In Isaiah twenty-eight the “scornful men which rule” “Jerusalem” are represented as the “drunkards of Ephraim,” and as the “crown of pride.” “Crown” represents leadership and “pride” represents a satanic character.
Եսայիա քսանութում «Երուսաղեմը» կառավարող «արհամարհող մարդիկ» ներկայացված են որպես «Եփրեմի հարբեցողները» և որպես «հպարտության պսակը»։ «Պսակ»-ը ներկայացնում է առաջնորդություն, իսկ «հպարտություն»-ը ներկայացնում է սատանայական բնավորություն։
The drunkards are contrasted with the remnant (“residue”) who become God’s “crown” of glory, for during the latter rain the Lord sets up His “kingdom of glory” as typified by Him setting up the “kingdom of grace” at the cross. The kingdom of grace at the cross typifies the kingdom of glory at the Sunday law. The latter rain began on 9/11 when the sealing of the one hundred and forty-four thousand and the judgment of the living began.
Հարբեցողները հակադրվում են մնացորդին («մնացորդ»), որոնք դառնում են Աստծո փառքի «պսակը», որովհետև վերջին անձրևի ժամանակ Տերը հաստատում է Իր փառքի «թագավորությունը», ինչպես նախապատկերացվել է նրանով, որ Նա խաչի վրա հաստատեց շնորհի «թագավորությունը»։ Խաչի վրա շնորհի թագավորությունը նախապատկերում է կիրակնօրյա օրենքի ժամանակ փառքի թագավորությունը։ Վերջին անձրևը սկսվեց 9/11-ին, երբ սկսվեցին հարյուր քառասունչորս հազարի կնքումը և ողջերի դատաստանը։
“I saw that all things are intensely looking and stretching their thoughts on the impending crisis before them. The sins of Israel must go to judgment beforehand. Every sin must be confessed at the sanctuary, then the work will move. It must be done now. The remnant in the time of trouble will cry, My God, My God, why hast Thou forsaken me?
«Ես տեսա, որ ամեն ինչ լարված հայացքով դիտում է և իր մտքերը ձգում է դեպի իրենց առջև կանգնած մոտալուտ ճգնաժամը։ Իսրայելի մեղքերը պետք է նախապես գնան դատաստանի։ Ամեն մի մեղք պետք է խոստովանվի սրբարանում, ապա գործը կշարժվի առաջ։ Դա պետք է արվի այժմ։ Նեղության ժամանակի մնացորդը պիտի աղաղակի. «Աստվա՛ծ իմ, Աստվա՛ծ իմ, ինչո՞ւ լքեցիր ինձ»»։
“The latter rain is coming on those that are pure—all then will receive it as formerly.
«Վերջին անձրևը գալիս է նրանց վրա, ովքեր մաքուր են,—այն ժամանակ բոլորը կընդունեն այն, ինչպես նախկինում։»
“When the four angels let go, Christ will set up His kingdom. None receive the latter rain but those who are doing all they can. Christ would help us. All could be overcomers by the grace of God, through the blood of Jesus. All heaven is interested in the work. Angels are interested.” Spalding and Magan, 3.
«Երբ չորս հրեշտակները բաց թողնեն, Քրիստոսը կհաստատի Իր թագավորությունը։ Ոչ ոք վերջին անձրևը չի ստանա, բացի նրանցից, ովքեր անում են ամեն ինչ, ինչ կարող են։ Քրիստոսը կօգներ մեզ։ Բոլորը կարող էին հաղթողներ լինել Աստծո շնորհով՝ Հիսուսի արյան միջոցով։ Ամբողջ երկինքն հետաքրքրված է այս գործով։ Հրեշտակները հետաքրքրված են»։ Spalding and Magan, 3.
The four winds of Revelation are also represented by Isaiah as a rough wind that had been stayed during the day of the east wind, as are Revelation’s four winds of strife held in check by the four angels. The four winds are identified as an “angry horse seeking to break loose” bringing “death and destruction” by Sister White. The four winds are progressively released, beginning at 9/11 then greatly amplified at the Sunday law, and then fully loosed when human probation closes.
Հայտնության գրքի չորս հողմերը Եսայու կողմից նույնպես ներկայացվում են որպես սաստիկ հողմ, որ զսպված էր արևելյան հողմի օրը, ինչպես և Հայտնության գրքի կռվի չորս հողմերը պահվում են չորս հրեշտակների կողմից։ Քույր Ուայթը չորս հողմերը բնորոշում է որպես «զայրացած ձի, որ ձգտում է պոկվել-ազատվել»՝ բերելով «մահ և կործանում»։ Չորս հողմերը աստիճանաբար են արձակվում՝ սկսելով 9/11-ից, ապա մեծապես սաստկանալով Կիրակնօրյա օրենքի ժամանակ, և ապա լիովին արձակվելով, երբ մարդկային փորձաշրջանը փակվում է։
Released and Restrained
Արձակված և Զսպված
The seventh trumpet, which is also the third woe, which announces the finishing of the mystery of God was prophetically sounded at 9/11 when Islam was released and then prophetically restrained by George W. Bush post-911. The mother of Islam, Hagar, Ishmael’s mother is a symbol of restraint and release. She was released by Sarah to procreate with Abraham by Sarah, then because of jealousy she was restrained by Sarah, causing Hagar to run away, until the angel restrained Hagar from running and told her to return. After the birth of Isaac, the strife of Hagar and Sarah continued until Abraham cast out the bondwoman, thus placing another restraint upon her.
Յոթերորդ փողը, որը նաև երրորդ վայն է, և որը հայտարարում է Աստծո խորհրդի ավարտը, մարգարեաբար հնչեց 9/11-ին, երբ իսլամը արձակվեց, ապա 9/11-ից հետո մարգարեաբար զսպվեց Ջորջ Վ. Բուշի կողմից։ Իսլամի մայրը՝ Հագարը, Իսմայելի մայրը, զսպման և արձակման խորհրդանիշ է։ Նա Սառայի կողմից արձակվեց, որպեսզի Սառայի կողմից զավակ հղանա Աբրահամից, ապա խանդի պատճառով Սառայի կողմից զսպվեց, ինչի հետևանքով Հագարը փախավ, մինչև որ հրեշտակը զսպեց Հագարին փախչելուց և ասաց նրան վերադառնալ։ Իսահակի ծնվելուց հետո Հագարի և Սառայի հակամարտությունը շարունակվեց, մինչև որ Աբրահամը դուրս հանեց աղախնին՝ այդպիսով նրա վրա դնելով ևս մեկ զսպում։
The four angels of Islam were released at the beginning of the three hundred and ninety-one year and fifteen-day prophecy of Revelation chapter nine verse fifteen and they were then restrained on August 11, 1840.
Իսլամի չորս հրեշտակները արձակվեցին Հայտնության իններորդ գլխի տասնհինգերորդ համարի երեք հարյուր իննսունմեկ տարվա և տասնհինգ օրվա մարգարեության սկզբում, և ապա նրանք զսպվեցին 1840 թվականի օգոստոսի 11-ին։
And the sixth angel sounded, and I heard a voice from the four horns of the golden altar which is before God, Saying to the sixth angel which had the trumpet, Loose the four angels which are bound in the great river Euphrates. And the four angels were loosed, which were prepared for an hour, and a day, and a month, and a year, for to slay the third part of men. Revelation 9:13–15.
Եվ վեցերորդ հրեշտակը փող հնչեցրեց, և ես մի ձայն լսեցի Աստծու առաջ գտնվող ոսկե զոհասեղանի չորս եղջյուրներից, որ ասում էր փող ունեցող վեցերորդ հրեշտակին. Արձակի՛ր այն չորս հրեշտակներին, որ կապված են մեծ Եփրատ գետի մոտ։ Եվ արձակվեցին այն չորս հրեշտակները, որոնք պատրաստված էին ժամի, օրվա, ամսվա և տարվա համար, որպեսզի սպանեն մարդկանց երրորդ մասը։ Հայտնություն 9:13–15.
After Islam of the third woe was released to attack at 9/11, George W. Bush initiated his worldwide war on terrorism and put a restraint on Islam. The first mention of Ishmael, the symbol of Islam identifies that Ishmael descendants would be against every man and every man would be against them.
Երրորդ վայի իսլամը 9/11-ին արձակվեց՝ հարձակվելու համար, և Ջորջ Վ. Բուշը սկսեց իր համաշխարհային պատերազմը ահաբեկչության դեմ ու զսպում դրեց իսլամի վրա։ Իսմայելի՝ իսլամի խորհրդանիշի, առաջին հիշատակումն այն է մատնանշում, որ Իսմայելի սերունդները պիտի լինեն ամեն մարդու դեմ, և ամեն մարդ՝ նրանց դեմ։
And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:11, 12.
Եվ Տիրոջ հրեշտակը նրան ասաց. «Ահա, դու հղի ես և մի որդի կծնես, և նրա անունը Իսմայել կկոչես, որովհետև Տերը լսել է քո նեղությունը։ Եվ նա վայրենի մարդ պիտի լինի. նրա ձեռքը բոլորի դեմ պիտի լինի, և բոլորի ձեռքը՝ նրա դեմ. և նա պիտի բնակվի իր բոլոր եղբայրների ներկայությամբ»։ Ծննդոց 16:11, 12.
Islam is the power at the end of the world that “every man’s hand” will be against, and Islam will be against every man, just as it is being perfectly fulfilled today. The particular work of Islam as a symbol of prophecy is to bring about a world war. This subject is confirmed by the story of Elijah, John the Baptist and is represented as “the angering of the nations” in the book of Revelation.
Իսլամը աշխարհի վախճանի այն զորությունն է, որի դեմ «ամեն մարդու ձեռք» պիտի լինի, և իսլամն էլ պիտի լինի ամեն մարդու դեմ, ինչպես որ այսօր դա կատարելապես իրագործվում է։ Իսլամի առանձնահատուկ գործը, որպես մարգարեության խորհրդանիշ, համաշխարհային պատերազմ առաջ բերելն է։ Այս թեման հաստատվում է Եղիայի, Հովհաննես Մկրտչի պատմությամբ և Հայտնության գրքում ներկայացված է որպես «ազգերի բարկանալը»։
“‘The commencement of that time of trouble,’ here mentioned does not refer to the time when the plagues shall begin to be poured out, but to a short period just before they are poured out, while Christ is in the sanctuary. At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.
«Այստեղ հիշատակված «այն նեղության ժամանակի սկիզբը» չի վերաբերում այն ժամանակին, երբ ժանտախտները կսկսեն թափվել, այլ կարճ ժամանակամիջոցի՝ անմիջապես նախքան դրանց թափվելը, մինչ Քրիստոսը սրբարանում է։ Այդ ժամանակ, մինչ փրկության գործը մոտենում է իր ավարտին, նեղություն պիտի գա երկրի վրա, և ազգերը պիտի բարկանան, սակայն զսպված պիտի լինեն, որպեսզի չխանգարեն երրորդ հրեշտակի գործին։ Այդ ժամանակ պիտի գա «վերջին անձրևը», կամ Տիրոջ ներկայությունից եկող զովացումը, որպեսզի զորություն տա երրորդ հրեշտակի բարձրաձայն հնչեցվող պատգամին և պատրաստի սրբերին կանգուն մնալու այն ժամանակաշրջանում, երբ յոթ վերջին ժանտախտները պիտի թափվեն»։ Early Writings, 85.
In the “days” when the latter rain is falling, Christ sets up His kingdom of glory as represented in the book of Daniel.
«Օրերում», երբ թափվում է վերջին անձրևը, Քրիստոսը հաստատում է Իր փառքի արքայությունը, ինչպես ներկայացված է Դանիելի գրքում։
And in the days of these kings shall the God of heaven set up a kingdom, which shall never be destroyed: and the kingdom shall not be left to other people, but it shall break in pieces and consume all these kingdoms, and it shall stand for ever. Daniel 2:44.
Եվ այն թագավորների օրերում երկնքի Աստվածը կհաստատի մի թագավորություն, որ երբեք չի կործանվի. և այդ թագավորությունը ուրիշ ժողովրդին չի տրվի, այլ պիտի փշրի ու պիտի սպառի բոլոր այդ թագավորությունները, և ինքը պիտի կանգնի հավիտյան։ Դանիել 2:44.
In the “days” when Christ sets up His kingdom of glory, those who are Christ’s “crown” of glory are contrasted with the drunkards who wear the “crown” of pride. Habakkuk’s “vision” that was to be written and made plain upon “tables” graphically illustrates the historical witness of the foundational truths of Adventism. In Habakkuk’s testimony Joel’s two classes of either “pride” or “glory” are represented as a class who are—justified by faith or who are—lifted up in pride. Verse four of chapter two addresses the two classes and they parallel the classic illustration of the Pharisee and the Publican. The Publican went home justified and the Pharisee’s “soul” is “not upright” for it is “lifted up.”
Այն «օրերում», երբ Քրիստոսը կհաստատի Իր փառքի արքայությունը, նրանք, ովքեր Քրիստոսինն են՝ Նրա փառքի «պսակը», հակադրվում են այն հարբեցողներին, որոնք կրում են հպարտության «պսակը»։ Ամբակումի «տեսիլքը», որ պետք է գրվեր և պարզորեն ներկայացվեր «տախտակների» վրա, պատկերավոր կերպով ներկայացնում է ադվենտիզմի հիմնարար ճշմարտությունների պատմական վկայությունը։ Ամբակումի վկայության մեջ Հովելի երկու դասերը՝ կա՛մ «հպարտություն», կա՛մ «փառք», ներկայացված են որպես մի դաս, որ կա՛մ՝ հավատով արդարացված է, կա՛մ՝ բարձրացած է հպարտությամբ։ Երկրորդ գլխի չորրորդ համարը դիմում է այդ երկու դասերին, և դրանք զուգահեռվում են Փարիսեցու և Մաքսավորի դասական օրինակին։ Մաքսավորը տուն գնաց արդարացված, իսկ Փարիսեցու «հոգին» «ուղիղ չէ», որովհետև այն «բարձրացած է»։
Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Habakkuk 2:4.
Ահա, նրա հոգին, որ հպարտացել է, ուղիղ չէ նրա մեջ. բայց արդարը պիտի ապրի իր հավատքով։ Ամբակում 2:4.
In the next verse Habakkuk identifies the class whose hearts are lifted up in pride as drunk, thus connecting Isaiah’s and Habakkuk’s drunks with “pride.”
Հաջորդ համարում Ամբակումը այն խավին, որի սրտերը բարձրացած են հպարտությամբ, նույնացնում է հարբածների հետ՝ այսպիսով Եսայու և Ամբակումի հարբածներին կապելով «հպարտության» հետ։
Yea also, because he transgresseth by wine, he is a proud man, neither keepeth at home, who enlargeth his desire as hell, and is as death, and cannot be satisfied, but gathereth unto him all nations, and heapeth unto him all people. Habakkuk 2:5.
Այո՛, նաև՝ քանի որ նա գինով հանցանք է գործում, նա հպարտ մարդ է և տանը չի մնում, նա, որ իր ցանկությունը գերեզմանի պես լայնացնում է, և մահի պես է ու չի կշտանում, այլ իր մոտ է հավաքում բոլոր ազգերին և իր վրա է կուտակում բոլոր ժողովուրդներին։ Ամբակում 2:5.
It is worth remembering that these verses in Habakkuk were not only fulfilled in Millerite history, but their fulfillment was a common subject of both Ellen White and the early pioneers of Adventism. Those who were justified by the faith represented in verse four of Millerite history were those who endured the crisis of the first disappointment, which marked both the tarrying time and the arrival of the second angel’s message announcing the fall of Babylon. The Millerites understood within that testing history that the former covenant people, who had been historically Protestants had become the daughters of Babylon. Those Protestants were Protestants represented by the church of Sardis, representing a covenant people, for they had a “name”, symbol of both character and covenant relationship, but they were dead.
Արժե հիշել, որ Ամբակումի այս համարները ոչ միայն կատարվեցին միլլերիտական պատմության մեջ, այլև դրանց կատարումը ընդհանուր թեմա էր թե՛ Էլեն Ուայթի, թե՛ ադվենտիզմի վաղ շրջանի ռահվիրաների մոտ։ Նրանք, ովքեր արդարացվեցին այն հավատքով, որը ներկայացված է միլլերիտական պատմության չորրորդ համարում, այն մարդիկ էին, որ դիմացան առաջին հիասթափության ճգնաժամին, որը նշանավորեց թե՛ հապաղման ժամանակը, թե՛ երկրորդ հրեշտակի պատգամի գալուստը, որը հռչակում էր Բաբելոնի անկումը։ Միլլերիտները այդ փորձության պատմության մեջ հասկացան, որ նախկին ուխտի ժողովուրդը, որը պատմականորեն եղել էր բողոքական, դարձել էր Բաբելոնի դուստրերը։ Այդ բողոքականները բողոքականներ էին, որոնք ներկայացված էին Սարդէս եկեղեցով՝ ներկայացնելով ուխտի ժողովուրդ, որովհետև նրանք ունեին «անուն»՝ թե՛ բնավորության, թե՛ ուխտային հարաբերության խորհրդանիշ, բայց մեռած էին։
And unto the angel of the church in Sardis write; These things saith he that hath the seven Spirits of God, and the seven stars; I know thy works, that thou hast a name that thou livest, and art dead. Revelation 3:1.
Եվ գրի՛ր Սարդիսում գտնվող եկեղեցու հրեշտակին. Այսպես է ասում Նա, որ ունի Աստծո յոթ Հոգիները և յոթ աստղերը. Գիտեմ քո գործերը, որ դու անուն ունես, թե կենդանի ես, սակայն մեռած ես։ Հայտնություն 3:1.
In the testing process of 1844 that began on April 19 and thereafter ended on October 22—those who failed the testing process were lifted up in pride, and if we would but read the verses that follow verse five, the characteristic of human pride is there exemplified with an illustration of papal arrogance and self-exaltation. It ends in verse twenty where it is pronounced that the Lord is in His holy temple, let all the earth keep silent.
1844 թվականի փորձության ընթացքի մեջ, որը սկսվեց ապրիլի 19-ին և այնուհետև ավարտվեց հոկտեմբերի 22-ին, նրանք, ովքեր չդիմացան փորձությանը, հպարտությամբ բարձրացան, և եթե միայն կարդանք հինգերորդ համարին հաջորդող համարները, այնտեղ մարդկային հպարտության բնույթը ներկայացվում է պապական ամբարտավանության և ինքնաբարձրացման օրինակով։ Այն ավարտվում է քսաներորդ համարում, ուր հռչակվում է, որ Տերը Իր սուրբ տաճարում է. թող ամբողջ երկիրը լռի Նրա առաջ։
But the Lord is in his holy temple: let all the earth keep silence before him. Habakkuk 2:20.
Բայց Տերը Իր սուրբ տաճարում է. թող ամբողջ երկիրը լռի Նրա առաջ։ Ամբակում 2:20.
Verse two of Habakkuk chapter two identifies the first disappointment of April 19, 1844 and the chapter ends in verse twenty, which clearly marks October 22, 1844 when the Lord came suddenly to His temple.
Ամբակումի գրքի երկրորդ գլխի երկրորդ համարը մատնանշում է 1844 թվականի ապրիլի 19-ի առաջին հիասթափությունը, իսկ գլուխը ավարտվում է քսաներորդ համարով, որը հստակորեն նշում է 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ը, երբ Տերը հանկարծ եկավ Իր տաճարը։
Four Comings on October 22, 1844 (line upon line)
Չորս գալուստներ 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ին (տող առ տող)
“The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.
«Քրիստոսի գալուստը՝ որպես մեր Քահանայապետ, դեպի Սրբությունների Սուրբը՝ սրբարանը մաքրելու համար, ինչպես ներկայացված է Դանիել 8:14-ում, մարդու Որդու գալուստը դեպի Հինավուրցը, ինչպես ներկայացված է Դանիել 7:13-ում, և Տիրոջ գալուստը դեպի Իր տաճարը, ինչպես կանխագուշակված է Մաղաքիայի կողմից, միևնույն իրադարձության նկարագրություններն են. և նույնը նաև պատկերված է փեսայի՝ հարսանիքին գալուստով, ինչպես Քրիստոս նկարագրել է Մատթեոս 25-ի տասը կույսերի առակում»։ «Մեծ պայքարը», 426։
Verses three and four identify the two classes which are produced in the testing process of verse two through to verse twenty, the testing process of April 19, 1844 unto October 22, 1844. Verse four through nineteen are addressing the papal power with the exception of verse fourteen which addresses the history that follows the descent of the angel of Revelation chapter eighteen at 9/11.
Երրորդ և չորրորդ համարները նույնացնում են այն երկու դասերը, որոնք առաջանում են երկրորդ համարից մինչև քսաներորդ համարը ներկայացված փորձառության ընթացքում, այսինքն՝ 1844 թվականի ապրիլի 19-ից մինչև 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ը տևած փորձության ընթացքում։ Չորրորդ համարից մինչև տասնիններորդ համարը վերաբերում են պապական իշխանությանը՝ բացառությամբ տասնչորսերորդ համարի, որը վերաբերում է այն պատմությանը, որ հետևում է Հայտնություն տասնութերորդ գլխի հրեշտակի իջնելուն՝ 9/11-ին։
For the earth shall be filled with the knowledge of the glory of the Lord, as the waters cover the sea. Habakkuk 2:14.
Որովհետև երկիրը պիտի լցվի Տիրոջ փառքի գիտությամբ, ինչպես ջրերը ծածկում են ծովը։ Ամբակում 2:14.
In the testing process of the second angel in Millerite history two classes of worshippers were developed and thereafter manifested at the crisis of October 22, 1844. The character of the wicked in the passage is the character of the papacy, and in that testing period the faithful Millerites came to proclaim in agreement with the message of the second angel that the Protestant church had become the daughters of Rome through their rejection of the Millerite message. The controversy that unfolded between the starting at April 19 and the ending on October 22 is where character either as a proud drinker of Babylon’s wine as was Belshazzar or as someone who like Daniel before Belshazzar was justified by his faith. That controversy is where the drama unfolds that awakens the world to the eternal realities associated with the third angel’s message. The backdrop of the drunk verses the justified is placed within the context of the argument being how the world is enlightened to the issues, “For the earth shall be filled with the knowledge of the glory of the Lord, as the waters cover the sea.” That enlightening began at 9/11.
Միլլերյան պատմության մեջ երկրորդ հրեշտակի փորձության գործընթացում զարգացան երկրպագուների երկու դասեր, և այնուհետև դրանք դրսևորվեցին 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ի ճգնաժամում։ Տվյալ հատվածում ամբարիշտների բնավորությունը պապության բնավորությունն է, և այդ փորձության ժամանակաշրջանում հավատարիմ միլլերականները եկան հռչակելու, երկրորդ հրեշտակի լուրի հետ համահունչ, որ բողոքական եկեղեցին, մերժելով միլլերական լուրը, դարձել էր Հռոմի դուստրերը։ Այն վեճը, որ ծավալվեց ապրիլի 19-ի սկզբից մինչև հոկտեմբերի 22-ի ավարտը, այն վայրն է, որտեղ բնավորությունը դրսևորվում է կա՛մ որպես Բաբելոնի գինին խմող հպարտ մեկը, ինչպես Բաղշասարը, կա՛մ որպես մեկը, ով, ինչպես Դանիելը Բաղշասարից առաջ, արդարացվեց իր հավատքով։ Այդ վեճն այն տեղն է, որտեղ ծավալվում է այն դրաման, որը աշխարհին արթնացնում է երրորդ հրեշտակի լուրի հետ կապված հավիտենական իրողություններին։ Հարբածի և արդարացվածի այս հակապատկերը դրված է այն փաստարկի համատեքստում, թե ինչպես է աշխարհը լուսավորվում այս հարցերի վերաբերյալ. «Որովհետև երկիրը պիտի լցվի Տիրոջ փառքի գիտությամբ, ինչպես ջրերը ծածկում են ծովը»։ Այդ լուսավորումը սկսվեց 9/11-ին։
At the conclusion of the history represented in Habakkuk chapter two the Lord suddenly came to His temple on October 22, 1844. He did so in fulfillment of the prophecy that He set forth as Palmoni in verse fourteen of Daniel eight.
Ամբակումի երկրորդ գլխում ներկայացված պատմության ավարտին Տերը հանկարծ եկավ Իր տաճարը 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ին։ Նա այդպես արեց՝ ի կատարումն այն մարգարեության, որ Ինքն իսկ որպես Պալմոնի ներկայացրել էր Դանիել ութերորդ գլխի տասնչորսերորդ խոսքում։
Palmoni
Պալմոնի
On the tenth day of the seventh month of the biblical calendar, which in 1844 fell upon the twenty-second day of the tenth month, Habakkuk 2:20 was fulfilled, and the symbolical number “220” can be seen in the ‘chapter and verse’ which identifies a dispensational change in the work of Christ in the heavenly sanctuary. A prophetic characteristic of the one hundred and forty-four thousand is that they are those who follow the Lamb whithersoever He goeth. To follow Christ means to follow Him in His Word.
Աստվածաշնչյան օրացույցի յոթերորդ ամսվա տասներորդ օրը, որը 1844 թվականին ընկավ տասներորդ ամսվա քսաներկուերորդ օրվա վրա, կատարվեց Ամբակում 2:20-ը, և «220» խորհրդանշական թիվը կարելի է տեսնել այն «գլխում և համարում», որը նշանավորում է տնօրհնության փոփոխություն Քրիստոսի գործի մեջ երկնային սրբարանում։ Հարյուր քառասունչորս հազարի մարգարեական հատկանիշներից մեկն այն է, որ նրանք են, ովքեր հետևում են Գառին, ուր էլ որ Նա գնա։ Քրիստոսին հետևել նշանակում է հետևել Նրան Իր Խոսքի մեջ։
In His Word, the number “220” symbolically represents the combination of divinity and humanity, and the very work Christ began on that date was the work of combining His divinity with humanity. In 1844 on the twenty-second day of the tenth month, or symbolically twenty-two times ten equaling “220” (22 X 10 = 220) or you might say, on the very date that equates symbolically to “220,” Habakkuk “2:20” was fulfilled as Christ moved from the holy place to the Most Holy Place to begin the investigative judgment.
Իր Խոսքի մեջ «220» թիվը խորհրդանշորեն ներկայացնում է աստվածության և մարդկության միավորումը, և հենց այն գործը, որ Քրիստոսը սկսեց այդ օրը, Իր աստվածությունը մարդկության հետ միավորելու գործն էր։ 1844 թվականին տասներորդ ամսվա քսաներկուերորդ օրը, կամ խորհրդանշորեն՝ քսաներկու անգամ տասը, որ հավասար է «220»-ի (22 X 10 = 220), կամ կարելի է ասել՝ հենց այն օրը, որ խորհրդանշորեն համապատասխանում է «220»-ին, կատարվեց Ամբակում «2:20»-ը, երբ Քրիստոսը Սուրբ տեղից տեղափոխվեց Ամենասուրբ Տեղը՝ քննչական դատաստանը սկսելու համար։
Palmoni, the Wonderful Number stands within the ‘question and answer’ that is the central pillar of Adventism and most Adventists are fully unaware of that truth.
Պաղմոնին՝ Հրաշալի Թիվը, գտնվում է այն «հարցի և պատասխանի» մեջ, որը Ադվենտիզմի կենտրոնական սյունն է, և ադվենտիստների մեծամասնությունը լիովին անտեղյակ է այդ ճշմարտությունից։
“The scripture which above all others had been both the foundation and central pillar of the Advent faith was the declaration, ‘Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed.’ [Daniel 8:14.]” The Great Controversy, 409.
«Աստվածաշնչյան այն խոսքը, որը բոլոր մյուսներից առավելապես եղել էր և՛ ադվենտական հավատի հիմքը, և՛ նրա կենտրոնական սյունը, այս հռչակագիրն էր. «Մինչև երկու հազար երեք հարյուր օր, ապա սրբարանը կմաքրվի»։ [Դանիել 8:14.]» Մեծ պայքարը, 409։
Daniel chapter eight verses thirteen and fourteen represent a question in verse thirteen that is followed by an answer in verse fourteen. The Hebrew word Palmoni is translated as “that certain saint” in verse thirteen, and that particular name of Christ means the Wonderful Numberer or the Numberer of Secrets.
Դանիելի ութերորդ գլխի տասներեքերորդ և տասնչորսերորդ համարները ներկայացնում են տասներեքերորդ համարում տրված մի հարց, որին հաջորդում է պատասխանը տասնչորսերորդ համարում։ Եբրայերեն «Պաղմոնի» բառը տասներեքերորդ համարում թարգմանված է որպես «այն որոշ սուրբը», և Քրիստոսի այդ հատուկ անունը նշանակում է «Հրաշալի Թվարկող» կամ «Գաղտնիքների Թվարկող»։
When Ellen White identifies that verse fourteen is the central pillar and foundation of Adventism, she places the divine emphasis upon the question and answer of these two verses which demands that Christ as the Wonderful Numberer must be the primary point of reference. Sister White repeatedly emphasized the importance of viewing Christ as the central truth of any passage, and in verses thirteen and fourteen there is a direct appearance of Christ—“that certain saint,”—who is Palmoni.
Երբ Էլեն Ուայթը մատնանշում է, որ տասնչորսերորդ համարը Ադվենտիզմի կենտրոնական սյունն ու հիմքն է, նա աստվածային շեշտադրությունը դնում է այս երկու համարների հարցի և պատասխանի վրա, ինչը պահանջում է, որ Քրիստոսը՝ որպես Սքանչելի Թվիչ, լինի հիմնական հղման կետը։ Քույր Ուայթը բազմիցս շեշտել է Քրիստոսին որպես ցանկացած հատվածի կենտրոնական ճշմարտություն դիտելու կարևորությունը, և տասներեքերորդ ու տասնչորսերորդ համարներում առկա է Քրիստոսի ուղղակի հայտնությունը՝ «այն ոմն սուրբը»,—որը Պալմոնին է։
When Adventism rejected the “seven times” of Leviticus twenty-six in 1863, they closed their eyes to Palmoni, for the prophetic structure of the question and answer is based upon the relationship of Moses’ “seven times” and Daniel’s “twenty-three hundred days.” Moses’ “seven times” or twenty-five hundred and twenty years and Daniel’s “twenty-three hundred evenings and mornings” or twenty-three hundred years prophetic relationship is established by time, which is represented by numbers, and the Wonderful Numberer is right in the center of the question and answer that are the central pillar of Adventism. Those who may have read the writings of Josephus might remember his logical arguments identifying two special things created by God. One was the Hebrew language and the other was measurable time, which in turns requires mathematics.
Երբ Ադվենտիզմը 1863 թվականին մերժեց Ղևտացոց քսանվեցերորդ գլխի «յոթ ժամանակները», նա փակեց իր աչքերը Պաղմոնիի առաջ, քանզի հարցի և պատասխանի մարգարեական կառուցվածքը հիմնված է Մովսեսի «յոթ ժամանակների» և Դանիելի «քսաներեք հարյուր օրերի» փոխհարաբերության վրա։ Մովսեսի «յոթ ժամանակների», այսինքն՝ երկու հազար հինգ հարյուր քսան տարիների, և Դանիելի «քսաներեք հարյուր երեկոների ու առավոտների», այսինքն՝ քսաներեք հարյուր տարիների, մարգարեական փոխհարաբերությունը հաստատվում է ժամանակով, որը ներկայացվում է թվերով, և Հրաշալի Թվիչը գտնվում է հենց այն հարցի ու պատասխանի կենտրոնում, որոնք Ադվենտիզմի կենտրոնական սյունն են։ Նրանք, ովքեր գուցե կարդացած լինեն Հովսեփոսի գրությունները, կարող են հիշել նրա տրամաբանական փաստարկները, որոնցով նա նույնականացնում էր Աստծու կողմից ստեղծված երկու հատուկ բան։ Մեկը եբրայերեն լեզուն էր, իսկ մյուսը՝ չափելի ժամանակը, ինչը, իր հերթին, պահանջում է մաթեմատիկա։
Verse thirteen asks “How long?” The verse does not ask “when,” it asks “how long?” If the question is about duration (how long?) or if the question is about a point in time (when?) is essential to correctly understand. The answer to the question in verse fourteen is either identifying a point in time, or a period of time and possibly both, but whatever the answer may be it must be set within the context of the question of verse thirteen. To rightly divide the word, or that is to say to rightly understand the answer of verse fourteen requires a correct understanding of the context of the question. Is it “when” or “then?”
Տասներեքերորդ համարը հարցնում է. «Մինչև ե՞րբ»։ Համարը չի հարցնում «ե՞րբ», այլ հարցնում է «մինչև ե՞րբ»։ Ճիշտ ըմբռնելու համար էական է, թե հարցը վերաբերում է տևողությա՞նը («մինչև ե՞րբ»), թե ժամանակի որևէ կե՞տի («ե՞րբ»)։ Տասնչորսերորդ համարի պատասխանը կա՛մ մատնանշում է ժամանակի մի կետ, կա՛մ ժամանակի մի ժամանակաշրջան, և հնարավոր է՝ երկուսն էլ. բայց ինչ էլ որ լինի պատասխանը, այն պետք է դիտվի տասներեքերորդ համարի հարցի համատեքստում։ Խոսքը ճիշտ բաժանելու, այսինքն՝ տասնչորսերորդ համարի պատասխանը ճիշտ հասկանալու համար անհրաժեշտ է հարցի համատեքստի ճիշտ ըմբռնումը։ Արդյո՞ք դա «ե՞րբ» է, թե՞ «մինչև ե՞րբ»։
The drunkards of Ephraim vaguely teach that verse fourteen is identifying a point in time, which they identify as October 22, 1844, and when they do so they may very well refer to the passage we just cited from The Great Controversy, but God’s Word never changes and it never fails. The question of “how long” is identifying duration, not a point in time. October 22, 1844 began the period of the investigative judgment and the truths associated with that work represent the everlasting gospel and are much more important than simply the date it started.
Եփրեմի հարբածները աղոտ կերպով ուսուցանում են, թե տասնչորսերորդ համարը մատնանշում է ժամանակի մի որոշակի կետ, որը նրանք նույնացնում են 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ի հետ, և երբ նրանք այդպես են վարվում, շատ հնարավոր է, որ հղվեն հենց այն հատվածին, որ մենք նոր իսկ մեջբերեցինք «Մեծ պայքար»-ից, բայց Աստծո Խոսքը երբեք չի փոխվում և երբեք չի խափանվում։ «Մինչև ե՞րբ» հարցը տևողություն է մատնանշում, ոչ թե ժամանակի մի կետ։ 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ը սկիզբ դրեց քննիչ դատաստանի ժամանակաշրջանին, և այդ գործի հետ առնչվող ճշմարտությունները ներկայացնում են հավիտենական ավետարանը և շատ ավելի կարևոր են, քան պարզապես այն ամսաթիվը, երբ այն սկսվեց։
The Hebrew grammar is clear, and that identical meaning was translated into the King James Version. Not only is the grammar clearly placing the question in the context of duration, but the question “how long” is a symbol of biblical prophecy. It can be demonstrated upon several witnesses that the question “how long” as a symbol represents the history of 9/11 unto the Sunday law. We will first consider the symbol of “how long” before we return to Palmoni and Joel.
Եբրայական քերականությունը հստակ է, և այդ նույնական իմաստը փոխանցվել է King James Version-ում։ Ոչ միայն քերականությունը հստակորեն հարցը դնում է տևողության համատեքստում, այլև «մինչև ե՞րբ» հարցը աստվածաշնչյան մարգարեության խորհրդանիշ է։ Մի քանի վկաների հիման վրա կարելի է ցույց տալ, որ «մինչև ե՞րբ» հարցը, որպես խորհրդանիշ, ներկայացնում է 9/11-ի պատմությունը մինչև կիրակնօրյա օրենքը։ Նախ կքննենք «մինչև ե՞րբ» խորհրդանիշը, ապա կվերադառնանք Պալմոնիին և Հովելին։
How Long? Isaiah Six
Մինչ ե՞րբ։ Եսայիա վեցերորդ գլուխ
In Isaiah chapter six verse three the angels identify that the earth is full of God’s glory.
Եսայիա մարգարեի գրքի վեցերորդ գլխի երրորդ խոսքում հրեշտակները հայտարարում են, որ ամբողջ երկիրը լցված է Աստծու փառքով։
And one cried unto another, and said, Holy, holy, holy, is the Lord of hosts: the whole earth is full of his glory. Isaiah 6:3.
Եվ մեկը կանչում էր մյուսին ու ասում. «Սո՛ւրբ, սո՛ւրբ, սո՛ւրբ է Զորությունների Տերը. ամբողջ երկիրը լի է Նրա փառքով»։ Եսայիա 6:3.
Sister White connects the descent of the angel of Revelation eighteen with the angels if verse three.
Քույր Ուայթը Հայտնության տասնութերորդ գլխի հրեշտակի իջնելը կապում է երրորդ համարի հրեշտակների հետ։
“As they [the angels] see the future, when the whole earth shall be filled with His glory, the triumphant song of praise is echoed from one to another in melodious chant, ‘Holy, holy, holy, is the Lord of Hosts.’” Review and Herald, December 22, 1896.
«Երբ նրանք [հրեշտակները] տեսնում են ապագան, երբ ամբողջ երկիրը պիտի լցվի Նրա փառքով, հաղթական գովաբանության երգը մեղեդային օրհներգով արձագանքվում է մեկը մյուսին. «Սո՛ւրբ, սո՛ւրբ, սո՛ւրբ է Զորաց Տերը»»։ Review and Herald, December 22, 1896.
Isaiah is at 9/11 and he asks “how long” he must present the message of 9/11 to a Laodicean people who do not wish to see or hear. He is told he must persevere until the cities are broken down, and the destruction of the cities, which begins at the Sunday law when national apostasy is followed by national ruin.
Եսայիան գտնվում է 9/11-ում և հարցնում է. «Մինչև ե՞րբ» պիտի ներկայացնի 9/11-ի պատգամը լաոդիկյան մի ժողովրդի, որ չի ցանկանում տեսնել կամ լսել։ Նրան ասվում է, որ պետք է հարատևի, մինչև քաղաքները քանդվեն. և քաղաքների կործանումը, որ սկսվում է կիրակնօրյա օրենքի ժամանակ, երբ ազգային ուրացությանը հետևում է ազգային կործանումը։
Then said I, Lord, how long? And he answered, Until the cities be wasted without inhabitant, and the houses without man, and the land be utterly desolate, And the Lord have removed men far away, and there be a great forsaking in the midst of the land. But yet in it shall be a tenth, and it shall return, and shall be eaten: as a teil tree, and as an oak, whose substance is in them, when they cast their leaves: so the holy seed shall be the substance thereof. Isaiah 6:11–13.
Այն ժամանակ ես ասացի. «Տե՛ր, մինչև ե՞րբ»։ Եվ Նա պատասխանեց. «Մինչև որ քաղաքները ամայանան՝ առանց բնակչի, և տները մնան առանց մարդու, և երկիրը լիովին անապատ դառնա, և Տերը մարդկանց հեռու տանի, և երկրի մեջ մեծ լքվածություն լինի։ Բայց դրանում դեռ տասներորդ մասը պիտի մնա, և այն պիտի վերադառնա, և պիտի ուտվի, ինչպես բևեկնին և ինչպես կաղնին, որոնց էությունը նրանց մեջ է մնում, երբ նրանք թափում են իրենց տերևները. այդպես սուրբ սերմը պիտի լինի դրա էությունը»։ Եսայիա 6:11–13։
At 9/11, when the earth was lightened with God’s glory Isaiah is anointed to present the latter rain message and he asks “how long” does he need to present the message of 9/11 to people whose hearts are fat? The answer is “until” the Sunday law, when there will be “a great forsaking in the midst of the land.” The “great forsaking” is accomplished by Laodicean Adventism who Isaiah in chapter twenty-two, represents as Shebna.
9/11-ին, երբ երկիրը լուսավորվեց Աստծո փառքով, Եսային օծվում է՝ ներկայացնելու վերջին անձրևի պատգամը, և նա հարցնում է. «Մինչև ե՞րբ» պետք է ներկայացնի 9/11-ի պատգամը այն մարդկանց, որոնց սրտերը ճարպակալած են։ Պատասխանը «մինչև» Կիրակնօրյա օրենքն է, երբ «երկրի մեջ մեծ լքում կլինի»։ «Մեծ լքումը» գործադրվում է Լաոդիկյան ադվենտիզմի կողմից, որին Եսային քսաներկուերորդ գլխում ներկայացնում է որպես Սեբնա։
Behold, the Lord will carry thee away with a mighty captivity, and will surely cover thee. He will surely violently turn and toss thee like a ball into a large country: there shalt thou die, and there the chariots of thy glory shall be the shame of thy lord’s house. And I will drive thee from thy station, and from thy state shall he pull thee down. Isaiah 22:17–19.
Ահա Տերը քեզ կհեռացնի զորեղ գերությամբ և անպատճառ կծածկի քեզ։ Նա անպատճառ սաստիկ պիտի պտտեցնի և քեզ գնդակի պես շպրտի ընդարձակ երկիր. այնտեղ պիտի մեռնես, և այնտեղ քո փառքի կառքերը պիտի դառնան քո տիրոջ տան ամոթը։ Եվ Ես քեզ պիտի վռնդեմ քո պաշտոնից, և նա քեզ պիտի տապալի քո դիրքից։ Եսայիա 22։17–19։
Laodicean Adventism forsake the truth at the Sunday law and are there “overthrown” as represented in Daniel chapter eleven verse forty-one.
Լաոդիկեացի ադվենտիզմը Կիրակնօրյա օրենքի ժամանակ թողնում է ճշմարտությունը և այնտեղ «կործանվում» է, ինչպես ներկայացված է Դանիելի գրքի տասնմեկերորդ գլխի քառասունմեկերորդ խոսքում։
He shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41.
Նա պիտի մտնի նաև փառավոր երկիրը, և շատ երկրներ պիտի կործանվեն. բայց սրանք պիտի ազատագրվեն նրա ձեռքից՝ Եդոմը, Մովաբը և Ամմոնի որդիներից գլխավորները։ Դանիել 11:41.
When Isaiah asks “how long,” he is told to present the message to Adventism right up to the Sunday law when the “many” of Daniel eleven verse forty-one will be “overthrown,” when they forsake the Sabbath and God. They will then be spewed out of the mouth of the Lord as represented in the book of Revelation, where all the books of the Bible meet and end, and where Isaiah twenty-two Shebna being “violently” tossed “like a ball into a large country” as they are “removed” “far away.”
Երբ Եսայիան հարցնում է՝ «մինչև ե՞րբ», նրան ասվում է, որ պատգամը ներկայացնի ադվենտիզմին մինչև իսկ Կիրակնօրյա օրենքը, երբ Դանիել տասնմեկերորդ գլխի քառասունմեկերորդ խոսքի «շատերը» «կործանվելու» են, երբ նրանք կհրաժարվեն Շաբաթից և Աստծուց։ Այնուհետև նրանք դուրս կթքվեն Տիրոջ բերանից, ինչպես ներկայացված է Հայտնության գրքում, որտեղ Աստվածաշնչի բոլոր գրքերը հանդիպում և ավարտվում են, և որտեղ Եսայիա քսաներկուում Շեբնան «սաստկությամբ» «գնդակի պես մի ընդարձակ երկիր» է նետվում, երբ նրանք «հեռացվում» են «հեռու»։
In that time period the remnant, represented as a “tenth” (which is a tithe) “return”; who in the passage are compared to trees which have “substance” that remains when the leaves are cast off. “Leaves” represent profession in prophetic symbolism. When Adventism comes to the Sunday law and accepts the first day of the week in place of God’s Sabbath, they will cast off their leaves of “profession” and no longer claim to uphold God’s seventh-day Sabbath.
Այդ ժամանակահատվածում մնացորդը, ներկայացված որպես «տասանորդ» (որը տասանորդ է), «կվերադառնա». նրանք այս հատվածում համեմատվում են այն ծառերի հետ, որոնք ունեն «նյութ», որ մնում է, երբ տերևները թափվում են։ Մարգարեական խորհրդաբանության մեջ «տերևները» ներկայացնում են դավանությունը։ Երբ ադվենտիզմը հասնի կիրակնօրյա օրենքին և ընդունի շաբաթվա առաջին օրը՝ Աստծո շաբաթի փոխարեն, նրանք կթափեն իրենց «դավանության» տերևները և այլևս չեն հավակնի պահել Աստծո յոթերորդ օրվա շաբաթը։
“The cursing of the fig tree was an acted parable. That barren tree, flaunting its pretentious foliage in the very face of Christ, was a symbol of the Jewish nation. The Saviour desired to make plain to His disciples the cause and the certainty of Israel’s doom. For this purpose He invested the tree with moral qualities, and made it the expositor of divine truth. The Jews stood forth distinct from all other nations, professing allegiance to God. They had been specially favored by Him, and they laid claim to righteousness above every other people. But they were corrupted by the love of the world and the greed of gain. They boasted of their knowledge, but they were ignorant of the requirements of God, and were full of hypocrisy. Like the barren tree, they spread their pretentious branches aloft, luxuriant in appearance, and beautiful to the eye, but they yielded “nothing but leaves.” The Jewish religion, with its magnificent temple, its sacred altars, its mitered priests and impressive ceremonies, was indeed fair in outward appearance, but humility, love, and benevolence were lacking.
«Թզենու անեծքը գործով արտահայտված առակ էր։ Այդ անպտուղ ծառը, որ իր կեղծավոր սաղարթով պարծենում էր հենց Քրիստոսի առաջ, հրեական ազգի խորհրդանիշն էր։ Փրկիչը ցանկանում էր Իր աշակերտներին պարզ ցույց տալ Իսրայելի կործանման պատճառը և նրա անխուսափելիությունը։ Այդ նպատակի համար Նա ծառին բարոյական հատկություններ վերագրեց և այն դարձրեց աստվածային ճշմարտության մեկնիչը։ Հրեաները բոլոր մյուս ազգերից առանձնացած էին կանգնած՝ դավանելով իրենց հավատարմությունը Աստծուն։ Նրանք Նրա կողմից հատուկ կերպով շնորհված էին, և արդարության հավակնություն էին ներկայացնում ամեն մի այլ ժողովրդի նկատմամբ։ Բայց նրանք ապականվել էին աշխարհի սիրով և շահամոլության ագահությամբ։ Նրանք պարծենում էին իրենց գիտությամբ, սակայն անտեղյակ էին Աստծո պահանջներին և լի էին կեղծավորությամբ։ Ինչպես անպտուղ ծառը, նրանք բարձր էին տարածում իրենց ցուցադրական ճյուղերը՝ արտաքուստ փարթամ և աչքին գեղեցիկ, բայց տալիս էին «միայն տերևներ»։ Հրեական կրոնը՝ իր շքեղ տաճարով, իր սրբազան զոհասեղաններով, իր խույրակիր քահանաներով և ազդու արարողություններով, իրոք արտաքուստ գեղեցիկ էր, բայց պակասում էին խոնարհությունը, սերը և բարեգթությունը»։
“All the trees in the fig orchard were destitute of fruit; but the leafless trees raised no expectation, and caused no disappointment. By these trees the Gentiles were represented. They were as destitute as were the Jews of godliness; but they had not professed to serve God. They made no boastful pretensions to goodness. They were blind to the works and ways of God. With them the time of figs was not yet. They were still waiting for a day which would bring them light and hope. The Jews, who had received greater blessings from God, were held accountable for their abuse of these gifts. The privileges of which they boasted only increased their guilt.” The Desire of Ages. 582, 583.
«Թզենիների այգու բոլոր ծառերը զուրկ էին պտղից, բայց տերևազուրկ ծառերը ոչ մի ակնկալիք չէին հարուցում և ոչ մի հիասթափություն չէին պատճառում։ Այդ ծառերով ներկայացված էին հեթանոսները։ Նրանք, ինչպես և հրեաները, զուրկ էին աստվածապաշտությունից, սակայն չէին դավանել, թե ծառայում են Աստծուն։ Նրանք բարության վերաբերյալ պարծենկոտ հավակնություններ չէին անում։ Նրանք կույր էին Աստծո գործերի և ճանապարհների հանդեպ։ Նրանց համար թզի ժամանակը դեռ չէր հասել։ Նրանք դեռ սպասում էին այն օրվան, որը լույս և հույս պիտի բերեր նրանց։ Հրեաները, որոնք Աստծուց ավելի մեծ օրհնություններ էին ստացել, պատասխանատու էին համարվում այս պարգևների չարաշահման համար։ Այն արտոնությունները, որոնցով նրանք պարծենում էին, միայն ավելացնում էին նրանց մեղքը»։ The Desire of Ages, 582, 583.
At the Sunday law Laodicean Adventism’s profession of being God’s covenant people is gone as they accept the mark of the covenant of death and reject the seal of the covenant of life. They then cast off their leaves of profession and what is brought to view is a remnant represented by Isaiah, who at 9/11 “returned” to the old paths, were then humbled into the dust when they (Isaiah) realized his corrupted experience, and was thereafter purified with a coal from off the altar. Sister White informs us the coal from the altar represents purification, but purification is simply what is accomplished by the coal touching Isaiah’s lips.
Կիրակնօրյա օրենքի ժամանակ Լաոդիկեական ադվենտիզմի՝ Աստծո ուխտի ժողովուրդը լինելու դավանությունը վերանում է, քանի որ նրանք ընդունում են մահվան ուխտի նշանը և մերժում կյանքի ուխտի կնիքը։ Այնուհետև նրանք մի կողմ են նետում իրենց դավանության տերևները, և այն, ինչ տեսադաշտ է բերվում, մի մնացորդ է՝ Եսայիայով ներկայացված, որը 9/11-ին «վերադարձավ» հին ճանապարհներին, ապա խոնարհվեց մինչև փոշին, երբ նա (Եսայիան) գիտակցեց իր ապականված փորձառությունը, և դրանից հետո մաքրվեց զոհասեղանից վերցված խարույկով։ Քույր Ուայթը մեզ տեղեկացնում է, որ զոհասեղանից վերցված խարույկը ներկայացնում է մաքրումը, սակայն մաքրումը պարզապես այն է, ինչ կատարվում է այն ժամանակ, երբ խարույկը դիպչում է Եսայիայի շուրթերին։
“The live coal is symbolical of purification. If it touches the lips, no impure word will fall from them. The live coal also symbolizes the potency of the efforts of the servants of the Lord.” Review and Herald, October 16, 1888.
«Կենդանի ածուխը մաքրագործության խորհրդանիշն է։ Եթե այն դիպչի շուրթերին, ապա դրանցից ոչ մի անմաքուր խոսք չի ընկնի։ Կենդանի ածուխը նաև խորհրդանշում է Տիրոջ ծառաների ջանքերի զորությունը»։ Review and Herald, October 16, 1888.
The “coal” from the altar that are cast to earth in the last days are the coals cast to earth when the seventh and final seal is opened in the first five verses of Revelation chapter eight. Isaiah, and therefore the one hundred and forty-four thousand are purified by the coal touching their lips, but the “coal” is a message. It touches their lips when they take the book out of the angel’s hand and eat.
Վերջին օրերում երկրի վրա նետվող զոհասեղանի «ածուխները» այն ածուխներն են, որոնք երկրի վրա են նետվում Հայտնության ութերորդ գլխի առաջին հինգ համարներում, երբ բացվում է յոթերորդ և վերջին կնիքը։ Եսային, և հետևաբար՝ հարյուր քառասունչորս հազարը, մաքրվում են այն ածուխով, որ դիպչում է նրանց շրթունքներին, բայց «ածուխը» պատգամ է։ Այն դիպչում է նրանց շրթունքներին, երբ նրանք գիրքն առնում են հրեշտակի ձեռքից և ուտում այն։
Sanctify them through thy truth: thy word is truth. John 17:17.
Նրանց սրբացրու Քո ճշմարտությամբ. Քո խոսքը ճշմարտություն է։ Հովհաննես 17:17։
Those who “return” and become the remnant (residue) are represented as being the oak and teal trees, and just as Christ had “invested the tree with moral qualities, and made it the expositor of divine truth” Isaiah’s trees have the “moral quality” within them as represented by the “substance.” The substance remains with the trees, even when those who were only leaves of profession are cast off. The “holy seed” is the “substance” and Christ is the “holy seed” of prophecy. Those trees who are represented as the remnant and by Isaiah himself in chapter six represents men and therefore humanity and the holy seed represent divinity. Thus, Isaiah six identifies the purification of Adventism from 9/11 unto the Sunday law, and the details which Isaiah contributes to that prophetic history are all represented by his question of “how long”. For Isaiah the answer to “how long” was from 9/11 unto the Sunday law.
Նրանք, ովքեր «վերադառնում» են և դառնում մնացորդը (մնացյալը), ներկայացված են որպես կաղնի և բևեկնիներ, և ինչպես Քրիստոսը «ծառին բարոյական հատկանիշներ էր վերագրել և այն դարձրել աստվածային ճշմարտության մեկնիչ», այնպես էլ Եսայիայի ծառերն իրենց մեջ ունեն այդ «բարոյական հատկությունը», որը ներկայացված է «էությամբ»։ Էությունը մնում է ծառերի հետ, նույնիսկ երբ նրանք, ովքեր միայն դավանության տերևներ էին, հեռացվում են։ «Սուրբ սերմը» «էությունն» է, և Քրիստոսը մարգարեության «սուրբ սերմն» է։ Այն ծառերը, որոնք ներկայացված են որպես մնացորդ, և որոնցով ներկայացված է նաև ինքը՝ Եսայիան, վեցերորդ գլխում ներկայացնում են մարդկանց, հետևաբար՝ մարդկությունը, իսկ սուրբ սերմը ներկայացնում է աստվածությունը։ Ուստի, Եսայիա վեցը նույնացնում է ադվենտիզմի մաքրագործումը 9/11-ից մինչև կիրակնօրյա օրենքը, և այն մանրամասները, որոնք Եսայիան ներդրում է բերում այդ մարգարեական պատմության մեջ, բոլորը ներկայացված են նրա «մինչև ե՞րբ» հարցով։ Եսայիայի համար «մինչև ե՞րբ» հարցի պատասխանը 9/11-ից մինչև կիրակնօրյա օրենքն էր։
How Long? 1840–1844
Մինչև ե՞րբ։ 1840–1844
August 11, 1840 typified 9/11 and with the prophetic history of August 11, 1840 unto October 22, 1844 the battle of Mount Carmel between Elijah and Jezebel’s prophets took place. Ultimately the prophets of Baal were demonstrated to be false prophets and executed by Elijah, but at the very outset of the confrontation Elijah asked the question, “how long” halt you between two opinions.
1840 թվականի օգոստոսի 11-ը նախատիպարեց 9/11-ը, և 1840 թվականի օգոստոսի 11-ից մինչև 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ը տևող մարգարեական պատմության ընթացքում տեղի ունեցավ Կարմեղոս լեռան ճակատամարտը Եղիայի և Հեզաբելի մարգարեների միջև։ Վերջիվերջո Բահաղի մարգարեները ցուցադրվեցին որպես սուտ մարգարեներ և Եղիայի կողմից մահապատժի ենթարկվեցին, բայց առճակատման հենց սկզբում Եղիան տվեց այս հարցը. «Մինչև ե՞րբ» պիտի տատանվեք երկու կարծիքների միջև։
And Elijah came unto all the people, and said, How long halt ye between two opinions? if the Lord be God, follow him: but if Baal, then follow him. And the people answered him not a word. Then said Elijah unto the people, I, even I only, remain a prophet of the Lord; but Baal’s prophets are four hundred and fifty men. 1 Kings 18:21, 22.
Եվ Եղիան մոտեցավ ամբողջ ժողովրդին ու ասաց. «Մինչև ե՞րբ պիտի տատանվեք երկու կարծիքների միջև. եթե Տերն է Աստված, հետևե՛ք Նրան, իսկ եթե Բահաղը, ապա՛ հետևեք նրան»։ Եվ ժողովուրդը նրան ոչ մի խոսք չպատասխանեց։ Այն ժամանակ Եղիան ասաց ժողովրդին. «Ես, միայն ես, մնացի որպես Տիրոջ մարգարեն, իսկ Բահաղի մարգարեները չորս հարյուր հիսուն մարդ են»։ Գ Թագավորաց 18:21, 22.
Elijah is at August 11, 1840; asking that generation whether the Millerite message is true or is it false? It is another message to Laodicea, as was Isaiah six.
Եղիան գտնվում է 1840 թվականի օգոստոսի 11-ում՝ այդ սերնդին հարցնելով՝ արդյո՞ք միլլերիտական պատգամը ճշմարիտ է, թե՞ սուտ։ Սա Լաոդիկիային ուղղված մեկ այլ պատգամ է, ինչպես Եսայիա վեցերորդ գլուխը։
“Thousands were led to embrace the truth preached by William Miller, and servants of God were raised up in the spirit and power of Elijah to proclaim the message. Like John, the forerunner of Jesus, those who preached this solemn message felt compelled to lay the ax at the root of the tree, and call upon men to bring forth fruits meet for repentance. Their testimony was calculated to arouse and powerfully affect the churches and manifest their real character. And as the solemn warning to flee from the wrath to come was sounded, many who were united with the churches received the healing message; they saw their backslidings, and with bitter tears of repentance and deep agony of soul, humbled themselves before God. And as the Spirit of God rested upon them, they helped to sound the cry, ‘Fear God, and give glory to Him; for the hour of His judgment is come.’” Early Writings, 233.
«Հազարավորներ առաջնորդվեցին ընդունելու Վիլյամ Միլլերի քարոզած ճշմարտությունը, և Աստծո ծառաներ բարձրացվեցին Եղիայի ոգով և զորությամբ՝ հռչակելու այդ պատգամը։ Հիսուսի նախակարապետ Հովհաննեսի նման, այս հանդիսավոր պատգամը քարոզողները հարկադրված էին զգում կացինը դնել ծառի արմատին և մարդկանց կոչ անել ապաշխարությանը վայել պտուղներ բերելու։ Նրանց վկայությունը նախատեսված էր եկեղեցիներին արթնացնելու և զորավոր կերպով ներգործելու վրա, ինչպես նաև ի հայտ բերելու նրանց իրական բնավորությունը։ Եվ երբ հնչեց գալիք բարկությունից փախչելու հանդիսավոր նախազգուշացումը, եկեղեցիներին միացած շատեր ընդունեցին բուժիչ պատգամը. նրանք տեսան իրենց նահանջումները, և ապաշխարության դառն արցունքներով ու հոգու խոր տագնապով խոնարհվեցին Աստծո առաջ։ Եվ երբ Աստծո Հոգին հանգչեց նրանց վրա, նրանք օգնեցին հնչեցնելու այդ աղաղակը. «Վախեցե՛ք Աստծուց և փա՛ռք տվեք Նրան, որովհետև եկել է Նրա դատաստանի ժամը»։ Վաղ շրջանի գրություններ, 233»։
In the testing history of 1840 to 1844 the Protestants who rejected the message of Elijah became the daughters of Rome and surrendered the mantle of Protestantism unto Millerite Adventism. With Isaiah and Elijah, we have two witnesses which testify to the fact that the question “how long” is a symbol of the history that begins at 9/11 and ends at the Sunday law. In the Millerite history August 11, 1840 aligns with 9/11, and October 22, 1844 aligns with the Sunday law. When fire came down out of heaven and consumed Elijah’s offering the twelve stones were all illuminated with the offering, thus marking the one hundred and forty-four thousand as an ensign represented as illuminated stones. The false prophets were then slain by Elijah just as the United States, the false prophet is slain as the sixth kingdom at the Sunday law.
1840-ից 1844 թվականների փորձության պատմության մեջ այն բողոքականները, որոնք մերժեցին Եղիայի պատգամը, դարձան Հռոմի դուստրերը և բողոքականության պատմուճանը հանձնեցին միլլերիտական ադվենտիզմին։ Եսայիայի և Եղիայի միջոցով մենք ունենք երկու վկաներ, որոնք վկայում են այն փաստի մասին, որ «մինչև ե՞րբ» հարցը մի խորհրդանիշ է այն պատմության, որ սկսվում է 9/11-ից և ավարտվում Կիրակնօրյա օրենքով։ Միլլերիտական պատմության մեջ 1840 թվականի օգոստոսի 11-ը համապատասխանում է 9/11-ին, իսկ 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ը՝ Կիրակնօրյա օրենքին։ Երբ կրակն իջավ երկնքից և սպառեց Եղիայի ընծան, տասներկու քարերը բոլորն էլ լուսավորվեցին ընծայի հետ միասին՝ այդպիսով նշանավորելով հարյուր քառասունչորս հազարը որպես դրոշ, ներկայացված՝ որպես լուսավորված քարեր։ Այնուհետև Եղիայի կողմից սպանվեցին սուտ մարգարեները, ճիշտ ինչպես Միացյալ Նահանգները՝ սուտ մարգարեն, սպանվում է որպես վեցերորդ թագավորություն Կիրակնօրյա օրենքի ժամանակ։
Isaiah six is emphasizing a testing, purging and purification process among God’s people from 9/11 unto the Sunday law. Elijah is addressing the Laodicean attitude of God’s people, but also providing evidence between a true and false prophet and in turn a true or false message. Thus, beginning from August 11, 1840 and ending on October 22, 1844 a prophetic test was brought upon the Protestants of the period of Sardis, and just as the fire at Mount Carmel produced a division into two classes, two classes were manifested in 1844. One class in the testing process was the soon-to-be “former” covenant people, and the other class was Millerite Adventism that God would enter into covenant with on October 22, 1844. The period of testing and division is the story of the vineyard as Millerite Adventism was shown to be the true prophet at the same point that Sardian Protestantism began to fulfill its role as apostate Protestantism. Just as the prophets of Baal were exposed as false, so to was the former covenant people exposed and then identified by the Millerites as a daughter of Rome. The story of Mount Carmel and also the fulfillment of that history in the time of the Millerites provides a second witness to Isaiah six’s that the question, “how long” is a symbol of the period of time from 9/11 unto the Sunday law.
Եսայիա վեցերորդ գլուխը շեշտադրում է Աստծո ժողովրդի մեջ 9/11-ից մինչև կիրակնօրյա օրենքն ընկած ժամանակահատվածում փորձության, մաքրազտման և սրբագործման մի գործընթաց։ Եղիան դիմում է Աստծո ժողովրդի լաոդիկեական վերաբերմունքին, սակայն նաև ներկայացնում է ճշմարիտ և կեղծ մարգարեի, և, իր հերթին, ճշմարիտ կամ կեղծ պատգամի միջև եղած տարբերության ապացույցը։ Ուստի, 1840 թվականի օգոստոսի 11-ից սկսած և 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ին ավարտված՝ մարգարեական մի փորձություն եկավ Սարդիսի ժամանակաշրջանի բողոքականների վրա, և ինչպես Կարմեղոս լեռան վրա կրակը բաժանում առաջացրեց երկու դասերի միջև, այնպես էլ 1844 թվականին դրսևորվեցին երկու դասեր։ Փորձության գործընթացում մի դասը շուտով «նախկին» ուխտի ժողովուրդը դառնալու էր, իսկ մյուս դասը՝ միլլերիական ադվենտիզմն էր, որի հետ Աստված ուխտի մեջ էր մտնելու 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ին։ Փորձության և բաժանման ժամանակաշրջանը այգու պատմությունն է, քանի որ միլլերիական ադվենտիզմը ցույց տրվեց որպես ճշմարիտ մարգարեն հենց այն նույն պահին, երբ սարդիսյան բողոքականությունը սկսեց կատարել իր դերը որպես ուխտադավան բողոքականություն։ Ինչպես Բահաղի մարգարեները բացահայտվեցին որպես կեղծ, այնպես էլ նախկին ուխտի ժողովուրդը բացահայտվեց և ապա միլլերիացիների կողմից ճանաչվեց որպես Հռոմի մի դուստր։ Կարմեղոս լեռան պատմությունը, ինչպես նաև այդ պատմության իրականացումը միլլերիացիների օրերում, երկրորդ վկայություն են տալիս Եսայիա վեցերորդ գլխին, որ «մինչև ե՞րբ» հարցը խորհրդանիշ է 9/11-ից մինչև կիրակնօրյա օրենքն ընկած ժամանակահատվածի։
“‘Lord God of Abraham, Isaac, and of Israel,’ the prophet pleads, ‘let it be known this day that Thou art God in Israel, and that I am Thy servant, and that I have done all these things at Thy word. Hear me, O Lord, hear me, that this people may know that Thou art the Lord God, and that Thou hast turned their heart back again.’
«Աբրահամի, Իսահակի և Իսրայելի Տէր Աստված,— աղաչում է մարգարեն,— թող այսօր հայտնի լինի, որ Դու ես Աստվածը Իսրայելում, և որ ես Քո ծառան եմ, և որ այս ամենը կատարել եմ Քո խոսքով։ Լսի՛ր ինձ, ո՛վ Տէր, լսի՛ր ինձ, որպեսզի այս ժողովուրդը ճանաչի, որ Դու ես Տէր Աստվածը, և որ Դու նրանց սիրտը դարձրել ես ետ»։
“A silence, oppressive in its solemnity, rests upon all. The priests of Baal tremble with terror. Conscious of their guilt, they look for swift retribution.
«Մի լռություն, իր հանդիսավորությամբ ճնշող, իջել է բոլորի վրա։ Բահաղի քահանաները սարսափից դողում են։ Իրենց մեղավորությունը գիտակցելով՝ նրանք ակնկալում են շուտափույթ հատուցում։»
“No sooner is the prayer of Elijah ended than flames of fire, like brilliant flashes of lightning, descend from heaven upon the upreared altar, consuming the sacrifice, licking up the water in the trench, and consuming even the stones of the altar. The brilliancy of the blaze illumines the mountain and dazzles the eyes of the multitude. In the valleys below, where many are watching in anxious suspense the movements of those above, the descent of fire is clearly seen, and all are amazed at the sight. It resembles the pillar of fire which at the Red Sea separated the children of Israel from the Egyptian host.
«Եղիայի աղոթքը դեռ չէր ավարտվել, երբ հրեղեն բոցերը, ինչպես շանթերի փայլակուն շողքեր, երկնքից իջան բարձրացված զոհասեղանի վրա՝ սպառելով զոհը, լիզելով խրամատի ջուրը և սպառելով նույնիսկ զոհասեղանի քարերը։ Բոցի պայծառությունը լուսավորում էր լեռը և շլացնում բազմության աչքերը։ Ստորև՝ հովիտներում, որտեղ շատերը տագնապալի սպասումով հետևում էին վերևում գտնվողների շարժումներին, հրի իջնելը հստակորեն երևում էր, և բոլորը զարմացած էին այդ տեսարանից։ Դա նման էր կրակի այն սյանը, որ Կարմիր ծովի մոտ Իսրայելի որդիներին բաժանում էր եգիպտական զորքից։»
“The people on the mount prostrate themselves in awe before the unseen God. They dare not continue to look upon the Heaven-sent fire. They fear that they themselves will be consumed; and, convicted of their duty to acknowledge the God of Elijah as the God of their fathers, to whom they owe allegiance, they cry out together as with one voice, ‘The Lord, He is the God; the Lord, He is the God.’ With startling distinctness the cry resounds over the mountain and echoes in the plain below. At last Israel is aroused, undeceived, penitent. At last the people see how greatly they have dishonored God. The character of Baal worship, in contrast with the reasonable service required by the true God, stands fully revealed. The people recognize God’s justice and mercy in withholding the dew and the rain until they have been brought to confess His name. They are ready now to admit that the God of Elijah is above every idol.” Prophets and Kings, 153.
«Լեռան վրա գտնվող ժողովուրդը երկյուղած ակնածանքով խոնարհվում է անտեսանելի Աստծո առաջ։ Նրանք չեն համարձակվում շարունակել նայել երկնքից ուղարկված կրակին։ Նրանք վախենում են, թե իրենք ևս կսպառվեն, և, իրենց պարտքի մեջ համոզված՝ ընդունելու Եղիայի Աստծուն որպես իրենց հայրերի Աստված, Ում պարտական են հավատարմությամբ, նրանք բոլորը միասին, իբրև մեկ ձայնով, բացականչում են. «Տէ՛րն է Աստուածը, Տէ՛րն է Աստուածը»։ Աղաղակը զարմանալի հստակությամբ հնչում է լեռան վրա և արձագանքում ներքևի դաշտում։ Վերջապես Իսրայելը արթնացած է, մոլորությունից ազատված, ապաշխարած։ Վերջապես ժողովուրդը տեսնում է, թե որքան մեծապես է անարգած Աստծուն։ Բահաղի պաշտամունքի բնույթը, ճշմարիտ Աստծո կողմից պահանջվող բանական ծառայության հակադրությամբ, լիովին բացահայտվում է։ Ժողովուրդը ճանաչում է Աստծո արդարությունն ու ողորմությունը՝ ցողն ու անձրևը պահելով մինչև այն ժամանակ, երբ նրանք բերվեցին Նրա անունը դավանելու։ Այժմ նրանք պատրաստ են ընդունելու, որ Եղիայի Աստվածը վեր է ամեն կռապաշտությունից»։ Մարգարեներ և թագավորներ, 153։
How Long? Moses
Որքա՞ն երկար. Մովսես
The first time the symbolic question, “how long” is raised in the prophetic Word is in the eighth plague upon the Egyptians in the time of Moses. The eighth plague is “locusts” (a symbol of Islam) that are brought by an “east wind” (a symbol of Islam).
Մարգարեական Խոսքում խորհրդանշական «մինչև ե՞րբ» հարցը առաջին անգամ բարձրացվում է եգիպտացիների վրա եկած ութերորդ պատուհասի մեջ՝ Մովսեսի օրերում։ Ութերորդ պատուհասը «մորեխն» է (իսլամի խորհրդանիշ), որը բերվում է «արևելյան քամու» միջոցով (իսլամի խորհրդանիշ)։
And Moses and Aaron came in unto Pharaoh, and said unto him, Thus saith the Lord God of the Hebrews, How long wilt thou refuse to humble thyself before me? let my people go, that they may serve me. Else, if thou refuse to let my people go, behold, tomorrow will I bring the locusts into thy coast: And they shall cover the face of the earth, that one cannot be able to see the earth: and they shall eat the residue of that which is escaped, which remaineth unto you from the hail, and shall eat every tree which groweth for you out of the field: And they shall fill thy houses, and the houses of all thy servants, and the houses of all the Egyptians; which neither thy fathers, nor thy fathers’ fathers have seen, since the day that they were upon the earth unto this day. And he turned himself, and went out from Pharaoh.
Եվ Մովսեսն ու Ահարոնը մտան փարավոնի մոտ և ասացին նրան. «Այսպես է ասում Եբրայեցիների Տեր Աստվածը. “Մինչև ե՞րբ պիտի չուզես խոնարհվել իմ առաջ։ Արձակի՛ր իմ ժողովրդին, որպեսզի ինձ պաշտեն։ Իսկ եթե հրաժարվես արձակել իմ ժողովրդին, ահա վաղը մորեխ պիտի բերեմ քո երկրի սահմանների մեջ։ Եվ դրանք պիտի ծածկեն երկրի երեսը, այնպես որ չի լինի տեսնել երկիրը. և պիտի ուտեն այն ամենի մնացորդը, որ ազատվել է, որ ձեզ համար մնացել է կարկուտից, և պիտի ուտեն ամեն ծառ, որ ձեզ համար աճում է դաշտից։ Եվ պիտի լցնեն քո տները, և քո բոլոր ծառաների տները, և բոլոր եգիպտացիների տները, ինչպիսին ոչ քո հայրերը, ոչ էլ քո հայրերի հայրերը չեն տեսել այն օրից, երբ երկրի վրա են եղել, մինչև այսօր”»։ Եվ նա դարձավ ու դուրս եկավ փարավոնի մոտից։
And Pharaoh’s servants said unto him, How long shall this man be a snare unto us? let the men go, that they may serve the Lord their God: knowest thou not yet that Egypt is destroyed?
Եվ փարավոնի ծառաները ասացին նրան. «Մինչև ե՞րբ պիտի այս մարդը մեզ համար որոգայթ լինի. թող այդ մարդիկ գնան, որպեսզի ծառայեն Տիրոջը՝ իրենց Աստծուն. դեռ չե՞ս հասկանում, որ Եգիպտոսը կործանված է»։
And Moses and Aaron were brought again unto Pharaoh: and he said unto them, Go, serve the Lord your God: but who are they that shall go?
Եվ Մովսեսն ու Ահարոնը դարձյալ բերվեցին փարավոնի մոտ, և նա ասաց նրանց. Գնացե՛ք, ծառայեցե՛ք ձեր Տեր Աստծուն. բայց ո՞վքեր են նրանք, որ պիտի գնան։
And Moses said, We will go with our young and with our old, with our sons and with our daughters, with our flocks and with our herds will we go; for we must hold a feast unto the Lord.
Եվ Մովսեսն ասաց. «Մենք պիտի գնանք մեր մանուկներով և մեր ծերերով, մեր որդիներով և մեր դուստրերով, մեր հոտերով և մեր նախիրներով պիտի գնանք, որովհետև պետք է տոն կատարենք Տիրոջ համար»։
And he said unto them, Let the Lord be so with you, as I will let you go, and your little ones: look to it; for evil is before you. Not so: go now ye that are men, and serve the Lord; for that ye did desire. And they were driven out from Pharaoh’s presence.
Եվ նա ասաց նրանց. «Թող Տերը ձեզ հետ լինի այնպես, ինչպես ես կարձակեմ ձեզ և ձեր մանուկներին. տեսեք, որովհետև չարություն է ձեր առջև։ Այդպես չէ. հիմա գնացե՛ք դուք, որ տղամարդիկ եք, և ծառայեցե՛ք Տիրոջը, որովհետև այդ էիք ցանկանում»։ Եվ նրանց դուրս քշեցին փարավոնի ներկայությունից։
And the Lord said unto Moses, Stretch out thine hand over the land of Egypt for the locusts, that they may come up upon the land of Egypt, and eat every herb of the land, even all that the hail hath left. And Moses stretched forth his rod over the land of Egypt, and the Lord brought an east wind upon the land all that day, and all that night; and when it was morning, the east wind brought the locusts. And the locusts went up over all the land of Egypt, and rested in all the coasts of Egypt: very grievous were they; before them there were no such locusts as they, neither after them shall be such. For they covered the face of the whole earth, so that the land was darkened; and they did eat every herb of the land, and all the fruit of the trees which the hail had left: and there remained not any green thing in the trees, or in the herbs of the field, through all the land of Egypt.
Եվ Տերը ասաց Մովսեսին. «Ձեռքդ մեկնիր Եգիպտոսի երկրի վրա՝ մորեխների համար, որպեսզի բարձրանան Եգիպտոսի երկրի վրա և ուտեն երկրի ամեն խոտը, այսինքն՝ այն ամենը, որ կարկուտը թողել է»։ Եվ Մովսեսը մեկնեց իր գավազանը Եգիպտոսի երկրի վրա, և Տերը արևելյան քամի բերեց երկրի վրա ամբողջ այն օրը և ամբողջ այն գիշերը. և երբ առավոտ եղավ, արևելյան քամին բերեց մորեխներին։ Եվ մորեխները բարձրացան Եգիպտոսի ամբողջ երկրի վրա և նստեցին Եգիպտոսի բոլոր սահմաններում. շատ ծանր էին նրանք. նրանցից առաջ նրանց նման մորեխներ չէին եղել, և նրանցից հետո էլ այդպիսիք չեն լինի։ Որովհետև նրանք ծածկեցին ամբողջ երկրի երեսը, այնպես որ երկիրը խավարեց. և նրանք կերան երկրի ամեն խոտը և ծառերի բոլոր պտուղները, որ կարկուտը թողել էր. և ոչ մի կանաչ բան չմնաց ծառերի վրա կամ դաշտի խոտերի մեջ՝ Եգիպտոսի ամբողջ երկրում։
Then Pharaoh called for Moses and Aaron in haste; and he said, I have sinned against the Lord your God, and against you. Now therefore forgive, I pray thee, my sin only this once, and intreat the Lord your God, that he may take away from me this death only. And he went out from Pharaoh, and intreated the Lord. And the Lord turned a mighty strong west wind, which took away the locusts, and cast them into the Red sea; there remained not one locust in all the coasts of Egypt. Exodus 10:3–19.
Այն ժամանակ փարավոնը շտապ կանչեց Մովսեսին և Ահարոնին ու ասաց. «Մեղանչել եմ Տիրոջ՝ ձեր Աստծու դեմ և ձեր դեմ։ Արդ, աղաչում եմ, ներիր իմ մեղքը միայն այս անգամ, և աղաչեցե՛ք Տիրոջը՝ ձեր Աստծուն, որ այս մահը միայն հեռացնի ինձնից»։ Եվ նա դուրս եկավ փարավոնի մոտից ու աղաչեց Տիրոջը։ Եվ Տերը հզոր, խիստ արևմտյան քամի բարձրացրեց, որը վերցրեց մորեխներին և նետեց Կարմիր ծովը. Եգիպտոսի բոլոր սահմաններում ոչ մի մորեխ չմնաց։ Ելք 10:3–19.
First “the Lord God of the Hebrews” asks, How long wilt thou refuse to humble thyself before me?” and then Pharaoh’s servants thereafter asked Pharaoh again, “How long shall this man be a snare unto us?” The question is asked during the eighth plague, which aligns with 9/11 for several reasons. The tenth plague is the slaying of the first born, which aligns with the cross and is followed by the disappointment by the Red Sea, which inspiration aligns with the disappointment of the disciples at the cross, which aligns with the great disappointment of the Millerites in 1844. Those three witnesses all align with the Sunday law. The tenth plague is the Sunday law and two plagues earlier the eighth plague brought the “locusts” upon an “east wind.” The “locusts” filled the entire earth, just as Islam is shaking the entire world today as it has spread its darkness through forced immigration. The “desert locust’s” Latin name is “locusta migratoria,” representing the spread of Islam through immigration that is typified in the natural world as migration.
Սկզբում «Եբրայեցիների Տեր Աստվածը» հարցնում է. «Մինչև ե՞րբ պիտի հրաժարվես խոնարհվել Իմ առաջ», իսկ այնուհետև փարավոնի ծառաները դարձյալ հարցնում են փարավոնին. «Մինչև ե՞րբ պիտի այս մարդը մեզ համար որոգայթ լինի»։ Այս հարցը տրվում է ութերորդ պատուհասի ժամանակ, որը մի քանի պատճառներով համընկնում է 9/11-ի հետ։ Տասներորդ պատուհասը առաջնեկների սպանությունն է, որը համընկնում է խաչի հետ, և դրան հաջորդում է Կարմիր ծովի մոտ եղած հիասթափությունը, որը ներշնչանքը համադրում է խաչի մոտ աշակերտների հիասթափության հետ, իսկ դա էլ համընկնում է 1844 թվականին միլլերականների մեծ հիասթափության հետ։ Այդ երեք վկաները բոլորը համընկնում են կիրակնօրյա օրենքի հետ։ Տասներորդ պատուհասը կիրակնօրյա օրենքն է, և դրանից երկու պատուհաս առաջ ութերորդ պատուհասը «արևելյան քամու» միջոցով բերեց «մորեխներին»։ «Մորեխները» լցրին ամբողջ երկիրը, ինչպես իսլամն այսօր ցնցում է ամբողջ աշխարհը, քանի որ իր խավարը տարածել է հարկադիր ներգաղթի միջոցով։ «Անապատային մորեխի» լատիներեն անունը «locusta migratoria» է, որը ներկայացնում է իսլամի տարածումը ներգաղթի միջոցով, ինչը բնական աշխարհում նախատիպավորվում է որպես միգրացիա։
The ninth plague was a darkness that could be felt.
Իններորդ պատուհասը մի խավար էր, որ կարելի էր զգալ։
And the Lord said unto Moses, Stretch out thine hand toward heaven, that there may be darkness over the land of Egypt, even darkness which may be felt. And Moses stretched forth his hand toward heaven; and there was a thick darkness in all the land of Egypt three days: They saw not one another, neither rose any from his place for three days: but all the children of Israel had light in their dwellings. Exodus 10:21–23.
Եվ Տերն ասաց Մովսեսին. Ձեռքդ մեկնի՛ր դեպի երկինք, որպեսզի խավար լինի Եգիպտոսի երկրի վրա, այնպիսի խավար, որ զգացվի։ Եվ Մովսեսը ձեռքը մեկնեց դեպի երկինք, և թանձր խավար եղավ Եգիպտոսի ամբողջ երկրում երեք օր։ Նրանք իրար չէին տեսնում, և ոչ ոք իր տեղից չէր վեր կենում երեք օր. բայց Իսրայելի բոլոր որդիներն իրենց բնակարաններում լույս ունեին։ Ելք 10:21–23.
In the symbolism of “how long” represented by Mount Carmel and Elijah there is a distinction manifested when the fire comes down out of heaven. Elijah’s God did what Baal cannot do. In Millerite history the distinction was made between fallen Sardian Protestantism and Millerite Adventism. With Moses the distinction was darkness or light. There was light in the Hebrew homes. Isaiah further informs us that those who have no light in Moses line, who are also those destroyed by Elijah, and those who lose the mantle of Protestantism in the Millerite time period are a “people” who “hear” “indeed, but understand not; and see” “indeed, but perceive not.” Then a pronouncement is made of these people which states, “Make the heart of this people fat, and make their ears heavy, and shut their eyes; lest they see with their eyes, and hear with their ears, and understand with their heart, and convert, and be healed.”
«Մինչև ե՞րբ» խորհրդանիշի մեջ, որ ներկայացված է Կարմեղոս լեռով և Եղիայով, դրսևորվում է մի զանազանում, երբ կրակը երկնքից իջնում է։ Եղիայի Աստվածը կատարեց այն, ինչը Բահաղը չի կարող անել։ Միլլերական պատմության մեջ այդ զանազանումը կատարվեց ընկած Սարդիսյան բողոքականության և միլլերական ադվենտիզմի միջև։ Մովսեսի դեպքում զանազանումը խավարն էր կամ լույսը։ Եբրայական տներում լույս կար։ Եսայիան մեզ նաև հայտնում է, որ նրանք, ովքեր լույս չունեն Մովսեսի գծում, որոնք նաև նրանք են, որ կործանվում են Եղիայի կողմից, և նրանք, ովքեր կորցնում են բողոքականության վերարկուն Միլլերական ժամանակաշրջանում, մի «ժողովուրդ» են, որ «լսում է» «իսկապես, բայց չի հասկանում, և տեսնում է» «իսկապես, բայց չի ընկալում»։ Այնուհետև այս ժողովրդի վերաբերյալ հռչակվում է հետևյալը. «Այս ժողովրդի սիրտը պարարտացրու, և նրանց ականջները ծանրացրու, և նրանց աչքերը փակիր, որպեսզի իրենց աչքերով չտեսնեն, իրենց ականջներով չլսեն, իրենց սրտով չհասկանան, և չդառնան, և չբժշկվեն»։
Willing to do the work, but overwhelmed with the assignment to preach to those who will not listen Isaiah “then said,” “Lord, how long?”
Պատրաստ լինելով կատարելու գործը, բայց ճնշված լինելով քարոզելու հանձնարարությունից նրանց, ովքեր չեն լսելու, Եսայիան «այնժամ ասաց». «Տե՛ր, մինչև ե՞րբ»։
The last three of Egypt’s ten plagues provide a witness of the three steps from 9/11 unto the Sunday law. On August 11, 1840 the first angel’s message was empowered, and on April 19, 1844 the second angel arrived and was empowered at the Exeter Camp Meeting August 12–17, and the third angel arrived on October 22, 1844. The third angel aligns with the Sunday law, and therefore identifies a three-step process for you cannot have a third, without a first and a second.
Եգիպտոսի տասը պատուհասներից վերջին երեքը վկայություն են տալիս 9/11-ից մինչև կիրակնօրյա օրենքը տանող երեք քայլերի մասին։ 1840 թվականի օգոստոսի 11-ին առաջին հրեշտակի լուրը զորացվեց, և 1844 թվականի ապրիլի 19-ին երկրորդ հրեշտակը եկավ ու զորացվեց օգոստոսի 12–17-ը տեղի ունեցած Exeter Camp Meeting-ում, իսկ երրորդ հրեշտակը եկավ 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ին։ Երրորդ հրեշտակը համընկնում է կիրակնօրյա օրենքի հետ, և, հետևաբար, նույնականացնում է երեքքայլանի ընթացք, որովհետև չի կարող լինել երրորդը՝ առանց առաջինի և երկրորդի։
“The first and second messages were given in 1843 and 1844, and we are now under the proclamation of the third; but all three of the messages are still to be proclaimed. It is just as essential now as ever before that they shall be repeated to those who are seeking for the truth. By pen and voice we are to sound the proclamation, showing their order, and the application of the prophecies that bring us to the third angel’s message. There cannot be a third without the first and second. These messages we are to give to the world in publications, in discourses, showing in the line of prophetic history the things that have been and the things that will be.” Selected Messages, book 2, 104, 105.
«Առաջին և երկրորդ պատգամները տրվեցին 1843 և 1844 թվականներին, և այժմ մենք գտնվում ենք երրորդի հռչակման ներքո. սակայն բոլոր երեք պատգամներն էլ դեռևս պետք է հռչակվեն։ Այժմ էլ, ինչպես երբևէ նախկինում, նույնքան էական է, որ դրանք կրկնվեն նրանց, ովքեր որոնում են ճշմարտությունը։ Գրչով և ձայնով մենք պետք է հնչեցնենք այդ հռչակությունը՝ ցույց տալով դրանց կարգը և այն մարգարեությունների կիրառությունը, որոնք մեզ հասցնում են երրորդ հրեշտակի պատգամին։ Առաջինի և երկրորդի առանց երրորդ լինել չի կարող։ Այս պատգամները մենք պետք է տանք աշխարհին՝ հրատարակություններով, ճառերով, մարգարեական պատմության ընթացքի մեջ ցույց տալով եղած բաները և լինելու բաները»։ Selected Messages, գիրք 2, 104, 105.
The tenth plague of Egypt has been aligned by inspiration with the cross and the following disappointment associated with it. The tenth plague is therefore the third message, which of prophetic necessity must be preceded by a first and second message. At 9/11 the Lord asked Pharaoh, “how long” and immediately thereafter Pharaoh’s servants also asked, “how long.” After Moses delivered God’s question of “how long” to Pharaoh, and just before the servants repeat the question of Moses to Pharaoh, Moses marks a turning point as, “he turned himself, and went out from Pharaoh.” Exodus 10:6.
Եգիպտոսի տասներորդ պատուհասը ներշնչմամբ համապատասխանեցվել է խաչին և դրա հետ կապված հաջորդող հիասթափությանը։ Ուստի տասներորդ պատուհասը երրորդ պատգամն է, որին մարգարեական անհրաժեշտությամբ պետք է նախորդեն առաջին և երկրորդ պատգամները։ 9/11-ում Տերը փարավոնին հարցրեց. «Մինչև ե՞րբ», և անմիջապես դրանից հետո փարավոնի ծառաներն էլ հարցրին. «Մինչև ե՞րբ»։ Այն բանից հետո, երբ Մովսեսը Աստծու «Մինչև ե՞րբ» հարցը փոխանցեց փարավոնին, և ծառաները Մովսեսի հարցը փարավոնին կրկնելուց անմիջապես առաջ, Մովսեսը մի շրջադարձային կետ է նշում այսպես. «Նա դարձավ և դուրս եկավ փարավոնի մոտից»։ Ելք 10:6։
9/11 was a prophetic turning point, that was typified when Moses delivered the plague of locusts that came on the east wind.
9/11-ը մարգարեական բեկումնային շրջադարձ էր, որի նախատիպը երևաց, երբ Մովսեսը բերեց մորեխների պատուհասը, որ եկավ արևելյան քամով։
“There are periods which are turning points in the history of nations and of the church. In the providence of God, when these different crises arrive, the light for that time is given.” Bible Echo, August 26, 1895.
«Կան ժամանակաշրջաններ, որոնք շրջադարձային կետեր են ազգերի և եկեղեցու պատմության մեջ։ Աստծո նախախնամությամբ, երբ այս տարբեր ճգնաժամերը հասնում են, այդ ժամանակի համար լույսը տրվում է»։ Bible Echo, August 26, 1895.
The next plague produced darkness or light depending on which class you were in. 9/11 was a “turning point in the history of nations and of the church.” At that point God’s people were called to return and walk in the old paths, but they refused to walk therein and hearkened not to the sound of the trumpet. A separation between darkness and light was accomplished after Elijah, and Moses asked, “how long?” She further states in the passage:
Հաջորդ պատուհասը խավար կամ լույս առաջ բերեց՝ կախված նրանից, թե որ դասի մեջ էիր։ 9/11-ը «շրջադարձային կետ» էր «ազգերի և եկեղեցու պատմության մեջ»։ Այդ պահին Աստծո ժողովուրդը կոչվեց վերադառնալու և ընթանալու հին ճանապարհներով, բայց նրանք հրաժարվեցին ընթանալ դրանցով և ականջ չդրին փողի ձայնին։ Եղիայից հետո խավարի և լույսի միջև բաժանում կատարվեց, և Մովսեսը հարցրեց. «մինչև ե՞րբ»։ Նա այդ հատվածում նաև նշում է.
“There are periods which are turning points in the history of nations and of the church. In the providence of God, when these different crises arrive, the light for that time is given. If it is received, there is spiritual progress; if it is rejected, spiritual declension and shipwreck follow.” Bible Echo, August 26, 1895.
«Կան ժամանակահատվածներ, որոնք շրջադարձային կետեր են ազգերի և եկեղեցու պատմության մեջ։ Աստծո նախախնամությամբ, երբ այս զանազան ճգնաժամերը վրա են հասնում, այդ ժամանակի համար լույս է տրվում։ Եթե այն ընդունվում է, տեղի է ունենում հոգևոր առաջընթաց, իսկ եթե մերժվում է, ապա հետևում են հոգևոր անկումն ու կործանումը»։ Bible Echo, August 26, 1895.
We will continue the subject of “how long” in the next article.
«Մինչ երբ» թեման կշարունակենք հաջորդ հոդվածում։
“In May, 1842, a General Conference was convened in Boston, Massachutes. At the opening of this meeting, Brethren Charles Fitch and Apollos Hale, of Haverhill, presented the pictorial prophecies of Daniel and John, which they had painted on cloth, with the prophetic numbers, showing their fulfillment. Brother Fitch in explaining from his chart before the Conference, said, while examining these prophecies, he had thought if he could get out something of the kind as here presented it would simplify the subject and make it easier for him to present to an audience. Here was more light in our pathway. These brethren had been doing what the Lord had shown Habakkuk in his vision 2,468 years before, saying, ‘Write the vision and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time.’ Habakkuk 2:2.
1842 թվականի մայիսին Մասաչուսեթս նահանգի Բոստոն քաղաքում գումարվեց Ընդհանուր համաժողով։ Այս ժողովի բացման ժամանակ Հավերհիլից եղբայրներ Չարլզ Ֆիտչը և Ապոլոս Հեյլը ներկայացրին Դանիելի և Հովհաննեսի պատկերային մարգարեությունները, որոնք իրենք նկարել էին կտավի վրա՝ մարգարեական թվերի հետ միասին, ցույց տալով դրանց կատարված լինելը։ Եղբայր Ֆիտչը, Համաժողովի առաջ իր աղյուսակից բացատրելով, ասաց, որ, երբ քննում էր այս մարգարեությունները, մտածել էր, թե եթե կարողանար այստեղ ներկայացվածի նման մի բան պատրաստել, ապա դա կպարզեցներ թեման և իր համար ավելի դյուրին կդարձներ այն ներկայացնել ունկնդիրներին։ Ահա այստեղ ավելի շատ լույս կար մեր ճանապարհի վրա։ Այս եղբայրները կատարել էին այն, ինչ Տերը ցույց էր տվել Ամբակումին իր տեսիլքում 2,468 տարի առաջ՝ ասելով. «Գրիր տեսիլքը և այն պարզ դարձրու տախտակների վրա, որպեսզի ընթերցողը վազի։ Որովհետև տեսիլքը դեռ նշանակված ժամանակի համար է»։ Ամբակում 2:2։
“After some discussion on the subject, it was voted unanimously to have three hundred similar to this one lithographed, which was soon accomplished. They were called ‘the ‘43 charts.’ This was a very important Conference.” The Autobiography of Joseph Bates, 263.
«Թեմայի շուրջ որոշ քննարկումից հետո միաձայն քվեարկվեց, որ այսպիսի ևս երեք հարյուրը վիմատպագրվեն, ինչը շուտով իրականացվեց։ Դրանք կոչվեցին «’43-ի աղյուսակներ»։ Սա շատ կարևոր համաժողով էր»։ Ջոզեֆ Բեյթսի ինքնակենսագրությունը, 263։
“I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74.
«Ես տեսել եմ, որ 1843 թվականի աղյուսակը առաջնորդված էր Տիրոջ ձեռքով, և որ այն չպետք է փոփոխվեր. որ թվերը այնպիսին էին, ինչպես Նա էր կամենում դրանք. որ Նրա ձեռքը դրանցից որոշ թվերի մեջ եղած մի սխալի վրա էր և ծածկում էր այն, այնպես որ ոչ ոք չէր կարող տեսնել այն, մինչև որ Նրա ձեռքը հեռացվեց»։ Early Writings, 74.
“It was the united testimony of Second Advent lecturers and papers, when standing on ‘the original faith,’ that the publication of the chart was a fulfillment of Habakkuk 2:2, 3. If the chart was a subject of prophecy (and those who deny it leave the original faith), then it follows that BC 457 was the year from which to date the 2300 days. It was necessary that 1843 should be the first published time in order that ‘the vision’ should ‘tarry,’ or that there should be a tarrying time, in which the virgin band was to slumber and sleep on the great subject of time, just before they were to be aroused by the Midnight Cry.” Second Advent Review and Sabbath Herald, Volume I, Number 2, James White.
«Երկրորդ Գալստյան քարոզիչների և պարբերականների միացյալ վկայությունն էր, երբ նրանք կանգնած էին «սկզբնական հավատի» վրա, որ աղյուսակի հրատարակությունը Հաբակուկ 2.2, 3-ի կատարման դրսևորումն էր։ Եթե աղյուսակը մարգարեության առարկա էր (իսկ նրանք, ովքեր դա ժխտում են, լքում են սկզբնական հավատը), ապա հետևում է, որ մ.թ.ա. 457 թվականն էր այն տարին, որից պետք է թվագրել 2300 օրերը։ Անհրաժեշտ էր, որ 1843 թվականը լինի առաջին հրապարակված ժամանակը, որպեսզի «տեսիլքը» «ուշանար», այսինքն՝ որպեսզի լիներ ուշացման ժամանակ, որի ընթացքում կույսերի խումբը պետք է ննջեր և քներ ժամանակի մեծ հարցի վերաբերյալ՝ հենց այն բանից առաջ, երբ նրանք պետք է արթնացվեին Կեսգիշերային Աղաղակով»։ Second Advent Review and Sabbath Herald, Volume I, Number 2, James White.