The four generations of Joel represent a progressive destruction of God’s vineyard from 1863 unto the Sunday law. The number four also symbolizes four attributes of Christ’s character. The cherubim in the sanctuary have four facial manifestations, and those manifestations align with the fourfold division of ancient Israel as they encamped around the sanctuary. They also represent the four gospels.

Յովելի չորս սերունդները ներկայացնում են Աստծու այգու աստիճանական կործանումը՝ 1863 թվականից մինչև կիրակնօրյա օրենքը։ Չորս թիվը նաև խորհրդանշում է Քրիստոսի բնավորության չորս հատկանիշները։ Սրբարանի մեջ գտնվող քերովբեները ունեն դեմքի չորս դրսևորումներ, և այդ դրսևորումները համապատասխանում են հին Իսրայելի քառաբաժան դասավորությանը, երբ նրանք բանակում էին սրբարանի շուրջը։ Դրանք նաև ներկայացնում են չորս Ավետարանները։

As for the likeness of their faces, they four had the face of a man, and the face of a lion, on the right side: and they four had the face of an ox on the left side; they four also had the face of an eagle. Ezekiel 1:10.

Ինչ վերաբերում է նրանց դեմքերի կերպարանքին, նրանց չորսն ունեին մարդու դեմք, և առյուծի դեմք՝ աջ կողմում. և նրանց չորսն ունեին եզի դեմք՝ ձախ կողմում. նրանց չորսը նաև ունեին արծվի դեմք։ Եզեկիել 1:10.

And the first beast was like a lion, and the second beast like a calf, and the third beast had a face as a man, and the fourth beast was like a flying eagle. Revelation 4:7.

Եվ առաջին կենդանին նման էր առյուծի, և երկրորդ կենդանին՝ հորթի, և երրորդ կենդանին մարդու դեմք ուներ, և չորրորդ կենդանին նման էր թռչող արծվի։ Հայտնություն 4:7.

The Bible (Numbers 2) describes the 12 tribes (excluding Levi, who camped immediately around the tabernacle) organized into four camps of three tribes each, positioned on the four cardinal directions around the sanctuary, each under a standard, meaning, banner or ensign. The arrangement created a symbolic parallel, where the earthly camp mirrors the heavenly throne guarded by the cherubim.

Աստվածաշունչը (Թվեր 2) նկարագրում է 12 ցեղերին (բացառությամբ Ղևիի, որը բանակ էր դրել անմիջապես խորանի շուրջը)՝ կազմակերպված չորս բանակների մեջ, յուրաքանչյուրը՝ երեք ցեղից բաղկացած, տեղադրված սրբարանի շուրջը չորս գլխավոր կողմերում, և յուրաքանչյուրն՝ իր դրոշի ներքո, այսինքն՝ նշանի կամ զինանշանի։ Այդ դասավորությունը ստեղծում էր խորհրդանշական զուգահեռ, whereby երկրային բանակատեղին արտացոլում է քերովբեների կողմից պահպանվող երկնային գահը։

Judah faced east, toward the rising sun at the entrance of the sanctuary. Judah’s standard was a lion, for it represents the Lion of the tribe of Judah. The two tribes with Judah were Issachar and Zebulun. In the vision of John, the first beast was as a lion, just as Ezekiel’s cherubim had a face of a lion. Rueben, the symbol of man was on the south with Simeon and Gad. On the west was Ephraim, with Benjamin and Manasseh represented by the ox. On the north was Dan, with Asher and Naphtali, represented by the eagle. The tribe’s association with the four faces of the heavenly sanctuary are represented in the four gospels.

Հուդան կանգնած էր արևելյան կողմում՝ սրբարանի մուտքի մոտ՝ դեպի ծագող արևը։ Հուդայի դրոշանիշը առյուծն էր, որովհետև այն ներկայացնում է Հուդայի ցեղի Առյուծին։ Հուդայի հետ եղած երկու ցեղերն էին Իսաքարն ու Զաբուղոնը։ Հովհաննեսի տեսիլքում առաջին գազանը առյուծի նման էր, ինչպես Եզեկիելի քերովբեները առյուծի դեմք ունեին։ Ռուբենը՝ մարդու խորհրդանիշը, գտնվում էր հարավում՝ Շմավոնի և Գադի հետ։ Արևմուտքում Եփրեմն էր՝ Բենիամինի և Մանասսեի հետ՝ եզով ներկայացված։ Հյուսիսում Դանն էր՝ Ասերի և Նեփթաղիմի հետ՝ արծվով ներկայացված։ Ցեղերի կապը երկնային սրբարանի չորս դեմքերի հետ ներկայացված է չորս Ավետարաններում։

Matthew is the Lion of the tribe of Judah, Mark is the sacrificial ox, Luke the man and John the high-flying eagle. Christ as the Lion of the tribe of Judah defines Himself as the one who seals and unseals His prophetic Word. The book of Matthew has more direct references to fulfillments of Messianic prophecies (12) as the other three gospels combined. It is not even close.

Մատթեոսը Հուդայի ցեղի Առյուծն է, Մարկոսը՝ զոհաբերական եզը, Ղուկասը՝ մարդը, իսկ Հովհաննեսը՝ բարձրասավառն արծիվը։ Քրիստոսը, որպես Հուդայի ցեղի Առյուծ, Իրեն սահմանում է որպես Նա, ով կնքում և ապակնքում է Իր մարգարեական Խոսքը։ Մատթեոսի գիրքն ունի Մեսիական մարգարեությունների կատարմանն առնչվող ավելի շատ ուղղակի հղումներ (12), քան մյուս երեք ավետարանները միասին վերցրած։ Դա նույնիսկ համեմատելի չէ։

The book of Matthew represents God’s prophetic Word. Luke, who was a doctor presents his gospel from the perspective of Christ as the Son of Man, for Luke is the face of the man. Mark presents his gospel of Christ from the perspective of the sacrificial offering which Christ represented, for Mark is the ox. John is the high-flying eagle, who presented the deep things of God in his presentation of the gospel of Christ.

Մատթեոսի գիրքը ներկայացնում է Աստծո մարգարեական Խոսքը։ Ղուկասը, որ բժիշկ էր, իր ավետարանը ներկայացնում է Քրիստոսի՝ որպես Մարդու Որդու տեսանկյունից, որովհետև Ղուկասը մարդու դեմքն է։ Մարկոսը իր ավետարանը Քրիստոսի մասին ներկայացնում է այն զոհաբերական ընծայի տեսանկյունից, որը մարմնավորում էր Քրիստոսը, որովհետև Մարկոսը եզն է։ Հովհաննեսը բարձրասավառն արծիվն է, որը Քրիստոսի ավետարանի իր ներկայացման մեջ ներկայացրեց Աստծո խորին բաները։

It is important to understand the book of Matthew as it is represented within the prophetic Word. The book of Matthew is the Lion of the tribe of Judah, the master of His prophetic Word, the Wonderful Numberer of secrets, the Wonderful Linguist, the one who seals and unseals His Word. Jesus is the Alpha and Omega, and He is the Word. The first book of the New Testament and the last book of the New Testament are prophetic books. Most know this fact about the book of Revelation, but they might not have recognized that Matthew is the alpha of the New Testament, so it must align with the omega of the New Testament. It must represent the end, which is the book of Revelation.

Կարևոր է հասկանալ Մատթեոսի գիրքը այնպես, ինչպես այն ներկայացված է մարգարեական Խոսքի մեջ։ Մատթեոսի գիրքը Հուդայի ցեղի Առյուծն է, Իր մարգարեական Խոսքի Տերը, գաղտնիքների Սքանչելի Հաշվողը, Սքանչելի Լեզվաբանը, Նա, ով կնիքով փակում և բացում է Իր Խոսքը։ Հիսուսը Ալֆան և Օմեգան է, և Նա է Խոսքը։ Նոր Կտակարանի առաջին գիրքը և Նոր Կտակարանի վերջին գիրքը մարգարեական գրքեր են։ Հայտնության գրքի վերաբերյալ շատերը գիտեն այս փաստը, սակայն գուցե չեն ճանաչել, որ Մատթեոսը Նոր Կտակարանի ալֆան է, ուստի այն պետք է համապատասխանեցվի Նոր Կտակարանի օմեգային։ Այն պետք է ներկայացնի վախճանը, այսինքն՝ Հայտնության գիրքը։

Therefore, when we find in Matthew the parallel line of Genesis’ line of covenant history set forth in chapters eleven through twenty-two, it is nothing less than a truth which the Lion of the tribe of Matthew is unsealing. The twelve chapters of covenant history that are represented in Genesis, Matthew and Revelation are now being unsealed and what we are identifying is that chapter twenty-three of Matthew represents the separation of the wise and foolish in the parable of the vineyard. Eight woes upon the former covenant people, that find their prophetic counterpart in the eight souls representing the one hundred and forty-four thousand who get on the ark of safety. 23 is a representation of the work that began in the Heavenly sanctuary when the 2300 days reached its conclusion on October 22, 1844, and will do so again at the soon-coming Sunday law. Chapter 23 is marking this truth.

Ուստի, երբ Մատթեոսում գտնում ենք Ծննդոցի ուխտի պատմության գծի զուգահեռ շարքը, որը ներկայացված է տասնմեկերորդից մինչև քսաներկուերորդ գլուխներում, դա ոչ այլ ինչ է, քան մի ճշմարտություն, որ Մատթեոսի ցեղի Առյուծն է արձակում կնիքից։ Ուխտի պատմության այն տասներկու գլուխները, որոնք ներկայացված են Ծննդոցում, Մատթեոսում և Հայտնությունում, այժմ արձակվում են կնիքից, և այն, ինչ մենք արձանագրում ենք, այն է, որ Մատթեոսի քսաներեքերորդ գլուխը ներկայացնում է իմաստունների և հիմարների բաժանումը այգու առակի մեջ։ Նախկին ուխտի ժողովրդի վրա ուղղված ութ վայերը իրենց մարգարեական զուգահեռն են գտնում այն ութ հոգիների մեջ, որոնք ներկայացնում են հարյուր քառասունչորս հազարը, որոնք բարձրանում են փրկության տապանը։ 23-ը ներկայացումն է այն գործի, որ սկսվեց Երկնային սրբարանում, երբ 2300 օրերը հասան իրենց ավարտին 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ին, և նույնը պիտի կատարվի դարձյալ շուտով եկող Կիրակնօրյա օրենքի ժամանակ։ 23-րդ գլուխը նշանավորում է այս ճշմարտությունը։

Chapter twenty-four takes place as Christ has just ended His dialogue with apostate Israel and left the Jew’s temple for the final time. The number 24 is a symbol of the transition of ancient to modern Israel, the very point in prophetic history where Christ stood, when He presented His message in Matthew twenty-four. The prophetic message of Matthew 24 is a Divine illustration of line upon line methodology, that specifically addresses the history of the Millerites, and therefore the history of the one hundred and forty-four thousand. 24 is represented by the church of Revelation twelve, which stands upon the moon that reflects the light of the sun of righteousness. On her head are twelve stars that represent 24, for she represents the history leading up to the birth of Christ when ancient Israel’s 12 tribes would become modern Israel’s twelve disciples. In chapter twenty-four the Millerite history from 1798 unto the great disappointment are represented. Then comes Matthew 25.

Քսանչորսերորդ գլուխը տեղի է ունենում այն պահին, երբ Քրիստոսը հենց նոր ավարտել էր Իր երկխոսությունը հավատուրաց Իսրայելի հետ և վերջին անգամ լքել էր հրեայի տաճարը։ Թիվ 24-ը հին Իսրայելից ժամանակակից Իսրայելին անցման խորհրդանիշն է, հենց այն կետը մարգարեական պատմության մեջ, որտեղ կանգնած էր Քրիստոսը, երբ Նա Իր պատգամը ներկայացրեց Մատթեոս քսանչորսում։ Մատթեոս 24-ի մարգարեական պատգամը տող առ տող մեթոդաբանության աստվածային պատկերավորումն է, որը մասնավորապես վերաբերում է միլլերիտների պատմությանը, և հետևաբար՝ հարյուր քառասունչորս հազարի պատմությանը։ 24-ը ներկայացված է Հայտնություն տասներկուսի եկեղեցու միջոցով, որը կանգնած է լուսնի վրա, որն արտացոլում է արդարության արեգակի լույսը։ Նրա գլխին տասներկու աստղ կա, որոնք ներկայացնում են 24-ը, որովհետև նա ներկայացնում է այն պատմությունը, որն առաջնորդում էր դեպի Քրիստոսի ծնունդը, երբ հին Իսրայելի 12 ցեղերը պիտի դառնային ժամանակակից Իսրայելի տասներկու աշակերտները։ Քսանչորսերորդ գլխում ներկայացված է միլլերիտական պատմությունը՝ 1798 թվականից մինչև մեծ հիասթափությունը։ Ապա գալիս է Մատթեոս 25-ը։

The number 25 is a symbol of the Levites, whether good or bad, but just as significantly it represents the separation of the wise and wicked Levites. Matthew 25 identifies upon three witnesses, or three parables, the separation process that is represented by the number twenty-five. Of course, the parable of the ten virgins represents the history of the Millerites, and also the history of the one hundred and forty-four thousand. That history is the history of the first angel, the parable of the talents is the second angel and the parable of sheep and goats is the judgment of the third angel.

25 թիվը ղևտացիների խորհրդանիշն է՝ լինեն նրանք բարի թե չար, սակայն նույնքան կարևոր կերպով այն ներկայացնում է իմաստուն և ամբարիշտ ղևտացիների բաժանումը։ Մատթեոս 25-ը, երեք վկաների, կամ երեք առակների հիման վրա, նույնականացնում է այն բաժանման ընթացքը, որ ներկայացվում է քսանհինգ թվով։ Անշուշտ, տասը կույսերի առակը ներկայացնում է միլլերականների պատմությունը, ինչպես նաև հարյուր քառասունչորս հազարի պատմությունը։ Այդ պատմությունը առաջին հրեշտակի պատմությունն է, տաղանդների առակը՝ երկրորդ հրեշտակը, իսկ ոչխարների և այծերի առակը՝ երրորդ հրեշտակի դատաստանը։

Chapters twenty-six through twenty-eight identify the history of Passover to the post crucifixion gospel commission.

Քսանվեցերորդից մինչև քսանութերորդ գլուխները ներկայացնում են Զատկի պատմությունից մինչև խաչելությունից հետո տրված ավետարանական հանձնարարության ընթացքը։

And it came to pass, when Jesus had finished all these sayings, he said unto his disciples, Ye know that after two days is the feast of the passover, and the Son of man is betrayed to be crucified. Matthew 26:1, 2.

Եվ եղավ, երբ Հիսուսն ավարտեց այս բոլոր խոսքերը, ասաց Իր աշակերտներին. «Դուք գիտեք, որ երկու օրից հետո Պասեքն է, և մարդու Որդին մատնվելու է, որպեսզի խաչվի»։ Մատթեոս 26։1, 2.

A summary of the various waymarks in chapter 26 is the plot to kill Jesus in verses three through five. Then Jesus is anointed at Bethany in verses six through thirteen. In verses fourteen through sixteen Judas betrays Christ for thirty pieces of silver. Then came Passover with His disciples, in verses seventeen through twenty-five. Verses twenty-six through twenty-nine, Jesus institutes the Lord’s supper, and in verse thirty, Jesus foretells Peter’s denial. In verses thirty-six through forty-six Jesus is in Gethsemane. Verse forty-seven through fifty-six Jesus is arrested, then in verses fifty-seven through sixty-eight, Jesus is before Caiaphas and the Sanhedrin. From verse sixty-nine onward Peter’s denial of Christ is set forth. The chapter contains ten specific waymarks that are to be repeated during the latter days.

26-րդ գլխի տարբեր ուղենիշների համառոտ ամփոփումն այս է. երրորդից հինգերորդ համարներում ներկայացվում է Հիսուսին սպանելու դավադրությունը։ Այնուհետև, վեցերորդից տասներեքերորդ համարներում, Հիսուսը օծվում է Բեթանիայում։ Տասնչորսերորդից տասնվեցերորդ համարներում Հուդան մատնում է Քրիստոսին երեսուն արծաթադրամի դիմաց։ Ապա, տասնյոթերորդից քսանհինգերորդ համարներում, գալիս է Զատիկը Նրա աշակերտների հետ։ Քսանվեցերորդից քսանիններորդ համարներում Հիսուսը հաստատում է Տիրոջ ընթրիքը, իսկ երեսուներորդ համարում Հիսուսը կանխագուշակում է Պետրոսի ուրացումը։ Երեսունվեցերորդից քառասունվեցերորդ համարներում Հիսուսը Գեթսեմանիում է։ Քառասունյոթերորդից հիսունվեցերորդ համարներում Հիսուսը ձերբակալվում է, ապա հիսունյոթերորդից վաթսունութերորդ համարներում Հիսուսը կանգնում է Կայիափայի և Ատյանի առաջ։ Վաթսունիններորդ համարից սկսած ներկայացվում է Պետրոսի կողմից Քրիստոսի ուրացումը։ Գլուխը պարունակում է տասը հատուկ ուղենիշներ, որոնք պետք է կրկնվեն վերջին օրերի ընթացքում։

Chapter twenty-seven has ten distinct waymarks as well. Jesus is delivered to Pilate, then Judas hangs himself, then Jesus is taken before Pilate, then Barabbas is chosen, Pilate delivers Jesus to be crucified, then Jesus is mocked, then the crucifixion, then the death of Jesus, then Jesus is buried and then the guard at the tomb testifies.

Քսանյոթերորդ գլուխը նույնպես ունի տասը հստակ նշանաքարեր։ Հիսուսը մատնվում է Պիղատոսին, ապա Հուդան կախվում է, ապա Հիսուսին տանում են Պիղատոսի առաջ, ապա ընտրվում է Բարաբբան, Պիղատոսը Հիսուսին հանձնում է խաչվելու, ապա Հիսուսին ծաղրում են, ապա խաչելությունը, ապա Հիսուսի մահը, ապա Հիսուսը թաղվում է, և ապա գերեզմանի պահակախումբը վկայում է։

Chapter twenty-eight has but three waymarks, the first being the resurrection, followed by the lie of the Sanhedrin and then the great commission. Three chapters with twenty-three distinct waymarks of the cross that will be repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand.

Քսանութերորդ գլուխն ունի ընդամենը երեք ճանապարհանիշ, որոնցից առաջինը հարությունն է, ապա՝ Սանհեդրինի սուտը, և ապա՝ մեծ հանձնարարությունը։ Խաչի քսաներեք առանձնահատուկ ճանապարհանիշներով երեք գլուխներ, որոնք պիտի կրկնվեն հարյուր քառասունչորս հազարի պատմության մեջ։

Matthew 26 – Ten Waymarks

Մատթեոս 26 — Տասը ուղենիշներ

  • Plot by chief priests and elders to kill Jesus (vv. 3–5)

    Քահանայապետների և ծերերի դավադրությունը՝ Հիսուսին սպանելու համար (հհ. 3–5)

  • Anointing at Bethany by the woman with alabaster box (vv. 6–13)

    Օծումը Բեթանիայում՝ ալաբաստրե տուփով կնոջ կողմից (հմմտ. 6–13)

  • Judas agrees to betray Jesus for 30 pieces of silver (vv. 14–16)

    Հուդան համաձայնվում է մատնել Հիսուսին երեսուն արծաթադրամի դիմաց (հհ. 14–16)

  • Preparation and eating of the Passover with the disciples (vv. 17–25)

    Զատկի պատրաստությունն ու ուտելը աշակերտների հետ (հմմ. 17–25)

  • Institution of the Lord’s Supper (vv. 26–29)

    Տիրոջ Ընթրիքի հաստատումը (հմմ. 26–29)

  • Prediction of Peter’s denial (vv. 30–35)

    Պետրոսի ուրացման կանխագուշակությունը (հմմտ. 30–35)

  • Agony in Gethsemane (vv. 36–46)

    Գեթսեմանիի տառապանքը (հմմ. 36–46)

  • Betrayal and arrest of Jesus (vv. 47–56)

    Հիսուսի մատնությունն ու ձերբակալությունը (հմմ. 47–56)

  • Jesus tried before Caiaphas and the Sanhedrin (vv. 57–68)

    Հիսուսը՝ Կայիափայի և Սանհեդրինի առաջ դատված (հմմտ. 57–68)

  • Peter’s threefold denial (vv. 69–75)

    Պետրոսի եռակի ուրացումը (հմմ. 69–75)

Matthew 27 – Ten Waymarks

Մատթեոս 27 — Տասը նշանաքարեր 1. «Երբ առավոտ եղավ, բոլոր քահանայապետներն ու ժողովրդի երէցները խորհուրդ արեցին Հիսուսի դեմ, որպեսզի Նրան մահվան մատնեն» (Մատթեոս 27.1): Սա ապացույցն էր, որ նրանց ելակետը սուտ էր. նրանք արդեն իսկ որոշել էին, թե ինչ պիտի անեն Հիսուսի հետ, և դատավարությունն ընդամենը ձևականություն էր։ 2. Մատթեոս 27.9-10. «Այն ժամանակ կատարվեց Երեմիա մարգարեի միջոցով ասվածը, որ ասում էր. “Եվ նրանք առան երեսուն արծաթները՝ Գնահատյալի գինը, Ով գնահատվեց Իսրայելի որդիներից, և տվեցին դրանք բրուտի արտի համար, ինչպես Տերը հրամայեց ինձ”»։ Այս ճշգրիտ խոսքերը, ինչպես երևում է, վերցված չեն Հին Կտակարանի որևէ գրքից։ Մատթեոսը, ըստ ամենայնի, հիշեցնում էր մի բան, որ Երեմիան ասել էր, բայց որը արձանագրված չէր։ 3. «Ապա զինվորները, կառավարչի հետ միասին, իրենց տանը առան Հիսուսին և ամբողջ գունդը հավաքեցին Նրա շուրջը» (Մատթեոս 27.27): «Գունդը» Հռոմեական լեգեոնի տասներորդ մասն էր, որը սովորաբար բաղկացած էր մոտ 600 զինվորից։ Այդ բազմաթիվ տղամարդիկ հավաքվեցին Հիսուսին ծաղրելու համար։ 4. Մատթեոս 27.32-ը խոսում է «Սիմոն անունով մի մարդու» մասին, որն ստիպվեց կրել Հիսուսի խաչը։ Մարկոսը մեզ ասում է, որ այս մարդը «Ալեքսանդրի և Ռուփոսի հայրն էր» (Մարկոս 15.21)։ Ըստ ամենայնի՝ այդ երկու որդիներն արդեն հայտնի էին վաղ եկեղեցում, և այդ հիշատակությունը ցույց է տալիս, որ այս Սիմոնը եկավ հավատքի։ 5. «Եվ Նրա գլխավերևում դրեցին Նրա մեղադրանքի գրությունը՝ “Սա է Հիսուսը՝ Հրեաների Թագավորը”» (Մատթեոս 27.37): Գուցե սա նախատեսված էր որպես արհամարհական ծաղրագիր, բայց այն փառավոր ճշմարտություն էր։ Նույնիսկ խաչի վրա Նա դեռ Թագավորն էր։ 6. Խաչի վրա Հիսուսի երկու աղաղակները չափազանց կարևոր են։ Մատթեոս 27.46. «Աստվա՛ծ իմ, Աստվա՛ծ իմ, ինչո՞ւ լքեցիր Ինձ»։ Սա ցույց տվեց, որ Հիսուսը, որպես մեղքի կրող, մտավ այն խավարի մեջ, որին մենք էինք արժանի։ Բայց հետո Մատթեոս 27.50. «Հիսուսը կրկին բարձր ձայնով աղաղակելով՝ ավանդեց Իր հոգին»։ Հովհաննեսը մեզ ասում է, թե ինչ ասաց Նա՝ «Կատարվեց» (Հովհաննես 19.30)։ Գործն ավարտված էր։ 7. «Եվ ահա տաճարի վարագույրը վերևից մինչև ներքև պատռվեց երկու մասի» (Մատթեոս 27.51): Սա հզոր խորհրդանիշ էր։ Աստված էր, որ պատռում էր վարագույրը, ոչ թե մարդը։ Նրանով դեպի Սրբությունների Սուրբ ճանապարհը բացվեց։ 8. «Եվ գերեզմանները բացվեցին, և ննջած սրբերի շատ մարմիններ հարություն առան. և Նրա հարությունից հետո գերեզմաններից դուրս գալով՝ մտան սուրբ քաղաքը և շատերին երևացին» (Մատթեոս 27.52-53): Սա եզակի իրադարձություն էր, որ ցույց էր տալիս, որ Հիսուսի մահն արդեն իսկ ներխուժել էր մահվան տիրույթը և հայտարարում էր Նրա հաղթանակը։ 9. «Երբ հարյուրապետն ու նրա հետ եղողները, որ պահակ էին կանգնել Հիսուսի մոտ, տեսան երկրաշարժն ու տեղի ունեցածը, մեծապես վախեցան և ասացին. “Իսկապես սա Աստծո Որդին էր”» (Մատթեոս 27.54): Նույնիսկ հեթանոս զինվորները սկսեցին տեսնել այն, ինչ շատ կրոնավոր առաջնորդներ չէին կամենում տեսնել։ 10. «Այնտեղ էին նաև շատ կանայք, որոնք հեռվից նայում էին, և որոնք Հիսուսին Գալիլիայից հետևել էին՝ ծառայելով Նրան» (Մատթեոս 27.55): Երբ շատ աշակերտներ փախել էին, այս կանայք մնացին։ Նրանց հավատարմությունը փայլում է ավետարանական պատմության մթության մեջ։

  • Jesus delivered to Pilate (vv. 1–2)

    Հիսուսը հանձնվեց Պիղատոսին (հհ. 1–2)

  • Judas’s remorse and suicide (vv. 3–10)

    Հուդայի զղջումն ու ինքնասպանությունը (հմմ. 3–10)

  • Jesus before Pilate – the formal Roman trial (vv. 11–14)

    Հիսուսը Պիղատոսի առաջ — պաշտոնական հռոմեական դատավարությունը (հմմտ. 11–14)

  • Choice of Barabbas over Jesus (vv. 15–26)

    Բարաբբայի ընտրությունը Հիսուսի փոխարեն (հմմ. 15–26)

  • Pilate delivers Jesus to be crucified (included in the release of Barabbas)

    Պիղատոսը Հիսուսին մատնում է խաչվելու (ներառյալ Բարաբբայի արձակումը)

  • Mocking and scourging by the soldiers (vv. 27–31)

    Զինվորների կողմից ծաղրանքն ու մտրակահարությունը (հհ. 27–31)

  • The crucifixion (vv. 32–44)

    Խաչելությունը (հմմտ. 32–44)

  • The death of Jesus (vv. 45–50)

    Հիսուսի մահը (հհ. 45–50)

  • Supernatural signs and burial by Joseph of Arimathea (vv. 51–61)

    Գերբնական նշանները և Հովսեփ Արիմաթեացու կողմից թաղումը (հմմ. 51–61)

  • Posting of the guard at the tomb (vv. 62–66)

    Պահակազորի տեղադրումը գերեզմանի մոտ (հմմ. 62–66)

Matthew 28 – Three Waymarks

Մատթեոս 28 — Երեք ուղենիշներ

  • The resurrection and empty tomb (vv. 1–10)

    Հարությունը և դատարկ գերեզմանը (հմմ. 1–10)

  • The lie of the chief priests and elders to the soldiers (vv. 11–15)

    Քահանայապետների և ծերերի սուտը զինվորներին (հհ. 11–15)

  • The Great Commission (vv. 16–20)

    Մեծ Առաքելությունը (հհ. 16–20)

Just as Christ’s experience from the anointing at Bethany to the Great Commission marked the close of His earthly ministry and the beginning of the gospel to all nations, so these same waymarks are repeated in the experience of God’s remnant as they approach the close of probation and their final triumph.

Ինչպես որ Քրիստոսի փորձառությունը՝ Բեթանիայում օծությունից մինչև Մեծ հանձնարարականը, նշանավորեց Նրա երկրային ծառայության ավարտը և ավետարանի սկիզբը բոլոր ազգերի համար, այնպես էլ նույն այս ուղենիշները կրկնվում են Աստծո մնացորդի փորձառության մեջ, երբ նրանք մոտենում են փորձաշրջանի ավարտին և իրենց վերջնական հաղթանակին։

Chapters twenty-six through twenty-eight represent the Passover history structured upon 23 distinct waymarks that are repeated during the history leading to and following after the Sunday law.

Քսանվեցերորդից մինչև քսանութերորդ գլուխները ներկայացնում են Զատկի պատմությունը՝ կառուցված 23 հստակ հանգրվանների վրա, որոնք կրկնվում են Կիրակնօրյա օրենքին նախորդող և դրան հաջորդող պատմության ընթացքում։

“The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 427.

«Քրիստոսի գալուստը՝ որպես մեր Քահանայապետ, դեպի Ամենասուրբ Վայրը՝ սրբարանի մաքրման համար, ինչպես ներկայացված է Դանիել 8.14-ում, մարդու Որդու գալուստը դեպի Հնադարից Եղողը, ինչպես ներկայացված է Դանիել 7.13-ում, և Տիրոջ գալուստը Իր տաճարը, ինչպես մարգարեացել է Մաղաքիան, նույն իրադարձության նկարագրություններն են. և սա նույնպես պատկերված է փեսայի՝ հարսանիքին գալուստով, ինչպես Քրիստոս նկարագրել է Մատթեոս 25-ի տասը կույսերի առակում»։ Մեծ պայքարը, 427։

The end of the 2300 days on October 22, 1844 is repeated at the Sunday law. The 23 waymarks located in the last three chapters of Matthew identify the precious blood that is employed to combine Divinity with humanity.

1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ին 2300 օրերի ավարտը կրկնվում է կիրակնօրյա օրենքի ժամանակ։ Մատթեոսի վերջին երեք գլուխներում տեղադրված 23 հանգրվանները նույնականացնում են այն թանկագին արյունը, որ գործադրվում է Աստվածությունը մարդկության հետ միավորելու համար։

“The intercession of Christ in man’s behalf in the sanctuary above is as essential to the plan of salvation as was His death upon the cross. By His death He began that work which after His resurrection He ascended to complete in heaven. We must by faith enter within the veil, ‘whither the forerunner is for us entered.’ Hebrews 6:20. There the light from the cross of Calvary is reflected. There we may gain a clearer insight into the mysteries of redemption. The salvation of man is accomplished at an infinite expense to heaven; the sacrifice made is equal to the broadest demands of the broken law of God. Jesus has opened the way to the Father’s throne, and through His mediation the sincere desire of all who come to Him in faith may be presented before God.” The Great Controversy, 489.

«Քրիստոսի բարեխոսությունը մարդու օգտին վերին սրբարանում նույնքան էական է փրկության ծրագրի համար, որքան Նրա մահը խաչի վրա։ Իր մահով Նա սկսեց այն գործը, որը Իր հարությունից հետո համբարձվեց՝ երկնքում ավարտին հասցնելու համար։ Մենք պետք է հավատքով մտնենք վարագույրի ներսը, «ուր մեզ համար որպես նախակարապետ մտել է»։ Եբրայեցիս 6։20։ Այնտեղ է արտացոլվում Գողգոթայի խաչից բխող լույսը։ Այնտեղ մենք կարող ենք ավելի հստակ ըմբռնել փրկագնման խորհուրդները։ Մարդու փրկությունը իրականացվում է երկնքի համար անսահման գնի դիմաց. մատուցված զոհը համարժեք է Աստծո խախտված օրենքի ամենալայն պահանջներին։ Հիսուսը բացել է ճանապարհը դեպի Հոր աթոռը, և Նրա միջնորդությամբ բոլոր նրանց անկեղծ փափագը, ովքեր հավատքով գալիս են դեպի Նա, կարող է ներկայացվել Աստծո առաջ»։ Մեծ պայքար, 489։

Chapter 23 of Matthew emphasizes the condemnation upon the counterfeit priesthood. Chapters twenty-six through twenty-eight are the omega to chapter twenty-three. The counterfeit Levites, the old men’s escalating rebellion over four generations produced the waymarks in the last three chapters.

Մատթեոսի 23-րդ գլուխը շեշտադրում է դատապարտությունը կեղծ քահանայության վրա։ Քսանվեցից մինչև քսանութերորդ գլուխները քսաներեքերորդ գլխի օմեգան են։ Կեղծ ղևտացիները, ծեր մարդկանց չորս սերունդների ընթացքում սաստկացող ապստամբությունը, ծնունդ տվեցին վերջին երեք գլուխներում եղած ճանապարհանիշերին։

Chapter twenty-four identifies the line upon line methodology as the methodology of Christ, as He employs the destruction of Jerusalem to describe the things that are, the things that have been and the things that will be.

Քսանչորսերորդ գլուխը տող առ տող մեթոդաբանությունը նույնացնում է որպես Քրիստոսի մեթոդաբանությունը, քանի որ Նա Երուսաղեմի կործանումը գործածում է նկարագրելու համար այն բաները, որ կան, այն բաները, որ եղել են, և այն բաները, որ պիտի լինեն։

The fall of Jerusalem in 70 AD, took place on the same day of the year that Jerusalem was first destroyed by Nebuchadnezzar. The destruction of Jerusalem by Nebuchadnezzar was past history, and Christ’s history, when Titus took Jerusalem, typified the end of the world. Matthew 24 is lifting up the line upon line methodology, thus identifying “methodology” as an element of the prophetic testimony.

Երուսաղեմի անկումը մ.թ. 70 թվականին տեղի ունեցավ տարվա նույն օրը, երբ Երուսաղեմն առաջին անգամ կործանվեց Նաբուգոդոնոսորի կողմից։ Նաբուգոդոնոսորի կողմից Երուսաղեմի կործանումը անցյալ պատմություն էր, իսկ Քրիստոսի պատմությունը, երբ Տիտոսը գրավեց Երուսաղեմը, նախատիպում էր աշխարհի վախճանը։ Մատթեոս 24-ը բարձրացնում է «գիծ առ գիծ» մեթոդաբանությունը՝ այդպիսով նույնացնելով «մեթոդաբանությունը» որպես մարգարեական վկայության մի տարր։

It is in chapter 24 that Christ identifies the necessity of understanding the “abomination of desolation” spoken of by Daniel the prophet, the very foundational understanding of William Miller, and the symbol that establishes the vision in Daniel. It also represents the rebellion of Adventism, as they rejected the Millerite understanding of “the daily” in the book of Daniel, and thus partook of the strong delusion of 2 Thessalonians chapter two. The chapter directly connects with Luke 21, thus identifying August 11, 1840 through October 22, 1844, which typifies 9/11 unto the Sunday law. It also connects with the “times of the Gentiles” in Luke 21:24, which is a primary key in unlocking the “seven times” of Moses, while also aligning with the measuring of the temple in Revelation eleven.

Հենց 24-րդ գլխում է, որ Քրիստոսը ցույց է տալիս Դանիել մարգարեի ասած «ամայացման պղծությունը» հասկանալու անհրաժեշտությունը՝ այն ըմբռնումը, որ Ուիլյամ Միլլերի ուսմունքի բուն հիմքն էր, և այն խորհրդանիշը, որ հաստատում է Դանիելի տեսիլքը։ Այն նաև ներկայացնում է ադվենտիզմի ապստամբությունը, քանի որ նրանք մերժեցին Դանիելի գրքում «ամենօրյայի» վերաբերյալ միլլերական ըմբռնումը և այդպիսով մասնակից եղան 2 Թեսաղոնիկեցիներ, գլուխ երկրորդում հիշատակված զորեղ մոլորությանը։ Այդ գլուխը անմիջականորեն կապված է Ղուկաս 21-ի հետ՝ այդպիսով մատնանշելով 1840 թվականի օգոստոսի 11-ից մինչև 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ը, ինչը նախապատկերում է 9/11-ից մինչև կիրակնօրյա օրենքը։ Այն նաև կապված է Ղուկաս 21։24-ի «հեթանոսների ժամանակների» հետ, ինչը Մովսեսի «յոթ ժամանակները» բացահայտելու գլխավոր բանալիներից մեկն է, միաժամանակ նաև համընկնելով Հայտնություն տասնմեկում տաճարի չափման հետ։

Beginning with chapter twenty-three, followed by 24 and 25, and then concluding with chapters 26 through 27, three chapters which possess twenty-three waymarks that are the omega to the alpha of chapter twenty-three. Chapter twenty-six added to twenty-seven and twenty-eight equals “81,” which is a symbol of the priesthood. Upon three witnesses (Genesis, Matthew and Revelation) chapters 11 through 22 are one line. Chapters 23 through 28 are a line of truth which begins with 23 and ends with 23.

Սկսելով քսաներեքերորդ գլխից, որին հաջորդում են 24-ը և 25-ը, և ապա եզրափակվելով 26-ից մինչև 27 գլուխներով՝ երեք գլուխներ, որոնք ունեն քսաներեք ուղենիշներ, որոնք քսաներեքերորդ գլխի ալֆայի օմեղան են։ Քսանվեցը, գումարված քսանյոթին և քսանութին, հավասար է «81»-ի, որը քահանայության խորհրդանիշ է։ Երեք վկաների հիման վրա (Genesis, Matthew and Revelation) 11-ից մինչև 22 գլուխները մեկ գիծ են։ 23-ից մինչև 28 գլուխները ճշմարտության մի գիծ են, որը սկսվում է 23-ով և ավարտվում 23-ով։

Chapters one through ten are the first of three prophetic lines in the book of Matthew. Ten chapters, followed by twelve chapters, followed by six chapters. Inspiration informs us that all the books of the Bible meet and end in the Revelation, and therefore all the books of the Bible meet and end in Matthew. Matthew, as the face of the lion of the tribe of Judah identifies twelve distinct Messianic prophecies, and those twelve passages produce the waymarks of the history of the Millerites and the one hundred and forty-four thousand. As the book of Revelation begins with the revelation of Jesus Christ, Matthew chapter one presents a revelation of Jesus Christ which connects with the life and testimony of Moses, with the history of Antichrist while identifying the three elements of the church triumphant as represented by the prophet, the priest and the king.

Մատթեոսի գրքի առաջինից տասներորդ գլուխները մարգարեական երեք գծերից առաջինն են։ Տասը գլուխ, որին հաջորդում են տասներկու գլուխներ, ապա՝ վեց գլուխներ։ Ներշնչանքը հայտնում է մեզ, որ Աստվածաշնչի բոլոր գրքերը հանդիպում և ավարտվում են Հայտնության գրքում, և հետևաբար Աստվածաշնչի բոլոր գրքերը հանդիպում և ավարտվում են Մատթեոսում։ Մատթեոսը, որպես Հուդայի ցեղի առյուծի դեմքը, առանձնացնում է Մեսիական տասներկու հստակ մարգարեություններ, և այդ տասներկու հատվածները ձևավորում են Միլլերականների և հարյուր քառասունչորս հազարի պատմության նշանաքարերը։ Ինչպես Հայտնության գիրքը սկսվում է Հիսուս Քրիստոսի հայտնությամբ, այնպես էլ Մատթեոսի առաջին գլուխը ներկայացնում է Հիսուս Քրիստոսի մի հայտնություն, որը կապված է Մովսեսի կյանքի և վկայության հետ, Նեռի պատմության հետ, միաժամանակ մատնանշելով հաղթական եկեղեցու երեք տարրերը՝ ինչպես ներկայացված են մարգարեի, քահանայի և թագավորի միջոցով։

Matthew begins with the revelation of Jesus Christ in the context of God’s covenant with a chosen people. From Abraham to David was 14 generations, from David to captivity in Babylon was fourteen generations, and from Babylon to Christ is another fourteen generations. The genealogy of Christ in Matthew aligns with Moses, for Moses is the alpha of Christ the omega. Moses life of one hundred and twenty years, aligns with the one hundred and twenty years of probationary time in the history of Noah. Noah’s covenant is therefore connected with the covenant of a chosen people. The one hundred and twenty years of Moses represents three periods of forty years that concluded with Moses slaying the Egyptian at the end of forty years, and the first born, Pharaoh and his army being slain at the end of the second forty-year period. The second forty-year period ended at a rebellion at Kadesh and the third forty-year period ended at the second rebellion of Kadesh. All of the three prophetic lines of the alpha end at Kadesh and the three prophetic lines of Matthew’s genealogy end at David, captivity in Babylon and the Messenger of the covenant.

Մատթեոսը սկսում է Հիսուս Քրիստոսի հայտնությամբ՝ Աստծո ուխտի համատեքստում՝ ընտրյալ ժողովրդի հետ։ Աբրահամից մինչև Դավիթ եղավ տասնչորս սերունդ, Դավթից մինչև Բաբելոնյան գերությունը՝ տասնչորս սերունդ, և Բաբելոնից մինչև Քրիստոսը՝ ևս տասնչորս սերունդ։ Մատթեոսի Ավետարանում Քրիստոսի տոհմաբանությունը համընկնում է Մովսեսի հետ, որովհետև Մովսեսը Քրիստոսի՝ օմեգայի, ալֆան է։ Մովսեսի հարյուր քսան տարվա կյանքը համընկնում է Նոյի պատմության մեջ փորձաշրջանի հարյուր քսան տարիների հետ։ Ուստի Նոյի ուխտը կապված է ընտրյալ ժողովրդի ուխտի հետ։ Մովսեսի հարյուր քսան տարին ներկայացնում է քառասունական երեք շրջան, որոնք ավարտվեցին նրանով, որ առաջին քառասուն տարվա վերջում Մովսեսը սպանեց եգիպտացուն, իսկ երկրորդ քառասունամյա շրջանի վերջում սպանվեցին առաջնեկը, փարավոնը և նրա զորքը։ Երկրորդ քառասունամյա շրջանը ավարտվեց Կադեսում ապստամբությամբ, իսկ երրորդ քառասունամյա շրջանը ավարտվեց Կադեսի երկրորդ ապստամբությամբ։ Ալֆայի բոլոր երեք մարգարեական գծերը ավարտվում են Կադեսում, իսկ Մատթեոսի տոհմաբանության երեք մարգարեական գծերը ավարտվում են Դավթով, Բաբելոնյան գերությամբ և ուխտի Պատգամաբերով։

When the alpha of Moses is aligned with the omega of Christ there are six witnesses of Kadesh, which is 1863 and the Sunday law. Matthew’s genealogy places king David at Kadesh, which is where apostate Adventism is taken to Babylon, as Christ confirms the covenant with the one hundred and forty-four thousand. By placing David at the Sunday law a second witness of David is established with David being one of three human representatives that began to serve when they were thirty years old. Christ, David, Joseph and Ezekiel all began their work at thirty years of age. Together the four thirty-year-old’s that began to serve represent the combination of Divinity with humanity, when the church militant is transformed into the church triumphant. That church is made up of a prophet, a priest and a king. The transformation is marked at the Sunday law, which is also Kadesh, so David in the genealogy of Matthew aligns with the thirty year old David.

Երբ Մովսեսի ալֆան համադրվում է Քրիստոսի օմեգայի հետ, Կադեսի վեց վկաներ են լինում, ինչը 1863 թվականն է և կիրակնօրյա օրենքը։ Մատթեոսի տոհմաբանությունը Դավիթ թագավորին դնում է Կադեսում, որտեղ ուրացող ադվենտիզմը տարվում է Բաբելոն, մինչ Քրիստոսը հաստատում է ուխտը հարյուր քառասունչորս հազարների հետ։ Դավթին կիրակնօրյա օրենքի մոտ դնելով՝ հաստատվում է Դավթի երկրորդ վկայությունը, ընդ որում Դավիթը այն երեք մարդկային ներկայացուցիչներից մեկն է, որոնք սկսեցին ծառայել, երբ երեսուն տարեկան էին։ Քրիստոսը, Դավիթը, Հովսեփը և Եզեկիելը բոլորը սկսեցին իրենց գործը երեսուն տարեկանում։ Միասին ծառայության մեջ մտնող այս չորս երեսնամյա անձինք ներկայացնում են Աստվածության և մարդկության միավորումը, երբ եկեղեցի մարտնչողը վերափոխվում է եկեղեցի հաղթականի։ Այդ եկեղեցին կազմված է մարգարեից, քահանայից և թագավորից։ Այդ վերափոխությունը նշանավորվում է կիրակնօրյա օրենքով, որը նաև Կադեսն է, ուստի Մատթեոսի տոհմաբանության մեջ Դավիթը համընկնում է երեսնամյա Դավթի հետ։

The thirty years of preparation aligns with the four hundred and thirty years of Abraham’s covenant, and also the age of a priest and the 1290 years of Daniel 12:11. In the next article we will consider each of those twelve Messianic prophecies within the book of Matthew. We are first identifying three prophetic lines within Matthew; chapters one through ten, followed by chapters eleven through twenty-two, and then twenty-three through twenty-eight.

Պատրաստության երեսուն տարիները համընկնում են Աբրահամի ուխտի չորս հարյուր երեսուն տարիների, ինչպես նաև քահանայի տարիքի և Դանիել 12:11-ի 1290 տարիների հետ։ Հաջորդ հոդվածում մենք կքննենք Մատթեոսի գրքում գտնվող այդ տասներկու Մեսիական մարգարեություններից յուրաքանչյուր մեկը։ Նախ մենք Մատթեոսի մեջ առանձնացնում ենք երեք մարգարեական գիծ՝ առաջինից տասներորդ գլուխները, ապա՝ տասնմեկերորդից քսաներկրորդ գլուխները, և ապա՝ քսաներեքերորդից քսանութերորդ գլուխները։

“For a time after the disappointment in 1844, I did hold, in common with the advent body, that the door of mercy was then forever closed to the world. This position was taken before my first vision was given me. It was the light given me of God that corrected our error, and enabled us to see the true position.

«1844 թվականի հիասթափությունից հետո մի ժամանակ ես, ադվենտիստների ամբողջ մարմնի հետ միասին, իսկապես այն համոզումն ունեի, թե ողորմության դուռն այն ժամանակ ընդմիշտ փակվել էր աշխարհի առաջ։ Այս դիրքորոշումն ընդունվել էր ինձ տրված առաջին տեսիլքից առաջ։ Աստծուց ինձ տրված լույսն էր, որ ուղղեց մեր սխալը և հնարավորություն տվեց մեզ տեսնելու ճշմարիտ դիրքորոշումը։»

“I am still a believer in the shut-door theory, but not in the sense in which we at first employed the term or in which it is employed by my opponents.

«Ես դեռևս փակ դռան տեսության հավատացող եմ, բայց ոչ այն իմաստով, որով մենք սկզբում գործածեցինք այդ արտահայտությունը կամ որով այն գործածվում է իմ ընդդիմախոսների կողմից։»

“There was a shut door in Noah’s day. There was at that time a withdrawal of the Spirit of God from the sinful race that perished in the waters of the Flood. God Himself gave the shut-door message to Noah: ‘My spirit shall not always strive with man, for that he also is flesh: yet his days shall be an hundred and twenty years’ (Genesis 6:3).

«Նոյի օրերում փակ դուռ կար։ Այն ժամանակ Աստծո Հոգու հեռացում եղավ այն մեղավոր սերնդից, որ կործանվեց Ջրհեղեղի ջրերում։ Ինքը՝ Աստված, փակ դռան պատգամը տվեց Նոյին. «Իմ Հոգին միշտ չպիտի պայքարի մարդու հետ, որովհետև նա ևս մարմին է. սակայն նրա օրերը կլինեն հարյուր քսան տարի» (Ծննդոց 6:3)։»

“There was a shut door in the days of Abraham. Mercy ceased to plead with the inhabitants of Sodom, and all but Lot, with his wife and two daughters, were consumed by the fire sent down from heaven.

«Աբրահամի օրերում փակ դուռ կար։ Ողորմությունը դադարեց բարեխոսել Սոդոմի բնակիչների համար, և բոլորը, բացի Ղովտից, նրա կնոջից և երկու դուստրերից, սպառվեցին երկնքից իջած կրակով։»

“There was a shut door in Christ’s day. The Son of God declared to the unbelieving Jews of that generation, ‘Your house is left unto you desolate’ (Matthew 23:38).

«Քրիստոսի օրերում մի փակ դուռ կար։ Աստծո Որդին այդ սերնդի անհավատ հրեաներին հայտարարեց. «Ահա ձեր տունը ձեզ թողնվում է ամայի» (Մատթեոս 23:38)։»

“Looking down the stream of time to the last days, the same infinite power proclaimed through John: ‘These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth’ (Revelation 3:7).

«Ժամանակի հոսանքով նայելով դեպի վերջին օրերը՝ նույն անսահման զորությունը Հովհաննեսի միջոցով հռչակեց. «Այսպես է ասում Սուրբը, Ճշմարիտը, Դավթի բանալին ունեցողը, որ բացում է, և ոչ ոք չի փակում, և փակում է, և ոչ ոք չի բացում» (Հայտնություն 3:7):»

“I was shown in vision, and I still believe, that there was a shut door in 1844. All who saw the light of the first and second angels’ messages and rejected that light, were left in darkness. And those who accepted it and received the Holy Spirit which attended the proclamation of the message from heaven, and who afterward renounced their faith and pronounced their experience a delusion, thereby rejected the Spirit of God, and it no longer pleaded with them.

«Ինձ տեսիլքի մեջ ցույց տրվեց, և ես դեռևս հավատում եմ, որ 1844 թվականին մի փակ դուռ կար։ Բոլոր նրանք, ովքեր տեսան առաջին և երկրորդ հրեշտակների պատգամների լույսը և մերժեցին այդ լույսը, թողնվեցին խավարի մեջ։ Իսկ նրանք, ովքեր ընդունեցին այն և ստացան Սուրբ Հոգին, որ ուղեկցում էր երկնքից եկած պատգամի հռչակմանը, և ովքեր այնուհետև հրաժարվեցին իրենց հավատքից ու իրենց փորձառությունը մոլորություն հռչակեցին, դրանով մերժեցին Աստծո Հոգուն, և Նա այլևս չէր միջնորդում նրանց համար։»

“Those who did not see the light, had not the guilt of its rejection. It was only the class who had despised the light from heaven that the Spirit of God could not reach. And this class included, as I have stated, both those who refused to accept the message when it was presented to them, and also those who, having received it, afterward renounced their faith. These might have a form of godliness, and profess to be followers of Christ; but having no living connection with God, they would be taken captive by the delusions of Satan. These two classes are brought to view in the vision—those who declared the light which they had followed a delusion, and the wicked of the world who, having rejected the light, had been rejected of God. No reference is made to those who had not seen the light, and therefore were not guilty of its rejection.” Selected Messages, book 1, 62, 63.

«Նրանք, ովքեր չէին տեսել լույսը, մեղավոր չէին դրա մերժման համար։ Միայն այն խավին էր, որ արհամարհել էր երկնքից եկած լույսը, Աստծո Հոգին չէր կարող հասնել։ Եվ այդ խավը ներառում էր, ինչպես ես արդեն ասել եմ, թե՛ նրանց, ովքեր հրաժարվեցին ընդունել լուրը, երբ այն ներկայացվեց իրենց, և թե՛ նրանց, ովքեր, այն ընդունելուց հետո, հետագայում ուրացան իրենց հավատը։ Սրանք կարող էին ունենալ աստվածապաշտության կերպարանք և դավանել, թե Քրիստոսի հետևորդներ են, սակայն, Աստծո հետ կենդանի կապ չունենալով, նրանք պիտի գերվեին Սատանայի մոլորեցումներին։ Այս երկու խավերն են ներկայացված տեսիլքում՝ նրանք, ովքեր այն լույսը, որին հետևել էին, մոլորություն հայտարարեցին, և աշխարհի ամբարիշտները, որոնք, մերժելով լույսը, մերժված էին եղել Աստծո կողմից։ Ոչ մի ակնարկ չի արվում նրանց մասին, ովքեր չէին տեսել լույսը և, հետևաբար, մեղավոր չէին դրա մերժման մեջ»։ Selected Messages, գիրք 1, 62, 63.

“It is those who by faith follow Jesus in the great work of the atonement who receive the benefits of His mediation in their behalf, while those who reject the light which brings to view this work of ministration are not benefited thereby. The Jews who rejected the light given at Christ’s first advent, and refused to believe on Him as the Saviour of the world, could not receive pardon through Him. When Jesus at His ascension entered by His own blood into the heavenly sanctuary to shed upon His disciples the blessings of His mediation, the Jews were left in total darkness to continue their useless sacrifices and offerings. The ministration of types and shadows had ceased. That door by which men had formerly found access to God was no longer open. The Jews had refused to seek Him in the only way whereby He could then be found, through the ministration in the sanctuary in heaven. Therefore they found no communion with God. To them the door was shut. They had no knowledge of Christ as the true sacrifice and the only mediator before God; hence they could not receive the benefits of His mediation.

«Նրանք, ովքեր հավատքով հետևում են Հիսուսին քավության մեծ գործում, ստանում են Նրա միջնորդության օգուտները իրենց համար, մինչդեռ նրանք, ովքեր մերժում են այն լույսը, որը տեսադաշտ է բերում այս ծառայության գործը, դրանից օգուտ չեն ստանում։ Այն հրեաները, որոնք մերժեցին Քրիստոսի առաջին գալստյան ժամանակ տրված լույսը և հրաժարվեցին հավատալ Նրան որպես աշխարհի Փրկչի, չէին կարող Նրանով ներում ստանալ։ Երբ Հիսուսը Իր համբարձման ժամանակ Իր իսկ արյունով մտավ երկնային սրբարան, որպեսզի Իր աշակերտների վրա հեղի Իր միջնորդության օրհնությունները, հրեաները մնացին լիակատար խավարի մեջ՝ շարունակելու իրենց անօգուտ զոհաբերություններն ու ընծաները։ Նախատիպերի և ստվերների ծառայությունը դադարել էր։ Այն դուռը, որով մարդիկ նախկինում մուտք էին գտնում առ Աստված, այլևս բաց չէր։ Հրեաները հրաժարվել էին որոնել Նրան այն միակ ճանապարհով, որով Նա այն ժամանակ կարող էր գտնվել՝ երկնային սրբարանում կատարվող ծառայության միջոցով։ Ուստի նրանք չգտան հաղորդակցություն Աստծո հետ։ Նրանց համար դուռը փակված էր։ Նրանք ոչ մի գիտություն չունեին Քրիստոսի մասին՝ որպես ճշմարիտ զոհի և Աստծո առաջ միակ Միջնորդի, ուստի չէին կարող ստանալ Նրա միջնորդության օգուտները»։

“The condition of the unbelieving Jews illustrates the condition of the careless and unbelieving among professed Christians, who are willingly ignorant of the work of our merciful High Priest. In the typical service, when the high priest entered the most holy place, all Israel were required to gather about the sanctuary and in the most solemn manner humble their souls before God, that they might receive the pardon of their sins and not be cut off from the congregation. How much more essential in this antitypical Day of Atonement that we understand the work of our High Priest and know what duties are required of us.

«Անհավատ հրեաների վիճակը պատկերացնում է դավանյալ քրիստոնյաների միջից անհոգ և անհավատ եղողների վիճակը, որոնք կամովին անտեղյակ են մնում մեր ողորմած Քահանայապետի ծառայության գործին։ Նախակերպարային ծառայության մեջ, երբ քահանայապետը մտնում էր Սրբությունների Սուրբը, ամբողջ Իսրայելից պահանջվում էր հավաքվել սրբարանի շուրջը և ամենահանդիսավոր կերպով խոնարհեցնել իրենց հոգիները Աստծո առաջ, որպեսզի ստանային իրենց մեղքերի ներումն ու չկտրվեին ժողովից։ Որքա՜ն առավել անհրաժեշտ է այս հակակերպարային Քավության Օրում, որ մենք հասկանանք մեր Քահանայապետի գործը և իմանանք, թե ինչ պարտականություններ են մեզանից պահանջվում։»

“Men cannot with impunity reject the warning which God in mercy sends them. A message was sent from heaven to the world in Noah’s day, and their salvation depended upon the manner in which they treated that message. Because they rejected the warning, the Spirit of God was withdrawn from the sinful race, and they perished in the waters of the Flood. In the time of Abraham, mercy ceased to plead with the guilty inhabitants of Sodom, and all but Lot with his wife and two daughters were consumed by the fire sent down from heaven. So in the days of Christ. The Son of God declared to the unbelieving Jews of that generation: ‘Your house is left unto you desolate.’ Matthew 23:38. Looking down to the last days, the same Infinite Power declares, concerning those who ‘received not the love of the truth, that they might be saved’: ‘For this cause God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: that they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness.’ 2 Thessalonians 2:10–12. As they reject the teachings of His word, God withdraws His Spirit and leaves them to the deceptions which they love.” The Great Controversy, 430, 431.

«Մարդիկ չեն կարող անպատիժ մերժել այն նախազգուշացումը, որ Աստված Իր ողորմությամբ ուղարկում է նրանց։ Նոյի օրերում երկնքից մի պատգամ ուղարկվեց աշխարհին, և նրանց փրկությունը կախված էր այն բանից, թե ինչպես էին վերաբերվում այդ պատգամին։ Քանի որ նրանք մերժեցին նախազգուշացումը, Աստծո Հոգին հետ վերցվեց մեղավոր ազգից, և նրանք կործանվեցին Ջրհեղեղի ջրերում։ Աբրահամի ժամանակ ողորմությունը դադարեց աղերսել Սոդոմի մեղավոր բնակիչներին, և Լոտից, նրա կնոջից և երկու դուստրերից բացի, բոլորը սպառվեցին երկնքից իջեցված կրակով։ Նույնպես և Քրիստոսի օրերում։ Աստծո Որդին այդ սերնդի անհավատ հրեաներին հայտարարեց. «Ահա, ձեր տունը ձեզ ավերակ է թողնվում»։ Մատթեոս 23:38։ Նայելով վերջին օրերին՝ նույն Անսահման Զորությունը հայտարարում է նրանց վերաբերյալ, ովքեր «չընդունեցին ճշմարտության սերը, որպեսզի փրկվեն». «Եվ դրա համար Աստված նրանց վրա մոլորության ազդեցություն պիտի ուղարկի, որպեսզի ստին հավատան, որպեսզի դատապարտվեն բոլոր նրանք, ովքեր չհավատացին ճշմարտությանը, այլ հաճույք գտան անիրավության մեջ»։ 2 Թեսաղոնիկեցիներ 2:10–12։ Երբ նրանք մերժում են Նրա խոսքի ուսմունքները, Աստված հետ է վերցնում Իր Հոգին և նրանց թողնում է այն խաբեություններին, որոնք նրանք սիրում են»։ Մեծ պայքար, 430, 431։