The book of Joel confronts the leadership of the Laodicean Seventh-day Adventist church with the testimony of its escalating rebellion over four generations. Those four generations are also illustrated in Ezekiel chapter eight, where the twenty-five men of that fourth-generation bow to the sun. In 1901, 13 years after the rebellion of 1888, the Adventist church organized a committee to lead the church.

Հովելի գիրքը Լաոդիկեան Յոթներորդ-օրեայ Ադվենտիստ եկեղեցու ղեկավարության առաջ դնում է նրա սաստկացող ապստամբության վկայությունը՝ չորս սերունդների ընթացքում։ Այդ չորս սերունդները պատկերված են նաև Եզեկիելի ութերորդ գլխում, որտեղ այդ չորրորդ սերնդի քսանհինգ մարդիկ երկրպագում են արեգակին։ 1901 թվականին՝ 1888 թվականի ապստամբությունից տասներեք տարի անց, Ադվենտիստ եկեղեցին կազմակերպեց մի կոմիտե՝ եկեղեցին առաջնորդելու համար։

The initial General Conference’s Executive Committee was established during the major reorganization at the 1901 General Conference Session, and it consisted of 25 members. This was a significant expansion from the pre-1901 committee, which had only 13 members. The members have increased through the years, but Jesus always identifies the end with the beginning. The beginning was 25 members, with one as the leader, paralleling a course in the sanctuary, which consisted of 24 priests and one high priest.

Առաջին Գլխավոր Համաժողովի Գործադիր Կոմիտեն հաստատվեց 1901 թվականի Գլխավոր Համաժողովի նստաշրջանի ընթացքում կատարված մեծ վերակազմակերպման ժամանակ, և այն կազմված էր 25 անդամից։ Սա նշանակալից ընդլայնում էր նախքան 1901 թվականը եղած կոմիտեի համեմատ, որը ուներ ընդամենը 13 անդամ։ Տարիների ընթացքում անդամների թիվն աճել է, սակայն Հիսուսը միշտ նույնացնում է վերջը սկզբի հետ։ Սկիզբը 25 անդամ էր՝ մեկը որպես առաջնորդ, զուգահեռելով սրբարանում եղած կարգին, որը բաղկացած էր 24 քահանայից և մեկ քահանայապետից։

Judas and the Sanhedrin are two symbols of rebellion in the time of Christ. The Sanhedrin represents the Laodicean Seventh-day Adventist church. The Sanhedrin’s participation in the crucifixion of Christ, typifies the role of Adventism in the Sunday law crisis. The Sanhedrin—the supreme Jewish council in Jerusalem, composed of chief priests, elders, and scribes, presided over by High Priest Caiaphas—played a central role in the events leading to Jesus’ death.

Հուդան և Սանհեդրինը Քրիստոսի ժամանակի ապստամբության երկու խորհրդանիշներ են։ Սանհեդրինը ներկայացնում է Լաոդիկեական Յոթներորդ օրվա ադվենտիստական եկեղեցին։ Սանհեդրինի մասնակցությունը Քրիստոսի խաչելությանը նախապատկերում է ադվենտիզմի դերը կիրակնօրյա օրենքի ճգնաժամում։ Սանհեդրինը՝ Երուսաղեմի հրեական գերագույն խորհուրդը, որը կազմված էր քահանայապետներից, երեցներից և դպիրներից ու նախագահվում էր քահանայապետ Կայիափայի կողմից, կենտրոնական դեր է կատարել Հիսուսի մահվանը նախորդած իրադարձություններում։

After Jesus’ arrest in Gethsemane (orchestrated with Judas’ betrayal), he was brought before the Sanhedrin at night in Caiaphas’ house. They sought testimony to condemn him, producing witnesses who accused him of blasphemy and insurrection.

Հիսուսի՝ Գեթսեմանիում ձերբակալվելուց հետո (որը կազմակերպվեց Հուդայի մատնությամբ), նրան գիշերով տարան Սանհեդրինի առաջ՝ Կայիափայի տանը։ Նրանք վկայություն էին որոնում՝ նրան դատապարտելու համար՝ առաջ բերելով վկաներ, որոնք նրան մեղադրում էին հայհոյության և խռովարարության մեջ։

When Caiaphas directly asked Jesus if he was the Messiah (or Son of God), Jesus’ affirmative response, “You have said so” led the high priest to declare, “Blasphemy!” The council condemned Him as deserving death. Lacking authority under Roman rule to execute capital sentences, they handed Jesus over to Pontius Pilate, the Roman governor, accusing him of sedition to secure a Roman execution. The actual crucifixion was carried out by Roman soldiers under Pilate’s order, but only after Pilate yielded to pressure from the chief priests and a crowd (who demanded Jesus’ death and the release of Barabbas).

Երբ Կայիափան ուղղակիորեն հարցրեց Հիսուսին, թե արդյոք Նա է Մեսիան (կամ Աստծո Որդին), Հիսուսի դրական պատասխանը՝ «Դու ասացիր», բարձր քահանայապետին դրդեց հայտարարել. «Հայհոյությո՛ւն»։ Խորհուրդը Նրան դատապարտեց որպես մահվան արժանի։ Հռոմեական իշխանության ներքո մահապատիժ իրականացնելու իրավասություն չունենալով՝ նրանք Հիսուսին հանձնեցին Հռոմեական կառավարիչ Պոնտացի Պիղատոսին՝ Նրան ապստամբության մեջ մեղադրելով, որպեսզի ապահովեն հռոմեական մահապատիժը։ Սակայն իրական խաչելությունն իրականացվեց հռոմեացի զինվորների կողմից՝ Պիղատոսի հրամանով, բայց միայն այն բանից հետո, երբ Պիղատոսը տեղի տվեց քահանայապետների և ամբոխի ճնշմանը (որոնք պահանջում էին Հիսուսի մահը և Բարաբբայի արձակումը)։

“When Christ was upon this earth, the world preferred Barabbas. And today the world and the churches are making the same choice. The scenes of the betrayal, the rejection, and the crucifixion of Christ have been re-enacted, and will again be re-enacted on an immense scale. People will be filled with the attributes of the enemy, and with them his delusions will have great power. Just to that degree that light is refused will there be misconception and misunderstanding. Those who reject Christ and choose Barabbas work under a ruinous deception. Misrepresentation and false witness will grow to open rebellion. The eye being evil, the whole body will be full of darkness. Those who give their affections to any leader but Christ will find themselves under the control, body, soul, and spirit, of an infatuation that is so entrancing that under its power souls turn away from hearing the truth to believe a lie. They are ensnared and taken, and by their every action they cry, Release unto us Barabbas, but crucify Christ.

«Երբ Քրիստոսը երկրի վրա էր, աշխարհը Բարաբբային նախընտրեց։ Եվ այսօր աշխարհն ու եկեղեցիները նույն ընտրությունն են կատարում։ Քրիստոսի մատնության, մերժման և խաչելության տեսարանները նորից են վերակատարվել, և դարձյալ վերակատարվելու են ահռելի մասշտաբով։ Մարդիկ կլցվեն թշնամու հատկություններով, և նրանց մեջ նրա մոլորությունները մեծ զորություն կունենան։ Այն չափով, ինչ չափով լույսը մերժվում է, այդ նույն չափով թյուր ըմբռնում և սխալ հասկացողություն կլինի։ Նրանք, ովքեր մերժում են Քրիստոսին և ընտրում Բարաբբային, գործում են կործանարար խաբեության ներքո։ Խեղաթյուրումն ու սուտ վկայությունը կաճեն մինչև բացահայտ ապստամբություն։ Եթե աչքը չար է, ամբողջ մարմինը խավարով լի կլինի։ Նրանք, ովքեր իրենց սերն ու կապվածությունը տալիս են որևէ առաջնորդի, բայց ոչ Քրիստոսին, կգտնեն իրենց մի մոլուցքի վերահսկողության տակ՝ մարմնով, հոգով և շնչով, որն այնքան կախարդիչ է, որ նրա զորության ներքո հոգիները երես են թեքում ճշմարտությունը լսելուց՝ սուտին հավատալու համար։ Նրանք որոգայթվում և բռնվում են, և իրենց յուրաքանչյուր արարքով աղաղակում են. «Արձակի՛ր մեզ Բարաբբային, իսկ Քրիստոսին խաչի՛ր»»։

“Even now this decision is being made. The scenes enacted at the cross are being re-enacted. In the churches that have departed from truth and righteousness it is being revealed what human nature can do and will do when the love of God is not an abiding principle in the soul. We need not be surprised at anything that may take place now. We need not marvel at any developments of horror. Those who trample under their unholy feet the law of God have the same spirit as had the men who insulted and betrayed Jesus. Without any compunction of conscience, they will do the deeds of their father, the devil. They will ask the question that came from the traitorous lips of Judas, What will you give me if I betray unto you Jesus the Christ? Even now Christ is being betrayed in the person of his saints.” Review and Herald, January 30, 1900.

«Նույնիսկ այժմ այս որոշումն է կայացվում։ Խաչի մոտ կատարված տեսարանները կրկին կատարվում են։ Այն եկեղեցիներում, որոնք հեռացել են ճշմարտությունից և արդարությունից, բացահայտվում է, թե ինչ կարող է անել և ինչ պիտի անի մարդկային բնությունը, երբ Աստծո սերը հոգում մշտնջենավոր սկզբունք չէ։ Մենք չպետք է զարմանանք ոչ մի բանի վրա, ինչ այժմ կարող է տեղի ունենալ։ Մենք չպետք է ապշենք սարսափի որևէ դրսևորման վրա։ Նրանք, ովքեր իրենց անսուրբ ոտքերի տակ տրորում են Աստծո օրենքը, ունեն նույն ոգին, ինչ ունեին այն մարդիկ, որոնք վիրավորեցին և մատնեցին Հիսուսին։ Առանց խղճի որևէ խայթի, նրանք պիտի գործեն իրենց հոր՝ սատանայի գործերը։ Նրանք պիտի տան այն հարցը, որ հնչեց Հուդայի դավաճանական շուրթերից. «Ի՞նչ կտաք ինձ, եթե ձեզ մատնեմ Հիսուս Քրիստոսին»։ Նույնիսկ այժմ Քրիստոսը մատնվում է Իր սրբերի անձի մեջ»։ Review and Herald, January 30, 1900.

If the passage truly means what it says, then those who were being identified as “choosing Barabbas,” will be unable to understand what the passage teaches. Those people are the people in 2 Thessalonians who receive strong delusion, because they loved not the truth. She says of those who choose Barabbas, “Those who give their affections to any leader but Christ will find themselves under the control, body, soul, and spirit, of an infatuation that is so entrancing that under its power souls turn away from hearing the truth to believe a lie.” Those who are choosing Barabbas, are under the control of Satan before the waymark of the cross and Sunday law. In that condition they cannot possibly understand what the passage teaches. They will therefore suggest that, “the conditions when Sister White penned these words were for that peculiar history, not now.” Perhaps they would say, “She is speaking about Christianity in a generic way, and this does not apply directly to Seventh-day Adventists.” Poppycock.

Եթե այդ հատվածն իսկապես նշանակում է այն, ինչ ասում է, ապա նրանք, ովքեր ներկայացվում էին որպես «Բարաբբային ընտրողներ», ի վիճակի չեն լինելու հասկանալու, թե ինչ է ուսուցանում այդ հատվածը։ Այդ մարդիկ այն մարդիկ են Բ Թեսաղոնիկեցիս-ում, որոնք ընդունում են զորավոր մոլորություն, որովհետև չսիրեցին ճշմարտությունը։ Նա Բարաբբային ընտրողների մասին ասում է. «Նրանք, ովքեր իրենց սերն ու կապվածությունը տալիս են որևէ առաջնորդի, բացի Քրիստոսից, պիտի գտնեն իրենց այնպիսի կուրացնող հրապուրանքի իշխանության ներքո, որը մարմինը, հոգին և ոգին առնելով իր վերահսկողության տակ՝ այնքան կախարդիչ է, որ նրա զորության տակ հոգիները երես են դառնում ճշմարտությունը լսելուց՝ սուտին հավատալու համար»։ Նրանք, ովքեր ընտրում են Բարաբբային, գտնվում են Սատանայի վերահսկողության ներքո մինչև խաչի և կիրակնօրյա օրենքի ճանապարհային նշանը։ Այդ վիճակում նրանք ոչ մի կերպ չեն կարող հասկանալ, թե ինչ է ուսուցանում այդ հատվածը։ Ուստի նրանք պիտի առաջարկեն, թե՝ «այն պայմանները, երբ Քույր Ուայթը գրեց այս խոսքերը, վերաբերում էին այդ առանձնահատուկ պատմությանը, ոչ թե այժմին»։ Թերևս նրանք կասեն. «Նա խոսում է քրիստոնեության մասին ընդհանրապես, և սա ուղղակիորեն չի վերաբերում Յոթերորդ օրվա ադվենտիստներին»։ Անհեթեթություն։

Of course, the circumstances of the history when Sister White wrote those words were actually a commentary on her personal history, but just as with John in the Revelation, when a prophet is told to write, he is told to write “the things which thou hast seen, and the things which are, and the things which shall be hereafter.” When a prophet records the things that are, he is simultaneously recording the things that will be.

Իհարկե, պատմական այն հանգամանքները, երբ Քույր Ուայթը գրեց այդ խոսքերը, իրականում մեկնաբանություն էին նրա անձնական պատմության վերաբերյալ, բայց ինչպես Հայտնության գրքում Հովհաննեսի պարագայում, երբ մարգարեին ասվում է գրել, նրան ասվում է գրել «այն, ինչ տեսար, և ինչ կա, և ինչ պիտի լինի սրանից հետո»։ Երբ մարգարեն արձանագրում է այն, ինչ կա, նա միաժամանակ արձանագրում է նաև այն, ինչ պիտի լինի։

The leadership of Adventism is represented by Ezekiel’s 25 men, who are also prophetically aligned with the 250 men who stood with Korah, Dathan and Abiram. Just as significantly the rebels of 1888 and the Minneapolis General Conference were identified by Sister White as repeating the rebellion of Korah, Dathan and Abiram. Sister White directly teaches that when the angel of Revelation eighteen descends and lightens the earth with his glory, the latter rain begins.

Ադվենտիզմի առաջնորդությունը ներկայացված է Եզեկիելի քսանհինգ մարդկանցով, որոնք նաև մարգարեաբար համընկնում են այն երկուհարյուր հիսուն մարդկանց հետ, որոնք կանգնեցին Կորխի, Դաթանի և Աբիրամի կողմը։ Նույնքան նշանակալից է այն, որ 1888 թվականի ապստամբները և Մինեապոլիսի Գլխավոր Համաժողովը Քույր Ուայթի կողմից բնութագրվեցին որպես Կորխի, Դաթանի և Աբիրամի ապստամբության կրկնություն։ Քույր Ուայթը ուղղակիորեն ուսուցանում է, որ երբ Հայտնության տասնութերորդ գլխի հրեշտակը իջնում է և իր փառքով լուսավորում երկիրը, սկսվում է վերջին անձրևը։

“The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

«Վերջին անձրևը պիտի թափվի Աստծո ժողովրդի վրա։ Մի հզոր հրեշտակ պիտի իջնի երկնքից, և ամբողջ երկիրը պիտի լուսավորվի նրա փառքով»։ Review and Herald, April 21, 1891.

Sister White directly teaches that the angel of Revelation eighteen descended at the 1888 General Conference with the messages of A. T. Jones and E. J. Waggoner. When she was at the Conference she was so overwhelmed with the rebellion that she decided to pack up her things and leave, but an angel told her that she must stay and record the history, for it was a repetition of the rebellion of Korah. Why did the angel want it recorded, if it wasn’t for a testimony in the latter days? If it is a testimony for the latter days, what else could it mean; other than the Laodicean Seventh-day Adventist church will walk in the footsteps of the Sanhedrin during the Sunday law crisis, and particularly the history that leads up to it.

Քույր Ուայթը ուղղակիորեն ուսուցանում է, որ Հայտնության տասնութերորդ գլխի հրեշտակը իջավ 1888 թվականի Գլխավոր համաժողովում՝ Ա. Թ. Ջոնսի և Է. Ջ. Վագոների պատգամներով։ Երբ նա Համաժողովում էր, ապստամբությունից այնքան ճնշված եղավ, որ որոշեց հավաքել իր իրերը և հեռանալ, բայց մի հրեշտակ ասաց նրան, որ պետք է մնա և արձանագրի այդ պատմությունը, որովհետև դա Կորխի ապստամբության կրկնությունն էր։ Ինչո՞ւ էր հրեշտակը ցանկանում, որ դա արձանագրվեր, եթե ոչ վերջին օրերի համար վկայության նպատակով։ Եթե դա վերջին օրերի համար վկայություն է, ապա ուրիշ ի՞նչ կարող է նշանակել, եթե ոչ այն, որ Լաոդիկեի Յոթերորդ օրվա ադվենտիստ եկեղեցին Կիրակնօրյա օրենքի ճգնաժամի ժամանակ կքայլի Սանհեդրինի հետքերով, և հատկապես՝ դրան նախորդող պատմության մեջ։

The message of Jones and Waggoner was represented as the “message of justification by faith, in verity,” the “Laodicean message,” the “message of Christ’s righteousness” and the “third angel’s message.” The rebels resisted the message, and also rejected the guidance of the Spirit of Prophecy and the chosen messengers of the meeting. Sister White also teaches that when the great buildings of New York City are brought down, by a touch of God’s power, then Revelation 18:1–3, will be fulfilled. Since 9/11 the leadership of the Laodicean Seventh-day Adventist church has been repeating the rebellion of Korah, the rebellion of the 25 ancient men, the rebellion of the leadership in 1888 and the rebellion of the Sanhedrin at the time leading up to the cross. Those 25 men, are a symbol representing a counterfeit Levitical priesthood.

Ջոնսի և Վագոների լուրը ներկայացվում էր որպես «հավատով արդարացման լուրը՝ ճշմարտապես», «Լաոդիկիայի լուրը», «Քրիստոսի արդարության լուրը» և «երրորդ հրեշտակի լուրը»։ Ապստամբները դիմադրեցին այդ լուրին և նաև մերժեցին Մարգարեության Հոգու առաջնորդությունն ու ժողովի ընտրված պատգամաբերներին։ Քույր Ուայթը նաև սովորեցնում է, որ երբ Նյու Յորք քաղաքի մեծ շենքերը տապալվեն Աստծո զորության մեկ հպումով, այն ժամանակ Հայտնություն 18:1–3-ը կկատարվի։ 9/11-ից ի վեր Լաոդիկյան Յոթերորդ օրվա ադվենտիստական եկեղեցու ղեկավարությունը կրկնում է Կորխի ապստամբությունը, հին ժամանակների 25 մարդկանց ապստամբությունը, 1888 թվականի ղեկավարության ապստամբությունը և Սանհեդրինի ապստամբությունը՝ խաչելությանը նախորդող ժամանակաշրջանում։ Այդ 25 մարդիկ խորհրդանիշ են, որը ներկայացնում է կեղծ ղևտական քահանայություն։

A Levite was to 25 years old when he began to serve.

Ղևտացին պիտի լիներ քսանհինգ տարեկան, երբ սկսեր ծառայել։

And the Lord spake unto Moses, saying, This is it that belongeth unto the Levites: from twenty and five years old and upward they shall go in to wait upon the service of the tabernacle of the congregation: And from the age of fifty years they shall cease waiting upon the service thereof, and shall serve no more: But shall minister with their brethren in the tabernacle of the congregation, to keep the charge, and shall do no service. Thus shalt thou do unto the Levites touching their charge. Numbers 8:23–26.

Եվ Տէրը խօսեց Մովսէսի հետ՝ ասելով. «Սա է այն, ինչ պատկանում է ղևտացիներին. քսանհինգ տարեկան և աւելի բարձր տարիքից նրանք պիտի մտնեն ժողովքի վրանի ծառայութեան սպասաւորութեան համար։ Իսկ յիսուն տարեկան հասակից նրանք պիտի դադարեն այդ ծառայութեան սպասաւորութիւնից և այլևս չպիտի ծառայեն. բայց ժողովքի վրանում իրենց եղբայրների հետ պիտի պաշտօն կատարեն՝ պահպանելու իրենց յանձնարարուածը, իսկ ծառայութիւն չպիտի անեն»։ Այսպէս պիտի անես ղևտացիների հետ՝ նրանց պաշտօնի վերաբերեալ։ Թուեր 8:23–26.

A Levite begins his service at age twenty-five and serves for twenty-five years, until he is fifty. The Messenger of the Covenant in Malachi three, is purging and also cleansing the Levites at the Sunday law, as He did on October 22, 1844.

Ղևտացին իր ծառայությունը սկսում է քսանհինգ տարեկանում և ծառայում է քսանհինգ տարի՝ մինչև հիսուն տարեկանը։ Մաղաքիա 3-ում հիշատակված Ուխտի Պատգամաբերը կիրակնօրյա օրենքի ժամանակ մաքրագործում և նաև սրբագործում է ղևտացիներին, ինչպես արեց 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ին։

Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts.

Ահա, Ես ուղարկում եմ Իմ պատգամաբերին, և նա պիտի պատրաստի ճանապարհը Իմ առջև. և Տերը, որին դուք որոնում եք, հանկարծ պիտի գա Իր տաճարը, այսինքն՝ ուխտի պատգամաբերը, որին դուք հաճում եք. ահա, Նա պիտի գա, ասում է Զորաց Տերը։

But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:1–4.

Բայց ո՞վ պիտի դիմանա նրա գալստյան օրվանը, և ո՞վ պիտի կանգնի, երբ նա երևա. որովհետև նա նման է զտողի կրակին և լվացարարների օճառին. Եվ նա պիտի նստի որպես արծաթի զտող և մաքրող, և պիտի մաքրի Ղևիի որդիներին ու պիտի զտի նրանց ոսկու և արծաթի պես, որպեսզի նրանք Տիրոջը արդարությամբ ընծա մատուցեն։ Այն ժամանակ Հուդայի և Երուսաղեմի ընծան հաճելի պիտի լինի Տիրոջը, ինչպես հին օրերում և ինչպես նախկին տարիներին։ Մաղաքիա 3:1–4.

The number “25” as a symbol, represents not only a faithful Levite, but a counterfeit Levite. “25” as a symbol is therefore identifying the separation of two classes of worshippers, whether they be wise and foolish virgins, sheep and goats, wheat and tares. The number twenty-five is a symbol of not only a Levite, but just as importantly it is a symbol of the separation (purging) of the Levites. That separation is at the Sunday law, and it is a primary subject of God’s prophetic Word. It is fitting that Matthew chapter twenty-five, is simply a continuation of Jesus’ prophecy of the end of the world in Matthew twenty-four.

«25» թիվը, որպես խորհրդանիշ, ներկայացնում է ոչ միայն հավատարիմ ղևտացու, այլև կեղծ ղևտացու։ Ուստի «25»-ը, որպես խորհրդանիշ, նույնացնում է երկրպագուների երկու դասերի բաժանումը՝ լինեն նրանք իմաստուն և հիմար կույսեր, ոչխարներ և այծեր, ցորեն և որոմներ։ Քսանհինգ թիվը խորհրդանիշ է ոչ միայն ղևտացու, այլև, նույնքան կարևորապես, ղևտացիների բաժանման (մաքրագործման)։ Այդ բաժանումը տեղի է ունենում կիրակնօրյա օրենքի ժամանակ, և այն Աստծո մարգարեական Խոսքի գլխավոր թեմաներից է։ Պատշաճ է, որ Մատթեոսի քսանհինգերորդ գլուխը պարզապես Հիսուսի՝ աշխարհի վախճանի մասին Մատթեոսի քսանչորրորդ գլխում եղած մարգարեության շարունակությունն է։

And Jesus went out, and departed from the temple: and his disciples came to him for to shew him the buildings of the temple. And Jesus said unto them, See ye not all these things? verily I say unto you, There shall not be left here one stone upon another, that shall not be thrown down. Matthew 24:1, 2.

Եվ Հիսուսը դուրս եկավ ու հեռացավ տաճարից. և Նրա աշակերտները մոտեցան Նրան՝ Նրան ցույց տալու տաճարի շինությունները։ Եվ Հիսուսն ասաց նրանց. «Չե՞ք տեսնում այս բոլոր բաները։ Ճշմարիտ ասում եմ ձեզ, այստեղ քարի վրա քար չի մնա, որ չքանդվի»։ Մատթեոս 24:1, 2.

When Jesus departed the temple, He never returned again. In the final verses of chapter twenty-three, Jesus had pronounced judgment upon the Sanhedrin, and the judgment is expressed as “eight,” woes, thus counterfeiting the eight souls upon the ark, the eighth day of circumcision, the eighth day of resurrection, the eight generations of Abraham 430 years and on. The counterfeit number “eight,” aligns with the counterfeit Levite.

Երբ Հիսուսը հեռացավ տաճարից, այլևս երբեք չվերադարձավ։ Քսաներեքերորդ գլխի վերջին համարներում Հիսուսը դատաստան էր արտասանել Սանհեդրինի վրա, և այդ դատաստանը արտահայտված է «ութ» վայերով, այսպիսով կեղծելով տապանի վրա եղած ութ հոգիներին, թլփատության ութերորդ օրը, հարության ութերորդ օրը, Աբրահամի ութ սերունդներին՝ 430 տարի և այլն։ «Ութ» կեղծ թիվը համընկնում է կեղծ ղևտացու հետ։

Verily I say unto you, All these things shall come upon this generation.

Ճշմարիտ եմ ասում ձեզ, այս բոլոր բաները պիտի գան այս սերնդի վրա։

O Jerusalem, Jerusalem, thou that killest the prophets, and stonest them which are sent unto thee, how often would I have gathered thy children together, even as a hen gathereth her chickens under her wings, and ye would not! Behold, your house is left unto you desolate.

Ո՛վ Երուսաղե՛մ, Երուսաղե՛մ, դու, որ սպանում ես մարգարեներին և քարկոծում քեզ մոտ ուղարկվածներին, քանի՜ անգամ կամեցա քո որդիներին հավաքել, ինչպես հավն է իր ճուտերին հավաքում իր թևերի տակ, բայց դուք չկամեցաք։ Ահա ձեր տունը ձեզ թողնվում է ամայի։

For I say unto you, Ye shall not see me henceforth, till ye shall say, Blessed is he that cometh in the name of the Lord. Matthew 23:36–39.

Քանզի ասում եմ ձեզ. այսուհետև ինձ այլևս չեք տեսնի, մինչև ասեք. Օրհնյալ է նա, որ գալիս է Տիրոջ անունով։ Մատթեոս 23:36–39.

Matthew chapter twenty-two concludes with an illustration of the binding of the wicked into bundles, and concludes with the final interaction between Christ and the quibbling Jews. Then in chapter 24 He leaves the temple for the last time, ceasing His labors for ancient Israel. The chapter ends where it began, with the pronouncement that their house was left unto them empty, and what He called His Father’s house when He first cleansed the temple was now the empty Jewish house.

Մատթեոսի քսաներկրորդ գլուխը ավարտվում է ամբարիշտներին խրձերի մեջ կապելու մի պատկերավորմամբ և եզրափակվում է Քրիստոսի ու բառախաղերով վիճող հրեաների միջև վերջին հանդիպումով։ Այնուհետև, քսանչորսերորդ գլխում, Նա վերջին անգամ թողնում է տաճարը՝ դադարեցնելով Իր ծառայությունները հին Իսրայելի համար։ Գլուխն ավարտվում է այնտեղ, որտեղ սկսվել էր՝ այն հայտարարությամբ, որ նրանց տունը իրենց թողնված էր դատարկ, և այն, ինչ Նա տաճարը առաջին անգամ մաքրելու ժամանակ կոչել էր Իր Հոր տունը, այժմ դարձել էր դատարկ հրեական տուն։

In chapter 24, Jesus is going to answer questions about the temple, and its approaching destruction. The destruction was to take place in that very generation, which was a generation of vipers. He left that temple never to return, so the predictions he sets forth are addressing spiritual not literal Israel. When Christ leaves the temple which is the Laodicean Seventh-day Adventist church as He did with ancient Israel; simultaneously, the human temple of the one hundred and forty-four thousand will be joined to the Divine temple for eternity. When Jesus left the temple of ancient Israel, He divorced His former covenant people for eternity.

24-րդ գլխում Հիսուսը պիտի պատասխանի տաճարի և նրա մոտալուտ կործանման վերաբերյալ հարցերին։ Այդ կործանումը պետք է տեղի ունենար հենց այդ սերնդի օրերում, որը իժերի սերունդ էր։ Նա թողեց այդ տաճարը՝ այլևս երբեք չվերադառնալու համար, ուստի Նրա ներկայացրած մարգարեությունները վերաբերում են ոչ թե բառացի, այլ հոգևոր Իսրայելին։ Երբ Քրիստոսը թողնի այն տաճարը, որը Լաոդիկիայի Յոթներորդ-օրյա Ադվենտիստների եկեղեցին է, ինչպես արեց հին Իսրայելի հետ, նույն պահին հարյուր քառասունչորս հազարի մարդկային տաճարը հավիտենության համար կմիանա Աստվածային տաճարին։ Երբ Հիսուսը թողեց հին Իսրայելի տաճարը, Նա հավիտենության համար արձակեց Իր նախկին ուխտի ժողովրդին։

Chapter eleven through to chapter twenty-two of Matthew is the omega to the line of chapter eleven to twenty-two in the book of Genesis. When the line begins in Genesis eleven, it also marks the beginning of Babel and Babel’s covenant of death, which reaches its omega fulfillment in Revelation chapter seventeen, verse eleven, the verse that is the dead center of the verses that make up chapter eleven through twenty-two. The middle of chapters eleven to twenty-two in Genesis, Matthew and Revelation each emphasize the ensign or its counterfeit ensign. In Genesis it was circumcision, in Matthew it was Peter and the Rock which Christ would build his church upon, and in Revelation it was the counterfeit beast that was and is and shall ascend, who is the eight, that is of the seven, and who is then married to the dragon.

Մատթեոսի տասնմեկերորդ գլխից մինչև քսաներկրորդ գլուխը Ծննդոց գրքի տասնմեկերորդից մինչև քսաներկրորդ գլխի գծի օմեգան է։ Երբ այդ գիծը սկսվում է Ծննդոց տասնմեկերորդ գլխում, այն միաժամանակ նշանավորում է նաև Բաբելոնի և Բաբելոնի մահվան ուխտի սկիզբը, որն իր օմեգայական կատարումն է հասնում Հայտնություն տասնյոթերորդ գլուխ, տասնմեկերորդ համարում՝ այն համարում, որը մեռյալ կենտրոնն է այն համարների, որոնք կազմում են տասնմեկերորդից մինչև քսաներկրորդ գլուխները։ Ծննդոցում, Մատթեոսում և Հայտնությունում տասնմեկերորդից մինչև քսաներկրորդ գլուխների միջնամասը յուրաքանչյուրը շեշտում է դրոշը կամ դրա կեղծ դրոշը։ Ծննդոցում դա թլփատությունն էր, Մատթեոսում՝ Պետրոսը և այն Վեմը, որի վրա Քրիստոսը պիտի կառուցեր Իր եկեղեցին, իսկ Հայտնությունում՝ այն կեղծ գազանը, որ էր և է և պիտի ելներ, որը ութերորդն է, որ յոթից է, և որն ապա ամուսնանում է վիշապի հետ։

Eleven and twenty-two are symbols that identify the combination of Divinity with humanity, which is the very issue represented by Christ writing His law upon our hearts and minds. 11 and 22 are symbols of the covenant of the one hundred and forty-four thousand. In Matthew, chapter twenty-three the false priesthood received eight woes, at the same point in time, the true priesthood is anointed. The priests were consecrated for seven days, and on the eighth day they began to serve.

Տասնմեկն ու քսաներկուսը խորհրդանիշներ են, որոնք նույնացնում են Աստվածության և մարդկության միավորումը, ինչը հենց այն հարցն է, որ ներկայացվում է Քրիստոսի կողմից Իր օրենքը մեր սրտերի և մտքերի վրա գրելով։ 11-ն ու 22-ը հարյուր քառասունչորս հազարի ուխտի խորհրդանիշներ են։ Մատթեոսի քսաներեքերորդ գլխում կեղծ քահանայությունը ստացավ ութ վայեր, և նույն ժամանակահատվածում ճշմարիտ քահանայությունն օծվում է։ Քահանաները յոթ օր օծվում ու նվիրվում էին, իսկ ութերորդ օրը սկսում էին ծառայել։

It is not an accident that the seven days of consecration of the priests that led to their service beginning on the eighth day begins in Numbers chapter eight and verse one, for “81” is a symbol of the priests.

Պատահական չէ, որ քահանաների օծման յոթ օրերը, որոնք նրանց ծառայությունը հանգեցրին ութերորդ օրը սկսվելուն, սկսվում են Թվեր գրքի ութերորդ գլխի առաջին համարից, որովհետև «81»-ը քահանաների խորհրդանիշն է։

And the Lord spake unto Moses, saying, Take Aaron and his sons with him, and the garments, and the anointing oil, and a bullock for the sin offering, and two rams, and a basket of unleavened bread; And gather thou all the congregation together unto the door of the tabernacle of the congregation. And Moses did as the Lord commanded him; and the assembly was gathered together unto the door of the tabernacle of the congregation. And Moses said unto the congregation, This is the thing which the Lord commanded to be done. …

Եվ Տերը խոսեց Մովսեսի հետ՝ ասելով. Վերցրու Ահարոնին ու նրա որդիներին նրա հետ, և պատմուճանները, և օծության յուղը, և մեղքի պատարագի համար մի զվարակ, և երկու խոյ, և անթթխմոր հացի մի զամբյուղ. և ամբողջ ժողովը հավաքիր վկայության խորանի դռան առաջ։ Եվ Մովսեսն արեց այնպես, ինչպես Տերը պատվիրել էր նրան. և ժողովը հավաքվեց վկայության խորանի դռան առաջ։ Եվ Մովսեսն ասաց ժողովրդին. «Ահա այն բանն է, որ Տերը պատվիրել է անել»։ …

And ye shall not go out of the door of the tabernacle of the congregation in seven days, until the days of your consecration be at an end: for seven days shall he consecrate you. As he hath done this day, so the Lord hath commanded to do, to make an atonement for you. Therefore shall ye abide at the door of the tabernacle of the congregation day and night seven days, and keep the charge of the Lord, that ye die not: for so I am commanded. So Aaron and his sons did all things which the Lord commanded by the hand of Moses. And it came to pass on the eighth day, that Moses called Aaron and his sons, and the elders of Israel; And he said unto Aaron, Take thee a young calf for a sin offering, and a ram for a burnt offering, without blemish, and offer them before the Lord. … And Moses said, This is the thing which the Lord commanded that ye should do: and the glory of the Lord shall appear unto you. … And Aaron lifted up his hand toward the people, and blessed them, and came down from offering of the sin offering, and the burnt offering, and peace offerings. And Moses and Aaron went into the tabernacle of the congregation, and came out, and blessed the people: and the glory of the Lord appeared unto all the people. And there came a fire out from before the Lord, and consumed upon the altar the burnt offering and the fat: which when all the people saw, they shouted, and fell on their faces. Leviticus 8:1–5, 33–36; 9:1, 2, 6, 22–24.

Եվ յոթ օր ժողովքի վրանի դռնից դուրս չեք գա, մինչև որ ձեր օծման օրերը լրացվեն, որովհետև յոթ օր պիտի ձեզ օծի։ Ինչպես որ այս օրը արեց, այնպես էլ Տերը հրամայել է անել՝ ձեզ համար քավություն գործելու։ Ուստի յոթ օր, գիշեր ու ցերեկ, պիտի մնաք ժողովքի վրանի դռան մոտ և պահեք Տիրոջ կարգադրությունը, որպեսզի չմեռնեք, որովհետև այսպես է ինձ պատվիրված։ Եվ Ահարոնն ու նրա որդիները կատարեցին բոլոր այն բաները, որ Տերը հրամայել էր Մովսեսի ձեռքով։ Եվ եղավ ութերորդ օրը, որ Մովսեսը կանչեց Ահարոնին ու նրա որդիներին և Իսրայելի ծերերին։ Եվ ասաց Ահարոնին. «Վերցրո՛ւ քեզ համար մի մատղաշ հորթ՝ մեղքի պատարագի համար, և մի խոյ՝ ողջակեզի համար, անարատ, և մատուցի՛ր դրանք Տիրոջ առաջ»։ … Եվ Մովսեսն ասաց. «Սա է այն բանը, որ Տերը հրամայել է ձեզ անել, և Տիրոջ փառքը պիտի երևա ձեզ»։ … Եվ Ահարոնը բարձրացրեց իր ձեռքը ժողովրդի վրա ու օրհնեց նրանց, և իջավ մեղքի պատարագը, ողջակեզը և խաղաղության պատարագները մատուցելուց հետո։ Եվ Մովսեսն ու Ահարոնը մտան ժողովքի վրանը, ապա դուրս եկան ու օրհնեցին ժողովրդին. և Տիրոջ փառքը երևաց ամբողջ ժողովրդին։ Եվ կրակ ելավ Տիրոջ առաջից ու զոհասեղանի վրա սպառեց ողջակեզն ու ճարպը. և երբ ամբողջ ժողովուրդը տեսավ այդ, աղաղակեցին և ընկան իրենց երեսների վրա։ Ղևտական 8:1–5, 33–36; 9:1, 2, 6, 22–24։

Chapter twenty-three is identifying the counterfeit Levites who are revealed at the time the genuine Levites are sealed. Chapter twenty-two of Matthew concludes with no man ever asking Jesus any more questions, then chapter twenty-three he sets forth the eight woes, identifying the Sanhedrin’s probation was closed, and that the executive judgment was then to begin. In chapter twenty-four, He identifies the temple as the Jews house. It is important to see the sequence in the chapters.

Քսաներեքերորդ գլուխը նույնականացնում է կեղծ ղևտացիներին, որոնք բացահայտվում են այն ժամանակ, երբ իսկական ղևտացիները կնքվում են։ Մատթեոսի քսաներկուերորդ գլուխն ավարտվում է նրանով, որ այլևս ոչ ոք երբեք Հիսուսին հարցեր չի տալիս, ապա քսաներեքերորդ գլխում Նա ներկայացնում է ութ վա՛յերը՝ ցույց տալով, որ Սանհեդրինի փորձաշրջանը փակվել էր, և որ այն ժամանակ պետք է սկսվեր գործադիր դատաստանը։ Քսանչորսերորդ գլխում Նա տաճարը նույնացնում է որպես հրեաների տունը։ Կարևոր է տեսնել գլուխների հաջորդականությունը։

Chapters eleven to twenty-two of Matthew, is identifying the finishing of the sealing of the one hundred and forty-four thousand in the context of God’s covenant with a chosen people. Palmoni’s symbolism of the alpha chapter eleven, and His symbolism of the omega chapter twenty-two, add to the story within the chapters.

Մատթեոսի տասնմեկերորդից մինչև քսաներկուերորդ գլուխները ցույց են տալիս հարյուր քառասունչորս հազարի կնքման ավարտը՝ Աստծո ուխտի համատեքստում ընտրյալ ժողովրդի հետ։ Պալմոնիի խորհրդանշական պատկերը՝ ալֆա տասնմեկերորդ գլխում, և Նրա խորհրդանշական պատկերը՝ օմեգա քսաներկուերորդ գլխում, լրացնում են այդ գլուխների ներսում եղող պատմությունը։

Chapter twenty-three is the atonement, the combining of the Divine with the human as represented by the number twenty-three. But the chapter is telling of the executive judgment of the tares, the counterfeit priesthood, the counterfeit Levites. Every priest was a Levite, but not every Levite was a priest. Within the descendants of Levi, only the bloodline of Aaron, qualified for priesthood. The Bible identifies that the Levites would begin to serve at age twenty-five, but the sons of Kohath would serve at age 30.

Քսաներեքերորդ գլուխը քավությունն է՝ Աստվածայինի և մարդկայինի միավորումը, ինչպես ներկայացված է քսաներեք թվով։ Սակայն գլուխը պատմում է որոմների, կեղծ քահանայության, կեղծ Ղևտացիների գործադիր դատաստանի մասին։ Ամեն մի քահանա Ղևտացի էր, բայց ոչ ամեն մի Ղևտացի՝ քահանա։ Ղևիի սերնդի մեջ միայն Ահարոնի արյունակից գիծն էր որակավորված քահանայության համար։ Աստվածաշունչը նշում է, որ Ղևտացիները ծառայությունը պետք է սկսեին քսանհինգ տարեկանում, սակայն Կահաթի որդիները պիտի ծառայեին երեսուն տարեկանից։

And the Lord spake unto Moses and unto Aaron, saying, Take the sum of the sons of Kohath from among the sons of Levi, after their families, by the house of their fathers, From thirty years old and upward even until fifty years old, all that enter into the host, to do the work in the tabernacle of the congregation. Numbers 4:1–3.

Եվ Տէրը խօսեց Մովսէսի եւ Ահարոնի հետ՝ ասելով. «Ղեւիի որդիների միջից, իրենց ազգատոհմերով, իրենց հայրերի տներով, հաշուի՛ առ Կահաթի որդիներին՝ երեսուն տարեկաններից եւ աւելի, մինչեւ յիսուն տարեկան, բոլոր նրանց, որ մտնում են ծառայութեան մէջ՝ ժողովքի վրանում գործը կատարելու համար»։ Թուեր 4:1–3.

The number “30” represents the priests that were in the bloodline of Kohath, who was the son of Levi, and Kohath’s son was Amram, who was the father of Aaron. Levi means “attached or joined to God.” Kohath means “assembled around His presence.” Amram means “exalted people,” and Aaron means “light bearer or exalted mediator.” Together, they trace a movement from the Red Sea to Sinai, thus typifying the covenant between God and the one hundred and forty-four thousand, who are the human temple that joins with the divine temple, when Christ stretches forth His hand a second time to gather His remnant people into His sanctuary, where He then lifts them up and exalts them as they are illuminated with the Heavenly High Priest, as He illuminated Shadrach, Meshach and Abednego.

«30» թիվը ներկայացնում է այն քահանաներին, որոնք Կահաթի արյունակցական տոհմից էին, իսկ Կահաթը Ղևիի որդին էր, և Կահաթի որդին Ամրամն էր, որը Ահարոնի հայրն էր։ Ղևի նշանակում է «կցված կամ միացած Աստծուն»։ Կահաթ նշանակում է «հավաքված Նրա ներկայության շուրջ»։ Ամրամ նշանակում է «վեհացված ժողովուրդ», իսկ Ահարոն նշանակում է «լույս կրող կամ վեհացված միջնորդ»։ Միասին նրանք ուրվագծում են Կարմիր ծովից մինչև Սինա շարժումը՝ այսպիսով նախապատկերելով Աստծո և հարյուր քառասունչորս հազարի միջև եղած ուխտը, որոնք մարդկային տաճարն են, որ միանում է աստվածային տաճարին, երբ Քրիստոս երկրորդ անգամ մեկնում է Իր ձեռքը՝ Իր մնացորդ ժողովրդին հավաքելու Իր սրբարանի մեջ, որտեղ ապա բարձրացնում և վեհացնում է նրանց, մինչ նրանք լուսավորվում են Երկնային Քահանայապետով, ինչպես Նա լուսավորեց Սեդրակին, Միսակին և Աբեդնագոյին։

The number “30” represents a period for preparation for the priests and 25, as the age of the Levites, is to be applied to 30, line upon line, for every priest was a Levite, but not every Levite was a priest. Thirty represents the period of preparation which began in 1989, at the time of the end, and it ends at the Sunday law in the United States. The number twenty-five as a symbol of Levites, is also the symbol of separation between two classes, and in relation to the priests it identifies a separation. Twenty-five marks the separation of the Levites and counterfeit Levites at the Sunday law, and in the context of the genuine priests and the genuine Levites it also creates a distinction, howbeit, not a negative separation, as with the counterfeit Levites.

«30» թիվը ներկայացնում է քահանաների համար պատրաստության մի ժամանակաշրջան, իսկ 25-ը՝ որպես ղևտացիների տարիք, պետք է կիրառվի 30-ի նկատմամբ, տող առ տող, որովհետև յուրաքանչյուր քահանա ղևտացի էր, բայց ոչ յուրաքանչյուր ղևտացի՝ քահանա։ Երեսունը ներկայացնում է պատրաստության այն ժամանակաշրջանը, որը սկսվեց 1989 թվականին՝ վախճանի ժամանակ, և ավարտվում է Միացյալ Նահանգներում կիրակնօրյա օրենքի ժամանակ։ Քսանհինգ թիվը, որպես ղևտացիների խորհրդանիշ, նաև երկու դասերի միջև բաժանման խորհրդանիշն է, և քահանաների հետ առնչությամբ այն մատնանշում է մի բաժանում։ Քսանհինգը նշանավորում է ղևտացիների և կեղծ ղևտացիների բաժանումը կիրակնօրյա օրենքի ժամանակ, և իսկական քահանաների ու իսկական ղևտացիների համատեքստում այն նույնպես տարբերակում է ստեղծում, թեև ոչ բացասական բաժանում, ինչպես կեղծ ղևտացիների դեպքում։

Kohath was one of the three main branches of the Levites (along with Gershon and Merari). The priestly line came specifically through Kohath’s descendant Aaron. Aaron is the fourth-generational descendant of Levi, and the priestly privilege was restricted to his male descendants within this Kohathite branch. The Kohathites as a whole (all descendants of Kohath) had the honor of carrying the most sacred items, but only Aaron’s line could actually perform the priestly functions at the altar and in the sanctuary. Aaron represents the same fourth generation as Joel’s “old men,” or the “ancient men” in Ezekiel chapter eight, who bow to the sun.

Կահաթը ղևտացիների երեք գլխավոր ճյուղերից մեկն էր (Գերսոնի և Մերարիի հետ միասին)։ Քահանայական գիծը մասնավորապես անցնում էր Կահաթի սերունդ Ահարոնի միջոցով։ Ահարոնը Ղևիի չորրորդ սերնդի ժառանգն է, և քահանայական արտոնությունը սահմանափակված էր այս կահաթական ճյուղի ներսում նրա արու ժառանգներով։ Կահաթացիները որպես ամբողջություն (Կահաթի բոլոր սերունդները) պատիվ ունեին կրելու ամենասրբազան իրերը, սակայն միայն Ահարոնի գիծը կարող էր իրականում կատարել քահանայական ծառայությունները սեղանի մոտ և սրբարանում։ Ահարոնը ներկայացնում է նույն չորրորդ սերունդը, ինչ Հովելի «ծերերը», կամ Եզեկիելի ութերորդ գլխի «հին մարդիկ», որոնք խոնարհվում են արևին։

The system of 24 rotating courses (divisions) for the priests (and similarly for non-priestly Levites in supporting roles like musicians and gatekeepers) was established by King David. David organized the descendants of Aaron into 24 courses (divisions) to serve in rotation (1 Chronicles 24:1–19). David, with help from priests Zadok (from Eleazar’s line) and Ahimelech (from Ithamar’s line), divided them into 24 groups (16 from Eleazar’s larger family, 8 from Ithamar’s). Lots were cast to determine the order of service.

Քահանաների համար 24 հերթափոխային դասակարգերի (բաժինների) համակարգը (և նույն կերպ՝ ոչ քահանայական ղևտացիների համար՝ օժանդակ ծառայություններում, ինչպես երաժիշտներ և դռնապաններ) հաստատվել էր Դավիթ թագավորի կողմից։ Դավիթը Ահարոնի սերունդներին կազմակերպեց 24 դասակարգերի (բաժինների) մեջ՝ հերթափոխով ծառայելու համար (Ա Մնացորդաց 24:1–19)։ Դավիթը, քահանաներ Սադոկի (Եղիազարի տոհմից) և Աքիմելեքի (Իթամարի տոհմից) օգնությամբ, նրանց բաժանեց 24 խմբի (16-ը՝ Եղիազարի ավելի մեծ գերդաստանից, 8-ը՝ Իթամարի գերդաստանից)։ Ծառայության կարգը որոշելու համար վիճակ գցվեց։

Each course served for one week (from Sabbath to Sabbath), twice a year, plus all courses served together during the major festivals (Passover, Pentecost, Tabernacles). David similarly organized non-priestly Levites into 24 courses for music, gatekeeping, etc. (1 Chronicles 23–26). This system was implemented under Solomon (2 Chronicles 8:14) and continued through the Second Temple period. Zechariah, father of John the Baptist, was in the course of Abijah—Luke 1:5; 1 Chronicles 24:10. The order of the 24 courses of priests was selected by lot, and Zechariah was in the course of Abijah, who out of the twenty-four courses, represented the “eighth” course. Zechariah means “God remembers,” and his father’s name Abijah means “God is my father.”

Յուրաքանչյուր դասակարգ ծառայություն էր կատարում մեկ շաբաթով (շաբաթից մինչև շաբաթ), տարին երկու անգամ, և այդ բոլոր դասակարգերը միասին էին ծառայում նաև գլխավոր տոների ժամանակ (Զատիկ, Հոգեգալուստ, Տաղավարահարաց)։ Նմանապես Դավիթը ոչ քահանայական ղևտացիներին էլ կազմակերպեց 24 դասակարգերի մեջ՝ երաժշտության, դռնապահության և այլ ծառայությունների համար (Ա Մնացորդաց 23–26)։ Այս համակարգը գործադրվեց Սողոմոնի օրոք (Բ Մնացորդաց 8:14) և շարունակվեց Երկրորդ Տաճարի ժամանակաշրջանում։ Հովհաննես Մկրտչի հայրը՝ Զաքարիան, Աբիայի դասակարգից էր — Ղուկաս 1:5, Ա Մնացորդաց 24:10։ Քահանաների 24 դասակարգերի կարգը որոշվում էր վիճակահանությամբ, և Զաքարիան Աբիայի դասակարգից էր, որը քսանչորս դասակարգերից ներկայացնում էր «ութերորդ» դասակարգը։ Զաքարիա նշանակում է «Աստված հիշում է», իսկ նրա հոր՝ Աբիայի անունը նշանակում է «Աստված իմ հայրն է»։

The heavenly Father remembered His promise to raise up a messenger who would prepare the way for the Messiah. But Zechariah also aligns with the Sunday law, for it is there that the Sabbath, the day men were to always remember—becomes the final test. Zechariah represents a priest, of the course of Abijah, which is the “eighth” course. Zechariah disbelieves the message of the angel and is made dumb, until the birth of his son John. When John is born Zechariah enters into the discussion about the name of John, and he then speaks. The prophetic speaking of the latter days is when the United States speaks as a dragon.

Երկնային Հայրը հիշեց Իր խոստումը՝ բարձրացնելու մի պատգամաբեր, որը պիտի պատրաստեր ճանապարհը Մեսիայի համար։ Բայց Զաքարիան նույնպես համահունչ է կիրակնօրյա օրենքին, որովհետև հենց այնտեղ Շաբաթը՝ այն օրը, որ մարդիկ միշտ պետք է հիշեին, դառնում է վերջին փորձությունը։ Զաքարիան ներկայացնում է մի քահանա՝ Աբիայի կարգից, որն «ութերորդ» կարգն է։ Զաքարիան չի հավատում հրեշտակի պատգամին և համր է դառնում մինչև իր որդու՝ Հովհաննեսի ծնվելը։ Երբ Հովհաննեսը ծնվում է, Զաքարիան մտնում է Հովհաննեսի անվան վերաբերյալ քննարկման մեջ, և ապա խոսում է։ Վերջին օրերի մարգարեական խոսելը այն ժամանակ է, երբ Միացյալ Նահանգները խոսում է վիշապի պես։

And it came to pass, that on the eighth day they came to circumcise the child; and they called him Zacharias, after the name of his father. And his mother answered and said, Not so; but he shall be called John. And they said unto her, There is none of thy kindred that is called by this name. And they made signs to his father, how he would have him called. And he asked for a writing table, and wrote, saying, His name is John. And they marvelled all. And his mouth was opened immediately, and his tongue loosed, and he spake, and praised God. Luke 1:59–64.

Եվ եղավ, որ ութերորդ օրը եկան մանկանը թլփատելու. և նրան Զաքարիա էին կոչում՝ իր հոր անունով։ Բայց նրա մայրը պատասխանեց և ասաց. «Ո՛չ, այլ Հովհաննես պիտի կոչվի»։ Եվ նրան ասացին. «Քո ազգականներից ոչ ոք այս անունով չի կոչվում»։ Եվ նշաններով հարցրին նրա հորը, թե նա ինչ անուն էր կամենում տալ նրան։ Եվ նա գրատախտակ խնդրեց ու գրեց՝ ասելով. «Նրա անունը Հովհաննես է»։ Եվ բոլորը զարմացան։ Եվ իսկույն նրա բերանը բացվեց, և նրա լեզուն արձակվեց, ու նա խոսեց և օրհնեց Աստծուն։ Ղուկաս 1:59–64.

John the Baptist is of the eighth course of Abijah, as was his father. At John’s circumcision, on the eighth day his name is changed. John the Baptist represents those who are priests, of the fourth generation, who are in a covenant relation with God, who changes their name (from Laodicea unto Philadelphia), seals them with the sign of the covenant, when the United States speaks as a dragon.

Հովհաննես Մկրտիչը Աբիայի ութերորդ դասակարգից է, ինչպես և իր հայրը։ Հովհաննեսի թլփատության ժամանակ, ութերորդ օրը, նրա անունը փոխվում է։ Հովհաննես Մկրտիչը ներկայացնում է նրանց, ովքեր քահանաներ են՝ չորրորդ սերնդից, որոնք ուխտային հարաբերության մեջ են Աստծո հետ, և որոնց անունը Նա փոխում է (Լաոդիկիայից դեպի Ֆիլադելֆիա), ուխտի նշանով կնքում է նրանց, երբ Միացյալ Նահանգները խոսում է որպես վիշապ։

We are the temple of God. The prophetic lines which address the temple are speaking to men and women as individuals, and also corporately, for God’s church is also a temple. And of course there is a heavenly temple, and it is Christ who builds the temple of the Lord. It is He who lays the foundation and places the capstone upon the temple. In terms of the number “25” being a symbol, 25 represents the Levites, who are purged (separated) from counterfeit Levites in Malachi chapter three, and who are also purified in the same passage. In Ezekiel chapter 40 to 48 a symbolic temple is described with great detail. The water of life comes out of that temple and fills the earth.

Մենք Աստծո տաճարն ենք։ Մարգարեական այն գծերը, որոնք վերաբերում են տաճարին, ուղղված են տղամարդկանց և կանանց՝ որպես անհատների, և նաև հավաքականորեն, որովհետև Աստծո եկեղեցին նույնպես տաճար է։ Եվ, իհարկե, կա երկնային տաճար, և Տիրոջ տաճարը կառուցողը Քրիստոսն է։ Նա՛ է, որ դնում է հիմքը և տաճարի վրա դնում է գագաթաքարը։ «25» թվի՝ որպես խորհրդանիշի, իմաստով՝ 25-ը ներկայացնում է Ղևտացիներին, որոնք Մաղաքիա մարգարեի գրքի երրորդ գլխում մաքրվում են (զատվում են) կեղծ Ղևտացիներից, և նույն հատվածում նաև սրբագործվում են։ Եզեկիելի գրքի 40-ից 48-րդ գլուխներում մեծ մանրամասնությամբ նկարագրվում է մի խորհրդանշական տաճար։ Կյանքի ջուրը դուրս է գալիս այդ տաճարից և լցնում է երկիրը։

“Wonderful is the work which God designs to accomplish through His servants, that His name may be glorified. God made Joseph a fountain of life to the Egyptian nation. Through Joseph the life of that whole people was preserved. Through Daniel God saved the life of all the wise men of Babylon. And these deliverances were as object lessons; they illustrated to the people the spiritual blessings offered them through connection with the God whom Joseph and Daniel worshiped. So through His people today God desires to bring blessings to the world. Every worker in whose heart Christ abides, everyone who will show forth His love to the world, is a worker together with God for the blessing of humanity. As he receives from the Saviour grace to impart to others, from his whole being flows forth the tide of spiritual life. Christ came as the Great Physician to heal the wounds that sin has made in the human family; and His Spirit, working through His servants, imparts to sin-sick, suffering human beings a mighty healing power that is efficacious for the body and the soul. ‘In that day,’ says the Scriptures, ‘there shall be a fountain opened to the house of David and to the inhabitants of Jerusalem for sin and for uncleanness.’ Zechariah 13:1. The waters of this fountain contain medicinal properties that will heal both physical and spiritual infirmities.

«Հրաշալի է այն գործը, որ Աստված նախատեսում է կատարել Իր ծառաների միջոցով, որպեսզի Իր անունը փառավորվի։ Աստված Հովսեփին դարձրեց կյանքի աղբյուր եգիպտական ազգի համար։ Հովսեփի միջոցով պահպանվեց այդ ամբողջ ժողովրդի կյանքը։ Իսկ Դանիելի միջոցով Աստված փրկեց Բաբելոնի բոլոր իմաստունների կյանքը։ Եվ այս ազատագրությունները եղան որպես առարկայական դասեր. դրանք ժողովրդին պատկերավոր կերպով ցույց էին տալիս այն հոգևոր օրհնությունները, որոնք նրանց առաջարկվում էին Հովսեփի և Դանիելի երկրպագած Աստծո հետ կապվելու միջոցով։ Այսպես էլ այսօր Աստված կամենում է Իր ժողովրդի միջոցով օրհնություններ բերել աշխարհին։ Ամեն մի մշակ, որի սրտում բնակվում է Քրիստոսը, ամեն ոք, ով աշխարհին կհայտնի Նրա սերը, Աստծո հետ համագործակցող մշակ է մարդկության օրհնության համար։ Ինչպես նա Փրկչից շնորհ է ընդունում՝ ուրիշներին փոխանցելու համար, այնպես էլ նրա ամբողջ էությունից հորդում է հոգևոր կյանքի հեղեղը։ Քրիստոսը եկավ որպես Մեծ Բժիշկ՝ բժշկելու այն վերքերը, որ մեղքը պատճառել է մարդկային ընտանիքին, և Նրա Հոգին, գործելով Իր ծառաների միջոցով, մեղքով հիվանդ, տառապող մարդկանց հաղորդում է մի զորավոր բժշկարար ուժ, որն արդյունավետ է թե՛ մարմնի, թե՛ հոգու համար։ «Այն օրը,— ասում է Գիրքը,— Դավթի տան համար և Երուսաղեմի բնակիչների համար մի աղբյուր պիտի բացվի մեղքի և անմաքրության համար»։ Զաքարիա 13:1։ Այս աղբյուրի ջրերը պարունակում են բժշկական հատկություններ, որոնք պիտի բժշկեն թե՛ մարմնական, թե՛ հոգևոր տկարությունները»։

“From this fountain flows the mighty river seen in Ezekiel’s vision. ‘These waters issue out toward the east country, and go down into the desert, and go into the sea: which being brought forth into the sea, the waters shall be healed. And it shall come to pass, that everything that liveth, which moveth, whithersoever the rivers shall come, shall live…. And by the river upon the bank thereof, on this side and on that side, shall grow all trees for meat, whose leaf shall not fade, neither shall the fruit thereof be consumed: it shall bring forth new fruit according to his months, because their waters they issued out of the sanctuary: and the fruit thereof shall be for meat, and the leaf thereof for medicine.’ Ezekiel 47:8–12.” Testimonies, volume 6, 227.

«Այս աղբյուրից է բխում Եզեկիելի տեսիլքում երևացած հզոր գետը։ «Այս ջրերը հոսում են դեպի արևելյան երկիրը, իջնում են անապատը և մտնում են ծովը. և երբ դուրս են բերվում դեպի ծովը, ջրերը պիտի բժշկվեն։ Եվ պիտի լինի, որ ամեն կենդանի արարած, որ շարժվում է, ուր էլ որ գետերը հասնեն, պիտի ապրի… Եվ գետի մոտ, նրա ափին, այս կողմից և այն կողմից, պիտի աճեն ամեն տեսակ կերակրի համար ծառեր, որոնց տերևը չի թառամի, և որոնց պտուղը չի սպառվի. նրանք ամեն ամիս նոր պտուղ պիտի տան, որովհետև նրանց ջրերը բխում են սրբարանից. և նրանց պտուղը պիտի լինի կերակուրի համար, իսկ նրանց տերևը՝ բժշկության համար»։ Եզեկիել 47:8–12»։ Վկայություններ, հատոր 6, 227։

Ezekiel’s temple is prophetic symbolism of the highest nature, and John was commanded in Revelation chapter eleven, to measure the temple, but to leave off the courtyard. When we do that very thing to Ezekiel’s temple, we find that the two most prominent numbers within the temple dimensions represent the priesthood. 50 cubits is the most prominent number, and it is repeated 11 times as the overall length of each gate complex (Ezekiel 40:15, 21, 25, 29, 33, 36, etc.). 50 is also used for certain wall and chamber lengths (42:7–8). It defines the full gate passageway from outer to inner threshold.

Եզեկիելի տաճարը մարգարեական խորհրդանշություն է՝ ամենաբարձր կարգի, և Հովհաննեսին Հայտնության գրքի տասնմեկերորդ գլխում հրամայվեց չափել տաճարը, բայց թողնել գավիթը։ Երբ հենց այդպես ենք վարվում Եզեկիելի տաճարի հետ, գտնում ենք, որ տաճարի չափերի մեջ առավել նշանավոր երկու թվերը ներկայացնում են քահանայությունը։ 50 կանգունը ամենանշանավոր թիվն է, և այն կրկնվում է 11 անգամ՝ որպես յուրաքանչյուր դարպասային համալիրի ընդհանուր երկարություն (Եզեկիել 40:15, 21, 25, 29, 33, 36 և այլն)։ 50-ը գործածվում է նաև որոշ պատերի և սենյակների երկարությունների համար (42:7–8)։ Այն սահմանում է դարպասի ամբողջ անցուղին՝ արտաքին շեմքից մինչև ներքին շեմքը։

25 cubits is the clear second-most prominent. It is repeated 10 times as the breadth and width of the gate complexes (Ezekiel 40:13, 21, 25, 29, 30, 33, 36). Combined, 50 and 25 form the consistent 50 by 25 rectangular patterns for the six main gates. This 50 by 25 pairing dominates the architectural description of the gates leading into the inner areas. There is no other pair that repeats with such systematic frequency in the temple building itself.

25 կանգունը հստակորեն երկրորդ ամենաակնառուն է։ Այն կրկնվում է 10 անգամ՝ որպես դարպասային համալիրների լայնությունն ու լայնական չափը (Եզեկիել 40:13, 21, 25, 29, 30, 33, 36)։ Միասին վերցված՝ 50-ն ու 25-ը կազմում են վեց գլխավոր դարպասների համար հետևողականորեն կրկնվող 50-ը 25-ի վրա ուղղանկյուն կառուցվածքները։ Այս 50-ը 25-ի վրա զույգակցությունը գերիշխում է դեպի ներքին հատվածներ տանող դարպասների ճարտարապետական նկարագրության մեջ։ Այլ որևէ զույգ չկա, որ հենց տաճարի շինության մեջ կրկնվի այդպիսի համակարգված հաճախականությամբ։

Levites entered active service at 25 (Numbers 8:24: “from twenty and five years old and upward they shall go in to wait upon the service”). They served until 50 (Numbers 4:3, 39, 43; 8:25: “until fifty years old”). This gives exactly 25 years of active service (50 – 25 = 25).

Ղևտացիները գործուն ծառայության մեջ էին մտնում 25 տարեկանում (Թվեր 8:24. «քսանհինգ տարեկան և վեր լինելով՝ նրանք պիտի մտնեն՝ ծառայության գործը կատարելու համար»)։ Նրանք ծառայում էին մինչև 50 տարեկան հասակը (Թվեր 4:3, 39, 43, 8:25. «մինչև հիսուն տարեկան»)։ Սա տալիս է գործուն ծառայության ճիշտ 25 տարի (50 – 25 = 25)։

Thus, the 25-year span of Levitical service is directly reflected in the 25 by 50-cubit measurements that dominate the temple gates and structure—the very place where the Levites served. The primary dimensions of Ezekiel’s temple, that is the temple of the church triumphant and the one hundred and forty-four thousand are architecturally designed into the very temple where they were to serve; JUST as the forty-six chromosomes are built into the very temple where God’s people are to serve. Palmoni has placed His signature upon the individual human temple and the corporate body temple that is to be His bride.

Այսպիսով, Ղևտացիների ծառայության քսանհինգամյա ժամանակահատվածը ուղղակիորեն արտացոլվում է տաճարի դռների և կառուցվածքի մեջ գերակշռող քսանհինգը հիսուն կանգուն չափերում՝ այն իսկ վայրում, որտեղ ծառայում էին Ղևտացիները։ Եզեկիելի տաճարի հիմնական չափերը, այսինքն՝ հաղթական եկեղեցու և հարյուր քառասունչորս հազարի տաճարի, ճարտարապետորեն ներմուծված են հենց այն տաճարի մեջ, որտեղ նրանք պետք է ծառայեին. ՃԻՇՏ այնպես, ինչպես քառասունվեց քրոմոսոմները կառուցված են հենց այն տաճարի մեջ, որտեղ Աստծու ժողովուրդը պետք է ծառայի։ Պաղմոնին Իր ստորագրությունը դրել է անհատական մարդկային տաճարի և այն հավաքական մարմնական տաճարի վրա, որ պետք է լինի Իր հարսը։

We will continue these lines in the next article.

Հաջորդ հոդվածում կշարունակենք այս մտքերը։

“Those who are in responsible positions are not to become converted to the self-indulgent, extravagant principles of the world, for they cannot afford it; and if they could, Christlike principles would not allow it. Manifold teaching needs to be given. ‘Whom shall He teach knowledge? and whom shall He make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little.’ Thus the word of the Lord is patiently to be brought before the children and kept before them, by parents who believe the word of God. ‘For with stammering lips and another tongue will He speak to this people. To whom He said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken.’ Why?—because they did not heed the word of the Lord that came unto them.

«Պատասխանատու դիրքեր զբաղեցնողները չպետք է դարձի գան աշխարհի ինքնահաճ, շռայլ սկզբունքներին, որովհետև նրանք չեն կարող դա իրենց թույլ տալ, իսկ եթե նույնիսկ կարողանային, Քրիստոսանման սկզբունքները դա չէին արտոնելու։ Բազմապիսի ուսուցում պետք է տրվի։ «Ում պիտի նա սովորեցնի գիտություն, և ո՞ւմ պիտի հասկացնի վարդապետությունը. կաթից կտրվածներին և ստինքներից հեռացվածներին։ Որովհետև պատվիրան պետք է լինի պատվիրանի վրա, պատվիրան պատվիրանի վրա. տող առ տող, տող առ տող. այստեղ՝ քիչ, այնտեղ՝ քիչ»։ Այսպես Տիրոջ խոսքը պետք է համբերությամբ ներկայացվի երեխաներին և մշտապես պահվի նրանց առաջ՝ Աստծո խոսքին հավատացող ծնողների կողմից։ «Որովհետև նա կակազող շուրթերով և ուրիշ լեզվով պիտի խոսի այս ժողովրդին։ Նրանց, ում ասաց. Սա է հանգիստը, որով կարող եք հանգիստ տալ հոգնածին, և սա է զովությունը. սակայն նրանք չկամենացին լսել։ Բայց Տիրոջ խոսքը նրանց համար եղավ պատվիրան պատվիրանի վրա, պատվիրան պատվիրանի վրա. տող առ տող, տող առ տող. այստեղ՝ քիչ, այնտեղ՝ քիչ. որպեսզի գնան, ընկնեն մեջքի վրա, կոտրվեն, որոգայթն ընկնեն և բռնվեն»։ Ինչո՞ւ։—Որովհետև նրանք ուշադրություն չդարձրին Տիրոջ խոսքին, որ եկել էր նրանց։»

“This means those who have not received instruction, but have cherished their own wisdom, and have chosen to work themselves according to their own ideas. The Lord gives these the test, that they shall either take their position to follow His counsel, or refuse and do according to their own ideas, and then the Lord will leave them to the sure result. In all our ways, in all our service to God, He speaks to us, ‘Give Me thine heart.’ It is the submissive, teachable spirit that God wants. That which gives to prayer its excellence is the fact that it is breathed from a loving, obedient heart.

«Սա նշանակում է նրանց, ովքեր խրատ չեն ընդունել, այլ փայփայել են իրենց իսկ իմաստությունը և ընտրել են գործել իրենց իսկ գաղափարների համաձայն։ Տերը նրանց տալիս է փորձությունը, որպեսզի կա՛մ ընդունեն իրենց դիրքը՝ հետևելու Նրա խորհրդին, կա՛մ մերժեն և գործեն իրենց իսկ գաղափարների համաձայն, և այն ժամանակ Տերը նրանց կթողնի անխուսափելի հետևանքին։ Մեր բոլոր ճանապարհներում, Աստծուն մատուցվող մեր ամբողջ ծառայության մեջ, Նա ասում է մեզ. «Տո՛ւր Ինձ քո սիրտը»։ Աստծուն պետք է խոնարհ, սովորելու պատրաստ հոգին։ Այն, ինչ աղոթքին տալիս է իր գերազանցությունը, այն փաստն է, որ այն բխում է սիրող, հնազանդ սրտից»։

“God requires certain things of His people; if they say, I will not give up my heart to do this thing, the Lord lets them go on in their supposed wise judgment without heavenly wisdom, until this scripture [Isaiah 28:13] is fulfilled. You are not to say, I will follow the Lord’s guidance up to a certain point that is in harmony with my judgment, and then hold fast to your own ideas, refusing to be molded after the Lord’s similitude. Let the question be asked, Is this the will of the Lord? not, Is this the opinion or judgment of—–?” Testimonies to Ministers, 419.

«Աստված Իր ժողովրդից որոշ բաներ է պահանջում. եթե նրանք ասում են. «Ես իմ սիրտը չեմ հանձնի, որպեսզի այս բանն անեմ», Տերը նրանց թողնում է շարունակելու իրենց ենթադրյալ իմաստուն դատողության մեջ՝ առանց երկնային իմաստության, մինչև որ այս գրվածքը [Եսայիա 28:13] կատարվի։ Դուք չպետք է ասեք. «Ես կհետևեմ Տիրոջ առաջնորդությանը մինչև մի որոշ կետ, որ համահունչ է իմ դատողությանը», և ապա ամուր կառչեք ձեր իսկ գաղափարներից՝ մերժելով ձևավորվել Տիրոջ նմանության համաձայն։ Թող հարցը տրվի. «Արդյո՞ք սա Տիրոջ կամքն է», և ոչ թե. «Արդյո՞ք սա —–ի կարծիքն է կամ դատողությունը»։ Վկայություններ սպասավորներին, 419։»