The “Revelation of Jesus Christ” is opened up to God’s people when “the time is at hand.” The final warning message for mankind is given just before the close of human probation and that final message is represented in several prophetic lines in the Bible. In Revelation fourteen that final warning message is represented by three angels.
«Հիսուս Քրիստոսի Հայտնությունը» բացվում է Աստծո ժողովրդի համար, երբ «ժամանակը մոտ է»։ Մարդկության համար վերջին նախազգուշացման պատգամը տրվում է մարդկային փորձաշրջանի ավարտից անմիջապես առաջ, և այդ վերջին պատգամը Աստվածաշնչում ներկայացված է մի քանի մարգարեական գծերով։ Հայտնություն տասնչորսերորդ գլխում այդ վերջին նախազգուշացման պատգամը ներկայացված է երեք հրեշտակներով։
And I saw another angel fly in the midst of heaven, having the everlasting gospel to preach unto them that dwell on the earth, and to every nation, and kindred, and tongue, and people, Saying with a loud voice, Fear God, and give glory to him; for the hour of his judgment is come: and worship him that made heaven, and earth, and the sea, and the fountains of waters.
Եվ տեսայ այլ մի հրեշտակ, որ թռչում էր երկնքի մեջտեղով՝ ունենալով հավիտենական ավետարանը՝ քարոզելու երկրի վրա բնակվողներին, և ամեն ազգի, և ցեղի, և լեզվի, և ժողովրդի՝ ասելով բարձր ձայնով. Վախեցե՛ք Աստծուց և փա՛ռք տվեք նրան, որովհետև եկել է նրա դատաստանի ժամը. և երկրպագեցե՛ք նրան, որ արարեց երկինքն ու երկիրը, ծովը և ջրերի աղբյուրները։
And there followed another angel, saying, Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication.
Եվ նրան հետևեց մեկ ուրիշ հրեշտակ՝ ասելով. «Ընկավ, ընկավ Բաբելոնը՝ այն մեծ քաղաքը, որովհետև նա բոլոր ազգերին խմեցրեց իր պոռնկության բարկության գինին»։
And the third angel followed them, saying with a loud voice, If any man worship the beast and his image, and receive his mark in his forehead, or in his hand, The same shall drink of the wine of the wrath of God, which is poured out without mixture into the cup of his indignation; and he shall be tormented with fire and brimstone in the presence of the holy angels, and in the presence of the Lamb: And the smoke of their torment ascendeth up for ever and ever: and they have no rest day nor night, who worship the beast and his image, and whosoever receiveth the mark of his name. Here is the patience of the saints: here are they that keep the commandments of God, and the faith of Jesus. Revelation 14:6–12.
Եվ երրորդ հրեշտակը հետևեց նրանց՝ բարձր ձայնով ասելով. «Եթե մեկը երկրպագի գազանին և նրա պատկերին, և ընդունի նրա նշանը իր ճակատին կամ իր ձեռքին, նա ևս կխմի Աստծո բարկության գինուց, որ անխառն լցված է Նրա զայրույթի բաժակի մեջ. և նա պիտի տանջվի կրակով ու ծծումբով սուրբ հրեշտակների ներկայությամբ և Գառան ներկայությամբ։ Եվ նրանց տանջանքի ծուխը վեր է բարձրանում հավիտյանս հավիտենից. և հանգիստ չունեն ո՛չ ցերեկ, ո՛չ գիշեր նրանք, որ երկրպագում են գազանին և նրա պատկերին, և ով ընդունում է նրա անվան նշանը։ Ահա այստեղ է սրբերի համբերությունը. ահա նրանք, որ պահում են Աստծո պատվիրանները և Հիսուսի հավատը»։ Հայտնություն 14:6–12.
In chapter eighteen of Revelation the very same message announces the fall of Babylon.
Հայտնության տասնութերորդ գլխում հենց նույն պատգամը հռչակում է Բաբելոնի անկումը։
And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. For all nations have drunk of the wine of the wrath of her fornication, and the kings of the earth have committed fornication with her, and the merchants of the earth are waxed rich through the abundance of her delicacies. And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Revelation 18:1–5.
Եվ սրանից հետո տեսա մի ուրիշ հրեշտակ, որ իջնում էր երկնքից՝ մեծ իշխանություն ունենալով, և երկիրը լուսավորվեց նրա փառքով։ Եվ նա զորեղ ձայնով հզորապես աղաղակեց՝ ասելով. «Ընկավ, ընկավ մեծ Բաբելոնը, և դարձավ դևերի բնակավայր, և ամեն պիղծ ոգու ապաստան, և ամեն անմաքուր ու ատելի թռչնի վանդակ։ Որովհետև բոլոր ազգերը խմել են նրա պոռնկության բարկության գինուց, և երկրի թագավորները նրա հետ պոռնկություն են գործել, և երկրի վաճառականները հարստացել են նրա շքեղության առատությունից»։ Եվ երկնքից մի ուրիշ ձայն լսեցի, որ ասում էր. «Դո՛ւրս եկեք նրանից, ի՛մ ժողովուրդ, որպեսզի նրա մեղքերին մասնակից չլինեք, և որպեսզի նրա պատուհասներից չստանաք. որովհետև նրա մեղքերը հասել են մինչև երկինք, և Աստված հիշեց նրա անօրենությունները»։ Հայտնություն 18:1–5.
The prophetic line of history, or we might say, the sequence of events represented by the angel that lightens the earth with his glory in chapter eighteen represents the events that lead to the close of judgment, the close of probation and the seven last plagues. The prophetic history represented in chapter eighteen runs “parallel” to the line of prophetic history represented by the three angels of chapter fourteen.
Պատմության մարգարեական գիծը, կամ կարող ենք ասել՝ այն իրադարձությունների հաջորդականությունը, որ ներկայացված է տասնութերորդ գլխում երկրի վրա իր փառքով լույս սփռող հրեշտակով, ներկայացնում է այն իրադարձությունները, որոնք տանում են դեպի դատաստանի փակումը, փորձության ժամանակի ավարտը և յոթ վերջին պատուհասները։ Տասնութերորդ գլխում ներկայացված մարգարեական պատմությունը «զուգահեռ» է ընթանում այն մարգարեական պատմության գծին, որ ներկայացված է տասնչորսերորդ գլխի երեք հրեշտակներով։
“God has given the messages of Revelation 14 their place in the line of prophecy, and their work is not to cease till the close of this earth’s history. The first and second angel’s messages are still truth for this time, and are to run parallel with this which follows. The third angel proclaims his warning with a loud voice. ‘After these things,’ said John, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power, and the earth was lightened with his glory.’ In this illumination, the light of all the three messages is combined.” The 1888 Materials, 803, 804.
«Աստված Հայտնություն 14-ի պատգամներին տվել է իրենց տեղը մարգարեության շարքի մեջ, և նրանց գործը չպետք է դադարի մինչև այս երկրի պատմության ավարտը։ Առաջին և երկրորդ հրեշտակների պատգամները դեռևս ճշմարտություն են այս ժամանակի համար և պետք է ընթանան զուգահեռաբար այն պատգամին, որին հաջորդում են։ Երրորդ հրեշտակը բարձր ձայնով հռչակում է իր նախազգուշացումը։ «Այս բաներից հետո,— ասաց Հովհաննեսը,— ես տեսա մի ուրիշ հրեշտակ, որ երկնքից իջնում էր՝ մեծ իշխանություն ունենալով, և երկիրը լուսավորվեց նրա փառքով»։ Այս լուսավորության մեջ միավորված է բոլոր երեք պատգամների լույսը»։ The 1888 Materials, 803, 804.
The three angels of chapter fourteen flying in the midst of heaven, symbolizes a worldwide message that concludes with the mark of the beast and the close of probation. In chapter eighteen the entire earth is lightened by the glory of the angel whose message also concludes with the close of probation.
Տասնչորսերորդ գլխի երեք հրեշտակները, որոնք թռչում են երկնքի միջնամասում, խորհրդանշում են համաշխարհային մի պատգամ, որն ավարտվում է գազանի նշանով և փորձության ժամանակի փակմամբ։ Տասնութերորդ գլխում ամբողջ երկիրը լուսավորվում է այն հրեշտակի փառքով, որի պատգամն էլ նույնպես ավարտվում է փորձության ժամանակի փակմամբ։
The message that is symbolically represented by three angels in chapter fourteen and that is also represented by the angel that descends in chapter eighteen are two illustrations of the same warning message. There is nothing redundant in the Bible, nothing wasted. The fact that the very same message is identified more than once by John is an emphasis on the importance of the message and it illustrates the divine method of teaching that is a biblical rule called “repeat and enlarge.” Bringing two lines of prophetic history together reveals truths that would not be recognized in either line when considered apart from the other line. Today if you brought two witnesses of the same event into court to testify, they might very well give opposite reports based upon their political or social ideology. This is not the case with Bible witnesses, they always agree, and if it appears to you that they don’t agree, then you are looking at something incorrectly.
Տասնչորսերորդ գլխում երեք հրեշտակներով խորհրդանշական կերպով ներկայացված պատգամը և տասնութերորդ գլխում իջնող հրեշտակով նույնպես ներկայացված պատգամը միևնույն նախազգուշացնող պատգամի երկու պատկերումներ են։ Աստվածաշնչում ոչինչ ավելորդ չէ, ոչինչ՝ զուր։ Այն փաստը, որ ճիշտ նույն պատգամը Հովհաննեսի կողմից նշվում է մեկից ավելի անգամ, շեշտադրում է այդ պատգամի կարևորությունը և պատկերում է ուսուցանելու աստվածային այն եղանակը, որը աստվածաշնչյան կանոն է և կոչվում է «կրկնել և ընդարձակել»։ Մարգարեական պատմության երկու գծերը միավորելը բացահայտում է ճշմարտություններ, որոնք չէին ճանաչվի այդ գծերից որևէ մեկի մեջ, եթե այն դիտվեր մյուսից առանձին։ Այսօր, եթե միևնույն իրադարձության երկու վկաների բերեիք դատարան՝ վկայություն տալու, նրանք շատ հնարավոր է, որ իրարամերժ ցուցմունքներ տային՝ իրենց քաղաքական կամ հասարակական գաղափարախոսության հիման վրա։ Սակայն Աստվածաշնչի վկաների դեպքում այդպես չէ. նրանք միշտ համաձայն են, և եթե ձեզ թվում է, թե նրանք համաձայն չեն, ուրեմն դուք ինչ-որ բան սխալ եք դիտարկում։
The two illustrations we are considering are the very same warning message that the book of Malachi represents as the return of Elijah the prophet. All three of the messages arrive in advance of the close of probation—for the warning message contained in all three lines of prophecy are not simply given in advance of the close of probation, but the close of probation is the very point of reference, the subject if you will, of each of those warning messages. In fact, if any warning message is proclaimed or illustrated by any prophet, it’s the same warning as Revelation fourteen, eighteen and Malachi’s Elijah prophecy.
Երկու պատկերավոր օրինակները, որոնք մենք քննում ենք, հենց նույն նախազգուշացման լուրն են, որը Մաղաքիայի գիրքը ներկայացնում է որպես Եղիա մարգարեի վերադարձը։ Այդ երեք լուրերն էլ հասնում են փորձության ժամանակի փակվելուց առաջ, որովհետև մարգարեության այդ երեք գծերում պարունակվող նախազգուշացման լուրը ոչ միայն տրվում է փորձության ժամանակի փակվելուց առաջ, այլև փորձության ժամանակի փակվելն է հենց հղման կետը, այսինքն՝ եթե կամենաք, այդ նախազգուշացման լուրերից յուրաքանչյուրի բուն առարկան։ Իրականում, եթե որևէ նախազգուշացման լուր հռչակվում կամ պատկերավորվում է որևէ մարգարեի կողմից, ապա դա նույն նախազգուշացումն է, ինչ Հայտնություն տասնչորսի, տասնութի և Մաղաքիայի՝ Եղիայի մասին մարգարեության մեջ։
These three lines of prophecy can easily be shown to run parallel to each other. That being said there are two primary sources of information in biblical prophecy. One is the identification of the sequence of events that unfold at the end of the world. The other source of information is the illustration of the prophets’ activities connected with the message outlining the future events.
Մարգարեության այս երեք գծերը կարելի է հեշտությամբ ցույց տալ, որ միմյանց զուգահեռ են ընթանում։ Այդպես ասած՝ աստվածաշնչյան մարգարեության մեջ տեղեկության երկու հիմնական աղբյուր կա։ Մեկը աշխարհի վախճանին ծավալվող իրադարձությունների հաջորդականության նույնականացումն է։ Մյուս տեղեկության աղբյուրը մարգարեների գործունեության պատկերումն է, որը կապված է այն պատգամի հետ, որ ուրվագծում է ապագա իրադարձությունները։
There are two rules worth considering in connection with these ideas. The first is that all the prophets speak about the end of the world, which is where probation closes.
Այս գաղափարների հետ կապված արժե հաշվի առնել երկու կանոն։ Առաջինն այն է, որ բոլոր մարգարեները խոսում են աշխարհի վերջի մասին, այն կետի, որտեղ փորձառության ժամանակաշրջանը փակվում է։
“Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12. . . .
«Հին մարգարեներից յուրաքանչյուրն ավելի քիչ խոսեց իր ժամանակի, քան մեր ժամանակի համար, այնպես որ նրանց մարգարեությունները մեզ համար են գործում։ «Եւ այս ամենը նրանց պատահեց իբրեւ օրինակներ, եւ գրվեց մեր խրատության համար, որոնց վրա հասել են աշխարհի վախճանները»։ Ա Կորնթացիս 10:11։ «Ոչ թէ իրենց համար, այլ մեզ համար էին նրանք սպասաւորում այն բաները, որոնք այժմ ավետարան քարոզողների միջոցով ձեզ հայտնված են Սուրբ Հոգով, որ երկնքից ուղարկվեց. այն բաները, որոնց մեջ հրեշտակները փափագում են նայել»։ Ա Պետրոս 1:12։ ...»
“The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.
«Աստվածաշունչը իր գանձերը կուտակել և միավորել է այս վերջին սերնդի համար։ Հին Կտակարանի պատմության բոլոր մեծ իրադարձությունները և հանդիսավոր իրողությունները կրկնվել են և կրկնվում են եկեղեցու մեջ այս վերջին օրերում»։ Selected Messages, գիրք 3, 338, 339.
All the prophetic messages of the Bible are “in force for us” “upon whom the ends of the world are come.” That rule, in conjunction with another rule that identifies “matters” which the Holy Spirit has “shaped,” “both in the giving of the prophecy and” also “in the events portrayed” add strength to the claim that prophetic events at the beginning of a prophecy typify and run parallel to the prophetic events at the end of any given prophecy.
Աստվածաշնչի բոլոր մարգարեական պատգամները «ուժի մեջ են մեզ համար», «որոնց վրա աշխարհի վախճանները հասել են»։ Այդ կանոնը, մեկտեղվելով մեկ այլ կանոնի հետ, որը ճանաչում է այն «բաները», որ Սուրբ Հոգին «ձևավորել է»՝ «թե՛ մարգարեության տրման մեջ, և» նաև «թե՛ պատկերված իրադարձություններում», առավել ամրապնդում է այն պնդումը, որ մարգարեության սկզբում եղող մարգարեական իրադարձությունները նախակերպում են և զուգահեռ ընթանում են ցանկացած տվյալ մարգարեության վերջում եղող մարգարեական իրադարձություններին։
“There is need of a much closer study of the word of God; especially should Daniel and the Revelation have attention as never before in the history of our work. We may have less to say in some lines, in regard to the Roman power and the papacy; but we should call attention to what the prophets and apostles have written under the inspiration of the Holy Spirit of God. The Holy Spirit has so shaped matters, both in the giving of the prophecy and in the events portrayed, as to teach that the human agent is to be kept out of sight, hid in Christ, and that the Lord God of heaven and His law are to be exalted. Read the book of Daniel. Call up, point by point, the history of the kingdoms there represented.” Testimonies to Ministers, 112.
«Աստծո խոսքի շատ ավելի սերտ ուսումնասիրության կարիք կա. հատկապես Դանիելն ու Հայտնությունը պետք է ուշադրության արժանանան, ինչպես երբեք առաջ մեր աշխատանքի պատմության ընթացքում։ Որոշ ուղղություններով մենք գուցե ավելի քիչ բան ունենանք ասելու՝ հռոմեական իշխանության և պապականության վերաբերյալ, սակայն պետք է ուշադրություն հրավիրենք այն բանի վրա, ինչ մարգարեներն ու առաքյալները գրել են Աստծո Սուրբ Հոգու ներշնչմամբ։ Սուրբ Հոգին այնպես է ձևավորել հանգամանքները՝ թե՛ մարգարեության տրման, թե՛ պատկերված իրադարձությունների մեջ, որպեսզի ուսուցանի, որ մարդկային գործիքը պետք է պահվի տեսադաշտից դուրս, թաքնված Քրիստոսի մեջ, և որ երկնքի Տեր Աստվածն ու Նրա օրենքը պետք է բարձրացվեն։ Կարդացե՛ք Դանիելի գիրքը։ Կետ առ կետ վեր հանե՛ք այնտեղ ներկայացված թագավորությունների պատմությունը»։ Վկայություններ սպասավորներին, 112։
The “Holy Spirit has so shaped matters, both in the giving of the prophecy and in the events portrayed.” In “giving of the prophecy and in the events portrayed” “matters” have been “so shaped” by “the Holy Spirit” that both “the giving of the prophecy” and “the events portrayed,” are to be recognized as inspired and applied to the prophetic illustration of the end of the world.
«Սուրբ Հոգին այսպես է ձևավորել հանգամանքները՝ թե՛ մարգարեության տրման մեջ, թե՛ պատկերված իրադարձությունների մեջ»։ «Մարգարեության տրման մեջ և պատկերված իրադարձությունների մեջ» «հանգամանքները» «Սուրբ Հոգու» կողմից «այսպես են ձևավորվել», որպեսզի թե՛ «մարգարեության տրումը», թե՛ «պատկերված իրադարձությունները» ճանաչվեն որպես ներշնչված և կիրառվեն աշխարհի վախճանի մարգարեական պատկերավորման նկատմամբ։
John was given the prophecy from Gabriel and told to write it in a book and send it to the churches. He was then being persecuted by Rome; he was exiled in a fashion that would parallel what in the world today would call a black-site. In that history John was as isolated from mankind as is any prisoner at Guantanamo Bay.
Յոհաննեսը Գաբրիելից ստացավ մարգարեությունը և նրան ասվեց այն գրել մի գրքում ու ուղարկել եկեղեցիներին։ Այդ ժամանակ նա հալածվում էր Հռոմի կողմից. նա աքսորվել էր մի այնպիսի ձևով, որ զուգահեռ կլիներ այն բանին, ինչն այսօր աշխարհում կանվանեին գաղտնի կալանավայր։ Այդ պատմական իրադրության մեջ Յոհաննեսը մարդկությունից նույնքան մեկուսացված էր, որքան Գուանտանամո ծոցում գտնվող որևէ բանտարկյալ։
John identifies that the vision took place when he was worshipping on the seventh-day Sabbath, which is the Lord’s Day.
Հովհաննեսը ցույց է տալիս, որ տեսիլքը տեղի ունեցավ այն ժամանակ, երբ ինքը երկրպագության մեջ էր յոթներորդ օրվա շաբաթ օրը, որը Տիրոջ օրն է։
For the Son of man is Lord even of the sabbath day. Matthew 12:8.
Քանզի մարդու Որդին Տէր է նաև շաբաթ օրուան։ Մատթեոս 12:8.
While worshipping in the Spirit, he heard a great voice behind him.
Հոգով երկրպագելիս նա իր հետևից մի մեծ ձայն լսեց։
I John, who also am your brother, and companion in tribulation, and in the kingdom and patience of Jesus Christ, was in the isle that is called Patmos, for the word of God, and for the testimony of Jesus Christ. I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet, Saying, I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea. Revelation 1:9–11.
Ես՝ Հովհաննեսս, որ նաև ձեր եղբայրն եմ և հաղորդակիցը՝ նեղության, և Հիսուս Քրիստոսի թագավորության ու համբերության մեջ, գտնվում էի այն կղզում, որ կոչվում է Պատմոս՝ Աստծո խոսքի և Հիսուս Քրիստոսի վկայության համար։ Տիրոջ օրը Հոգու մեջ էի, և իմ հետևից լսեցի մի բարձր ձայն՝ շեփորի նման, որ ասում էր. Ես եմ Ալֆան և Օմեգան, առաջինը և վերջինը. և՝ ինչ որ տեսնում ես, գրի՛ր գրքում և ուղարկի՛ր այն Ասիայի յոթ եկեղեցիներին՝ Եփեսոս, և Զմյուռնիա, և Պերգամոս, և Թյատիրա, և Սարդիս, և Ֆիլադելֆիա, և Լաոդիկիա։ Հայտնություն 1:9–11։
John, his surroundings and the circumstances identified describe him as one that is being persecuted for being a seventh-day Sabbath worshipper, but one who is also being persecuted because they believe in both the Bible and the writings of Ellen White, which is the “testimony of Jesus.” He hears a great voice behind him, which he turns to see, and in so doing he represents a Seventh-day Adventist at the end of the world who hear a voice behind them saying, “this is the way, walk ye in it.”
Հովհաննեսը, նրա շրջապատը և նշված հանգամանքները նրան նկարագրում են որպես մեկին, որ հալածվում է՝ յոթներորդ օրվա Շաբաթի երկրպագու լինելու համար, բայց նաև որպես մեկին, որ հալածվում է, որովհետև հավատում է թե՛ Աստվածաշնչին և թե՛ Էլեն Ուայթի գրություններին, ինչը «Հիսուսի վկայությունն» է։ Նա իր հետևից մի մեծ ձայն է լսում, որին տեսնելու համար շրջվում է, և այդպես վարվելով՝ ներկայացնում է աշխարհի վախճանին ապրող Յոթներորդ օրվա ադվենտիստին, որը իր հետևից մի ձայն է լսում՝ ասելով. «սա է ճանապարհը, գնացե՛ք դրանով»։
All the lines of prophecy parallel each other at the end of the world.
Մարգարեության բոլոր գծերը աշխարհի վերջում ընթանում են միմյանց զուգահեռ։
“In the Revelation all the books of the Bible meet and end.” Acts of the Apostles, 585.
«Հայտնության գրքում Աստվածաշնչի բոլոր գրքերը հանդիպում և ավարտվում են»։ Գործք Առաքելոց, 585։
Any prophet that hears a voice behind them, aligns with John in the illustration of God’s people at the end of the world. John heard a voice behind him that gave him instructions. Isaiah also heard a voice of instruction.
Ցանկացած մարգարե, որ լսում է իր հետևից հնչող մի ձայն, համընկնում է Հովհաննեսի հետ՝ աշխարհի վախճանում Աստծո ժողովրդի պատկերման մեջ։ Հովհաննեսը լսեց իր հետևից մի ձայն, որ նրան հրահանգներ տվեց։ Եսայիան ևս լսեց հրահանգի ձայն։
And therefore will the Lord wait, that he may be gracious unto you, and therefore will he be exalted, that he may have mercy upon you: for the Lord is a God of judgment: blessed are all they that wait for him.
Ուստի Տերը պիտի սպասի, որպեսզի ձեզ ողորմություն անի, և ուստի Նա պիտի բարձրանա, որպեսզի ձեզ գթա, որովհետև Տերը դատաստանի Աստված է. երանելի են բոլոր նրանք, որ սպասում են Նրան։
For the people shall dwell in Zion at Jerusalem: thou shalt weep no more: he will be very gracious unto thee at the voice of thy cry; when he shall hear it, he will answer thee. And though the Lord give you the bread of adversity, and the water of affliction, yet shall not thy teachers be removed into a corner any more, but thine eyes shall see thy teachers: And thine ears shall hear a word behind thee, saying, This is the way, walk ye in it, when ye turn to the right hand, and when ye turn to the left. Isaiah 30:18–21.
Որովհետև ժողովուրդը պիտի բնակվի Սիոնում, Երուսաղեմում. դու այլևս չես լացի. Նա մեծապես ողորմած պիտի լինի քեզ քո աղաղակի ձայնին. երբ այն լսի, պիտի պատասխանի քեզ։ Եվ թեև Տերը ձեզ պիտի տա նեղության հաց և վշտի ջուր, սակայն քո ուսուցիչներն այլևս մի կողմ չպիտի քաշվեն, այլ քո աչքերը պիտի տեսնեն քո ուսուցիչներին։ Եվ քո ականջները քո հետևից մի խոսք պիտի լսեն, որ ասում է. «Սա՛ է ճանապարհը, գնացե՛ք սրանով», երբ դեպի աջ դառնաք և երբ դեպի ձախ դառնաք։ Եսայիա 30:18–21։
God’s remnant people hear a voice behind them identifying which way they should walk. They then need to decide if they will listen or not listen. The people represented by John and Isaiah are people at the end of the world who wait for the Lord while He tarries, and Isaiah informs us he tarries because He is a God of judgment. From the beginning of Millerite history in 1798 until the close of probation for Adventism at the Sunday law, God is accomplishing the judgment in the heavenly sanctuary. The promise is that those who wait for the Lord during the judgment period will be blessed.
Աստծու մնացորդ ժողովուրդը իրենց ետևից մի ձայն է լսում, որը ցույց է տալիս, թե որ ճանապարհով պիտի ընթանան։ Այնուհետև նրանք պետք է որոշեն՝ պիտի լսե՞ն, թե՞ չլսեն։ Հովհաննեսով և Եսայիայով ներկայացված ժողովուրդը աշխարհի վախճանին ապրող այն ժողովուրդն է, որ սպասում է Տիրոջը, մինչ Նա ուշանում է, և Եսային մեզ հայտնում է, որ Նա ուշանում է, որովհետև դատաստանի Աստված է։ Միլլերիտական պատմության սկզբից՝ 1798 թվականից, մինչև Ադվենտիզմի համար շնորհի ժամանակի փակվելը կիրակնօրյա օրենքի ժամանակ, Աստված երկնային սրբարանում իրականացնում է դատաստանը։ Խոստումն այն է, որ նրանք, ովքեր դատաստանի ժամանակահատվածում սպասում են Տիրոջը, պիտի օրհնվեն։
God’s people who are blessed for waiting, are represented by the virgins who wait for the Bridegroom in the parable of the ten virgins. All ten fell asleep, and then at midnight a crisis arrives that separates the sleeping virgins into two classes. One class had heard a voice behind them and turned to see the voice which instructed them as to which way to proceed, and the other class refused to turn around and hear the voice—in spite of the fact that the message that runs throughout the book of Revelation is, “He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches.”
Աստծո այն ժողովուրդը, որ օրհնվում է սպասելու համար, ներկայացված է տասը կույսերի առակում Փեսային սպասող կույսերով։ Բոլոր տասը քնեցին, և ապա կեսգիշերին մի ճգնաժամ է հասնում, որ քնած կույսերին բաժանում է երկու դասի։ Մի դասը լսել էր իրենց հետևից հնչող մի ձայն և շրջվել էր՝ տեսնելու այն ձայնը, որը նրանց հրահանգում էր, թե որ ճանապարհով առաջ գնան, իսկ մյուս դասը հրաժարվեց շրջվել և լսել ձայնը՝ չնայած այն փաստին, որ Հայտնության գրքի ողջ ընթացքում հնչող պատգամն է. «Ով ականջ ունի, թող լսի, թե Հոգին ինչ է ասում եկեղեցիներին»։
“The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.
«Մատթեոս 25-ի տասը կույսերի առակը նույնպես պատկերում է ադվենտիստ ժողովրդի փորձառությունը»։ The Great Controversy, 393.
John represents the Adventist people who turn to the past in order to understand the future. When they “hear a word behind” them as John did, the word also includes the instruction given in Isaiah’s testimony of this identical event. Isaiah’s instruction was, “this is the way, walk ye in it, when ye turn to the right hand, and when ye turn to the left.” The wise virgins in Daniel twelve understand the increase of knowledge at the end of the world, because they had “run to and fro” in the word to understand the life-giving knowledge that was unsealed.
Հովհաննեսը ներկայացնում է ադվենտիստ ժողովրդին, որը դեպի անցյալն է դառնում՝ ապագան հասկանալու համար։ Երբ նրանք, ինչպես Հովհաննեսը, «իրենց հետևից մի խոսք են լսում», այդ խոսքը ներառում է նաև Եսայիայի վկայության մեջ տրված հրահանգը՝ այս նույն իրադարձության վերաբերյալ։ Եսայիայի հրահանգն էր. «սա է ճանապարհը, գնացե՛ք դրանով, երբ աջ դարձնեք և երբ ձախ դարձնեք»։ Դանիել տասներկուի իմաստուն կույսերը հասկանում են գիտության աճը աշխարհի վախճանին, որովհետև նրանք «այս ու այն կողմ էին վազել» խոսքի մեջ՝ հասկանալու համար այն կյանք պարգևող գիտությունը, որ բացվել էր։
But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased. Daniel 12:4.
Բայց դու, ո՛վ Դանիել, ծածկիր այս խոսքերը և կնքիր գիրքը մինչև վախճանի ժամանակը. շատերը այս ու այն կողմ պիտի շրջեն, և գիտությունը պիտի շատանա։ Դանիել 12:4.
The prophets we are considering represent Seventh-day Adventists in the history where judgment comes to a conclusion and probation closes. Those represented as the wise virgins hear a voice behind them saying this is the way to walk and He promises to guide them on the path when they turn to the left or the right. “Running to and fro” as the wise virgins do when the book is unsealed is a symbol for Bible study. Nature informs us that in order to run, you first must learn to walk and Isaiah’s testimony says that if you listen to the voice behind you, he will guide you in the study of His Word whether you turn to the Old Testament (left) or the New Testament (right). Open the Bible and He will guide you by His voice. But for Seventh-day Adventists at the end of the world it also means He will guide you when you open the Bible (left) and when you open the Spirit of Prophecy (right).
Մարգարեները, որոնց մենք դիտարկում ենք, ներկայացնում են Յոթերորդ օրվա ադվենտիստներին այն պատմական ժամանակաշրջանում, երբ դատաստանը հասնում է իր ավարտին, և փորձության ժամանակը փակվում է։ Նրանք, ովքեր ներկայացված են որպես իմաստուն կույսեր, իրենց ետևից մի ձայն են լսում, որ ասում է. «Սա է ճանապարհը, գնացե՛ք սրանով», և Նա խոստանում է առաջնորդել նրանց այդ ճանապարհի վրա, երբ նրանք թեքվեն դեպի ձախ կամ դեպի աջ։ «Վազել այստեղից այնտեղ», ինչպես անում են իմաստուն կույսերը, երբ գիրքը բացվում է, խորհրդանիշ է Աստվածաշնչի ուսումնասիրության։ Բնությունն ուսուցանում է մեզ, որ վազելու համար նախ պետք է սովորել քայլել, և Եսայիայի վկայությունն ասում է, որ եթե լսես քո ետևի ձայնը, Նա կուղղորդի քեզ Իր Խոսքի ուսումնասիրության մեջ՝ թե՛ երբ դառնաս դեպի Հին Կտակարանը (ձախ), թե՛ երբ դառնաս դեպի Նոր Կտակարանը (աջ)։ Բացի՛ր Աստվածաշունչը, և Նա կուղղորդի քեզ Իր ձայնով։ Բայց աշխարհի վախճանին գտնվող Յոթերորդ օրվա ադվենտիստների համար սա նաև նշանակում է, որ Նա կուղղորդի քեզ, երբ բացես Աստվածաշունչը (ձախ) և երբ բացես Մարգարեության Հոգին (աջ)։
The way to walk is even more specific when Jeremiah’s testimony is added.
Քայլելու ճանապարհն առավել ևս հստակ է դառնում, երբ ավելացվում է Երեմիայի վկայությունը։
Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken.
Այսպես է ասում Տերը. Կանգնեցե՛ք ճանապարհների վրա, նայեցե՛ք և հարցրե՛ք հին շավիղների մասին, թե ո՛րն է բարի ճանապարհը, և քայլեցե՛ք նրանով, և հանգիստ պիտի գտնեք ձեր անձերի համար։ Բայց նրանք ասացին. «Չենք քայլի նրանով»։ Եվ ես ձեզ վրա պահապաններ կանգնեցրի՝ ասելով. «Լսեցե՛ք փողի ձայնը»։ Բայց նրանք ասացին. «Չենք լսի»։
Therefore hear, ye nations, and know, O congregation, what is among them. Hear, O earth: behold, I will bring evil upon this people, even the fruit of their thoughts, because they have not hearkened unto my words, nor to my law, but rejected it. Jeremiah 6:16–19.
Ուստի լսեցե՛ք, ո՛վ ազգեր, և իմացե՛ք, ո՛վ ժողով, թե ինչ է նրանց մեջ։ Լսի՛ր, ո՛վ երկիր. ահա Ես չարիք պիտի բերեմ այս ժողովրդի վրա՝ նրանց մտածումների պտուղը, որովհետև նրանք չլսեցին Իմ խոսքերին, և Իմ օրենքն էլ մերժեցին։ Երեմիա 6:16–19.
There are two classes of worshippers in the passage. One group considers all the “ways” and chooses the “old paths” to walk in. They were capable of selecting the “good way” from all the other possible “ways,” because they are those who listened to the voice behind them, and that voice informed them, “this is the way, walk ye in it.” John represents those that hear the voice from behind, a voice from the “old paths.”
Այս հատվածում կան երկրպագուների երկու դասեր։ Մի խումբը քննության է առնում բոլոր «ճանապարհները» և ընտրում է «հին շավիղները»՝ դրանցով ընթանալու համար։ Նրանք ընդունակ էին բոլոր մյուս հնարավոր «ճանապարհներից» ընտրելու «բարի ճանապարհը», որովհետև նրանք այն մարդիկ են, որոնք լսեցին իրենց հետևից հնչող ձայնը, և այդ ձայնը տեղեկացրեց նրանց. «այս է ճանապարհը, գնացե՛ք դրանով»։ Հովհաննեսը ներկայացնում է նրանց, ովքեր լսում են հետևից հնչող ձայնը՝ «հին շավիղներից» եկող մի ձայն։
“‘Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein.’ Jeremiah 6:16.
«Այսպես է ասում Տերը. Կանգնեցե՛ք ճանապարհների վրա, նայեցե՛ք և հարցրե՛ք հին շավիղների համար, թե ո՛րն է բարի ճանապարհը, և ընթանա՛ք նրանով»։ Երեմիա 6:16.
“Let none seek to tear away the foundations of our faith—the foundations that were laid at the beginning of our work by prayerful study of the word and by revelation. Upon these foundations we have been building for the last fifty years. Men may suppose that they have found a new way and that they can lay a stronger foundation than that which has been laid. But this is a great deception. Other foundation can no man lay than that which has been laid.
«Թող ոչ ոք չձգտի խորտակել մեր հավատի հիմքերը՝ այն հիմքերը, որոնք դրվել են մեր գործի սկզբում՝ Խոսքի աղոթական ուսումնասիրությամբ և հայտնությամբ։ Այս հիմքերի վրա մենք կառուցել ենք անցած հիսուն տարիների ընթացքում։ Մարդիկ կարող են կարծել, թե գտել են նոր ճանապարհ և թե կարող են ավելի ամուր հիմք դնել, քան այն, որ արդեն դրված է։ Բայց սա մեծ մոլորություն է։ Ոչ ոք չի կարող այլ հիմք դնել, քան այն, որ դրված է։»
“In the past many have undertaken the building of a new faith, the establishment of new principles. But how long did their building stand? It soon fell, for it was not founded upon the Rock.
«Անցյալում շատերն են ձեռնարկել նոր հավատ կառուցելու, նոր սկզբունքներ հաստատելու գործը։ Բայց որքա՞ն ժամանակ կանգուն մնաց նրանց շինությունը։ Շուտով այն փլվեց, որովհետև Ժայռի վրա հիմնված չէր։»
“Did not the first disciples have to meet the sayings of men? Did they not have to listen to false theories, and then, having done all, to stand firm, saying: ‘Other foundation can no man lay than that is laid’? 1 Corinthians 3:11.
«Արդյո՞ք առաջին աշակերտները ևս չպիտի բախվեին մարդկանց խոսքերին։ Արդյո՞ք նրանք չպիտի լսեին կեղծ տեսություններ և ապա, ամեն ինչ անելով, հաստատ կանգնեին՝ ասելով. «Որովհետև ուրիշ հիմք ոչ ոք չի կարող դնել, քան այն, որ դրված է»։ Ա Կորնթացիներին 3:11։»
“So we are to hold the beginning of our confidence steadfast unto the end. Words of power have been sent by God and by Christ to this people, bringing them out from the world, point by point, into the clear light of present truth. With lips touched with holy fire, God’s servants have proclaimed the message. The divine utterance has set its seal to the genuineness of the truth proclaimed.” Testimonies, volume 8, 296, 297.
«Ուրեմն մենք պիտի մեր վստահության սկզբնավորությունը հաստատուն պահենք մինչև վերջը։ Զորության խոսքեր են ուղարկվել Աստծուց և Քրիստոսից այս ժողովրդին՝ նրանց աշխարհից դուրս բերելով, կետ առ կետ, ներկա ճշմարտության հստակ լույսի մեջ։ Սուրբ հրով հպված շրթունքներով Աստծո ծառաները հռչակել են պատգամը։ Աստվածային խոսքը իր կնիքն է դրել հռչակված ճշմարտության իսկության վրա»։ Testimonies, volume 8, 296, 297.
But there is another group in Jeremiah’s line and that “congregation” as he identifies them, have built a house representing a new faith, and that house falls because it was not built upon the rock. That house is the Seventh-day Adventist church, or as John identifies the very same church—the synagogue of Satan.
Սակայն Երեմիայի գծում կա ևս մի խումբ, և այդ «ժողովը», ինչպես նա է նույնացնում նրանց, մի տուն է կառուցել, որը ներկայացնում է մի նոր հավատ, և այդ տունը կործանվում է, որովհետև վեմի վրա չի կառուցվել։ Այդ տունը Յոթներորդ օրվա ադվենտիստների եկեղեցին է, կամ, ինչպես Հովհաննեսն է նույնացնում հենց նույն եկեղեցին՝ սատանայի ժողովարանը։
To refuse to hear is to reject, his “words” and his “law.” Due to their rebellion against returning and walking in the old paths and also their refusal to hear the trumpet message of the watchman, God is going to bring evil upon the people Jeremiah identifies as a “evil congregation.” How God deals with the Seventh-day Adventist church of Laodicea is a subject of Bible prophecy. The prophet Hosea contributes to the characteristics of the “evil congregation” when he speaks about why they are rejected.
Լսելուց հրաժարվելը նշանակում է մերժել Նրա «խոսքերը» և Նրա «օրենքը»։ Իրենց ապստամբության պատճառով՝ ետ դառնալուց և հին շավիղներով ընթանալուց հրաժարվելու, ինչպես նաև պահապանի փողի պատգամը լսելուց հրաժարվելու համար, Աստված պատրաստվում է չարիք բերել այն ժողովրդի վրա, որին Երեմիան կոչում է «չար ժողով»։ Թե ինչպես է Աստված վարվում Լաոդիկիայի Յոթներորդ-օրյա Ադվենտիստ եկեղեցու հետ, աստվածաշնչյան մարգարեության առարկա է։ Ովսե մարգարեն իր ներդրումն է բերում «չար ժողովի» բնութագրերի նկարագրությանը, երբ խոսում է այն մասին, թե ինչու են նրանք մերժվում։
My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. Hosea 4:6.
Իմ ժողովուրդը կործանվում է գիտության պակասից. քանի որ դու մերժեցիր գիտությունը, ես էլ քեզ կմերժեմ, որպեսզի ինձ համար քահանա չլինես. քանի որ դու մոռացար քո Աստծու օրենքը, ես էլ կմոռանամ քո որդիներին։ Ովսեե 4:6։
They are rejected for lacking knowledge, which represents a message that is unsealed at the time of the end. God is ending here His covenant relationship with His people in the passage, for He directly calls them, “My people!” Because they rejected Christ, and have forgotten His law they will be no priest for God. When God’s people enter into covenant with God, He makes them priests and kings. When God entered into covenant with ancient Israel he stated through Moses:
Նրանք մերժվում են գիտության պակասի պատճառով, ինչը ներկայացնում է մի պատգամ, որ բացվում է վախճանի ժամանակ։ Այստեղ Աստված այս հատվածում ավարտում է Իր ուխտային հարաբերությունը Իր ժողովրդի հետ, որովհետև Նրանց ուղղակի կոչում է՝ «Իմ ժողովուրդը»։ Քանի որ նրանք մերժեցին Քրիստոսին և մոռացան Նրա օրենքը, այլևս Աստծու համար քահանա չեն լինի։ Երբ Աստծու ժողովուրդը ուխտի մեջ է մտնում Աստծու հետ, Նա նրանց դարձնում է քահանաներ և թագավորներ։ Երբ Աստված հին Իսրայելի հետ ուխտի մեջ մտավ, Մովսեսի միջոցով հայտարարեց.
Now therefore, if ye will obey my voice indeed, and keep my covenant, then ye shall be a peculiar treasure unto me above all people: for all the earth is mine: And ye shall be unto me a kingdom of priests, and an holy nation. These are the words which thou shalt speak unto the children of Israel. Exodus 19:5, 6.
Արդ, եթե ճշմարտապես հնազանդվեք Իմ ձայնին և պահեք Իմ ուխտը, ապա դուք Ինձ համար սեփական ժողովուրդ պիտի լինեք բոլոր ժողովուրդներից վեր, որովհետև ամբողջ երկիրը Իմն է. և դուք Ինձ համար պիտի լինեք քահանաների թագավորություն և սուրբ ազգ։ Սրանք են այն խոսքերը, որ դու պիտի ասես Իսրայելի որդիներին։ Ելք 19:5, 6.
When God entered into covenant with the Christian church he stated through Peter:
Երբ Աստված ուխտի մեջ մտավ քրիստոնեական եկեղեցու հետ, Նա Պետրոսի միջոցով հայտարարեց.
But ye are a chosen generation, a royal priesthood, an holy nation, a peculiar people; that ye should show forth the praises of him who hath called you out of darkness into his marvellous light: Which in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy. 1 Peter 2:9, 10.
Բայց դուք ընտրյալ սերունդ եք, թագավորական քահանայություն, սուրբ ազգ, սեփական ժողովուրդ, որպեսզի հռչակեք Նրա փառքերը, ով ձեզ կանչեց խավարից Իր զարմանահրաշ լույսի մեջ. դուք, որ առաջ ժողովուրդ չէիք, բայց այժմ Աստծու ժողովուրդն եք. որ առաջ ողորմություն չէիք գտել, բայց այժմ ողորմություն գտաք։ 1 Peter 2:9, 10.
Peter in these verses addresses the transition from ancient Israel as God’s chosen covenant people unto the Christian church, when he states that “in times past were not a people, but now are the people of God.” When the Jews divorced themselves from God, the Lord entered into covenant with the Christian church. Both were considered as nations of priests while they were married to the Lord.
Պետրոսը այս համարներում անդրադառնում է հին Իսրայելից՝ որպես Աստծու ընտրյալ ուխտի ժողովրդի, դեպի քրիստոնեական եկեղեցի անցմանը, երբ ասում է, որ «նախկինում ժողովուրդ չէիք, իսկ այժմ Աստծու ժողովուրդն եք»։ Երբ հրեաները բաժանվեցին Աստծուց, Տերը ուխտի մեջ մտավ քրիստոնեական եկեղեցու հետ։ Երկուսն էլ համարվում էին քահանաների ազգեր, քանի դեռ ամուսնացած էին Տիրոջ հետ։
To be rejected as a priest indicates that you once were a covenant people. Seventh-day Adventists entered into covenant with the Lord at the beginning of Adventist history. The church in the wilderness came out of the Reformation but rejected the Millerite message, and thus divorced themselves from God during the history of the first and second angels’ messages. The final separation was the arrival of the second angel and the pronouncement was that they were no longer a daughter of Christ, but had become a daughter of Babylon. Immediately after, during the Midnight Cry, God called His new bride to the covenant marriage.
Քահանայից մերժված լինելը ցույց է տալիս, որ դու երբևէ ուխտի ժողովուրդ էիր։ Յոթներորդ օրվա ադվենտիստները ուխտի մեջ մտան Տիրոջ հետ ադվենտիստական պատմության սկզբում։ Անապատի եկեղեցին դուրս եկավ Բարեփոխումից, սակայն մերժեց միլլերիական լուրը, և այդպիսով իրենց ամուսնալուծեցին Աստծուց առաջին և երկրորդ հրեշտակների լուրերի պատմության ընթացքում։ Վերջնական բաժանումը եղավ երկրորդ հրեշտակի գալուստով, և հռչակվեց, որ նրանք այլևս Քրիստոսի դուստր չէին, այլ դարձել էին Բաբելոնի դուստր։ Դրանից անմիջապես հետո, Կեսգիշերյան Աղաղակի ընթացքում, Աստված Իր նոր հարսին կանչեց ուխտի ամուսնության։
The two tables that were the symbol of the covenant for ancient Israel were the two tables of the Ten Commandments, and the two tables for spiritual modern Israel are the two tables of Habakkuk as represented by the 1843 and 1850 charts. The covenant people that inspiration has identified repeatedly as Laodicea rejected the old paths, refused to listen to the voice behind them, and they therefore repeat the ending history of ancient Israel as they are spewed out of the mouth of the Lord. Why does this happen to those He calls, “My people?”
Հին Իսրայելի համար ուխտի խորհրդանիշ եղած երկու տախտակները Տասը Պատվիրանների երկու տախտակներն էին, իսկ հոգևոր նոր Իսրայելի համար երկու տախտակները Ամբակումի երկու տախտակներն են՝ ինչպես ներկայացված են 1843 և 1850 թվականների քարտեզներում։ Ուխտի ժողովուրդը, որին ներշնչանքը բազմիցս ճանաչորոշել է որպես Լաոդիկեա, մերժեց հին շավիղները, հրաժարվեց լսել իր հետևից հնչող ձայնին, և այդ պատճառով նրանք կրկնում են հին Իսրայելի ավարտական պատմությունը, երբ դուրս են թքվում Տիրոջ բերանից։ Ինչո՞ւ է սա պատահում նրանց, ում Նա կոչում է «Իմ ժողովուրդ»։
The parable of the ten virgins, which illustrates the experience of Adventism is twice fulfilled, once at the beginning and then at the ending of Adventism. Sister White teaches that the parable has been and will be fulfilled to the very letter, and also that the parable is always to be understood as present truth, just as is the third angel.
Տասը կույսերի առակը, որը պատկերում է ադվենտիզմի փորձառությունը, երկու անգամ է կատարվում՝ մեկ անգամ ադվենտիզմի սկզբում, ապա՝ ադվենտիզմի վախճանում։ Քույր Ուայթը սովորեցնում է, որ այդ առակը կատարվել է և պիտի կատարվի մինչև իսկ տառացիորեն, ինչպես նաև՝ որ այդ առակը միշտ պետք է հասկացվի որպես ներկա ճշմարտություն, ինչպես և երրորդ հրեշտակը։
“I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.
«Ես հաճախ անդրադառնում եմ տասը կույսերի առակին, որոնցից հինգը իմաստուն էին, և հինգը՝ հիմար։ Այս առակը կատարվել է և պիտի կատարվի մինչև վերջին տառը, որովհետև այն հատուկ կիրառություն ունի այս ժամանակի համար և, ինչպես երրորդ հրեշտակի պատգամը, կատարվել է և պիտի շարունակի լինել ներկա ճշմարտություն մինչև ժամանակի վախճանը»։ Review and Herald, August 19, 1890.
Millerite Adventism fulfilled the waiting of the parable between their failed prediction of 1843 and the correct prediction of October 22, 1844. The prophetic details of this history are many and important, but I simply wish to identify that the parable of the ten virgins is directly connected to the third angel as Sister White just stated.
Միլլերիական ադվենտիզմը իրականացրեց առակի սպասման շրջանը 1843 թվականի իրենց ձախողված կանխագուշակության և 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ի ճշգրիտ կանխագուշակության միջև։ Այս պատմության մարգարեական մանրամասները բազմաթիվ և կարևոր են, սակայն ես պարզապես ցանկանում եմ նշել, որ տասը կույսերի առակն ուղղակիորեն կապված է երրորդ հրեշտակի հետ, ինչպես հենց նոր ասաց Քույր Ուայթը։
From 1798 until October 22, 1844, the message of the first angel announced the opening of the judgment. Just before the judgment began the Midnight Cry of the parable of the ten virgins was fulfilled. Therefore, when the third angel announces the close of judgment, the announcement of the Midnight Cry will once again be repeated.
1798 թվականից մինչև 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ը առաջին հրեշտակի պատգամը հռչակում էր դատաստանի բացվելը։ Դատաստանի սկսվելուց անմիջապես առաջ կատարվեց տասը կույսերի առակի Կեսգիշերյան աղաղակը։ Հետևաբար, երբ երրորդ հրեշտակը կհայտարարի դատաստանի փակվելը, Կեսգիշերյան աղաղակի հռչակումը մեկ անգամ ևս պիտի կրկնվի։
The recognition that the Protestant churches had rejected God’s message, thus becoming the daughters of Babylon, was the arrival of the second angel’s message and the beginning of the tarrying time in the parable that was being “fulfilled to the very letter.” The Lord did not return in 1843, He tarried to test and bless the virgins. The announcement of the second angel identifying the Protestant churches as daughters of Babylon was a call for those still in those fallen churches to come out and stand with the Millerites and their understanding of the prophecies. At the Exeter camp meeting Samuel Snow provided the evidence necessary to confirm the Lord’s coming on October 22, 1844, and the message of the Midnight Cry swept across the land like a tidal wave. Then the third angel arrived at the Great Disappointment of October 22, 1844.
Այն գիտակցումը, որ բողոքական եկեղեցիները մերժել էին Աստծո պատգամը և այդպիսով դարձել էին Բաբելոնի դուստրեր, երկրորդ հրեշտակի լուրի գալուստն էր և այն ուշացման ժամանակի սկիզբը առակում, որը «կատարվում էր մինչև իսկ վերջին տառը»։ Տերը 1843 թվականին չվերադարձավ. Նա ուշացրեց Իր գալուստը՝ կույսերին փորձելու և օրհնելու համար։ Երկրորդ հրեշտակի հռչակումը, որ նույնացնում էր բողոքական եկեղեցիներին որպես Բաբելոնի դուստրեր, կոչ էր՝ նրանց համար, ովքեր դեռ գտնվում էին այդ ընկած եկեղեցիներում, դուրս գալու և կանգնելու Միլլերականների ու մարգարեությունների նրանց ըմբռնման կողքին։ Էքզեթերի վրանային ժողովում Սամուել Սնոուն ներկայացրեց անհրաժեշտ ապացույցը՝ հաստատելու Տիրոջ գալուստը 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ին, և Կեսգիշերային աղաղակի լուրը տարածվեց ամբողջ երկրով մեկ՝ ինչպես մակընթաց ալիք։ Ապա երրորդ հրեշտակը հասավ 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ի Մեծ Հիասթափության ժամանակ։
This was a brief summation of a beginning history that I have left out many points, in order to isolate a few points that seem more relevant to what we are addressing.
Սա սկզբնական պատմության համառոտ ամփոփումն էր, որում ես բաց եմ թողել բազմաթիվ կետեր, որպեսզի առանձնացնեմ մի քանի կետեր, որոնք ավելի առնչվող են թվում այն հարցին, որին մենք անդրադառնում ենք։
We will continue these thoughts in the next article.
Այս մտքերը կշարունակենք հաջորդ հոդվածում։