The key to rightly dividing verses ten through sixteen of Daniel eleven is found in the basic prophetic applications that were employed over thirty years ago, in 1996, when The Time of the End magazine was published. Thirty years later, the Lord has revealed that another prophetic message is to be formalized as was the Millerite message formalized in 1831. In the omega history of these thirty years the message to be formalized is represented as a correction of a previous message of Islam, as represented by Josiah Litch and also a corrected message of the closed door, as represented by Samuel Snow, which is the symbol of the parable of the ten virgins. A message of Islam, accompanied with a warning of the progressive closing doors of probation as Christ finishes His work of judgment will be proclaimed. The message is twofold, possessing and internal and external line, which in turn represent the first two steps of the three-step testing process that always occurs when a prophecy is unsealed, as was the revelation of Jesus Christ on December 31, 2023.
Դանիելի տասնմեկերորդ գլխի տասից մինչև տասնվեցերորդ համարները ճիշտ բաժանելու բանալին գտնվում է այն հիմնական մարգարեական կիրառությունների մեջ, որոնք գործադրվել էին ավելի քան երեսուն տարի առաջ՝ 1996 թվականին, երբ հրատարակվեց «Վախճանի ժամանակը» հանդեսը։ Երեսուն տարի անց Տերը հայտնել է, որ պետք է պաշտոնապես ձևակերպվի մեկ այլ մարգարեական լուր, ինչպես 1831 թվականին պաշտոնապես ձևակերպվեց Միլլերական լուրը։ Այս երեսնամյա ժամանակահատվածի օմեգա պատմության մեջ այն լուրը, որ պետք է ձևակերպվի, ներկայացվում է որպես Իսլամի վերաբերյալ նախորդ լուրի ուղղում, ինչպես այն ներկայացված էր Ջոսայա Լիչի կողմից, և նաև՝ փակ դռան վերաբերյալ ուղղված լուր, ինչպես այն ներկայացված էր Սամուել Սնոուի կողմից, որը տասը կույսերի առակի խորհրդանիշն է։ Կհռչակվի Իսլամի վերաբերյալ մի լուր, որն ուղեկցված կլինի փորձության ժամանակի աստիճանական փակվող դռների վերաբերյալ նախազգուշացմամբ, մինչ Քրիստոս ավարտում է Իր դատաստանի գործը։ Լուրը երկակի է՝ ունենալով ներքին և արտաքին գիծ, որոնք իրենց հերթին ներկայացնում են երեքքայլանի փորձության գործընթացի առաջին երկու քայլերը, որը միշտ տեղի է ունենում, երբ մի մարգարեություն արձակվում է, ինչպես եղավ Հիսուս Քրիստոսի հայտնությունը 2023 թվականի դեկտեմբերի 31-ին։
The Time of the End magazine contains the basic overview of the future for America as represented in the last six verses of Daniel eleven which were unsealed at the time of the end in 1989. The magazine has been in the public record for thirty years and no one saw that a main theme of the magazine was the religious struggle between communism and the churches under the influence of Catholicism, especially in the Ukraine. That religious battle from the period of 1989, explains the context of the religious demise of Putin as represented by Ptolemy and Uzziah in the rebellion they both manifested at the temple in Jerusalem. The temple in Jerusalem was Uzziah’s temple, not Ptolemy’s temple. Both Putin and Zelenskyy desecrate the same temple in two different ways; one as an Egyptian and one as a Jew.
«Վախճանի Ժամանակը» հանդեսը պարունակում է Ամերիկայի ապագայի հիմնական ընդհանուր պատկերը, ինչպես այն ներկայացված է Դանիելի տասնմեկերորդ գլխի վերջին վեց համարներում, որոնք բացվեցին վախճանի ժամանակ՝ 1989 թվականին։ Հանդեսը երեսուն տարի հանրային արձանագրության մեջ է եղել, և ոչ ոք չի նկատել, որ հանդեսի գլխավոր թեմաներից մեկը կոմունիզմի և կաթոլիկության ազդեցության տակ գտնվող եկեղեցիների, հատկապես Ուկրաինայում, միջև կրոնական պայքարն էր։ 1989 թվականի ժամանակաշրջանի այդ կրոնական պատերազմը բացատրում է Պուտինի՝ որպես Պտղոմեոսի և Օզիայի, կրոնական անկման համատեքստը՝ այն ապստամբության մեջ, որ նրանք երկուսն էլ դրսևորեցին Երուսաղեմի տաճարում։ Երուսաղեմի տաճարը Օզիայի տաճարն էր, ոչ թե Պտղոմեոսի տաճարը։ Թե՛ Պուտինը, թե՛ Զելենսկին պղծում են նույն տաճարը՝ երկու տարբեր կերպերով․ մեկը՝ որպես եգիպտացի, և մեկը՝ որպես հրեա։
The church that was struggling against the king of the south in 1989 was the Catholic church. And why not? Atheism of France delivered the deadly wound to the king of the north in 1798, so why wouldn’t the papacy retaliate against atheism’s long-drawn-out persecution of the Catholic church, especially in the Ukraine? More significant is that this clear testimony about the Ukraine came from a publication in 1996, that was citing the secular historians about the history of 1989. Now that the Lord is unsealing the hidden history of verse forty, He has pointed to the struggle between two orthodox churches to provide the prophetic and historical context of the battle of Raphia and its aftermath, and He had already included the necessary insights in The Time of the End magazine that was published thirty years ago.
Եկեղեցին, որ 1989 թվականին պայքարում էր հարավի թագավորի դեմ, Կաթոլիկ եկեղեցին էր։ Եվ ինչո՞ւ ոչ։ Ֆրանսիայի աթեիզմը 1798 թվականին մահացու վերքը հասցրեց հյուսիսի թագավորին, ուստի ինչո՞ւ պապականությունը չպիտի հատուցեր աթեիզմի կողմից Կաթոլիկ եկեղեցու, հատկապես Ուկրաինայում, երկարատև հալածանքների համար։ Ավելի նշանակալիցն այն է, որ Ուկրաինայի վերաբերյալ այս հստակ վկայությունը գալիս էր 1996 թվականի մի հրատարակությունից, որը, վկայակոչելով աշխարհիկ պատմաբաններին, խոսում էր 1989 թվականի պատմության մասին։ Այժմ, երբ Տերը բացում է քառասուներորդ համարի ծածուկ պատմությունը, Նա ցույց է տվել երկու ուղղափառ եկեղեցիների միջև եղած պայքարը՝ Ռաֆիայի ճակատամարտի և դրա հետևանքների մարգարեական ու պատմական համատեքստը ներկայացնելու համար, և անհրաժեշտ խորաթափանցությունները Նա արդեն ներառել էր «Վերջի Ժամանակը» հանդեսում, որը լույս էր տեսել երեսուն տարի առաջ։
The demise of Napoleon aligns with the progressive demise of Lenin, Stalin and the system of the Soviet Union. When the prophetic southern kingdom moved its capital to Russia there were two major revolutions in 1917. The first is what is called the Russian revolution when the Czar was overthrown, and then in the same year the Bolshevik Revolution followed, which led to the civil war of 1917 unto 1922. In 1922 the Soviet Union was formed.
Նապոլեոնի անկումը համընկնում է Լենինի, Ստալինի և Խորհրդային Միության համակարգի աստիճանական անկման հետ։ Երբ մարգարեական հարավային թագավորությունը իր մայրաքաղաքը տեղափոխեց Ռուսաստան, 1917 թվականին տեղի ունեցան երկու խոշոր հեղափոխություններ։ Առաջինը այն է, ինչ կոչվում է Ռուսական հեղափոխություն, երբ ցարը տապալվեց, ապա նույն տարում դրան հաջորդեց Բոլշևիկյան հեղափոխությունը, որը հանգեցրեց 1917-ից մինչև 1922 թվականների քաղաքացիական պատերազմին։ 1922 թվականին կազմավորվեց Խորհրդային Միությունը։
The beginning of Russia as the spiritual king of the south represented a two-step revolution that led to civil war, then the formation of a confederacy of countries. The collapse of the Soviet Union was also two steps, beginning with the tearing down of the Berlin wall on November 9, 1989, which then led to the dissolution of the Soviet Union on December 31, 1991. As the last ruler of Russia, the king of the south, Vladimir Putin was typified by the first Russian ruler—Vladimir Lenin.
Ռուսաստանի՝ որպես հարավի հոգևոր թագավորի սկզբնավորումը ներկայացնում էր երկքայլ հեղափոխություն, որը հանգեցրեց քաղաքացիական պատերազմի, ապա՝ երկրների համադաշնության ձևավորմանը։ Խորհրդային Միության փլուզումը նույնպես եղավ երկու քայլով՝ սկսվելով 1989 թվականի նոյեմբերի 9-ին Բեռլինի պատի քանդմամբ, ինչը ապա հանգեցրեց Խորհրդային Միության լուծարմանը 1991 թվականի դեկտեմբերի 31-ին։ Որպես Ռուսաստանի վերջին տիրակալ՝ հարավի թագավոր, Վլադիմիր Պուտինը նախատիպավորված էր Ռուսաստանի առաջին տիրակալի՝ Վլադիմիր Լենինի կողմից։
Vladimir means “a great leader” and Putin means “the path.” Lenin means “a great river,” but Vladimir Lenin chose the name of Lenin to hide his real name, which was Vladimir Ilyich Ulyanov. Ilyich means “son of Elijah,” and Ulyanov means “youthful son of Elijah.”
Վլադիմիր նշանակում է «մեծ առաջնորդ», իսկ Պուտին նշանակում է «ճանապարհ»։ Լենին նշանակում է «մեծ գետ», սակայն Վլադիմիր Լենինը ընտրեց Լենին անունը՝ թաքցնելու իր իսկական անունը, որը Վլադիմիր Իլյիչ Ուլյանով էր։ Իլյիչ նշանակում է «Եղիայի որդի», իսկ Ուլյանով նշանակում է «Եղիայի երիտասարդ որդի»։
The great Russian leader on the path, in the history represented by the battle of Raphia in 217 BC, was typified by the first leader of Russia, who as Vladimir Lenin was the great leader of the mighty river, but who hid his name. A name is a symbol of character, and for Vladimir to hide his two names represents a character that chose a great river of political thought, over a character represented by Elijah, which means “God is Jehovah.” The root of atheism is the denial of God, and atheism is a prime characteristic of the king of the south. The second and third given name of Lenin emphasize Elijah and his son, and the end of Russia as the king of the south is represented by Ptolemy IV, who was victorious at the battle of Raphia, but when Antiochus returned in 200 BC at the battle of Panium Ptolemy’s five-year-old son was then ruling. Lenin’s two original names identify Elijah and his son, and align with Ptolemy and his son. Elijah and the message to his children occurs in the latter days, just before “the great and dreadful day of the Lord;” which is where the battles of Raphia and Panium are also located.
Ճանապարհին գտնվող մեծ ռուս առաջնորդը, որը պատմության մեջ ներկայացված է մ.թ.ա. 217 թվականին Ռաֆիայի ճակատամարտով, նախանշված էր Ռուսաստանի առաջին առաջնորդով, որը, լինելով Վլադիմիր Լենին, հզոր գետի մեծ առաջնորդն էր, սակայն որը թաքցրեց իր անունը։ Անունը բնավորության խորհրդանիշ է, և այն, որ Վլադիմիրը թաքցրեց իր երկու անունները, ներկայացնում է մի բնավորություն, որ ընտրեց քաղաքական մտքի մի մեծ գետ՝ Եղիայի կողմից ներկայացվող բնավորության փոխարեն, որի նշանակությունն է՝ «Աստված Եհովան է»։ Աթեիզմի արմատը Աստծո մերժումն է, և աթեիզմը հարավի թագավորի գլխավոր բնորոշ գծերից մեկն է։ Լենինի երկրորդ և երրորդ տրված անուններն ընդգծում են Եղիային և նրա որդուն, իսկ Ռուսաստանի՝ որպես հարավի թագավորի վախճանը ներկայացված է Պտղոմեոս IV-ով, որը հաղթանակ տարավ Ռաֆիայի ճակատամարտում, սակայն երբ Անտիոքոսը մ.թ.ա. 200 թվականին վերադարձավ Պանիումի ճակատամարտում, այդ ժամանակ իշխում էր Պտղոմեոսի հնգամյա որդին։ Լենինի երկու սկզբնական անունները նույնացնում են Եղիային և նրա որդուն և համապատասխանում են Պտղոմեոսին և նրա որդուն։ Եղիան և նրա պատգամը իր զավակներին տեղի են ունենում վերջին օրերում՝ «Տիրոջ մեծ և ահեղ օրվանից» անմիջապես առաջ, և հենց այնտեղ են տեղակայված նաև Ռաֆիայի և Պանիումի ճակատամարտերը։
Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: And he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse. Malachi 4:5, 6.
Ահա ես ձեզ կուղարկեմ Եղիա մարգարեին՝ Տիրոջ մեծ և ահեղ օրվա գալուստից առաջ. և նա հայրերի սիրտը պիտի դարձնի դեպի որդիները, և որդիների սիրտը՝ դեպի իրենց հայրերը, որպեսզի ես չգամ ու երկիրը անեծքով չհարվածեմ։ Մաղաքիա 4:5, 6.
The testimony of Uzziah and Ptolemy align in verse eleven of Daniel eleven, and Uzziah lived for eleven years after his rebellion and leprosy; whereas, Ptolemy ruled for a total of seventeen years, which is the same number of years between the battles of verse eleven and verse fifteen. The 250-year prophecy that began in 457 BC, ended in 207 BC in the middle of those two battles; ten years after Raphia and seven before Panium. Ptolemy IV’s reign began in 221 BC, and he died in 204 BC, so the seventeen years of Ptolemy are not the same line as the seventeen years from Raphia to Panium. Nor are they the same seventeen years that are represented by the conclusion of the 250-year prophecy beginning with Nero in 64 and ending in 313. From 313 to the first Sunday law in 321 is eight years, and nine years later in 330 Constantine divided the kingdom into east and west.
Ոզիայի և Պտղոմեոսի վկայությունները համընկնում են Դանիել տասնմեկերորդ գլխի տասնմեկերորդ համարում, և Ոզիան իր ապստամբությունից ու բորոտությունից հետո ապրեց տասնմեկ տարի, մինչդեռ Պտղոմեոսը իշխեց ընդհանուր առմամբ տասնյոթ տարի, ինչը նույն այն տարիների թիվն է, որ ընկած է տասնմեկերորդ համարի և տասնհինգերորդ համարի պատերազմների միջև։ Այն 250-ամյա մարգարեությունը, որ սկսվել էր մ.թ.ա. 457 թվականին, ավարտվեց մ.թ.ա. 207 թվականին՝ այդ երկու պատերազմների մեջտեղում՝ Ռաֆիայից տասը տարի հետո և Պանիումից յոթ տարի առաջ։ Պտղոմեոս IV-ի գահակալությունը սկսվեց մ.թ.ա. 221 թվականին, և նա մահացավ մ.թ.ա. 204 թվականին, ուստի Պտղոմեոսի տասնյոթ տարիները նույն գիծը չեն, ինչ Ռաֆիայից մինչև Պանիում ընկած տասնյոթ տարիները։ Եվ դրանք նաև նույն այն տասնյոթ տարիները չեն, որոնք ներկայացված են 250-ամյա մարգարեության ավարտով, որ սկսվում է Ներոնից՝ 64 թվականին, և ավարտվում՝ 313 թվականին։ 313 թվականից մինչև առաջին կիրակնօրյա օրենքը՝ 321 թվականը, ութ տարի է, և ինը տարի անց՝ 330 թվականին, Կոստանդինը բաժանեց թագավորությունը արևելքի և արևմուտքի։
In the very near future Putin and Russia will defeat Ukraine and the footsteps of Ptolemy and Uzziah will begin to repeat in the history represented by verse twelve. The two biblical witnesses place the final crisis for Putin in a church and state crisis. Their rebellion was manifested at the temple in Jerusalem, thus identifying Uzziah’s temple and religion as the point of prophetic reference.
Շատ մոտ ապագայում Պուտինն ու Ռուսաստանը կհաղթեն Ուկրաինային, և Պտղոմեոսի ու Օզիայի հետքերը կսկսեն կրկնվել տասներկուերորդ համարով ներկայացված պատմության մեջ։ Աստվածաշնչյան երկու վկաները Պուտինի վերջնական ճգնաժամը տեղադրում են եկեղեցու և պետության ճգնաժամի մեջ։ Նրանց ապստամբությունը դրսևորվեց Երուսաղեմի տաճարում՝ այդպիսով նույնացնելով Օզիայի տաճարն ու կրոնը որպես մարգարեական հղման կետ։
Zelenskyy, which means “green,” is the puppet of the globalist bureaucrats of the European Union and the United Nations, whose globalist agenda is aptly represented by the green political movement that worships mother earth. It is fitting that Zelenskyy was an actor, for he is clearly a proxy of other powers, and his name meaning “green” identifies the political philosophy that guides his movements on the chess board of human history. Checkmate is right around the corner for Zelenskyy.
Զելենսկին, որի անունը նշանակում է «կանաչ», Եվրոպական միության և Միավորված ազգերի կազմակերպության գլոբալիստ բյուրոկրատների խամաճիկն է, որոնց գլոբալիստական օրակարգը պատշաճ կերպով ներկայացվում է կանաչ քաղաքական շարժմամբ, որը երկրպագում է մայր երկրին։ Պատշաճ է, որ Զելենսկին դերասան է եղել, որովհետև նա ակնհայտորեն այլ ուժերի վստահված գործակալն է, և նրա անվան «կանաչ» նշանակությունը նույնացնում է այն քաղաքական փիլիսոփայությունը, որը ղեկավարում է նրա շարժումները մարդկության պատմության շախմատի տախտակի վրա։ Մատը Զելենսկու համար արդեն հենց անկյունի հետևում է։
In this final history the rebellion of Uzziah and Ptolemy will once again be acted out, but Ptolemy (Putin) died four years before the battle of Panium, and the last ruler of the king of the south is represented by a five-year-old child who is being handled by a series of corrupt and incompetent regents.
Այս վերջին պատմության մեջ Օզիայի և Պտղոմեոսի ապստամբությունը դարձյալ պիտի վերարտադրվի, սակայն Պտղոմեոսը (Պուտինը) մահացավ Պանիումի ճակատամարտից չորս տարի առաջ, և հարավի թագավորի վերջին իշխանը ներկայացված է հինգ տարեկան մի մանկամբ, որին կառավարում է ապականված ու անկարող խնամակալների մի ամբողջ շարք։
Ptolemy V was only about 5–6 years old when he ascended the throne in 204 BC (after his father’s mysterious death), and the Ptolemaic kingdom was paralyzed by a series of incompetent or corrupt regencies during his reign. The initial regency was from 204–202 BC, after Ptolemy IV’s death was concealed and his mother Arsinoe III murdered. The court favorites Sosibius, a longtime minister under Ptolemy IV, and Agathocles the brother of Ptolemy IV’s mistress Agathoclea, declared themselves regents. They forged or presented a will making them guardians, placed the young king under the care of Agathoclea and her family, and purged potential rivals. Sosibius handled much of the early administration.
Պտղոմեոս V-ը ընդամենը մոտ 5–6 տարեկան էր, երբ մ.թ.ա. 204 թվականին (իր հոր խորհրդավոր մահից հետո) բարձրացավ գահ, և նրա թագավորության ընթացքում Պտղոմեոսյան թագավորությունը կաթվածահար էր եղել անընդունակ կամ ապականված խնամակալական կառավարությունների մի շարքով։ Նախնական խնամակալությունը տևեց մ.թ.ա. 204–202 թվականներին՝ Պտղոմեոս IV-ի մահը գաղտնի պահելուց և նրա մոր՝ Արսինոե III-ի սպանությունից հետո։ Պալատական մտերիմներ Սոսիբիոսը՝ Պտղոմեոս IV-ի օրոք երկարամյա նախարար, և Ագաթոկլեսը՝ Պտղոմեոս IV-ի սիրուհի Ագաթոկլեայի եղբայրը, իրենց հռչակեցին խնամակալներ։ Նրանք կեղծեցին կամ ներկայացրին մի կտակ, որով իրենք նշանակվում էին խնամակալներ, երիտասարդ թագավորին հանձնեցին Ագաթոկլեայի և նրա ընտանիքի խնամքին և վերացրին հնարավոր մրցակիցներին։ Սոսիբիոսը վարում էր վաղ շրջանի վարչակազմի մեծ մասը։
A shift occurred around 202 BC, when Agathocles became the dominant regent, but was widely hated for debauchery and mismanagement. A popular uprising in Alexandria led to his brutal lynching by a mob, with the boy-king nominally approving. Subsequent regents were Tlepolemus the governor of Pelusium, and then Aristomenes. By the time of the battle of Panium in 200 BC, the kingdom was under this rotating series of regents and court advisors.
Մոտավորապես մ.թ.ա. 202 թվականին տեղի ունեցավ իշխանափոխություն, երբ Ագաթոկլեսը դարձավ գերիշխող ռեգենտը, սակայն անառակության և վատ կառավարման պատճառով լայնորեն ատված էր։ Ալեքսանդրիայում ժողովրդական ապստամբությունը հանգեցրեց նրան, որ նա ամբոխի կողմից դաժանորեն լինչի ենթարկվեց, իսկ պատանի արքան անվանականորեն հավանություն տվեց դրան։ Հետագա ռեգենտներն էին Պելուսիումի կառավարիչ Տլեպոլեմոսը, ապա՝ Արիստոմենեսը։ Մինչև մ.թ.ա. 200 թվականի Պանիումի ճակատամարտի ժամանակը, թագավորությունը գտնվում էր ռեգենտների և արքունի խորհրդականների այս հերթագայվող շարքի իշխանության ներքո։
At the battle of Panium the Ptolemaic forces were led in the field by the general Scopas of Aetolia, a mercenary commander appointed under the regency, not by Ptolemy V himself. The young king had no real control—the decisions, military strategy, and kingdom’s overall weakness stemmed from the regents’ paralysis, internal revolts (like the native Egyptian uprisings), and court intrigue. This instability allowed Antiochus III the Great to decisively defeat Scopas at Panium, seizing Coele-Syria, including Judea permanently from Ptolemaic control.
Պանիումի ճակատամարտում Պտղոմեոսյան ուժերը դաշտում առաջնորդվում էին ոչ թե անձամբ Պտղոմեոս V-ի, այլ Աետոլիայից զորավար Սկոպասի՝ խնամակալության օրոք նշանակված վարձկան հրամանատարի կողմից։ Երիտասարդ թագավորը իրական վերահսկողություն չուներ. որոշումները, ռազմական ռազմավարությունը և թագավորության ընդհանուր թուլությունը բխում էին խնամակալների կաթվածահար վիճակից, ներքին ապստամբություններից (ինչպես, օրինակ, բնիկ եգիպտացիների ապստամբությունները) և արքունական խարդավանքներից։ Այս անկայունությունը հնարավորություն տվեց Անտիոքոս III Մեծին Պանիումում վճռականորեն պարտության մատնել Սկոպասին՝ Պտղոմեոսյան վերահսկողությունից մշտապես խլելով Կոյլե-Սիրիան, ներառյալ Հրեաստանը։
Historians discuss the probability that Ptolemy IV’s death was by poisoning, which is also part of the historical speculation concerning Vladimir Lenin, Joseph Stalin, as well as the queen of the south, Cleopatra. Putin prevails in the Ukrainian War, but then his demise begins with his desire to implement the controlling relationship that the Soviet Union formerly had with the Ukrainian church, which when removed in 1989, was the symbol of the victory of the king of the north over the king of the south.
Պատմաբանները քննարկում են այն հավանականությունը, որ Պտղոմեոս IV-ի մահը եղել է թունավորման հետևանքով, ինչը նաև պատմական ենթադրությունների մաս է կազմում Վլադիմիր Լենինի, Յոզեֆ Ստալինի, ինչպես նաև հարավի թագուհի Կլեոպատրայի վերաբերյալ։ Պուտինը հաղթանակ է տանում Ուկրաինական պատերազմում, սակայն ապա նրա վախճանը սկսվում է՝ Ուկրաինական եկեղեցու հետ վերահսկող այն հարաբերությունը վերականգնելու իր ցանկությամբ, որը նախկինում ուներ Խորհրդային Միությունը, և որի վերացումը 1989 թվականին հյուսիսի թագավորի՝ հարավի թագավորի նկատմամբ տարած հաղթանակի խորհրդանիշն էր։
The Ukraine is the cradle of Eastern Slavic Orthodoxy. The baptism of Vladimir the Great took place in 988 in Kyiv. Moscow later claimed the title “Third Rome” after Constantinople fell, positioning itself as the rightful heir and spiritual guardian of all Russian lands, including the Ukraine as its “canonical territory”.
Ուկրաինան Արևելյան սլավոնական ուղղափառության օրրանն է։ Վլադիմիր Մեծի մկրտությունը տեղի ունեցավ 988 թվականին՝ Կիևում։ Կոստանդնուպոլսի անկումից հետո Մոսկվան հետագայում հավակնեց «Երրորդ Հռոմ» տիտղոսին՝ իրեն ներկայացնելով որպես բոլոր ռուսական հողերի օրինական ժառանգորդ և հոգևոր պահապան, ներառյալ Ուկրաինան՝ որպես իր «կանոնական տարածք»։
The Moscow Patriarchate has always viewed Ukraine as spiritually inseparable from Russia with the motto of “One people, one faith,” which is a phrase Putin himself has repeatedly used. Ukraine, especially since 2014/2022, increasingly sees Moscow’s oversight as colonial and imperial domination rather than true spiritual motherhood. As of February 2026, there are two competing Orthodox structures. One is the Orthodox Church of Ukraine, which since 2019 has been independent from Ecumenical Patriarch Bartholomew of Constantinople. In Kyiv the Orthodox Church of Ukraine is considered as the truly national church.
Մոսկվայի պատրիարքարանը միշտ դիտարկել է Ուկրաինան որպես Ռուսաստանի հետ հոգևորապես անբաժանելի՝ «Մեկ ժողովուրդ, մեկ հավատք» նշանաբանով, մի արտահայտություն, որը հենց Պուտինն ինքը բազմիցս գործածել է։ Ուկրաինան, հատկապես 2014/2022 թվականներից ի վեր, գնալով ավելի է Մոսկվայի հսկողությունը դիտում որպես գաղութային և կայսերապաշտ տիրապետություն, այլ ոչ թե ճշմարիտ հոգևոր մայրություն։ 2026 թվականի փետրվարի դրությամբ գոյություն ունեն երկու մրցակցող ուղղափառ կառույցներ։ Դրանցից մեկը Ուկրաինայի Ուղղափառ Եկեղեցին է, որը 2019 թվականից ի վեր անկախ է Կոստանդնուպոլսի Տիեզերական պատրիարք Բարդուղիմեոսից։ Կիևում Ուկրաինայի Ուղղափառ Եկեղեցին համարվում է իսկապես ազգային եկեղեցի։
Reader beware: the Orthodox Church of Ukraine is a different church than the Ukrainian Orthodox church. The Ukrainian Orthodox church is connected with Russia’s orthodox church, and for this reason Zelenskyy has been attacking it. The Vatican opposes the attacks of Zelenskyy that are already underway, but Putin’s rebellion of verse twelve follows his victory at Raphia, and is yet future.
Ընթերցողը թող զգուշանա. Ուկրաինայի Ուղղափառ Եկեղեցին տարբեր եկեղեցի է, քան Ուկրաինական Ուղղափառ եկեղեցին։ Ուկրաինական Ուղղափառ եկեղեցին կապված է Ռուսաստանի ուղղափառ եկեղեցու հետ, և այդ պատճառով Զելենսկին հարձակվում է դրա վրա։ Վատիկանը դեմ է Զելենսկու արդեն իսկ ընթացքի մեջ գտնվող հարձակումներին, սակայն տասներկուերորդ համարի Պուտինի ապստամբությունը հաջորդում է նրա հաղթանակին Ռափիայում և դեռ ապագայի մեջ է։
The Ukrainian Orthodox Church was historically linked to the Moscow body. In the aftermath of the invasion of 2022, the Ukrainian Orthodox Church declared full autonomy in May 2022, but Ukrainian state investigations (DESS) have repeatedly argued it remains canonically and legally affiliated with Moscow. Ukraine passed a law in August 2024 (signed by Zelenskyy) banning any religious body tied to the Russian Orthodox Church (the “aggressor state”). The Ukrainian Orthodox Church has been ordered to fully sever ties or face court-ordered dissolution of its Kyiv Metropolis. As of late 2025 and early 2026, there are ongoing raids, parish transfers to the Ukrainian Orthodox Church (over 1,300 since 2022), court cases, and UN experts warning of religious-freedom concerns regarding the Ukrainian Orthodox Church.
Ուկրաինական Ուղղափառ Եկեղեցին պատմականորեն կապված էր մոսկովյան կառույցի հետ։ 2022 թվականի ներխուժման հետևանքների պայմաններում Ուկրաինական Ուղղափառ Եկեղեցին 2022 թ. մայիսին հռչակեց լիակատար ինքնավարություն, սակայն ուկրաինական պետական հետաքննությունները (DESS) բազմիցս պնդել են, որ այն կանոնական և իրավական առումով շարունակում է կապված մնալ Մոսկվայի հետ։ Ուկրաինան 2024 թ. օգոստոսին ընդունեց օրենք (ստորագրված Զելենսկու կողմից), որով արգելվում է Ռուս Ուղղափառ Եկեղեցու («ագրեսոր պետության») հետ կապված ցանկացած կրոնական մարմին։ Ուկրաինական Ուղղափառ Եկեղեցուն կարգադրվել է լիովին խզել կապերը, հակառակ դեպքում դատարանի որոշմամբ այն կարող է ենթարկվել իր Կիևի Մետրոպոլիայի լուծարմանը։ 2025 թվականի վերջի և 2026 թվականի սկզբի դրությամբ շարունակվում են խուզարկությունները, ծխերի փոխանցումները Ուկրաինական Ուղղափառ Եկեղեցուն (2022 թվականից ի վեր՝ ավելի քան 1,300), դատական գործերը, ինչպես նաև ՄԱԿ-ի փորձագետների նախազգուշացումները՝ Ուկրաինական Ուղղափառ Եկեղեցու առնչությամբ կրոնական ազատության վերաբերյալ մտահոգությունների մասին։
The Vatican has publicly opposed any forced dissolution of the Ukrainian Orthodox Church. Russia and Putin frame this as outright persecution of canonical Orthodoxy and have made protection of the “Russian Orthodox churches” an explicit demand in any peace negotiations. Russian propaganda consistently ties the Ukrainian Orthodox Church and the Ukrainian state attacks upon it as “Nazism” and as part of their “denazification” justification.
Վատիկանը հրապարակայնորեն հանդես է եկել Ուկրաինական Ուղղափառ Եկեղեցու ցանկացած հարկադիր լուծարման դեմ։ Ռուսաստանն ու Պուտինը դա ներկայացնում են որպես կանոնական ուղղափառության բացահայտ հալածանք և «ռուսական ուղղափառ եկեղեցիների» պաշտպանությունը դարձրել են խաղաղության ցանկացած բանակցության մեջ բացահայտ պահանջ։ Ռուսական քարոզչությունը հետևողականորեն Ուկրաինական Ուղղափառ Եկեղեցին և նրա դեմ ուղղված ուկրաինական պետական հարձակումները կապում է «նացիզմի» հետ և ներկայացնում որպես իրենց «դենացաֆիկացման» արդարացման մաս։
Putin will presumptuously “enter the temple” and claim full spiritual dominion over Ukrainian Orthodoxy in attempt to re-subordinate the entire Ukrainian church structure under Moscow, demanding recognition as the rightful spiritual head of the Russian orthodox world.
Պուտինը հանդգնաբար «կմտնի տաճար» և հավակնություն կհայտնի լիակատար հոգևոր տիրապետության՝ ուկրաինական ուղղափառության վրա՝ փորձելով ամբողջ ուկրաինական եկեղեցական կառուցվածքը կրկին ենթարկել Մոսկվային և պահանջելով ճանաչվել որպես ռուսական ուղղափառ աշխարհի օրինական հոգևոր առաջնորդ։
This is the exact parallel to Ptolemy entering the Most Holy Place, while Uzziah is Zelenskyy seeking to burn incense. Ptolemy’s rebellion was in the Most Holy Place and Uzziah’s was in the holy place. A southern king, flushed with the victory of the “borderline,” ending the proxy-power of Nazism, and then overstepping into the place that belongs only to the realm of religion. Then will come a sudden providential humbling, and Putin will disappear from the scene (as Ptolemy IV died in 204 BC). After the power vacuum of a ‘weak-successors phase,’ the northern king returns with greater force and prevails at the modern battle of Panium in verse 15.
Սա ճշգրիտ զուգահեռն է Պտղոմեոսի՝ Սրբությունների Սրբոց մտնելու հետ, մինչդեռ Օզիան Զելենսկին է, որ ձգտում է խունկ ծխեցնել։ Պտղոմեոսի ապստամբությունը Սրբությունների Սրբոցում էր, իսկ Օզիայի ապստամբությունը՝ սուրբ վայրում։ Հարավային մի թագավոր, «սահմանագծի» հաղթանակից խանդավառված, վերջ դնելով նացիզմի վստահված ուժին, ապա անցնում է այն տեղը, որ պատկանում է միայն կրոնի ոլորտին։ Այնժամ վրա կհասնի հանկարծակի նախախնամական խոնարհեցում, և Պուտինը կվերանա ասպարեզից (ինչպես Պտղոմեոս IV-ը մեռավ մ.թ.ա. 204-ին)։ «Թույլ հաջորդների փուլի» իշխանական վակուումից հետո հյուսիսային թագավորը կվերադառնա առավել մեծ զորությամբ և կհաղթի Պանիումի ժամանակակից ճակատամարտում՝ 15-րդ խոսքում։
Seventeen
Տասնյոթ
Seventeen years occurs three times in the history where the battles of Raphia and Panium merge together, line upon line. The seventeen years from the edict of Milan where the eastern and western thrones of the empire were brought together through marriage, until the kingdom was divided and divorced in 330. The seventeen years beginning and ending are waymarks of two other related prophetic periods. Beginning with Nero in the year 64 a period of persecution is marked that ended in the history of Constantine the Great. The transition from Nero’s period of persecution unto the compromise represented by Constantine identifies the transition from the church of Smyrna unto the church of Pergamos. 313 and the edict of Milan identify the end of the church of Smyrna, and the end of the seventeen-year period is the year 330, which was the fulfillment of the three-hundred-and-sixty-year prophecy of Daniel 11:24.
Տասնյոթ տարին պատմության մեջ հանդիպում է երեք անգամ, որտեղ Ռափիայի և Պանիումի պատերազմները միաձուլվում են միմյանց հետ՝ տող առ տող։ Տասնյոթ տարիները՝ Միլանի հրովարտակից, երբ կայսրության արևելյան և արևմտյան գահերը ամուսնության միջոցով միավորվեցին, մինչև 330 թվականը, երբ թագավորությունը բաժանվեց և ամուսնալուծվեց։ Այդպես սկսվող և ավարտվող տասնյոթ տարիները երկու այլ փոխկապակցված մարգարեական ժամանակաշրջանների սահմանաքարերն են։ Սկսելով Ներոնից՝ 64 թվականին, նշվում է հալածանքի մի ժամանակաշրջան, որն ավարտվեց Կոստանդին Մեծի պատմության մեջ։ Ներոնի հալածանքի ժամանակաշրջանից դեպի Կոստանդինով ներկայացված փոխզիջումը անցումը նույնականացնում է Զմյուռնիայի եկեղեցուց դեպի Պերգամոսի եկեղեցի անցումը։ 313 թվականը և Միլանի հրովարտակը նշում են Զմյուռնիայի եկեղեցու ավարտը, իսկ տասնյոթամյա ժամանակաշրջանի ավարտը 330 թվականն է, որը Դանիել 11:24-ի երեք հարյուր վաթսուն տարվա մարգարեության իրականացումն էր։
He shall enter peaceably even upon the fattest places of the province; and he shall do that which his fathers have not done, nor his fathers’ fathers; he shall scatter among them the prey, and spoil, and riches: yea, and he shall forecast his devices against the strong holds, even for a time. Daniel 11:24.
Նա խաղաղությամբ պիտի մտնի նույնիսկ գավառի ամենապարարտ տեղերը. և պիտի անի այն, ինչ որ նրա հայրերը չեն արել, և ոչ էլ նրա հայրերի հայրերը. նրանց մեջ պիտի սփռի ավար, կողոպուտ և հարստություններ. այո՛, և իր դիտավորությունները պիտի նյութի ամրոցների դեմ, մինչև մի ժամանակ։ Դանիել 11:24.
The seventeen years from 313 and the edict of Milan, begins with a fulfillment of prophecy and ends at the fulfillment of another prophecy. The first prophetic fulfillment which marks the beginning, identifies the transition from the church of Smyrna unto the church of Pergamos, and the prophecy that marks the end of those seventeen years, identifies the division of Rome into eastern and western Rome. The seventeen years is identified by prophetic history, not by any specific seventeen-year proclamation. The alpha of the division of the second church from the third church aligned with the division of the empire into east and west at the fulfillment of the time prophecy of 360 years. Those two prophecies establish a period of seventeen years, and they need to be established as a legitimate prophetic period based upon the witness of two or three; if seventeen is a valid prophetic symbol.
313 թվականից և Միլանի հրովարտակից սկսվող տասնյոթ տարիները սկսվում են մարգարեության մի կատարմամբ և ավարտվում մեկ այլ մարգարեության կատարմամբ։ Առաջին մարգարեական կատարումը, որ նշանավորում է սկիզբը, մատնանշում է Զմյուռնիայի եկեղեցուց դեպի Պերգամոսի եկեղեցի անցումը, իսկ այն մարգարեությունը, որ նշանավորում է այդ տասնյոթ տարիների ավարտը, մատնանշում է Հռոմի բաժանումը արևելյան և արևմտյան Հռոմի։ Տասնյոթ տարիները բնորոշվում են մարգարեական պատմությամբ, ոչ թե որևէ հատուկ տասնյոթամյա հռչակմամբ։ Երկրորդ եկեղեցու՝ երրորդ եկեղեցուց բաժանման ալֆան համընկավ կայսրության՝ արևելքի և արևմուտքի բաժանման հետ՝ 360 տարվա ժամանակային մարգարեության կատարման պահին։ Այդ երկու մարգարեությունները հաստատում են տասնյոթ տարվա մի ժամանակաշրջան, և դրանք պետք է հաստատվեն որպես օրինական մարգարեական շրջան՝ երկու կամ երեք վկաների վկայության հիման վրա, եթե տասնյոթը վավեր մարգարեական խորհրդանիշ է։
Those witnesses exist in another 250-year period which began in 457 BC. On that date the 2,300-year prophecy of Daniel 8:14 began. 457 BC is a prophetic starting point, and an established prophetic waymark. Extending 250 years into the future brings you to 207 BC, which is the history between the battles of Raphia and Panium. The battle of Raphia and Panium cannot be separated, for they are both engaged in by Antiochus the Great. From the battle of Raphia in 217 BC unto the battle of Panium in 200 BC is seventeen years. The 2,300-year prophecy identifies a change of dispensation at the beginning, when the third decree restored Judah’s national sovereignty and then at the ending there was a change of dispensation when Christ moved from the holy place to the Most Holy Place. 207 BC represents the change of dispensation of Egyptian rule over Judea, unto the Seleucid dispensation of rule over the glorious land. The dispensation of Seleucid control over the glorious land produced the revolt of the Maccabees in 167 BC.
Այդ վկաները գտնվում են մեկ այլ 250-ամյա ժամանակահատվածում, որը սկսվեց մ.թ.ա. 457 թվականին։ Այդ թվականին սկսվեց Դանիել 8:14-ի 2,300-ամյա մարգարեությունը։ Մ.թ.ա. 457 թվականը մարգարեական մեկնակետ է և հաստատված մարգարեական ուղենիշ։ 250 տարի դեպի ապագա երկարացնելով՝ հասնում եք մ.թ.ա. 207 թվականին, որը պատմական շրջանն է Ռաֆիայի և Պանիումի ճակատամարտերի միջև։ Ռաֆիայի և Պանիումի ճակատամարտերը չեն կարող բաժանվել, որովհետև երկուսն էլ տեղի են ունեցել Անտիոքոս Մեծի մասնակցությամբ։ Մ.թ.ա. 217 թվականի Ռաֆիայի ճակատամարտից մինչև մ.թ.ա. 200 թվականի Պանիումի ճակատամարտը անցնում է տասնյոթ տարի։ 2,300-ամյա մարգարեությունը նշանավորում է տնտեսության փոփոխություն սկզբում, երբ երրորդ հրամանագրով վերականգնվեց Հուդայի ազգային ինքնիշխանությունը, և ապա՝ վերջում, տեղի ունեցավ տնտեսության փոփոխություն, երբ Քրիստոսը Սուրբ տեղից անցավ Ամենասուրբ Տեղը։ Մ.թ.ա. 207 թվականը ներկայացնում է Հրեաստանի վրա եգիպտական իշխանության տնտեսության փոփոխությունը դեպի ընտիր երկրի վրա սելևկյան իշխանության տնտեսությունը։ Ընտիր երկրի վրա սելևկյան վերահսկողության տնտեսությունը ծնեց Մակաբայեցիների ապստամբությունը մ.թ.ա. 167 թվականին։
The Nero period of 250 years ends with the history of Constantine the GREAT and the 250 years that conclude between the two battles is the history of Antiochus the GREAT. At the battle of Raphia, Ptolemy IV defeated Antiochus the Great and Ptolemy reigned for seventeen years. Both 250-year periods contain a distinct seventeen-year period. Both end in the history of a ruler who is known as the GREAT. Both 250-year periods begin at an established prophetic waymark and they both end at an established prophetic waymark.
Ներոնի երկուհարյուր հիսուն տարվա ժամանակաշրջանը ավարտվում է Կոստանդիանոս ՄԵԾԻ պատմությամբ, իսկ այն երկուհարյուր հիսուն տարիները, որոնք եզրափակվում են երկու ճակատամարտերի միջև, Անտիոքոս ՄԵԾԻ պատմությունն են։ Ռաֆիայի ճակատամարտում Պտղոմեոս IV-ը հաղթեց Անտիոքոս Մեծին, և Պտղոմեոսը թագավորեց տասնյոթ տարի։ Երկու երկուհարյուր հիսուն տարվա ժամանակաշրջաններն էլ պարունակում են առանձնահատուկ տասնյոթամյա շրջան։ Երկուսն էլ ավարտվում են մի իշխանի պատմությամբ, որը հայտնի է որպես ՄԵԾ։ Երկու երկուհարյուր հիսուն տարվա ժամանակաշրջաններն էլ սկսվում են հաստատված մարգարեական ուղենշանից և երկուսն էլ ավարտվում են հաստատված մարգարեական ուղենշանով։
The United States began on July 4, 1776 and 250 years later brings you to July 4, 2026 when Donald Trump, who is known as the one seeking to make America “great,” is going to celebrate those 250 years. 2026, like unto the 250 years from 457 BC concludes in the middle of the history of the modern battles of Raphia and Panium, known as the Ukrainian and Third World War. The reign of a southern king, the period of the first Sunday law and the period from the battle of Raphia to Panium provide three periods of seventeen years that are all connected with the same prophetic history. Three 250-year periods all arrive together in the same prophetic histories. The three periods of 250 years establish three lines of prophetic truth with history associated with Donald Trump, represented as either Constantine the Great, or Antiochus the Great.
Ամերիկայի Միացյալ Նահանգները սկիզբ առան 1776 թվականի հուլիսի 4-ին, և 250 տարի անց հասնում եք 2026 թվականի հուլիսի 4-ին, երբ Դոնալդ Թրամփը, որ հայտնի է որպես նա, ով ձգտում է Ամերիկան «մեծ» դարձնել, պատրաստվում է տոնել այդ 250 տարիները։ 2026 թվականը, ինչպես մ.թ.ա. 457 թվականից անցնող 250 տարիները, իր ավարտին է հասնում Ռաֆիայի և Պանիումի արդիական ճակատամարտերի պատմության միջնամասում, որոնք հայտնի են որպես ուկրաինական և Երրորդ համաշխարհային պատերազմ։ Հարավի թագավորի իշխանությունը, առաջին կիրակնօրյա օրենքի ժամանակաշրջանը և Ռաֆիայի ճակատամարտից մինչև Պանիում ընկած ժամանակահատվածը ներկայացնում են տասնյոթ տարվա երեք ժամանակաշրջաններ, որոնք բոլորը կապված են նույն մարգարեական պատմության հետ։ Երկու հարյուր հիսուն տարվա երեք ժամանակաշրջաններ բոլորը միասին հասնում են նույն մարգարեական պատմությունների մեջ։ Երկու հարյուր հիսուն տարվա երեք ժամանակաշրջանները հաստատում են մարգարեական ճշմարտության երեք գծեր՝ Դոնալդ Թրամփի հետ առնչվող պատմությամբ, որը ներկայացված է կամ որպես Կոստանդիանոս Մեծ, կամ որպես Անտիոքոս Մեծ։
The three lines of 250 years provide three different, but complementary illustrations of the latter days. Nero’s line identifies the seventeen-year history of compromise that perfectly speaks to the prophetic characteristics of the formation of the image of the beast.
250-ամյա երեք գծերը վերջին օրերի երեք տարբեր, սակայն փոխլրացնող պատկերումներ են ներկայացնում։ Ներոնի գիծը բնորոշում է փոխզիջման տասնյոթամյա պատմությունը, որը կատարելապես արտահայտում է գազանի պատկերի ձևավորման մարգարեական հատկանիշները։
“The Lord has shown me clearly that the image of the beast will be formed before probation closes; for it is to be the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided. Your position is such a jumble of inconsistencies that but few will be deceived.
«Տերը ինձ հստակ ցույց է տվել, որ գազանի պատկերը կկազմավորվի նախքան շնորհքի ժամանակի փակվելը, որովհետև այն պիտի լինի Աստծո ժողովրդի համար մեծ փորձությունը, որով պիտի որոշվի նրանց հավիտենական ճակատագիրը։ Ձեր դիրքորոշումն այնպիսի խառնաշփոթ անհամապատասխանությունների կույտ է, որ շատ քչերը կխաբվեն։»
“In Revelation 13 this subject is plainly presented; [Revelation 13:11–17, quoted].
«Հայտնություն 13»-ում այս թեման հստակորեն ներկայացված է. [Հայտնություն 13.11–17, մեջբերված]։
“This is the test that the people of God must have before they are sealed. All who proved their loyalty to God by observing His law, and refusing to accept a spurious sabbath, will rank under the banner of the Lord God Jehovah, and will receive the seal of the living God. Those who yield the truth of heavenly origin and accept the Sunday sabbath, will receive the mark of the beast.” Manuscript Releases, volume 15, 15.
«Սա այն փորձությունն է, որ Աստծո ժողովուրդը պետք է անցնի նախքան կնքվելը։ Բոլոր նրանք, ովքեր Աստծուն իրենց հավատարմությունն ապացուցեցին՝ պահելով Նրա օրենքը և հրաժարվելով ընդունել կեղծ շաբաթը, կկանգնեն Տեր Աստված Եհովայի դրոշի ներքո և կընդունեն կենդանի Աստծո կնիքը։ Նրանք, ովքեր հրաժարվում են երկնային ծագում ունեցող ճշմարտությունից և ընդունում են կիրակնօրյա շաբաթը, կընդունեն գազանի նշանը»։ Manuscript Releases, հատոր 15, էջ 15։
The image of the beast is the combination of church and state, with the church in control of the relationship. The compromise of Constantine in attempting to bring paganism together with Christianity is the classic example of the compromise of the latter days.
Գազանի պատկերը եկեղեցու և պետության միությունն է, որտեղ եկեղեցին է վերահսկում այդ հարաբերությունը։ Կոստանդինի փոխզիջումը՝ հեթանոսությունն ու քրիստոնեությունը միավորելու փորձի մեջ, վերջին օրերի փոխզիջման դասական օրինակն է։
“In the movements now in progress in the United States to secure for the institutions and usages of the church the support of the state, Protestants are following in the steps of papists. Nay, more, they are opening the door for the papacy to regain in Protestant America the supremacy which she has lost in the Old World. And that which gives greater significance to this movement is the fact that the principal object contemplated is the enforcement of Sunday observance—a custom which originated with Rome, and which she claims as the sign of her authority. It is the spirit of the papacy—the spirit of conformity to worldly customs, the veneration for human traditions above the commandments of God—that is permeating the Protestant churches and leading them on to do the same work of Sunday exaltation which the papacy has done before them.
«ԱՄՆ-ում այժմ ընթացքի մեջ եղած այն շարժումներում, որոնց նպատակն է եկեղեցու հաստատությունների և սովորությունների համար ապահովել պետության աջակցությունը, բողոքականները հետևում են պապականների հետքերին։ Ավելին, նրանք դուռ են բացում, որպեսզի պապականությունը բողոքական Ամերիկայում վերագտնի այն գերիշխանությունը, որ կորցրել է Հին աշխարհում։ Եվ այն, ինչը այս շարժմանը առավել մեծ նշանակություն է տալիս, այն փաստն է, որ նախատեսվող գլխավոր նպատակը կիրակիի պահպանումը հարկադրաբար կիրառելն է՝ մի սովորություն, որ ծագել է Հռոմից, և որը նա հայտարարում է որպես իր իշխանության նշանը։ Դա պապականության ոգին է՝ աշխարհիկ սովորություններին հարմարակերպվելու ոգին, Աստծո պատվիրաններից վեր մարդկային ավանդություններին տրված պատիվը,— որ ներթափանցում է բողոքական եկեղեցիները և առաջնորդում նրանց կատարելու կիրակիի նույն բարձրացման գործը, որն իրենցից առաջ կատարել է պապականությունը։»
“If the reader would understand the agencies to be employed in the soon-coming contest, he has but to trace the record of the means which Rome employed for the same object in ages past. If he would know how papists and Protestants united will deal with those who reject their dogmas, let him see the spirit which Rome manifested toward the Sabbath and its defenders.
«Եթե ընթերցողը ցանկանում է հասկանալ, թե ինչ միջոցներ պիտի գործադրվեն շուտով վրա հասնող պայքարում, նրան մնում է միայն հետամուտ լինել այն միջոցների պատմությանը, որ Հռոմը գործադրել է անցյալ դարերում նույն նպատակի համար։ Եթե նա կամենում է իմանալ, թե պապականներն ու բողոքականները, միավորվելով, ինչպես պիտի վարվեն նրանց հետ, ովքեր մերժում են իրենց դավանանքները, թող տեսնի այն ոգին, որ Հռոմը դրսևորեց շաբաթի և նրա պաշտպանների նկատմամբ։»
“Royal edicts, general councils, and church ordinances sustained by secular power were the steps by which the pagan festival attained its position of honor in the Christian world. The first public measure enforcing Sunday observance was the law enacted by Constantine. (A.D. 321) This edict required townspeople to rest on ‘the venerable day of the sun,’ but permitted countrymen to continue their agricultural pursuits. Though virtually a heathen statute, it was enforced by the emperor after his nominal acceptance of Christianity.” The Great Controversy, 574.
«Արքայական հրամանագրերը, ընդհանուր ժողովները և աշխարհիկ իշխանությամբ հաստատված եկեղեցական կարգադրությունները այն քայլերն էին, որոնց միջոցով հեթանոսական տոնը քրիստոնեական աշխարհում հասավ իր պատվավոր դիրքին։ Կիրակիի պահպանումը պարտադրող առաջին հրապարակային միջոցը Կոստանդինի կողմից արձակված օրենքն էր։ (Ք.հ. 321) Այս հրամանագիրը քաղաքների բնակիչներից պահանջում էր հանգստանալ «արևի պատվական օրը», սակայն գյուղացիներին թույլ էր տալիս շարունակել իրենց երկրագործական զբաղմունքները։ Թեև ըստ էության այն հեթանոսական օրենք էր, այն կայսրի կողմից գործադրվում էր քրիստոնեությունն անվանական կերպով ընդունելուց հետո»։ Մեծ պայքարը, 574։
The progression of compromise that led to, and will again lead to the Sunday law is represented with the seventeen-year period from 313 to 330, with the first Sunday law of 321 as the midpoint of the history. At the beginning was a marriage of east and west, and at the end was the divorce of east and west. The first Sunday law is the middle waymark representing rebellion, just as the thirteenth letter of the Hebrew alphabet, when preceded by the first letter and followed by the twenty-second and last letter of the alphabet makes up the Hebrew word truth. Marriage at the beginning and divorce at the end identifies the alpha letter in agreement with the omega letter. The period of 250-years that began with Nero has the signature of Christ, and it speaks to a subject of present truth in the latter days.
Հաշտեցման առաջընթացը, որ հանգեցրեց և կրկին կհանգեցնի կիրակնօրյա օրենքին, ներկայացված է 313-ից 330 թվականների տասնյոթամյա ժամանակաշրջանով, որի պատմության միջնակետը 321 թվականի առաջին կիրակնօրյա օրենքն է։ Սկզբում կար արևելքի և արևմուտքի ամուսնություն, իսկ վերջում՝ արևելքի և արևմուտքի ապահարզան։ Առաջին կիրակնօրյա օրենքը միջին սահմանաքարն է, որը ներկայացնում է ապստամբությունը, ինչպես որ եբրայական այբուբենի տասներեքերորդ տառը, երբ նրան նախորդում է առաջին տառը և հաջորդում՝ այբուբենի քսաներկուերորդ և վերջին տառը, կազմում է եբրայերեն «ճշմարտություն» բառը։ Սկզբի ամուսնությունը և վերջի ապահարզանը նույնացնում են ալֆա տառը օմեգա տառի հետ համահունչ լինելու մեջ։ Ներոնով սկսված 250-ամյա ժամանակաշրջանը կրում է Քրիստոսի ստորագրությունը, և այն խոսում է վերջին օրերում ներկայիս ճշմարտության մի թեմայի մասին։
The 250-year period that begins with 457 BC is emphasizing the statecraft represented by Antiochus the Great as he stands within the seventeen-year period from Raphia to Panium. We understand it as statecraft, for in 457 BC a prophecy of 2,300 years also began. The 2,300 years is the internal line of prophecy that speaks to God’s work of redemption, which aligns with a symbol of churchcraft. Unlike the 250-year period that began with Nero, the period that begins in 457 BC is addressing the political role of the last American president who is seeking to make America and then the world great, as he promotes the erroneous Catholic concept of a golden age of a thousand years of peace.
Ք.ա. 457 թվականից սկսվող 250-ամյա ժամանակահատվածը շեշտադրում է այն պետականագործությունը, որ ներկայացված է Անտիոքոս Մեծով, մինչ նա կանգնած է Ռաֆիայից մինչև Պանիում ձգվող տասնյոթամյա ժամանակահատվածի շրջանակում։ Մենք այն հասկանում ենք որպես պետականագործություն, որովհետև Ք.ա. 457 թվականին սկսվեց նաև 2,300 տարիների մարգարեություն։ 2,300 տարիները մարգարեության այն ներքին գիծն են, որ խոսում է Աստծո փրկագնման գործի մասին, ինչը համընկնում է եկեղեցագործության խորհրդանիշի հետ։ Ի տարբերություն Ներոնով սկսված 250-ամյա ժամանակահատվածի՝ Ք.ա. 457 թվականին սկսվող ժամանակահատվածը վերաբերում է վերջին ամերիկյան նախագահի քաղաքական դերին, որը ձգտում է մեծ դարձնել Ամերիկան, ապա նաև աշխարհը, մինչ առաջ է մղում հազար տարվա խաղաղության ոսկեդարի մասին կաթոլիկական սխալ հասկացությունը։
The 250 years of the United States, who is the earth beast of Revelation thirteen identifies the conclusion of the sixth kingdom of Bible prophecy, that ends where it began, in the midst of war. The victors of history, define the record of history that is preserved. The globalist dragon powered Democrats, view the current anarchy as a revolution, and the all-talk and no action Republicans view this current history as a civil war. The Democrats are representatives of the dragon of Bible prophecy, and the Republicans are represented as apostate Protestants, or in the terms of John in Revelation sixteen, they are the false prophet. The United States began in a war of revolution and it ends with a war of revolution. The Republican party began in a civil war and they end in a civil war. Republicans see the civil war that Democrats call a revolution.
Հայտնության տասներեքերորդ գլխի երկրային գազանը հանդիսացող Միացյալ Նահանգների 250 տարիները մատնանշում են աստվածաշնչյան մարգարեության վեցերորդ թագավորության ավարտը, որը վերջանում է այնտեղ, որտեղ սկսվել էր՝ պատերազմի մեջ։ Պատմության հաղթողները սահմանում են այն պատմության արձանագրությունը, որ պահպանվում է։ Գլոբալիստական վիշապի զորությամբ գործող դեմոկրատները ներկայիս անիշխանությունը դիտում են որպես հեղափոխություն, իսկ միայն խոսող և ոչինչ չանող հանրապետականները ներկայիս այս պատմությունը դիտում են որպես քաղաքացիական պատերազմ։ Դեմոկրատները աստվածաշնչյան մարգարեության վիշապի ներկայացուցիչներն են, իսկ հանրապետականները ներկայացված են որպես ուխտադրուժ բողոքականներ, կամ, ըստ Հովհաննեսի խոսքերի Հայտնության տասնվեցերորդ գլխում, նրանք սուտ մարգարեն են։ Միացյալ Նահանգները սկսվեցին հեղափոխական պատերազմով և ավարտվում են հեղափոխական պատերազմով։ Հանրապետական կուսակցությունը սկսվեց քաղաքացիական պատերազմով և ավարտվում է քաղաքացիական պատերազմով։ Հանրապետականները տեսնում են այն քաղաքացիական պատերազմը, որը դեմոկրատները կոչում են հեղափոխություն։
Trump, as the last Republican president possesses the prophetic attributes of the first Republican president, who arrived in the external history of the Civil War. Lincoln’s external Civil War was also the internal history of Isaiah’s prophecy of chapter seven, verse eight that ended in 1863, the very year of the Emancipation Proclamation. The distinction between the two parties is a primary and foundational prophetic principle. It began with Cain and Abel, who in the time of Christ were represented by the Sadducees and the Pharisees, two classes of Cain who were to murder one Abel.
Թրամփը, որպես վերջին հանրապետական նախագահ, կրում է առաջին հանրապետական նախագահի մարգարեական հատկանիշները, որն ի հայտ եկավ Քաղաքացիական պատերազմի արտաքին պատմության մեջ։ Լինքոլնի արտաքին Քաղաքացիական պատերազմը նաև Եսայիա մարգարեի յոթերորդ գլխի ութերորդ համարի մարգարեության ներքին պատմությունն էր, որը ավարտվեց 1863 թվականին՝ հենց Ազատագրության հռչակագրի տարում։ Երկու կուսակցությունների միջև եղած տարբերությունը առաջնային և հիմնարար մարգարեական սկզբունք է։ Այն սկսվեց Կայենից և Աբելից, որոնք Քրիստոսի ժամանակ ներկայացված էին սադուկեցիներով և փարիսեցիներով՝ Կայենի երկու դասեր, որոնք պետք է սպանեին մեկ Աբելի։
The Pharisees and Sadducees represent those who agreed to crucify their Messiah, for different reasons, but agreement—just the same. The Pharisees professed to uphold the law, but didn’t, as with Republicans. The Pharisees professed to uphold the original divine law, but interpreted the law through their own bigoted logic. The original Law for the Pharisees is the Constitution for the Republicans, the very Constitution they claim to support, but don’t. The Sadducees rejected the power of God, and though a smaller sect than the Pharisees, the Sadducees controlled the religious and political landscape of Judea in the time of Christ. The Democrats are a smaller sect than the Republicans, so small they must cheat to stay in power, but stay in power they do, for their opponents who profess to uphold equal justice for all, do nothing to enforce the principles of the law they profess to uphold.
Փարիսեցիներն ու սադուկեցիները ներկայացնում են նրանց, ովքեր համաձայնեցին խաչել իրենց Մեսիային՝ տարբեր պատճառներով, սակայն, միևնույն է, համաձայնությամբ։ Փարիսեցիները դավանում էին, թե պահում են օրենքը, բայց չէին պահում, ինչպես Հանրապետականները։ Փարիսեցիները դավանում էին, թե պաշտպանում են սկզբնական աստվածային օրենքը, բայց օրենքը մեկնաբանում էին իրենց սեփական մոլեռանդ տրամաբանությամբ։ Այն, ինչ փարիսեցիների համար սկզբնական Օրենքն էր, Հանրապետականների համար Սահմանադրությունն է՝ հենց այն նույն Սահմանադրությունը, որին նրանք հավակնում են սատարել, բայց չեն սատարում։ Սադուկեցիները մերժում էին Աստծո զորությունը, և թեև փարիսեցիներից ավելի փոքր աղանդ էին, Քրիստոսի ժամանակ սադուկեցիներն էին վերահսկում Հրեաստանի կրոնական և քաղաքական դաշտը։ Դեմոկրատները Հանրապետականներից ավելի փոքր աղանդ են, այնքան փոքր, որ իշխանության մեջ մնալու համար պետք է խարդախեն, բայց իշխանության մեջ մնում են, որովհետև նրանց հակառակորդները, որոնք դավանում են, թե պաշտպանում են հավասար արդարադատությունը բոլորի համար, ոչինչ չեն անում՝ գործադրելու համար այն օրենքի սկզբունքները, որոնք դավանում են, թե պաշտպանում են։
There is nothing new under the sun, and the two political parties in the United States are as much a part of the prophetic landscape as were the Pharisees and Sadducees. There are of course many other parallels along this prophetic line, but it is only when you see the prophetic relationship of the two unholy powers, who though adversaries, become united against holiness, that you then see Ptolemy and Uzziah in the proper light. Both southern kings attempted to sacrifice at the same temple, but Ptolemy, from Egypt represents a dragon power—the Democrats. Uzziah, as king of Judea is the leader of the glorious land, who is apostate Protestantism, or the false prophet—the Republicans.
Արևի տակ նոր բան չկա, և Միացյալ Նահանգների երկու քաղաքական կուսակցություններն այնքան իսկ մարգարեական համայնապատկերի մի մասն են, որքան Փարիսեցիներն ու Սադուկեցիները։ Իհարկե, այս մարգարեական գծի երկայնքով կան բազմաթիվ այլ զուգահեռներ, սակայն միայն այն ժամանակ, երբ տեսնում ես այդ երկու անսուրբ իշխանությունների մարգարեական փոխհարաբերությունը, որոնք, թեև հակառակորդներ են, միավորվում են սրբության դեմ, այնժամ Պտղոմեոսին և Օզիայիին տեսնում ես պատշաճ լույսի ներքո։ Երկու հարավային թագավորներն էլ փորձեցին զոհ մատուցել նույն տաճարում, սակայն Պտղոմեոսը, լինելով Եգիպտոսից, ներկայացնում է վիշապային իշխանություն՝ Դեմոկրատներին։ Օզիան, որպես Հուդայի թագավոր, փառավոր երկրի առաջնորդն է, որը ուրացող բողոքականությունն է, կամ սուտ մարգարեն՝ Հանրապետականները։
The relationship of the dragon and false prophet is classically represented at Mount Carmel. At the mount, Ahab represented the dragon and Jezebel’s prophets of Baal and Ashtaroth represented the false prophets who stood against Elijah. The beast that is Jezebel was still behind the scenes in Samaria. The dragon united with the false prophet was also represented by pagan Rome and the Jews unification at the cross, as will be the unification of the Democrats and the Republicans at the Sunday law. The elements of a united power are represented by the Democrats and Republicans within the Republican horn of the earth beast. Those two unholy political powers are represented by Cain, and the line of Abel also possesses a twofold division.
Վիշապի և կեղծ մարգարեի փոխհարաբերությունը դասական կերպով ներկայացված է Կարմեղոս լեռան վրա։ Լեռան վրա Աքաաբը ներկայացնում էր վիշապին, իսկ Հեզաբելի Բահաղի և Աշտարովթի մարգարեները ներկայացնում էին այն կեղծ մարգարեներին, որոնք կանգնած էին Եղիայի դեմ։ Հեզաբել հանդիսացող գազանը դեռևս կուլիսների հետևում էր Սամարիայում։ Վիշապը, միավորված կեղծ մարգարեի հետ, ներկայացված էր նաև հեթանոսական Հռոմի և հրեաների միավորմամբ խաչի մոտ, ինչպես նաև պիտի լինի դեմոկրատների և հանրապետականների միավորումը Կիրակնօրյա օրենքի ժամանակ։ Միավորված իշխանության տարրերը ներկայացված են դեմոկրատներով և հանրապետականներով՝ երկրի գազանի հանրապետական եղջյուրի ներսում։ Այդ երկու անսուրբ քաղաքական ուժերը ներկայացված են Կայենով, և Աբելի գիծը ևս ունի երկակի բաժանում։
Abel’s line, which in relation to Cain’s external line is the internal line, and is represented by two classes of virgins. The progression of the Protestant horn of the earth beast that is the United States is represented by a series of religious purging’s beginning with the church of Sardis in 1798, when the United States became the sixth kingdom of Bible prophecy. Sardis was a church who had a name claiming that it lived, but it was dead. By 1798 the Protestant sects that had broken away from the papal church were already returning to Rome. Christians were first named Christians in Antioch.
Աբելի գիծը, որը Կայենի արտաքին գծի նկատմամբ ներքին գիծն է և ներկայացված է կույսերի երկու դասերով։ Միացյալ Նահանգները հանդիսացող երկրի գազանի բողոքական եղջյուրի առաջընթացը ներկայացված է կրոնական զտումների մի շարքով, որ սկսվում է Սարդիսի եկեղեցուց 1798 թվականին, երբ Միացյալ Նահանգները դարձավ Աստվածաշնչյան մարգարեության վեցերորդ թագավորությունը։ Սարդիսը մի եկեղեցի էր, որ անուն ուներ, թե կենդանի է, բայց մեռած էր։ Մինչև 1798 թվականը պապական եկեղեցուց անջատված բողոքական հարանվանությունները արդեն իսկ վերադառնում էին Հռոմ։ Քրիստոնյաներն առաջին անգամ Քրիստոնյաներ կոչվեցին Անտիոքում։
“It was in Antioch that the disciples were first called Christians. The name was given them because Christ was the main theme of their preaching, their teaching, and their conversation. Continually they were recounting the incidents that had occurred during the days of His earthly ministry, when His disciples were blessed with His personal presence. Untiringly they dwelt upon His teachings and His miracles of healing. With quivering lips and tearful eyes they spoke of His agony in the garden, His betrayal, trial, and execution, the forbearance and humility with which He had endured the contumely and torture imposed upon Him by His enemies, and the Godlike pity with which He had prayed for those who persecuted Him. His resurrection and ascension, and His work in heaven as the Mediator for fallen man, were topics on which they rejoiced to dwell. Well might the heathen call them Christians, since they preached Christ and addressed their prayers to God through Him.
«Անտիոքում էր, որ աշակերտներն առաջին անգամ քրիստոնյաներ կոչվեցին։ Այդ անունը տրվեց նրանց, որովհետև Քրիստոսը նրանց քարոզության, ուսուցման և խոսակցության գլխավոր թեման էր։ Նրանք շարունակ պատմում էին այն դեպքերը, որ տեղի էին ունեցել Նրա երկրային ծառայության օրերին, երբ Նրա աշակերտները օրհնված էին Նրա անձնական ներկայությամբ։ Անհոգնորեն նրանք կանգ էին առնում Նրա ուսմունքների և բժշկության հրաշքների վրա։ Դողդոջուն շրթունքներով և արցունքալից աչքերով նրանք խոսում էին Նրա հոգեվարքի մասին պարտեզում, Նրա մատնության, դատաստանի և մահապատժի մասին, այն համբերության և խոնարհության մասին, որով Նա կրել էր Իր թշնամիների կողմից Իր վրա բարդված անարգանքն ու տանջանքը, և այն աստվածային գթության մասին, որով Նա աղոթել էր Իրեն հալածողների համար։ Նրա հարությունը և համբարձումը, ինչպես նաև Նրա գործը երկնքում՝ որպես Միջնորդ ընկած մարդու համար, այնպիսի թեմաներ էին, որոնց վրա նրանք ուրախությամբ էին սիրում խոսել։ Իրոք, հեթանոսները կարող էին նրանց քրիստոնյաներ կոչել, որովհետև նրանք քարոզում էին Քրիստոսին և իրենց աղոթքները ուղղում Աստծուն Նրա միջոցով։»
“It was God who gave to them the name of Christian. This is a royal name, given to all who join themselves to Christ. It was of this name that James wrote later, ‘Do not rich men oppress you, and draw you before the judgment seats? Do not they blaspheme that worthy name by the which ye are called?’ James 2:6, 7. And Peter declared, ‘If any man suffer as a Christian, let him not be ashamed; but let him glorify God on this behalf.’ ‘If ye be reproached for the name of Christ, happy are ye; for the spirit of glory and of God resteth upon you.’ 1 Peter 4:16, 14.” Acts of the Apostles, 157.
«Քրիստոնյա անունը նրանց տվողը Աստված էր։ Սա թագավորական անուն է, տրված բոլոր նրանց, ովքեր իրենց միացնում են Քրիստոսին։ Հենց այս անվան մասին էր, որ Հակոբոսը հետագայում գրեց. «Չէ՞ որ հարուստներն են ձեզ հարստահարում և ձեզ քաշում դատաստանների առաջ։ Չէ՞ որ նրանք են հայհոյում այն պատվական անունը, որով դուք կոչված եք»։ Հակոբոս 2:6, 7։ Եվ Պետրոսը հայտարարեց. «Եթե մեկը տառապում է որպես քրիստոնյա, թող չամաչի, այլ այս բանի համար թող փառավորի Աստծուն»։ «Եթե Քրիստոսի անվան համար նախատվում եք, երանի՛ ձեզ, որովհետև փառքի և Աստծու Հոգին հանգչում է ձեր վրա»։ 1 Պետրոս 4:16, 14»։ Առաքյալների գործերը, 157։
The church of Ephesus was given the name of Christian which led to the persecuted church of Smyrna, that was followed by the church of compromise in the history of Pergamos. When the papacy took the throne, a separation identified God’s true church as the church in the wilderness. The Roman church was Thyatira. At the ending of the wilderness of twelve hundred and sixty years, the church of Protestantism arose, and from that point onward the Protestant horn is represented by a divine series of tests and purges.
Եփեսոսի եկեղեցուն տրվեց քրիստոնյա անունը, որը հանգեցրեց Զմյուռնիայի հալածված եկեղեցուն, իսկ դրան հաջորդեց փոխզիջման եկեղեցին՝ Պերգամոսի պատմության մեջ։ Երբ պապականությունը գահ բարձրացավ, բաժանումը Աստծո ճշմարիտ եկեղեցին ճանաչեցրեց որպես անապատի եկեղեցի։ Հռոմեական եկեղեցին Թյատիրան էր։ Տասներկու հարյուր վաթսուն տարվա անապատի ավարտին բողոքականության եկեղեցին վեր ելավ, և այդ պահից սկսած բողոքական եղջյուրը ներկայացված է աստվածային փորձությունների և մաքրագործումների շարքով։
Protestantism began when Martin Luther nailed his 95 theses upon the door in 1517, and “23” years later in 1540 the Jesuit order began. In 2013 the 95th and final presentation of Habakkuk’s Tables was nailed to the door, and on March 13, 2013¸ the first Jesuit pope was inaugurated. Martin Luther was excommunicated in that very history by pope Leo. Go figure…
Բողոքականությունը սկսվեց, երբ Մարտին Լյութերը 1517 թվականին իր 95 թեզերը գամեց դռանը, և «23» տարի անց՝ 1540 թվականին, սկիզբ առավ ճիզվիտական միաբանությունը։ 2013 թվականին Ամբակումի Աղյուսակների 95-րդ և վերջին ներկայացումը գամվեց դռանը, և 2013 թվականի մարտի 13-ին առաջին ճիզվիտ պապը գահակալվեց։ Այդ իսկ պատմության մեջ Մարտին Լյութերը պապ Լևոնի կողմից եկեղեցուց վտարվեց։ Ինքներդ եզրակացրեք…
In 1798 the church of Sardis claimed to hold to the name of “Protestant,” but by returning to Rome they were already failing to uphold their name. When Millerite Adventism took the torch of Protestantism in 1844, they represented a rebuke against Jeroboam the first king of Israel, a nation who were blood relatives of the tribe in Judah, where God had placed His temple. Jeroboam set up a counterfeit, based upon the religion that represented his nation’s former bondage. He repeated Aaron’s foundational rebellion of erecting an image of a beast with all the prophetic significance associated with the story. But at his dedication service Millerite Adventism rebuked his unwillingness to continue to direct true worship to the sanctuary where God lives. Jeroboam, wanted the focus of worship to be in Bethel and Dan, representing those from Sardis in 1844 who refused to follow Christ into the Most Holy Place.
1798 թվականին Սարդեսի եկեղեցին հավակնում էր կրել «բողոքական» անունը, սակայն Հռոմ վերադառնալով՝ նրանք արդեն իսկ չէին կարողանում պահպանել իրենց անունը։ Երբ 1844 թվականին միլլերիտական ադվենտիզմը ստանձնեց բողոքականության ջահը, նրանք հանդիմանություն էին ներկայացնում Իսրայելի առաջին թագավոր Երովոբովամի դեմ՝ մի ազգի, որի արյունակիցներն էին Հուդայում եղած ցեղը, ուր Աստված հաստատել էր Իր տաճարը։ Երովոբովամը հաստատեց կեղծ մի համակարգ՝ հիմնված այն կրոնի վրա, որը ներկայացնում էր իր ազգի նախկին գերությունը։ Նա կրկնեց Ահարոնի հիմնադիր ապստամբությունը՝ կանգնեցնելով գազանի պատկեր՝ պատմության հետ առնչվող ամբողջ մարգարեական նշանակությամբ։ Բայց իր նվիրման արարողությամբ միլլերիտական ադվենտիզմը հանդիմանեց նրա այն չկամությունը, որով նա հրաժարվում էր շարունակել ճշմարիտ երկրպագությունը ուղղել դեպի այն սրբարանը, որտեղ Աստված բնակվում է։ Երովոբովամը ցանկանում էր, որ երկրպագության կենտրոնը լինի Բեթելում և Դանում, ինչը ներկայացնում էր 1844 թվականի Սարդեսից եղած նրանց, ովքեր հրաժարվեցին հետևել Քրիստոսին դեպի Ամենասուրբ Տեղը։
Millerite Adventism chose to return to the religion of Rome, and took up the very doctrinal arguments of those who had just been exposed as false prophets through their rejection of Miller’s message; as their theological masters in order to justify their rejection of the prophetic message of the seven times. Millerite Adventism, as with the disobedient prophet chose their own path, instead of following God’s direction. The path that is chosen by the foolish in all the tests and purges of the wise and foolish virgins from the Protestant reformation onward in prophetic history is the path which returns to the worship of the land that you were delivered from, and as they say, “all roads lead to Rome.” All roads except Jeremiah’s old paths.
Միլլերական ադվենտիզմը ընտրեց վերադառնալ Հռոմի կրոնին և իր մերժումը յոթ ժամանակների մարգարեական լուրի նկատմամբ արդարացնելու համար որպես իր աստվածաբանական վարդապետներ ընդունեց հենց այն անձանց վարդապետական փաստարկները, որոնք հենց նոր, Միլլերի լուրը մերժելու միջոցով, բացահայտվել էին որպես սուտ մարգարեներ։ Միլլերական ադվենտիզմը, ինչպես նաև անհնազանդ մարգարեն, Աստծո առաջնորդությանը հետևելու փոխարեն ընտրեց իր սեփական ճանապարհը։ Մարգարեական պատմության մեջ՝ բողոքական բարենորոգությունից ի վեր, իմաստուն և հիմար կույսերի բոլոր փորձությունների և զտումների ընթացքում, հիմարների ընտրած ճանապարհը այն ճանապարհն է, որ վերադարձնում է այն երկրի պաշտամունքին, որից դու ազատագրվել էիր, և ինչպես ասում են՝ «բոլոր ճանապարհները տանում են դեպի Հռոմ»։ Բոլոր ճանապարհները՝ բացի Երեմիայի հին շավիղներից։
The Protestant reformation had been typified by Moses’ return to Egypt in order to lead God’s people into the Promised Land. Once out of the land of captivity God purposed to give His chosen people His law. In the line of Moses and the Protestant reformation rebellion was manifested immediately after the deliverance. God tested Sardis, a people who claimed to have a living name, but were dead by the time of the message of William Miller. Two purging’s took place in 1844; the first was the purge of the church of Sardis, who had claimed to be Protestants, but were proven to be dead; and then the Millerite’s were purged in the same year, in fulfillment of the parable of the ten virgins.
Բողոքական ռեֆորմացիան նախապատկերված էր Մովսեսի՝ Եգիպտոս վերադառնալով, որպեսզի Աստծո ժողովրդին առաջնորդեր դեպի Ավետյաց երկիրը։ Գերության երկրից դուրս գալուց հետո Աստված նպատակ ուներ Իր ընտրյալ ժողովրդին տալու Իր օրենքը։ Մովսեսի և բողոքական ռեֆորմացիայի գծի մեջ ապստամբությունը հայտնվեց անմիջապես ազատագրությունից հետո։ Աստված փորձեց Սարդեսին՝ մի ժողովրդի, որը պնդում էր, թե կենդանի անուն ունի, բայց Վիլյամ Միլլերի պատգամի ժամանակ արդեն մեռած էր։ 1844 թվականին տեղի ունեցան երկու մաքրագործումներ. առաջինը Սարդես եկեղեցու մաքրագործումն էր, որոնք պնդում էին, թե բողոքականներ են, բայց ապացուցվեցին մեռած, և ապա նույն տարում մաքրագործվեցին միլլերիտները՝ տասը կույսերի առակի կատարման մեջ։
The Democrats and Republicans represent two political classes that together make up the Republican horn on the earth beast of Revelation thirteen. The wise and foolish virgins are two religious classes that together make up the Protestant horn on the earth beast. The wise virgins possess the first name given at Antioch. The wise virgins are Christians, but they are also Philadelphians who have the promise of receiving a name.
Դեմոկրատներն ու Հանրապետականները ներկայացնում են երկու քաղաքական դասեր, որոնք միասին կազմում են Հայտնություն տասներեքի երկրային գազանի հանրապետական եղջյուրը։ Իմաստուն և հիմար կույսերը երկու կրոնական դասեր են, որոնք միասին կազմում են երկրային գազանի բողոքական եղջյուրը։ Իմաստուն կույսերը կրում են Անտիոքում առաջին անգամ տրված անունը։ Իմաստուն կույսերը քրիստոնյաներ են, սակայն նրանք նաև փիլադելփիացիներ են, որոնք ունեն անուն ընդունելու խոստումը։
Him that overcometh will I make a pillar in the temple of my God, and he shall go no more out: and I will write upon him the name of my God, and the name of the city of my God, which is new Jerusalem, which cometh down out of heaven from my God: and I will write upon him my new name. Revelation 3:12.
Հաղթողին կդարձնեմ սյուն իմ Աստծու տաճարում, և նա այլևս դուրս չի գա. և նրա վրա կգրեմ իմ Աստծու անունը, և իմ Աստծու քաղաքի անունը, որ է նոր Երուսաղեմը, որ իջնում է երկնքից՝ իմ Աստծուց. և նրա վրա կգրեմ իմ նոր անունը։ Հայտնություն 3:12.
The first time God named His people Christian was at Antioch, and the history where the Laodicean movement of the one hundred and forty-four thousand changes unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand is also the history of Antiochus the Great, who the city of Antioch is named after, and who is represented at the end of a 250-year period between the battles of Raphia and Panium.
Առաջին անգամ, երբ Աստված Իր ժողովրդին կոչեց քրիստոնյա, դա եղավ Անտիոքում, և այն պատմությունը, որտեղ հարյուր քառասունչորս հազարի լաոդիկյան շարժումը փոխվում է հարյուր քառասունչորս հազարի փիլադելփյան շարժման, նույնն է նաև Անտիոքոս Մեծի պատմությունը, որի անունով էլ կոչվել է Անտիոք քաղաքը, և որը ներկայացված է Ռաֆիայի և Պանիումի ճակատամարտերի միջև ընկած երկուհարյուր հիսուն տարվա ժամանակահատվածի ավարտին։
We will continue these things in the next article.
Այս հարցերը կշարունակենք հաջորդ հոդվածում։