Elijah’s witness begins when he identifies that there would be no rain, except at his word for three and a half years.
Եղիայի վկայությունը սկսվում է այն ժամանակ, երբ նա հայտնում է, որ երեքուկես տարի անձրև չի լինելու, բացի իր խոսքի համաձայն։
And Elijah the Tishbite, who was of the inhabitants of Gilead, said unto Ahab, As the Lord God of Israel liveth, before whom I stand, there shall not be dew nor rain these years, but according to my word. 1 Kings 17:1.
Եվ Եղիան՝ թեսբացին, Գաղաադի բնակիչներից, ասաց Աքաաբին. «Կենդանի է Իսրայելի Տեր Աստվածը, որի առաջ ես կանգնած եմ, այս տարիներին ո՛չ ցող կլինի, ո՛չ անձրև, այլ միայն իմ խոսքով»։ Գ Թագավորաց 17:1։
Those three and a half years represent the history of Thyatira from 538 until 1798. In 1798, at the end of the period of drought Elijah summons Ahab to Carmel. The first angels’ message announced the hour of God’s judgment on October 22, 1844. The first angel’s message was the command to Ahab to call all of Israel to Carmel.
Այդ երեքուկես տարիները ներկայացնում են Թյատիրայի պատմությունը 538-ից մինչև 1798 թվականը։ 1798 թվականին, երաշտի ժամանակահատվածի ավարտին, Եղիան Աքաաբին կանչում է Կարմեղոս։ Առաջին հրեշտակի լուրը հռչակեց Աստծու դատաստանի ժամն՝ 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ին։ Առաջին հրեշտակի լուրը Աքաաբին տրված հրամանն էր՝ ամբողջ Իսրայելին Կարմեղոս կանչելու։
And it came to pass, when Ahab saw Elijah, that Ahab said unto him, Art thou he that troubleth Israel? And he answered, I have not troubled Israel; but thou, and thy father’s house, in that ye have forsaken the commandments of the Lord, and thou hast followed Baalim. Now therefore send, and gather to me all Israel unto mount Carmel, and the prophets of Baal four hundred and fifty, and the prophets of the groves four hundred, which eat at Jezebel’s table. So Ahab sent unto all the children of Israel, and gathered the prophets together unto mount Carmel. And Elijah came unto all the people, and said, How long halt ye between two opinions? if the Lord be God, follow him: but if Baal, then follow him. And the people answered him not a word. 1 Kings 18:17–21.
Եվ եղավ, երբ Աքաաբը տեսավ Եղիային, Աքաաբը նրան ասաց. «Դո՞ւ ես Իսրայելը խռովողը»։ Եվ նա պատասխանեց. «Ես չեմ խռովել Իսրայելին, այլ դու և քո հոր տունը, որովհետև թողել եք Տիրոջ պատվիրանները, և դու հետևել ես Բահաղներին։ Արդ, ուղարկիր և ինձ մոտ հավաքիր ամբողջ Իսրայելին Կարմեղոս լեռան վրա, նաև Բահաղի չորս հարյուր հիսուն մարգարեներին և պուրակների չորս հարյուր մարգարեներին, որոնք ուտում են Հեզաբելի սեղանից»։ Եվ Աքաաբը մարդ ուղարկեց Իսրայելի բոլոր որդիների մոտ և մարգարեներին հավաքեց Կարմեղոս լեռան վրա։ Եվ Եղիան մոտեցավ ամբողջ ժողովրդին ու ասաց. «Մինչև ե՞րբ պիտի կաղեք երկու կարծիքների միջև. եթե Տերն է Աստված, հետևե՛ք նրան, իսկ եթե Բահաղը, ապա հետևե՛ք նրան»։ Եվ ժողովուրդը նրան ոչ մի խոսք չպատասխանեց։ Գ Թագավորաց 18:17–21։
All Israel was gathered to Carmel in the time of Elijah, which in turn represented William Miller’s history when the three churches of Revelation chapter three were gathered together. The church that had initially fled into the wilderness in 538 to escape the persecution of Jezebel, as represented by the church of Thyatira, came out of the wilderness as the generation that was to be confronted with the message of Elijah, represented by William Miller. The earth beast then opened its mouth and swallowed up the flood of persecution that had been sent against her for twelve hundred and sixty years.
Եղիայի օրերում ամբողջ Իսրայելը հավաքվեց Կարմեղոսում, ինչը, իր հերթին, ներկայացնում էր Վիլյամ Միլլերի պատմությունը, երբ Հայտնության երրորդ գլխի երեք եկեղեցիները հավաքվեցին միասին։ Եկեղեցին, որ սկզբնապես 538 թվականին փախել էր անապատ՝ Հեզաբելի հալածանքից խուսափելու համար, ինչպես ներկայացված է Թյատիրայի եկեղեցու միջոցով, անապատից դուրս եկավ որպես այն սերունդը, որ պետք է առերեսվեր Եղիայի պատգամին, որը ներկայացված էր Վիլյամ Միլլերի միջոցով։ Այնուհետև երկրի գազանը բացեց իր բերանը և կուլ տվեց հալածանքի հեղեղը, որ տասներկու հարյուր վաթսուն տարի ուղարկվել էր նրա դեմ։
And the earth helped the woman, and the earth opened her mouth, and swallowed up the flood which the dragon cast out of his mouth. Revelation 12:16.
Երկիրը օգնեց կնոջը, և երկիրը բացեց իր բերանը ու կուլ տվեց այն հեղեղը, որ վիշապն իր բերանից արձակել էր։ Հայտնություն 12:16։
In prophecy the “speaking of a nation” is the action of its legislative and judicial authorities, and in 1789 the United States established the divine document that is the Constitution of the United States, thus protecting the rights and freedom necessary to provide protection from the persecution of both the kings of Europe and the apostate Catholic church.
Մարգարեության մեջ «ազգի խոսելը» նրա օրենսդիր և դատական իշխանությունների գործունեությունն է, և 1789 թվականին Միացյալ Նահանգները հաստատեց աստվածային այն փաստաթուղթը, որը Միացյալ Նահանգների Սահմանադրությունն է՝ այդպիսով պաշտպանելով այն իրավունքներն ու ազատությունը, որոնք անհրաժեշտ էին պաշտպանություն ապահովելու համար թե՛ Եվրոպայի թագավորների և թե՛ ուրացած Կաթոլիկ եկեղեցու հալածանքներից։
“The speaking of the nation is the action of its legislative and judicial authorities.” The Great Controversy, 443.
«Ազգի խոսելը նրա օրենսդիր և դատական իշխանությունների գործողությունն է»։ Մեծ պայքարը, 443։
In 1789, just before the beginning of the United States’ prophetic role as the sixth kingdom of Bible prophecy began, it spake as a Lamb, but at the Sunday law it will speak as a dragon.
1789 թվականին, Աստվածաշնչյան մարգարեության վեցերորդ թագավորության՝ Միացյալ Նահանգների մարգարեական դերի սկսվելուց անմիջապես առաջ, նա խոսում էր իբրև Գառ, բայց կիրակնօրյա օրենքի ժամանակ կխոսի իբրև վիշապ։
And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. Revelation 13:11.
Եվ ես տեսա մի ուրիշ գազան, որ ելնում էր երկրից. և նա ուներ երկու եղջյուր՝ գառան նման, և խոսում էր վիշապի պես։ Հայտնություն 13:11։
The beginning and ending of the earth beast are marked by its speaking. In 1798, Ahab calls all of Israel to Mount Carmel where Elijah is going to set forth a test to prove to those watching whether the God of the Hebrews or the god of Jezebel is the true God. Jezebel had four hundred and fifty prophets of Baal and four hundred prophets of the grove. The false god Baal was a male deity and the false god Ashtaroth was a female deity.
Երկրային գազանի սկիզբն ու ավարտը նշանավորվում են նրա խոսելով։ 1798 թվականին Աքաաբը ողջ Իսրայելին կանչում է Կարմեղոս լեռը, որտեղ Եղիան պատրաստվում է առաջադրել մի փորձություն՝ այնտեղ դիտողներին ապացուցելու համար, թե ով է ճշմարիտ Աստված՝ Եբրայեցիների Աստվա՞ծը, թե՞ Հեզաբելի աստվածը։ Հեզաբելն ուներ Բահաղի չորս հարյուր հիսուն մարգարեներ և պուրակի չորս հարյուր մարգարեներ։ Կեղծ աստված Բահաղը արական աստվածություն էր, իսկ կեղծ աստված Աստարոթը՝ իգական աստվածություն։
Those two classes of false prophets represent the combination of church and state, for in prophecy when a man and woman are represented together, the woman represents a church and the man the state. Elijah was outnumbered eight hundred and fifty to one as he confronted the unholy combination of church and state, as represented by the female and male false deities and also by the marriage of Ahab and Jezebel. Ahab and Jezebel’s illustration of church and state represent the corruption of the horn of Republicanism and Baal and Ashtaroth represent the corruption of the Protestant horn.
Կեղծ մարգարեների այդ երկու դասերը ներկայացնում են եկեղեցու և պետության միավորումը, որովհետև մարգարեության մեջ, երբ տղամարդն ու կինը ներկայացվում են միասին, կինը ներկայացնում է եկեղեցին, իսկ տղամարդը՝ պետությունը։ Եղիան՝ սուրբ չեղած այդ միավորման՝ եկեղեցու և պետության դեմ ելնելիս, ութ հարյուր հիսունի դիմաց մենակ էր, ինչպես ներկայացված էր թե՛ իգական և արական կեղծ աստվածություններով, և թե՛ Աքաաբի ու Հեզաբելի ամուսնությամբ։ Աքաաբի և Հեզաբելի օրինակը՝ եկեղեցու և պետության վերաբերյալ, ներկայացնում է Հանրապետականության եղջյուրի ապականությունը, իսկ Բահաղն ու Աշտարովթը ներկայացնում են բողոքական եղջյուրի ապականությունը։
The issue was Elijah’s protest against the corrupt religion represented by Thyatira in Revelation chapter two. Elijah represented a Protestant, for the only definition of Protestant is someone who protests against Rome. Elijah’s protest represents a protest against the combination of church and state that is accomplished by the unholy alliance between a corrupted state with a corrupted church.
Խնդիրը Եղիայի բողոքն էր ընդդեմ այն ապականված կրոնի, որը Հայտնության երկրորդ գլխում ներկայացված է Թյատիրայով։ Եղիան ներկայացնում էր բողոքականին, որովհետև «բողոքական» եզրի միակ սահմանումն այն է, որ նա մեկը լինի, ով բողոքում է Հռոմի դեմ։ Եղիայի բողոքը ներկայացնում է բողոք ընդդեմ եկեղեցու և պետության այն միավորման, որն իրականացվում է ապականված պետության և ապականված եկեղեցու միջև եղած անսուրբ դաշինքի միջոցով։
Notwithstanding I have a few things against thee, because thou sufferest that woman Jezebel, which calleth herself a prophetess, to teach and to seduce my servants to commit fornication, and to eat things sacrificed unto idols. And I gave her space to repent of her fornication; and she repented not. Behold, I will cast her into a bed, and them that commit adultery with her into great tribulation, except they repent of their deeds. Revelation 2:20–22.
Սակայն մի քանի բան ունեմ քո դեմ, որովհետև դու հանդուրժում ես այն կնոջը՝ Հեզաբելին, որ իրեն մարգարեուհի է կոչում, սովորեցնելու և իմ ծառաներին մոլորեցնելու՝ պոռնկություն գործելու և կուռքերին զոհաբերված բաներ ուտելու։ Եվ նրան ժամանակ տվի, որպեսզի ապաշխարի իր պոռնկությունից, բայց նա չապաշխարեց։ Ահա, նրան մահճի մեջ պիտի գցեմ, և նրանց, որ նրա հետ շնություն են գործում, մեծ նեղության մեջ, եթե չապաշխարեն իրենց գործերից։ Հայտնություն 2:20–22։
Eating represents the message you accept, and a message that is sacrificed to idols represents the doctrines of Catholicism, the very symbol of the abominable worship of idols. God’s people in the Dark Ages had come to accept many of the pagan doctrines of Catholicism, and especially the worship of the sun.
Ուտելը ներկայացնում է այն պատգամը, որ դուք ընդունում եք, իսկ կուռքերին զոհաբերվածը ներկայացնում է կաթոլիկության վարդապետությունները՝ կռապաշտության գարշելի երկրպագության իսկական խորհրդանիշը։ Խավար դարերում Աստծո ժողովուրդը եկել էր ընդունելու կաթոլիկության բազմաթիվ հեթանոսական վարդապետություններ, և հատկապես՝ արեգակի պաշտամունքը։
Fornication is an unlawful relationship and prophetically represents the very essence of what the Constitution prohibits; the combination of church and state. Ahab was in an unlawful relationship with Jezebel, for as a king of Israel he was not to marry a heathen princess. Jesus identified John the Baptist as Elijah, and John also confronted the same unholy relationship when he rebuked Herod for marrying Herodias, his brother’s wife.
Պոռնկությունը անօրինական հարաբերություն է և մարգարեականորեն ներկայացնում է հենց այն բանի էությունը, ինչն արգելում է Սահմանադրությունը՝ եկեղեցու և պետության միությունը։ Աքաաբը անօրինական հարաբերության մեջ էր Հեզաբելի հետ, որովհետև, որպես Իսրայելի թագավոր, նա չպետք է ամուսնանար հեթանոս արքայադստեր հետ։ Հիսուսը Հովհաննես Մկրտչին նույնացրեց Եղիայի հետ, և Հովհաննեսը ևս առերեսվեց նույն անսուրբ հարաբերությանը, երբ հանդիմանեց Հերովդեսին իր եղբոր կնոջ՝ Հերովդիայի հետ ամուսնանալու համար։
For Herod had laid hold on John, and bound him, and put him in prison for Herodias’ sake, his brother Philip’s wife. For John said unto him, It is not lawful for thee to have her. Matthew 14:3, 4.
Որովհետև Հերովդեսը բռնել էր Հովհաննեսին, կապել նրան և բանտ նետել Հերովդիայի պատճառով, որ իր եղբայր Փիլիպպոսի կինն էր. որովհետև Հովհաննեսը նրան ասում էր. «Օրինավոր չէ քեզ համար նրան ունենալը»։ Մատթեոս 14:3, 4.
Elijah’s confrontation with Ahab and Jezebel prefigured John’s confrontation with Herod and Herodias for both relationships represented an unlawful relationship of church and state. Together they represent the Elijah message of the one hundred and forty-four thousand who confronts the papacy (Jezebel & Herodias), the ten kings that represent the United Nations (Ahab & Herod) and the United States that represents the false prophet (the false prophets of Carmel and Salome, Herodias’ daughter).
Եղիայի առերեսումը Աքաաբի և Հեզաբելի հետ նախանշում էր Հովհաննեսի առերեսումը Հերովդեսի և Հերովդիայի հետ, որովհետև երկու հարաբերություններն էլ ներկայացնում էին եկեղեցու և պետության անօրինական միություն։ Միասին դրանք ներկայացնում են հարյուր քառասունչորս հազարի Եղիական պատգամը, որը հակադրվում է պապականությանը (Հեզաբել և Հերովդիա), Միավորված ազգերի կազմակերպությունը ներկայացնող տասը թագավորներին (Աքաաբ և Հերովդես) և Միացյալ Նահանգներին, որը ներկայացնում է սուտ մարգարեին (Կարմեղոսի սուտ մարգարեները և Հերովդիայի դուստրը՝ Սաղոմեն)։
The prophetic setting at Carmel includes the defense by Elijah of the Constitution of the United States, which enshrines the principle of the separation of church and state.
Կարմեղոսի վրա մարգարեական տեսարանը ներառում է Եղիայի կողմից Միացյալ Նահանգների Սահմանադրության պաշտպանությունը, որը ամրագրում է եկեղեցու և պետության բաժանման սկզբունքը։
And it came to pass, when Ahab saw Elijah, that Ahab said unto him, Art thou he that troubleth Israel? And he answered, I have not troubled Israel; but thou, and thy father’s house, in that ye have forsaken the commandments of the Lord, and thou hast followed Baalim. 1 Kings 18:17, 18.
Եվ եղավ, երբ Աքաաբը տեսավ Եղիային, Աքաաբը նրան ասաց. «Դո՞ւ ես Իսրայելին խռովեցնողը»։ Եվ նա պատասխանեց. «Ես չեմ խռովեցրել Իսրայելին, այլ դու և քո հոր տունը, որովհետև դուք թողել եք Տիրոջ պատվիրանները, և դու գնացել ես Բահաղների հետևից»։ Գ Թագավորաց 18:17, 18.
The Constitution established that the two horns of Republicanism and Protestantism would always stay separate from each other. But Revelation identifies that when the United States ultimately speaks as a dragon, it will do so when the apostate churches of the United States take control and combine with the apostate government.
Սահմանադրությունը հաստատեց, որ Հանրապետականության և Բողոքականության երկու եղջյուրները միշտ միմյանցից անջատ պիտի մնան։ Բայց Հայտնությունը ցույց է տալիս, որ երբ Միացյալ Նահանգները վերջապես խոսի որպես վիշապ, դա տեղի կունենա այն ժամանակ, երբ Միացյալ Նահանգների ուրացած եկեղեցիները վերահսկողություն ձեռք բերեն և միավորվեն ուրացած կառավարության հետ։
“But what is the ‘image to the beast’? and how is it to be formed? The image is made by the two-horned beast, and is an image to the beast. It is also called an image of the beast. Then to learn what the image is like and how it is to be formed we must study the characteristics of the beast itself—the papacy.
«Բայց ի՞նչ է «գազանի պատկերը», և ինչպե՞ս է այն կազմավորվելու։ Պատկերը ստեղծվում է երկեղջյուր գազանի կողմից և գազանի պատկերն է։ Այն նաև կոչվում է գազանի պատկեր։ Ուստի, որպեսզի իմանանք, թե ինչպիսին է պատկերը և ինչպես է այն կազմավորվելու, պետք է ուսումնասիրենք հենց գազանի՝ պապականության բնութագրերը։»
“When the early church became corrupted by departing from the simplicity of the gospel and accepting heathen rites and customs, she lost the Spirit and power of God; and in order to control the consciences of the people, she sought the support of the secular power. The result was the papacy, a church that controlled the power of the state and employed it to further her own ends, especially for the punishment of ‘heresy.’ In order for the United States to form an image of the beast, the religious power must so control the civil government that the authority of the state will also be employed by the church to accomplish her own ends.” The Great Controversy, 443.
«Երբ վաղ եկեղեցին ապականվեց՝ հեռանալով Ավետարանի պարզությունից և ընդունելով հեթանոսական ծեսերն ու սովորույթները, նա կորցրեց Աստծո Հոգին և զորությունը. և ժողովրդի խղճերը վերահսկելու համար նա դիմեց աշխարհիկ իշխանության աջակցությանը։ Արդյունքը պապականությունն էր՝ մի եկեղեցի, որը վերահսկում էր պետության իշխանությունը և այն գործադրում էր իր սեփական նպատակներն առաջ տանելու համար, հատկապես՝ «հերձվածության» պատժման համար։ Որպեսզի Միացյալ Նահանգները կազմավորեն գազանի պատկերը, կրոնական իշխանությունը պետք է այն աստիճան վերահսկի քաղաքացիական կառավարությունը, որ պետության իշխանությունը նույնպես եկեղեցու կողմից գործադրվի՝ իր սեփական նպատակներն իրագործելու համար»։ The Great Controversy, 443.
Elijah at Mount Carmel represented the work of the Millerites, and the Millerites were established as the true prophet in contrast with those that had recently come out from under the influence of Catholicism, but chose through their rejection of the light of the first angel to return to Rome. Thus, the second angel’s message in the spring of 1844 consisted of identifying the Protestant denominations as daughters of Babylon, and the Millerites as the genuine Protestant horn.
Կարմեղոս լեռան վրա Եղիան ներկայացնում էր միլլերիտների գործը, և միլլերիտները հաստատվեցին որպես ճշմարիտ մարգարե՝ ի հակադրություն նրանց, ովքեր վերջերս դուրս էին եկել կաթոլիկության ազդեցության տակից, բայց առաջին հրեշտակի լույսը մերժելու միջոցով ընտրեցին վերադառնալ Հռոմ։ Այսպիսով, 1844 թվականի գարնանը երկրորդ հրեշտակի պատգամը բաղկացած էր բողոքական հարանվանությունները Բաբելոնի դուստրեր ճանաչելուց, իսկ միլլերիտներին՝ որպես իսկական բողոքական եղջյուր։
When God brought ancient Israel out of the slavery of Egypt and through the waters of the Red Sea, He initiated a progressive testing process that began with the test of the heavenly manna.
Երբ Աստված հին Իսրայելին դուրս բերեց Եգիպտոսի ստրկությունից և Կարմիր ծովի ջրերի միջով անցկացրեց, Նա սկիզբ դրեց աստիճանական փորձության մի ընթացքի, որն սկսվեց երկնային մանանայի փորձությամբ։
“Upon us is shining the accumulated light of past ages. The record of Israel’s forgetfulness has been preserved for our enlightenment. In this age God has set His hand to gather unto Himself a people from every nation, kindred, and tongue. In the advent movement He has wrought for His heritage, even as He wrought for the Israelites in leading them from Egypt. In the great disappointment of 1844 the faith of His people was tested as was that of the Hebrews at the Red Sea.” Testimonies, volume 8, 115, 116.
«Անցյալ դարերի կուտակված լույսը փայլում է մեզ վրա։ Իսրայելի մոռացկոտության արձանագրությունը պահպանվել է մեր լուսավորման համար։ Այս դարում Աստված Իր ձեռքն է մեկնել՝ Իր մոտ հավաքելու յուրաքանչյուր ազգից, ցեղից և լեզվից մի ժողովուրդ։ Գալստյան շարժման մեջ Նա գործել է Իր ժառանգության համար, ինչպես գործեց իսրայելացիների համար՝ նրանց Եգիպտոսից դուրս բերելով։ 1844 թվականի մեծ հիասթափության ժամանակ Նրա ժողովրդի հավատքը փորձվեց, ինչպես եբրայեցիներինը՝ Կարմիր ծովի մոտ»։ Վկայություններ, հատոր 8, 115, 116։
The disappointment of October 22, 1844, led to the understanding of the heavenly sanctuary, which then presented the test of the Sabbath just as the test of the manna became the first of a series of ten tests for ancient Israel.
1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ի հիասթափությունը բերեց երկնային սրբարանի հասկացողությանը, որն այնուհետև ներկայացրեց շաբաթի փորձությունը, ինչպես մանանայի փորձությունը դարձավ տասը փորձությունների մի շարքի առաջինը հին Իսրայելի համար։
“The Lord gave me the following view in 1847, while the brethren were assembled on the Sabbath, at Topsham, Maine.
«Տերը ինձ հետևյալ տեսիլքը տվեց 1847 թվականին, երբ եղբայրները շաբաթ օրը հավաքված էին Մեյնի նահանգի Թոփշեմ քաղաքում։»
“We felt an unusual spirit of prayer. And as we prayed the Holy Ghost fell upon us. We were very happy. Soon I was lost to earthly things and was wrapped in a vision of God’s glory. I saw an angel flying swiftly to me. He quickly carried me from the earth to the Holy City. In the city I saw a temple, which I entered. I passed through a door before I came to the first veil. This veil was raised, and I passed into the holy place. Here I saw the altar of incense, the candlestick with seven lamps, and the table on which was the shewbread. After viewing the glory of the holy, Jesus raised the second veil and I passed into the holy of holies.
«Մենք աղոթքի մի արտասովոր հոգի զգացինք։ Եվ երբ աղոթում էինք, Սուրբ Հոգին իջավ մեզ վրա։ Մենք շատ երջանիկ էինք։ Շուտով ես կտրվեցի երկրային բաներից և պարուրվեցի Աստծո փառքի տեսիլքով։ Ես տեսա մի հրեշտակ, որ սլացիկ թռչում էր դեպի ինձ։ Նա արագորեն ինձ երկրից տարավ Սուրբ Քաղաքը։ Քաղաքում ես տեսա մի տաճար, որի մեջ մտա։ Մինչև առաջին վարագույրին հասնելը ես անցա մի դռնով։ Այդ վարագույրը բարձրացվեց, և ես անցա սրբավայրը։ Այստեղ ես տեսա խնկարկության սեղանը, յոթ ճրագներով աշտանակը և սեղանը, որի վրա էր ընծայված հացը։ Սրբավայրի փառքը դիտելուց հետո Հիսուս բարձրացրեց երկրորդ վարագույրը, և ես անցա Սրբությունների Սրբությունը։»
“In the holiest I saw an ark; on the top and sides of it was purest gold. On each end of the ark was a lovely cherub, with its wings spread out over it. Their faces were turned toward each other, and they looked downward. Between the angels was a golden censer. Above the ark, where the angels stood, was an exceeding bright glory, that appeared like a throne where God dwelt. Jesus stood by the ark, and as the saints’ prayers came up to Him, the incense in the censer would smoke, and He would offer up their prayers with the smoke of the incense to His Father. In the ark was the golden pot of manna, Aaron’s rod that budded, and the tables of stone which folded together like a book. Jesus opened them, and I saw the Ten Commandments written on them with the finger of God. On one table were four, and on the other six. The four on the first table shone brighter than the other six. But the fourth, the Sabbath commandment, shone above them all; for the Sabbath was set apart to be kept in honor of God’s holy name. The holy Sabbath looked glorious—a halo of glory was all around it. I saw that the Sabbath commandment was not nailed to the cross. If it was, the other nine commandments were; and we are at liberty to break them all, as well as to break the fourth. I saw that God had not changed the Sabbath, for He never changes. But the pope had changed it from the seventh to the first day of the week; for he was to change times and laws.” Early Writings, 32.
«Սրբության սրբոցում ես տեսա տապանը. դրա վերևը և կողքերը մաքուրագույն ոսկուց էին։ Տապանի յուրաքանչյուր ծայրում մի գեղեցիկ քերովբե էր՝ իր թևերը տարածած նրա վրա։ Նրանց դեմքերը դարձված էին միմյանց կողմ, և նրանք նայում էին ներքև։ Հրեշտակների միջև մի ոսկե բուրվառ կար։ Տապանից վերև, այնտեղ, ուր կանգնած էին հրեշտակները, մի չափազանց պայծառ փառք էր, որ երևում էր ինչպես գահ, որտեղ բնակվում էր Աստված։ Հիսուսը կանգնած էր տապանի մոտ, և երբ սրբերի աղոթքները բարձրանում էին դեպի Նա, բուրվառի մեջ խունկը ծխում էր, և Նա նրանց աղոթքները խնկի ծխի հետ միասին մատուցում էր Իր Հորը։ Տապանի մեջ էին մանանայի ոսկե սափորը, Ահարոնի ծաղկած գավազանը և քարե տախտակները, որոնք ծալվում էին միասին՝ գրքի պես։ Հիսուսը բացեց դրանք, և ես տեսա Տասը պատվիրանները՝ գրված դրանց վրա Աստծու մատով։ Մի տախտակի վրա չորսն էին, իսկ մյուսի վրա՝ վեցը։ Առաջին տախտակի վրա եղած չորսը ավելի պայծառ էին շողում, քան մյուս վեցը։ Բայց չորրորդը՝ շաբաթի պատվիրանը, շողում էր նրանց բոլորից առավել. որովհետև շաբաթը առանձնացված էր՝ պահվելու Աստծու սուրբ անվան պատվին։ Սուրբ շաբաթը փառավոր էր երևում. փառքի մի լուսապսակ ամբողջովին շրջապատում էր այն։ Ես տեսա, որ շաբաթի պատվիրանը խաչին չգամվեց։ Եթե այն չգամվեր, ապա մյուս ինը պատվիրաններն էլ չգամվեցին. և մենք ազատություն ունեինք խախտելու դրանք բոլորն էլ, ինչպես նաև խախտելու չորրորդը։ Ես տեսա, որ Աստված շաբաթը չէր փոխել, որովհետև Նա երբեք չի փոխվում։ Բայց պապն այն փոխել էր շաբաթվա յոթերորդ օրից առաջին օրը, որովհետև նրան վիճակված էր փոխել ժամանակներն ու օրենքները»։ Վաղ գրվածքներ, 32։
When the Protestants came out of the Dark Ages in 1798 and the book of Daniel was unsealed, the sixth kingdom of Bible prophecy, the two-horned earth beast of Revelation thirteen began its march through prophetic history. Protestantism was founded upon the sacred document called the Holy Bible and Republicanism was founded upon the sacred document called the Constitution. God had brought His church in the wilderness out of the Dark Ages, but just as with ancient Israel during the Egyptian period of slavery the Sabbath commandment had been forgotten. As Israel crossed the Red Sea on its way to the giving of the law at Sinai, modern Israel crossed the Atlantic on its way to October 22, 1844, where the law would once again be revealed. The Lord was once again raising up a people who would be the depositaries of His law, the depositaries of His prophetic revelations and who would carry the mantle of Protestantism. Ancient Israel was given the two tables of the Ten Commandments as the symbol of their work to be the depositaries of His law, and modern Israel was given the two tables of Habakkuk as the symbol of their work as depositaries of His prophetic Word.
Երբ բողոքականները 1798 թվականին դուրս եկան Խավար դարերից, և Դանիելի գիրքը բացվեց, աստվածաշնչյան մարգարեության վեցերորդ թագավորությունը՝ Հայտնության տասներեքերորդ գլխի երկեղջյուր ցամաքային գազանը, սկսեց իր ընթացքը մարգարեական պատմության մեջ։ Բողոքականությունը հիմնվեց սուրբ այն վավերագրի վրա, որը կոչվում է Սուրբ Աստվածաշունչ, իսկ Հանրապետականությունը հիմնվեց սուրբ այն վավերագրի վրա, որը կոչվում է Սահմանադրություն։ Աստված Իր անապատի եկեղեցին դուրս էր բերել Խավար դարերից, սակայն, ինչպես հին Իսրայելի դեպքում եգիպտական ստրկության ժամանակաշրջանում, շաբաթ օրվա պատվիրանը մոռացվել էր։ Ինչպես Իսրայելն անցավ Կարմիր ծովը՝ իր ճանապարհին դեպի օրենքի տրումը Սինայի վրա, այնպես էլ ժամանակակից Իսրայելն անցավ Ատլանտյանը՝ իր ճանապարհին դեպի 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ը, որտեղ օրենքը պիտի մեկ անգամ ևս հայտնվեր։ Տերը կրկին բարձրացնում էր մի ժողովուրդ, որը պիտի լիներ Իր օրենքի պահապանը, Իր մարգարեական հայտնությունների պահապանը և որը պիտի կրի բողոքականության թիկնոցը։ Հին Իսրայելին տրվեցին Տասը պատվիրանների երկու տախտակները՝ որպես իրենց գործի խորհրդանիշ՝ լինելու Իր օրենքի պահապանները, իսկ ժամանակակից Իսրայելին տրվեցին Ամբակումի երկու տախտակները՝ որպես իրենց գործի խորհրդանիշ՝ որպես Իր մարգարեական Խոսքի պահապաններ։
Modern Israel was to carry both sets of two tables as it presented the third angel’s message to the world, which is the message proclaimed by those who carry the mantle of Protestantism. The Protestantism that came out of the Dark Ages was then incomplete as was ancient Israel as they crossed through the Red Sea. Protestantism had professed the motto of the Bible and the Bible alone, but had an incomplete understanding of God’s Word through centuries of eating the pagan doctrines of Roman Catholicism (things sacrificed unto idols). God designed that a true Protestant would represent the entire Word of God as symbolized by the “law and the prophets,” the two sets of two tables that represent both the work of God’s people and God’s character. The work of the first angel was to produce a genuine Protestant people that would be both the depositaries of His law and of his prophetic Word.
Ժամանակակից Իսրայելը, աշխարհին ներկայացնելով երրորդ հրեշտակի պատգամը, պետք է կրեր երկու տախտակների երկուական երկու հավաքածուներն էլ, այսինքն՝ այն պատգամը, որը հռչակվում է նրանց կողմից, ովքեր կրում են բողոքականության թիկնոցը։ Խավար դարերից դուրս եկած բողոքականությունը այն ժամանակ անավարտ էր, ինչպես և հին Իսրայելը, երբ նրանք անցնում էին Կարմիր ծովով։ Բողոքականությունը դավանել էր «Աստվածաշունչը և միայն Աստվածաշունչը» նշանաբանը, սակայն Հռոմեական կաթոլիկության հեթանոսական վարդապետությունները (կուռքերին զոհաբերված բաները) դարեր շարունակ ընդունելու հետևանքով ուներ Աստծո Խոսքի թերի ըմբռնում։ Աստված նախատեսել էր, որ ճշմարիտ բողոքականը ներկայացնի Աստծո ամբողջ Խոսքը, ինչպես խորհրդանշված է «օրենքով և մարգարեներով», երկու տախտակների երկուական երկու հավաքածուներով, որոնք ներկայացնում են թե՛ Աստծո ժողովրդի գործը և թե՛ Աստծո բնավորությունը։ Առաջին հրեշտակի գործը իսկական բողոքական ժողովուրդ ստեղծելն էր, որը պետք է լիներ թե՛ Նրա օրենքի և թե՛ Նրա մարգարեական Խոսքի պահապանը։
“God has called His church in this day, as He called ancient Israel, to stand as a light in the earth. By the mighty cleaver of truth, the messages of the first, second, and third angels, He has separated them from the churches and from the world to bring them into a sacred nearness to Himself. He has made them the depositaries of His law and has committed to them the great truths of prophecy for this time. Like the holy oracles committed to ancient Israel, these are a sacred trust to be communicated to the world. The three angels of Revelation 14 represent the people who accept the light of God’s messages and go forth as His agents to sound the warning throughout the length and breadth of the earth.” Testimonies, volume 5, 455.
«Աստված այս օրերում Իր եկեղեցուն կոչել է, ինչպես կանչել էր հին Իսրայելին, կանգնելու որպես լույս երկրի վրա։ Ճշմարտության հզոր սայրով, առաջին, երկրորդ և երրորդ հրեշտակների պատգամներով, Նա նրանց առանձնացրել է եկեղեցիներից և աշխարհից՝ Իրեն սուրբ մերձավորության մեջ բերելու համար։ Նա նրանց Իր օրենքի պահապաններն է դարձրել և նրանց է վստահել այս ժամանակի համար մարգարեության մեծ ճշմարտությունները։ Ինչպես հին Իսրայելին վստահված սուրբ պատգամները, սրանք ևս սուրբ ավանդ են, որ պետք է հաղորդվեն աշխարհին։ Հայտնություն 14-ի երեք հրեշտակները ներկայացնում են այն ժողովրդին, որ ընդունում է Աստծո պատգամների լույսը և դուրս է գալիս որպես Նրա գործակալներ՝ երկրագնդի ամբողջ երկայնքով և լայնքով հնչեցնելու նախազգուշացումը»։ Վկայություններ, հատոր 5, 455։
The warning that is to be proclaimed by those who have been identified as the depositaries of the two sets of two tables is against receiving the mark of Catholicism. That protest is against the unlawful relationship of Ahab and Jezebel and was represented by Elijah on Mount Carmel. The giving of the two tables of stone at Mount Sinai typified the giving of Habakkuk’s two tables of cloth in the history of 1842 through 1849. Habakkuk’s two tables are the symbol of the covenant relationship between God and His Protestant people. To reject those tables would be the same as ancient Israel rejecting God’s law.
Այն նախազգուշացումը, որ պետք է հռչակվի նրանց կողմից, ովքեր ճանաչվել են որպես երկու զույգ տախտակների ավանդապահներ, ուղղված է կաթոլիկության դրոշմը ընդունելու դեմ։ Այդ բողոքը ուղղված է Աքաաբի և Հեզաբելի անօրինական հարաբերության դեմ և ներկայացված էր Եղիայի կողմից Կարմեղոսի լեռան վրա։ Սինա լեռան վրա երկու քարե տախտակների տրվելը նախապատկերեց Ամբակումի երկու կտավե տախտակների տրվելը 1842-ից մինչև 1849 թվականների պատմության մեջ։ Ամբակումի երկու տախտակները Աստծո և Նրա բողոքական ժողովրդի միջև ուխտի հարաբերության խորհրդանիշն են։ Մերժել այդ տախտակները նույնը կլիներ, ինչ հին Իսրայելի կողմից Աստծո օրենքը մերժելը։
The Millerites entered into the Most Holy Place and received the light of the Sabbath, but the testing process was yet unfinished. Simultaneously the horn of Republicanism was proceeding through the very same history. And both horns would reach a milestone in their march together in 1863.
Միլլերականները մտան Սրբոց Սրբոցը և ընդունեցին շաբաթի լույսը, սակայն փորձության ընթացքը դեռևս ավարտված չէր։ Միաժամանակ Հանրապետականության եղջյուրը ընթանում էր հենց նույն պատմության միջով։ Եվ երկուսն էլ իրենց համատեղ ընթացքի մեջ 1863 թվականին պիտի հասնեին մի կարևոր հանգրվանի։
Miller’s Elijah message produced a progressive purification process with the intended purpose of establishing the Protestant horn and in the identical history the Republican horn was involved with a progressive process of political development. Both horns are on the same earth beast, so they must travel in unison through the entire history of the earth beast.
Միլլերի Եղիայի պատգամը ծնեց աստիճանական մաքրման գործընթաց, որի նախատեսված նպատակը բողոքական եղջյուրի հաստատումն էր, և նույն այդ պատմության մեջ հանրապետական եղջյուրը ներքաշված էր քաղաքական զարգացման աստիճանական գործընթացի մեջ։ Երկու եղջյուրներն էլ նույն երկրային գազանի վրա են, ուստի նրանք պետք է համընթաց ընթանան երկրային գազանի ամբողջ պատմության ընթացքում։
The first prophetic characteristic of the Republican horn of the earth beast was the action of speaking the Constitution into effect in 1789. In 1798, (the time of the end when the book of Daniel was unsealed), the earth beast would speak for the first time as the sixth kingdom of Bible prophecy. 1798 was the beginning of the United States as the sixth kingdom of Bible prophecy, and the speaking that occurred at the beginning of the earth beast’s history in 1798 would typify the last time the sixth kingdom would speak, and that time is represented as the voice of the dragon. When we consider the laws passed by the Republican horn in the United States in 1798, we should expect to see a typification of the laws that will be passed in conjunction with the Sunday law when the United States speaks as a dragon. As we consider the following four laws, ask yourself if the four laws passed in 1798 have the prophetic signature of Alpha and Omega?
Երկրի գազանի Հանրապետական եղջյուրի առաջին մարգարեական բնութագիրը 1789 թվականին Սահմանադրությունը գործադրության մեջ դնելու՝ խոսելու գործողությունն էր։ 1798 թվականին (վախճանի ժամանակը, երբ Դանիելի գիրքը բացվեց) երկրի գազանը առաջին անգամ պիտի խոսեր որպես աստվածաշնչյան մարգարեության վեցերորդ թագավորություն։ 1798 թվականը Միացյալ Նահանգների՝ որպես աստվածաշնչյան մարգարեության վեցերորդ թագավորության սկիզբն էր, և այն խոսելը, որ տեղի ունեցավ երկրի գազանի պատմության սկզբում՝ 1798 թվականին, պիտի նախատիպեր վերջին անգամը, երբ վեցերորդ թագավորությունը պիտի խոսեր, իսկ այդ ժամանակը ներկայացված է որպես վիշապի ձայն։ Երբ քննենք 1798 թվականին Միացյալ Նահանգներում Հանրապետական եղջյուրի կողմից ընդունված օրենքները, պիտի ակնկալենք տեսնել այն օրենքների նախատիպը, որոնք պիտի ընդունվեն Կիրակնօրյա օրենքի հետ մեկտեղ, երբ Միացյալ Նահանգները խոսի որպես վիշապ։ Երբ քննենք հետևյալ չորս օրենքները, հարցրե՛ք ինքներդ ձեզ, թե արդյոք 1798 թվականին ընդունված այդ չորս օրենքներն ունեն Ալֆայի և Օմեգայի մարգարեական կնի՞քը։
In 1798, the United States passed several significant laws known as the Alien and Sedition Acts. These acts were a series of four laws passed by the Federalist-controlled Congress and signed into law by President John Adams, the second president of the United States and former vice president of George Washington.
1798 թվականին Միացյալ Նահանգներում ընդունվեցին մի քանի նշանակալի օրենքներ, որոնք հայտնի են որպես «Օտարերկրացիների և խռովարարության մասին ակտեր»։ Այս ակտերը չորս օրենքների շարք էին, որոնք ընդունվեցին Ֆեդերալիստների վերահսկողության ներքո գտնվող Կոնգրեսի կողմից և օրենքի ուժ ստացան Միացյալ Նահանգների երկրորդ նախագահ և Ջորջ Վաշինգտոնի նախկին փոխնախագահ Ջոն Ադամսի ստորագրությամբ։
The Naturalization Act: This law extended the residency requirement for immigrants to become U.S. citizens from 5 to 14 years. It was aimed primarily at curbing the influence of recent immigrants, who were often aligned with the opposition party, the Democratic-Republicans.
Բնականացման ակտը. Այս օրենքը ներգաղթյալների համար ԱՄՆ քաղաքացիներ դառնալու բնակության պահանջվող ժամկետը 5 տարուց երկարացրեց մինչև 14 տարի։ Այն հիմնականում նպատակ ուներ զսպելու նոր ժամանած ներգաղթյալների ազդեցությունը, որոնք հաճախ համակիր էին ընդդիմադիր կուսակցությանը՝ Դեմոկրատ-հանրապետականներին։
The Alien Friends Act: This act authorized the president to deport non-citizens deemed to be a threat to the security of the United States during peacetime. It allowed the president to detain and deport any non-citizen he considered dangerous.
Օտարերկրյա բարեկամների մասին օրենքը. Այս օրենքը նախագահին իրավասու էր դարձնում խաղաղ ժամանակներում Միացյալ Նահանգների անվտանգությանը սպառնալիք համարվող ոչ քաղաքացիներին արտաքսելու։ Այն նախագահին թույլ էր տալիս կալանավորել և արտաքսել ցանկացած ոչ քաղաքացու, ում նա վտանգավոր էր համարում։
The Alien Enemies Act: This law provided for the apprehension, restraint, and deportation of citizens from countries at war with the United States. It was enacted as a precaution during the tense atmosphere of the late 1790s.
Օտար թշնամիների մասին օրենքը. Այս օրենքը նախատեսում էր Միացյալ Նահանգների հետ պատերազմի մեջ գտնվող երկրների քաղաքացիների ձերբակալությունը, սահմանափակումը և արտաքսումը։ Այն ընդունվեց որպես նախազգուշական միջոց 1790-ականների վերջի լարված մթնոլորտում։
The Sedition Act: This is the most controversial of the Alien and Sedition Acts. It made it a criminal offense to publish “false, scandalous, and malicious” writings against the government or its officials, with the intent to defame them or bring them into disrepute. Critics saw this as a direct attack on freedom of speech and the press.
Խռովության մասին ակտը. սա Օտարականների և Խռովության ակտերից ամենավիճահարույցն է։ Այն հանցավոր արարք էր դարձնում կառավարության կամ նրա պաշտոնատար անձանց դեմ «կեղծ, զրպարտչական և չարակամ» գրությունների հրապարակումը՝ նրանց արատավորելու կամ անարգանքի մեջ գցելու դիտավորությամբ։ Քննադատները սա դիտում էին որպես խոսքի և մամուլի ազատության դեմ ուղղված ուղղակի հարձակում։
The Alien and Sedition Acts were highly controversial and led to significant opposition from Democratic-Republicans, who believed these laws violated fundamental Constitutional rights and targeted their political party. They argued that the laws were an infringement on the First Amendment, which protects freedom of speech and the press. Eventually, these laws played a role in the election of 1800, when Thomas Jefferson and the Democratic-Republicans won the presidency and Congress, leading to the repeal of the Sedition Act.
«Օտարականների և խռովարարության մասին ակտերը» խիստ վիճահարույց էին և առաջացրին նշանակալի ընդդիմություն դեմոկրատ-հանրապետականների կողմից, որոնք կարծում էին, թե այս օրենքները խախտում են հիմնարար սահմանադրական իրավունքները և ուղղված են իրենց քաղաքական կուսակցության դեմ։ Նրանք պնդում էին, որ այդ օրենքները ոտնահարում են Առաջին ուղղումը, որը պաշտպանում է խոսքի և մամուլի ազատությունը։ Ի վերջո, այդ օրենքները դեր խաղացին 1800 թվականի ընտրություններում, երբ Թոմաս Ջեֆերսոնը և դեմոկրատ-հանրապետականները հաղթեցին նախագահական ընտրություններում և Կոնգրեսում, ինչն էլ հանգեցրեց «Խռովարարության մասին ակտի» վերացմանը։
The Democratic-Republican party believed these laws violated the fundamental rights upheld by the Constitution, and they also believed the laws were targeting the opposing political party. It matters not that these laws were repealed or later expired, the Alpha and Omega illustrates the end with the beginning. In the history where these laws were enacted or “spoke” into law the Federalist party was opposed by a party called Democrat-Republicans. The evolution of the Democrat-Republican party ultimately produces the Republican party. A political party primarily coalesced together based upon an anti-slavery position.
Դեմոկրատա-հանրապետական կուսակցությունը հավատում էր, որ այս օրենքները խախտում էին Սահմանադրությամբ պաշտպանված հիմնարար իրավունքները, և նրանք նաև հավատում էին, որ այդ օրենքները նպատակաուղղված էին ընդդիմադիր քաղաքական կուսակցության դեմ։ Կարևոր չէ, որ այս օրենքները չեղարկվեցին կամ հետագայում դադարեցին գործել. Ալֆան և Օմեգան վախճանը պատկերում է սկզբով։ Այն պատմության մեջ, որտեղ այս օրենքները ընդունվեցին կամ օրենքի ուժ ստացան՝ «խոսելով», Դաշնակցական կուսակցությանը հակադրվում էր Դեմոկրատա-հանրապետականներ կոչվող մի կուսակցություն։ Դեմոկրատա-հանրապետական կուսակցության զարգացումը ի վերջո ծնում է Հանրապետական կուսակցությունը։ Մի քաղաքական կուսակցություն, որ նախ և առաջ համախմբվել էր ստրկատիրության դեմ դիրքորոշման հիման վրա։
The historians identify 1863 as the very center point of the civil war, a war which was premised upon the issue of slavery. 1863 is also a waymark for the new standard bearers of the Protestant horn, who then rejected the first time-prophecy given to Miller by angels (the prophecy of “seven times” from Leviticus twenty-six). Could it be a simple coincidence that the prophecy of the seven times just happens to be based upon the laws of slavery set forth in the previous chapter of Leviticus? The “curse” identified by the “seven times” was the promise that if the covenant laws of chapter twenty-five were to be disobeyed, Israel would then end its history by returning into the slavery it was taken out of when it began its journey at the Red Sea.
Պատմաբանները 1863 թվականը համարում են քաղաքացիական պատերազմի բուն կենտրոնական կետը՝ մի պատերազմի, որի հիմքում դրված էր ստրկության խնդիրը։ 1863 թվականը նաև սահմանագիծ է բողոքական եղջյուրի նոր դրոշակակիրների համար, որոնք այդ ժամանակ մերժեցին հրեշտակների միջոցով Միլլերին տրված առաջին ժամանակային մարգարեությունը (Ղևտացիս քսանվեցից «յոթ ժամանակների» մարգարեությունը)։ Մի՞թե դա կարող է պարզապես պատահական համընկնում լինել, որ յոթ ժամանակների մարգարեությունը հենց այնպես հիմնված է Ղևտացիսի նախորդ գլխում շարադրված ստրկության օրենքների վրա։ «Յոթ ժամանակներով» բնորոշված «անեծքը» այն խոստումն էր, որ եթե քսանհինգերորդ գլխի ուխտի օրենքները չհնազանդվեին, Իսրայելն ապա իր պատմությունը պիտի ավարտեր՝ վերադառնալով այն ստրկությանը, որից դուրս էր բերվել, երբ իր ճանապարհորդությունը սկսեց Կարմիր ծովում։
From 1798 to 1863 the political party that was the Democratic–Republican party went through a series of purges or shakings. From 1798 onward, and especially from August 11, 1840 onward through 1863 the Millerite movement went through a series of purges and shakings.
1798-ից մինչև 1863 թվականը Դեմոկրատա-հանրապետական կուսակցություն հանդիսացող քաղաքական կուսակցությունն անցավ զտումների կամ սասանումների մի շարք փուլերով։ 1798 թվականից սկսած, և հատկապես 1840 թվականի օգոստոսի 11-ից սկսած մինչև 1863 թվականը, Միլլերիտական շարժումն անցավ զտումների և սասանումների մի շարք փուլերով։
The Democratic-Republican Party, which was one of the early political parties in the United States, did not directly transform into the modern Republican Party as it exists today. Instead, it underwent a series of changes and splits over time, ultimately leading to the formation of several different political parties before the emergence of the Republican Party.
Ժողովրդավարա-հանրապետական կուսակցությունը, որը Միացյալ Նահանգների վաղ քաղաքական կուսակցություններից մեկն էր, ուղղակիորեն չվերափոխվեց այսօրվա իր գոյությամբ հայտնի ժամանակակից Հանրապետական կուսակցության։ Փոխարենը, այն ժամանակի ընթացքում ենթարկվեց մի շարք փոփոխությունների և պառակտումների, որոնք ի վերջո հանգեցրին մի քանի տարբեր քաղաքական կուսակցությունների ձևավորմանը՝ նախքան Հանրապետական կուսակցության ի հայտ գալը։
The Democratic-Republican Party, often associated with Thomas Jefferson and James Madison, was founded in the late 18th century as a response to the Federalist Party. The Democratic-Republicans favored a strict interpretation of the Constitution, states’ rights, and agrarian interests.
Դեմոկրատա-հանրապետական կուսակցությունը, որը հաճախ ասոցացվում է Թոմաս Ջեֆերսոնի և Ջեյմս Մեդիսոնի հետ, հիմնադրվել է 18-րդ դարի վերջերին՝ որպես պատասխան Ֆեդերալիստական կուսակցությանը։ Դեմոկրատա-հանրապետականները կողմ էին Սահմանադրության խիստ մեկնաբանությանը, նահանգների իրավունքներին և ագրարային շահերին։
However, by the 1820s, the Democratic-Republican Party began to fracture along regional and ideological lines. The primary split occurred during the Era of Good Feelings (1817–1825), when there was a lack of strong opposition to James Monroe’s presidency. This period of political tranquility contributed to the decline of the Democratic-Republican Party. The party eventually split into several factions and evolved into the following political groups:
Սակայն 1820-ական թվականներին Դեմոկրատա-հանրապետական կուսակցությունը սկսեց պառակտվել տարածաշրջանային և գաղափարախոսական գծերով։ Գլխավոր բաժանումը տեղի ունեցավ «Լավ զգացումների դարաշրջանի» (1817–1825) ընթացքում, երբ Ջեյմս Մոնրոյի նախագահության նկատմամբ ուժեղ ընդդիմության պակաս կար։ Քաղաքական հանդարտության այս շրջանը նպաստեց Դեմոկրատա-հանրապետական կուսակցության անկմանը։ Վերջիվերջո կուսակցությունը բաժանվեց մի քանի խմբակցությունների և վերաճեց հետևյալ քաղաքական խմբերին.
Democratic Party: The followers of Andrew Jackson, who became the seventh president in 1829, formed the Democratic Party. Jacksonian Democrats supported a strong executive branch, westward expansion, and a broader suffrage for white males.
Դեմոկրատական կուսակցություն. Էնդրյու Ջեքսոնի հետևորդները, որը 1829 թվականին դարձավ յոթերորդ նախագահը, կազմեցին Դեմոկրատական կուսակցությունը։ Ջեքսոնյան դեմոկրատները սատարում էին ուժեղ գործադիր իշխանությանը, դեպի արևմուտք տարածմանը և սպիտակամորթ տղամարդկանց համար ընտրական իրավունքի ավելի լայն ընդլայնմանը։
National Republican Party: This party emerged as a response to Andrew Jackson’s presidency and later merged with other anti-Jackson factions to become the Whig Party. The National Republicans were generally more supportive of a strong federal government and economic development.
Ազգային Հանրապետական Կուսակցություն․ Այս կուսակցությունը ծագեց որպես արձագանք Էնդրյու Ջեքսոնի նախագահությանը և հետագայում միավորվեց ջեքսոնականությանը հակադիր այլ խմբակցությունների հետ՝ դառնալով Վիգերի կուսակցությունը։ Ազգային հանրապետականները, ընդհանուր առմամբ, առավել կողմնակից էին հզոր դաշնային կառավարությանն ու տնտեսական զարգացմանը։
Anti-Masonic Party: This was a short-lived political party that emerged in the 1820s, primarily in response to concerns about the influence of the secretive Masonic fraternity. It absorbed some former Democratic-Republicans.
Հականմասոնական կուսակցություն. Սա կարճատև քաղաքական կուսակցություն էր, որը ձևավորվեց 1820-ական թվականներին՝ հիմնականում ի պատասխան գաղտնապահ մասոնական եղբայրության ազդեցության վերաբերյալ մտահոգությունների։ Այն իր մեջ ներգրավեց նախկին դեմոկրատ-հանրապետականներից ոմանց։
The Whig Party: Formed in the 1830s, the Whigs included former National Republicans, Anti-Masons, and other opposition groups. They were characterized by their opposition to Jacksonian policies, support for a strong federal government, and promotion of industrial and economic development.
Ուիգ կուսակցություն. կազմավորվելով 1830-ական թվականներին՝ ուիգներն իրենց մեջ ներառում էին նախկին Ազգային հանրապետականներին, հակամասոններին և ընդդիմադիր այլ խմբավորումներ։ Նրանք բնութագրվում էին ջեքսոնյան քաղաքականություններին իրենց ընդդիմությամբ, հզոր դաշնային կառավարության աջակցությամբ և արդյունաբերական ու տնտեսական զարգացման խթանմամբ։
The modern Republican Party was founded in the 1850s as a direct response to the growing sectional tensions over slavery. It attracted former Whigs, anti-slavery Democrats, Free Soilers, and others who opposed the expansion of slavery into new territories. The first Republican presidential candidate, John C. Fremont, ran in the 1856 election, and the party’s first successful candidate, Abraham Lincoln, was elected in 1860. So, the Republican Party emerged separately from the Democratic-Republican tradition and had a distinct trajectory in American political history.
Ժամանակակից Հանրապետական կուսակցությունը հիմնադրվեց 1850-ական թվականներին՝ որպես անմիջական պատասխան ստրկության հարցի շուրջ աճող հատվածային լարվածություններին։ Այն իր շուրջը համախմբեց նախկին վիգերին, ստրկության դեմ հանդես եկող դեմոկրատներին, «Ազատ հող» շարժման անդամներին և այլոց, որոնք ընդդիմանում էին ստրկության տարածմանը նոր տարածքներում։ Հանրապետական կուսակցության նախագահի առաջին թեկնածուն՝ Ջոն Ք. Ֆրեմոնտը, առաջադրվեց 1856 թվականի ընտրություններում, իսկ կուսակցության առաջին հաղթանակած թեկնածուն՝ Աբրահամ Լինքոլնը, ընտրվեց 1860 թվականին։ Ուստի Հանրապետական կուսակցությունը ձևավորվեց առանձին՝ Դեմոկրատա-հանրապետական ավանդույթից զատ, և ուներ ամերիկյան քաղաքական պատմության մեջ առանձնահատուկ ընթացք։
By 1860, the Republican party elected its first president. It was based upon a coalition of political parties that were opposed to slavery. In 1863 the Emancipation Proclamation “spoke” slavery out of existence. In 1863 the Republican horn, then represented by the Republican party “spoke” slavery out of existence, while the Protestant horn ceased to be a movement and became the Seventh-day Adventist church. The movement of the Millerites legally and officially ended in May of 1863, and in that year Moses’ oath, the prophecy of slavery was rejected. He that has an ear, let him hear.
1860 թվականին Հանրապետական կուսակցությունն ընտրեց իր առաջին նախագահին։ Այն հիմնված էր քաղաքական կուսակցությունների մի դաշինքի վրա, որոնք ընդդիմանում էին ստրկությանը։ 1863 թվականին Ազատագրման հռչակագիրը ստրկությունը «խոսքով» վերացրեց։ 1863 թվականին Հանրապետական եղջյուրը, որն այն ժամանակ ներկայացված էր Հանրապետական կուսակցությամբ, ստրկությունը «խոսքով» վերացրեց, մինչդեռ բողոքական եղջյուրը դադարեց լինել շարժում և դարձավ Յոթերորդ օրվա ադվենտիստների եկեղեցին։ Միլլերիտների շարժումը օրինականորեն և պաշտոնապես ավարտվեց 1863 թվականի մայիսին, և այդ տարում մերժվեց Մովսեսի երդումը՝ ստրկության մարգարեությունը։ Ով ականջ ունի, թող լսի։
At this point it might be informative to provide a brief overview of the “oath of Moses” as labelled by the prophet Daniel.
Այս պահին, թերևս, օգտակար կլինի ներկայացնել «Մովսեսի երդումի» համառոտ ակնարկը, ինչպես այն անվանում է Դանիել մարգարեն։
Yea, all Israel have transgressed thy law, even by departing, that they might not obey thy voice; therefore the curse is poured upon us, and the oath that is written in the law of Moses the servant of God, because we have sinned against him. Daniel 9:11.
Այո՛, ամբողջ Իսրայելը հանցանք է գործել քո օրենքի դեմ՝ շեղվելով, որպեսզի չհնազանդվի քո ձայնին. ուստի անեծքը թափվել է մեզ վրա, և այն երդումը, որ գրված է Աստծու ծառա Մովսեսի օրենքում, որովհետև մենք մեղանչել ենք նրա դեմ։ Դանիել 9:11.
William Miller who was guided by Gabriel and other angels as he studied the Word of God, was first led to the “seven times” of Leviticus twenty-six. Miller’s testimony is that in his study of the Bible, he began in the book of Genesis and therefore he obviously came to Leviticus well before he reached the twenty-three hundred years of Daniel chapter eight and verse fourteen. He exclusively used the Bible and a Cruden’s concordance.
Ուիլյամ Միլլերը, որ Աստծո Խոսքը ուսումնասիրելիս առաջնորդվում էր Գաբրիելի և այլ հրեշտակների կողմից, նախ առաջնորդվեց դեպի Ղևտական քսանվեցերորդ գլխի «յոթ ժամանակները»։ Միլլերի վկայությունն այն է, որ Աստվածաշնչի իր ուսումնասիրության մեջ նա սկսեց Ծննդոց գրքից, և, հետևաբար, ակնհայտորեն հասավ Ղևտականին շատ ավելի շուտ, քան հասավ Դանիել գրքի ութերորդ գլխի տասնչորսերորդ խոսքի երկու հազար երեք հարյուր տարիներին։ Նա բացառապես օգտվում էր Աստվածաշնչից և Քրուդենի համաձայնագրքից։
Cruden’s concordance has no references to the Hebrew or Greek words that were thereafter translated into the English of the King James Bible. Miller considered the “context” of the passage he was studying to guide his understanding of a word or passage of Scripture. When it came to his understanding of the “seven times” it is very simple to see the context for the “seven times” of chapter twenty-six of Leviticus is chapter twenty-five.
Քրուդենի սիմֆոնիան չի պարունակում որևէ հղում այն եբրայերեն կամ հունարեն բառերին, որոնք հետագայում թարգմանվել են Թագավոր Հակոբի Աստվածաշնչի անգլերենում։ Միլլերը իր ուսումնասիրած հատվածի «համատեքստը» նկատի էր առնում՝ առաջնորդվելու համար Սուրբ Գրքի որևէ բառի կամ հատվածի իր ըմբռնման մեջ։ Իսկ երբ խոսքը վերաբերում է նրա «յոթ ժամանակների» ըմբռնմանը, շատ պարզ է տեսնել, որ Ղևտական գրքի քսանվեցերորդ գլխի «յոթ ժամանակների» համատեքստը քսանհինգերորդ գլուխն է։
Chapter twenty-five outlines the resting of the land, the Jubilee and the rules of slavery. The rules of chapter twenty-five are part of “the law of Moses the servant of God” that produces a blessing if obeyed and a “curse” if disobeyed. In chapter twenty-six the curse of the “seven times” equates to twenty-five hundred and twenty years and is set forth in the obvious context of the rules of the land resting and the principles of slavery. In chapter twenty-six the punishment is called the “quarrel of my covenant.”
Քսանհինգերորդ գլուխը ներկայացնում է երկրի հանգիստը, Հոբելյանը և ստրկության կանոնները։ Քսանհինգերորդ գլխի կանոնները «Աստծու ծառա Մովսեսի օրենքի» մասն են, որը օրհնություն է բերում, եթե հնազանդվեն նրան, և «անեծք»՝ եթե չհնազանդվեն։ Քսանվեցերորդ գլխում «յոթնապատիկների» անեծքը հավասարեցվում է երկու հազար հինգ հարյուր քսան տարվա և շարադրվում է երկրի հանգստի կանոնների ու ստրկության սկզբունքների ակնհայտ համատեքստում։ Քսանվեցերորդ գլխում պատիժը կոչվում է «իմ ուխտի վեճը»։
Then will I also walk contrary unto you, and will punish you yet seven times for your sins. And I will bring a sword upon you, that shall avenge the quarrel of my covenant: and when ye are gathered together within your cities, I will send the pestilence among you; and ye shall be delivered into the hand of the enemy. Leviticus 26:24, 25.
Այնժամ Ես էլ ձեզ հակառակ կվարվեմ և ձեր մեղքերի համար ձեզ յոթնապատիկ էլ կպատժեմ։ Եվ ձեզ վրա սուր պիտի բերեմ, որ պիտի վրեժ առնի Իմ ուխտի վեճի համար. և երբ ձեր քաղաքների մեջ հավաքված լինեք, ձեզանում ժանտախտ պիտի ուղարկեմ, և դուք պիտի մատնվեք թշնամու ձեռքը։ Ղևտական 26:24, 25.
In context the “covenant” that God has a “quarrel” over would be the covenant previously cited in chapter twenty-five. The punishment of the seven times is called the “quarrel of” God’s “covenant” and the “curse” attached to it is that Israel would be “delivered into the hand of their” enemies, and once in the enemies’ land, (as Daniel was) Israel would become the slaves of their enemies.
Համատեքստում այն «ուխտը», որի վերաբերյալ Աստված «վեճ» ունի, կլինի այն ուխտը, որ նախապես հիշատակված էր քսանհինգերորդ գլխում։ Յոթապատիկ ժամանակների պատիժը կոչվում է Աստծո «ուխտի վեճը», և դրան կցված «անեծքն» այն է, որ Իսրայելը պիտի «մատնվի իրենց» թշնամիների ձեռքը, և երբ թշնամիների երկրում լինի, (ինչպես Դանիելը էր) Իսրայելը պիտի դառնա իր թշնամիների ծառաները։
When Moses recorded Leviticus twenty-six ancient Israel had just been delivered from the slavery of Egypt and the principles of slavery represented in chapter twenty-five would bring either a blessing or a curse. Ancient Israel never practiced the rules of the Jubilee and ultimately both the northern and southern kingdoms were scattered for “seven times” in fulfillment of what Daniel called the “curse of Moses.”
Երբ Մովսեսը գրի առավ Ղևտական քսանվեցերորդ գլուխը, հին Իսրայելը նոր էր ազատագրվել Եգիպտոսի ստրկությունից, և քսանհինգերորդ գլխում ներկայացված՝ ստրկության սկզբունքները պիտի բերեին կա՛մ օրհնություն, կա՛մ անեծք։ Հին Իսրայելը երբեք չգործադրեց Հոբելյանի կանոնները, և ի վերջո թե՛ հյուսիսային, թե՛ հարավային թագավորությունները «յոթ անգամ» ցրվեցին՝ ի կատարումն այն բանի, ինչը Դանիելը կոչեց «Մովսեսի անեծք»։
The covenant relationship between God and Israel which had begun with their slavery in Egypt, ended with their slavery to Assyria and Babylon. The “seven times” against the northern kingdom ended in 1798, and “seven times” against the southern kingdom ended in 1844. The starting point for the two periods of seven times is marked in Isaiah chapter seven with a prophecy of sixty-five years that was proclaimed by Isaiah to king Ahaz of Judah in 742 BC.
Աստծու և Իսրայելի միջև ուխտային հարաբերությունը, որը սկսվել էր նրանց Եգիպտոսում եղած ստրկությամբ, ավարտվեց նրանց՝ Ասորեստանին և Բաբելոնին ենթարկված ստրկությամբ։ Հյուսիսային թագավորության դեմ ուղղված «յոթ ժամանակները» ավարտվեցին 1798 թվականին, իսկ հարավային թագավորության դեմ ուղղված «յոթ ժամանակները»՝ 1844 թվականին։ Յոթ ժամանակների երկու ժամանակահատվածների սկզբնակետը նշված է Եսայիայի գրքի յոթերորդ գլխում՝ վաթսունհինգ տարիների մասին մարգարեությամբ, որը Եսայիան հռչակեց Հուդայի Աքազ թագավորին մ.թ.ա. 742 թվականին։
For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:8, 9.
Որովհետև Ասորիքի գլուխը Դամասկոսն է, և Դամասկոսի գլուխը՝ Ռասինը. և վաթսունհինգ տարվա ընթացքում Եփրայիմը պիտի խորտակվի, որպեսզի այլևս ժողովուրդ չլինի։ Եվ Եփրայիմի գլուխը Սամարիան է, և Սամարիայի գլուխը՝ Ռոմելիայի որդին։ Եթե չհավատաք, հաստատ չեք հաստատվի։ Եսայիա 7:8, 9.
Isaiah had identified that “within” sixty-five years from the time when the prophecy was set forth in 742 BC, the northern kingdom would be broken. Nineteen years later in 723 BC the northern kingdom of Israel was taken into slavery by the king of Assyria and forty-six years later the king of Babylon took the southern kingdom of Judah into slavery in 677 BC. The prophecy of sixty-five years produces six historical waymarks. The first is 742 BC when the prediction is set forth. Nineteen years later in 723 BC, the northern kingdom was taken into slavery by the Assyrians. Forty-six years later in 677 BC the southern kingdom was taken into slavery by the Babylonians. The first twenty-five hundred and twenty years that began in 723 BC then ended in 1798. Then is 1844 the twenty-five hundred and twenty years that began in 677 BC concluded. From 1844, the prediction extended nineteen years to 1863 in order to complete the entire prophetic structure, for when the Alpha and Omega marked nineteen years to begin the prophetic structure there must be nineteen years to reach its end.
Եսայիան նշել էր, որ մարգարեությունը տրվելու ժամանակից՝ մ.թ.ա. 742 թվականից սկսած, վաթսունհինգ տարվա «ընթացքում» հյուսիսային թագավորությունը պիտի կործանվեր։ Տասնինը տարի անց՝ մ.թ.ա. 723 թվականին, Իսրայելի հյուսիսային թագավորությունը Ասորեստանի թագավորի կողմից տարվեց գերության, իսկ քառասունվեց տարի անց Բաբելոնի թագավորը Հուդայի հարավային թագավորությունը գերության տարավ մ.թ.ա. 677 թվականին։ Վաթսունհինգ տարվա մարգարեությունը ծնում է պատմական վեց նշաձող։ Առաջինը մ.թ.ա. 742 թվականն է, երբ կանխասացությունը տրվում է։ Տասնինը տարի անց՝ մ.թ.ա. 723 թվականին, հյուսիսային թագավորությունը տարվեց գերության ասորիների կողմից։ Քառասունվեց տարի անց՝ մ.թ.ա. 677 թվականին, հարավային թագավորությունը տարվեց գերության բաբելոնացիների կողմից։ Այնուհետև մ.թ.ա. 723 թվականին սկսված առաջին երկու հազար հինգ հարյուր քսան տարին ավարտվեցին 1798 թվականին։ Այնուհետև 1844 թվականին եզրափակվեցին այն երկու հազար հինգ հարյուր քսան տարիները, որոնք սկսվել էին մ.թ.ա. 677 թվականին։ 1844 թվականից կանխասացությունը տարածվեց ևս տասնինը տարի՝ մինչև 1863 թվականը, որպեսզի ամբողջ մարգարեական կառուցվածքը լիովին ավարտվեր, որովհետև երբ Ալֆան և Օմեգան մարգարեական կառուցվածքը սկսելու համար նշեցին տասնինը տարի, ապա դրա ավարտին հասնելու համար ևս պետք է լինեին տասնինը տարի։
Ancient Israel was delivered from the slavery of Egypt and through disobedience both the northern and southern kingdoms were returned to slavery. The prophecies transcend from the prophetic history of ancient literal Israel to modern spiritual Israel and in so doing the theme of all the prophetic waymarks is slavery.
Հին Իսրայելը ազատագրվեց Եգիպտոսի ստրկությունից, և անհնազանդության պատճառով թե՛ հյուսիսային, թե՛ հարավային թագավորությունները վերադարձվեցին ստրկության։ Մարգարեությունները հին բառացի Իսրայելի մարգարեական պատմությունից անցնում են դեպի ժամանակակից հոգևոր Իսրայել, և այդպիսով բոլոր մարգարեական հանգրվանների թեման ստրկությունն է։
The prophecy in Isaiah seven was presented to the wicked king Ahaz by Isaiah in 742BC when an impending civil war between the north and south was being identified. The southern kingdom of Ahaz was the literal glorious land of ancient Israel. In 1798, the spiritual glorious land of Bible prophecy began to rule as the sixth kingdom of Bible prophecy. When the seven times against the literal glorious land ended in 1844, there was, as in the history of king Ahaz an impending civil war. By 1844, the turmoil of political parties breaking apart and forming alliances had almost fully settled into two classes of political persuasions. In terms of slavery the Democrats were pro-slavery and the Republicans were anti-slavery. From 1798 to the beginning of the civil war in 1860 the process of developing two classes of political parties had been settled.
Եսայիա յոթերորդ գլխի մարգարեությունը ներկայացվեց ամբարիշտ Աքազ թագավորին Եսայիայի կողմից մ.թ.ա. 742 թվականին, երբ նկատվում էր հյուսիսի և հարավի միջև մոտալուտ քաղաքացիական պատերազմը։ Աքազի հարավային թագավորությունը հին Իսրայելի բառացի փառավոր երկիրն էր։ 1798 թվականին Աստվածաշնչյան մարգարեության հոգևոր փառավոր երկիրը սկսեց իշխել որպես Աստվածաշնչյան մարգարեության վեցերորդ թագավորություն։ Երբ 1844 թվականին ավարտվեցին բառացի փառավոր երկրի դեմ եղած յոթ ժամանակները, այն ժամանակ, ինչպես Աքազ թագավորի պատմության մեջ, առկա էր մոտալուտ քաղաքացիական պատերազմ։ Մինչև 1844 թվականը քաղաքական կուսակցությունների պառակտման և դաշինքներ կազմելու խռովությունը գրեթե ամբողջությամբ հանգել էր քաղաքական համոզմունքների երկու դասերի։ Ստրկության հարցում դեմոկրատները կողմ էին ստրկությանը, իսկ հանրապետականները՝ դեմ ստրկությանը։ 1798 թվականից մինչև 1860 թվականին քաղաքացիական պատերազմի սկիզբը քաղաքական կուսակցությունների երկու դասերի ձևավորման գործընթացը ավարտված էր։
Ahaz represented the literal glorious land and therefore typified the spiritual glorious land. The history of Ahaz typifies the prophetic history where the prophecy was proclaimed in 742 BC therefore typifies the history where the prophecy ended. In the beginning history the northern kingdom consisting of ten tribes had broken away from the other two tribes in protest against the divinely established government of the southern two tribes. The ten northern tribes had formed a confederacy with Syria, typifying the alliance between the southern confederacy and a power represented symbolically by Syria.
Աքազը ներկայացնում էր բառացի փառավոր երկիրը և, հետևաբար, նախատիպում էր հոգևոր փառավոր երկիրը։ Աքազի պատմությունը նախատիպում է այն մարգարեական պատմությունը, երբ մարգարեությունը հռչակվեց մ.թ.ա. 742 թվականին, և, հետևաբար, նախատիպում է այն պատմությունը, երբ մարգարեությունն ավարտվեց։ Սկզբնական պատմության մեջ հյուսիսային թագավորությունը, որը բաղկացած էր տասը ցեղերից, բաժանվել էր մյուս երկու ցեղերից՝ ի նշան բողոքի հարավային երկու ցեղերի աստվածայնորեն հաստատված կառավարման դեմ։ Հյուսիսային տասը ցեղերը դաշինք էին կազմել Ասորիքի հետ՝ նախատիպելով հարավային համադաշնության և Ասորիքի միջոցով խորհրդանշորեն ներկայացված մի զորության միջև դաշինքը։
This brief summary is identifying that the seven times of Leviticus twenty-six is a covenant promise that sets forth either a blessing for obedience or the “curse” of slavery for disobedience. The northern and southern kingdoms started together as one nation that was delivered out of slavery, only to be delivered back into slavery at their respective endings.
Այս համառոտ ամփոփումը մատնանշում է, որ Ղևտականք քսանվեցի յոթ ժամանակները ուխտի խոստում են, որը սահմանում է կա՛մ օրհնություն՝ հնազանդության համար, կա՛մ ստրկության «անեծքը»՝ անհնազանդության համար։ Հյուսիսային և հարավային թագավորությունները միասին սկսեցին որպես մեկ ազգ, որ ազատագրվեց ստրկությունից, բայց իրենց համապատասխան վախճաններին դարձյալ մատնվեցին ստրկության։
The sixty-five years at the ending of those prophecies of slavery concluded with spiritual Israel in the spiritual glorious land, at the very dead center of a civil war of the north against the south. The antagonists in the civil war was a kingdom that formed a confederacy and broke away from the divinely established government that was located in the opposing kingdom.
Այդ մարգարեությունների վերջում հիշատակված ստրկության վաթսունհինգ տարիներն ավարտվեցին այն ժամանակ, երբ հոգևոր Իսրայելը գտնվում էր հոգևոր փառավոր երկրում՝ հյուսիսի ընդդեմ հարավի մղվող քաղաքացիական պատերազմի ուղիղ կենտրոնակետում։ Այդ քաղաքացիական պատերազմի հակառակորդներից մեկը մի թագավորություն էր, որ կազմեց համադաշնություն և անջատվեց աստվածայնորեն հաստատված կառավարությունից, որը գտնվում էր հակառակորդ թագավորությունում։
From 1798 onward to the civil war, the horn of Republicanism was put through a process which produced two classes of political antagonists that represent two sides of the issues of slavery. The proslavery antagonists that sought to continue the practice of slavery lost the battle.
1798 թվականից սկսած մինչև քաղաքացիական պատերազմը Հանրապետականության եղջյուրը ենթարկվեց մի գործընթացի, որն առաջ բերեց քաղաքական հակառակորդների երկու դաս, որոնք ներկայացնում են ստրկության հարցի երկու կողմերը։ Ստրկամետ հակառակորդները, որոնք ձգտում էին շարունակել ստրկության գործելակերպը, պարտվեցին այդ պայքարում։
From 1798 onward to the civil war, the horn of Protestantism was put through a process which produced two classes of religious antagonists that represent two sides of the issues of slavery. The proslavery antagonists that sought to continue the original understanding of the prophecy of slavery lost the battle.
1798 թվականից սկսած մինչև քաղաքացիական պատերազմը բողոքականության եղջյուրը անցավ մի գործընթացի միջով, որը ծնեց կրոնական հակառակորդների երկու դաս, որոնք ներկայացնում են ստրկության հարցի երկու կողմերը։ Ստրկամետ հակառակորդները, որոնք ձգտում էին շարունակել ստրկության մարգարեության նախնական ըմբռնումը, պարտվեցին այդ պայքարում։
In 1863 the horn of Republicanism succeeded in rejecting the practice of slavery.
1863 թվականին Հանրապետականության եղջյուրը հաջողությամբ մերժեց ստրկության գործելակերպը։
In 1863 the horn of Protestantism succeeded in rejecting the prophecy of slavery.
1863 թվականին բողոքականության եղջյուրը հաջողությամբ մերժեց ստրկության մասին մարգարեությունը։
In doing so they rejected the work of Miller, the Elijah for his time. In so doing they also rejected “the oath of Moses,” the foundation stone for their time. Moses and Elijah were then rejected, only to return on September 11, 2001.
Այդպես վարվելով՝ նրանք մերժեցին Միլլերի գործը՝ իր ժամանակի Եղիային։ Այդպիսով նրանք նաև մերժեցին «Մովսեսի երդումը»՝ իրենց ժամանակի հիմնաքարը։ Այդ ժամանակ Մովսեսն ու Եղիան մերժվեցին՝ միայն այն բանի համար, որ վերադառնան 2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ին։
Alpha and Omega, the wonderful linguist recorded His divine signature throughout the time prophecy of the “oath of Moses” that He himself proclaimed as Palmoni, the Wonderful Numberer. If ye will not believe, surely ye shall not be established.
Ալֆան և Օմեգան՝ հրաշալի լեզվաբանը, Իր աստվածային ստորագրությունը արձանագրեց «Մովսեսի երդման» ժամանակային մարգարեության ամբողջ ընթացքում, որը Ինքն իսկ հռչակեց որպես Պաղմոնի՝ Հրաշալի Համարակալը։ Եթե չհավատաք, հաստատ չեք հաստատվի։