The sealing began on September 11, 2001 when the mighty angel of chapter eighteen of Revelation descended. His descent was typified by the descent of the angel of Revelation ten on August 11, 1840, and also by the descent of the Holy Spirit at Christ’s baptism. Christ’s baptism points forward to the latter rain descending when the great buildings of New York City were brought down. The power from above began, and also at that time the power from beneath (bottomless pit) would be manifested, for God’s Word never fails.
Panetepan segel iku wiwit tanggal 11 September 2001 nalika malaekat kang kuwasa saka Wahyu pasal wolulas tumedhak. Tumedhake malaekat iku dilambangaké déning tumedhake malaekat ing Wahyu sepuluh ing tanggal 11 Agustus 1840, lan uga déning tumedhake Roh Suci nalika baptisé Kristus. Baptisé Kristus nuding marang mangsa ngarep tumedhake udan pungkasan nalika gedhong-gedhong gedhé ing Kutha New York dirubuhaké. Kuwasa saka ing ndhuwur wiwit nyambut gawé, lan uga ing wektu iku kuwasa saka ing ngisor (sumur tanpa dhasar) bakal kawedhar, amarga Sabdané Gusti Allah ora tau gagal.
When Christ was baptized, He immediately went into the wilderness and fasted for forty days, after which He was tempted by Satan with three temptations. Each of those three temptations represent primary characteristics of each of the three powers who lead the world to Armageddon. Those three temptations were pride, a characteristic of the dragon; appetite, a characteristic of the beast, and presumption, a characteristic of the false prophet. Pride and self-exaltation are represented by Lucifer in the classic description of Isaiah.
Nalika Kristus kabaptis, Panjenengané enggal tindak menyang ara-ara samun lan pasa patang puluh dina, sawisé iku Panjenengané dicoba déning Iblis lumantar telung panggodha. Saben saka telung panggodha mau nglambangaké sipat-sipat utama saka saben telung kakuwasan sing nuntun jagad marang Armageddon. Telung panggodha iku yaiku gumunggung, sawijining sipat saka naga; nepsu mangan, sawijining sipat saka kéwan, lan umuk, sawijining sipat saka nabi palsu. Gumunggung lan ngluhuraké dhiri dhéwé dilambangaké déning Lucifer ing gambaran klasik saka Yesaya.
How art thou fallen from heaven, O Lucifer, son of the morning! how art thou cut down to the ground, which didst weaken the nations! For thou hast said in thine heart, I will ascend into heaven, I will exalt my throne above the stars of God: I will sit also upon the mount of the congregation, in the sides of the north: I will ascend above the heights of the clouds; I will be like the most High. Yet thou shalt be brought down to hell, to the sides of the pit. They that see thee shall narrowly look upon thee, and consider thee, saying, Is this the man that made the earth to tremble, that did shake kingdoms. Isaiah 14:12–16.
Dhuh Lucifer, putraning ésuk, lah kok tumiba saka swarga! Lah kok kauncal nganti ing bumi, hé wong kang nate ngelmahaké para bangsa! Awit kowé wus ngucap ing sajroning atimu, “Aku bakal munggah menyang swarga, aku bakal ngluhuraké dhamparku ngungkuli lintang-lintangé Allah; aku uga bakal lenggah ana ing gunung pasamuwan, ana ing pérangan lor kang adoh; aku bakal munggah ngungkuli ing dhuwuring méga-méga; aku bakal padha karo Kang Mahaluhur.” Nanging kowé bakal kauncal mudhun menyang naraka, menyang pérangan pinggiré jugangan. Wong-wong kang weruh marang kowé bakal nyawang kowé kanthi temen, lan nimbang-nimbang bab kowé, pangucapé, “Apa iki wong kang ndadèkaké bumi gonjang-ganjing, kang ngguncang karajan-karajan?” Yesaya 14:12–16.
Five times Lucifer proclaims in his heart “I will.” Satan, once named the “light bearer” (Lucifer), who now only bears darkness, is he “that did shake the nations.” Prophetically he is associated with the “nations,” for he is the leader of the evil confederacy of the nations, and the confederacy of merchants identified in Revelation chapters seventeen and eighteen.
Kaping lima Lucifer ngumumaké ing atiné, “Aku bakal.” Iblis, biyèn diarani “sang pamanggul pepadhang” (Lucifer), kang saiki mung nggawa pepeteng, yaiku dhèwèké “sing gonjang-ganjingaké para bangsa.” Kanthi profètis dhèwèké digandhèngaké karo “para bangsa,” amarga dhèwèké iku pamingpin pasamuwan ala saka para bangsa, lan pasamuwan para sudagar kang diidhèntifikasi ing Wahyu pasal pitulas lan wolulas.
“Kings and rulers and governors have placed upon themselves the brand of antichrist, and are represented as the dragon who goes to make war with the saints—with those who keep the commandments of God and who have the faith of Jesus.” Testimonies to Ministers, 38.
“Para ratu, para panguwasa, lan para gubernur wis masang marang awake dhewe tandha antikristus, lan dipratelakake minangka naga kang lunga arep perang nglawan para suci—yaiku wong-wong kang netepi pepakoné Allah lan kang nduwèni pracaya marang Gusti Yésus.” Testimonies to Ministers, 38.
At Christ’s baptism the Holy Spirit descended, typifying post-September 11, 2001. After His baptism Satan tempted Christ with the offer to give Christ the power Satan uses to rule the kingdoms of the world, for at the fall of Adam, Satan had become the ruler of the kingdoms of the world.
Nalika baptisané Kristus, Roh Suci tumedhak, nglambangaké mangsa sawisé 11 September 2001. Sawisé baptisané, Iblis nggodha Kristus kanthi pawongan arep maringi marang Kristus panguwasa sing dienggo déning Iblis kanggo mrentah karajan-karajan donya, amarga nalika Adam tumiba ing dosa, Iblis wis dadi panguwasa karajan-karajan donya.
And the devil, taking him up into an high mountain, showed unto him all the kingdoms of the world in a moment of time. And the devil said unto him, All this power will I give thee, and the glory of them: for that is delivered unto me; and to whomsoever I will I give it. If thou therefore wilt worship me, all shall be thine. And Jesus answered and said unto him, Get thee behind me, Satan: for it is written, Thou shalt worship the Lord thy God, and him only shalt thou serve. Luke 4:5–8.
Lan Iblis, sawise ngasta Panjenengane munggah menyang gunung kang dhuwur, ngetingalaké marang Panjenengane sakehing karajaning jagad sajroning sakedheping wektu. Lan Iblis ngandika marang Panjenengane, “Kabeh panguwasa iki bakal dakparingaké marang Kowé, lan kamulyaning karajan-karajan iku; awit iku wus dipasrahaké marang aku, lan marang sapa waé kang dakkarsa, aku maringaké iku. Mulané, manawa Kowé gelem nyembah aku, kabèh iku bakal dadi kagunganmu.” Lan Gusti Yesus mangsuli sarta ngandika marang dhèwèké, “Mundura saka ngarsaku, Satan: awit ana katulisan, Kowé kudu nyembah marang Pangéran Allahmu, lan mung marang Panjenengané piyambak kowé kudu ngabdi.” Lukas 4:5–8.
Two primary characteristics of papal Rome (the beast), is her fornication and the poisoned “food” and drink she distributes.
Loro ciri utama saka Roma kepausan (kewan mau) yaiku laku jina rohanine lan “pangan” sarta omben-omben racun kang disebaraké déning dheweke.
Notwithstanding I have a few things against thee, because thou sufferest that woman Jezebel, which calleth herself a prophetess, to teach and to seduce my servants to commit fornication, and to eat things sacrificed unto idols. Revelation 2:14.
Nanging Aku nduwé sathithik prekawis marang kowé, awit kowé nglilani wong wadon Yézebel iku, kang nyebut awaké dhéwé nabi wadon, mulang lan nasaraké para kawulaningsun supaya padha laku jina lan mangan panganan kang kaunjukaké marang brahala. Wahyu 2:14.
The “food” and drink she provides is her false doctrines.
“Panganan” lan ombèn-ombèn sing diwènèhké déning dhèwèké iku piwulang-piwulang palsuné.
“The great sin charged against Babylon is that she ‘made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication.’ This cup of intoxication which she presents to the world represents the false doctrines that she has accepted as the result of her unlawful connection with the great ones of the earth.” The Great Controversy, 388.
“Dosa gedhé kang didakwakaké marang Babil yaiku yèn dhèwèké ‘nggawé kabèh bangsa ngombé anggur bebenduning laku jina-né.’ Cawan kamabukan iki kang dipasrahaké déning dhèwèké marang jagad makili piwulang-piwulang palsu kang wis ditampané minangka asil saka sesambungané kang ora sah karo para panguwasa gedhé ing bumi.” The Great Controversy, 388.
The beast of Catholicism also deceives the world by her sorceries, which is once again something that is taken internally.
Kéwan saka Katulikisme uga ngapusi jagad lumantar sihiré, kang sapisan manèh minangka prakara sing ditampa sacara internal.
And the light of a candle shall shine no more at all in thee; and the voice of the bridegroom and of the bride shall be heard no more at all in thee: for thy merchants were the great men of the earth; for by thy sorceries were all nations deceived. Revelation 18:23.
Lan pepadhanging lilin ora bakal madhangi kowe maneh babar pisan; lan swaraning penganten kakung lan penganten putri ora bakal krungu maneh babar pisan ana ing kowe; amarga para sudagarmu iku wong-wong gedhé ing bumi; amarga lumantar sihirmu kabeh bangsa wis katipu. Wahyu 18:23.
The Greek word translated as “sorceries,” is pharmakeia, meaning medications. The golden cup in her hand, represents not only a cup to drink wine from, but also the cup where her magical medical potions are prepared and delivered. In the modern world today, those magical potions are delivered in needles, not so much in a cup. When Satan appears after the soon-coming Sunday law, he will perform miracles of healing. The miracles associated with the potions and false doctrines of the papacy, was represented by Satan telling Christ to perform a miracle in turning the stone into bread.
Tembung Yunani ingkang dipunjarwakaken dados “sihir” punika pharmakeia, tegesipun obat-obatan. Cawan emas ing tanganipun punika nggambaraken boten namung cawan kanggé ngunjuk anggur, nanging ugi cawan papan ramuan-ramuan obat sihiripun dipunsiyapaken lan dipunsalurkaken. Ing donya modern sapunika, ramuan-ramuan sihir punika dipunsalurkaken lumantar jarum, boten kathah lumantar cawan. Nalika Iblis ngetingal sawisé angger-angger Minggu ingkang badhé enggal dumugi, piyambakipun badhé nindakaken mukjijat-mukjijat panyaras. Mukjijat-mukjijat ingkang magepokan kaliyan ramuan-ramuan punika lan piwulang-piwulang palsu kapausan, dipunlambangaken déning Iblis nalika ngandika dhateng Kristus supados nindakaken mukjijat kanthi ngowahi watu dados roti.
The prophetic history before and after the Sunday law possesses the same characteristics. The image of the beast testing period for Adventism leading to the Sunday law in the United States typifies the image of the beast testing period for the entire world. This is why we are informed that, “the same crisis will come upon our people in all parts of the world.”
Sajarah kenabian sadurungé lan sawisé hukum Minggu nduwèni ciri-ciri kang padha. Mangsa pangujian gegambaran kéwan galak tumrap Adventisme kang nuntun marang hukum Minggu ing Amérika Sarékat minangka pralambang tumrap mangsa pangujian gegambaran kéwan galak kanggo sakabèhé donya. Mulané kita diparingi katrangan yèn, “krisis kang padha bakal tumiba marang umat kita ing kabèh pérangan donya.”
The miracles of satanic healings that are accomplished by Satan after the Sunday law, represent the “sorceries” of so-called medicine that are pawned off during the history beginning on September 11, 2001. Jesus stated that, “man shall not live by bread alone, but by every word of God.” Rome’s “food” is traditions and customs which she places above the Word of God.
Kaelokan-kaelokan warasing lara kang asalé saka Iblis, sing katindakaké déning Sétan sawisé angger-angger Minggu, nggambaraké “sihir” saka sing diarani pengobatan, kang didol kaya barang gadaian sajroning sajarah sing diwiwiti tanggal 11 September 2001. Gusti Yésus ngandika manawa, “man shall not live by bread alone, but by every word of God.” “panganané” Roma iku tradhisi lan adat-istiadat kang déning dhèwèké dipasang luwih dhuwur tinimbang Sabdaning Allah.
“In the movements now in progress in the United States to secure for the institutions and usages of the church the support of the state, Protestants are following in the steps of papists. Nay, more, they are opening the door for the papacy to regain in Protestant America the supremacy which she has lost in the Old World. And that which gives greater significance to this movement is the fact that the principal object contemplated is the enforcement of Sunday observance—a custom which originated with Rome, and which she claims as the sign of her authority. It is the spirit of the papacy—the spirit of conformity to worldly customs, the veneration for human traditions above the commandments of God—that is permeating the Protestant churches and leading them on to do the same work of Sunday exaltation which the papacy has done before them.” The Great Controversy, 573.
“Ing sajroning gerakan-gerakan sing saiki lagi lumaku ing Amérika Sarékat kanggo njamin marang pranatan-pranatan lan pakulinan-pakulinan gréja panyengkuyung saka nagara, wong-wong Protestan lagi ngetutaké tapak-langkah para penganut kapapusan. Malah luwih saka iku, wong-wong mau lagi mbukak lawang supaya kapapusan bisa éntuk manèh ing Amérika Protestan kaluhuran pangwasa kang wis ilang saka tangané ing Donya Lawas. Lan kang maringi teges luwih gedhé marang gerakan iki yaiku kasunyatan yèn ancas utama sing dikarepaké iku yaiku pameksan pangreksaning dina Minggu—sawijining pakulinan kang asalé saka Roma, lan kang diklaim déningé minangka tandha panguwasané. Iku roh kapapusan—roh panyeragaman marang pakulinan donya, pangurmatan marang tradhisi manungsa ngungkuli pepakon-pepakoning Allah—kang lagi ngerembesi gréja-gréja Protestan lan nuntun wong-wong mau supaya nindakaké pakaryan pangluhuran dina Minggu sing padha kaya kang wis ditindakaké déning kapapusan sadurungé wong-wong mau.” The Great Controversy, 573.
Tradition and custom are the doctrinal “food” which the beast replaces for the Word of God, in order that it might lift up its pagan idolatry.
Tradhisi lan adat iku “pangan” doktrinal kang dienggo déning kéwan mau kanggo nggantèkaké Sabdaning Allah, supaya bisa ngluhuraké panyembahan brahala kapiré.
“How the Roman Church can clear herself from the charge of idolatry we cannot see. True, she professes to worship God through these images; so did the Israelites when they bowed before the golden calf. But the Lord’s wrath was kindled against them, and many were slain. God pronounced them impious idolaters, and the same record is made today in the books of heaven against those who adore images of saints and so-called holy men.
“Kepriyé Gréja Roma bisa mbébasaké awaké dhéwé saka tudhuhan nyembah brahala, iku ora bisa kita deleng. Satemené, dheweke ngakoni nyembah Gusti Allah lumantar gambar-gambar iki; mangkono uga wong Israèl nalika padha sujud ana ing ngarepé pedhèt emas. Nanging bebenduné Pangéran murub marang wong-wong mau, lan akèh sing dipatèni. Allah mratélakaké yèn wong-wong mau iku para nyembah brahala kang duraka, lan cathetan sing padha uga kasimpen dina iki ana ing kitab-kitab swarga marang wong-wong sing nyembah gambar-gambar para santo lan wong-wong sing sinebut suci.”
“And this is the religion which Protestants are beginning to look upon with so much favor, and which will eventually be united with Protestantism. This union will not, however, be effected by a change in Catholicism; for Rome never changes. She claims infallibility. It is Protestantism that will change. The adoption of liberal ideas on its part will bring it where it can clasp the hand of Catholicism. ‘The Bible, the Bible, is the foundation of our faith,’ was the cry of Protestants in Luther’s time, while the Catholics cried, ‘The Fathers, custom, tradition.’ Now many Protestants find it difficult to prove their doctrines from the Bible, and yet they have not the moral courage to accept the truth which involves a cross; therefore they are fast coming to the ground of Catholics, and, using the best arguments they have to evade the truth, cite the testimony of the Fathers, and the customs and precepts of men. Yes, the Protestants of the nineteenth century are fast approaching the Catholics in their infidelity concerning the Scriptures. But there is just as wide a gulf today between Rome and the Protestantism of Luther, Cranmer, Ridley, Hooper, and the noble army of martyrs, as there was when these men made the protest which gave them the name of Protestants.
“Lan iki agama kang wiwit dipirsani déning para Protestan kanthi sih-penggalih kang mangkono gedhéné, lan kang ing wekasané bakal manunggal karo Protestantisme. Nanging manunggaling iki ora bakal kalakon marga saka owah-owahan ing Katulik; awit Roma ora nate owah. Dhèwèké ngakoni ora bisa kliru. Protestantismelah kang bakal owah. Panarimané marang gagasan-gagasan liberal bakal nggawa Protestantisme menyang papan kang bisa njabat tangané Katulik. ‘Alkitab, Alkitab, iku dhasaring pracaya kita,’ mangkono panguwuhé para Protestan ing jamané Luther, déné para Katulik padha sesambat, ‘Para Bapa, adat, tradhisi.’ Saiki akèh para Protestan kang rumangsa angel mbuktekaké piwulangé saka Alkitab, nanging padha ora nduwèni wani moral kanggo nampani kayektèn kang ngemu salib; mulané padha kanthi cepet nyedhaki lemah panggonané para Katulik, lan, nganggo bantahan-bantahan kang paling becik kang diduwèni kanggo nyingkiri kayektèn, padha nyebut paseksiné para Bapa, sarta adat lan pepakoné manungsa. Ya, para Protestan ing abad kaping sangalas kanthi cepet nyedhaki para Katulik ing bab ora pracayané marang Kitab Suci. Nanging saiki isih ana jurang kang padha ambané antarane Roma lan Protestantisme-é Luther, Cranmer, Ridley, Hooper, lan bala martir kang mulya, kaya nalika wong-wong iki nglairaké protes kang marakaké wong-wong mau oleh jeneng Protestan.”
“Christ was a protestant. He protested against the formal worship of the Jewish nation, who rejected the counsel of God against themselves. He told them that they taught for doctrines the commandments of men, and that they were pretenders and hypocrites. Like whited sepulchers they were beautiful without, but within full of impurity and corruption. The Reformers date back to Christ and the apostles. They came out and separated themselves from a religion of forms and ceremonies. Luther and his followers did not invent the reformed religion. They simply accepted it as presented by Christ and the apostles. The Bible is presented to us as a sufficient guide; but the pope and his workers remove it from the people as if it were a curse, because it exposes their pretensions and rebukes their idolatry.” Review and Herald, June 1, 1886.
“Kristus iku sawijining protestan. Panjenengané mbantah marang pangibadah resmi bangsa Yahudi, kang nampik pituturing Allah tumrap awake dhewe. Panjenengané ngandika marang wong-wong mau manawa wong-wong mau mulang pepakoning manungsa minangka piwulang, lan manawa wong-wong mau iku mung pura-pura lan munafik. Kaya kuburan kang diputih, sisih njabané katon éndah, nanging ing njero kebak rereged lan karusakan. Para Reformator wiwité wiwit saka Kristus lan para rasul. Wong-wong mau metu lan misahaké awake dhewe saka agama kang kebak wangun-wangun lahiriah lan upacara-upacara. Luther lan para pandhèrèké ora nemokaké agama reformasi. Wong-wong mau mung nampani agama iku kaya dene wis kaaturaké déning Kristus lan para rasul. Kitab Suci dipratélakaké marang kita minangka pituduh kang cekap; nanging paus lan para abdiné nyingkiraké kitab iku saka rakyat kaya-kaya kitab iku sawijining paukuman, awit kitab iku mbabar pamedhar-pamedhar palsuné wong-wong mau lan negesi panyembahan brahalané.” Review and Herald, June 1, 1886.
Miracles of healing, that form the basis of spiritualism, are her stock and trade.
Kaelokan-kaelokan panyaras, kang dadi dhasar spiritualisme, iku dadi barang dagangan lan pakaryan utamané.
“Many endeavor to account for spiritual manifestations by attributing them wholly to fraud and sleight of hand on the part of the medium. But while it is true that the results of trickery have often been palmed off as genuine manifestations, there have been, also, marked exhibitions of supernatural power. The mysterious rapping with which modern spiritualism began was not the result of human trickery or cunning, but was the direct work of evil angels, who thus introduced one of the most successful of soul-destroying delusions. Many will be ensnared through the belief that spiritualism is a merely human imposture; when brought face to face with manifestations which they cannot but regard as supernatural, they will be deceived, and will be led to accept them as the great power of God.
“Akeh wong ngupaya nerangake pratandha-pratandha rohani kanthi nyandhangake kabeh mau mung marang panyamaran lan kaprigelan ngelaboni saka pihak medium. Nanging, sanajan bener manawa wohing akal-akalan kerep dipamerake kaya-kaya minangka pratandha kang sejati, ana uga pamedharing kakuwasan adikodrati kang cetha. Ketukan-ketukan misterius kang dadi wiwitane spiritualisme modern iku dudu asil saka akal-akalan utawa kecerdikan manungsa, nanging minangka pakaryan langsung para malaekat ala, kang kanthi mangkono nglairake salah siji saka pangapusan kang paling kasil kanggo numpes jiwa. Akeh wong bakal kajerat dening pracaya manawa spiritualisme iku mung panipuan manungsa; nalika dipasrahake adhep-adhepan karo pratandha-pratandha kang ora bisa ora kudu dianggep minangka adikodrati, dheweke bakal katipu, lan bakal katuntun supaya nampani pratandha-pratandha mau minangka kakuwasaning Allah kang agung.”
“These persons overlook the testimony of the Scriptures concerning the wonders wrought by Satan and his agents. It was by satanic aid that Pharaoh’s magicians were enabled to counterfeit the work of God. Paul testifies that before the second advent of Christ there will be similar manifestations of satanic power. The coming of the Lord is to be preceded by ‘the working of Satan with all power and signs and lying wonders, and with all deceivableness of unrighteousness.’ 2 Thessalonians 2:9,10. And the apostle John, describing the miracle-working power that will be manifested in the last days, declares: ‘He doeth great wonders, so that he maketh fire come down from heaven on the earth in the sight of men, and deceiveth them that dwell on the earth by the means of those miracles which he had power to do.’ Revelation 13:13, 14. No mere impostures are here foretold. Men are deceived by the miracles which Satan’s agents have power to do, not which they pretend to do.” The Great Controversy, 553.
“Wong-wong iki nglirwakaké paseksèn Kitab Suci ngenani kaelokan-kaelokan kang katindakake déning Sétan lan para agènèné. Kanthi pitulungan sétanis para juru sihiré Sang Pringon diparingi kakuwatan kanggo niru pakaryané Allah. Paulus nyeksèni yèn sadurungé rawuhé Kristus kaping pindho bakal ana pratandha-pratandha kakuwatan sétanis kang padha kaya mangkono. Rawuhé Gusti bakal didhisiki déning ‘pakaryané Sétan kanthi sakehing kakuwatan lan pratandha-pratandha lan kaelokan-kaelokan goroh, sarta kanthi sakehing pangapusaning duraka.’ 2 Thessalonians 2:9,10. Lan rasul Yohanes, nalika njlentrehaké kakuwatan kang ngasilaké kaelokan sing bakal kawedhar ing dina-dina pungkasan, mratélakaké: ‘Panjenengané nindakaké kaelokan-kaelokan gedhé, nganti ndadèkaké geni tumurun saka swarga menyang bumi ana ing ngarsané manungsa, lan ngapusi wong-wong kang manggon ana ing bumi lumantar kaelokan-kaelokan kang diparingaké kakuwatan marang dhèwèké kanggo nindakaké.’ Revelation 13:13, 14. Ing kéné ora mung diramalaké penipuan-penipuan kosong waé. Manungsa kasasaraké déning kaelokan-kaelokan kang para agèné Sétan nduwèni kakuwatan kanggo nindakaké, dudu kang mung dipretèli kaya-kaya bisa ditindakaké.” The Great Controversy, 553.
The false doctrines built upon customs and traditions, the spiritualistic manifestations of miracles, the counterfeit medical-industrial industry and the combination of churchcraft with statecraft are all the attributes of the beast of Catholicism. Pride is a characteristic of the dragon power. Presumption is the characteristic of the false prophet of apostate Protestantism.
Piwulang-piwulang palsu kang diwangun ing ndhuwur pakulinan lan tradhisi, pratandha-pratandha mukjijat kang sipaté spiritualistis, industri medis-industrial palsu, lan pamedhar antarane pakaryan gréja lan pakaryan nagara, kabèh iku minangka sipat-sipaté kéwan galak Katolik. Kumingsun iku minangka ciri kakuwatan naga. Kumawani tanpa dhasar iku minangka ciriné nabi palsu saka Protestantisme kang murtad.
And Jesus being full of the Holy Ghost returned from Jordan, and was led by the Spirit into the wilderness, Being forty days tempted of the devil. And in those days he did eat nothing: and when they were ended, he afterward hungered. And the devil said unto him, If thou be the Son of God, command this stone that it be made bread. And Jesus answered him, saying, It is written, That man shall not live by bread alone, but by every word of God. Luke 4:1–4.
Lan Gusti Yesus, kebak ing Sang Roh Suci, wangsul saka Yordan, lan katuntun déning Roh menyang ara-ara samun, patang puluh dina kagodha déning Iblis. Lan ing dina-dina iku Panjenengane ora mangan apa-apa; lan sawisé dina-dina iku rampung, Panjenengane nuli kraos luwe. Banjur Iblis ngandika marang Panjenengane, “Manawa Paduka iku Putraning Allah, prentahna watu iki supaya dadi roti.” Lan Gusti Yesus mangsuli marang dheweke, pangandikane, “Ana katulisan: Manungsa iku ora bakal urip marga saka roti waé, nanging saka sakehing pangandikaning Allah.” Lukas 4:1–4.
Presumption is a noun that refers to the act or instance of assuming something to be true without sufficient evidence or proof. It involves making a judgment or drawing a conclusion based on incomplete or insufficient information. Presumption can also imply a certain level of confidence in one’s assumption, even when it may not be entirely justified.
Prasangka minangka tembung aran sing nuduhake tumindak utawa kedadeyan nganggep saweneh prakara iku bener tanpa bukti utawa pambukten sing nyukupi. Iki nyakup tumindak netepake paukuman utawa narik sawijining kasimpulan adhedhasar informasi sing durung pepak utawa ora nyukupi. Prasangka uga bisa ngemu teges anane sawatara tingkat kapercayan marang panemu dhewe, sanajan kuwi bisa uga ora kabenerake kanthi satemene.
Apostate Protestantism has accepted Sunday as God’s day of worship without any evidence to support that flawed idea from God’s Word, and they do so while knowingly professing that they are Protestants, whose motto is “God’s word alone,” or as Martin Luther proclaimed, “Sola Scriptura!” They choose to accept it based upon the traditions and customs of the Roman church, or perhaps as simply an accepted inheritance from their forefathers. At the loud cry of the third angel the truth that there is absolutely no justification for worshipping the sun that can be provided from the Bible will be clearly revealed, and then those who continue in their flawed presumption will receive the mark of the beast.
Protestan sing murtad wis nampa dina Minggu minangka dinané pangibadah marang Allah tanpa ana bukti siji waé saka Pangandikané Allah kanggo nyengkuyung gagasan sing kliru mau, lan padha nindakaké mangkono nalika kanthi sadhar ngakoni yèn dhèwèké kuwi wong Protestan, kang motoné yaiku “mung Pangandikané Allah,” utawa kaya kang diproklamasèkaké déning Martin Luther, “Sola Scriptura!” Wong-wong mau milih nampa iku adhedhasar tradhisi lan adat pakulinan gréja Roma, utawa mbokmenawa mung minangka warisan kang wis ditampa saka para leluhuré. Nalika panguwuh sora saka malaékat katelu keprungu, kayektèn yèn pancèn babar pisan ora ana pambener kanggo nyembah srengéngé kang bisa diwènèhaké saka Kitab Suci bakal kababar kanthi cetha, lan sawisé kuwi wong-wong sing tetep lumaku ana ing panganggep sing kliru mau bakal nampani tandha kéwan mau.
“If the light of truth has been presented to you, revealing the Sabbath of the fourth commandment, and showing that there is no foundation in the Word of God for Sunday observance, and yet you still cling to the false sabbath, refusing to keep holy the Sabbath which God calls ‘my holy day,’ you receive the mark of the beast. When does this take place?—When you obey the decree that commands you to cease from labor on Sunday and worship God, while you know that there is not a word in the Bible showing Sunday to be other than a common working-day, you consent to receive the mark of the beast, and refuse the seal of God. If we receive this mark in our foreheads or in our hands, the judgments pronounced against the disobedient must fall upon us. But the seal of the living God is placed upon those who conscientiously keep the Sabbath of the Lord.” Review and Herald, April 27, 1911.
“Manawa pepadhanging kayekten wis katuduhake marang kowé, mbabaraké dina Sabat miturut pepakon kaping papat, lan nedahaké yèn ing Sabda Allah ora ana dhasar babar pisan kanggo ngugemi dina Minggu, nanging kowé isih tetep nyekeli sabat palsu, lan ora gelem ngudhari kasucèné dina Sabat kang déning Allah sinebut ‘dina-Ku kang suci,’ kowé nampani tandha kéwan iku. Kapan iki kelakon?—Nalika kowé manut marang pranatan sing mréntahaké kowé supaya leren saka pagawean ing dina Minggu lan ngabekti marang Allah, sanajan kowé ngerti yèn ing Kitab Suci ora ana tembung siji waé sing nduduhaké yèn dina Minggu iku liya saka dina padinan kanggo nyambut gawé, kowé sarujuk nampani tandha kéwan iku, lan nampik segelé Allah. Manawa kita nampani tandha iki ing bathuk kita utawa ing tangan kita, paukuman-paukuman sing wis diumumaké marang wong-wong sing ora manut mesthi bakal tumiba marang kita. Nanging segelé Allah kang gesang dipasang marang wong-wong sing kanthi setya miturut swaraning ati ngugemi Sabaté Pangéran.” Review and Herald, April 27, 1911.
The commonly understood weakness of the Republican party is their willingness to assume their political opponents are fair and honest, when the fruits of the Democratic party clearly reveal that they are the children of the father of lies. Repeatedly and consistently the Republicans take their political opponents at their word, when they have been shown over and over that their opponents never keep their word. They project honest motivations upon those who repeatedly have manifested no rational justification to support the Republicans flawed projections of expected honesty and integrity. It is true also that many Republicans refuse to uphold principle for personal financial gain, or because of secret immoral circumstances that allow them to be easily manipulated, but the primary prophetic attribute of the Republican party is presumption.
Kekirangan partai Republik sing lumrah dipahami iku yaiku karepé kanggo nganggep manawa para mungsuh politiké adil lan jujur, nalika woh-wohané partai Demokrat kanthi cetha mratelakaké yèn wong-wong mau iku anak-anaké bapané goroh. Bola-bali lan kanthi tetep, wong-wong Republik nampani omongané para mungsuh politiké kaya dene tembung kang bisa dipracaya, sanajan wis bola-bali katuduhaké yèn para mungsuhé ora tau netepi tembungé. Wong-wong mau nglairaké panyana babagan motivasi kang jujur marang wong-wong sing bola-bali wis nduduhaké yèn ora ana dhasar rasional siji waé kanggo nyengkuyung panyana-panyana cacadé wong Republik ngenani kajujuran lan integritas kang diarep-arep. Iku uga bener yèn akèh wong Republik ora gelem njunjung prinsip marga saka bathi bandha pribadhi, utawa marga saka kahanan rahasia kang ora susila sing njalari wong-wong mau gampang dimanipulasi, nanging sipat kenabian utama saka partai Republik iku presumsi.
It is the attribute of presumption which is prophetically marked in apostate Protestants, that allows them to pretend they have taken the higher moral and political ground, when in reality they have abdicated their civil responsibilities under the empty expectation that their political opponents will keep their word. The very common definition of insanity is to try and do the same thing over and over, while expecting a different outcome, yet the Republicans argue that it is the Democrats that have been infected with insanity as manifested in their hatred of Trump.
Prasangka gumedhé iku sipat kang kanthi profètis ditandhani ana ing kalangan Protestan murtad, kang marengaké wong-wong mau pura-pura ngaku yèn dhèwèké wis ngadeg ana ing tataran moral lan pulitik kang luwih luhur, nalika satemené dhèwèké wis nglèlèkaké tanggung jawab sipilé marga saka pangarep-arep kosong yèn para mungsuh pulitiké bakal netepi tembungé. Teges kang banget lumrah bab kegendhèngan yaiku yèn wong nyoba nindakaké perkara kang padha bola-bali, nanging ngarep-arep asil kang béda; nanging golongan Republik ndhawuhaké yèn sabeneré golongan Demokratlah kang wis kènging infèksi kegendhèngan, kaya kang kaandharaké ana ing rasa sengité marang Trump.
Yet the insanity of the Republicans is repeatedly illustrated as they agree to compromises, under the premise of compromise being the work of the legislative process, while their political compromises, which they claim are based upon the principle of “the legislative process,” is made with a class who never compromise. Democrats only give ground in the political process when they are fully restrained by the numbers against them. They have never provided evidence of truly working for a middle ground with the political process. The insanity of Republicans is their repeated optimistic expectations of others that are fully unwarranted.
Nanging kasingsalané budi wong Republik bola-bali katuduh nalika padha sarujuk marang kompromi, kanthi dhasar yèn kompromi iku minangka pakaryané prosès législatif, déné kompromi-kompromi pulitiké, kang miturut pangakuning dhéwé adhedhasar prinsip “prosès législatif,” iku ditindakake karo golongan sing ora naté gelem kompromi. Wong Demokrat mung gelem mundur sethithik ing prosès pulitik nalika padha kaiket kanthi tuntas déning cacahing pasukan kang nentang wong-wong mau. Wong-wong mau ora naté maringi bukti yèn saestu nyambut gawé kanggo golèk titik tengah lumantar prosès pulitik. Kasingsalané budi wong Republik iku dumunung ing pangarepan optimistis sing bola-bali marang wong liya, kang satemené babar pisan ora ana alesan kang mbeneraké.
By far and away the majority of those who are supportive of Donald Trump will testify to the fact that the worst attribute of Trump is his willingness to accept men as supporters of his agenda, when the available evidence identifies that it was totally presumption on Trump’s part to make that choice. Presumption is the prophetic attribute of apostate Protestantism. Satan tempted Christ by quoting the Bible, but in so doing, Satan twisted the passage into an unwarranted and unscriptural test.
Cacahing gedhé banget saka wong-wong sing ndhukung Donald Trump bakal nekseni kasunyatan manawa sipat Trump sing paling ala iku kekarepané nampa wong-wong lanang minangka panyengkuyung agendané, nalika bukti sing kasedhiya nedahaké manawa tumindak Trump milih mangkono kuwi sakabehé mung presumpsi saka pihaké dhéwé. Presumpsi iku sipat profetik saka Protestantisme murtad. Iblis nggodha Kristus kanthi ngutip Kitab Suci, nanging nalika nindakaké mangkono, Iblis mbélitaké pethikan mau dadi sawijining pangujian sing ora sah lan ora miturut Kitab Suci.
And he brought him to Jerusalem, and set him on a pinnacle of the temple, and said unto him, If thou be the Son of God, cast thyself down from hence: For it is written, He shall give his angels charge over thee, to keep thee: And in their hands they shall bear thee up, lest at any time thou dash thy foot against a stone. And Jesus answering said unto him, It is said, Thou shalt not tempt the Lord thy God. Luke 4:9–12.
Lan dheweke nuntun Panjenengané menyang Yérusalèm, sarta mapanaké Panjenengané ana ing pucaking Pedalemané Allah, banjur ngandika marang Panjenengané, “Manawa Kowé iku Putraning Allah, sumurupen, nuli nyemplungna awakmu saka kéné mudhun; awit ana tulisan mangkéné: Panjenengané bakal maringaké dhawuh marang para malaékat-Né bab Kowé, supaya padha njaga Kowé; lan ing tangané padha bakal nyangga Kowé, supaya sikilmu aja nganti kasandhung ing watu.” Nanging Gusti Yésus mangsuli lan ngandika marang dhèwèké, “Ana pangandika mangkéné: Kowé aja nyoba Pangéran Allahmu.” Lukas 4:9–12.
At the soon-coming Sunday law it will be the Protestants of the United States who will take the biblical mandate to cease from labor on the Sabbath day, and twist the commandment to worship God on the seventh-day Sabbath into a fabricated command that it is actually paganism’s day of the sun that men are required to worship upon. They will twist a biblical passage into an unwarranted and unscriptural test.
Nalika angger-angger Minggu sing enggal bakal teka iku ditetepake, wong-wong Protestan ing Amérika Sarékat bakal njupuk parentah Kitab Suci supaya leren saka pagawean ing dina Sabat, banjur mbengkongaké pepakon supaya nyembah marang Allah ing Sabat dina kapitu dadi sawijining parentah palsu manawa sejatiné dina srengéngé kagungan paganisme iku dina sing diwajibaké tumrap manungsa kanggo sesembahan. Wong-wong mau bakal mbengkongaké sawijining pethikan Kitab Suci dadi sawijining ujian sing ora ana dhasaré lan ora manut Kitab Suci.
We will continue this study in the next article.
Kita badhé nerusaké panaliten punika wonten ing artikel salajengipun.
“I saw that the two-horned beast had a dragon’s mouth, and that his power was in his head, and that the decree would go out of his mouth. Then I saw the Mother of Harlots; that the mother was not the daughters, but separate and distinct from them. She has had her day, and it is past, and her daughters, the Protestant sects, were the next to come on the stage and act out the same mind that the mother had when she persecuted the saints. I saw that as the mother has been declining in power, the daughters had been growing, and soon they will exercise the power once exercised by the mother.
“Aku weruh manawa kéwan mawa sungu loro iku nduwèni cangkem kaya naga, lan yèn kakuwatané ana ing sirahé, lan manawa dhawuh iku bakal metu saka cangkeme. Banjur aku weruh Sang Ibuning Para Sundel; manawa ibu iku dudu para anak wadoné, nanging kapisah lan béda cetha saka wong-wong mau. Dheweke wis nduwèni mangsané, lan iku wis liwati, lan para anak wadoné, yaiku sekte-sekte Protestan, dadi golongan sabanjuré kang maju ing panggung lan nindakaké roh pikiran sing padha kaya kang diduwèni ibuné nalika dheweke nganiaya para suci. Aku weruh manawa sakbarengé ibu iku saya mudhun kakuwatané, para anak wadoné saya tuwuh; lan enggal wong-wong mau bakal ngleksanani kakuwatan kang biyèn tau dilakokaké déning ibuné.”
“I saw the nominal church and nominal Adventists, like Judas, would betray us to the Catholics to obtain their influence to come against the truth. The saints then will be an obscure people, little known to the Catholics; but the churches and nominal Adventists who know of our faith and customs (for they hated us on account of the Sabbath, for they could not refute it) will betray the saints and report them to the Catholics as those who disregard the institutions of the people; that is, that they keep the Sabbath and disregard Sunday.
“Aku weruh pasamuwan nominal lan para Adventis nominal, kaya Yudas, bakal ngulungaké kita marang wong Katulik supaya olèh pangaribawané kanggo nglawan kayektèn. Para suci ing wektu kuwi bakal dadi umat kang samar, ora pati kawruhan déning wong Katulik; nanging pasamuwan-pasamuwan lan para Adventis nominal kang ngerti pracaya lan adat kabiasaan kita (awit padha sengit marang kita marga saka Sabat, amarga padha ora bisa mbantah iku) bakal ngulungaké para suci lan nglapuraké marang wong Katulik minangka wong-wong kang ora nggatèkaké pranatan-pranataning rakyat; yaiku, yèn padha netepi Sabat lan ora nggatèkaké Minggu.
“Then the Catholics bid the Protestants to go forward, and issue a decree that all who will not observe the first day of the week, instead of the seventh day, shall be slain. And the Catholics, whose numbers are large, will stand by the Protestants. The Catholics will give their power to the image of the beast. And the Protestants will work as their mother worked before them to destroy the saints. But before their decree bring or bear fruit, the saints will be delivered by the Voice of God.” Spalding and Magan, 1, 2.
“Banjur wong-wong Katulik bakal nyurung wong-wong Protestan supaya maju, lan ngetokaké sawijining dekret manawa kabèh wong kang ora gelem netepi dina kapisan ing sajroning minggu, tinimbang dina kapitu, kudu dipatèni. Lan wong-wong Katulik, kang cacahé akèh, bakal ndhukung wong-wong Protestan. Wong-wong Katulik bakal maringaké kakuwatané marang gambaring kéwan mau. Lan wong-wong Protestan bakal tumindak kaya dene ibuné wis tumindak sadurungé marang wong-wong mau, yaiku kanggo numpes para suci. Nanging sadurungé dekreté mau ngasilaké utawa nglairaké woh, para suci bakal diluwaraké déning Swaraning Allah.” Spalding and Magan, 1, 2.