Daniel bab loro nglambangake malaekat kapindho ing Wahyu bab patbelas. Kanthi mangkono, bab iku nglambangake pacoban kapindho saka telung pacoban, kang digambarake minangka pacoban babagan panganan, banjur pacoban pandeleng, lan pungkasane pacoban lakmus. Katelu pacoban mau, kang uga minangka tetenger pameca, ana ing pawartane malaekat kapisan ing Wahyu bab patbelas. Kaya dene malaekat kapisan ing Wahyu bab patbelas, Daniel bab siji uga ngemot saben-saben pacoban saka telung pacoban mau.
Pangujian kapindho, utawa pekabaran malaékat kapindho, diwiwiti ing pungkasaning pangujian kapisan. Bab kapindho ngetutaké bab kapisan. Pungkasaning pangujian kapindho miwiti pangujian kaping telu kanthi sambung-rangkep tanpa pedhot. Mangsa wektu kang diwakili déning pangujian kapindho dipralambangaké déning pitung puluh taun panawané Dhaniel, kang diwiwiti nalika penaklukan Yoyakim lan dipungkasi ing dhawuhé Koresh. Nalika pungkasaning pitung puluh taun iku wus nyedhaki, Dhaniel mangertèni lumantar Sabda kenabiané Allah yèn pungkasané wus arep dumugi.
Ing taun kapisaning Darèyus, putrané Ahasweros, saka turuné wong Média, kang kaangkat dadi ratu nguwasani karajané wong Kasdim; ing taun kapisaning pamaréntahané aku, Dhanièl, mangertèni lumantar kitab-kitab cacahing taun, bab kang tumrapé Yeremia nabi wus ana pangandikané Pangeran, yèn Panjenengané badhé nggenepi pitung puluh taun tumrap karusakané Yérusalèm. Daniel 9:1, 2.
Daniel nglambangaké umat Allah ing dina-dina pungkasan sing mangertèni teges simbolis saka pitung puluh taun pambuwangan, lan pangerten iku dumadi sawatara sadurungé pitung puluh taun simbolis mau rampung. Umat Allah wis kanthi trep mangertèni pambuwangan pitung puluh taun iku, nanging sing dilambangaké déning Daniel yaiku pangerten yèn pitung puluh taun mau makili mangsa kenabian wiwit 11 September 2001 nganti tekan hukum Minggu. Kanggo Daniel, taun-taun mau rampung nalika dhawuhé Koresy, kang ing dina-dina pungkasan makili hukum Minggu ing Amérika Sarékat.
Ora suwé sadurungé anané undhang-undhang dina Minggu, umaté Gusti Allah digugah supaya olèh pangertèn profètis kang dilambangaké déning pitung puluh taun simbolis. Taun-taun simbolis mau kawiwitan saka Yoyakim, kang nglambangaké tanggal 11 September 2001, nalika, bebarengan karo rawuhé Islam saka Bilai katelu, malaékat prakosa ing Wahyu bab wolulas tumurun lan martakaké rubuhé Babilon. Rubuhé Babilon nglambangaké pekabarané malaékat kapindho, lan ing tanggal 11 September 2001, mangsa pacoban kapindho kawiwitan tumrap wong-wong kang wis mangan kitab siningid kang ana ing tangané malaékat mau. Mangsa iku, kang dilambangaké déning pitung puluh taun simbolis, terus lumaku nganti tekan anané undhang-undhang dina Minggu.
Nalika wekasan saya cedhak, kaya kang dipralambangaké déning Daniel ing taun kapisan pamaréntahané Darius, umaté Gusti Allah padha digugah supaya mangertèni pacoban bab reca kéwan. Sadurungé, wong-wong iku wis mangertèni sawatara bebener kang ana gandhèngané karo pacoban bab reca kéwan, nanging pérangan kang lagi padha dimangertèni ora suwé sadurungé pungkasaning mangsa kenabian malaékat kapindho iku sadurungé siningid ing pepeteng. Nalika Daniel nyinaoni Sabdané Gusti Allah kang asipat kenabian lan banjur mangertèni teges wigatiné pitung puluh taun iku, dhèwèké katuntun ndedonga, padha kaya nalika dhèwèké katuntun ndedonga bareng mangertèni ancaman urip-pati saka Nebuchadnezzar gegayutan karo impèné bab reca. Ing Daniel bab sanga, padha kaya ing Daniel bab loro, nalika Daniel ndedonga, dhèwèké nampa pepadhang kenabian.
Inggih, nalika aku isih ngucap ing pandonga, dumadakan wong lanang Gabriel, kang wus dakdeleng ana ing wahyu ing wiwitan, nalika mabur kanthi rikat, nyandhak aku kira-kira ing wektu saos kurban sonten. Lan dheweke maringi katrangan marang aku, sarta ngandika karo aku, pangandikane, He Daniel, saiki aku metu teka kanggo maringi kowe kaprigelan lan pangerten. Daniel 9:21, 22.
“Kaprigelan lan pangerten” sing diparingake marang Daniel nalika dheweke ndedonga selaras karo pandongané ing bab loro.
Banjur Dhanièl tindak menyang omahé, lan mratélakaké prakara iku marang Hananya, Misaèl, lan Azarya, para mitrané, supaya padha nyuwun sih-kamirahan saka Gusti Allahing swarga bab prekara kang rahasia iki; supaya Dhanièl lan para kancané aja nganti nemu tiwas bebarengan karo para wong wicaksana liyane ing Babil. Banjur rahasia iku kawedhar marang Dhanièl lumantar wahyu ing wengi. Banjur Dhanièl ngluhuraké Gusti Allahing swarga. Dhanièl 2:17–19.
Sakgaris ngetutaké sakgaris, loro pandongané Daniel iku pandonga kang padha. Kekaroné kaparingaké sajroning sajarah kang kanthi pralambang makili ujian visualé malaékat kapindho, kang kalakon ing antarané 11 September 2001 lan undhang-undhang Minggu kang enggal bakal rawuh. Kanthi ancaman pati Nebukadnésar kang wis ngancam, lan kawruh kenabian ngenani pitung puluh tauné Yérémia uga sumpah pitung kapingé Musa, Daniel ndedonga pandonga Imamat rong puluh enem, nalika nyuwun supaya Allah kersa maringi pratélan marang dhèwèké ngenani rahasia kenabian pungkasan saka ramalan Kitab Suci. Rahasia iku kang diidentifikasi déning Yokanan minangka Wahyu Yesus Kristus.
Ing bab sanga, Daniel mapan ana ing transisi antarané rong karajan. Babil lagi waé ambruk marang wong Média lan Persia, amarga iku taun kapisané Darius, mula nempataké umaté Allah ing dina-dina pungkasan ing titik transisi kang ditandhani ing gerakané malaékat kapisan lan uga gerakané malaékat katelu.
Gerakan Millerit Filadelfia ngalih menyang Laodikia ing taun 1856, lan gerakan Laodikia saka Future for America ngalih menyang gerakan Filadelfia ing pungkasané telung dina setengah anggoné mati ing dalan kang kasebut ing Wahyu bab sewelas. Pacoban kang ora kasil diliwati déning gerakan Filadelfia para Millerit wiwit taun 1856 nganti 1863 iku magepokan karo piwulang bab “pitung mangsa.”
Pacoban tumrap gerakan Laodikia Future for America ana gegayutane karo kabutuhan kanggo ngakoni kahanane kang kabuyar, banjur lumebu ing pandonga lan pengalaman Imamat kaping rong puluh enem. Daniel ana ing mangsa transisi antaraning karajan Babil lan karajan Medo-Persia, lan pas sadurunge pungkasaning mangsa pitung puluh taun kang ditandhani déning dhawuhé Koresy. Pitung puluh taun iku dadi konteks tumrap pandongané Daniel, lan pitung puluh taun iku nggambarake “pitung kaping” kagungané Musa. Kaloroné pandongané Daniel padha selaras karo mangsa transisi kang ditandhani déning “pitung kaping” ing gerakané malaékat kapisan, lan uga ing gerakané malaékat katelu.
“Wewadi” kang kawiyak marang Daniel yaiku wahyu bab recane Nebuchadnezzar. “Wewadi” bab recane Nebuchadnezzar ing dina-dina wekasan yaiku manawa reca iku nglambangake wolung karajan, dudu papat. Ing artikel-artikel sadurunge kang kalebu ing kategori, “Kang Kawolu Iku Kalebu ing Kang Pitu,” bebener iki wis diandharake. Ing sajroning wewadi iku ana wahyu bab titiwanci transisi nalika kang kawolu teka, yaiku kang kalebu ing pitu mau. “Wewadi” bab recane Nebuchadnezzar iku pangukuhan tumrap patangene sungu Protestantisme sejati lan sungu Republikanisme. Patangen loro mau nuduhake manawa saben sungu iku kang kawolu, nanging kalebu ing pitu mau; lan transisi saka kang kanem menyang kang kawolu ing sungu loro mau dumadi sajroning konteks pameca ngenani pacoban kang gegayutan karo “pitung mangsa”-ne Moses. Transisi iku dumadi kaya kang digambarake dening Daniel, ora suwe sadurunge dekrite Cyrus, kang nglambangake dekrit undhang-undhang dina Minggu ing Amerika Serikat. Banjur, ing wektu undhang-undhang dina Minggu iku, sajroning rerangkene kedadeyan kang rikat, tatu kang agawe pati ing kepausan kawarasake nalika kepausan dadi endhas kawolu kang kalebu ing pitu mau, awit kepausan iku uga ngliwati transisi kang asipat pameca, kaya kang digambarake dening recane Nebuchadnezzar ing Daniel bab loro.
Mulané Daniel sowan marang Ariokh, sing wus katetepaké déning ratu supaya numpes para wong wicaksana ing Babil; banjur Daniel marani dheweke lan matur mangkéné: Aja numpes para wong wicaksana ing Babil; antarna aku mlebu ing ngarsané ratu, lan aku bakal medharaké tegesé marang ratu. Banjur Ariokh enggal nggawa Daniel mlebu ing ngarsané ratu, lan matur marang dheweke mangkéné: Kawula sampun manggihaké satunggal tiyang saking para tawanan Yéhuda, ingkang badhé mratélakaken tegesipun dhateng ratu. Sang ratu mangsuli lan ngandika marang Daniel, kang jenengé Beltsazar: Apa kowé bisa mratélakaké marang Aku impen kang wus Dakdeleng, lan tegesé uga? Daniel 2:24–26.
Sawisé Daniel kaparingan wewadi mau, jenengé loro-loroné disebutaké, kang nuduhaké yèn dhèwèké makili umat prajanjian, kang ing dina-dina wekasan lagi waé ngalih menyang gerakan Filadelfia saka wong satus patang puluh papat èwu. Dhèwèké ngatonaké wataké abdiné Gusti Allah kanthi nyuwun supaya ora ana wong siji-sijia kang dipatèni amarga ora bisa mangertèni “wewadi” mau. Wataké iku dituduhaké minangka kosokbalèné wataké Arioch, abdiné Nebuchadnezzar kang ngupaya olèh pangajèn saka sang raja amarga wis nemokaké Daniel. Daniel banjur nuduhaké prabédan antarané manifestasi kanabian kang sejati lan manifestasi kanabiané para winasis Babilonia, nalika dhèwèké mangsuli pitakoné Nebuchadnezzar kanthi pitakon, lan sabanjuré, béda karo Arioch, ora migunakaké pangertèné bab “wewadi” mau kanggo ngunggulaké awaké dhéwé, nanging malah ngluhuraké Gusti Allah ing swarga.
Dhaniel mangsuli ana ing ngarsané Sang Prabu lan ngandika, “Prakara rahasia kang dipunpitakakén déning Sang Prabu punika boten saged dipunwedharakén dhateng Sang Prabu déning para wong wicaksana, para juru nujum, para ahli sihir, utawi para juru tenung; nanging wonten Allah ing swarga ingkang mbikak prakara-prakara rahasia, lan Panjenenganipun maringi kawruh dhateng Prabu Nebukadnésar bab punapa ingkang badhé kalampahan ing wekdal wekasaning jaman. Punika impen panjenengan, lan wahyu-wahyu ing salebeting pikiran panjenengan nalika wonten ing paturon.” Dhaniel 2:27, 28.
Daniel miwiti andharané ngenani “wewadi” kanthi mratélakaké manawa iku sawijining “wewadi” kang nerangaké apa kang bakal kelakon ing dina-dina wekasan. Wewadiné sejarah kang siningid ngenani gludhug pitu iku nedahaké apa kang bakal kelakon ing dina-dina wekasan. Recané Nebuchadnezzar iku salah siji pérangan saka wewadi dina-dina wekasan kang segelé dibukak ora suwé sadurungé mangsa pacoban tumutup. Wewadi iku kawiyak ora suwé sadurungé mangsa pacoban tumutup, ing mangsa transisi nalika sungu loro-loroné kéwan saka bumi dadi kang kawolu kang kalebu ing pitu iku, kaya kang dilambangaké déning Daniel ing taun kapisan pamaréntahané Darius.
Déné kowé, dhuh ratu, sajroning paturonmu pikiranmu munggah ana ing atimu bab apa kang bakal kalakon ing tembé; lan Panjenengané kang miyak prakara-prakara kang kasamun wis nduduhaké marang kowé apa kang bakal kalakon. Nanging déné aku, wewadi iki dudu kawedharaké marang aku awit saka kawicaksanan apa waé kang ana ing aku ngungkuli sakèhé wong urip, nanging supaya tegesé iki bisa kaandharaké marang sang nata, lan supaya kowé sumurup marang pikiraning atimu. Daniel 2:29, 30.
Daniel ngukuhaken kayektèn kanthi paseksi kaping kalih bab kasunyatan bilih supenanipun Nebuchadnezzar punika ngengingi dinten-dinten wekasan, nalika piyambakipun ngandika, “Panjenenganipun ingkang miyak wewadi paring pirsa dhumateng Paduka bab punapa ingkang badhé kalampahan,” “ing tembé wingking.” Salajengipun Daniel mratélakaken bilih wewadi punika boten kaparingaken kanggé piyambakipun, utawi awit piyambakipun langkung wicaksana katimbang manungsa sanèsipun sinten kémawon, nanging “wewadi” punika kaparingaken dhumateng Nebuchadnezzar “kanggé kapentinganipun tiyang-tiyang ingkang badhé mratélakaken tegesipun.” “Wewadi” punika kaparingaken kanggé tiyang-tiyang ingkang badhé ngaturaken “teges” supena punika dhumateng ratu rohaninipun Babylon ing dinten-dinten wekasan. Wewadi punika kaparingaken mligi kanggé tiyang satus sekawan dasa sekawan èwu, awit “wewadi” punika kanggé tiyang-tiyang ing dinten-dinten wekasan ingkang martosaken rubuhipun Babylon ingkang pungkasan. Salajengipun Daniel miyak supena bab reca ingkang sampun kasingidaken ing pepeteng, saha ingkang nuwuhaken pacoban ingkang nemtokaken gesang utawi pejah.
Paduka, dhuh ratu, sampun ningali, lan lah ana sawijining reca ageng. Reca ageng punika, kang padhangé pinunjul, ngadeg ana ing ngarsa Paduka; lan wujudipun nggegirisi. Endhasing reca punika saka emas murni, dhadhanipun lan lengen-lengenipun saka salaka, wetengipun lan pupunipun saka tembaga, Sikilipun saka wesi, sampéyanipun sapérangan saka wesi lan sapérangan saka lempung. Paduka sampun nyawang nganti ana sawijining watu katutug metu tanpa tangan, kang nggebug reca punika ing sampéyanipun kang saka wesi lan lempung, lan ngremuk dadi pecahan. Banjur wesi, lempung, tembaga, salaka, lan emas, remuk dadi pecahan bebarengan, lan dadi kaya mrambut ing lanté pangirikan mangsa panas; lan kabur kabawa angin, nganti ora ketemu papan tumrap iku kabèh; lan watu kang nggebug reca punika dadi gunung ageng, lan ngebaki saklumahing bumi. Punika impènipun; lan kawula badhé nyariosaken tegesipun ana ing ngarsa ratu. Daniel 2:31–36.
Impenipun Nebukadnésar ngenali karajan-karajan ing ramalan Kitab Suci wiwit saka jamané nganti tekan dina-dina wekasan, nalika wong satus patang puluh papat èwu, kang dipralambangaké déning Daniel nalika piyambakipun sowan marang Nebukadnésar, lan déning watu kang kapacak tanpa tangan, ngrusak karajan-karajan kadonyan kang dipralambangaké ing reca iku, kang banjur dados gunung kang ngebaki saindenging bumi. Impen iku nyariosaken bab dina-dina pungkasan, ing titik transisi kenabian nalika wong satus patang puluh papat èwu nampi pambabar rahasia kenabian kang pungkasan marang wong-wong mau.
Minangka panjiné sungu Protestan kang sejati, wong-wong mau banjur nggawa pawarta malaékat katelu marang jagad kang lagi nyedhaki pati. Pawarta iku saya ngrembaka dadi panguwuh kang sora nalika angger-angger dina Minggu ditrapaké ing Amerika Serikat, nalika tandhané kéwan diwajibaké kanthi pameksa. Sadurungé katetepan iku metu, wong-wong ing dina-dina wekasan kang dilambangaké déning Daniel bakal diadhepaké marang pacoban ngenani recané kéwan. Pacoban iku awujud pacoban kanthi pandeleng lan nuntut supaya gerakan-gerakan kang nuwuhaké katetepan angger-angger dina Minggu dideleng déning wong-wong kang dilambangaké déning Daniel. Wong-wong mau dicoba kanggo nyumurupi apa wis padha milih métodologi ilahi kang ndadèkaké padha bisa ndeleng pacoban ngenani reca kang siningid ing pepeteng. Pacobané wong-wong mau nyakup pangasoran dhiri lan pangakon. Pacoban iku nyakup pangakon yèn Daniel kaparingan pangertèn bab impen lan sesanti, awit yèn wong-wong mau ora gelem ngrungokaké swarané Daniel kang nguwuh-uwuh ing ara-ara samun, wong-wong mau padha karo wong-wong ing jamané Kristus kang nampik pawartané Yohanes Pambaptis.
Sister White maringi kawruh marang kita manawa kitab Daniel lan Wahyu iku padha nglengkapi siji lan sijiné, lan tembung “complement” kang dipigunakaké déning panjenengané tegesé nggawa marang kasampurnan. Ing pungkasaning Juli 2023, Singa saka taler Yehuda wiwit mbikak segel-segeling Wahyu Yesus Kristus kaya kang wus Panjenengané janjèkaké bakal katindakaké sadurungé mangsa kasempatan sih-rahmat katutup. Kanthi mengkono, Panjenengané netepaké kayektèn-kayektèn Alkitab kang sadurungé wis dimangertèni kanthi bener, nanging saiki kudu dimangertèni ana ing tatananing dina-dina pungkasan.
Salah satunggaling bebener punika inggih kalih seksi wonten ing Wahyu pasal sewelas. Liyane malih inggih punika sajarah ingkang dados penggenapan sampurna saking “pitu gludhug” ing Wahyu pasal sedasa. Panjenenganipun sampun ngedalaken bebener-bebener saking garis-garis reformasi suci ingkang ngandika bab kuciwa tanggal 18 Juli 2020. Panjenenganipun sampun migunakaken sekawan tenger ingkang wonten ing saben garis reformasi suci, ingkang nggambaraken sajarah pengwasaing pesen kapisan dumugi pangadilan, kanthi cara ingkang dumugi sakpunika dereng nate dipunmangertosi. Daniel pasal kalih ndadosaken kathah saking konsep-konsep punika dumugi kasampurnan, sanadyan bebener-bebener ingkang jero punika kasimpen wonten ing pepeteng tumrap para ingkang nampik nedha metodologi ingkang dipuntegesi minangka Alpha lan Omega.
Minangka panutuping panaliten iki babagan Daniel pasal loro, kita badhé ngringkes lan nyambungaké sawetara bebener lan pratandha dalan sing disampurnakaké déning Daniel pasal loro. Kanthi mangkono, kita nedahaké yèn rahasia sing kaparingaké marang Daniel ana ing wahyu wengi iku makili bebener-bebener mau.
Kita badhé nyarèkakên ringkesan lan dudutanipun wonten ing artikel salajengipun.
“Gusti kagungan sarana-sarana kang wus katetepake kanggo nemoni manungsa ana ing kaluputan lan kasasarane. Para utusane diutus kanggo nggawa paseksen kang cetha lan blaka supaya nggugah wong-wong mau saka kahanan ngantuke rohani lan mbukak tembung-tembung panguripan kang aji, yaiku Kitab Suci, marang pangertené. Wong-wong iki ora mung dadi juru-khotbah waé, nanging para pelayan, para nggawa pepadhang, para pengawal kang setya, kang bakal weruh bebaya kang ngancam lan ngélingaké umat. Wong-wong mau kudu mèmper Kristus ing semangaté kang temen, ing kawicaksanané kang kebak tetimbangan, ing upayané pribadi—cekaké, ing sakèhé palayanané. Wong-wong mau kudu nduwèni sesambungan kang urip karo Gusti Allah, lan kudu dadi mangkono raketé anggoné wanuh karo pamedhar wangsit sarta piwulang-piwulang praktis saka Prajanjian Lawas lan Prajanjian Anyar, satemah bisa ngedohaké saka pethining bandha pangandikané Gusti Allah prakara-prakara kang anyar lan kang lawas.” Testimonies, volume 5, 251.