Ayat patang puluh ing Daniel bab sewelas kawiwitan ing mangsa wekasan, nanging ayat kasebut nuduhake rong mangsa wekasan, mula wong kang nyinaoni wangsit bisa nyelarasake mangsa wekasan kang kapisan karo mangsa wekasan kang kapindho. Nalika panrapan iki ditindakake, alur sejarah Millerite kang diwiwiti ing taun 1798 lumaku sajajar karo sejarah Amerika Serikat ing taun 1989. Kaloro alur kasebut nuduhake alur sungu Protestan sejati lan alur sungu Republikan saka kewan saka bumi ing Wahyu bab telulas. Kaloro alur kasebut diwiwiti ing mangsa wekasan ing taun 1798, lan mangsa wekasan ing taun 1989 mung njangkepi sarta menehi paseksi kang kapindho tumrap tetenger-tetenger bebener kang dibukak segele ing ayat kasebut.
Gerakan malaékat katelu teka ing tanggal 22 Oktober 1844, nanging katundha sajroning pambrontakan suwéné pitung taun saka taun 1856 nganti 1863. Tekané malaékat katelu dumadi manèh ing tanggal 11 Sèptèmbèr 2001. Taun 1863 dipralambangaké déning pakémahan kapisan bangsa Israèl kuna ing Kadesh lan pambrontakané para telik sandhi cacah sepuluh, déné tanggal 11 Sèptèmbèr 2001 dipralambangaké déning pakémahan pungkasan bangsa Israèl kuna ing Kadesh lan pambrontakané Musa. Pambrontakan ing taun 1863 nglambangaké pambrontakan kapisan ing Kadesh, kang nuwuhaké paukuman pati ing ara-ara samun. Pambrontakan ing tanggal 11 Sèptèmbèr 2001 nglambangaké pambrontakan pungkasan ing Kadesh, kang njalari patiné para pamimpin Adventisme Laodikia.
Tumuruning malaékat ing tanggal 11 Agustus 1840, kang miwiti gerakan taun 1840 nganti 1844, kang déning Sister White sinebut minangka panyingkapan kang mulya saka pangwasané Allah, nglambangaké tanggal 11 September 2001 lan nandhakaké sawijining panyingkapan kang mulya saka pangwasané Allah.
“Malaekat kang manunggal ing pangwartan pekabaran malaekat katelu iku bakal madhangi saindenging bumi kanthi kamulyane. Ing kéné kapratélakaké sawijining pakaryan kang jembaré nyakup jagad kabèh lan kuwatané ora lumrah. Gerakan Advent taun 1840–44 iku minangka sawijining pamedharing kamulyan saka panguwasané Allah; pekabaran malaekat kapisan digawa menyang saben stasiun misi ing saindenging jagad, lan ing sawetara nagara ana kapentingan agama kang paling gedhé sing tau kaseksènan ing tanah endi waé wiwit Reformasi abad kaping nembelas; nanging kabèh iku bakal katlawan déning gerakan kang perkasa ing sangisoré pepéling pungkasan saka malaekat katelu.” The Great Controversy, 611.
Rawuhipun malaékat katelu ingkang kapisan, ing tanggal 22 Oktober 1844 (Kadesh ingkang kapisan), punika kanggé ngrampungaké pakaryanipun, nanging umatipun Allah milih netepaké pamimpin ingkang énggal lan wangsul dhateng Mesir. Ing taun 1863, piyambakipun sampun “mbangun malih Yerikho”, tinimbang melu ing pakaryanipun Allah ing ndhatengaken ambruking tembok-tembok Yerikho. Awit saking punika, piyambakipun katiban ipat-ipat, kanthi pejah wonten ing ara-ara samun.
Lan Yosua ing wektu iku ngipat-ipati wong-wong mau, pangandikané, “Kenaa ing ipat-ipat ana ing ngarsané Pangéran wong sing tangi lan mbangun kutha Yerikho iki; dhasaré bakal didèkaké nganggo pambarepé, lan gapurané bakal dipasang nganggo anaké sing ragil.” Yosua 6:26.
Kados pamejanganipun Israèl kuna ing Kadesh kapisan, ingkang sampun nampik pawartosipun Yosua lan Kaleb, pambrontakanipun Israèl modern wonten ing Kadesh kapisan (1863), ndhatengaken paukumanipun Yosua dhateng piyambakipun. Nalika malaékat kaping tiga wangsul ing tanggal 11 September 2001 (Kadesh pungkasan), pakaryan pungkasan minangka ancang-ancang sadèrèngipun Gusti Allah ngrubuhaken Yerikho lan témbok-témbokipun wiwit kalampahan.
Tanggal 22 Oktober 1844 nandhani rawuhé malaékat katelu, lan kanthi mangkono uga nandhani tekané undhang-undhang dina Minggu kang bakal enggal teka ing dina-dina pungkasan. Taun 1863 nandhani pungkasané mangsa pacoban malaékat katelu kang diwiwiti tanggal 22 Oktober 1844. Mulané, taun 1863 minangka pralambang undhang-undhang dina Minggu kang bakal enggal teka, awit Yésus tansah nggambaraké pungkasan kanthi wiwitan. Ing taun 1863, bangsa iku kapérang dadi rong golongan, lan samono uga, nalika undhang-undhang dina Minggu iku teka, rong golongan bakal katon.
Mangsa pangujian malaékat katelu ing sajarah Millerite diwiwiti ing taun 1844 lan rampung ing taun 1863, lan wiwitan sarta pungkasané loro-loroné nandhani undhang-undhang dina Minggu ing jaman wekasan. Ing sajarah antarané wiwitan (1844) lan pungkasan (1863) iku dumadi pambrontakan gerakan Millerite (1856). Mulané, mangsa iku mawa tenger “Kayektèn.” Baliné menyang Kadesh kaping pindho ing tanggal 11 September 2001 nandhani wiwitané proses pangujian malaékat katelu, kang bakal rampung nalika tekané undhang-undhang dina Minggu kang wis cedhak, kaya kang dipralambangaké déning taun 1863.
Wiwit saka angger-angger dina Minggu iku nganti masa pencobaan manungsa katutup, Yerikho lan témbok-temboké bakal dirubuhaké, selaras karo paukuman eksekutif marang sundhal Babilon sing dilambangaké ing sajarah iku. Ayat patang puluh diwiwiti ing taun 1798, lan dipungkasi ing angger-angger dina Minggu sing bakal enggal rawuh ing ayat patang puluh siji. Wektu wekasan ing taun 1798 makili garis internal pasamuwané Allah, diwiwiti saka kaum Millerit saka gerakan malaékat kapisan nganti tekan gerakan malaékat katelu lan satus patang puluh papat èwu. Kabèh ana ing sajroning siji ayat.
Peperangan antarané raja ing sisih lor lan raja ing sisih kidul, kang kawiwitan nalika raja ing sisih kidul nggayuh kaunggulan ing taun 1798, dipungkasi ing taun 1989, nalika raja ing sisih kidul dikalahaké déning aliansi antarané karajan kaping lima lan kaping enem ing pamecané Kitab Suci. Peperangan antarané raja ing sisih lor lan raja ing sisih kidul kang kawiwitan ing taun 1798 diakoni déning kaum Millerit minangka peperangan nglawan Roma, kang miturut panemuné mung awujud rong kakuwatan pangrusak, yaiku paganisme lan papalisme. Nalika peperangan iku rampung ing taun 1989, katelu kakuwatan pangrusak iku kabèh padha mèlu ing peperangan mau, lan bab iku nandhani wiwitané gegambaran profètis bab katelu kakuwatan mau kang nuntun jagad menyang Armageddon, kang sacara géografis digambaraké ing ayat patang puluh lima ing Daniel sewelas.
Ayat patang puluh nganti patang puluh lima nuduhaké dinamika nubuat saka telung kakuwatan kang nggawa paus marang pungkasané ing antarané segara-segara lan gunung suci kang mulya. Yèn dimangertèni kanthi bener, sejarah nubuat kang kagambaraké ing ayat patang puluh siji nyakup ayat patang puluh siji nganti patang puluh papat.
Mula, kawiwitan saka jaman wekasan ing taun 1989, kanthi paseksi kapindho saka taun 1798, kang nuduhaké wiwitan lan pungkasané perang antarané raja kidul lan raja lor, ayat patang puluh siji nganti patang puluh papat nuduhaké patunggilan rangkep telu saka kepausan kang tatuné kang agawe pati wis kawarasaké, lan ing ayat patang puluh lima kepausan mau tekan ing pungkasané. Yèn ditliti saka sudut pandhang iki, ayat-ayat mau ngandharaké sawijining sejarah kang dumadi ing sanjabané pasamuwané Gusti Allah, kaya kang uga digambaraké déning sesambungan antarané segel pitu lan pasamuwan pitu ing kitab Wahyu.
Garis sajarah kenabian kang diwakili déning taun 1798 utamané makili paukuman pamariksan, lan garis kang diwiwiti saka titik sing padha ing taun 1989 utamané makili paukuman eksekutif. Taun 1798 utamané nekanaké pakaryaning utusan kang nyawisaké dalan tumrap Sang Utusan Prajanjian, lan taun 1989 utamané nekanaké pakaryaning utusan Élia.
Wiwit taun 1798, nalika segelé kitab Daniel dibukak, kita ngalami mundhaking kawruh bab sejarah nubuat, kang ing sajroné Kristus nuntun umat-Né lumebu ing sesambungan prajanjian kang mujudaké manunggaling kodrat ilahi lan kodrat manungsa kanthi langgeng. Prajanjian ing dina-dina wekasan iku bola-bali dipratélakaké ing Kitab Suci.
Lah, bakal tumeka wektune, mangkono pangandikane Pangeran, Ingsun bakal damel prejanjian anyar karo kulawargane Israèl lan karo kulawargane Yehuda: ora kaya prejanjian kang Ingsun damel karo para leluhure nalika Ingsun nyekel tangane kanggo nuntun dheweke metu saka tanah Mesir; prejanjian-Ku iku padha dilanggar déning wong-wong mau, sanadyan Ingsun dadi garwané wong-wong mau, mangkono pangandikane Pangeran: Nanging iki prejanjian kang bakal Ingsun damel karo kulawargane Israèl; sawisé dina-dina iku, mangkono pangandikane Pangeran, Ingsun bakal nancepaké angger-angger-Ku ana ing batiné, lan nulis iku ana ing atiné; lan Ingsun bakal dadi Allahé, déné dheweke bakal dadi umat-Ku. Lan ora bakal padha mulang manèh, saben wong marang pepadhane, lan saben wong marang saduluré, mangkéné: Ngertia marang Pangeran; awit wong-wong kabèh bakal padha wanuh marang Ingsun, wiwit saka kang cilik dhéwé nganti tekan kang gedhé dhéwé, mangkono pangandikane Pangeran: awit Ingsun bakal ngapura kaluputané, lan dosané ora bakal Ingsun éling-éling manèh. Yeremia 31:31–34.
Sakabèhé para nabi padha nandhakake dina-dina pungkasan, lan ungkapan “dina-dina pungkasan,” ing ramalan, nggambaraké mangsa wektu pangadilan. Malaékat kapisan rawuh ing taun 1798, ing wektu pungkasan, kanggo ngumumaké kabukané pangadilan ing taun 1844, kang uga dadi tekané dina-dina pungkasan. Dina-dina pungkasan iku yaiku “dina-dina” miturut Yeremia sing bakal teka, nalika Allah bakal “ngapura” “piala” lan “ora bakal ngélingi manèh” dosa-dosané umat kagungané. Pakaryan iku katindakaké déning Kristus, minangka Imam Agung, ing dina pangruwating dosa antitipikal, sajroning “dina-dina pungkasan.”
Manawa Adventisme Millerit tetep lumampah kanthi pracaya ana ing pepadhang kang saya maju saka malaékat katelu kang rawuh ing tanggal 22 Oktober 1844, mesthine wong-wong mau wis ana ing omahé kang langgeng bebarengan karo Gusti Yesus. Iki kang dimaksud déning Yeremia nalika ngandika, “sawisé dina-dina iku.” “Dina-dina iku” iku jaman-jaman kenabian kang nuntun menyang, lan pungkasané rampung ing, taun 1844. Iku “dina-dina” kang kasebut ing Daniel bab rolas.
Nanging mlakua ing dalanmu nganti tekan wekasané: awit kowé bakal ngaso, lan bakal ngadeg ana ing bagéanmu nalika pungkasaning dina-dina. Daniel 12:13.
Ing “wektu pungkasaning dina-dina,” utawa kaya pangandikané Yérémia, “sawisé dina-dina iku,” Kristus netepaké arep maringi angger-anggeré ana ing sajroning batiné umaté lan nulis angger-anggeré ana ing ati. Batine iku minangka sipat kang luwih asor, utawa kaya déné Paulus nyebutaké, daging, déné ati iku minangka sipat kang luwih luhur. Prasetyaning prejanjian iku njanjèkaké maringi umaté pikiran anyar ing wektu pitobat, lan badan anyar ing Rawuhé kang Kapindho. Manungsa tiba bebarengan karo Adam, kang katitahaké manut gambaré Allah, lan kang katitahaké kanthi sipat kang luwih luhur lan sipat kang luwih asor. Prejanjiané Kristus yaiku nebus umat manungsa kanthi sipaté kang kaping pindho saka paukumaning dosa.
“Ing dina-dina pungkasaning sajarah bumi iki, prejanjianing Allah karo umat-Né kang netepi pepakon-pepakon-Né bakal dianyari manèh. ‘Ing dina iku Aku bakal damel prejanjian kanggo wong-wong mau karo kewan-kewaning ara-ara, lan karo manuk-manuking langit, lan karo sakehing kewan melata ing lemah; lan Aku bakal nyirnakaké gandhewa lan pedhang sarta perang saka ing bumi, lan Aku bakal ndadèkaké wong-wong mau padha sare kalawan tentrem. Lan Aku bakal nglamar kowé dadi kagunganingSun salawas-lawasé; iya, Aku bakal nglamar kowé dadi kagunganingSun ana ing kabeneran, lan ing pangadilan, lan ing sih katresnan, lan ing kawelasan. Aku bakal nglamar kowé dadi kagunganingSun ana ing kasetyan; lan kowé bakal wanuh marang Pangéran.’”
“‘Lan bakal kelakon ing dina iku, Ingsun bakal miyarsakaké, mangkono pangandikané Pangéran, Ingsun bakal miyarsakaké langit, lan langit bakal miyarsakaké bumi; lan bumi bakal miyarsakaké gandum, lan anggur, lan lenga; lan kabeh iku bakal miyarsakaké Yizreèl. Lan dheweke bakal Ingsun sebar kanggo Ingsun piyambak ana ing bumi; lan Ingsun bakal ngasihani marang wong wadon kang durung oleh sih-kawelasan; lan Ingsun bakal ngandika marang wong-wong kang dudu umatingSun, Kowé iku umatingSun; lan wong-wong mau bakal matur, Paduka punika Allah kawula.’ Hosea 2:14-23.
“‘Ing dina iku,... turahané Israèl, lan wong-wong saka brayat Yakub kang padha kaluwaran,... bakal nyandel marang Pangéran, Kang Mahasuci, Allahé Israèl, kalawan sajati.’ Yesaya 10:20. Saka ‘saben bangsa, lan taler, lan basa, lan umat’ bakal ana wong-wong kang kanthi bungah nanggapi marang pawarta, ‘Wedia marang Gusti Allah, lan mulyakna Panjenengané; awit wis tekan wekdalé paukumané.’ Wong-wong mau bakal mratobat saka saben brahala kang ngiket wong-wong mau marang bumi iki, lan bakal ‘nyembah marang Panjenengané kang nitahaké langit, lan bumi, lan segara, lan etuking banyu.’ Wong-wong mau bakal mbébasaké awaké dhéwé saka saben rerangkèné, lan bakal ngadeg ana ing ngarepé jagad minangka tenger-tengering sih-kadarmané Gusti Allah. Manut marang saben pepakon ilahi, wong-wong mau bakal katitik déning para malaékat lan déning manungsa minangka wong-wong kang ‘netepi dhawuhé Gusti Allah, lan imané Gusti Yésus.’ Wahyu 14:6–7, 12.”
“‘Lah, bakal tumeka dina-dina iku, mangkono pangandikané Pangéran, manawa wong sing mluku bakal nyusul wong sing ngundhuh, lan wong sing ngidak-idak woh anggur bakal nyusul wong sing nyebar wiji; lan gunung-gunung bakal netesaké anggur legi, lan kabèh bukit bakal lebur. Lan Ingsun bakal mbalèkaké para tawanané umaté Ingsun, Israel, lan wong-wong mau bakal mbangun kutha-kutha sing wis dadi reruntuhan, sarta bakal manggon ana ing kono; wong-wong mau bakal nandur kebon-kebon anggur, lan ngombé angguré; wong-wong mau uga bakal gawé taman-taman, lan mangan wohé. Lan Ingsun bakal nandur wong-wong mau ana ing tanahé dhéwé, lan wong-wong mau ora bakal dicabut manèh saka tanah sing wus Ingsun paringaké marang wong-wong mau, mangkono pangandikané Pangéran Allahmu. Amos 9:13–15.’” Review and Herald, 26 Februari 1914.
Nalika Yeremia ngandika “sawisé dina-dina iku,” “dina-dina” kang ndhisiki pakaryan kang dilambangaké déning rawuhé Kristus kanthi dumadakan menyang padaleman suci kagungané kanggo nyucèkaké padaleman iku yaiku mangsa-mangsa pameca kang rampung ing taun 1798 lan 1844. Pungkasané dina-dina pameca (mangsa-mangsa) mau nandhani patang puluh enem taun nalika Kristus ngedegaké padaleman suci Millerite, lan nalika Panjenengané dumadakan rawuh ing tanggal 22 Oktober 1844, Panjenengané lagi nggenepi Maleakhi bab telu, kang uga Panjenengané genepi nalika Panjenengané nyucèkaké padaleman suci ing wiwitan lan pungkasané paladosané.
“Ing nalika ngresiki Padaleman Suci saka para panuku lan bakul kadonyan, Gusti Yesus ngumumaké misi Panjenengané kanggo ngresiki ati saka reregeding dosa,—saka pepénginan kadonyan, hawa nepsu kang mentingaké awak dhéwé, kabiasaan ala, kang ngrusak jiwa. Malachi 3:1–3 dipunsebat.” The Desire of Ages, 161.
Lan “sawisé dina-dina iku,” Kristus nedya nyucèkaké padaleman suci kang wis diyasa déning Panjenengané, kang nglambangaké pakaryan Panjenengané anggoné nyucèkaké atiné umat kagungané saka reregeding dosa, utawa, kaya kang diandharaké déning Yérémia, nyerat angger-angger Panjenengané ing ati lan telenging batin.
Amarga Panjenengané nemu kaluputan ing wong-wong mau, Panjenengané ngandika, Lah, bakal tekan wektuné, mangkono pangandikané Gusti, nalika Ingsun bakal damel prejanjian anyar karo brayat Israèl lan karo brayat Yéhuda: ora kaya prejanjian kang wus Ingsun damel karo para leluhuré ing dina nalika Ingsun nyekel tangané kanggo nuntun wong-wong mau metu saka tanah Mesir; awit wong-wong mau ora tetep ana ing prejanjian-Ku, lan Ingsun ora nggatekaké wong-wong mau, mangkono pangandikané Gusti. Awit iki prejanjian kang bakal Ingsun damel karo brayat Israèl sawisé dina-dina iku, mangkono pangandikané Gusti; angger-angger-Ku bakal Ingsun lebokaké ing pikirane, lan bakal Ingsun tulis ing atiné: lan Ingsun bakal dadi Allahé, lan wong-wong mau bakal dadi umat-Ku. Ibrani 8:8–10.
Tembung “those days” iku yaiku “wekasaning dina-dina” Daniel, kang rampung ing taun 1798 lan 1844. Garis sungu Protestan kang diwiwiti ing taun 1798, ing ayat kaping patang puluh saka Daniel sewelas, nekanaké sesambetan prajanjian kang ditegakaké karo satus patang puluh papat ewu. Tembung Ibrani “lot” iku watu cilik kang dienggo nemtokaké nasib sawiji-wijining wong. Daniel didhawuhi lunga lan ngaso (ing pati), nganti tekan “wekasaning dina-dina,” nalika ing taun 1844 pangadilan bakal diwiwiti lan nasibé bakal ditemtokaké.
Nanging lumakua ing dalanmu nganti tekan pungkasané: awit kowé bakal ngaso, lan bakal ngadeg ana ing pandumanmu ing pungkasaning dina-dina. Daniel 12:13.
“Dina-dina” ing “pungkasaning dina-dina” nglambangaké pameca-pameca bab wektu kang wus rampung ing taun 1844, awit sawisé iku wektu pameca wis ora bakal ana manèh. Rong èwu telung atus taun, kang minangka wahyu mareh, tegesé rawuhé Sang Kristus kanthi dadakan ing pasucèné Panjenengané, nalika iku wus rampung, lan rong èwu limang atus rong puluh taun bebendu pungkasan uga wus rampung, kaya déné dina-dina bebendu kapisan wus rampung ing mangsa wekasan ing taun 1798. “Sawisé dina-dina iku,” kaya kang kasebut déning Yérémia, sabanjuré dirembug déning Paulus. Paulus ngrujuk marang tembungé Yérémia “sawisé dina-dina iku,” kaping pindho, awit Paulus ora mung ngrembug prajanjian kang bakal ditetepaké “sawisé dina-dina iku,” nanging kang luwih wigati, panjenengané nuduhaké pakaryané Sang Kristus minangka Imam Agung.
Amarga marga saka saos kurban siji Panjenengane wus nyampurnakake ing salawas-lawase wong-wong kang kasucèkaké. Lan bab iku Sang Roh Suci uga dadi paseksi tumrap kita: amarga sawisé Panjenengane ngandika sadurunge mangkéné, Iki prajanjian kang bakal Dakadèkaké karo wong-wong mau sawisé dina-dina iku, pangandikané Gusti, angger-angger-Ku bakal Daklebokaké ing sajroning ati-atiné, lan ana ing pikirané bakal Daktulisi; lan dosa-dosané sarta pialané ora bakal Dakélingi menèh. Saiki, ana ing ngendi ana pangapura tumrap kabèh iku, ana kurban kanggo dosa ora ana menèh. Mulané, para sadulur, awit kita nduwèni kendel kanggo lumebu ing papan kang Mahasuci marga saka getihé Gusti Yésus, lumantar dalan kang anyar lan kang urip, kang wis kasucekaké déning Panjenengane kanggo kita, lumantar tabir, yaiku dagingé piyambak; lan awit kita nduwèni Imam Agung kang ngungkuli brayaté Allah. Ibrani 10:14–21.
Rong atus rong puluh taun kang nyambungaké pameca saka sesanti mareh bab anggoné Kristus ngatingal karo pameca rong èwu limang atus rong puluh taun saka sesanti chazon bab sejarah kang diweca iku nggandhèngaké, utawa nyambungaké, wiwitané rong mangsa pameca mau kanthi gandhèngan simbolis kang nggambaraké panyawijining kamanungsan karo kaallahan, yaiku pakaryan kang dirampungaké déning Kristus ing panyucèn kang dumadi sajroning gerakan malaékat katelu, lan nuwuhaké prajanjian kang dianakaké déning Panjenengané karo wong satus patang puluh patang èwu.
Sesanti chazon, kang nggambarake anggone padaleman suci diidak-idak, yaiku sesanti ngenani umat manungsa kang wis diidak-idak dening dosa wiwit pambalelane Adam ing Patamanan Eden; lan sesanti marah, kang nggambarake pakaryane Kristus anggone mulihake lan ngresiki padaleman suci, kalorone wis kaleksanan ing tanggal 22 Oktober 1844. Ana rong pameca bab bebendune Gusti Allah, kang saben-saben suwene rong ewu limang atus rong puluh taun, kang nggambarake anggone wadyabala lan pasucen diidak-idak.
Kalorone pamedhar wangsit mau nglambangaké panindhesing umat manungsa, yaiku sing bakal dipulihaké déning wahyu bab marah. Kaloro bebenduning Allah marang umaté mau nglambangaké bebenduné marang manungsa kang wis tumiba ing dosa, sing mung bakal kaslametaké lan dipulihaké déning pakaryané Kristus sajroning mbangun manèh lan nyucekaké padaleman suci kang wis ambruk.
Bebendu loro iku nglambangake kodrat luhur lan kodrat asor ing manungsa. Nalika Adam tiba ing dosa, kodrat asor dadi kang nguwasani kodrat luhur, dene rancanganing Kristus tumrap manungsa yaiku supaya kodrat luhur nguwasani kodrat asor. Nalika Adam tiba ing dosa, kodrat luhur teluk marang hawa nepsuning kodrat asor, lan rancanganing Allah dadi kuwalik. Iki kang dikarepake saka tembung “pamratobat” ing Kitab Suci. Mratobat ateges kodrat luhur dipulihake maneh menyang kalungguhane minangka kang nguwasani kodrat asor. Mratobat iku ateges mbalikke, utawa njungkirwalikake.
Bebendu kang kapisan marang karajan sisih lor yaiku bebendu marang kodrat kang asor, kang nelukaké kodrat kang luhur nalika manungsa tumiba ing dosa. Bebendu iku dumadi luwih dhisik, awit Sang Kristus miwiti pakaryan panebusan trep ing titik wiwitané, lan wiwitané iku saka hawa nepsuné kodrat kang asor, yaiku hawa nepsu ing bab mangan. Sang Kristus miwiti pakaryan-Né kanthi pasa patang puluh dina.
“Kristus mangertos bilih, supados saged kasil nerusaken rancangan kaslametan, Panjenenganipun kedah miwiti pakaryan nebus manungsa ing panggenan ing ngendi karusakan punika wiwit. Adam tiba amargi nuruti hawa nepsu napsu mangan. Supados ngesanké dhateng manungsa bab kuwajibanipun manut dhateng angger-anggering Allah, Kristus miwiti pakaryan panebusanipun kanthi mbenerake kabiasaan jasmanining manungsa. Surudipun kautaman lan rusaking turuning bangsa punika utaminipun kadadosaken déning nuruti napsu mangan ingkang sampun kleru.” Testimonies, jilid 3, 486.
Bebendu ingkang kaping kalih katujokaken dhateng kodrat ingkang langkung luhur, ingkang dipunlambangaken dening karajan sisih kidul, papan dunungipun Yerusalem, inggih punika kitha ingkang dipunpilih dening Gusti Allah kangge mapanaken Asma-Nipun. Ing tanggal 22 Oktober 1844, pakaryan ingkang dipunkarsakaken badhe dipuntindakaken dening Kristus, lan pakaryan ingkang sapunika saweg dipuntindakaken dening Panjenenganipun, dipunlambangaken dening kalih tugel kajeng kagunganipun Yeheskiel.
Nalika rong tekené Yehezkiel dipasang dadi siji teken ing salawas-lawase, iku nuduhaké prajanjian nalika Kristus nyingkiraké dosa saka umaté ing salawas-lawase, lan kodrat kang luwih dhuwur lan kang luwih asor dibalèkaké marang tatanan hierarkis kang samesthiné, lan manungsa sapisan manèh dadi utuh. Ing kahanan durung mratobat, kodrat manungsa kang luwih asor, kang dilambangaké déning bebendu kang kapisan, nguwasani kodrat manungsa kang luwih dhuwur kang dilambangaké déning bebendu kang pungkasan. Mulané, bebendu kang kapisan iku tumuju marang karajan lor, kang sacara géografis ana “ing ndhuwur” karajan kidul.
Rong atus rong puluh taun kang nggandhèngaké rong sesanti marah lan chazon karo kaallahan lan kamanungsan, ing wiwitané kang bebarengan, loro-loroné manunggal dadi kayu siji nalika Kristus ngrampungaké pakaryané malaékat katelu bebarengan karo wong satus patang puluh papat èwu. Pameca bab bebendu pungkasan marang karajan kidul iku kang digandhèngaké karo pameca bab anggoné ngatingal ing taun 1844, awit prajanjian iku mènèhaké pikiran anyar nalika mratobat, nanging badan anyar (karajan lor) mung dipulihaké nalika Rawuhé kang Kaping Pindho ing sakedhèping mripat.
Ayat patang puluh ing Daniel bab sewelas mratélakaké loro-loroné mangsa pungkasan, lan kanthi mangkono nandhesaké alur internal lan eksternal ing sajarah pameca sajroning sajarah kéwan saka bumi ing Wahyu bab telulas. Bebener-bebener kang kabukak segelé ing ayat iku nggambaraké alur bebener internal lan eksternal; Kristus rawuh kanggo mratélakaké lan mujudaké loro-loroné ing sajroning umat kagungané. Bebener yèn kamanungsan kang manunggal karo kaallahan ora nindakaké dosa digambaraké ing pepadhang kang magepokan karo akibat saka kabukaké segel kawruh, lan nggambaraké bebener internal umaté Gusti Allah ing dina-dina pungkasan. Pepadhang kang digambaraké déning peperangan antarané kakuwatan-kakuwatan kang nuntun jagad menyang Armageddon iku bebener eksternal umaté Gusti Allah ing dina-dina pungkasan.
Kita badhé nerusaké panaliten punika wonten ing artikel salajengipun.
Pangandikané Sang Yehuwah tumuli rawuh marang aku manèh, ngandika, “Salajengipun, hé anak manungsa, jupuken sakgalih kayu satunggal, banjur seratana ing kono: Kanggo Yehuda, lan kanggo para turuné Israèl kancané; banjur jupuken kayu liyané, lan seratana ing kono: Kanggo Yusuf, kayuné Efraim, lan kanggo sakèhé kulawargané Israèl kancané. Lan gandhèngna siji lan sijiné dadi satunggal kayu; lan iku bakal dadi satunggal ana ing tanganmu. Lan manawa para turuné bangsamu padha matur marang kowé, mangsuli, ‘Apa kowé ora arep nerangaké marang aku apa tegesé iki kabèh?’ banjur kandhaa marang wong-wong mau, ‘Mangkéné pangandikané Pangéran Allah: Lah, Aku bakal njupuk kayuné Yusuf, kang ana ing tangané Efraim, lan taler-talering Israèl kancané, lan bakal nglumpukaké karo iku, ya iku karo kayuné Yehuda, lan ndadèkaké dadi satunggal kayu, lan iku bakal dadi satunggal ana ing tangan-Ku.’ Lan kayu-kayu kang kokserati iku bakal ana ing tanganmu ana ing ngarepé mripaté wong-wong mau. Lan kandhaa marang wong-wong mau, ‘Mangkéné pangandikané Pangéran Allah: Lah, Aku bakal njupuk para turuné Israèl saka ing tengahé para bangsa liya, ing ngendi waé padha lunga, lan Aku bakal nglumpukaké saka saben sisih, lan bakal nggawa wong-wong mau menyang nagarané dhéwé. Lan Aku bakal ndadèkaké wong-wong mau dadi satunggal bangsa ana ing tanah ing gunung-gunung Israèl; lan satunggal ratu bakal dadi ratu tumrap wong-wong mau kabèh; lan wong-wong mau ora bakal dadi rong bangsa manèh, lan ora bakal kabagi dadi rong karajan manèh babar pisan. Wong-wong mau uga ora bakal najisaké awaké manèh nganggo brahala-brahalané, utawa nganggo barang-barang kang jijik, utawa nganggo samubarang panerak; nanging Aku bakal nylametaké wong-wong mau saka sakèhé papan padunungané, ing ngendi wong-wong mau wis padha nglakoni dosa, lan Aku bakal nucèkaké wong-wong mau; mangkono wong-wong mau bakal dadi umatingSun, lan Aku bakal dadi Allahé. Lan Dawud, abdi-Ku, bakal dadi ratu ngungkuli wong-wong mau; lan wong-wong mau kabèh bakal duwé pangon siji; wong-wong mau uga bakal lumaku ana ing peparingé paukuman-Ku, lan netepi pranatan-pranatan-Ku, lan nglakoni. Lan wong-wong mau bakal manggon ana ing tanah kang wis Dakparingaké marang Yakub, abdi-Ku, papan panggonané para leluhurmu biyèn; lan wong-wong mau bakal manggon ana ing kono, iya wong-wong mau, lan anak-anaké, lan anak putuné turun-temurun; lan Dawud, abdi-Ku, bakal dadi pangerané ing salawas-lawasé. Salajengipun Aku bakal damel prejanjian karukunan karo wong-wong mau; iku bakal dadi prejanjian langgeng karo wong-wong mau; lan Aku bakal mapanaké wong-wong mau, lan nglairaké dadi akèh, lan bakal netepaké pasucèn-Ku ana ing tengah-tengahé ing salawas-lawasé. Tarub-Ku uga bakal ana bebarengan karo wong-wong mau; iya, Aku bakal dadi Allahé, lan wong-wong mau bakal dadi umatingSun. Lan para bangsa liya bakal ngerti yèn Aku iki Sang Yehuwah kang nucèkaké Israèl, manawa pasucèn-Ku ana ing tengah-tengahé ing salawas-lawasé.’” Yehezkiel 37:15–28.