We will now address some of the implications of verse twelve of Daniel eleven, and thereafter, bring the three lines of “250” years into the history of verses eleven through fifteen, that was fulfilled at the battle of Panium in 200 BC. The line of “250” years that began in 457 BC ends in 207 BC in the middle of the period that begins with the battle of Raphia and ends with the battle of Panium. The “250” years in the line of Nero ends with the three-step history of Constantine, represented by the years 313, 321 and 330. The “250” years of the United States ends on July 4, 2026.
Այժմ մենք կանդրադառնանք Դանիել տասնմեկի տասներկուերորդ խոսքի որոշ հետևանքներին, և այնուհետև «250» տարիների երեք գծերը կբերենք տասնմեկից մինչև տասնհինգ խոսքերի պատմության մեջ, որը կատարվեց մ.թ.ա. 200 թվականին Պանիումի ճակատամարտում։ Մ.թ.ա. 457 թվականին սկսված «250» տարիների գիծը ավարտվում է մ.թ.ա. 207 թվականին՝ այն ժամանակաշրջանի միջնամասում, որը սկսվում է Ռաֆիայի ճակատամարտով և ավարտվում Պանիումի ճակատամարտով։ Ներոնի գծում «250» տարիներն ավարտվում են Կոստանդինի եռափուլ պատմությամբ, որը ներկայացված է 313, 321 և 330 թվականներով։ Միացյալ Նահանգների «250» տարիներն ավարտվում են 2026 թվականի հուլիսի 4-ին։
Nero’s line represents the history of the image of the beast testing time, first in the United States, and then in the world. The line of 457 BC places Trump at a midpoint militarily between two battles. The period that extends from 1776 also marks a midpoint for Trump’s final presidency. In order to place these lines in their proper place we will first address verse twelve, and the demise of Russia and Putin. Then the three lines of “250” years, then the line of the Hasmonean Dynasty. With those lines in place, we will place Peter in alignment with Panium. When those lines are in place we should be able to recognize how the message of July 18, 2020 is to be corrected and proclaimed, and that it is the message of the book of Joel.
Ներոնի գիծը ներկայացնում է գազանի պատկերի փորձության ժամանակի պատմությունը՝ նախ Միացյալ Նահանգներում, ապա՝ աշխարհում։ Ք.ա. 457 թվականի գիծը Թրամփին դնում է ռազմական առումով երկու ճակատամարտերի միջև գտնվող միջնակետում։ 1776 թվականից ձգվող ժամանակահատվածը ևս նշում է միջնակետ Թրամփի վերջնական նախագահության համար։ Որպեսզի այս գծերը դնենք իրենց պատշաճ տեղում, նախ կանդրադառնանք տասներկուերորդ համարին և Ռուսաստանի ու Պուտինի կործանմանը։ Այնուհետև՝ «250» տարիների երեք գծերին, ապա՝ Հասմոնյան դինաստիայի գծին։ Երբ այդ գծերը իրենց տեղում լինեն, Պետրոսին կհամադրենք Պանիումի հետ։ Երբ այդ գծերը տեղադրված լինեն, պիտի կարողանանք ճանաչել, թե ինչպես պետք է շտկվի և հռչակվի 2020 թվականի հուլիսի 18-ի պատգամը, և որ այն Հովելի գրքի պատգամն է։
King Uzziah of Judah & Ptolemy King of Egypt
Հուդայի թագավոր Օզիան և Եգիպտոսի թագավոր Պտղոմեոսը
The history that fulfilled verse eleven at the battle of Raphia aligns with the history of king Uzziah. When Isaiah is purified and empowered to proclaim the message of the latter rain, his calling came in the year that Uzziah died.
Պատմությունը, որ տասնմեկերորդ խոսքը կատարեց Ռաֆիայի ճակատամարտում, համընկնում է Օզիայի թագավորի պատմության հետ։ Երբ Եսայիան մաքրվում և զորացվում է՝ վերջին անձրևի լուրը հռչակելու համար, նրա կոչումը եկավ այն տարում, երբ Օզիան մահացավ։
In the year that king Uzziah died I saw also the Lord sitting upon a throne, high and lifted up, and his train filled the temple. Isaiah 6:1.
Այն տարում, երբ մահացավ Օզիա թագավորը, ես տեսա նաև Տիրոջը՝ նստած աթոռի վրա, բարձր ու վեհացած, և Նրա զգեստի փեշերը լցնում էին տաճարը։ Եսայիա 6:1։
Uzziah’s death was preceded by the rebellion he manifested that paralleled and aligned with the rebellion of Ptolemy just after the victory at the battle of Raphia. Uzziah and Ptolemy are symbols of a southern king whose heart has been lifted up, who rebel by seeking to combining their state authority with church authority. When Uzziah attempted to combine church and state, the leprosy on his forehead typified the mark of the beast.
Օզիայի մահվանը նախորդեց այն ապստամբությունը, որ նա դրսևորեց, որը զուգահեռ էր և համընկնում էր Պտղոմեոսի ապստամբությանը՝ Ռաֆիայի ճակատամարտում տարած հաղթանակից անմիջապես հետո։ Օզիան և Պտղոմեոսը խորհրդանիշներ են հարավի այն թագավորի, որի սիրտը բարձրացել է, և որը ապստամբում է՝ ձգտելով միավորել իր պետական իշխանությունը եկեղեցական իշխանության հետ։ Երբ Օզիան փորձեց միավորել եկեղեցին և պետությունը, նրա ճակատին հայտնված բորոտությունը նախատիպավորում էր գազանի նշանը։
And the third angel followed them, saying with a loud voice, If any man worship the beast and his image, and receive his mark in his forehead, or in his hand, The same shall drink of the wine of the wrath of God, which is poured out without mixture into the cup of his indignation; and he shall be tormented with fire and brimstone in the presence of the holy angels, and in the presence of the Lamb: And the smoke of their torment ascendeth up for ever and ever: and they have no rest day nor night, who worship the beast and his image, and whosoever receiveth the mark of his name. Revelation 14:9–11.
Եվ երրորդ հրեշտակը հետևեց նրանց՝ բարձր ձայնով ասելով. «Եթե մեկը երկրպագի գազանին և նրա պատկերին, և նրա դրոշմը ընդունի իր ճակատի վրա կամ իր ձեռքի վրա, նա ևս կխմի Աստծու բարկության գինուց, որ անխառն լցված է Նրա զայրույթի բաժակի մեջ. և նա պիտի չարչարվի կրակով և ծծումբով սուրբ հրեշտակների ներկայությամբ և Գառան ներկայությամբ։ Եվ նրանց չարչարանքի ծուխը վեր է բարձրանում հավիտյանս հավիտենից. և նրանք հանգիստ չունեն ո՛չ ցերեկ, ո՛չ գիշեր՝ նրանք, որ երկրպագում են գազանին և նրա պատկերին, և ով ընդունում է նրա անվան դրոշմը»։ Հայտնություն 14:9–11.
Uzziah then represents a progressive death from the time of his rebellious attempt to combine church and state. He then represents a lame-duck co-regency with his son for eleven years. Uzziah lived for eleven years after his rebellion. The beginning of his rebellion symbolizes the Sunday law, where church and state are combined and the mark of the beast is enforced. Eleven years later he died, representing the end of his reign as king of the southern kingdom of Judah, which was the glorious land, which is the United States.
Այսպիսով, Օզիան ներկայացնում է աստիճանական մահ՝ սկսած այն ժամանակից, երբ իր ապստամբ փորձով փորձեց միավորել եկեղեցին և պետությունը։ Այնուհետև նա ներկայացնում է տասնմեկ տարվա ընթացքում իր որդու հետ համիշխանություն՝ որպես իշխանությունից հեռացող թագավոր։ Օզիան իր ապստամբությունից հետո ապրեց տասնմեկ տարի։ Նրա ապստամբության սկիզբը խորհրդանշում է կիրակնօրյա օրենքը, երբ եկեղեցին և պետությունը միավորվում են, և գազանի նշանը պարտադրվում է։ Տասնմեկ տարի անց նա մահացավ՝ ներկայացնելով իր թագավորության ավարտը հարավային Հուդայի թագավորության վրա, որը փառավոր երկիրն էր, որը Միացյալ Նահանգներն են։
In prophetic relation to Ptolemy, Uzziah represents Judah, the glorious land and apostate Protestantism, whereas; Ptolemy represents Egypt, which is the dragon power, whose religion is spiritualism. When the two kings are considered as parallel lines, Uzziah ceases to be an illustration of the glorious land and together they become a symbol of two nations. Egypt and Judah are symbols of the religions of spiritualism and apostate Protestantism. They are a symbol of the state and the church. The statecraft and the churchcraft they represent when they are aligned as one symbol contain two nations, as was the Medes and Persians, as was France’s Egypt and Sodom, as is the United States Republican and Protestant horns, as were the northern and southern kingdoms of Israel and Judah, as well as pagan Rome and papal Rome. As a symbol of two kingdoms, they are prophetically tied together by the temple in Jerusalem where both Uzziah and Ptolemy sought to sacrifice at the temple in Jerusalem. Two nations who both rebel at the same sanctuary.
Մարգարեական առնչությամբ Պտղոմեոսի հանդեպ՝ Օզիան ներկայացնում է Հուդան, փառավոր երկիրը և ուխտադավան բողոքականությունը, մինչդեռ Պտղոմեոսը ներկայացնում է Եգիպտոսը, որը վիշապային զորությունն է, որի կրոնը հոգևորապաշտությունն է։ Երբ այս երկու թագավորները դիտվում են որպես զուգահեռ գծեր, Օզիան դադարում է լինել փառավոր երկրի պատկերացում, և միասին նրանք դառնում են երկու ազգերի խորհրդանիշ։ Եգիպտոսն ու Հուդան խորհրդանիշներ են հոգևորապաշտության և ուխտադավան բողոքականության կրոնների։ Նրանք պետության և եկեղեցու խորհրդանիշն են։ Այն պետականարվեստն ու եկեղեցականարվեստը, որ նրանք ներկայացնում են, երբ իբրև մեկ խորհրդանիշ միավորված են, ներառում են երկու ազգ, ինչպես Մարերն ու Պարսիկները, ինչպես Ֆրանսիայի Եգիպտոսն ու Սոդոմը, ինչպես Միացյալ Նահանգների Հանրապետական և Բողոքական եղջյուրները, ինչպես Իսրայելի և Հուդայի հյուսիսային և հարավային թագավորությունները, ինչպես նաև հեթանոսական Հռոմը և պապական Հռոմը։ Որպես երկու թագավորությունների խորհրդանիշ՝ նրանք մարգարեորեն կապված են իրար Երուսաղեմի տաճարով, որտեղ թե՛ Օզիան, թե՛ Պտղոմեոսը ձգտեցին զոհ մատուցել Երուսաղեմի տաճարում։ Երկու ազգեր, որոնք երկուսն էլ ապստամբում են նույն սրբարանի դեմ։
It is important to notice that the rebellion of both kings was in relation to the temple at Jerusalem, which is a symbol of the temple where Daniel saw Christ in chapter ten. Both these king’s histories align at the Ukrainian War, and in so doing they begin their testimony in 2014. They both were lifted up with military victories represented by the battle of Raphia in verse eleven. Raphia marks the borderland of the sixth kingdom of Bible prophecy and the threefold union of the Sunday law. It is also the border of the transition of the church militant unto the church triumphant.
Կարևոր է նկատել, որ երկու թագավորների ապստամբությունն էլ առնչվում էր Երուսաղեմի տաճարին, որը խորհրդանշում է այն տաճարը, որտեղ Դանիելը տասներորդ գլխում տեսավ Քրիստոսին։ Այս երկու թագավորների պատմություններն համընկնում են ուկրաինական պատերազմի ժամանակ, և այդպիսով նրանք իրենց վկայությունը սկսում են 2014 թվականին։ Նրանք երկուսն էլ բարձրացվեցին ռազմական հաղթանակներով, որոնք ներկայացված են տասնմեկերորդ համարում հիշատակված Ռաֆիայի ճակատամարտով։ Ռաֆիան նշում է աստվածաշնչյան մարգարեության վեցերորդ թագավորության սահմանային երկիրը և կիրակնօրյա օրենքի եռակի միությունը։ Այն նաև սահմանն է ռազմատենչ եկեղեցուց դեպի հաղթական եկեղեցի անցման։
After 2014, the richest king announced his intention to run for the presidency in 2015. In 2020 the richest king, representing the Republican horn received its deadly wound that would later be healed. In 2022 the Ukrainian War escalated. Trump then returned in fulfillment of verse thirteen, in the election of 2024. In July of 2023, a voice in the wilderness was sounded. December 31, 2023 the Protestant horn was resurrected, as was the Republican horn in the election of 2024, when Trump returned and then in 2025 the foundation test ended with the arrival of the temple test.
2014 թվականից հետո ամենահարուստ թագավորը հայտարարեց 2015 թվականին նախագահության համար առաջադրվելու իր մտադրության մասին։ 2020 թվականին ամենահարուստ թագավորը, որ ներկայացնում էր Հանրապետական եղջյուրը, ստացավ իր մահաբեր վերքը, որը հետագայում պիտի բժշկվեր։ 2022 թվականին ուկրաինական պատերազմը սրվեց։ Այնուհետև Թրամփը վերադարձավ՝ տասներեքերորդ համարի կատարման մեջ, 2024 թվականի ընտրություններում։ 2023 թվականի հուլիսին անապատում մի ձայն հնչեց։ 2023 թվականի դեկտեմբերի 31-ին բողոքական եղջյուրը հարություն առավ, ինչպես նաև Հանրապետական եղջյուրը՝ 2024 թվականի ընտրություններում, երբ Թրամփը վերադարձավ, և ապա 2025 թվականին հիմքի փորձությունը ավարտվեց տաճարի փորձության գալուստով։
1989
1989
The truths which were unsealed in 1989 was twofold. The prophetic parallels of the reform movements and the last six verses of Daniel eleven were unsealed at the same time. There are certain prophetic rules that were employed to establish the initial message of verse forty. Some of those very truths are now the key to the hidden history of the very same verse where those prophetic gems were discovered. I’ll give you an example.
1989 թվականին բացված ճշմարտությունները երկակի էին։ Բարեփոխչական շարժումների մարգարեական զուգահեռները և Դանիել տասնմեկերորդ գլխի վերջին վեց համարները բացվեցին միևնույն ժամանակ։ Կան որոշ մարգարեական կանոններ, որոնք գործադրվեցին քառասուներորդ համարի սկզբնական լուրը հաստատելու համար։ Այդ նույն ճշմարտություններից մի քանիսը այժմ բանալին են հենց նույն համարի թաքնված պատմության համար, որտեղ հայտնաբերվեցին այդ մարգարեական գոհարները։ Ես ձեզ մի օրինակ կտամ։
In 1989, there was no unified understanding in Adventism as to what the last six verses of Daniel represented. That lack of unification was twofold. There was no consensus of the meaning of the verses. Those who professed to have understanding of the verses presented human ideas mixed the theology of apostate Protestantism and Catholicism, the birthright heritage they received from their forefathers of the rebellion of 1863, when they fulfilled the role of the disobedient prophet at Jeroboam’s foundational rebellion. Those individual ideas of what the verses were private interpretations, at best. Their ideas of the verses were either contradictory to basic prophetic application, and often contrary to the very premise they themselves identified of the verses.
1989 թվականին ադվենտիզմում չկար միասնական ըմբռնում այն մասին, թե Դանիելի վերջին վեց համարներն ինչ էին ներկայացնում։ Այդ միասնականության բացակայությունը երկակի էր։ Չկար որևէ համընդհանուր համաձայնություն այդ համարների նշանակության վերաբերյալ։ Նրանք, ովքեր դավանում էին, թե այդ համարների ըմբռնումն ունեն, ներկայացնում էին մարդկային գաղափարներ՝ խառնված ուխտադավանությունից ընկած բողոքականության և կաթոլիկության աստվածաբանությանը՝ այն անդրանիկ ժառանգությանը, որ ստացել էին իրենց նախահայրերից՝ 1863 թվականի ապստամբությունից, երբ նրանք կատարեցին անհնազանդ մարգարեի դերը Երոբովամի հիմնադիր ապստամբության ժամանակ։ Այդ անհատական պատկերացումները, թե ինչ էին նշանակում այդ համարները, լավագույն դեպքում մասնավոր մեկնություններ էին։ Նրանց պատկերացումները այդ համարների վերաբերյալ կամ հակասում էին մարգարեական կիրառության հիմնական սկզբունքներին, և հաճախ հակառակ էին նույնիսկ այն իսկ նախադրույթին, որ իրենք իսկ վերագրում էին այդ համարներին։
What we saw in the verses was a consistent understanding of all six verses. It was the consistency of the message we saw that encouraged me to present my understanding, even when I knew all of Adventism rejected what I understood. What we understood of those verses was published first in 1996, and the understanding there set forth has only grown stronger as time has marched out over thirty years!
Այն, ինչ մենք տեսանք այդ համարներում, բոլոր վեց համարների հետևողական ըմբռնումն էր։ Մեզ խրախուսեց մեր տեսած պատգամի այդ հետևողականությունը, որպեսզի ներկայացնեմ իմ ըմբռնումը, նույնիսկ այն ժամանակ, երբ գիտեի, որ ամբողջ ադվենտիզմը մերժում էր այն, ինչ ես հասկացել էի։ Այդ համարների մեր ըմբռնումը առաջին անգամ հրատարակվեց 1996 թվականին, և այնտեղ շարադրված ըմբռնումը միայն ավելի է ամրապնդվել, քանի որ ժամանակը ընթացել է ավելի քան երեսուն տարվա ընթացքում։
If you consider the very first reference in the magazine The Time of the End, you find Testimonies, volume 9, page 11. Five years before 9/11, the magazine starts with 9/11. One of those understandings that encouraged me was in understanding that at “the time of the end” in verse forty, the kings of the north and south were spiritual, not literal powers. At that time, I already knew that Sister White said that the books of Daniel and Revelation are the same book, and that the same line of prophecy that is in Daniel, is taken up by John in the Revelation. I had found that in Revelation eleven, which was fulfilled in the history surrounding the time of the end in 1798; Sister White’s commentary upon the chapter clearly teaches that France was spiritual Egypt, and she was just as clear that in Revelation seventeen, the whore upon the beast was spiritual Babylon.
Եթե դուք նկատի առնեք «The Time of the End» ամսագրում կատարված ամենաառաջին հղումը, ապա կգտնեք «Testimonies», հատոր 9, էջ 11։ 9/11-ից հինգ տարի առաջ այդ ամսագիրը սկսվում է 9/11-ով։ Այն հասկացողություններից մեկը, որ ինձ քաջալերեց, այն էր, որ քառասուներորդ խոսքում «վերջի ժամանակում» հյուսիսի և հարավի թագավորները հոգևոր, և ոչ թե բառացի ուժեր էին։ Այդ ժամանակ ես արդեն գիտեի, որ Քույր Ուայթն ասել է, թե Դանիելի և Հայտնության գրքերը նույն գիրքն են, և որ մարգարեության նույն գիծը, որ առկա է Դանիելում, Հովհաննեսը շարունակում է Հայտնության մեջ։ Ես հայտնաբերել էի, որ Հայտնություն տասնմեկում, որը կատարվել էր 1798 թվականի վերջի ժամանակին առնչվող պատմության շրջանակներում, այդ գլխի վերաբերյալ Քույր Ուայթի մեկնաբանությունը հստակ ուսուցանում է, որ Ֆրանսիան հոգևոր Եգիպտոս էր, և նա նույնքան հստակ էր, որ Հայտնություն տասնյոթում գազանի վրա նստած պոռնիկը հոգևոր Բաբելոնն էր։
Sister White’s identification of those two powers is in The Great Controversy, and those comments tie together John and Daniel’s testimony. The definition of the king of the south in Daniel chapter eleven is the power that controls Egypt, and the king of the north is the power who controls Babylon. When the Bible and Spirit of Prophecy worked in tandem to establish a truth by bringing Daniel and Revelation together to prove the point, was something I could never surrender to any misguided theologian, or misguided self-appointed leader of a self-supporting ministry.
Քույր Ուայթի կողմից այդ երկու իշխանությունների նույնականացումը գտնվում է «Մեծ պայքար»-ում, և այդ դիտողությունները կապում են Հովհաննեսի և Դանիելի վկայությունները։ Դանիել մարգարեի գրքի տասնմեկերորդ գլխում հարավի թագավորի սահմանումն այն իշխանությունն է, որ վերահսկում է Եգիպտոսը, իսկ հյուսիսի թագավորը այն իշխանությունն է, որ վերահսկում է Բաբելոնը։ Երբ Աստվածաշունչը և Մարգարեության Հոգին համատեղ գործեցին՝ ճշմարտություն հաստատելու համար՝ ի մի բերելով Դանիելն ու Հայտնությունը՝ այդ միտքը ապացուցելու համար, դա մի բան էր, որ ես երբեք չէի կարող զիջել որևէ մոլորված աստվածաբանի կամ ինքնաօժանդակ ծառայության որևէ մոլորված ինքնակոչ առաջնորդի։
To understand Ptolemy and Uzziah as symbols of the battle of Raphia and the fallout that occurs after their hearts are lifted up, is to be governed by the fact that Ptolemy represents the dragon power who defeats the proxy power of Rome, only to lose to the proxy power who had defeated Ptolemy in verse ten and in 1989. The historical distinctions are purposeful and important.
Պտղոմեոսին և Օզիայիին որպես Ռաֆիայի ճակատամարտի խորհրդանիշներ և այն հետևանքների, որոնք տեղի են ունենում նրանց սրտերը բարձրանալուց հետո, հասկանալը նշանակում է ղեկավարվել այն իրողությամբ, որ Պտղոմեոսը ներկայացնում է վիշապային իշխանությունը, որը հաղթում է Հռոմի ներկայացուցիչ իշխանությանը, բայց ապա պարտվում է այն ներկայացուցիչ իշխանությունից, որը հաղթել էր Պտղոմեոսին տասներորդ համարում և 1989 թվականին։ Պատմական տարբերակումները միտումնավոր են և կարևոր։
Uzziah receives the mark of the beast when he attempts to bring church and state together, Uzziah is the glorious land, and the glorious land was a major argument in the beginning of the message in 1989. Is the glorious land the United States, or is it the Seventh-day Adventist church? Those who then held to the erroneous idea that the glorious land is the Adventist church, along with any who still do—would argue that the glorious holy mountain of verse forty-five was clearly God’s church, so that meant to them, that a mountain and a land were the same symbol. Standard human reasoning, I suppose.
Ոզիան ստանում է գազանի դրոշմը, երբ նա փորձում է եկեղեցին և պետությունը միավորել. Ոզիան փառավոր երկիրն է, և «փառավոր երկիրը» 1989 թվականի պատգամի սկզբում գլխավոր փաստարկներից մեկն էր։ Արդյո՞ք փառավոր երկիրը Միացյալ Նահանգներն է, թե՞ Յոթերորդ օրվա ադվենտիստական եկեղեցին։ Նրանք, ովքեր այն ժամանակ հավատարիմ էին այն սխալ գաղափարին, թե փառավոր երկիրը ադվենտիստական եկեղեցին է, ինչպես նաև նրանք, ովքեր դեռևս այդպես են կարծում, կպնդեին, որ քառասունհինգերորդ համարի փառավոր սուրբ լեռը ակնհայտորեն Աստծո եկեղեցին էր, և, հետևաբար, նրանց համար դա նշանակում էր, որ լեռը և երկիրը նույն խորհրդանիշն են։ Ենթադրում եմ՝ մարդկային սովորական տրամաբանություն։
Uzziah is the glorious land, and Ptolemy is Egypt. Uzziah, as the glorious land has the two horns of Protestantism and Republicanism. The political manifestation of Ptolemy is communism and its varied forms, and the religious manifestation of Ptolemy is spiritualism and its varied forms. A characteristic of the dragon power is that it is a confederacy, but the false prophet, who is the glorious land is a single nation with two horns.
Օզիան փառավոր երկիրն է, իսկ Պտղոմեոսը՝ Եգիպտոսը։ Օզիան, որպես փառավոր երկիր, ունի բողոքականության և հանրապետականության երկու եղջյուրները։ Պտղոմեոսի քաղաքական դրսևորումը կոմունիզմն է և դրա զանազան ձևերը, իսկ Պտղոմեոսի կրոնական դրսևորումը սպիրիտիզմն է և դրա զանազան ձևերը։ Վիշապի իշխանության հատկանիշներից մեկն այն է, որ այն դաշինք է, մինչդեռ սուտ մարգարեն, որը փառավոր երկիրն է, երկու եղջյուր ունեցող մեկ ազգ է։
Daniel eleven verse forty established that the United States was the proxy power of the papacy when the Soviet Union was swept away in 1989. This truth aligns with the role of the two-horned earth beast of Revelation thirteen, for the two books are the same.
Դանիէլ տասնմէկի քառասուներորդ համարը հաստատեց, որ Միացեալ Նահանգները պապականութեան փոխանորդ ուժն էր, երբ Խորհրդային Միութիւնը 1989 թուականին swept away եղաւ։ Այս ճշմարտութիւնը համահունչ է Յայտնութիւն տասներեքի երկեղջիւր երկրային գազանի դերին, քանի որ այդ երկու գրքերը նոյնն են։
And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. And he exerciseth all the power of the first beast before him, and causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast, whose deadly wound was healed. Revelation 13:11, 12.
Եվ ես տեսա մի ուրիշ գազան, որ ելնում էր երկրից. և նա ուներ գառան նման երկու եղջյուր, և խոսում էր վիշապի պես։ Եվ նա գործում է առաջին գազանի ամբողջ իշխանությունը նրա առաջ, և ստիպում է երկրին ու նրա մեջ բնակվողներին երկրպագել առաջին գազանին, որի մահաբեր վերքը բժշկվել էր։ Հայտնություն 13:11, 12.
Revelation thirteen identifies the United States as the proxy power of the Papacy, for the earth beast “exerciseth al the power of the” beast out of the sea that came “before him.” In verse two the dragon of pagan Rome had given the Papacy its power, seat and great authority. The word translated as “power” means power, but in verse twelve it is a different word that is translated as “power,” meaning “delegated authority.”
Հայտնություն տասներեքը Միացյալ Նահանգներին նույնացնում է որպես Պապականության ներկայացուցիչ իշխանությունը, որովհետև երկրի գազանը «գործադրում է այն» ծովից ելած գազանի «ամբողջ իշխանությունը», որ եկել էր «իր առաջը»։ Երկրորդ խոսքում հեթանոսական Հռոմի վիշապը Պապականությանը տվել էր իր զորությունը, աթոռը և մեծ իշխանությունը։ «Զորություն» թարգմանված բառը նշանակում է զորություն, սակայն տասներկուերորդ խոսքում «իշխանություն» թարգմանվածը այլ բառ է, որը նշանակում է «պատվիրակված իշխանություն»։
The United States is the proxy power of the papacy, who has been typified by pagan Rome, who gave its military and economic support to the papacy as set forth in verse two. In doing so pagan Rome typified the United States who would also give its “chariots, ships and horsemen” to do the dirty-work of the papal power.
Միացյալ Նահանգները պապականության փոխանորդ իշխանությունն է, որը նախատիպվել է հեթանոսական Հռոմով, որն էլ, ինչպես ներկայացված է երկրորդ համարում, իր ռազմական և տնտեսական աջակցությունը տվեց պապականությանը։ Այդպիսով հեթանոսական Հռոմը նախատիպեց Միացյալ Նահանգներին, որը նույնպես իր «կառքերը, նավերը և հեծյալներին» պիտի տար՝ պապական իշխանության կեղտոտ գործն անելու համար։
When the three battles of verse ten, eleven and fifteen were fulfilled in history, Antiochus Magnus was at each battle. This fact identifies that the power represented in the three battles is a proxy power of the beast, for it is always Antiochus, and Antiochus in 1989 was the proxy power of the United States.
Երբ տասներորդ, տասնմեկերորդ և տասնհինգերորդ համարների երեք պատերազմները կատարվեցին պատմության մեջ, Անտիոքոս Մագնուսը ներկա էր յուրաքանչյուր պատերազմին։ Այս փաստը նույնականացնում է, որ երեք պատերազմներով ներկայացված իշխանությունը գազանի փոխանորդ իշխանություն է, որովհետև միշտ Անտիոքոսն է, իսկ 1989 թվականին Անտիոքոսը Միացյալ Նահանգների փոխանորդ իշխանությունն էր։
The three battles that lead to the Sunday law of verse sixteen bear the signature of Alpha and Omega, and also the structure of truth. It is the United States in the first battle and the third battle, identifying an alpha and omega in the first and last battle. The three battles that lead to the Sunday law of verse sixteen also bear the signature of truth. The proxy power of Nazi Ukraine is the battle in the middle that represents the rebellion of the middle waymark in the framework of the Hebrew word truth. The three battles represent 1989 unto the Sunday law, which means they represent the “hidden history” of verse forty.
Տասնվեցերորդ համարի կիրակնօրյա օրենքին հասցնող երեք ճակատամարտերը կրում են Ալֆայի և Օմեգայի կնիքը, ինչպես նաև ճշմարտության կառուցվածքը։ Առաջին ճակատամարտում և երրորդ ճակատամարտում Միացյալ Նահանգներն են, ինչը նույնացնում է ալֆան և օմեգան առաջին և վերջին ճակատամարտերում։ Տասնվեցերորդ համարի կիրակնօրյա օրենքին հասցնող երեք ճակատամարտերը նաև կրում են ճշմարտության կնիքը։ Նացիստական Ուկրաինայի վստահված ուժը միջին ճակատամարտն է, որը ներկայացնում է եբրայերեն «ճշմարտություն» բառի կառուցվածքում միջին ճանապարհային նշանի ապստամբությունը։ Երեք ճակատամարտերը ներկայացնում են 1989 թվականից մինչև կիրակնօրյա օրենքը ընկած ժամանակահատվածը, ինչը նշանակում է, որ դրանք ներկայացնում են քառասուներորդ համարի «թաքնված պատմությունը»։
Verse eleven of Revelation eleven identifies 2023, as the point where both horns are resurrected. Daniel eleven, verse eleven identifies the very same period of history. The internal line of prophecy and the external line of prophecy align in 2023. The internal line is the “thing” Daniel understood and the external line is the “vision” he understood.
Հայտնություն 11-ի տասնմեկերորդ համարը 2023 թվականը նույնացնում է որպես այն կետը, երբ երկու եղջյուրներն էլ հարություն են առնում։ Դանիել 11-ի տասնմեկերորդ համարը նույնությամբ նույնացնում է պատմության հենց այդ նույն ժամանակահատվածը։ Մարգարեության ներքին գիծը և մարգարեության արտաքին գիծը համընկնում են 2023 թվականին։ Ներքին գիծը այն «բանն» է, որ Դանիելը հասկացավ, իսկ արտաքին գիծը այն «տեսիլքն» է, որ նա հասկացավ։
The temple test that Daniel illustrates began at the twenty-second day, and twenty-two years after 9/11, which is the point that Isaiah entered the temple brings you to 2023. Isaiah identifies the death of Uzziah after living with leprosy for eleven years at 9/11. The work of erecting the temple consists of first laying the foundation, and thereafter erecting the temple and placing the cap stone which then leads to the third litmus test, represented by the feast of trumpets in the line of Leviticus twenty-three. The internal work of the everlasting gospel is accomplished during the history of the external line. In verse eleven Putin has been typified by Ptolemy, and king Uzziah provides a second witness to the illustration of the king of the south who is lifted up through military success, who thereafter attempts to insert themselves into the realm of religion.
Դանիելի ներկայացրած տաճարի փորձությունը սկսվեց քսաներկուերորդ օրը, և 9/11-ից քսաներկու տարի անց, որն այն պահն է, երբ Եսային մտավ տաճար, քեզ հասցնում է 2023 թվական։ Եսային նույնացնում է Ոզիայի մահը՝ այն բանից հետո, երբ նա տասնմեկ տարի բորոտությամբ էր ապրել, 9/11-ի հետ։ Տաճարի կանգնեցման գործը նախ բաղկացած է հիմքը դնելուց, ապա՝ տաճարը կանգնեցնելուց և գագաթաքարը տեղադրելուց, ինչը այնուհետև հանգեցնում է երրորդ լակմուսային փորձությանը, որը ներկայացված է Ղևտական քսաներեքի գծում՝ փողերի տոնով։ Հավիտենական ավետարանի ներքին գործը կատարվում է արտաքին գծի պատմության ընթացքում։ Տասնմեկերորդ համարում Պուտինը նախատիպավորված է Պտղոմեոսի միջոցով, իսկ Ոզիա թագավորը երկրորդ վկա է ապահովում հարավի թագավորի այն պատկերացման համար, որը ռազմական հաջողության միջոցով բարձրացվում է, և որն այնուհետև փորձում է ներխուժել կրոնի ոլորտ։
And the king of the south shall be moved with choler, and shall come forth and fight with him, even with the king of the north: and he shall set forth a great multitude; but the multitude shall be given into his hand. And when he hath taken away the multitude, his heart shall be lifted up; and he shall cast down many ten thousands: but he shall not be strengthened by it. Daniel 11:11, 12.
Եվ հարավի թագավորը բարկությամբ պիտի բորբոքվի, և դուրս պիտի գա ու պատերազմի նրա դեմ, այսինքն՝ հյուսիսի թագավորի դեմ. և նա մեծ բազմություն պիտի հանի. բայց այդ բազմությունը նրա ձեռքը պիտի տրվի։ Եվ երբ որ նա վերացնի այդ բազմությունը, նրա սիրտը պիտի գոռոզանա. և նա բյուրավորներ պիտի կործանի, բայց դրանով պիտի չզորանա։ Դանիէլ 11:11, 12.
Uriah Smith addresses Ptolemy Philopator’s history and his attempt to offer sacrifices in Jerusalem’s temple.
Ուրիա Սմիթը անդրադառնում է Պտղոմեոս Փիլոպատորի պատմությանը և Երուսաղեմի տաճարում զոհեր մատուցելու նրա փորձին։
“Ptolemy lacked the prudence to make a good use of his victory. Had he followed up his success, he would probably have become master of the whole kingdom of Antiochus; but content with making only a few menaces and a few threats, he made peace that he might be able to give himself up to the uninterrupted and uncontrolled indulgence of his brutish passions. Thus, having conquered his enemies, he was overcome by his vices, and, forgetful of the great name which he might have established, he spent his time in feasting and lewdness.
«Պտղոմեոսը զուրկ էր այն խոհեմությունից, որով կարելի լիներ իր հաղթանակը բարի կերպով գործածել։ Եթե նա շարունակեր իր հաջողությունը, հավանաբար կդառնար Անտիոքոսի ամբողջ թագավորության տերը. բայց, բավարարվելով միայն մի քանի սպառնալիքներով և մի քանի ահաբեկումներով, հաշտություն կնքեց, որպեսզի կարողանար անձնատուր լինել իր անասնական կրքերի անխափան և անսանձ հաճույքներին։ Այսպես, հաղթելով իր թշնամիներին՝ նա պարտվեց իր արատներից, և, մոռանալով այն մեծ անունը, որ կարող էր հաստատել, իր ժամանակը անց էր կացնում խնջույքների և պոռնկության մեջ»։
“His heart was lifted up by his success, but he was far from being strengthened by it; for the inglorious use he made of it caused his own subjects to rebel against him. But the lifting up of his heart was more especially manifested in his transactions with the Jews. Coming to Jerusalem, he there offered sacrifices, and was very desirous of entering into the most holy place of the temple, contrary to the law and religion of that place; but being, though with great difficulty, restrained, he left the place burning with anger against the whole nation of the Jews, and immediately commenced against them a terrible and relentless persecution. In Alexandria, where the Jews had resided since the days of Alexander, and enjoyed the privileges of the most favored citizens, forty thousand according to Eusebius, sixty thousand according to Jerome, were slain in this persecution. The rebellion of the Egyptians, and the massacre of the Jews, certainly were not calculated to strengthen him in his kingdom, but were sufficient rather almost totally to ruin it.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 254.
«Նրա սիրտը բարձրացավ իր հաջողությունից, սակայն նա դրանով զորացած լինելուց շատ հեռու էր. որովհետև այն անփառունակ կերպով, որով նա օգտվեց դրանից, պատճառ եղավ, որ իր իսկ հպատակները ապստամբեն նրա դեմ։ Բայց նրա սրտի բարձրացումն առավելապես դրսևորվեց հրեաների հետ ունեցած նրա հարաբերություններում։ Գալով Երուսաղեմ՝ նա այնտեղ զոհեր մատուցեց և խիստ ցանկացավ մտնել տաճարի ամենասուրբ վայրը՝ հակառակ այդ վայրի օրենքին ու կրոնին. սակայն, թեև մեծ դժվարությամբ, նրան զսպեցին, և նա թողեց այդ վայրը՝ բորբոքված լինելով ամբողջ հրեա ազգի դեմ, և անմիջապես նրանց դեմ սկսեց սարսափելի ու անողոք հալածանք։ Ալեքսանդրիայում, որտեղ հրեաները բնակվել էին Ալեքսանդրի օրերից ի վեր և վայելում էին ամենաարտոնյալ քաղաքացիների իրավունքները, այս հալածանքի ընթացքում սպանվեցին քառասուն հազար՝ ըստ Եվսեբիոսի, վաթսուն հազար՝ ըստ Հերոնիմոսի։ Եգիպտացիների ապստամբությունը և հրեաների կոտորածը, անշուշտ, այնպիսի բաներ չէին, որ նպաստեին նրա թագավորության մեջ զորանալուն, այլ ավելի շուտ բավական էին այն գրեթե ամբողջությամբ կործանելու համար»։ Ուրիա Սմիթ, Դանիելը և Հայտնությունը, 254։
Ptolemy Philopator’s military victory at Raphia in 217 BC, did not strengthen Ptolemy, but it caused “his heart to be lifted up.” Victory in the Ukrainian War will not strengthen Putin, but it will “lift up his heart,” as did military success cause king Uzziah to lift up his heart.
Պտղոմեոս Փիլոպատորի ռազմական հաղթանակը Ռաֆիայում մ.թ.ա. 217 թվականին չզորացրեց Պտղոմեոսին, այլ պատճառ դարձավ, որ «նրա սիրտը հպարտանա»։ Ուկրաինական պատերազմում հաղթանակը չի զորացնի Պուտինին, սակայն «կհպարտացնի նրա սիրտը», ինչպես ռազմական հաջողությունն էլ պատճառ եղավ, որ Ոզիա թագավորը հպարտանա իր սրտում։
And Uzziah prepared for them throughout all the host shields, and spears, and helmets, and habergeons, and bows, and slings to cast stones. And he made in Jerusalem engines, invented by cunning men, to be on the towers and upon the bulwarks, to shoot arrows and great stones withal. And his name spread far abroad; for he was marvellously helped, till he was strong. But when he was strong, his heart was lifted up to his destruction: for he transgressed against the Lord his God, and went into the temple of the Lord to burn incense upon the altar of incense. 2 Chronicles 26:14–16.
Եվ Ոզիան ամբողջ զորքի համար պատրաստեց վահաններ, նիզակներ, սաղավարտներ, զրահներ, աղեղներ և պարսատիկներ՝ քարեր նետելու համար։ Եվ Երուսաղեմում նա շինեց մեքենաներ, որ հնարագետ մարդիկ էին հնարել, որպեսզի լինեն աշտարակների վրա և պարիսպների անկյունների վրա՝ նետեր և մեծ քարեր արձակելու համար։ Եվ նրա անունը հեռու տարածվեց, որովհետև նա հրաշալի կերպով օգնություն ստացավ, մինչև որ հզորացավ։ Բայց երբ հզորացավ, նրա սիրտը բարձրացավ՝ իր կործանման համար, որովհետև նա հանցագործություն գործեց իր Տեր Աստծու դեմ և մտավ Տիրոջ տաճարը՝ խունկ ծխելու խնկի սեղանի վրա։ Բ Մնացորդաց 26:14–16.
Two southern kings whose hearts were lifted up from military victories, attempted to enter the same temple and offer and offering, which only a priest was allowed to do. In both cases, the priests resisted the proud kings attempts to do so. One king then initiated a retaliation upon the Jews, and the other was struck in the forehead with leprosy.
Երկու հարավային թագավորներ, որոնց սրտերը բարձրացել էին ռազմական հաղթանակներից, փորձեցին մտնել նույն տաճարը և մատուցել մի ընծա, ինչը միայն քահանային էր թույլատրված անել։ Երկու դեպքում էլ քահանաները դիմադրեցին հպարտ թագավորների՝ այդպես վարվելու փորձերին։ Այնուհետև մի թագավոր հրեաների դեմ հաշվեհարդար նախաձեռնեց, իսկ մյուսը ճակատին բորոտությամբ հարվածվեց։
And Azariah the priest went in after him, and with him fourscore priests of the Lord, that were valiant men: And they withstood Uzziah the king, and said unto him, It appertaineth not unto thee, Uzziah, to burn incense unto the Lord, but to the priests the sons of Aaron, that are consecrated to burn incense: go out of the sanctuary; for thou hast trespassed; neither shall it be for thine honour from the Lord God. Then Uzziah was wroth, and had a censer in his hand to burn incense: and while he was wroth with the priests, the leprosy even rose up in his forehead before the priests in the house of the Lord, from beside the incense altar. And Azariah the chief priest, and all the priests, looked upon him, and, behold, he was leprous in his forehead, and they thrust him out from thence; yea, himself hasted also to go out, because the Lord had smitten him. And Uzziah the king was a leper unto the day of his death, and dwelt in a several house, being a leper; for he was cut off from the house of the Lord: and Jotham his son was over the king’s house, judging the people of the land. Now the rest of the acts of Uzziah, first and last, did Isaiah the prophet, the son of Amoz, write. 2 Chronicles 26:17–22.
Եվ Ազարիա քահանան մտավ նրա հետևից, և նրա հետ՝ Տիրոջ ութսուն քաջարի քահանաներ. և նրանք ընդդիմացան Օզիա թագավորին ու ասացին նրան. «Քեզ չի պատկանում, ո՛վ Օզիա, խունկ ծխել Տիրոջը, այլ՝ Ահարոնի որդիներին՝ քահանաներին, որոնք օծվել են խունկ ծխելու համար. դուրս ել սրբարանից, որովհետև հանցանք գործեցիր. և դա քեզ համար պատիվ չի լինելու Տեր Աստծուց»։ Այնժամ Օզիան բարկացավ, և նրա ձեռքին մի բուրվառ կար՝ խունկ ծխելու համար. և մինչ նա բարկացած էր քահանաների վրա, բորոտությունը ելավ նրա ճակատին՝ քահանաների առաջ, Տիրոջ տանը, խնկի սեղանի մոտից։ Եվ Ազարիա քահանայապետը և բոլոր քահանաները նայեցին նրան, և ահա նա բորոտ էր իր ճակատին. և նրանք նրան դուրս քշեցին այնտեղից. այո՛, ինքն էլ շտապեց դուրս գալ, որովհետև Տերն էր հարվածել նրան։ Եվ Օզիա թագավորը բորոտ մնաց մինչև իր մահվան օրը և բնակվում էր առանձնացած տանը՝ որպես բորոտ, որովհետև նա կտրված էր Տիրոջ տնից. և նրա որդի Հովթամը վերակացու էր թագավորի տան վրա՝ դատելով երկրի ժողովրդին։ Իսկ Օզիայի գործերի մնացյալը՝ առաջինից մինչև վերջինը, գրեց Ամոսի որդի Եսայիա մարգարեն։ Բ Մնացորդաց 26:17–22։
In 2014, the globalists of Europe and the Obama regime initiated a color revolution upon the nation of the Ukraine. In 2022 Russia began an invasion that will ultimately lead to a victory for Putin and Russia; represented by Ptolemy and Uzziah, the kings of the south. Verse twelve says that after the victory of Putin, “his heart shall be lifted up; and he shall cast down many ten thousands: but he shall not be strengthened by it.” History then records a progressive demise of his kingdom.
2014 թվականին Եվրոպայի գլոբալիստները և Օբամայի վարչակարգը գունավոր հեղափոխություն նախաձեռնեցին Ուկրաինա ազգի դեմ։ 2022 թվականին Ռուսաստանը սկսեց մի ներխուժում, որն ի վերջո կհանգեցնի Պուտինի և Ռուսաստանի հաղթանակին՝ ներկայացված հարավի թագավորներ Պտղոմեոսի և Օզիայի միջոցով։ Տասներկուերորդ համարը ասում է, որ Պուտինի հաղթանակից հետո «նրա սիրտը պիտի բարձրանա, և նա պիտի տապալի բյուրավորներին, բայց դրանով պիտի չզորանա»։ Այնուհետև պատմությունը արձանագրում է նրա թագավորության աստիճանական կործանումը։
The progressive demise led to his death, and by the time Antiochus the Great retaliates for his loss at Raphia, Antiochus was no longer engaged with Ptolemy Philopator, Antiochus was then addressing a young child who was then Egypt’s ruler. A child is a symbol of the last generation, so at one level the child king that Antiochus defeats at Panium is the final generation of the kingdom of the south. At the practical level the child king represents weakness in relation to Antiochus’s strength.
Աստիճանական անկումը նրան տարավ դեպի մահ, և մինչ Անտիոքոս Մեծը Ռաֆիայում իր կրած պարտության համար հակահարված էր տալիս, Անտիոքոսն այլևս գործ չուներ Պտղոմեոս Ֆիլոպատորի հետ. այդ ժամանակ Անտիոքոսը դիմակայում էր մի մանկահասակ երեխայի, որն այն ժամանակ Եգիպտոսի իշխանն էր։ Երեխան վերջին սերնդի խորհրդանիշ է, ուստի մի մակարդակում այն մանկահասակ թագավորը, որին Անտիոքոսը պարտության է մատնում Պանիումում, հարավի թագավորության վերջին սերունդն է։ Գործնական մակարդակում մանկահասակ թագավորը ներկայացնում է թուլություն՝ Անտիոքոսի զորության համեմատությամբ։
“The peace concluded between Ptolemy Philopater and Antiochus lasted fourteen years. Meanwhile Ptolemy died from intemperance and debauchery, and was succeeded by his son, Ptolemy Epiphanes, a child then four or five years old. Antiochus, during the same time, having suppressed rebellion in his kingdom, and reduced and settled the eastern parts in their obedience, was at leisure for any enterprise when young Epiphanes came to the throne of Egypt; and thinking this too good an opportunity for enlarging his dominion to be let slip, he raised an immense army “greater than the former” (for he had collected many forces and acquired great riches in his eastern expedition), and set out against Egypt, expecting to have an easy victory over the infant king. How he succeeded we shall presently see; for here new complications enter into the affairs of these kingdoms, and new actors are introduced upon the stage of history.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 255.
«Պտղոմեոս Փիլոպատրի և Անտիոքոսի միջև կնքված խաղաղությունը տևեց տասնչորս տարի։ Մինչ այդ Պտղոմեոսը մահացավ անզսպության և անառակության հետևանքով, և նրան հաջորդեց նրա որդին՝ Պտղոմեոս Էպիփանեսը, որն այն ժամանակ չորս կամ հինգ տարեկան երեխա էր։ Նույն ժամանակամիջոցում Անտիոքոսը, ճնշելով ապստամբությունը իր թագավորության մեջ և արևելյան կողմերը հպատակության բերելով ու այնտեղ կարգ հաստատելով, ազատ էր որևէ ձեռնարկման համար, երբ երիտասարդ Էպիփանեսը բարձրացավ Եգիպտոսի գահը. և մտածելով, թե իր տիրապետությունն ընդարձակելու համար այս չափազանց նպաստավոր առիթը չպետք է բաց թողնել, նա հավաքեց ահռելի զորք՝ «նախկինից ավելի մեծ» (քանզի իր արևելյան արշավանքի ընթացքում նա շատ ուժեր էր հավաքել և մեծ հարստություններ էր ձեռք բերել), և արշավեց Եգիպտոսի դեմ՝ ակնկալելով մանկահասակ թագավորի նկատմամբ հեշտ հաղթանակ։ Թե նա ինչպես հաջողեց, շուտով կտեսնենք. որովհետև այստեղ նոր բարդություններ են մտնում այս թագավորությունների գործերի մեջ, և պատմության բեմ են ելնում նոր գործող անձինք»։ Ուրիա Սմիթ, Դանիելը և Հայտնությունը, 255։
The King of the South
Հարավի թագավորը
To outline the final steps of Russia, is to outline the final steps of the prophetic king of the south. A prophetic characteristic of the spiritual king of the south that arrived in prophetic history at the time of the end in 1798—is how it comes to its end. It is also a prophetic characteristic of the king of the north, and the false prophet. Each of the three powers that lead the world to Armageddon have endings that are specifically identified in God’s Word. Whatever happens to Putin and Russia will have been typified with past lines of the king of the south.
Ռուսաստանի վերջին քայլերը ուրվագծել՝ նշանակում է ուրվագծել հարավի մարգարեական թագավորի վերջին քայլերը։ Հոգևոր հարավի թագավորի մի մարգարեական հատկանիշ, որը մարգարեական պատմության մեջ հայտնվեց վերջի ժամանակում՝ 1798 թվականին,— այն է, թե ինչպես է նա գալիս իր վախճանին։ Սա նաև հյուսիսի թագավորի և սուտ մարգարեի մարգարեական հատկանիշն է։ Այն երեք զորություններից յուրաքանչյուրի վախճանը, որոնք աշխարհը տանում են դեպի Արմագեդոն, առանձնահատուկ կերպով նույնականացված է Աստծո Խոսքում։ Ինչ էլ որ պատահի Պուտինի և Ռուսաստանի հետ, այն նախատիպված կլինի հարավի թագավորի անցյալ գծերով։
The examples of the spiritual king of the south’s demise were typified by the demise of the first spiritual king of the south, who was atheistic France during the period of the Revolution. The demise of the southern kingdom includes the demise of the southern king. Napoleon’s demise corresponds to the demise of France, and aligns with the demise of the next kingdom of the south, who was Russia. Russia as the modern king of the south began in revolution, just as France, as the king of the south, began with revolution.
Հոգևոր հարավի թագավորի կործանման օրինակները նախատիպավորվեցին հարավի առաջին հոգևոր թագավորի՝ Հեղափոխության ժամանակաշրջանում աթեիստական Ֆրանսիայի կործանմամբ։ Հարավային թագավորության կործանումը ներառում է հարավի թագավորի կործանումը։ Նապոլեոնի կործանումը համապատասխանում է Ֆրանսիայի կործանմանը և համընկնում է հարավի հաջորդ թագավորության՝ Ռուսաստանի կործանման հետ։ Ռուսաստանը, որպես արդի հարավի թագավոր, սկսվեց հեղափոխությամբ, ինչպես որ Ֆրանսիան, որպես հարավի թագավոր, սկսվեց հեղափոխությամբ։
Revolution is a characteristic of the dragon, who is the symbol of the southern kings. The dragon, the primary symbol of the king of the south is Satan, and as he attempts a revolution at the end of the millennium, fire comes down out of heaven and devours him. His rebellion in heaven at the beginning was the alpha of his rebellion at the conclusion of the millennium.
Հեղափոխությունը վիշապի բնութագրական հատկանիշն է, որը հարավի թագավորների խորհրդանիշն է։ Վիշապը՝ հարավի թագավորի գլխավոր խորհրդանիշը, Սատանան է, և երբ նա հազարամյակի ավարտին փորձում է հեղափոխություն բարձրացնել, կրակ է իջնում երկնքից և լափում նրան։ Նրա ապստամբությունը երկնքում սկզբում ալֆան էր նրա ապստամբության, որ տեղի է ունենում հազարամյակի ավարտին։
In 1798, France prophetically took the throne as the spiritual king of the south during the French Revolution. That revolution swept through the nations of Europe and ultimately arrived at the Russian Revolution that was quickly followed by the Bolshevik Revolution in the same year.
1798 թվականին Ֆրանսիան մարգարեականորեն գահ բարձրացավ որպես հարավի հոգևոր թագավոր՝ Ֆրանսիական հեղափոխության ընթացքում։ Այդ հեղափոխությունը սփռվեց Եվրոպայի ազգերի միջով և ի վերջո հասավ Ռուսական հեղափոխությանը, որին նույն թվականին շուտով հետևեց Բոլշևիկյան հեղափոխությունը։
The Russian Revolution of 1917 consisted of two main steps: the February Revolution (which overthrew the Tsarist monarchy, ended autocracy, and established a provisional government amid a period of dual power with the Soviets) and the October Revolution (also called the Bolshevik Revolution, where the Bolsheviks under Lenin seized power in a coup, leading to the establishment of Soviet rule and the path to socialism/communism).
1917 թվականի Ռուսական հեղափոխությունը բաղկացած էր երկու գլխավոր փուլերից՝ Փետրվարյան հեղափոխությունից (որը տապալեց ցարական միապետությունը, վերջ դրեց ինքնակալությանը և հաստատեց ժամանակավոր կառավարություն՝ սովետների հետ երկիշխանության մի շրջանի պայմաններում) և Հոկտեմբերյան հեղափոխությունից (որը նաև կոչվում է բոլշևիկյան հեղափոխություն, որի ընթացքում Լենինի գլխավորած բոլշևիկները պետական հեղաշրջմամբ զավթեցին իշխանությունը, ինչը հանգեցրեց խորհրդային իշխանության հաստատմանը և սոցիալիզմի/կոմունիզմի տանող ուղուն)։
In historical analyses and revolutionary theory (particularly from Marxist perspectives like those of Trotsky, Luxemburg, and others drawing parallels), the French Revolution (1789–1799) is often seen as typifying or providing a schema for the course of the Russian events. The two steps of the French Revolution that typified these Russian phases are:
Պատմական վերլուծություններում և հեղափոխական տեսության մեջ (մասնավորապես մարքսիստական տեսանկյուններից, ինչպիսիք են Տրոցկու, Լյուքսեմբուրգի և զուգահեռներ անցկացնող այլոց հայացքները), Ֆրանսիական հեղափոխությունը (1789–1799) հաճախ դիտվում է որպես ռուսական իրադարձությունների ընթացքը տիպականացնող կամ դրա համար սխեմա տրամադրող օրինակ։ Ֆրանսիական հեղափոխության այն երկու փուլերը, որոնք տիպականացրին այս ռուսական փուլերը, հետևյալն են.
-
The initial moderate/constitutional phase (roughly 1789–1792), which aligns with the February Revolution. This French phase began with the storming of the Bastille, the convening of the Estates-General/National Assembly, the abolition of feudal privileges, the Declaration of the Rights of Man, and the establishment of a constitutional monarchy under the Girondins and moderate reformers. It overthrew absolute monarchy but retained elements of bourgeois/liberal governance and dual/contested power structures (e.g., between the Assembly and the lingering monarchy). Similarly, February 1917 ended Tsarism, but led to a bourgeois provisional government and dual power with the Soviets.
Սկզբնական չափավոր/սահմանադրական փուլը (մոտավորապես 1789–1792), որը համընկնում է Փետրվարյան հեղափոխությանը։ Ֆրանսիական այս փուլը սկսվեց Բաստիլի գրավմամբ, Գլխավոր շտատների/Ազգային ժողովի գումարմամբ, ֆեոդալական արտոնությունների վերացմամբ, Մարդու իրավունքների հռչակագրով և սահմանադրական միապետության հաստատմամբ՝ ժիրոնդականների և չափավոր բարեփոխիչների առաջնորդությամբ։ Այն տապալեց բացարձակ միապետությունը, սակայն պահպանեց բուրժուական/լիբերալ կառավարման տարրեր և երկակի/վիճարկվող իշխանական կառուցվածքներ (օրինակ՝ Ժողովի և դեռևս պահպանվող միապետության միջև)։ Նմանապես, 1917 թվականի Փետրվարը վերջ դրեց ցարիզմին, բայց հանգեցրեց բուրժուական ժամանակավոր կառավարության և երկիշխանության՝ սովետների հետ։
-
The radical/Jacobin phase (roughly 1792–1794, including the establishment of the First Republic, the execution of Louis XVI, and the Reign of Terror under Robespierre and the Jacobins/Committee of Public Safety) aligns with the October (Bolshevik) Revolution. The Jacobins seized power from the more moderate Girondins through radical action, declared a republic, suppressed counter-revolution, and pushed the revolution toward deeper social transformation and defense against internal/external threats. This mirrors how the Bolsheviks overthrew the provisional government, consolidated proletarian/dictatorship-of-the-proletariat rule, and advanced revolutionary socialism.
արմատական/յակոբինյան փուլը (մոտավորապես 1792–1794 թթ., ներառյալ Առաջին Հանրապետության հաստատումը, Լյուդովիկոս XVI-ի մահապատիժը և Ահաբեկչության շրջանը Ռոբեսպիեռի և յակոբինների/Հանրային փրկության կոմիտեի իշխանության ներքո) համընկնում է Հոկտեմբերյան (բոլշևիկյան) հեղափոխության հետ։ Յակոբինները արմատական գործողությունների միջոցով իշխանությունը խլեցին ավելի չափավոր ժիրոնդիստներից, հռչակեցին հանրապետություն, ճնշեցին հակահեղափոխությունը և հեղափոխությունը մղեցին դեպի ավելի խոր սոցիալական վերափոխում և պաշտպանություն ներքին/արտաքին սպառնալիքների դեմ։ Սա արտացոլում է այն, թե ինչպես բոլշևիկները տապալեցին ժամանակավոր կառավարությունը, ամրապնդեցին պրոլետարական/պրոլետարիատի դիկտատուրայի իշխանությունը և առաջ մղեցին հեղափոխական սոցիալիզմը։
These parallels emphasize how revolutions often follow a pattern: an initial broad uprising against the old regime (led by moderates/bourgeois forces), followed by a more extreme seizure of power by radicals to ‘save’ and deepen the revolution amid crisis. The Bolsheviks themselves consciously drew on the French example, viewing their October uprising as akin to the Jacobin coup—necessary to prevent counter-revolution and fulfill the revolution’s potential.
Այս զուգահեռները շեշտում են, թե ինչպես հեղափոխությունները հաճախ ընթանում են մի օրինաչափությամբ. հին վարչակարգի դեմ նախնական լայն ապստամբություն (ղեկավարվող չափավոր/բուրժուական ուժերի կողմից), որին հաջորդում է ճգնաժամի պայմաններում հեղափոխությունը «փրկելու» և խորացնելու նպատակով արմատականների կողմից իշխանության առավել ծայրահեղ զավթումը։ Իրենք՝ բոլշևիկները, գիտակցաբար ապավինում էին ֆրանսիական օրինակին՝ իրենց Հոկտեմբերյան ապստամբությունը դիտելով իբրև յակոբինյան հեղաշրջման համանման մի իրադարձություն, որն անհրաժեշտ էր հակահեղափոխությունը կանխելու և հեղափոխության ներուժը լիովին իրագործելու համար։
This typology appears in works like Trotsky’s History of the Russian Revolution (which explicitly compares the dual power phase in Russia to similar dynamics in France) and Rosa Luxemburg’s writings on the Russian events, where she notes the Russian Revolution’s first period (March–October) follows the schema of the French (and English) revolutions, with the Bolshevik takeover paralleling the Jacobin ascent.
Այս տիպաբանական կառուցվածքը երևում է այնպիսի աշխատություններում, ինչպիսին է Տրոցկու «Ռուսական հեղափոխության պատմությունը» (որտեղ բացահայտորեն համեմատվում է Ռուսաստանում երկիշխանության փուլը Ֆրանսիայում նմանատիպ դինամիկայի հետ), ինչպես նաև Ռոզա Լյուքսեմբուրգի՝ ռուսական իրադարձությունների մասին գրվածքներում, որտեղ նա նշում է, որ Ռուսական հեղափոխության առաջին շրջանը (մարտ–հոկտեմբեր) հետևում է ֆրանսիական (և անգլիական) հեղափոխությունների սխեմային, ընդ որում բոլշևիկների իշխանազավթումը զուգահեռվում է յակոբինների վերելքին։
Jesus always illustrates the end with the beginning, and the demise of Napoleon as the first spiritual king of the south followed the waymarks at the beginning of the revolution, and in so doing represented the demise of the Soviet Union.
Հիսուսը միշտ վերջը պատկերում է սկզբի միջոցով, և Նապոլեոնի՝ որպես հարավի առաջին հոգևոր թագավորի կործանումը հետևեց հեղափոխության սկզբում տրված ճանապարհացույցերին, և այդպիսով ներկայացրեց Խորհրդային Միության կործանումը։
Napoleon’s progressive (step-by-step) demise aligns closely with the Soviet Union’s gradual decline and 1991 collapse, in the same typological framework where the French Revolution’s two phases prefigured the Russian Revolution’s February and October 1917 stages. The parallel extends into the post-radical consolidation phase (Bonapartism) and its inevitable unraveling. This draws from both general historical patterns and Marxist analyses (especially Trotsky’s in The Revolution Betrayed and related works), which treat Napoleon as the archetype of Bonapartism: a strongman regime that arises after a revolution’s radical peak, balances between classes, preserves key structural gains of the revolution (while suppressing its democratic thrust), builds a personal/military-bureaucratic empire, overextends, and then suffers a phased collapse leading to partial restoration of the old order.
Նապոլեոնի աստիճանական (քայլ առ քայլ) անկումը սերտորեն համընկնում է Խորհրդային Միության աստիճանական թուլացման և 1991 թվականի փլուզման հետ՝ այն նույն տիպաբանական շրջանակում, որտեղ Ֆրանսիական հեղափոխության երկու փուլերը նախապատկերեցին Ռուսական հեղափոխության 1917 թվականի Փետրվարյան և Հոկտեմբերյան փուլերը։ Այս զուգահեռը տարածվում է նաև հետարմատական համախմբման փուլի (բոնապարտիզմի) և դրա անխուսափելի քանդման վրա։ Սա բխում է թե՛ ընդհանուր պատմական օրինաչափություններից, թե՛ մարքսիստական վերլուծություններից (հատկապես Տրոցկու՝ «Դավաճանված հեղափոխությունը» և հարակից աշխատություններում ներկայացված վերլուծություններից), որոնք Նապոլեոնին դիտարկում են որպես բոնապարտիզմի նախատիպ՝ ուժեղապետական մի վարչակարգ, որ ծագում է հեղափոխության արմատական գագաթնակետից հետո, հավասարակշռում է դասակարգերի միջև, պահպանում է հեղափոխության հիմնական կառուցվածքային նվաճումները (միաժամանակ ճնշելով նրա ժողովրդավարական մղումը), կառուցում է անձնական/ռազմական-բյուրոկրատական կայսրություն, չափազանց ընդարձակվում, իսկ այնուհետև կրում է փուլային փլուզում, որը հանգեցնում է հին կարգի մասնակի վերականգնմանը։
Napoleon’s Bonapartist Rise Parallels the Stalinist Consolidation
Նապոլեոնի բոնապարտիստական վերելքը զուգահեռվում է ստալինյան համախմբմանը
After the Jacobin radical phase and Thermidorian reaction (1794), the unstable Directory (1795–1799), Napoleon’s 18 Brumaire coup (1799) establishes the Consulate, then the Empire (1804). He codifies and exports bourgeois revolutionary gains (Napoleonic Code, end of feudal privileges, strong centralized state) but subordinates them to authoritarian rule, military glory, and a new elite.
Յակոբինյան արմատական փուլի և Թերմիդորյան հակադարձ արձագանքի (1794) հետո, անկայուն Դիրեկտորիան (1795–1799), Նապոլեոնի Բրումերի 18-ի հեղաշրջմամբ (1799), հաստատում է Կոնսուլատը, ապա՝ Կայսրությունը (1804)։ Նա օրենսդրորեն ամրագրում և տարածում է բուրժուական հեղափոխական նվաճումները (Նապոլեոնյան օրենսգիրք, ֆեոդալական արտոնությունների վերացում, ուժեղ կենտրոնացված պետություն), սակայն դրանք ստորադասում է ավտորիտար իշխանությանը, ռազմական փառքին և նոր էլիտային։
After the Bolshevik/October radical phase and early Soviet experiments, bureaucratic degeneration sets in (especially from the mid-1920s). Stalin’s consolidation defeats the Left Opposition, enforces “socialism in one country,” and creates a police/military-bureaucratic dictatorship. The planned economy and nationalized property (core gains of October) are preserved but turned into tools of a privileged caste, with internationalism abandoned.
Բոլշևիկյան/Հոկտեմբերյան արմատական փուլի և վաղ խորհրդային փորձարարությունների հետո սկսվում է բյուրոկրատական այլասերումը (հատկապես 1920-ականների կեսերից)։ Ստալինի իշխանության համախմբումը պարտության է մատնում Ձախ ընդդիմությանը, պարտադրում է «սոցիալիզմը մեկ երկրում» և ստեղծում ոստիկանական/ռազմական-բյուրոկրատական բռնապետություն։ Պլանային տնտեսությունը և ազգայնացված սեփականությունը (Հոկտեմբերի հիմնական նվաճումները) պահպանվում են, սակայն վերածվում են արտոնյալ խավի գործիքների, մինչդեռ ինտերնացիոնալիզմը լքվում է։
In both cases, the revolutionary energy is “frozen” and redirected into state power and expansion under a single figure or apparatus (Trotsky explicitly called the Stalin regime a form of “Soviet Bonapartism,” closer to Napoleon’s Empire than the Consulate).
Երկու դեպքում էլ հեղափոխական էներգիան «սառեցվում» է և վերաուղղվում պետական իշխանության ու ընդարձակման մեջ՝ մեկ անձի կամ ապարատի ներքո (Տրոցկին բացահայտորեն ստալինյան վարչակարգը կոչում էր «խորհրդային բոնապարտիզմի» ձև, որն ավելի մոտ էր Նապոլեոնի Կայսրությանը, քան Կոնսուլությանը)։
The Step-by-Step Collapse
Քայլ առ Քայլ Փլուզումը
This is the core alignment—the decline is not one sudden event but a successive series of erosions driven by overextension, internal contradictions, military quagmires, loss of peripheral control, failed reforms, and final dissolution/restoration.
Սա է հիմնական համընկնումը՝ անկումը ոչ թե մեկ հանկարծակի իրադարձություն է, այլ աստիճանական քայքայումների հաջորդական շարք, որը պայմանավորված է գերլարումով, ներքին հակասություններով, ռազմական ճահիճներով, ծայրամասային վերահսկողության կորստով, ձախողված բարեփոխումներով և վերջնական լուծարումով/վերականգնմամբ։
Napoleonic side (1812 to 1815)
Նապոլեոնական կողմ (1812-ից մինչև 1815)
-
1812: Disastrous invasion of Russia—Grande Armée (600,000 men) decimated by logistics, winter, and resistance. Catastrophic turning point; massive loss of prestige and manpower.
1812 թ․՝ Ռուսաստանի աղետաբեր ներխուժում—Grande Armée-ն (600,000 մարդ) ջախջախվեց մատակարարման դժվարությունների, ձմռան և դիմադրության հետևանքով։ Աղետալի շրջադարձային կետ՝ հեղինակության և մարդկային ուժի ահռելի կորուստ։
-
1813: Coalition forms against him; defeat at Leipzig (“Battle of the Nations”)—loss of German allies and territories; empire begins shrinking.
1813. Նրա դեմ կազմավորվում է կոալիցիա. պարտություն Լայպցիգում («Ազգերի ճակատամարտ»)՝ գերմանական դաշնակիցների և տարածքների կորուստ. կայսրությունը սկսում է կրճատվել։
-
1814: Allies invade France proper; Paris falls; Napoleon abdicates and is exiled to Elba.
1814 թ․ դաշնակիցները ներխուժում են բուն Ֆրանսիա, Փարիզն ընկնում է, Նապոլեոնը հրաժարվում է գահից և աքսորվում է Էլբա։
-
1815: Brief return (Hundred Days), final defeat at Waterloo; permanent exile to St. Helena; Bourbon monarchy restored (reactionary rollback of revolutionary gains, though not total—some legal/administrative changes survived).
1815թ․՝ կարճատև վերադարձ (Հարյուր օր), վերջնական պարտություն Վաթեռլոյում, մշտական աքսոր Սուրբ Հեղինե կղզի, Բուրբոնների միապետության վերականգնում (հեղափոխական նվաճումների հետադիմական հետշրջում, թեև ոչ ամբողջական․ որոշ իրավական/վարչական փոփոխություններ պահպանվեցին)։
Soviet side (1970s to 1991)
Խորհրդային կողմ (1970-ականներից մինչև 1991 թվական)
-
Late 1970s–1980s: Economic stagnation (“zastoi” under Brezhnev), chronic shortages, technological lag, and crippling arms race with the US/NATO—systemic overextension begins to hollow out the economy.
1970-ականների վերջ — 1980-ականներ. տնտեսական լճացում («զաստոյ»՝ Բրեժնևի օրոք), քրոնիկ պակասուրդներ, տեխնոլոգիական հետամնացություն և ԱՄՆ/ՆԱՏՕ-ի հետ ուժասպառ անող սպառազինությունների մրցավազք — համակարգային գերլարում սկսում է ներսից քայքայել տնտեսությունը։
-
1979–1989: Afghanistan war—Soviet “Vietnam”; quagmire drains resources, morale, and international standing (note the ironic parallel: Napoleon destroyed in Russia; USSR bled in a rugged, resistant theater).
1979–1989 թթ․՝ Աֆղանստանի պատերազմը՝ խորհրդային «Վիետնամը». ճահճացում, որ սպառում է ռեսուրսները, մարտական ոգին և միջազգային հեղինակությունը (ուշագրավ է հեգնական զուգահեռը. Նապոլեոնը կործանվեց Ռուսաստանում, իսկ ԽՍՀՄ-ը արյունաքամ եղավ խորդուբորդ ու դիմադրող պատերազմական թատերաբեմում)։
-
1985–1989: Gorbachev’s perestroika/glasnost reforms (attempted “saving” of the system, like some late Napoleonic adjustments) instead expose and accelerate contradictions; Eastern Bloc satellites revolt and break free (Berlin Wall falls November 9, 1989, regimes collapse across 1989–1990)—loss of the “outer empire,” exactly like Napoleon’s loss of allied states.
1985–1989. Գորբաչովի պերեստրոյկա/գլասնոստ բարեփոխումները (համակարգը «փրկելու» փորձ, ինչպես Նապոլեոնի ուշ շրջանի որոշ ճշգրտումներ) փոխարենը մերկացնում և արագացնում են հակասությունները. Արևելյան բլոկի արբանյակ պետությունները ապստամբում և ազատվում են (Բեռլինի պատը փլվում է 1989 թ. նոյեմբերի 9-ին, վարչակարգերը կործանվում են 1989–1990 թթ. ընթացքում)՝ «արտաքին կայսրության» կորուստ, ճիշտ ինչպես Նապոլեոնի դաշնակից պետությունների կորստի դեպքում։
-
1990–1991: Internal nationalist crises, republics declare sovereignty; August 1991 hardliner coup fails spectacularly; Gorbachev resigns December 25, 1991; USSR dissolves into 15 states. Capitalist restoration follows (Yeltsin-era shock therapy, oligarchs, privatization)—analogous to the Bourbon restoration: prerevolutionary class elements (or their equivalents) return, rolling back full revolutionary property relations while keeping some administrative forms.
1990–1991 թթ․՝ ներքին ազգայնական ճգնաժամեր, հանրապետությունները հռչակում են ինքնիշխանություն․ 1991 թ․ օգոստոսյան կոշտ գծի կողմնակիցների հեղաշրջման փորձը աղետալի ձախողում է կրում․ Գորբաչովը հրաժարական է տալիս 1991 թ․ դեկտեմբերի 25-ին․ ԽՍՀՄ-ը լուծարվում է՝ բաժանվելով 15 պետությունների։ Հետևում է կապիտալիստական վերականգնումը (Ելցինի ժամանակաշրջանի «շոկային թերապիա», օլիգարխներ, սեփականաշնորհում)՝ անալոգ Բուրբոնների վերականգնմանը․ նախահեղափոխական դասակարգային տարրերը (կամ դրանց համարժեքները) վերադառնում են՝ հետ գլորելով հեղափոխական սեփականատիրական հարաբերությունների ամբողջական համակարգը, միաժամանակ պահպանելով վարչական որոշ ձևեր։
In both, the “empire” (French Continental System vs. Soviet Eastern Bloc/COMECON influence) fragments outward-in, internal decay accelerates, a final crisis exposes the hollowness, and the old social forces reassert (monarchy/capitalism). Bonapartism proves unsustainable—a “pyramid balanced on its point,” as Trotsky put it—because it rests on suppressing the revolution’s democratic base while defending (but distorting) its economic base amid hostile external pressures. The Soviet collapse was not “sudden” in the long view but the culmination of progressive internal rot, just as Napoleon’s empire did not vanish overnight but eroded through successive defeats until restoration.
Երկուսի դեպքում էլ «կայսրությունը» (ֆրանսիական Մայրցամաքային համակարգն ընդդեմ խորհրդային Արևելյան բլոկի/Փոխադարձ տնտեսական օգնության խորհրդի [COMECON] ազդեցության) փշրվում է դրսից դեպի ներս, ներքին քայքայումն արագանում է, վերջնական ճգնաժամը բացահայտում է ներքին դատարկությունը, և հին հասարակական ուժերը վերահաստատվում են (միապետություն/կապիտալիզմ)։ Բոնապարտիզմը, ինչպես Տրոցկին է ձևակերպել՝ «իր գագաթի վրա հավասարակշռված բուրգ», ապացուցում է իր անկայունությունը, որովհետև հենվում է հեղափոխության ժողովրդավարական հիմքը ճնշելու վրա, մինչդեռ պաշտպանում է (բայց խեղաթյուրում) նրա տնտեսական հիմքը թշնամական արտաքին ճնշումների պայմաններում։ Խորհրդային փլուզումը երկարաժամկետ դիտանկյունից «հանկարծակի» չէր, այլ ներքին առաջադիմական նեխման գագաթնակետը, ինչպես որ Նապոլեոնի կայսրությունն էլ մեկ գիշերվա մեջ չանհետացավ, այլ մաշվեց հաջորդական պարտությունների միջոցով՝ մինչև վերականգնումը։
The beginning and ending of France and the Soviet Union align with the testimony of king Uzziah and Ptolemy. Ptolemy IV Philopator wins a decisive victory at the Battle of Raphia (217 BC) against the king of the north (Antiochus III), but “he shall not be strengthened by it”—he makes peace instead of pressing the advantage, returns to luxury and self-exaltation, then (per the record preserved in 3 Maccabees 1–2) Ptolemy visits Jerusalem after his triumph. His heart lifted up, he attempts to enter the Holy of Holies and offer sacrifice himself—an act of usurpation and defiance against the true God. He is divinely struck (paralysis), humiliated, and turns to persecution of God’s people. His reign thereafter is one of progressive decline: moral corruption, internal revolts, and loss of strength until his death. This is the exact mirror of King Uzziah (2 Chronicles 26:16–21) whose heart was lifted up after military success., who then entered the temple to burn incense (usurping the priests) and was struck with leprosy in the forehead, which was a public, visible judgment. From then on Uzziah lived in isolation, cut off from the house of the Lord, until death—a slow, lingering demise rather than instant destruction.
Ֆրանսիայի և Խորհրդային Միության սկիզբն ու վախճանը համընկնում են Օզիայի թագավորի և Պտղոմեոսի վկայության հետ։ Պտղոմեոս Դ Փիլոպատորը վճռական հաղթանակ է տանում Ռաֆիայի ճակատամարտում (մ.թ.ա. 217 թ.) հյուսիսի թագավորի (Անտիոքոս Գ) դեմ, բայց «նա դրանով չի զորանալու»․ առավելությունը շարունակաբար չօգտագործելով՝ հաշտություն է կնքում, վերադառնում է ճոխության և ինքնաբարձրացման, ապա (ըստ 3 Մակաբայեցիներ 1–2-ում պահպանված արձանագրության) իր հաղթանակից հետո Պտղոմեոսը այցելում է Երուսաղեմ։ Իր սիրտը բարձրացած՝ նա փորձում է մտնել Սրբությունների Սրբությունը և ինքն անձամբ զոհ մատուցել՝ որպես յուրացումի և ճշմարիտ Աստծու դեմ ըմբոստության արարք։ Նա աստվածային հարվածի է ենթարկվում (կաթված), խոնարհվում է և դառնում Աստծու ժողովրդի հալածիչը։ Նրա թագավորությունն այնուհետև դառնում է աստիճանական անկման մի շրջան՝ բարոյական ապականություն, ներքին ապստամբություններ և զորության կորուստ մինչև իր մահը։ Սա Օզիա թագավորի (Բ Մնացորդաց 26:16–21) ճշգրիտ հայելային պատկերն է, որի սիրտը բարձրացավ ռազմական հաջողությունից հետո, և որն ապա մտավ տաճար՝ խունկ ծխելու (յուրացնելով քահանաների գործը), և հարվածվեց բորոտությամբ իր ճակատին, ինչը հրապարակային, տեսանելի դատաստան էր։ Այդ ժամանակվանից Օզիան ապրեց մեկուսացման մեջ՝ կտրված Տիրոջ տնից, մինչև մահը՝ որպես դանդաղ, ձգձգվող վախճան, այլ ոչ թե ակնթարթային կործանում։
Both are southern kings whose pride manifests in a temple intrusion at Jerusalem, followed by a progressive, erosive ending instead of immediate collapse. This is the typological template for every later “king of the south.”
Երկուսն էլ հարավային թագավորներ են, որոնց հպարտությունը դրսևորվում է Երուսաղեմում տաճար ներխուժելով, ինչին հաջորդում է ոչ թե անմիջական կործանում, այլ աստիճանական, քայքայիչ վախճան։ Սա է յուրաքանչյուր հետագա «հարավի թագավորի» տիպաբանական կաղապարը։
1798: France Becomes the Spiritual King of the South
1798. Ֆրանսիան դառնում է հարավի հոգևոր արքան
At “the time of the end” (1798), atheistic France (the power that had just manifested the spiritual characteristics of Egypt—open denial of God, as in Revelation 11:8) pushes at the king of the north (the Papacy) by taking the Pope captive. Napoleon is the military embodiment of that push. France wears the crown of the south in 1798, because it exalts the same atheistic spirit that ancient Egypt embodied.
«Վախճանի ժամանակին» (1798) աթեիստական Ֆրանսիան (այն իշխանությունը, որ հենց նոր էր դրսևորել Եգիպտոսի հոգևոր բնութագրերը՝ Աստծո բացահայտ ուրացում, ինչպես Հայտնություն 11:8-ում) հարվածում է հյուսիսի թագավորին (պապականությանը)՝ Պապին գերեվարելով։ Նապոլեոնը այդ հարձակման ռազմական մարմնավորումն է։ 1798 թվականին Ֆրանսիան կրում է հարավի պսակը, որովհետև բարձրացնում է նույն աթեիստական ոգին, որի մարմնավորումը հին Եգիպտոսն էր։
But just as Ptolemy could not “make the most of his victory,” the French Revolution’s radical phase could not sustain or fully export its gains. The crown of the south passes onward as the philosophy of atheism matures and finds a new governmental voice.
Սակայն ինչպես Պտղոմեոսը չէր կարող «իր հաղթանակից լիովին օգտվել», այնպես էլ Ֆրանսիական հեղափոխության արմատական փուլը չկարողացավ պահպանել կամ ամբողջովին արտահանել իր ձեռքբերումները։ Հարավի պսակը փոխանցվում է առաջ, երբ աթեիզմի փիլիսոփայությունը հասունանում է և գտնում է պետական իշխանության նոր ձայն։
Progressive Leadership Symbols: Napoleon to Lenin to Stalin
Առաջադեմ առաջնորդության խորհրդանիշներ. Նապոլեոնից մինչև Լենին, մինչև Ստալին
These three are not random; they are progressive endings—each representing a further stage in the king of the south’s trajectory toward its own slow dissolution. Napoleon—the first great symbol after 1798. Victorious in Egypt (the literal south), he overreaches (Russian campaign of 1812 was a disaster beginning a series of losses to his peripheral empire step by step (1813–1814), suffers final defeat (Waterloo 1815), and is exiled twice. Napoleon represents a progressive, phased demise—exactly like unto the Ptolemy and Uzziah.
Այս երեքը պատահական չեն. դրանք աստիճանական վախճաններ են՝ յուրաքանչյուրը ներկայացնելով հարավի թագավորի ընթացքի մի հաջորդ փուլ դեպի իր իսկ դանդաղ լուծարումը։ Նապոլեոնը՝ 1798-ից հետո առաջին մեծ խորհրդանիշը։ Եգիպտոսում (բառացի հարավում) հաղթական լինելով՝ նա չափն անցնում է (1812 թվականի ռուսական արշավանքը աղետ էր), ինչով սկսվում է իր ծայրամասային կայսրության քայլ առ քայլ կորուստների մի շարքը (1813–1814), կրում է վերջնական պարտությունը (Վաթերլոո, 1815) և երկու անգամ աքսորվում է։ Նապոլեոնը ներկայացնում է առաջընթացական, փուլային կործանում՝ ճիշտ ինչպես Պտղոմեոսը և Օզիան։
Lenin seized the crown in the 1917 October Revolution. The Bolshevik “push” continues the war against the old order (including religious power). But the radical phase cannot stabilize; Lenin’s own health fails early, and the system begins to bureaucratize.
Լենինը բռնագրավեց պսակը 1917 թվականի Հոկտեմբերյան հեղափոխության ընթացքում։ Բոլշևիկյան «հրումը» շարունակում է պատերազմը հին կարգերի դեմ (ներառյալ կրոնական իշխանությունը)։ Սակայն արմատական փուլը չի կարող կայունանալ. Լենինի իսկ առողջությունը վաղօրոք խաթարվում է, և համակարգը սկսում է բյուրոկրատացվել։
Stalin, the consolidator (Soviet Bonapartism) “freezes” the revolution into a military-bureaucratic empire, preserves the core gains (nationalized economy the anti-feudal parallel to Napoleon’s Code), but turns the power inward (purges) and outward (expansion). Yet the heart is lifted up in atheism; the system cannot truly “make the most of its victory.” Overextension (Afghanistan parallel to Napoleon’s Russia), stagnation, failed reforms (perestroika was the last desperate attempt), loss of satellites (1989–90 = loss of “allies”), and final dissolution (1991).
Ստալինը՝ համախմբողը (խորհրդային բոնապարտիզմը), հեղափոխությունը «սառեցնում» է՝ այն վերածելով զինվորա-բյուրոկրատական կայսրության, պահպանում է հիմնական նվաճումները (ազգայնացված տնտեսություն՝ հակաֆեոդալական զուգահեռը Նապոլեոնի Օրենսգրքին), սակայն իշխանությունը շրջում է դեպի ներս (զտումներ) և դեպի դուրս (ընդարձակում)։ Սակայն սիրտը բարձրանում է աթեիզմի մեջ. համակարգը չի կարող ճշմարտապես «իր հաղթանակից առավելագույնս օգտվել»։ Գերաճում (Աֆղանստանը՝ Նապոլեոնի Ռուսաստանի զուգահեռը), լճացում, ձախողված բարեփոխումներ (պերեստրոյկան վերջին հուսահատ փորձն էր), արբանյակների կորուստ (1989–90 = «դաշնակիցների» կորուստ), և վերջնական քայքայում (1991)։
The Soviet Union’s collapse was not sudden—it was progressive, exactly as Napoleon’s empire eroded step by step and as Ptolemy’s and Uzziah’s reigns withered after their temple-pride moment. The “spiritual” king of the south (atheism in governmental form) received its own lingering judgment: hollowed out from within, unable to sustain the lie, swept away in the counter-movement of the king of the north (the Papacy’s resurgence in the vacuum).
Խորհրդային Միության փլուզումը հանկարծակի չէր. այն աստիճանական էր՝ ճիշտ այնպես, ինչպես Նապոլեոնի կայսրությունը քայքայվեց քայլ առ քայլ, և ինչպես Պտղոմեոսի ու Ոզիայի թագավորությունները մարեցին իրենց տաճարային-հպարտության պահից հետո։ Հարավի «հոգևոր» թագավորը (աթեիզմը՝ պետական կառավարման ձևով) ստացավ իրեն հատուկ ձգձգվող դատաստանը՝ ներսից դատարկված, անկարող պահպանելու սուտը, և տարված հյուսիսի թագավորի հակաշարժումով (պապականության վերազարթոնքը՝ վակուումի մեջ)։
The French Revolution (two steps) typifies the Russian Revolution (February and October/Bolshevik). Napoleonic Bonapartism and progressive demise typify Stalinist consolidation and Soviet progressive demise. All of it is the modern outworking of Daniel 11’s king of the south line, from Ptolemy’s Raphia failure and temple arrogance, through Uzziah’s identical sin and slow end, to France in 1798 and its atheistic heir (Lenin–Stalin era) that could not strengthen itself by its victories.
Ֆրանսիական հեղափոխությունը (երկու փուլերով) նախատիպում է Ռուսական հեղափոխությունը (Փետրվարյան և Հոկտեմբերյան/բոլշևիկյան)։ Նապոլեոնյան բոնապարտիզմը և աստիճանական անկումը նախատիպում են ստալինյան համախմբումն ու խորհրդային աստիճանական անկումը։ Այս ամենը Դանիել 11-ի հարավի թագավորի գծի արդի դրսևորումն է՝ Պտղոմեոսի Ռաֆիայի ձախողումից և տաճարային ամբարտավանությունից, անցնելով Օզիայի նույնական մեղքի և դանդաղ վախճանի միջով, մինչև 1798 թվականի Ֆրանսիան և նրա աթեիստական ժառանգը (Լենին–Ստալին դարաշրջան), որը չկարողացավ իր հաղթանակներով զորացնել ինքն իրեն։
Lenin, the radical founder or seizer of power (parallel to the Jacobin/Bolshevik ascent; the “push” phase post-1917, is akin to Napoleon’s early Consulate after Brumaire). Stalin was the Bonapartist consolidator (Soviet empire builder, purges, WWII victory, Cold War peak; heart lifted up in atheism, but unable to fully “strengthen” the victory long-term—overextension begins).
Լենինը՝ արմատական հիմնադիրը կամ իշխանությունը զավթողը (զուգահեռ Յակոբինյան/բոլշևիկյան վերելքին. 1917-ից հետո «հրումի» փուլը նման է Նապոլեոնի վաղ Հյուպատոսությանը Բրումերից հետո)։ Ստալինը՝ Բոնապարտիստ ամրապնդողը (սովետական կայսրության կառուցող, զտումներ, Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի հաղթանակ, Սառը պատերազմի գագաթնակետ. սիրտը բարձրացած՝ աթեիզմի մեջ, սակայն անընդունակ՝ երկարաժամկետ հեռանկարում ամբողջապես «ամրապնդելու» հաղթանակը. սկսվում է գերլարումը)։
Khrushchev was the post-peak “thaw” leader (1953–1964): denounces Stalin (Secret Speech 1956), exposes some corruption, attempts limited reforms, but fails to resolve systemic contradictions. This parallels a “Thermidorian” or early-decline phase—loosening terror while the core atheist structure remains, yet prestige erodes (e.g., Cuban Missile Crisis humiliation 1962 mirrors minor Napoleonic setbacks before the big ones).
Խրուշչովը հետագագաթային «հալոցքի» առաջնորդն էր (1953–1964)․ նա դատապարտում է Ստալինին («Գաղտնի ճառ», 1956), բացահայտում է որոշ կոռուպցիոն երևույթներ, փորձում է սահմանափակ բարեփոխումներ, սակայն չի կարողանում լուծել համակարգային հակասությունները։ Սա զուգահեռվում է «Թերմիդորյան» կամ վաղ անկման մի փուլի հետ՝ թուլացնելով ահաբեկչությունը, մինչդեռ հիմնական աթեիստական կառուցվածքը մնում է, սակայն հեղինակությունը խամրում է (օրինակ՝ 1962 թ. Կուբայի հրթիռային ճգնաժամի նվաստացումը արտացոլում է նապոլեոնական փոքր անհաջողությունները՝ նախքան մեծերը)։
Gorbachev was the desperate reformer (1985–1991) with perestroika (restructuring) and glasnost (openness) as last-ditch efforts to “save” the system, but they accelerate collapse—loss of the Eastern Bloc (1989 Berlin Wall), internal revolts. This is the clearest “progressive ending” marker: like unto Napoleon’s late attempts at adjustment before the 1814 invasion, or Ptolemy/Uzziah’s lingering decline after temple-pride. Gorbachev’s 1989 concordat/meeting with Pope John Paul II (king of the north) symbolizes the spiritual defeat—the southern king’s atheism yielding to papal resurgence.
Գորբաչովը հուսահատ բարենորոգիչն էր (1985–1991), որի պերեստրոյկան (վերակառուցում) և գլասնոստը (բացություն) վերջին ճիգերն էին համակարգը «փրկելու» համար, սակայն դրանք արագացրին փլուզումը՝ Արևելյան բլոկի կորուստը (1989թ. Բեռլինյան պատ), ներքին ապստամբությունները։ Սա «առաջադիմական ավարտի» ամենահստակ նշանն է՝ նման Նապոլեոնի ուշ շրջանի հարմարեցման փորձերին 1814 թվականի ներխուժումից առաջ, կամ Պտղոմեոսի/Ոզիայի տաճարային հպարտությունից հետո ձգձգվող անկմանը։ Գորբաչովի 1989 թվականի կոնկորդատը/հանդիպումը Հովհաննես Պողոս II Պապի հետ (հյուսիսի թագավոր) խորհրդանշում է հոգևոր պարտությունը՝ հարավի թագավորի աթեիզմը տեղի է տալիս պապական վերազարթոնքին։
Yeltsin was the final dissolution figure (1991 onward) who led to the August 1991 coup resistance, becomes president of Russia, oversees USSR breakup (December 1991), shock therapy privatization, capitalist restoration. He embodies the chaotic end and partial “restoration” of prerevolutionary elements (oligarchic capitalism, like Bourbon’s return post-Napoleon). The southern king’s palace is swept away, fulfilling Daniel 11:40’s whirlwind conquest by the north (Papacy via US alliance).
Ելցինը վերջնական լուծարման գործիչն էր (1991 թվականից ի վեր), որը հանգեցրեց 1991 թվականի օգոստոսյան հեղաշրջման դիմադրությանը, դարձավ Ռուսաստանի նախագահ, վերահսկեց ԽՍՀՄ-ի կազմալուծումը (1991 թ. դեկտեմբեր), շոկային թերապիայի սեփականաշնորհումը, կապիտալիստական վերականգնումը։ Նա մարմնավորում է քաոսային վախճանը և նախահեղափոխական տարրերի մասնակի «վերականգնումը» (օլիգարխիկ կապիտալիզմ, ինչպես Բուրբոնների վերադարձը Նապոլեոնից հետո)։ Հարավի թագավորի պալատը swept away է լինում՝ կատարելով Դանիել 11:40-ի հյուսիսից եկող մրրկային նվաճումը (Պապականություն՝ ԱՄՆ-ի դաշինքի միջոցով)։
The typology emphasizes lingering, step-by-step judgment rather than instant fall, just as Ptolemy IV’s Raphia victory led to pride, temple intrusion, divine striking, and slow decay; Uzziah’s leprosy isolation until death; Napoleon’s phased losses (Russia, Leipzig, Paris, Elba, Waterloo). The Soviet line identifies the peak strength under Stalin, the progressive hollowing during Khrushchev’s thaw that exposes the cracks in the system. Then the Brezhnev-era stagnation and then Gorbachev’s reforms become accelerants; Yeltsin’s era completes the sweep (USSR dissolved, atheism’s governmental form ends). The “heart lifted up” manifests across the line (atheistic defiance), but none “makes the most of victory.”
Տիպաբանությունն ընդգծում է ձգձգվող, քայլ առ քայլ իրականացվող դատաստանը, այլ ոչ թե ակնթարթային անկումը, ինչպես Պտղոմեոս IV-ի՝ Ռաֆիայի հաղթանակը հանգեցրեց հպարտության, տաճարի մեջ ներխուժման, աստվածային հարվածի և դանդաղ քայքայման, ինչպես Օզիայի բորոտությամբ մեկուսացվելը մինչև մահ, ինչպես նաև Նապոլեոնի փուլային կորուստները (Ռուսաստան, Լայպցիգ, Փարիզ, Էլբա, Վաթերլոո)։ Խորհրդային գիծը մատնանշում է Ստալինի օրոք ունեցած գագաթնակետային զորությունը, Խրուշչովի «հալոցքի» ընթացքում տեղի ունեցող աստիճանական խոռոչացումն, որ բացահայտում է համակարգի ճեղքերը։ Ապա Բրեժնևյան դարաշրջանի լճացումը և այնուհետև Գորբաչովի բարեփոխումները դառնում են արագացուցիչներ. Ելցինի դարաշրջանն ավարտին է հասցնում sweeping-ը (ԽՍՀՄ-ը լուծարվում է, աթեիզմի պետական ձևը դադարում է)։ «Սիրտը բարձրացավ»-ը դրսևորվում է ամբողջ գծի ընթացքում (աթեիստական հանդգնություն), սակայն ոչ ոք «հաղթանակից առավելագույնը չի քաղում»։
The end of the southern kings are progressive, Satan’s demise began at the cross, and he is ultimately sent into exile for 1,000 years and then he dies.
Հարավային թագավորների վախճանը աստիճանական է. Սատանայի կործանումը սկսվեց խաչի վրա, և վերջապես նա 1000 տարով աքսոր է ուղարկվում, ապա մահանում է։
And I saw an angel come down from heaven, having the key of the bottomless pit and a great chain in his hand. And he laid hold on the dragon, that old serpent, which is the Devil, and Satan, and bound him a thousand years, And cast him into the bottomless pit, and shut him up, and set a seal upon him, that he should deceive the nations no more, till the thousand years should be fulfilled: and after that he must be loosed a little season.
Եվ ես տեսա մի հրեշտակ, որ իջնում էր երկնքից՝ իր ձեռքին ունենալով անդունդի բանալին և մի մեծ շղթա։ Եվ նա բռնեց վիշապին՝ այն հին օձին, որ Բանսարկուն է և Սատանան, և կապեց նրան հազար տարի, և գցեց նրան անդունդը, և փակեց նրան այնտեղ, և նրա վրա կնիք դրեց, որպեսզի այլևս չմոլորեցնի ազգերին, մինչև որ լրանան հազար տարիները. և դրանից հետո պետք է կարճ ժամանակով արձակվի։
And I saw thrones, and they sat upon them, and judgment was given unto them: and I saw the souls of them that were beheaded for the witness of Jesus, and for the word of God, and which had not worshipped the beast, neither his image, neither had received his mark upon their foreheads, or in their hands; and they lived and reigned with Christ a thousand years. But the rest of the dead lived not again until the thousand years were finished.
Եվ ես տեսա աթոռներ, և նրանք նստեցին դրանց վրա, և դատաստան տրվեց նրանց. և ես տեսա նրանց հոգիները, որ գլխատվեցին Հիսուսի վկայության և Աստծո խոսքի համար, և որոնք չէին երկրպագել գազանին, ո՛չ էլ նրա պատկերին, և չէին ընդունել նրա նշանը իրենց ճակատների վրա կամ իրենց ձեռքերի մեջ. և նրանք կենդանացան ու թագավորեցին Քրիստոսի հետ հազար տարի։ Բայց մնացած մեռյալները չկենդանացան, մինչև որ հազար տարին լրացավ։
This is the first resurrection. Blessed and holy is he that hath part in the first resurrection: on such the second death hath no power, but they shall be priests of God and of Christ, and shall reign with him a thousand years.
Սա առաջին հարությունն է։ Երանելի և սուրբ է նա, որ բաժին ունի առաջին հարությանը. դրանց վրա երկրորդ մահը իշխանություն չունի, այլ նրանք պիտի լինեն Աստծու և Քրիստոսի քահանաներ և պիտի թագավորեն նրա հետ հազար տարի։
And when the thousand years are expired, Satan shall be loosed out of his prison, And shall go out to deceive the nations which are in the four quarters of the earth, Gog and Magog, to gather them together to battle: the number of whom is as the sand of the sea. And they went up on the breadth of the earth, and compassed the camp of the saints about, and the beloved city: and fire came down from God out of heaven, and devoured them. And the devil that deceived them was cast into the lake of fire and brimstone, where the beast and the false prophet are, and shall be tormented day and night for ever and ever. Revelation 20:1–10.
Եվ երբ հազար տարիները լրացան, Սատանան պիտի արձակվի իր բանտից, և պիտի դուրս գա՝ մոլորեցնելու երկրի չորս կողմերում եղող ազգերին՝ Գոգին և Մագոգին, որպեսզի նրանց հավաքի պատերազմի համար. որոնց թիվը ծովի ավազի պես է։ Եվ նրանք ելան երկրի լայնատարածության վրա և շրջապատեցին սրբերի բանակն ու սիրելի քաղաքը. և Աստծուց՝ երկնքից, կրակ իջավ և խժռեց նրանց։ Եվ սատանան, որ մոլորեցրել էր նրանց, գցվեց կրակի և ծծմբի լիճը, որտեղ գազանն ու սուտ մարգարեն են, և պիտի չարչարվեն գիշեր ու ցերեկ՝ հավիտյանս հավիտենից։ Հայտնություն 20:1–10.
We will continue our considerations of the southern king in Daniel eleven, verses eleven through fifteen in the next article.
Մենք կշարունակենք մեր քննարկումները հարավի թագավորի վերաբերյալ Դանիել տասնմեկերորդ գլխի տասնմեկից մինչև տասնհինգերորդ համարների մասին հաջորդ հոդվածում։
The Time of the End magazine was published in 1996 and it represents the prophecy from the book of Daniel that was unsealed in 1989. Recently the magazine was read by ChatGPT and asked to evaluate the role of Ukraine in the history of verse forty represented in the magazine. The following is the breakdown of the magazine that has been in the public record for thirty years. The first passage from the writings of Ellen White in the magazine is Testimonies, volume 9, 11.
«Վախճանի ժամանակը» ամսագիրը հրատարակվել է 1996 թվականին, և այն ներկայացնում է Դանիելի գրքից այն մարգարեությունը, որը բացվեց 1989 թվականին։ Վերջերս այդ ամսագիրը կարդացվեց ChatGPT-ի կողմից, և նրան խնդրվեց գնահատել Ուկրաինայի դերը ամսագրում ներկայացված քառասուներորդ խոսքի պատմության մեջ։ Ստորև ներկայացվում է այն ամսագրի բաժանումը, որը երեսուն տարի գտնվել է հանրային գրանցման մեջ։ Ամսագրում Ելեն Ուայթի գրվածքներից առաջին հատվածը «Վկայություններ», հատոր 9, էջ 11-ն է։
Overview: Ukraine in the Prophetic Framework
Ամփոփ տեսություն․ Ուկրաինան մարգարեական շրջանակում
Within the magazine’s prophetic outline of Daniel 11:40–45, Ukraine is discussed in connection with the collapse of the Soviet Union and the struggle between the Papacy (king of the north) and atheistic communism (king of the south). Ukraine is presented as a key religious and geopolitical battleground during the closing stages of the proxy wars, particularly in relation to the Ukrainian Catholic Church and its legalization after decades of suppression under Soviet rule.
Ամսագրի կողմից Դանիել 11.40–45-ի մարգարեական ուրվագծում Ուկրաինան քննարկվում է Խորհրդային Միության փլուզման և պապականության (հյուսիսի թագավոր) ու աթեիստական կոմունիզմի (հարավի թագավոր) միջև պայքարի համատեքստում։ Ուկրաինան ներկայացվում է որպես առանցքային կրոնական և աշխարհաքաղաքական մարտադաշտ փոխանորդային պատերազմների եզրափակիչ փուլերում, հատկապես Ուկրաինական Կաթողիկե Եկեղեցու և խորհրդային իշխանության ներքո տասնամյակների ճնշումից հետո դրա օրինականացման առնչությամբ։
The magazine presents Ukraine as part of the broader prophetic fulfillment of Daniel 11:40, describing the sweeping away of the king of the south through a Vatican–United States alliance. Ukraine is shown as evidence of the weakening of Soviet atheism and the resurgence of Catholic influence in Eastern Europe.
Ամսագիրը Ուկրաինան ներկայացնում է որպես Դանիել 11:40-ի ավելի լայն մարգարեական կատարման մի մաս՝ նկարագրելով հարավի թագավորի սրբապղծաբար տապալումը Վատիկան–Միացյալ Նահանգներ դաշինքի միջոցով։ Ուկրաինան ներկայացվում է որպես խորհրդային աթեիզմի թուլացման և Արևելյան Եվրոպայում կաթոլիկ ազդեցության վերածննդի վկայություն։
Ukraine in the War Between the King of the North and South
Ուկրաինան Հյուսիսի և Հարավի թագավորների միջև պատերազմում
The magazine teaches that the king of the south is atheism, embodied first by France (1798) and later by Soviet Russia. The king of the north is the papacy and Daniel 11:40 describes a spiritual war beginning in 1798 and culminating in the collapse of the Soviet Union in 1989. Ukraine appears within this context as part of the Soviet bloc that is swept away in fulfillment of Daniel 11:40. The publication presents the collapse of the Soviet Union as the first step in the healing of the Papacy’s deadly wound (Revelation 13).
Ամսագիրը ուսուցանում է, որ հարավի թագավորը աթեիզմն է, որը նախ մարմնավորվել է Ֆրանսիայի մեջ (1798), ապա՝ Խորհրդային Ռուսաստանում։ Հյուսիսի թագավորը պապականությունն է, և Դանիել 11:40-ը նկարագրում է մի հոգևոր պատերազմ, որը սկսվել է 1798 թվականին և իր գագաթնակետին հասել Խորհրդային Միության փլուզմամբ՝ 1989 թվականին։ Ուկրաինան այս համատեքստում հանդես է գալիս որպես խորհրդային բլոկի մաս, որը swept away է լինում՝ Դանիել 11:40-ի կատարման մեջ։ Հրատարակությունը Խորհրդային Միության փլուզումը ներկայացնում է որպես պապականության մահաբեր վերքի բժշկման առաջին քայլը (Հայտնություն 13)։
Suppression of the Ukrainian Catholic Church (Quoted Sources)
Ուկրաինական Կաթոլիկ Եկեղեցու ճնշումը (մեջբերված աղբյուրներ)
The magazine includes secular documentation of Catholic persecution under Soviet rule.
Ամսագիրը ներառում է խորհրդային իշխանության ներքո կաթոլիկների հալածանքների վերաբերյալ աշխարհիկ փաստաթղթեր։
From Time Magazine, December 4, 1989:
Time Magazine-ից, 1989 թվականի դեկտեմբերի 4-ից.
“After World War II, fierce but generally less bloody persecution spread into the Ukraine and the new Soviet bloc, affecting millions of Roman Catholics and Protestants as well as Orthodox.”
«Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո դաժան, սակայն ընդհանուր առմամբ պակաս արյունալի հալածանքը տարածվեց դեպի Ուկրաինա և նոր խորհրդային բլոկ՝ ազդելով միլիոնավոր հռոմեական կաթոլիկների և բողոքականների, ինչպես նաև ուղղափառների վրա»։
Ukraine is identified as a major area where Catholicism was suppressed under communism.
Ուկրաինան ճանաչվում է որպես այն գլխավոր տարածքներից մեկը, որտեղ կոմունիզմի ներքո կաթոլիկությունը ճնշվեց։
Legalization of the Ukrainian Catholic Church
Ուկրաինական Կաթոլիկ Եկեղեցու օրինականացում
A major focus of the Ukraine discussion is the legalization of the long-banned Ukrainian Catholic Church.
Ուկրաինայի վերաբերյալ քննարկման գլխավոր առանցքներից մեկը երկար ժամանակ արգելված Ուկրաինական Կաթոլիկ Եկեղեցու օրինականացումն է։
From Life Magazine, December 1989:
«Life» ամսագրից, 1989 թ. դեկտեմբեր.
“Three new Catholic bishops have recently been named in Czechoslovakia. And this month Gorbachev meets Pope John Paul II during a visit to Italy—the first face-to-face encounter between leaders of the Kremlin and the Vatican. The sessions may lead to legalization of the long-banned Ukrainian Catholic Church in the U.S.S.R.”
«Վերջերս Չեխոսլովակիայում նշանակվել են երեք նոր կաթոլիկ եպիսկոպոսներ։ Եվ այս ամսին Գորբաչովը Իտալիա կատարած այցի ընթացքում հանդիպում է Հռոմի Պապ Հովհաննես Պողոս Բ-ին՝ Կրեմլի և Վատիկանի առաջնորդների միջև առաջին դեմառդեմ հանդիպման ժամանակ։ Հանդիպումները կարող են հանգեցնել Խորհրդային Միությունում երկար ժամանակ արգելված Ուկրաինական կաթոլիկ եկեղեցու օրինականացմանը»։
From U.S. News & World Report, December 11, 1989:
ԱՄՆ-ի News & World Report-ից, 1989 թ. դեկտեմբերի 11.
“The revival of religious freedom is expected to include lifting of an official ban on the five-million-member Ukraine Catholic Church, which has survived underground since 1946 when Stalin ordered it absorbed into the Russian Orthodox Church. Winning legalization for the Ukrainian Church has been a primary aim of the pope’s.”
«Կրոնական ազատության վերածնունդը, ինչպես ակնկալվում է, պիտի ներառի նաև Ուկրաինայի հինգմիլիոնանոց Կաթոլիկ Եկեղեցու նկատմամբ պաշտոնական արգելքի վերացումը, որը 1946 թվականից ի վեր գոյատևել է ընդհատակում, այն բանից հետո, երբ Ստալինը հրամայեց այն միացնել Ռուս Ուղղափառ Եկեղեցուն։ Ուկրաինական Եկեղեցու օրինականացման ձեռքբերումը եղել է պապի առաջնային նպատակներից մեկը»։
The magazine presents this as evidence of the weakening of atheistic control, the restoration of Catholic power. It is identified as a direct outcome of Vatican diplomatic pressure and a milestone in Daniel 11:40’s fulfillment is set forth as the Ukraine as a visible example of the Papacy regaining influence in former communist territory.
Ամսագիրը սա ներկայացնում է որպես աթեիստական վերահսկողության թուլացման և կաթոլիկ իշխանության վերականգնման ապացույց։ Դա ճանաչվում է որպես Վատիկանի դիվանագիտական ճնշման անմիջական արդյունք, և Դանիել 11:40-ի կատարման մի հանգրվան է ներկայացվում՝ Ուկրաինան որպես տեսանելի օրինակ մատնանշելով այն բանի, թե ինչպես է Պապականությունը վերստին ազդեցություն ձեռք բերում նախկին կոմունիստական տարածքում։
Ukraine as Evidence of the Papacy’s Advance
Ուկրաինան՝ որպես պապականության առաջխաղացման վկայություն
The collapse of communism not merely as political change but as a spiritual defeat of atheism, a geopolitical advance of the Papacy and the beginning of the Papacy’s return to world dominance. The Ukraine becomes a case study in the dismantling of Soviet religious suppression and a strategic victory of Rome in Eastern Europe. It represents the visible shift from enforced atheism to restored Catholic authority and the legalization of the Ukrainian Catholic Church is treated as prophetic confirmation that the king of the north was sweeping away the king of the south “like a whirlwind.”
Կոմունիզմի փլուզումը ներկայացվում է ոչ միայն որպես քաղաքական փոփոխություն, այլև որպես աթեիզմի հոգևոր պարտություն, պապականության աշխարհաքաղաքական առաջընթաց և պապականության՝ համաշխարհային գերիշխանությանը վերադարձի սկիզբ։ Ուկրաինան դառնում է Խորհրդային կրոնական ճնշման ապամոնտաժման և Արևելյան Եվրոպայում Հռոմի ռազմավարական հաղթանակի օրինակային դեպք։ Սա ներկայացնում է հարկադրված աթեիզմից դեպի վերականգնված կաթոլիկ իշխանություն կատարվող տեսանելի անցումը, և Ուկրաինական Կաթոլիկ Եկեղեցու օրինականացումը դիտարկվում է որպես մարգարեական հաստատում այն բանի, որ հյուսիսի թագավորը «մրրիկի պես» sweeping away էր անում հարավի թագավորին։
Ukraine and the Broader Prophetic Sequence
Ուկրաինան և առավել ընդարձակ մարգարեական հաջորդականությունը
-
1798 – Papacy receives deadly wound.
1798 թ.՝ Պապականությունը ստանում է մահացու վերք։
-
1917 – Atheism relocates to Russia (Bolshevik Revolution).
1917 — Աթեիզմը տեղափոխվում է Ռուսաստան (բոլշևիկյան հեղափոխություն)։
-
1989 – Soviet Union collapses.
1989 — Խորհրդային Միությունը փլուզվում է։
-
Ukraine – Catholic Church legalized.
Ուկրաինա – Կաթոլիկ Եկեղեցին օրինականացվեց։
-
Papacy regains geopolitical influence.
Պապականությունը վերագտնում է աշխարհաքաղաքական ազդեցությունը։
-
United States eventually comes under Papal influence (Daniel 11:41).
Միացյալ Նահանգները ի վերջո ընկնում է Պապական ազդեցության ներքո (Դանիել 11:41)։
-
Entire world follows (Daniel 11:42–43).
Ամբողջ աշխարհը հետևում է (Daniel 11:42–43)։
Ukraine fits into stages 3–4 as part of the transition between Soviet atheism and restored Papal influence.
Ուկրաինան տեղավորվում է 3–4-րդ փուլերի մեջ՝ որպես խորհրդային աթեիզմի և վերականգնված Պապական ազդեցության միջև անցման մի մաս։
Sources Referenced in Ukraine Discussion
Ուկրաինայի քննարկման մեջ հիշատակված աղբյուրներ
-
Jeff Pippenger (primary theological framework)
Ջեֆ Փիփենջեր (առաջնային աստվածաբանական շրջանակ)
Spirit of Prophecy
Մարգարեության Հոգի
-
The Great Controversy
Մեծ պայքարը
-
Selected Messages
Ընտիր պատգամներ
-
Testimonies for the Church
Վկայություններ եկեղեցու համար
Secular Press
Աշխարհիկ մամուլ
-
Time Magazine
Time ամսագիր
-
Life Magazine
«Լայֆ» ամսագիր
-
U.S. News & World Report
U.S. News & World Report
Ukraine is mentioned in connection with:
Ուկրաինան հիշատակվում է հետևյալի հետ առնչությամբ՝
-
Post-World War II Catholic persecution
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո կաթոլիկների հալածանքը
-
Underground survival of the Ukrainian Catholic Church
Ուկրաինական Կաթոլիկ Եկեղեցու գոյատևումը ընդհատակում
-
Gorbachev–Vatican diplomacy
Գորբաչով–Վատիկան դիվանագիտություն
-
Legal restoration of Catholic hierarchy
Կաթոլիկ հիերարխիայի իրավական վերականգնում
Summary of Ukraine’s Role in the Newsletter
Ուկրաինայի դերի ամփոփումը տեղեկագրում
The Ukraine was a stronghold of suppressed Catholicism under Soviet atheism. The legalization of the Ukrainian Catholic Church signaled the weakening of the king of the south. The Vatican’s influence in the Ukraine demonstrated the Papacy’s resurgence and the Ukraine’s religious shift served as tangible evidence that Daniel 11:40 was being fulfilled. The events surrounding Ukraine formed part of the first step in the healing of the Papacy’s deadly wound. The Ukraine is therefore presented not as an isolated political event, but as a prophetic marker within the final movements of Daniel 11.
Ուկրաինան խորհրդային աթեիզմի պայմաններում ճնշված կաթոլիկության հենակետ էր։ Ուկրաինական Կաթոլիկ Եկեղեցու օրինականացումը նշանավորեց հարավի թագավորի թուլացումը։ Վատիկանի ազդեցությունն Ուկրաինայում ցույց տվեց Պապության վերածնունդը, և Ուկրաինայի կրոնական տեղաշարժը ծառայեց որպես շոշափելի վկայություն, որ Դանիել 11:40-ը կատարվում էր։ Ուկրաինայի շուրջ տեղի ունեցած իրադարձությունները կազմեցին Պապության մահաբեր վերքի բժշկման առաջին քայլի մի մասը։ Հետևաբար Ուկրաինան ներկայացվում է ոչ թե որպես մեկուսացված քաղաքական իրադարձություն, այլ որպես մարգարեական նշան Դանիել 11-ի վերջին շարժումների շրջանակում։