We are still addressing Elijah as a prophetic symbol. Elijah proclaimed to Ahab that there would not be rain, except at his word for three years.
Մենք դեռևս Եղիային դիտարկում ենք որպես մարգարեական խորհրդանիշ։ Եղիան Աքաաբին հայտարարեց, որ երեք տարի անձրև չի լինելու, բացի իր խոսքով։
And Elijah the Tishbite, who was of the inhabitants of Gilead, said unto Ahab, As the Lord God of Israel liveth, before whom I stand, there shall not be dew nor rain these years, but according to my word. 1 Kings 17:1.
Եվ Եղիան՝ թեսբեցին, Գաղաադի բնակիչներից, ասաց Աքաաբին. «Ինչպես որ կենդանի է Իսրայելի Տեր Աստվածը, որի առաջ կանգնած եմ, այս տարիներին ո՛չ ցող կլինի, ո՛չ անձրև, եթե ոչ իմ խոսքով»։ Գ Թագավորաց 17:1.
Christ informs us in the book of Luke, that the three years was actually three and a half years.
Քրիստոսը մեզ հայտնում է Ղուկասի գրքում, որ այդ երեք տարիները իրականում երեքուկես տարի էին։
An he said, Verily, I say unto you, No prophet is accepted in his own country. But I tell you of a truth, many widows were in Israel in the days of Elias, when the heaven was shut up three years and six months, when great famine was throughout all the land; But unto none of them was Elias sent, save unto Sarepta, a city of Sidon, unto a woman that was a widow. Luke 4:24–26.
Եվ ասաց. «Ճշմարիտ եմ ասում ձեզ, թե ոչ մի մարգարե ընդունելի չէ իր հայրենիքում։ Բայց ճշմարտությամբ ասում եմ ձեզ. Իսրայելում շատ այրիներ կային Եղիայի օրերում, երբ երկինքը փակված էր երեք տարի և վեց ամիս, երբ մեծ սով էր ամբողջ երկրով մեկ. սակայն նրանցից և ոչ մեկի մոտ Եղիան չուղարկվեց, այլ միայն Սիդոնի Սարեպթա քաղաքում եղող մի այրի կնոջ մոտ»։ Ղուկաս 4:24–26.
The three and a half years took place in the time of Ahab and Jezebel, thus identifying the three and a half prophetic years from 538 until 1798, when the papacy, represented as Jezebel in the church of Thyatira, ruled during the Dark Ages.
Երեքուկես տարիները տեղի ունեցան Աքաբի և Հեզաբելի ժամանակներում, դրանով իսկ նույնացնելով 538-ից մինչև 1798 թվականները ձգվող երեքուկես մարգարեական տարիները, երբ պապականությունը, ներկայացված որպես Հեզաբել Թյատիրայի եկեղեցում, իշխում էր Խավար դարերում։
Notwithstanding I have a few things against thee, because thou sufferest that woman Jezebel, which calleth herself a prophetess, to teach and to seduce my servants to commit fornication, and to eat things sacrificed unto idols. And I gave her space to repent of her fornication; and she repented not. Behold, I will cast her into a bed, and them that commit adultery with her into great tribulation, except they repent of their deeds. And I will kill her children with death; and all the churches shall know that I am he which searcheth the reins and hearts: and I will give unto every one of you according to your works. Revelation 2:20–23.
Բայց մի քանի բան ունեմ քո դեմ, որովհետև թույլ ես տալիս այդ կնոջը՝ Հեզաբելին, որ իրեն մարգարեուհի է կոչում, ուսուցանել և մոլորեցնել իմ ծառաներին, որ պոռնկություն գործեն և կուռքերին զոհաբերված բաներ ուտեն։ Եվ նրան ժամանակ տվի, որ ապաշխարի իր պոռնկության համար, բայց նա չապաշխարեց։ Ահա նրան անկողին պիտի գցեմ, և նրանց, որ նրա հետ շնանում են, մեծ նեղության մեջ, եթե չապաշխարեն իրենց գործերից։ Եվ նրա զավակներին մահվամբ պիտի սպանեմ, և բոլոր եկեղեցիները պիտի իմանան, որ ես եմ նա, որ քննում է ներսերն ու սրտերը, և ձեզանից յուրաքանչյուրին պիտի հատուցեմ ըստ ձեր գործերի։ Հայտնություն 2:20–23։
Jezebel’s “space to repent” was three and a half years in the days of Elijah, and three and a half prophetic years from 538 until 1798 in the Dark Ages of papal persecution. The punishment of Jezebel and the kings of Europe who committed fornication with her, was to be cast into a bed of tribulation and the death of her children. There were faithful souls during the Dark Ages, that had also been cast into a bed of tribulation, but they would live. When cast into the bed of tribulation, the outcome of life for the faithful or death for the unfaithful was based upon their “works.” The faithful’s bed of tribulation, produced patience and life. Their bed of tribulation would cease towards the end of the three and a half years, just before Elijah left Sarepta to command Ahab to call all Israel to Mount Carmel.
Հեզաբելի «ապաշխարելու ժամանակը» Եղիայի օրերում երեք ու կես տարի էր, իսկ մարգարեականորեն՝ 538-ից մինչև 1798 թվականները երեք ու կես տարի՝ պապական հալածանքի Խավար դարերում։ Հեզաբելի և Եվրոպայի այն թագավորների պատիժը, որոնք նրա հետ պոռնկություն էին գործել, այն էր, որ գցվեին նեղության մահճի մեջ, և նրա որդիները մեռնեին։ Խավար դարերում կային նաև հավատարիմ հոգիներ, որոնք նույնպես գցվել էին նեղության մահճի մեջ, սակայն նրանք պիտի ապրեին։ Երբ գցվում էին նեղության մահճի մեջ, հավատարիմների համար կյանքի, իսկ անհավատարիմների համար մահվան արդյունքը հիմնված էր նրանց «գործերի» վրա։ Հավատարիմների նեղության մահիճը համբերություն և կյանք էր արտադրում։ Նրանց նեղության մահիճը պիտի դադարեր երեք ու կես տարիների ավարտի կողմերը, հենց նախքան Եղիան Սարեփթայից հեռանար՝ Աքաաբին պատվիրելու, որ ամբողջ Իսրայելին կանչի Կարմեղոսի լեռը։
“The persecution of the church did not continue throughout the entire period of the 1260 years. God in mercy to His people cut short the time of their fiery trial. In foretelling the ‘great tribulation’ to befall the church, the Saviour said: ‘Except those days should be shortened, there should no flesh be saved: but for the elect’s sake those days shall be shortened.’ Matthew 24:22. Through the influence of the Reformation the persecution was brought to an end prior to 1798.” The Great Controversy, 266, 267.
«Եկեղեցու հալածանքը չշարունակվեց ամբողջ 1260 տարիների ողջ ընթացքում։ Աստված, Իր ժողովրդի հանդեպ ողորմությամբ, կրճատեց նրանց հրեղեն փորձության ժամանակը։ Կանխասելով այն «մեծ նեղությունը», որ պիտի գար եկեղեցու վրա, Փրկիչն ասաց. «Եվ եթե այն օրերը չկրճատվեին, ոչ մի մարմին չէր փրկվի. բայց ընտրյալների համար այն օրերը պիտի կրճատվեն»։ Մատթեոս 24:22։ Ռեֆորմացիայի ազդեցությամբ հալածանքը դադարեցվեց 1798 թվականից առաջ»։ The Great Controversy, 266, 267.
The judgment of the “bed of tribulation” for the papacy would “kill her children with death,” but the judgment of the “bed of tribulation” contained a promise of life for those whose works demonstrated their faithfulness, as illustrated in the death of the widow of Sarepta’s son.
«Նեղության մահճի» դատաստանը պապականության համար «մահով պիտի սպանի նրա որդիներին», բայց «նեղության մահճի» դատաստանը կյանքի խոստում էր պարունակում նրանց համար, որոնց գործերը վկայում էին նրանց հավատարմությունը, ինչպես պատկերված է Սարեփթայի այրու որդու մահվան մեջ։
And it came to pass after these things, that the son of the woman, the mistress of the house, fell sick; and his sickness was so sore, that there was no breath left in him. And she said unto Elijah, What have I to do with thee, O thou man of God? art thou come unto me to call my sin to remembrance, and to slay my son? And he said unto her, Give me thy son. And he took him out of her bosom, and carried him up into a loft, where he abode, and laid him upon his own bed. And he cried unto the Lord, and said, O Lord my God, hast thou also brought evil upon the widow with whom I sojourn, by slaying her son? And he stretched himself upon the child three times, and cried unto the Lord, and said, O Lord my God, I pray thee, let this child’s soul come into him again. And the Lord heard the voice of Elijah; and the soul of the child came into him again, and he revived. And Elijah took the child, and brought him down out of the chamber into the house, and delivered him unto his mother: and Elijah said, See, thy son liveth. And the woman said to Elijah, Now by this I know that thou art a man of God, and that the word of the Lord in thy mouth is truth. 1 Kings 17:17–24.
Եվ եղաւ այս բաներից յետոյ, որ տանտիրուհու՝ այն կնոջ որդին հիւանդացաւ. և նրա հիւանդութիւնն այնքան սաստիկ եղաւ, որ նրա մէջ շունչ չմնաց։ Եվ նա ասաց Եղիային. «Ի՞նչ գործ ունեմ ես քեզ հետ, ո՛վ Աստծու մարդ. ինձ մօտ եկե՞լ ես, որպէսզի իմ մեղքը յիշեցնես և իմ որդուն սպանես»։ Եվ նա ասաց նրան. «Տո՛ւր ինձ քո որդուն»։ Եվ նա վերցրեց նրան նրա գրկից, վեր տարաւ վերնատունը, ուր ինքն էր բնակւում, և դրեց նրան իր սեփական մահճի վրայ։ Եվ նա աղաղակեց Տիրոջը և ասաց. «Տէ՛ր, իմ Աստուա՛ծ, մի՞թէ այն այրու վրայ էլ, որի մօտ ես իբրև հիւր բնակւում, դժբախտութիւն բերեցիր՝ սպանելով նրա որդուն»։ Եվ նա երեք անգամ տարածուեց մանկան վրայ, աղաղակեց Տիրոջը և ասաց. «Տէ՛ր, իմ Աստուա՛ծ, աղաչում եմ քեզ, թող այս մանկան հոգին դարձեալ վերադառնայ նրա մէջ»։ Եվ Տէրը լսեց Եղիայի ձայնը. և մանկան հոգին դարձեալ վերադարձաւ նրա մէջ, և նա կենդանացաւ։ Եվ Եղիան վերցրեց մանկանը, վերնատնից նրան տուն իջեցրեց և յանձնեց իր մօրը. և Եղիան ասաց. «Ահա՛, քո որդին կենդանի է»։ Եվ կինը Եղիային ասաց. «Այժմ սրանով գիտեմ, որ դու Աստծու մարդ ես, և որ Տիրոջ խօսքը քո բերանում ճշմարտութիւն է»։ Գ Թագաւորաց 17:17–24։
The widow recognized that Elijah was “a man of God,” for “the word of the Lord” that brought her child back to life, was the word “truth.” The three-step process of Elijah stretching himself upon the widow’s son was understood by the widow as the “word” in Elijah’s mouth as “truth.” The Hebrew word ‘emeth,’ is translated in the passage as “truth,” and represents the creative power of Alpha and Omega. It is the Hebrew word created by the first, thirteenth and last letter of the Hebrew alphabet, and represents the Power who can bring the dead back to life.
Այրին ճանաչեց, որ Եղիան «Աստծու մարդ» էր, որովհետև «Տիրոջ խոսքը», որ իր զավակին վերադարձրեց կյանքի, «ճշմարտություն» եղող խոսքն էր։ Եղիայի՝ երեք քայլից բաղկացած գործողությունը, երբ նա փռվեց այրու որդու վրա, այրու կողմից ըմբռնվեց որպես Եղիայի բերանում եղող «խոսքը»՝ որպես «ճշմարտություն»։ Եբրայական «էմեթ» բառը այս հատվածում թարգմանված է որպես «ճշմարտություն» և ներկայացնում է Ալֆայի և Օմեգայի արարիչ զորությունը։ Դա եբրայական մի բառ է, որ կազմված է եբրայական այբուբենի առաջին, տասներեքերորդ և վերջին տառերից, և ներկայացնում է այն Զորությունը, որը կարող է մեռելներին կրկին կյանքի բերել։
The faithful, just as the unfaithful in the “space” of probationary time represented by the three and a half years, received the judgment of a “bed of tribulation.” Death was the outcome for the children of the class that followed the whore who committed fornication and taught the doctrines of paganism. Life was given to the other class who followed the directions of Elijah, and believed the Word of “truth.”
Հավատարիմները, ինչպես և անհավատարիմները փորձաշրջանի ժամանակի «տարածության» մեջ, որ ներկայացված է երեք ու կես տարիներով, ստացան «նեղության մահճակալի» դատաստանը։ Մահը եղավ այն դասի զավակների վախճանը, որոնք հետևեցին պոռնիկին, որը շնություն գործեց և ուսուցանեց հեթանոսության վարդապետությունները։ Կյանք տրվեց մյուս դասին, որ հետևեց Եղիայի ցուցումներին և հավատաց «ճշմարտության» Խոսքին։
The widow had followed Elijah’s command to fetch him some water and give him some bread, and her obedience to the prophet’s word represents the faithful in the Dark Ages of Thyatira. (It is worth noting that when Elijah commands the widow to first feed him, and thereafter feed her son and herself that what is represented is that Elijah is the first to receive the food to eat. He is first to receive the message, and thereafter the church.) We are informed that the works of the faithful, were greater at the end than the beginning.
Այրին հետևել էր Եղիայի հրամանին՝ նրա համար մի քիչ ջուր բերելու և նրան հաց տալու, և նրա հնազանդությունը մարգարեի խոսքին ներկայացնում է Թյատիրայի խավար դարերի հավատացյալներին։ (Հարկ է նկատել, որ երբ Եղիան այրիին հրամայում է նախ իրեն կերակրել, իսկ այնուհետև՝ իր որդուն և իրեն, ներկայացվում է այն, որ ուտելիքն ընդունող առաջինը Եղիան է։ Նա առաջինն է ստանում պատգամը, և ապա՝ եկեղեցին։) Մեզ տեղեկացվում է, որ հավատացյալների գործերը ավելի մեծ էին վերջում, քան սկզբում։
And unto the angel of the church in Thyatira write; These things saith the Son of God, who hath his eyes like unto a flame of fire, and his feet are like fine brass; I know thy works, and charity, and service, and faith, and thy patience, and thy works; and the last to be more than the first. Revelation 2:18, 19.
Եվ Թյատիրայի եկեղեցու հրեշտակին գրի՛ր. Այս է ասում Աստծու Որդին, որ ունի Իր աչքերը՝ ինչպես կրակի բոց, և Իր ոտքերը՝ ինչպես նուրբ պղինձ. Գիտեմ քո գործերը, և սերը, և ծառայությունը, և հավատը, և քո համբերությունը, և քո գործերը, և որ վերջինները՝ առաջիններից ավելի են։ Հայտնություն 2:18, 19.
The faithful manifested good “works” during the “space” the papacy was given to repent, but their works at the last were “more than the first.” As the “space” was ending, Christ sent the morning star of the reformation, who began the work of no longer suffering the papacy, who taught the church to “commit fornication, and eat things sacrificed unto idols.”
Հավատարիմները բարի «գործեր» դրսևորեցին այն «ժամանակամիջոցում», որ տրված էր պապականությանը՝ ապաշխարելու համար, սակայն նրանց վերջին գործերը «առաջիններից ավելի» էին։ Երբ այդ «ժամանակամիջոցը» մոտենում էր իր ավարտին, Քրիստոս ուղարկեց Բարեփոխման առավոտյան աստղը, որն սկսեց այն գործը, որ այլևս չհանդուրժվի պապականությունը, որը եկեղեցուն սովորեցրել էր «պոռնկություն գործել և կուռքերին զոհաբերված բաներ ուտել»։
And he that overcometh, and keepeth my works unto the end, to him will I give power over the nations: And he shall rule them with a rod of iron; as the vessels of a potter shall they be broken to shivers: even as I received of my Father. And I will give him the morning star. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 2:26–29.
Եվ ով հաղթի ու մինչև վերջ պահի Իմ գործերը, նրան իշխանություն պիտի տամ ազգերի վրա. և նա պիտի հովվի նրանց երկաթե գավազանով. ինչպես բրուտի անոթներ, պիտի փշրվեն նրանք, ինչպես Ես էլ ընդունեցի Իմ Հորից։ Եվ նրան պիտի տամ առավոտյան աստղը։ Ով ականջ ունի, թող լսի, թե Հոգին ինչ է ասում եկեղեցիներին։ Հայտնություն 2:26–29.
Christ had “a few things against” the faithful at the beginning of the “space” given the papacy to repent, for they had allowed Jezebel “which calleth herself a prophetess, to teach and to seduce my servants to commit fornication, and to eat things sacrificed unto idols.” But at the end of the “space” the faithful would cease to suffer the papacy to continue her seductions.
Քրիստոսը «մի քանի բան ուներ ընդդեմ» հավատարիմների այն «ժամանակահատվածի» սկզբում, որ տրվել էր պապությանը՝ ապաշխարելու համար, որովհետև նրանք թույլ էին տվել Հեզաբելին, «որ իրեն մարգարեուհի է կոչում, ուսուցանել և գայթակղեցնել իմ ծառաներին՝ պոռնկություն գործելու և կուռքերին զոհաբերված բաներ ուտելու»։ Բայց «ժամանակահատվածի» վերջում հավատարիմներն այլևս չէին հանդուրժի, որ պապությունը շարունակի իր գայթակղությունները։
“In the fourteenth century arose in England the ‘morning star of the Reformation.’ John Wycliffe was the herald of reform, not for England alone, but for all Christendom. The great protest against Rome which it was permitted him to utter was never to be silenced. That protest opened the struggle which was to result in the emancipation of individuals, of churches, and of nations.” The Great Controversy, 80.
«Տասնչորսերորդ դարում Անգլիայում ծագեց «Բարեփոխման առավոտյան աստղը»։ Ջոն Ուիքլիֆը բարեփոխության ավետաբերն էր՝ ոչ միայն Անգլիայի, այլև ամբողջ քրիստոնյա աշխարհի համար։ Հռոմի դեմ այն մեծ բողոքը, որ նրան արտոնված էր հնչեցնել, այլևս երբեք լռեցվելու չէր։ Այդ բողոքը բացեց այն պայքարը, որը պետք է հանգեցներ անհատների, եկեղեցիների և ազգերի ազատագրմանը»։ The Great Controversy, 80.
The food God’s servants eat, is the doctrines or message they receive. Fornication is the church employing state power to accomplish the enforcement of her idolatrous doctrines. In the “space” Jezebel was given to repent, the church fled into the wilderness for protection.
Աստծու ծառաների ուտելիքը այն վարդապետություններն կամ պատգամն է, որ նրանք ընդունում են։ Պոռնկությունը այն է, երբ եկեղեցին գործի է դնում պետական իշխանությունը՝ իր կռապաշտական վարդապետությունների պարտադրումն իրականացնելու համար։ Այն «ժամանակահատվածում», որ Հեզաբելին տրված էր ապաշխարելու համար, եկեղեցին պաշտպանության համար փախավ անապատ։
And the woman fled into the wilderness, where she hath a place prepared of God, that they should feed her there a thousand two hundred and threescore days…. And to the woman were given two wings of a great eagle, that she might fly into the wilderness, into her place, where she is nourished for a time, and times, and half a time, from the face of the serpent. And the serpent cast out of his mouth water as a flood after the woman, that he might cause her to be carried away of the flood. And the earth helped the woman, and the earth opened her mouth, and swallowed up the flood which the dragon cast out of his mouth. Revelation 12:6, 14–16.
Եվ կինը փախավ անապատը, ուր Աստծուց պատրաստված տեղ ուներ, որպեսզի այնտեղ կերակրվի հազար երկու հարյուր վաթսուն օր… Եվ կնոջը տրվեցին մեծ արծվի երկու թևեր, որպեսզի թռչի անապատը՝ իր տեղը, ուր սնվում է մի ժամանակ, ժամանակներ և կես ժամանակ՝ օձի երեսից հեռու։ Եվ օձը իր բերանից ջուր արձակեց կնոջ հետևից՝ գետի պես, որպեսզի հեղեղով նրան քշի տանի։ Բայց երկիրը օգնեց կնոջը, և երկիրը բացեց իր բերանը ու կուլ տվեց այն հեղեղը, որ վիշապը արձակել էր իր բերանից։ Հայտնություն 12:6, 14–16.
During the time of persecution of Jezebel and Ahab, Obadiah represented the protection that was provided by the wilderness in the time of the papal rule.
Հեզաբելի և Աքաաբի հալածանքների ժամանակ Օբադիան ներկայացնում էր այն պաշտպանությունը, որ անապատը տրամադրում էր պապական իշխանության ժամանակաշրջանում։
And Ahab called Obadiah, which was the governor of his house. (Now Obadiah feared the Lord greatly: For it was so, when Jezebel cut off the prophets of the Lord, that Obadiah took an hundred prophets, and hid them by fifty in a cave, and fed them with bread and water.) 1 Kings 18:3, 4.
Աքաաբը կանչեց Աբդիուին, որ իր տան կառավարիչն էր։ (Աբդիուն մեծապես վախենում էր Տիրոջից. որովհետև երբ Հեզաբելը կոտորում էր Տիրոջ մարգարեներին, Աբդիուն վերցրեց հարյուր մարգարեների, նրանց հիսուն-հիսուն թաքցրեց մի քարայրում և կերակրեց հացով ու ջրով։) Գ Թագաւորաց 18:3, 4.
Obadiah’s work of hiding the prophets by fifty in caves is the symbol of the place in the wilderness that was prepared by God to feed the faithful, who refused to eat the doctrines of the papacy and who also refused to accept the unholy relationship represented by her fornication with the kings of Europe. The space of time that Elijah had been directed to the widow of Sarepta for food and protection from Jezebel and Ahab, was the space of time the church fled into the wilderness, and the place prepared for them by God was represented by the work of Obadiah.
Աբդիայի այն գործը, որով նա մարգարեներին հիսուն-հիսուն թաքցրեց քարայրներում, խորհրդանիշն է անապատում եղած այն տեղի, որ Աստված պատրաստել էր՝ կերակրելու հավատարիմներին, որոնք հրաժարվեցին ուտել պապականության վարդապետությունները և որոնք նաև հրաժարվեցին ընդունել այն անսուրբ հարաբերությունը, որը ներկայացված էր նրա պոռնկությամբ Եվրոպայի թագավորների հետ։ Այն ժամանակահատվածը, որի ընթացքում Եղիան առաջնորդվել էր Սարեփթայի այրու մոտ՝ կերակուր և պաշտպանություն ստանալու համար Հեզաբելից և Աքաաբից, այն ժամանակահատվածն էր, երբ եկեղեցին փախավ անապատ, և Աստծու կողմից նրանց համար պատրաստված տեղը ներկայացված էր Աբդիայի գործով։
Elijah’s place of hiding in Sarepta, called “Zarephath” in the Hebrew, means purification. When the space given Jezebel to repent ended, Elijah went to Obadiah and summoned Ahab to call all Israel to Carmel.
Եղիայի թաքստոցի վայրը Սարեփթայում, որ եբրայերենում կոչվում է «Զարեփաթ», նշանակում է մաքրագործություն։ Երբ Հեզաբելին ապաշխարելու համար տրված ժամանակը ավարտվեց, Եղիան գնաց Աբդիայի մոտ և Աքաաբին կանչեց, որպեսզի նա ամբողջ Իսրայելին հավաքի Կարմեղոս։
And as Obadiah was in the way, behold, Elijah met him: and he knew him, and fell on his face, and said, Art thou that my lord Elijah? And he answered him, I am: go, tell thy lord, Behold, Elijah is here. 1 Kings 18:17, 18.
Եվ երբ Աբդիան ճանապարհին էր, ահա Եղիան նրան հանդիպեց. և նա ճանաչեց նրան, և երեսի վրա ընկավ ու ասաց. «Դո՞ւ ես, իմ տեր Եղիա»։ Եվ նա պատասխանեց նրան. «Ես եմ. գնա, ասա՛ քո տիրոջը. Ահա Եղիան այստեղ է»։ Գ Թագավորաց 18:17, 18.
Elijah’s time with the widow of Sarepta symbolizes the Dark Ages. In the narrative of Elijah and the widow, she was gathering two sticks, for she was about to die. A widow in prophecy is a church, and she represented the church in the wilderness that was about to die.
Եղիայի՝ Սարեփթայի այրու հետ անցկացրած ժամանակը խորհրդանշում է Մութ դարերը։ Եղիայի և այրու մասին պատմության մեջ նա երկու փայտ էր հավաքում, որովհետև պատրաստվում էր մեռնելու։ Մարգարեության մեջ այրին եկեղեցի է, և նա ներկայացնում էր անապատում գտնվող այն եկեղեցին, որ պատրաստվում էր մեռնելու։
And unto the angel of the church in Sardis write; These things saith he that hath the seven Spirits of God, and the seven stars; I know thy works, that thou hast a name that thou livest, and art dead. Be watchful, and strengthen the things which remain, that are ready to die: for I have not found thy works perfect before God. Revelation 3:1, 2.
Եվ Սարդէսի եկեղեցու հրեշտակին գրիր. այս է ասում Նա, որ ունի Աստծու յոթ Հոգիներն ու յոթ աստղերը. Գիտեմ քո գործերը, որ անուն ունես, թե կենդանի ես, բայց մեռած ես։ Արթո՛ւն եղիր և զորացրո՛ւ այն, ինչ մնացել է, և որ պատրաստ է մեռնելու. որովհետև քո գործերը Աստծու առաջ կատարյալ չգտա։ Հայտնություն 3:1, 2.
She was “gathering two sticks”, and preparing for her death when Elijah interrupts her.
Նա «երկու փայտ էր հավաքում» և պատրաստվում էր իր մահվանը, երբ Եղիան ընդհատեց նրան։
And the word of the Lord came unto him, saying, Arise, get thee to Zarephath, which belongeth to Zidon, and dwell there: behold, I have commanded a widow woman there to sustain thee. So he arose and went to Zarephath. And when he came to the gate of the city, behold, the widow woman was there gathering of sticks: and he called to her, and said, Fetch me, I pray thee, a little water in a vessel, that I may drink. And as she was going to fetch it, he called to her, and said, Bring me, I pray thee, a morsel of bread in thine hand. And she said, As the Lord thy God liveth, I have not a cake, but an handful of meal in a barrel, and a little oil in a cruse: and, behold, I am gathering two sticks, that I may go in and dress it for me and my son, that we may eat it, and die. 1 Kings 17:8–12.
Եվ Տիրոջ խոսքը եկավ նրան՝ ասելով. «Վե՛ր կաց, գնա՛ Սարեփթա, որ պատկանում է Սիդոնին, և բնակվի՛ր այնտեղ. ահա, այնտեղ մի այրի կնոջ պատվիրել եմ, որ կերակրի քեզ»։ Եվ նա վեր կացավ ու գնաց Սարեփթա։ Երբ հասավ քաղաքի դարպասին, ահա այնտեղ այրի կինը փայտ էր հավաքում. և նա կանչեց նրան ու ասաց. «Խնդրեմ, մի քիչ ջուր բեր ինձ անոթով, որ խմեմ»։ Եվ մինչ նա գնում էր բերելու, նա կանչեց նրա հետևից ու ասաց. «Խնդրեմ, մի պատառ հաց էլ բեր ինձ քո ձեռքով»։ Եվ նա ասաց. «Ինչպես որ քո Տեր Աստվածը կենդանի է, ես թխած հաց չունեմ, այլ միայն մի բուռ ալյուր տակառում և մի քիչ յուղ սրվակում. և ահա երկու փայտ եմ հավաքում, որպեսզի ներս գնամ և այն պատրաստեմ ինձ ու իմ որդու համար, որ ուտենք և մեռնենք»։ Գ Թագավորաց 17:8–12.
The widow of Sarepta was gathering “two sticks.” The widow represents the faithful in the time of Jezebel. Her son represents those during the history of Thyatira that died with the promise of being resurrected in the first resurrection.
Սարեփթայի այրին հավաքում էր «երկու փայտ»։ Այրին ներկայացնում է հավատարիմներին Հեզաբելի ժամանակներում։ Նրա որդին ներկայացնում է նրանց, ովքեր Թյատիրայի պատմության ընթացքում մահացան՝ առաջին հարության մեջ հարություն առնելու խոստումով։
And I saw thrones, and they sat upon them, and judgment was given unto them: and I saw the souls of them that were beheaded for the witness of Jesus, and for the word of God, and which had not worshipped the beast, neither his image, neither had received his mark upon their foreheads, or in their hands; and they lived and reigned with Christ a thousand years. But the rest of the dead lived not again until the thousand years were finished. This is the first resurrection. Blessed and holy is he that hath part in the first resurrection: on such the second death hath no power, but they shall be priests of God and of Christ, and shall reign with him a thousand years. Revelation 20:4–6.
Եվ ես տեսա աթոռներ, և նստեցին նրանց վրա, և դատաստան տրվեց նրանց. և ես տեսա նրանց հոգիները, որ գլխատվել էին Հիսուսի վկայության համար և Աստծո խոսքի համար, և որոնք չէին երկրպագել գազանին, ոչ էլ նրա պատկերին, և չէին ընդունել նրա նշանը իրենց ճակատների վրա կամ իրենց ձեռքերի վրա. և նրանք ապրեցին ու թագավորեցին Քրիստոսի հետ հազար տարի։ Իսկ մնացած մեռելները չապրեցին դարձյալ, մինչև որ հազար տարին լրացավ։ Սա է առաջին հարությունը։ Երանելի և սուրբ է նա, ով բաժին ունի առաջին հարության մեջ. այդպիսի մարդկանց վրա երկրորդ մահը իշխանություն չունի, այլ նրանք պիտի լինեն Աստծո և Քրիստոսի քահանաները և պիտի թագավորեն նրա հետ հազար տարի։ Հայտնություն 20:4–6։
The widow also represents the few in Sardis, that were worthy and given white garments.
Այրին նաև ներկայացնում է Սարդիսում եղող այն քչերին, որոնք արժանի էին և որոնց տրվեցին սպիտակ հանդերձներ։
Thou hast a few names even in Sardis which have not defiled their garments; and they shall walk with me in white: for they are worthy. He that overcometh, the same shall be clothed in white raiment; and I will not blot out his name out of the book of life, but I will confess his name before my Father, and before his angels. Revelation 3:4, 5.
Սակայն Սարդիսում ունես մի քանի անուններ, որոնք իրենց հանդերձները չեն ապականել, և նրանք ինձ հետ սպիտակ հագուստներով պիտի քայլեն, որովհետև արժանի են։ Նա, ով հաղթի, սպիտակ հանդերձներով պիտի զգեստավորվի, և ես նրա անունը կյանքի գրքից չեմ ջնջի, այլ նրա անունը պիտի դավանեմ իմ Հոր առաջ և Նրա հրեշտակների առաջ։ Հայտնություն 3:4, 5.
Those in the fourth church of Thyatira, who faithfully died, represented by the widow’s son, were given white garments in the fifth seal.
Թյատիրայի չորրորդ եկեղեցում եղողները, որոնք հավատարմությամբ մահացան և ներկայացված են այրու որդու միջոցով, հինգերորդ կնիքում տրվեցին սպիտակ հանդերձներ։
And when he had opened the fifth seal, I saw under the altar the souls of them that were slain for the word of God, and for the testimony which they held: And they cried with a loud voice, saying, How long, O Lord, holy and true, dost thou not judge and avenge our blood on them that dwell on the earth? And white robes were given unto every one of them; and it was said unto them, that they should rest yet for a little season, until their fellowservants also and their brethren, that should be killed as they were, should be fulfilled. Revelation 6:9–11.
Եվ երբ նա բացեց հինգերորդ կնիքը, ես զոհասեղանի տակ տեսա նրանց հոգիները, որոնք սպանվել էին Աստծու խոսքի համար և այն վկայության համար, որ պահում էին. Եվ նրանք բարձր ձայնով աղաղակում էին՝ ասելով. Մինչև ե՞րբ, ո՛վ Տեր, սուրբ և ճշմարիտ, չես դատում և չես վրեժխնդիր լինում մեր արյան համար երկրի վրա բնակվողներից։ Եվ նրանցից յուրաքանչյուրին տրվեցին սպիտակ հանդերձներ. և նրանց ասվեց, որ դեռ մի փոքր ժամանակ հանգստանան, մինչև որ լրացվի նաև իրենց ծառայակիցների և իրենց եղբայրների թիվը, որոնք պիտի սպանվեին, ինչպես իրենք։ Հայտնություն 6:9–11։
The martyrs of the Dark Ages were given white robes, and were told to rest in their graves, until another group of papal martyrs were to be killed, as they had been killed. They had been murdered by the papacy during the space of three and a half years, and they were promised that the papacy would ultimately be judged, but not until a second group of papal martyrs were to be murdered, during the soon-coming Sunday law crisis. Sister White connects the martyrs’ request for judgment upon the papacy, with two passages in the book of Revelation.
Մութ դարերի նահատակներին տրվեցին սպիտակ զգեստներ, և նրանց ասվեց, որ հանգչեն իրենց գերեզմաններում, մինչև պապական նահատակների մեկ այլ խումբ պիտի սպանվեր, ինչպես իրենք էին սպանվել։ Նրանք սպանվել էին պապականության կողմից երեքուկես տարվա ընթացքում, և նրանց խոստացվեց, որ պապականությունը վերջապես պիտի դատապարտվի, սակայն ոչ մինչև պապական նահատակների երկրորդ խումբը պիտի սպանվեր՝ շուտով եկող Կիրակնօրյա օրենքի ճգնաժամի ընթացքում։ Քույր Ուայթը նահատակների՝ պապականության վրա դատաստան խնդրելու դիմումը կապում է Հայտնության գրքի երկու հատվածների հետ։
“When the fifth seal was opened, John the Revelator in vision saw beneath the altar the company that were slain for the Word of God and the testimony of Jesus Christ. After this came the scenes described in the eighteenth of Revelation, when those who are faithful and true are called out from Babylon. [Revelation 18:1–5, quoted.]” Manuscript Releases, volume 20, 14.
«Երբ բացվեց հինգերորդ կնիքը, հայտնության մեջ Հովհաննես Հայտնիչը զոհասեղանի տակ տեսավ այն խմբին, որ սպանվել էին Աստծու Խոսքի և Հիսուս Քրիստոսի վկայության համար։ Դրանից հետո եկան այն տեսարանները, որոնք նկարագրված են Հայտնության տասնութերորդ գլխում, երբ հավատարիմ և ճշմարիտ եղողները կանչվում են Բաբելոնից դուրս։ [Հայտնություն 18:1–5, մեջբերված։]» Manuscript Releases, հատոր 20, 14.
Revelation eighteen verses one through five represents the two voices of verse one and verse four. The second voice is the call out of Babylon, and it marks the beginning of the Sunday law persecution, when the mighty movement of the third angel, calls God’s other flock out of Babylon. She also places the passage from the fifth seal at the opening of the seventh seal.
Հայտնություն տասնութերորդ գլուխը՝ առաջինից հինգերորդ համարները, ներկայացնում է առաջին և չորրորդ համարների երկու ձայները։ Երկրորդ ձայնը Բաբելոնից դուրս գալու կոչն է, և այն նշանավորում է կիրակնօրյա օրենքի հալածանքի սկիզբը, երբ երրորդ հրեշտակի հզոր շարժումը Աստծու մյուս հոտին Բաբելոնից դուրս է կանչում։ Նա նաև հինգերորդ կնիքի հատվածը տեղադրում է յոթերորդ կնիքի բացման ժամանակ։
“[Revelation 6:9–11 quoted]. Here were scenes presented to John that were not in reality but that which would be in a period of time in the future.
«[Հայտնություն 6:9–11՝ մեջբերված]»։ Այստեղ Հովհաննեսին ներկայացվեցին տեսարաններ, որոնք իրականում չէին, այլ այն, ինչ լինելու էր ապագայում՝ ժամանակի որոշակի ժամանակահատվածում։
“Revelation 8:1–4 quoted.” Manuscript Releases, volume 20, 197.
«Հայտնություն 8․1–4-ից մեջբերում»։ Ձեռագրերի հրատարակություններ, հատոր 20, 197։
In Revelation chapter eight, verses one through four, the seventh seal is opened.
Հայտնության գրքի ութերորդ գլխի առաջինից չորրորդ համարներում բացվում է յոթերորդ կնիքը։
And when he had opened the seventh seal, there was silence in heaven about the space of half an hour. And I saw the seven angels which stood before God; and to them were given seven trumpets. And another angel came and stood at the altar, having a golden censer; and there was given unto him much incense, that he should offer it with the prayers of all saints upon the golden altar which was before the throne. And the smoke of the incense, which came with the prayers of the saints, ascended up before God out of the angel’s hand. Revelation 8:1–4.
Եվ երբ Նա բացեց յոթերորդ կնիքը, երկնքում լռություն տիրեց մոտ կես ժամ։ Եվ ես տեսա յոթ հրեշտակներին, որ կանգնած էին Աստծո առաջ, և նրանց տրվեցին յոթ փողեր։ Եվ մի ուրիշ հրեշտակ եկավ ու կանգնեց զոհասեղանի մոտ՝ ունենալով ոսկե բուրվառ. և նրան տրվեց շատ խունկ, որպեսզի այն մատուցի բոլոր սրբերի աղոթքների հետ այն ոսկե զոհասեղանի վրա, որ գահի առաջ էր։ Եվ խնկի ծուխը, որ ելնում էր սրբերի աղոթքների հետ, հրեշտակի ձեռքից վեր բարձրացավ Աստծո առաջ։ Հայտնություն 8:1–4։
The prayers of the martyrs of the Dark Ages, who in the fifth seal are requesting that God bring judgment upon the whore that commits fornication with the kings of the earth, ascend “up before God,” when the seventh seal is opened. Inspiration aligns the opening of the seventh seal, with Revelation eighteen’s second voice, for it is at the second voice, that God remembers her iniquities, and he then doubles her judgment. Once for the martyrs of the Dark Ages, and once for the blood bath of the Sunday law crisis.
Մութ դարերի նահատակների աղոթքները, որոնք հինգերորդ կնիքի մեջ խնդրում են, որ Աստված դատաստան բերի այն պոռնիկի վրա, որ պոռնկանում է երկրի թագավորների հետ, բարձրանում են «առ Աստված», երբ յոթերորդ կնիքը բացվում է։ Ներշնչանքը յոթերորդ կնիքի բացումը համադրում է Հայտնություն տասնութի երկրորդ ձայնի հետ, որովհետև հենց երկրորդ ձայնի ժամանակ է, որ Աստված հիշում է նրա անօրենությունները, և ապա կրկնապատկում է նրա դատաստանը։ Մեկ անգամ՝ Մութ դարերի նահատակների համար, և մեկ անգամ՝ կիրակնօրյա օրենքի ճգնաժամի արյունահեղության համար։
And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Reward her even as she rewarded you, and double unto her double according to her works: in the cup which she hath filled fill to her double. Revelation 18:4–6.
Եվ ես երկնքից մեկ այլ ձայն լսեցի, որ ասում էր. «Դո՛ւրս եկեք նրանից, իմ ժողովո՛ւրդ, որպեսզի նրա մեղքերի մասնակիցը չլինեք, և որպեսզի նրա պատուհասներից չընդունեք։ Որովհետև նրա մեղքերը մինչև երկինք հասան, և Աստված հիշեց նրա անօրենությունները։ Հատուցե՛ք նրան, ինչպես նա հատուցեց ձեզ, և կրկնակի՛ տվեք նրան՝ նրա գործերի համեմատ. այն բաժակի մեջ, որ նա լցրեց, կրկնակի՛ լցրեք նրան»։ Հայտնություն 18:4–6։
The few in Sardis that had not defiled their garments, represent those that came out of the history of Thyatira that ended in 1798. They are represented by the widow of Sarepta, a widow who was going to the marriage in 1844.
Սարդէսում եղած այն քչերը, որ չէին ապականել իրենց զգեստները, ներկայացնում են նրանց, ովքեր դուրս եկան Թիաթիրայի այն պատմությունից, որ ավարտվեց 1798 թվականին։ Նրանք ներկայացված են Սարեփաթի այրու միջոցով՝ մի այրի, որ 1844 թվականին գնում էր ամուսնության։
“The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.
«Քրիստոսի գալուստը՝ որպես մեր Քահանայապետ, դեպի Սրբությունների Սրբությունը՝ սրբարանի մաքրման համար, ինչպես ներկայացված է Դանիել 8:14-ում, մարդու Որդու գալուստը դեպի Հինավուրցը, ինչպես ներկայացված է Դանիել 7:13-ում, և Տիրոջ գալուստը Իր տաճարը, ինչպես կանխագուշակված է Մաղաքիայի կողմից, միևնույն իրադարձության նկարագրություններն են. և նույնը ներկայացված է նաև փեսայի՝ հարսանիք գալուստով, ինչպես Քրիստոս նկարագրում է Մատթեոս 25-ի տասը կույսերի առակում»։ Մեծ պայքար, 426։
The widow, was preparing her last supper before her death, when Elijah commanded her to serve him. She illustrates the faithful few in Thyatira, transitioning into the faithful few in Sardis that were gathering “two sticks” for a “fire”.
Այրին պատրաստում էր իր վերջին ընթրիքը իր մահից առաջ, երբ Եղիան հրամայեց նրան ծառայել իրեն։ Նա պատկերում է Թյատիրայի այն սակավաթիվ հավատարիմներին, որոնք անցում էին կատարում դեպի Սարդիսի այն սակավաթիվ հավատարիմները, ովքեր «երկու փայտ» էին հավաքում «կրակի» համար։
The “two sticks” represent both houses of ancient Israel, that were trampled down by paganism and then papalism, but were to be gathered together and joined as “one stick,” in the history of 1798 to 1844.
«Երկու փայտերը» ներկայացնում են հին Իսրայելի երկու տները, որոնք ոտնատակ տրվեցին նախ հեթանոսության, ապա՝ պապականության կողմից, սակայն 1798-ից մինչև 1844 թվականների պատմության ընթացքում պիտի հավաքվեին միասին և միավորվեին որպես «մեկ փայտ»։
The word of the Lord came again unto me, saying, Moreover, thou son of man, take thee one stick, and write upon it, For Judah, and for the children of Israel his companions: then take another stick, and write upon it, For Joseph, the stick of Ephraim, and for all the house of Israel his companions: And join them one to another into one stick; and they shall become one in thine hand. And when the children of thy people shall speak unto thee, saying, Wilt thou not shew us what thou meanest by these? Say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the stick of Joseph, which is in the hand of Ephraim, and the tribes of Israel his fellows, and will put them with him, even with the stick of Judah, and make them one stick, and they shall be one in mine hand. And the sticks whereon thou writest shall be in thine hand before their eyes. And say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone, and will gather them on every side, and bring them into their own land: And I will make them one nation in the land upon the mountains of Israel; and one king shall be king to them all: and they shall be no more two nations, neither shall they be divided into two kingdoms any more at all: Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwelling places, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children forever: and my servant David shall be their prince forever. Moreover I will make a covenant of peace with them; it shall be an everlasting covenant with them: and I will place them, and multiply them, and will set my sanctuary in the midst of them for evermore. My tabernacle also shall be with them: yea, I will be their God, and they shall be my people. And the heathen shall know that I the Lord do sanctify Israel, when my sanctuary shall be in the midst of them for evermore. Ezekiel 37:15–28.
Եվ Տիրոջ խոսքը դարձյալ եկավ ինձ՝ ասելով. «Դու էլ, ո՛վ մարդու որդի, վերցրու քեզ մեկ փայտ և գրիր նրա վրա. «Հուդայի համար և Իսրայելի որդիների՝ նրա ընկերների համար»։ Ապա վերցրու մի ուրիշ փայտ և գրիր նրա վրա. «Հովսեփի համար՝ Եփրեմի փայտը, և Իսրայելի ամբողջ տան՝ նրա ընկերների համար»։ Եվ միացրու դրանք մեկը մյուսին՝ մեկ փայտ լինելու համար, և դրանք քո ձեռքում մեկ պիտի լինեն։ Եվ երբ քո ժողովրդի որդիները քեզ ասեն՝ «Չե՞ս հայտնելու մեզ, թե ինչ են նշանակելու սրանք քեզ համար», ասա նրանց. «Այսպես է ասում Տեր Աստվածը. Ահա Ես պիտի վերցնեմ Հովսեփի փայտը, որ Եփրեմի ձեռքում է, և Իսրայելի ցեղերը՝ նրա ընկերներին, և պիտի միացնեմ նրան՝ Հուդայի փայտի հետ, և պիտի նրանց մեկ փայտ դարձնեմ, և նրանք Իմ ձեռքում մեկ պիտի լինեն»։ Եվ այն փայտերը, որոնց վրա դու պիտի գրես, նրանց աչքերի առաջ պիտի լինեն քո ձեռքում։ Եվ ասա նրանց. «Այսպես է ասում Տեր Աստվածը. Ահա Ես պիտի վերցնեմ Իսրայելի որդիներին ազգերի միջից, ուր որ գնացել են, և պիտի հավաքեմ նրանց ամեն կողմից, և պիտի բերեմ նրանց իրենց երկիրը։ Եվ Ես պիտի նրանց մեկ ազգ դարձնեմ այն երկրում՝ Իսրայելի լեռների վրա, և մեկ թագավոր պիտի լինի նրանց բոլորի թագավորը. և նրանք այլևս երկու ազգ չեն լինելու, և այլևս երբեք չեն բաժանվելու երկու թագավորությունների։ Նրանք այլևս չեն պղծելու իրենց իրենց կուռքերով, ոչ էլ իրենց պղծություններով, ոչ էլ իրենց որևէ հանցանքով. այլ Ես պիտի փրկեմ նրանց իրենց բոլոր բնակավայրերից, ուր մեղանչել են, և պիտի մաքրեմ նրանց։ Եվ նրանք պիտի լինեն Իմ ժողովուրդը, և Ես պիտի լինեմ նրանց Աստվածը։ Եվ Իմ ծառա Դավիթը պիտի թագավոր լինի նրանց վրա, և նրանք բոլորը մեկ հովիվ պիտի ունենան. նրանք նաև պիտի ընթանան Իմ դատաստանների մեջ, պահեն Իմ կանոնները և կատարեն դրանք։ Եվ նրանք պիտի բնակվեն այն երկրում, որ Ես տվել եմ Իմ ծառա Հակոբին, որտեղ բնակվել են ձեր հայրերը. և այնտեղ պիտի բնակվեն նրանք, իրենց որդիները և իրենց որդիների որդիները հավիտյան. և Իմ ծառա Դավիթը նրանց իշխանը պիտի լինի հավիտյան։ Ավելին, Ես պիտի խաղաղության ուխտ կապեմ նրանց հետ. դա նրանց համար հավիտենական ուխտ պիտի լինի. և Ես պիտի հաստատեմ նրանց, պիտի բազմացնեմ նրանց, և Իմ սրբարանը պիտի դնեմ նրանց մեջ ընդմիշտ։ Իմ խորանն էլ նրանց հետ պիտի լինի. այո՛, Ես պիտի լինեմ նրանց Աստվածը, և նրանք պիտի լինեն Իմ ժողովուրդը։ Եվ ազգերը պիտի ճանաչեն, որ Ես՝ Տերս, սրբացնում եմ Իսրայելին, երբ Իմ սրբարանը նրանց մեջ լինի հավիտյան»։ Եզեկիել 37:15–28.
When Elijah leaves Sarepta to call Ahab and all Israel to Mount Carmel, the widowed church that has fled into the wilderness was gathering two sticks for the fire that purifies the widow in advance of the wedding on October 22, 1844. The gathering of the two sticks is the gathering of the Millerite movement that is accomplished in the last sixty-five year period identified in Isaiah seven. The northern kingdom suffered the curse of Moses from 723 BC through 1798, and the southern kingdom suffered the same curse from 677 BC until 1844. In 1844, the spiritual descendants of those two literal nations, were gathered together as one stick, or one nation.
Երբ Եղիան Սարեփթայից մեկնում է՝ Աքաաբին և ամբողջ Իսրայելին Կարմեղոս լեռը կանչելու, այն այրի եկեղեցին, որ փախել էր անապատ, հավաքում էր երկու փայտ՝ այն կրակի համար, որ մաքրում է այրուն նախքան 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ի հարսանիքը։ Երկու փայտի հավաքումը Միլլերական շարժման հավաքումն է, որն իրագործվում է Եսայիայի յոթերորդ գլխում նշված վերջին վաթսունհինգ տարվա ժամանակահատվածում։ Հյուսիսային թագավորությունը կրել է Մովսեսի անեծքը մ.թ.ա. 723 թվականից մինչև 1798 թվականը, իսկ հարավային թագավորությունը կրել է նույն անեծքը մ.թ.ա. 677 թվականից մինչև 1844 թվականը։ 1844 թվականին այդ երկու բառացի ազգերի հոգևոր ժառանգները հավաքվեցին միասին՝ որպես մեկ փայտ, կամ մեկ ազգ։
If nothing else Ezekiel defines the two sticks as two nations, that become one nation.
Եթե ուրիշ ոչինչ, Եզեկիելը երկու գավազանները սահմանում է որպես երկու ազգ, որոնք դառնում են մեկ ազգ։
For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:8, 9.
Որովհետև Ասորիքի գլուխը Դամասկոսն է, և Դամասկոսի գլուխը՝ Ռասինը. և վաթսունհինգ տարվա ընթացքում Եփրայիմը պիտի կործանվի, որպեսզի այլևս ժողովուրդ չլինի։ Եվ Եփրայիմի գլուխը Սամարիան է, և Սամարիայի գլուխը՝ Ռոմելիայի որդին։ Եթե չհավատաք, արդարև չեք հաստատվի։ Եսայիա 7։8, 9։
If we will not believe the prophecy of sixty-five years, we will not be established.
Եթե մենք չհավատանք վաթսունհինգ տարիների մարգարեությանը, չենք հաստատվի։
We will continue to present Elijah’s symbolism in the next article.
Հաջորդ հոդվածում կշարունակենք ներկայացնել Եղիայի խորհրդանշական նշանակությունը։