Seleucus III Ceraunus, ruled briefly as king from 226 to 223 BC before being assassinated or dying under mysterious circumstances. Seleucus III was the immediate predecessor of Antiochus III. The two brothers represent the “sons” of verse ten, and they represent Reagan and Bush in 1989.
Սելևկոս III Կերավնոսը կարճ ժամանակ իշխեց որպես թագավոր՝ մ.թ.ա. 226-ից մինչև 223 թվականը, նախքան սպանվելը կամ խորհրդավոր հանգամանքներում մահանալը։ Սելևկոս III-ը Անտիոքոս III-ի անմիջական նախորդն էր։ Այդ երկու եղբայրները ներկայացնում են տասներորդ համարի «որդիներին», և նրանք ներկայացնում են Ռեյգանին և Բուշին 1989 թվականին։
But his sons shall be stirred up, and shall assemble a multitude of great forces: and one shall certainly come, and overflow, and pass through: then shall he return, and be stirred up, even to his fortress. Daniel 11:10.
Բայց նրա որդիները պիտի գրգռվեն և պիտի հավաքեն մեծ զորքերի բազմություն. և մեկը պիտի անպայման գա, հորդի պես հեղեղի և անցնի. ապա նա պիտի վերադառնա և պիտի գրգռվի մինչև իսկ իր ամրոցը։ Դանիել 11:10։
Verse ten is the third line and it represents the “time of the end” in 1989. It ties together with verse forty of chapter eleven and Isaiah eight verse eight. The connection of these three verses identifies that verse eleven represents the current Ukrainian war, with Putin and Zelenskyy as the antagonists represented in the Battle of Raphia set forth in verse eleven. Verse twelve identifies the aftermath of the Ukrainian war and the fate of Putin. Verse thirteen through fifteen is the battle of Panium.
Տասներորդ համարը երրորդ տողն է, և այն ներկայացնում է «վերջի ժամանակը» 1989 թվականին։ Այն կապվում է տասնմեկերորդ գլխի քառասուներորդ համարի և Եսայիա ութերորդ գլխի ութերորդ համարի հետ։ Այս երեք համարների փոխադարձ կապը ցույց է տալիս, որ տասնմեկերորդ համարը ներկայացնում է ներկայիս ուկրաինական պատերազմը, որտեղ Պուտինն ու Զելենսկին այն հակառակորդներն են, որոնք ներկայացված են Ռաֆիայի ճակատամարտում՝ շարադրված տասնմեկերորդ համարում։ Տասներկուերորդ համարը ցույց է տալիս ուկրաինական պատերազմի հետևանքները և Պուտինի ճակատագիրը։ Տասներեքերորդից մինչև տասնհինգերորդ համարները Պանիումի ճակատամարտն են։
The theme of verse ten is the “time of the end” and in agreement with the principles associated with the unsealing of truth at the “time of the end” the verse, though only one verse has a multitude of prophetic lines represented. Verse ten identifies the beginning of the hidden history of verse forty, which marks the beginning of the movement of the third angel and the sealing of the one hundred and forty-four thousand.
Տասներորդ համարի թեման «վերջի ժամանակն» է, և «վերջի ժամանակին» ճշմարտության կնքազերծման հետ կապված սկզբունքներին համահունչ՝ այդ համարը, թեև ընդամենը մեկ համար է, իր մեջ ներկայացնում է մարգարեական բազմաթիվ գծեր։ Տասներորդ համարը նույնացնում է քառասուներորդ համարի ծածուկ պատմության սկիզբը, որը նշանավորում է երրորդ հրեշտակի շարժման և հարյուր քառասունչորս հազարի կնքման սկիզբը։
The verse connects the seven times of Leviticus twenty-six as identified in the vision which begins in Isaiah chapter seven. That connection marks the combining of divinity with humanity, which is the finishing of the mystery of godliness during the sounding of the seventh trumpet, which is the third woe of Islam.
Այս համարը կապում է Ղևտական քսանվեցերորդ գլխի յոթ ժամանակները, ինչպես դրանք նույնացված են Եսայիայի յոթերորդ գլխում սկսվող տեսիլքում։ Այդ կապը նշանավորում է աստվածության միավորումը մարդկության հետ, ինչը հանդիսանում է աստվածապաշտության խորհրդի ավարտը յոթերորդ փողի հնչման ժամանակ, որը Իսլամի երրորդ վայն է։
The verse marks 1989 as the time of the end, and with the connection of Leviticus twenty-six’s seven times, it includes the foundational truth of William Miller, and the rebellion of 1863. The verse starts the hidden history of verse forty. It is therefore an essential element of the increase of knowledge that arrives at the time of the end in 1989 and begins the prophetic illustration of the external events that make up the hidden history of verse forty, and through its connection with the seven times also identifies the internal events in the history between 1989 and the Sunday law.
Այս համարը 1989 թվականը նշում է որպես վախճանի ժամանակ, և Ղևտական քսանվեցերորդ գլխի յոթ ժամանակների հետ ունեցած կապով ներառում է Վիլյամ Միլլերի հիմնարար ճշմարտությունը և 1863 թվականի ապստամբությունը։ Համարը սկսում է քառասուներորդ համարի թաքնված պատմությունը։ Ուստի այն էական բաղադրիչ է գիտելիքի ավելացման, որ հասնում է վախճանի ժամանակին՝ 1989 թվականին, և սկսում է արտաքին իրադարձությունների մարգարեական պատկերավորումը, որոնք կազմում են քառասուներորդ համարի թաքնված պատմությունը, և յոթ ժամանակների հետ իր կապի միջոցով նաև նույնացնում է ներքին իրադարձությունները 1989 թվականի և կիրակնօրյա օրենքի միջև եղած պատմության մեջ։
The number ten is a symbol of a test, and the verses’ connection with the vision of Isaiah seven which places an emphasis upon understanding the truth.
Տասը թիվը փորձության խորհրդանիշ է, և այս համարների կապը Եսայիայի յոթերորդ գլխի տեսիլքի հետ շեշտադրում է ճշմարտությունը հասկանալու կարևորությունը։
For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:8, 9.
Որովհետև Ասորիքի գլուխը Դամասկոսն է, և Դամասկոսի գլուխը՝ Ռասինը. և վաթսունհինգ տարվա ընթացքում Եփրեմը պիտի կոտրվի, որպեսզի այլևս ժողովուրդ չլինի։ Եվ Եփրեմի գլուխը Սամարիան է, և Սամարիայի գլուխը՝ Ռեմալիայի որդին։ Եթե չհավատաք, անշուշտ չեք հաստատվի։ Եսայիա 7:8, 9.
You will not be established if you do not believe that a “head” represents a capital city (Samaria and Damascus) and a king (Rezin and Remaliah’s son Pekah). If you do not understand those three interchangeable symbols, in the context of Isaiah eight, verse eight, (which is the same vision as chapter seven) then you will not be able to identify Putin and Russia as the king of the south in verses eleven through fifteen.
Դուք չեք հաստատվի, եթե չհավատաք, որ «գլուխը» ներկայացնում է մայրաքաղաք (Սամարիա և Դամասկոս) և թագավոր (Ռեցին և Ռեմալիայի որդի Փեկահ)։ Եթե չհասկանաք այդ երեք փոխարինելի խորհրդանիշները, Եսայիայի ութերորդ գլխի ութերորդ համարի համատեքստում (որը նույն տեսիլքն է, ինչ յոթերորդ գլուխը), ապա չեք կարողանա տասնմեկից մինչև տասնհինգերորդ համարներում Պուտինին և Ռուսաստանին ճանաչել որպես հարավի թագավոր։
Now therefore, behold, the Lord bringeth up upon them the waters of the river, strong and many, even the king of Assyria, and all his glory: and he shall come up over all his channels, and go over all his banks: And he shall pass through Judah; he shall overflow and go over, he shall reach even to the neck; and the stretching out of his wings shall fill the breadth of thy land, O Immanuel. Isaiah 8:7, 8.
Ուստի ահա Տէրը նրանց վրայ պիտի բարձրացնի գետի ջրերը՝ հզօր եւ առատ, այսինքն՝ Ասորեստանի թագաւորին եւ նրա ամբողջ փառքը. եւ նա պիտի բարձրանայ իր բոլոր հուների վրայով ու յորդի իր բոլոր ափերից. եւ նա պիտի անցնի Յուդայի միջով, պիտի յորդի ու անցնի, պիտի հասնի մինչեւ պարանոցը, եւ նրա թեւերի տարածումը պիտի լցնի քո երկրի լայնութիւնը, ո՛վ Էմմանուէլ։ Եսայիա 8:7, 8.
The theme of verse ten is a three-step testing process that begins at the time of the end and leads to the close of probation at the Sunday law.
Տասներորդ համարի թեման երեքափուլ փորձության գործընթացն է, որը սկսվում է վախճանի ժամանակ և տանում է դեպի փորձաշրջանի ավարտը՝ Կիրակնօրյա օրենքի ժամանակ։
And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:9, 10.
Եվ նա ասաց. «Գնա՛ քո ճանապարհով, Դանիե՛լ, որովհետև այս խոսքերը փակված և կնքված են մինչև վախճանի ժամանակը։ Շատերը պիտի մաքրվեն, պիտի սպիտականան և պիտի փորձվեն. բայց ամբարիշտները պիտի ամբարշտանան, և ամբարիշտներից ոչ մեկը պիտի չհասկանա, իսկ իմաստունները պիտի հասկանան»։ Դանիել 12:9, 10.
At the “time of the end” the book of Daniel is “unsealed” and a three-step testing process as represented by “purified, and made white, and tried” begins. The “wise” understand, the “wicked” do not understand. Their lack of understanding, just as their lack of oil in the parable of the ten virgins causes them to be destroyed.
«Վախճանի ժամանակ» Դանիելի գիրքը «բացվում է», և սկսվում է եռաստիճան փորձության մի ընթացք, որը ներկայացված է «մաքրվեն, և սպիտականան, և փորձվեն» արտահայտությամբ։ «Իմաստունները» հասկանում են, իսկ «ամբարիշտները» չեն հասկանում։ Նրանց չհասկանալը, ինչպես նաև յուղի պակասը տասը կույսերի առակում, պատճառ է դառնում, որ նրանք կործանվեն։
My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. Hosea 4:6.
Իմ ժողովուրդը կորչում է գիտության պակասից. որովհետև դու մերժեցիր գիտությունը, Ես էլ քեզ պիտի մերժեմ, որպեսզի Ինձ համար քահանա չլինես. քանի որ մոռացար քո Աստծու օրենքը, Ես էլ պիտի մոռանամ քո որդիներին։ Ովսեե 4:6.
The words “My people” means a covenant people, and these covenant people are to be rejected and destroyed for “lack of knowledge.” The Sunday law in the United States is the waymark where things are forgotten or remembered. Remember the Sabbath day is present truth at that point. It is there the whore of Tyre is remembered. It is there that God remembers the sins of Babylon in Revelation.
«Իմ ժողովուրդը» բառերը նշանակում են ուխտի ժողովուրդ, և այս ուխտի ժողովուրդը պիտի մերժվի ու կործանվի «գիտության պակասի» պատճառով։ Միացյալ Նահանգներում կիրակնօրյա օրենքը այն սահմանանիշն է, որտեղ բաները մոռացվում կամ հիշվում են։ «Հիշիր շաբաթ օրը» այդ կետում ներկա ճշմարտությունն է։ Այնտեղ է, որ Տյուրոսի պոռնիկը հիշվում է։ Այնտեղ է, որ Հայտնության մեջ Աստված հիշում է Բաբելոնի մեղքերը։
And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Reward her even as she rewarded you, and double unto her double according to her works: in the cup which she hath filled fill to her double. Revelation 18:4–6.
Եվ ես երկնքից մի ուրիշ ձայն լսեցի, որ ասում էր. «Ելե՛ք նրանից, իմ ժողովուրդ, որպեսզի նրա մեղքերի մասնակից չլինեք և նրա պատուհասներից չստանաք։ Որովհետև նրա մեղքերը մինչև երկինք հասան, և Աստված հիշեց նրա անօրենությունները։ Հատուցե՛ք նրան այնպես, ինչպես նա հատուցեց ձեզ, և նրա գործերի համեմատ կրկնակի՛ հատուցեք նրան. այն բաժակում, որով նա լցրել է, կրկնակի՛ լցրեք նրան»։ Հայտնություն 18:4–6.
It is there that the children, or the prophetic last generation of Laodicean Adventism is cut off. It is there that those who Daniel calls the “wicked” manifest that they had “forgot” God’s law, and the portion of God’s law which they forgot is God’s prophetic rules or laws. The context is clearly that they lack the “knowledge” that is increased when the book of Daniel is unsealed. Daniel contrasts the “wise” with the “wicked” and Jesus the “wise virgins” with the “foolish virgins.” Amos identifies the same class as “fair virgins” as those who are unable to find the prophetic message represented by the east, north and seas.
Հենց այնտեղ է, որ երեխաները, այսինքն՝ Լաոդիկեական ադվենտիզմի մարգարեական վերջին սերունդը, կործանվում է։ Հենց այնտեղ է, որ նրանք, ում Դանիելը կոչում է «անօրեններ», ցույց են տալիս, որ «մոռացել» էին Աստծո օրենքը, և Աստծո օրենքի այն մասը, որ նրանք մոռացել էին, Աստծո մարգարեական կանոններն կամ օրենքներն էին։ Համատեքստը հստակորեն ցույց է տալիս, որ նրանք զուրկ են այն «գիտությունից», որը շատանում է, երբ Դանիելի գիրքը բացվում է։ Դանիելը «իմաստուններին» հակադրում է «անօրեններին», իսկ Հիսուսը՝ «իմաստուն կույսերին»՝ «հիմար կույսերին»։ Ամոսը նույն խավը ներկայացնում է որպես «գեղեցիկ կույսեր», որոնք անկարող են գտնել այն մարգարեական պատգամը, որ ներկայացված է արևելքով, հյուսիսով և ծովերով։
Behold, the days come, saith the Lord God, that I will send a famine in the land, not a famine of bread, nor a thirst for water, but of hearing the words of the Lord: And they shall wander from sea to sea, and from the north even to the east, they shall run to and fro to seek the word of the Lord, and shall not find it. In that day shall the fair virgins and young men faint for thirst. They that swear by the sin of Samaria, and say, Thy god, O Dan, liveth; and, The manner of Beersheba liveth; even they shall fall, and never rise up again. Amos 8:11–14.
Ահա օրեր են գալիս, ասում է Տեր Աստվածը, երբ Ես սով պիտի ուղարկեմ երկրի վրա, ոչ թե հացի սով, և ոչ էլ ջրի ծարավ, այլ Տիրոջ խոսքերը լսելու սով. և նրանք պիտի թափառեն ծովից ծով, և հյուսիսից մինչև արևելք՝ պիտի վազեն այս ու այն կողմ՝ փնտրելու Տիրոջ խոսքը, բայց չեն գտնի այն։ Այն օրը գեղեցիկ կույսերն ու երիտասարդ տղամարդիկ ծարավից պիտի հյուծվեն։ Նրանք, որ երդվում են Սամարիայի մեղքով և ասում են. «Կենդանի է քո աստվածը, ո՛վ Դան», և. «Կենդանի է Բերսաբեի ճանապարհը», նրանք իսկ պիտի ընկնեն և այլևս երբեք վեր չկենան։ Ամոս 8:11–14.
The message they cannot find is represented by where they are looking as they “wander from sea to sea, and from the north even to the east.” Amos says these “fair virgins” are in a “famine” of hearing “the Word of the Lord,” and that “in that day they shall run to and fro to seek the word of the Lord, and shall not find it.” The message that was unsealed from the book of Daniel at the time of the end in 1989 in fulfillment of verse forty and also of verse ten of chapter eleven is summarized in the final two verses of chapter eleven.
Այն պատգամը, որ նրանք չեն կարող գտնել, ներկայացված է նրանով, թե որտեղ են նրանք որոնում, երբ «ծովից ծով են թափառում, և հյուսիսից մինչև արևելք»։ Ամոսն ասում է, որ այս «գեղեցիկ կույսերը» գտնվում են «սովի» մեջ՝ լսելու «Տիրոջ Խոսքը», և որ «այն օրը պիտի վազվզեն այստեղից այնտեղ՝ Տիրոջ խոսքը փնտրելու, և պիտի չգտնեն այն»։ Այն պատգամը, որ Դանիելի գրքից ապակնքվեց վերջի ժամանակում՝ 1989 թվականին, քառասուներորդ համարի, ինչպես նաև տասնմեկերորդ գլխի տասներորդ համարի կատարման մեջ, ամփոփված է տասնմեկերորդ գլխի վերջին երկու համարներում։
But tidings out of the east and out of the north shall trouble him: therefore he shall go forth with great fury to destroy, and utterly to make away many. And he shall plant the tabernacles of his palace between the seas in the glorious holy mountain; yet he shall come to his end, and none shall help him. Daniel 11:44, 45.
Բայց արևելքից և հյուսիսից եկող լուրերը պիտի խռովեցնեն նրան. ուստի նա պիտի դուրս գա մեծ կատաղությամբ՝ կործանելու և շատերին իսպառ բնաջնջելու համար։ Եվ նա պիտի կանգնեցնի իր պալատի վրանները ծովերի միջև՝ փառավոր սուրբ լեռան վրա. սակայն նա պիտի հասնի իր վախճանին, և ոչ ոք պիտի չօգնի նրան։ Դանիել 11:44, 45.
The foolish, fair and wicked virgins who lack the oil, the message of the east, north and seas who rejected knowledge and God’s covenant and Law are remembered by God at the Sunday law. Three battles are represented in verses ten through fifteen. I separate these three battles into three histories, but they are also a line when considered together, for verse ten opens up the “time of the end” and therefore initiates a three-step testing process.
Յուղից զուրկ, հիմար, գեղեցիկ և ամբարիշտ կույսերը, արևելքի, հյուսիսի և ծովերի պատգամը, որոնք մերժեցին գիտությունը և Աստծո ուխտն ու Օրենքը, Աստծո կողմից հիշվում են կիրակնօրյա օրենքի ժամանակ։ Տասից մինչև տասնհինգ համարներում ներկայացված են երեք պատերազմներ։ Ես այս երեք պատերազմները բաժանում եմ երեք պատմությունների, սակայն միասին դիտարկելիս դրանք նաև մի գիծ են, որովհետև տասներորդ համարը բացում է «վերջի ժամանակը» և, հետևաբար, սկիզբ է դնում փորձության եռաստիճան գործընթացին։
Verse ten connects with the seven times of Leviticus twenty-six and therefore the foundations of Adventism and William Miller’s work. The second step of the three steps is a visual test that began when the light of verse eleven and the Ukrainian war opened up. The second test is visual and represents a test concerning our ability to recognize current events in the light of God’s prophetic Word. The third test is the Battle of Panium of verse fifteen, where Simon Barjonah’s name was changed to Peter, and thus marked the sealing of the one hundred and forty-four thousand just before probation closes at the Sunday law of verse sixteen.
Տասներորդ համարը կապված է Ղևտական քսանվեցի յոթ ժամանակների հետ, և հետևաբար՝ ադվենտիզմի հիմքերի ու Վիլյամ Միլլերի գործի հետ։ Երեք քայլերից երկրորդ քայլը տեսողական փորձություն է, որը սկսվեց այն ժամանակ, երբ բացվեց տասնմեկերորդ համարի լույսը և ուկրաինական պատերազմը։ Երկրորդ փորձությունը տեսողական է և ներկայացնում է փորձություն՝ կապված այն բանի հետ, թե որքանով ենք ընդունակ ճանաչելու ընթացիկ իրադարձությունները Աստծո մարգարեական Խոսքի լույսի ներքո։ Երրորդ փորձությունը տասնհինգերորդ համարի Պանիումի ճակատամարտն է, որտեղ Սիմոն Բար-Յոննայի անունը փոխվեց Պետրոսի, և այսպիսով նշանավորվեց հարյուր քառասունչորս հազարի կնքումը՝ փորձաշրջանի փակվելուց անմիջապես առաջ՝ տասնվեցերորդ համարի կիրակնօրյա օրենքի ժամանակ։
When we consider Antiochus Magnus appearance in each of the three battles represented by verse ten, eleven and fifteen we also see the history of verse nine through sixteen the rise and fall of the false prophet of Bible prophecy.
Երբ մենք դիտարկում ենք Անտիոքոս Մագնուսի հայտնվելը տասներորդ, տասնմեկերորդ և տասնհինգերորդ համարներով ներկայացված երեք ճակատամարտերից յուրաքանչյուրում, մենք նաև տեսնում ենք իններորդից մինչև տասնվեցերորդ համարների պատմությունը՝ աստվածաշնչյան մարգարեության կեղծ մարգարեի վերելքն ու անկումը։
Verses one through four identify the rise and fall of the dragon power. Verses nine and ten identify 1798 and 1989 respectively and in so doing, verses nine through sixteen identify the rise and fall of the false prophet. Verses forty to forty-five represent the rise and fall of the beast. Verses nine and ten also align with verse forty’s two “time of the ends” in 1798 and 1989.
Մեկից չորս համարները նույնացնում են վիշապի իշխանության վերելքն ու անկումը։ Ինը և տասը համարները նույնացնում են համապատասխանաբար 1798 և 1989 թվականները, և այդպիսով իննից տասնվեց համարները նույնացնում են սուտ մարգարեի վերելքն ու անկումը։ Քառասունից քառասունհինգ համարները ներկայացնում են գազանի վերելքն ու անկումը։ Ինը և տասը համարները նաև համընկնում են քառասուներորդ համարի «վախճանի ժամանակի» երկու կետերի հետ՝ 1798 և 1989 թվականներին։
Sister White informs us clearly that to misunderstand the “time of the end” produces confusion as to where to apply the prophecies.
Քույր Ուայթը մեզ հստակորեն տեղեկացնում է, որ «վախճանի ժամանակը» սխալ հասկանալը շփոթություն է առաջացնում այն հարցում, թե ուր պետք է կիրառել մարգարեությունները։
“Many are doing the same thing today, in 1897, because they have not had experience in the testing message comprehended in the first, second, and third angels’ messages. There are those who are searching the Scriptures for proof that these messages are still in the future. They gather together the truthfulness of the messages, but they fail to give them their proper place in prophetic history. Therefore such are in danger of misleading the people in regard to locating the messages. They do not see and understand the time of the end, or when to locate the messages. The day of God is coming with stealthy tread, but the supposed wise and great men are prating about ‘higher education’ which they suppose originates with finite men. They know not the signs of Christ’s coming, or of the end of the world.” Sermons and Talks, volume 1, 290.
«Շատերն այսօր՝ 1897 թվականին, անում են նույն բանը, որովհետև փորձառություն չեն ունեցել այն փորձող պատգամի մեջ, որ ընդգրկված է առաջին, երկրորդ և երրորդ հրեշտակների պատգամներում։ Կան մարդիկ, որոնք Սուրբ Գրքերը քննում են՝ ապացույց գտնելու համար, թե այս պատգամները դեռ ապագայում են։ Նրանք ի մի են բերում պատգամների ճշմարտացիության վկայությունները, սակայն չեն տալիս դրանց պատշաճ տեղը մարգարեական պատմության մեջ։ Ուստի այդպիսիք վտանգի մեջ են ժողովրդին մոլորեցնելու՝ պատգամների տեղորոշման հարցում։ Նրանք չեն տեսնում և չեն հասկանում վախճանի ժամանակը, ոչ էլ՝ թե երբ պետք է տեղորոշել այդ պատգամները։ Աստծո օրը գալիս է գաղտագողի քայլերով, բայց ենթադրյալ իմաստուն և մեծ մարդիկ շատախոսում են «բարձրագույն կրթության» մասին, որը, իրենց կարծիքով, սկիզբ է առնում սահմանափակ մարդկանցից։ Նրանք չգիտեն Քրիստոսի գալստյան նշանները և ոչ էլ աշխարհի վախճանը»։ Sermons and Talks, հատոր 1, 290.
Verse ten’s theme is the “time of the end” and there are several “time of the ends” identified in chapter eleven. If you “do not see and understand” the “time of the ends” in chapter eleven, you will not know when “to locate the messages.” She says, “there are those who are searching the Scriptures,” and as with all prophets her words are addressing the last days, so in the last days those she is identifying are a class who do not understand the time of the end, so they are also Amos’ “fair virgins” who fall and never rise again.
Տասներորդ համարի թեման «վախճանի ժամանակն» է, և տասնմեկերորդ գլխում նշված են մի քանի «վախճանների ժամանակներ»։ Եթե դուք «չեք տեսնում և հասկանում» տասնմեկերորդ գլխի «վախճանների ժամանակը», ապա չեք իմանա, թե երբ է պետք «տեղորոշել լուրերը»։ Նա ասում է. «կան նրանք, ովքեր քննում են Սուրբ Գրքերը», և ինչպես բոլոր մարգարեների դեպքում, նրա խոսքերը ուղղված են վերջին օրերին, ուստի վերջին օրերում նրանք, ում նա նույնացնում է, մի դաս են, որ չեն հասկանում վախճանի ժամանակը, հետևաբար նրանք նաև Ամոսի «գեղանի կույսերն» են, որոնք ընկնում են և այլևս երբեք չեն վեր կենում։
In chapter eleven verse one Darius and Cyrus stand together to mark the time of the end in 1989. When Ptolemy went to Babylon and took the northern king into captivity in Egypt in 246 BC, in turn typifying 1798 as represented in verses seven through nine, it was a “time of the end.” Verse ten is the “time of the end” in 1989.
Տասնմեկերորդ գլխի առաջին համարում Դարեհն ու Կյուրոսը միասին կանգնում են՝ նշանավորելու վախճանի ժամանակը 1989 թվականին։ Երբ Պտղոմեոսը գնաց Բաբելոն և հյուսիսի թագավորին գերության մատնեց Եգիպտոսում մ.թ.ա. 246 թվականին՝ իր հերթին նախապատկերելով 1798 թվականը, ինչպես ներկայացված է յոթերորդից իններորդ համարներում, դա «վախճանի ժամանակ» էր։ Տասներորդ համարը «վախճանի ժամանակն» է 1989 թվականին։
1798 is the end of the twenty-five hundred and twenty years of scattering against the northern kingdom of Israel which began in 723 BC. Twelve hundred and sixty years later in 538 the papacy ruled for twelve hundred and sixty years until 1798. 1798 is a “time of the end,” for it is the end of the seven times, and also the twelve hundred and sixty years, as well as the twelve hundred and ninety years of Daniel chapter twelve. 1798 is a “time of the end” and therefore 538 is also a “time of the end.” 538 is the end of the twelve hundred and sixty years that paganism trampled down God’s sanctuary and His host which preceded papalism doing the same work for the same amount of time.
1798 թվականը Իսրայելի հյուսիսային թագավորության դեմ սփռման երկու հազար հինգ հարյուր քսան տարիների ավարտն է, որոնք սկսվել էին մ.թ.ա. 723 թվականին։ Հազար երկու հարյուր վաթսուն տարի անց՝ 538 թվականին, պապականությունը տիրեց հազար երկու հարյուր վաթսուն տարի՝ մինչև 1798 թվականը։ 1798 թվականը «վերջի ժամանակ» է, որովհետև այն յոթ ժամանակների, ինչպես նաև Դանիելի տասներկուերորդ գլխի հազար երկու հարյուր վաթսուն տարիների և հազար երկու հարյուր իննսուն տարիների ավարտն է։ 1798 թվականը «վերջի ժամանակ» է, և, հետևաբար, 538 թվականը նույնպես «վերջի ժամանակ» է։ 538 թվականը այն հազար երկու հարյուր վաթսուն տարիների ավարտն է, որոնց ընթացքում հեթանոսությունը ոտնակոխ էր անում Աստծո սրբարանը և Նրա զորքը, ինչը նախորդեց պապականության՝ նույն գործը կատարելու նույն ժամանակամիջոցով։
538 represents the empowerment of the papacy and in so doing it represents the empowerment of the papacy again at the Sunday law. The Sunday law identifies a “time of the end.” Therefore, verse sixteen, as well as verse one, seven through nine and verse ten all mark the “time of the end.” This truth is to be understood by those who know when to locate the messages. Pompey fulfilled verse sixteen when he took Jerusalem. He was followed by Julius Caesar, Augustus Caesar and Tiberias Caesar. Jesus’ birth was a “time of the end” and it took place in the time of Augustus Caesar.
538-ը ներկայացնում է պապականության զորացումն, և այդպիսով այն ներկայացնում է նաև պապականության զորացումը կրկին՝ Կիրակնօրյա օրենքի ժամանակ։ Կիրակնօրյա օրենքը նույնականացնում է «վերջի ժամանակը»։ Հետևաբար, տասնվեցերորդ համարը, ինչպես նաև առաջինը, յոթերորդից մինչև իններորդը և տասներորդ համարը, բոլորը նշանավորում են «վերջի ժամանակը»։ Այս ճշմարտությունը պետք է հասկանան նրանք, ովքեր գիտեն, թե երբ պետք է տեղորոշել պատգամները։ Պոմպեոսը կատարեց տասնվեցերորդ համարը, երբ գրավեց Երուսաղեմը։ Նրան հաջորդեցին Հուլիոս Կեսարը, Օգոստոս Կեսարը և Տիբերիոս Կեսարը։ Հիսուսի ծնունդը «վերջի ժամանակ» էր, և այն տեղի ունեցավ Օգոստոս Կեսարի ժամանակ։
Then shall stand up in his estate a raiser of taxes in the glory of the kingdom: but within few days he shall be destroyed, neither in anger, nor in battle. Daniel 11:20.
Այն ժամանակ նրա տեղում պիտի ելնի հարկահան՝ թագավորության փառքի մեջ. բայց սակավ օրերից հետո պիտի կործանվի՝ ոչ բարկությամբ և ոչ էլ պատերազմով։ Դանիել 11:20.
Verse twenty adds to the list of “time of the ends” in chapter eleven, and so does Tiberias Caesar who ruled during the crucifixion of Christ.
Քսաներորդ համարը հավելվում է տասնմեկերորդ գլխի «վախճանների ժամանակների» ցանկին, և այդպես է նաև Տիբերիոս Կեսարը, որը իշխում էր Քրիստոսի խաչելության ժամանակ։
And in his estate shall stand up a vile person, to whom they shall not give the honour of the kingdom: but he shall come in peaceably, and obtain the kingdom by flatteries. And with the arms of a flood shall they be overflown from before him, and shall be broken; yea, also the prince of the covenant. Daniel 11:21, 22.
Եվ նրա տեղում պիտի կանգնի մի արհամարհելի մարդ, որին թագավորության պատիվը չեն տա. բայց նա խաղաղությամբ պիտի գա և շողոքորթություններով պիտի ձեռք բերի թագավորությունը։ Եվ հեղեղի զորքերով նրանք պիտի հեղեղվեն նրա առաջից և պիտի կործանվեն, այո՛, նաև ուխտի իշխանը։ Դանիել 11:21, 22.
The cross stands at the center of the prophetic week which Christ came to confirm with many.
Խաչը կանգնած է այն մարգարեական շաբաթվա կենտրոնում, որը Քրիստոսը եկավ շատերի հետ հաստատելու։
And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:27.
Եվ նա պիտի հաստատի ուխտը շատերի հետ մեկ շաբաթով, և շաբաթվա կեսին պիտի դադարեցնի զոհը և ընծան, և պղծությունների տարածման պատճառով պիտի այն ամայի դարձնի՝ մինչև վախճանը, և այն, ինչ որոշված է, պիտի թափվի ամայացածի վրա։ Դանիել 9:27.
In the midst of the week, we have a beginning and an ending for the first twelve hundred and sixty days ended right where the next twelve hundred and sixty days started. The week aligns with the seven times of scattering against the northern kingdom that represented both paganism and papalism trampling down the sanctuary and host.
Շաբաթվա կեսին մենք ունենք սկիզբ և ավարտ, քանի որ առաջին հազար երկու հարյուր վաթսուն օրերն ավարտվեցին հենց այնտեղ, որտեղ սկսվեցին հաջորդ հազար երկու հարյուր վաթսուն օրերը։ Շաբաթը համընկնում է հյուսիսային թագավորության դեմ ցրման յոթ ժամանակների հետ, որոնք ներկայացնում էին թե՛ հեթանոսությունը, թե՛ պապականությունը՝ ոտնակոխ անելով սրբարանը և զորքը։
Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.
Այն ժամանակ լսեցի, որ մի սուրբ խոսում էր. և մեկ այլ սուրբ ասաց այն որոշ սրբին, որ խոսում էր. «Մինչև ե՞րբ պիտի տևի տեսիլքը մշտական զոհաբերության և ամայացման հանցանքի մասին, որպեսզի թե՛ սրբարանը և թե՛ զորքը ոտնակոխ լինեն»։ Դանիել 8:13.
538 is a “time of the end” and it aligns with the cross, which is also the end of a prophetic period. 538 and the cross provide two witnesses that both the beginning and ending of a prophecy is prophetically marked as a “time of the end.”
538 թվականը «վախճանի ժամանակ» է, և այն համընկնում է խաչի հետ, որը նույնպես մարգարեական մի ժամանակաշրջանի վախճանն է։ 538 թվականը և խաչը տալիս են երկու վկաներ, որ մարգարեության թե՛ սկիզբը, թե՛ վախճանը մարգարեապես նշված են որպես «վախճանի ժամանակ»։
Verses twenty-one and twenty-two, verse twenty, verse sixteen, verse ten, verses seven through nine and verse one all mark the “time of the end.” Verse twenty-three identifies the league the Maccabean Jews made with pagan Rome in 161 to 158 BC. The history of the Hasmonean Dynasty from their initial battle unto their ending in the destruction of Jerusalem in 70 AD represents apostate Protestantism in the United States beginning in 1844, the end of a time prophecy, and therefore a “time of the end,” and ending at the Sunday law as represented by 70 AD.
Քսանմեկերորդ և քսաներկուերորդ համարները, քսաներորդ համարը, տասնվեցերորդ համարը, տասներորդ համարը, յոթերորդից մինչև իններորդ համարները և առաջին համարը բոլորը նշում են «վախճանի ժամանակը»։ Քսաներեքերորդ համարը մատնանշում է այն դաշինքը, որ մակաբայեցի հրեաները կնքեցին հեթանոսական Հռոմի հետ մ.թ.ա. 161-ից 158 թվականներին։ Հասմոնյան տոհմի պատմությունը՝ նրանց առաջին ճակատամարտից մինչև նրանց ավարտը՝ մ.թ. 70 թվականին Երուսաղեմի կործանմամբ, ներկայացնում է Միացյալ Նահանգներում ուխտադրուժ բողոքականությունը, որը սկսվում է 1844 թվականին՝ ժամանակային մարգարեության ավարտին, և հետևաբար՝ «վախճանի ժամանակին», և ավարտվում է կիրակնօրյա օրենքի մոտ՝ ինչպես ներկայացված է մ.թ. 70 թվականով։
Verse twenty-three identifies a “time of the end” in 167 BC at the battle of Modein and also in 70 AD, both typifying 1844 and the Sunday law respectively. Verse twenty-three, verses twenty-one and twenty-two, verse twenty, verse sixteen, verse ten, verses seven through nine and verse one all mark the “time of the end.”
Քսաներեքերորդ համարը «վերջի ժամանակ» է նույնացնում մ.թ.ա. 167 թվականին՝ Մոդեինի ճակատամարտի ժամանակ, ինչպես նաև մ.թ. 70 թվականին, որոնք համապատասխանաբար նախապատկերում են 1844 թվականը և կիրակնօրյա օրենքը։ Քսաներեքերորդ համարը, քսանմեկերորդ և քսաներկուերորդ համարները, քսաներորդ համարը, տասնվեցերորդ համարը, տասներորդ համարը, յոթից մինչև իններորդ համարները և առաջին համարը բոլորը նշանավորում են «վերջի ժամանակը»։
Verse twenty-four identifies the three-hundred-and-sixty-year supremacy of pagan Rome, thus marking both the beginning in 31 BC and ending in 330 as “time of the ends.” Verse twenty-seven and twenty-nine identify both the beginning and ending of that period, so verse twenty-four, verse twenty-seven, verse twenty-nine, verse twenty-three, verses twenty-one and twenty-two, verse twenty, verse sixteen, verse ten, verses seven through nine and verse one all mark the “time of the end.”
Քսանչորսերորդ համարը մատնանշում է հեթանոսական Հռոմի երեք հարյուր վաթսունամյա գերիշխանությունը՝ այդպիսով թե՛ մ.թ.ա. 31 թվականին դրա սկիզբը, թե՛ 330 թվականին դրա ավարտը նշելով որպես «վախճանի ժամանակ»։ Քսանյոթերորդ և քսանիններորդ համարները մատնանշում են թե՛ այդ ժամանակահատվածի սկիզբը, թե՛ ավարտը, ուստի քսանչորսերորդ համարը, քսանյոթերորդ համարը, քսանիններորդ համարը, քսաներեքերորդ համարը, քսանմեկերորդ և քսաներկուերորդ համարները, քսաներորդ համարը, տասնվեցերորդ համարը, տասներորդ համարը, յոթերորդից իններորդ համարները և առաջին համարը բոլորը նշում են «վախճանի ժամանակը»։
Verse thirty-one identifies 538 when the abomination that maketh desolate was placed and verses thirty-six and forty identify 1798 as the “time of the end.” 538 in verse thirty-one and 1798 in verses thirty-six and forty, verses twenty-seven and twenty-nine, verse twenty-four, verse twenty-three, verses twenty-one and twenty-two, verse twenty, verse sixteen, verse ten, verses seven through nine and verse one all mark the “time of the end.”
Երեսունմեկերորդ համարը մատնանշում է 538 թվականը, երբ տեղադրվեց ամայացնող պղծությունը, իսկ երեսունվեցերորդ և քառասուներորդ համարները 1798 թվականը մատնանշում են որպես «վախճանի ժամանակ»։ Երեսունմեկերորդ համարում 538 թվականը և երեսունվեցերորդ ու քառասուներորդ համարներում 1798 թվականը, քսանյոթերորդ և քսանիններորդ համարները, քսանչորսերորդ համարը, քսաներեքերորդ համարը, քսանմեկերորդ և քսաներկուերորդ համարները, քսաներորդ համարը, տասնվեցերորդ համարը, տասներորդ համարը, յոթից մինչև իններորդ համարները և առաջին համարը—allն էլ մատնանշում են «վախճանի ժամանակը»։
The “time of the end” is marked thirteen times before verse forty-one which is the Sunday law and another “time of the end,” as is verse forty-five when the pope comes to his end with none to help. Fifteen times the “time of the end” is located in chapter eleven. Verse ten’s theme is the “time of the end.” It represents the truths which are unsealed in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand.
«Վախճանի ժամանակը» նշվում է տասներեք անգամ մինչև քառասունմեկերորդ համարը, որը Կիրակնօրյա օրենքն է, և ևս մեկ «վախճանի ժամանակ», ինչպես նաև քառասունհինգերորդ համարը, երբ պապը հասնում է իր վախճանին՝ առանց որևէ մեկի օգնության։ «Վախճանի ժամանակը» տասնհինգ անգամ տեղորոշվում է տասնմեկերորդ գլխում։ Տասներորդ համարի թեման «վախճանի ժամանակն» է։ Այն ներկայացնում է այն ճշմարտությունները, որոնք բացվում են հարյուր քառասունչորս հազարի կնքման ժամանակում։
We will continue in the next article.
Մենք կշարունակենք հաջորդ հոդվածում։