համար, որոնց եթե մարդը կատարի, նաև կապրի դրանցով։ Նրանք պետք է Աստծուն գերագույն սիրեն՝ Նրա առաջ այլ աստվածներ չունենալով, և պետք է իրենց մերձավորին սիրեն իրենց անձի պես՝ անելով նրան այն, ինչ կկամենային, որ նա իրենց աներ։»
“Not one tittle of God’s holy law is to be treated lightly or disrespectfully. Those who transgress a ‘Thus saith the Lord,’ stand under the banner of the prince of darkness, in rebellion against their Maker and their Redeemer. They claim the promises given to the obedient, saying, The temple of the Lord, the temple of the Lord are we, while they dishonor God by misrepresenting His character, by doing the very things He has told them not to do. They set up a standard which God has not given. Their example is misleading, their influence corrupting. They are not lights in the world, for they do not follow the principles of righteousness.
«Աստծու սուրբ օրենքի ոչ մի յոտա չպետք է անլուրջ կամ անհարգալից կերպով վերաբերվի։ Նրանք, ովքեր խախտում են «Այսպես է ասում Տերը»-ն, կանգնած են խավարի իշխանի դրոշի ներքո՝ ապստամբելով իրենց Արարչի և իրենց Փրկչի դեմ։ Նրանք իրենց են վերագրում հնազանդներին տրված խոստումները՝ ասելով. «Տիրոջ տաճարը, Տիրոջ տաճարը մենք ենք», մինչդեռ անարգում են Աստծուն՝ խեղաթյուրելով Նրա բնավորությունը, անելով հենց այն բաները, որոնց մասին Նա ասել է նրանց չանել։ Նրանք հաստատում են մի չափանիշ, որ Աստված չի տվել։ Նրանց օրինակը մոլորեցնող է, նրանց ազդեցությունը՝ ապականող։ Նրանք լույսեր չեն աշխարհում, որովհետև չեն հետևում արդարության սկզբունքներին»։
“Men cannot show greater treachery toward God than by disregarding the light He sends them. Those who do this mislead the ignorant, for they set up false waymarks. They are continually perverting pure principles. . . .
«Մարդիկ չեն կարող Աստծո հանդեպ ավելի մեծ դավաճանություն ցուցաբերել, քան՝ արհամարհելով այն լույսը, որ Նա ուղարկում է իրենց։ Նրանք, ովքեր այդպես են վարվում, մոլորեցնում են անգետներին, որովհետև կեղծ ճանապարհացույցներ են կանգնեցնում։ Նրանք շարունակ աղավաղում են մաքուր սկզբունքները....»
“In the words of Holy Writ we are plainly told why desolation came upon the Jewish nation. They had great light, rich blessings, and wonderful prosperity. But they proved unfaithful to their trust. They did not care faithfully for the Lord’s vineyard, or render Him the fruits thereof. They acted as though there were no God, and therefore calamity overtook them.” Manuscript Releases, volume 14, 343–345.
«Սուրբ Գրքի խոսքերով մեզ հստակ ասվում է, թե ինչու ամայություն եկավ հրեական ազգի վրա։ Նրանք ունեին մեծ լույս, հարուստ օրհնություններ և զարմանալի բարգավաճում։ Բայց նրանք անհավատարիմ գտնվեցին իրենց վստահվածին։ Նրանք հավատարմությամբ չխնամեցին Տիրոջ այգին և Նրան չմատուցեցին դրա պտուղները։ Նրանք վարվեցին այնպես, կարծես Աստված չկար, և այդ պատճառով աղետը հասավ նրանց»։ Manuscript Releases, հատոր 14, 343–345.
Israel believed that because they had been chosen by God in the beginning of their history, they would always be His chosen people. Worse yet, they also believed that because they were His chosen people He would honor them, in spite of the fact that they refused to honor Him. Prophetically, they were His chosen people, until they were divorced, but they were never the people God had desired them to be. The righteousness of the chosen people is not determined on who they might think they are. Ancient Israel is the primary example of the Seventh-day Adventist church, but when the false premise is accepted that they represent the one hundred and forty-four thousand at the end of the world, the blindness of Laodicea is manifested, as was ancient Israel’s. Adventism believes and teaches that they are the remnant people of God at the end of the world, in spite of the clear evidence to the contrary.
Իսրայելը հավատում էր, որ քանի որ իրենց պատմության սկզբում Աստծո կողմից ընտրվել էին, միշտ էլ լինելու էին Նրա ընտրյալ ժողովուրդը։ Ավելին, նրանք նաև հավատում էին, որ քանի որ Նրա ընտրյալ ժողովուրդն էին, Նա պիտի պատվի նրանց, չնայած այն փաստին, որ իրենք հրաժարվում էին պատվել Նրան։ Մարգարեական առումով նրանք Նրա ընտրյալ ժողովուրդն էին, մինչև որ արձակվեցին, սակայն նրանք երբեք չեղան այն ժողովուրդը, ինչպիսին Աստված կամենում էր, որ լինեին։ Ընտրյալ ժողովրդի արդարությունը չի որոշվում նրանով, թե իրենք գուցե ում են կարծում իրենց։ Հին Իսրայելը Յոթերորդ օրվա Ադվենտիստական եկեղեցու հիմնական նախապատկերն է, սակայն երբ ընդունվում է այն կեղծ նախադրույթը, թե նրանք ներկայացնում են աշխարհի վերջում գտնվող հարյուր քառասունչորս հազարը, դրսևորվում է Լաոդիկիայի կուրությունը, ինչպես որ դրսևորվել էր հին Իսրայելի մոտ։ Ադվենտիզմը հավատում և ուսուցանում է, որ իրենք Աստծո մնացորդ ժողովուրդն են աշխարհի վերջում, հակառակ դրան ընդդիմացող հստակ ապացույցներին։
The nearer we get to the close of probation the more serious and straight the message to the Laodicean people must become. If that false premise is not set aside for the truth, then the examples of Aaron, Jeroboam and 1863 are hidden under the cloak of tradition and custom. It is too near to the close of probation, to hide under that cloak any longer.
Որքան ավելի մոտենում ենք շնորհի ժամանակի փակվելուն, այնքան ավելի լուրջ և ուղիղ պետք է դառնա լաոդիկեացիների ժողովրդին ուղղված պատգամը։ Եթե այդ կեղծ նախադրույթը չմերժվի հանուն ճշմարտության, ապա Ահարոնի, Հերոբովամի և 1863 թվականի օրինակները ծածկվում են ավանդության ու սովորության քողով։ Մենք չափազանց մոտ ենք շնորհի ժամանակի փակվելուն, որպեսզի այլևս այդ քողի տակ թաքցնենք։
And this is the condemnation, that light is come into the world, and men loved darkness rather than light, because their deeds were evil. For every one that doeth evil hateth the light, neither cometh to the light, lest his deeds should be reproved. John 3:19, 20.
Եվ ահա դատապարտությունն այն է, որ լույսը եկավ աշխարհ, բայց մարդիկ խավարը ավելի սիրեցին, քան լույսը, որովհետև նրանց գործերը չար էին։ Որովհետև ամեն ոք, ով չարիք է գործում, ատում է լույսը և չի գալիս դեպի լույսը, որպեսզի իր գործերը չհանդիմանվեն։ Հովհաննես 3:19, 20.
The history of the apostasies of Adventism has been tracked in God’s prophetic Word. It is a prophetic reality. The first proof of this is ancient Israel. Ancient Israel is a history of continued and escalating apostasy, and yet the Bible and Spirit of Prophecy teach that ancient Israel typifies modern Israel. Sad as this is, it has never been more important to understand this truth as at this present time. What is being unsealed with the Revelation of Jesus Christ is the fact that Adventism’s history as the Protestant horn runs parallel with the history of the Republican horn. Both horns provide a second witness for each other, and to refuse to correctly see one of the witnesses, simultaneously prevents the other witness from being recognized.
Ադվենտիզմի հավատուրացությունների պատմությունը արձանագրված է Աստծո մարգարեական Խոսքում։ Դա մարգարեական իրականություն է։ Սրա առաջին ապացույցը հին Իսրայելն է։ Հին Իսրայելի պատմությունը շարունակական և սաստկացող հավատուրացության պատմություն է, և այնուամենայնիվ Աստվածաշունչը և Մարգարեության Հոգին սովորեցնում են, որ հին Իսրայելը նախատիպն է ժամանակակից Իսրայելի։ Թեև սա տխուր է, այս ճշմարտությունը հասկանալն այնքան կարևոր երբեք չի եղել, որքան հենց ներկայիս ժամանակում։ Այն, ինչ բացվում է Հիսուս Քրիստոսի Հայտնությամբ, այն փաստն է, որ Ադվենտիզմի պատմությունը՝ որպես բողոքական եղջյուր, ընթանում է զուգահեռաբար հանրապետական եղջյուրի պատմությանը։ Երկու եղջյուրներն էլ միմյանց համար երկրորդ վկա են ծառայում, և վկաներից մեկը ճիշտ կերպով տեսնելուց հրաժարվելը միաժամանակ խոչընդոտում է մյուս վկայի ճանաչմանը։
The lines of Aaron, Jeroboam and 1863 identify the beginning of modern spiritual Israel, and in so doing they also identify the beginning of the Republican horn. The third angel’s message is a warning against receiving the mark of the beast. It is the United States that first passes a Sunday law and then forces the entire world to do the same.
Ահարոնի, Հերոբովամի և 1863 թվականի գծերը նույնացնում են ժամանակակից հոգևոր Իսրայելի սկիզբը, և դրանով իսկ նույնացնում են նաև Հանրապետական եղջյուրի սկիզբը։ Երրորդ հրեշտակի պատգամը նախազգուշացում է գազանի նշանը ընդունելու դեմ։ Միացյալ Նահանգներն է, որ նախ ընդունում է կիրակնօրյա օրենք, ապա հարկադրում է ամբողջ աշխարհին անել նույնը։
“Foreign nations will follow the example of the United States. Though she leads out, yet the same crisis will come upon our people in all parts of the world.” Testimonies, volume 6, 395.
«Օտար ազգերը կհետևեն Միացյալ Նահանգների օրինակին։ Թեև նա է առաջ մղողը, այնուամենայնիվ նույն ճգնաժամը պիտի գա մեր ժողովրդի վրա աշխարհի բոլոր մասերում»։ Վկայություններ, հատոր 6, 395։
The prophetic truths connected with the Sunday law crisis cannot be separated from the work of the United States. The earth beast of Revelation thirteen is the sixth kingdom of Bible prophecy, that reigns for seventy prophetic years according to Isaiah twenty-three. It is the earth beast that has two horns. The truths associated with the relationship of those two horns are now being unsealed, but only to those who choose to understand that Jesus accomplishes the unsealing of the Revelation of Jesus Christ by employing the beginning of a thing to illustrate the end of a thing.
Կիրակնօրյա օրենքի ճգնաժամի հետ կապված մարգարեական ճշմարտությունները չեն կարող առանձնացվել Միացյալ Նահանգների գործից։ Հայտնություն տասներեքերորդ գլխի երկրի գազանը աստվածաշնչյան մարգարեության վեցերորդ թագավորությունն է, որը, ըստ Եսայիա քսաներեքի, իշխում է յոթանասուն մարգարեական տարի։ Երկրի գազանն է, որ ունի երկու եղջյուր։ Այդ երկու եղջյուրների փոխհարաբերության հետ կապված ճշմարտությունները այժմ ապակնքվում են, սակայն միայն նրանց համար, ովքեր ընտրում են հասկանալ, որ Հիսուսը Հայտնություն Հիսուս Քրիստոսի ապակնքումը կատարում է՝ մի բանի սկիզբն օգտագործելով՝ մի բանի վախճանը պատկերելու համար։
The United States began as the sixth kingdom of Bible prophecy in 1798, and over the next sixty-five years, the two horns that would go through history together were placed into a setting that could be recognized, but only by those who are willing to see. The sixty-five years that are set forth in Isaiah chapter seven, began in 742 BC and ended in 677 BC. From 1798 until 1863 those years were repeated. Those sixty-five years identify a process of crisis in both horns.
Աստվածաշնչյան մարգարեության վեցերորդ թագավորությունը՝ Միացյալ Նահանգները, սկիզբ առավ 1798 թվականին, և հաջորդ վաթսունհինգ տարիների ընթացքում այն երկու եղջյուրները, որոնք պատմության ընթացքում միասին պիտի ընթանային, դրվեցին այնպիսի մի շրջանակի մեջ, որը կարող էր ճանաչվել, սակայն միայն նրանց կողմից, ովքեր պատրաստ են տեսնելու։ Եսայիա մարգարեի յոթերորդ գլխում ներկայացված վաթսունհինգ տարիները սկսվեցին մ.թ.ա. 742 թվականին և ավարտվեցին մ.թ.ա. 677 թվականին։ 1798 թվականից մինչև 1863 թվականը այդ տարիները կրկնվեցին։ Այդ վաթսունհինգ տարիները ցույց են տալիս ճգնաժամի ընթացք երկու եղջյուրներում։
By 1863, the beginning period of the prophetic “days of one king” of Isaiah twenty-three had concluded, and in so doing it established the prophetic waymarks of the ending period of “the days of one king.” The ending of Isaiah twenty-three’s symbolic seventy is illustrated by the first sixty-five years. 1863 until the time of the end in 1989, is the period of the Laodicean Adventist church, that began from the Millerite movement and ends at the movement of the one hundred and forty-four thousand. In order to understand the period at the end, we must understand the period at the beginning. Adventism cannot do this, for its beginning is marked by its rejection of the oath of Moses, which identifies the very sixty-five years which represents Adventism’s and the United States’ beginning and ending.
1863 թվականին Եսայիա քսաներեքի «մեկ թագավորի օրերի» մարգարեական ժամանակահատվածի սկզբնական շրջանը ավարտվեց, և դրանով իսկ հաստատեց «մեկ թագավորի օրերի» ավարտական շրջանի մարգարեական նշանաքարերը։ Եսայիա քսաներեքի խորհրդանշական յոթանասունի ավարտը ներկայացված է առաջին վաթսունհինգ տարիներով։ 1863 թվականից մինչև 1989 թվականի վախճանի ժամանակը Լաոդիկեական ադվենտիստական եկեղեցու ժամանակահատվածն է, որը սկսվեց միլլերական շարժումից և ավարտվում է հարյուր քառասունչորս հազարի շարժմամբ։ Որպեսզի հասկանանք վերջի ժամանակահատվածը, պետք է հասկանանք սկզբի ժամանակահատվածը։ Ադվենտիզմը չի կարող դա անել, որովհետև նրա սկիզբը նշանավորվում է Մովսեսի երդումը մերժելով, որը նույնականացնում է հենց այն վաթսունհինգ տարիները, որոնք ներկայացնում են Ադվենտիզմի և Միացյալ Նահանգների սկիզբն ու ավարտը։
For this reason, and this is a reason of high importance, this article has attempted to establish one prophetic fact that is now being unsealed by the Lion of the tribe of Judah. The fact is that if you are unwilling to recognize that the Seventh-day Adventist church has always been in the Laodicean condition, then you are logically unable to rightly divide the history of Adventism, and without rightly dividing the history of Adventism you are incapable of rightly identifying the horn of Republicanism.
Այս պատճառով, և սա մեծ կարևորության պատճառ է, այս հոդվածը փորձել է հաստատել մի մարգարեական փաստ, որն այժմ բացվում է Հուդայի ցեղից եղող Առյուծի կողմից։ Այդ փաստն այն է, որ եթե դուք չեք կամենում ճանաչել, որ Յոթներորդ օրվա ադվենտիստների եկեղեցին միշտ եղել է Լաոդիկեական վիճակում, ապա տրամաբանականորեն անկարող եք ճիշտ բաժանել ադվենտիզմի պատմությունը, իսկ ադվենտիզմի պատմությունը ճիշտ չբաժանելու դեպքում դուք անկարող եք ճիշտ որոշել Հանրապետականության եղջյուրը։
For if after they have escaped the pollutions of the world through the knowledge of the Lord and Saviour Jesus Christ, they are again entangled therein, and overcome, the latter end is worse with them than the beginning. For it had been better for them not to have known the way of righteousness, than, after they have known it, to turn from the holy commandment delivered unto them. But it is happened unto them according to the true proverb, The dog is turned to his own vomit again; and the sow that was washed to her wallowing in the mire. 2 Peter 2:20–22.
Որովհետև եթե նրանք, Տեր և Փրկիչ Հիսուս Քրիստոսի ճանաչությամբ աշխարհի ապականություններից փրկվելով, կրկին նրանց մեջ խճճվեն և հաղթահարվեն, ապա նրանց վախճանը ավելի վատ է, քան սկիզբը։ Քանզի նրանց համար ավելի լավ կլիներ արդարության ճանապարհը չճանաչել, քան այն ճանաչելուց հետո դարձի գալ իրենց տրված սուրբ պատվիրանից։ Բայց նրանց պատահել է ըստ ճշմարիտ առակի. «Շունը վերադարձավ իր սեփական փսխածին», և «լվացված խոզը՝ տիղմի մեջ թավալվելու»։ Բ Պետրոս 2:20–22։