“Ing Kitab Wahyu kabèh kitab ing Alkitab padha ketemu lan pungkasané ana ing kéné. Ing kéné ana pelengkapé kitab Daniel.” Kisah Para Rasul, 585.
Kayektèn kang déning Yohanes diarani “Wahyuné Yésus Kristus,” kang segelé wiwit Juli 2023 terus dibukak déning Sang Singa saka taler Yéhuda kanggo umaté, disampurnakaké nalika kitab Dhaniel digandhèngaké karo kitab Wahyu. Dhaniel bab loro nggambaraké pawarta malaékat kapindho ing kontèks pangujian bab recané kéwan ing dina-dina wekasan. Bab iki nuduhaké sawijining prosès pangujian lan sawijining mangsa pangujian kang tartamtu.
Mangsa lan proses ing Daniel bab loro, kang digambaraké déning pitung puluh taun panawanané Daniel, dadi pralambang mangsa pangujian tumrap kaum Protestan ing sajarah Millerite. Kaum Protestan gagal ing proses pangujiané lan dadi putri-putriné Roma. Ing babagan wangsit, putri iku dadi pralambang ibuné; lan Roma iku sawijining kéwan ing wangsit. Gagalé kaum mau lan owah-owahané sabanjuré dadi putri-putriné Roma dadi pralambang pangujian gegambarané kéwan iku ing sajarah kita saiki, amarga kaum mau malih dadi sawijining gegambaran saka kéwan iku. Mula, proses pangujian kita saiki digambaraké déning pitung puluh taun panawanané Daniel, lan uga déning sajarah pawarta malaékat kapindho sajroné gerakan Millerite.
Ing sajarah pekabaran malaékat kapindho kang diwiwiti tanggal 11 September 2001, ana sawijining mangsa tartamtu lan proses pangujèn kang kanthi pralambang kawejahi minangka pangimpené Nebukadnésar bab kéwan-kéwan; awit sawijining karajan ing ramalan Kitab Suci uga minangka sawijining kéwan. Nebukadnésar lan golongan élit agama Kasdim nggambarake wong-wong kang gagal ing pangajèn, déné Daniel lan telu sekancané kang pinilih nggambarake wong-wong kang kasil ngliwati pangajèn mau. Bisa uga katon kaya kosok baliné, nanging kagagalan Nebukadnésar diteguhake ing pasal telu kitab Daniel.
Ing proses pangujian kang digambarake ing kitab Daniel bab siji lan bab loro, ana tenger-tenger nubuwat tartamtu kang jumbuh karo kayektèn-kayektèn kang mentas diwedharake ing kitab Wahyu. Ing bab siji, “sepuluh dina” nggambarake mangsa pangujian kang ndadekake Daniel nuduhake citra kanthi rupa kang luwih becik lan awak kang luwih lemu amarga dhèwèké mangan panganan kaswargan, déné golongan kasim liyané nuduhake citrané wong-wong kang mangan panganané raja. Miturut pralambanging nubuwat, raja iku sawijining karajan, lan miturut pralambanging nubuwat, raja utawa karajan iku uga sawijining kéwan. Wong-wong kang pasuryané nuduhake asil saka anggoné mangan panganané raja iku nuduhake citrané kéwan mau.
Ing Daniel pasal loro, Daniel lagi ndedonga supaya mangertos “rahasia” kang kasimpen saka pangimpening reca Nebukadnezar. Panjenengané prelu mangertos apa pangimpen iku, lan uga apa tegesé. Panjenengané nggambaraken wong-wong ing dina-dina wekasan kang padha ngupaya mangertos rahasia-rahasia kang ana gandhèng cenèng karo pambukakan segel Wahyu Yesus Kristus, awit pambukakan segel Wahyu Yesus Kristus iku “rahasia” kenabian pungkasan kang dibukak segelé sadurungé mangsa kasempataning sih-rahmat katutup. Kabèh para nabi, kalebu Daniel, padha nandhesaké pratandha dina-dina wekasan. Upayané Daniel kanggo mangertos “rahasia” iku minangka upaya urip-utawa-pati, kaya déné ujian reca kéwan tumrap umaté Allah ing dina-dina wekasan.
“Gusti Allah sampun nedahaken dhateng kula kanthi cetha bilih gambar sato galak punika badhé kabentuk sadèrèngipun mangsaning sih-rahmat katutup; awit punika badhé dados ujian ageng tumrap umatipun Allah, ingkang lumantar punika nasib langgengipun badhé dipuntemtokaken.” Manuscript Releases, volume 15, 15.
Pandongané Daniel, nalika dhèwèké ngupaya mangertèni “rahasia” iku, makili sawijining tetenger tartamtu ing sajarahing umaté Gusti Allah ing dina-dina wekasan. Kitab Daniel nyawisaké loro seksi sing netepaké tetenger “pandonga” ing dina-dina wekasan. Tetenger iku dumunung ing wewengkon wektu sing dilambangaké déning pesen kapindho saka saben garis reformasi.
Latar nubuat saka pandonga loro mau yaiku pitung puluh taun pambuwangan, kang minangka pralambang nggambarake “ping pitu” ing Kaimaman bab nem likur. Ing Daniel bab loro, ing ayat kapisan, jeneng “Nebuchadnezzar” disebut ping pindho, lan panyebutan sawijining tembung ping pindho ing Kitab Suci minangka pralambang pekabaran malaékat kapindho.
Wonten sawetawis rujukan ing seratan-seratanipun Sadhèrèk White ingkang nedahaken bilih Daniel bab tiga minangka pralambang undhang-undhang dinten Minggu. Daniel bab satunggal nggadhahi sadaya titikanipun pawartos malaékat kapisan, lan kita dipunparingi pirsa bilih boten saged wonten pawartos kaping tiga (Daniel bab tiga) tanpa pawartos kapisan lan kaping kalih.
Pacoban bab gambaring kewan iku wis ditemtokake déning Ellen White minangka pacoban kang kudu kita liwati sadurunge wektu kasempatan rampung, lan sadurunge kita dimaterèni. Nalika musik dipunmainaké ing Daniel pasal telu, wektu kasempatan kanthi simbolis ditutup, amarga pasal telu nggambarake angger-angger Minggu. Musiké Nebukadnésar nggambarake lagu kang banjur wiwit dinyanyèkaké déning sundel Tirus marang para ratu ing bumi ing pungkasaning pitung puluh taun simbolis nalika dhèwèké wis dilalekaké.
Lan bakal kelakon ing dina iku, Tirus bakal kalalèkaké pitung puluh taun, miturut dina-dinané siji raja; sawisé pungkasané pitung puluh taun, Tirus bakal ngidung kaya sundel. Jupuken kecapi, mlakua ngubengi kutha, hé sundel kang wis kalalèkaké; gawéa wirama kang endah, kidungena akèh tembang, supaya kowé kaèlinga manèh. Lan bakal kelakon sawisé pungkasané pitung puluh taun, yèn Pangéran bakal ngrawuhi Tirus, lan dhèwèké bakal bali marang bayarané, lan bakal laku sundel karo sakehing karajan ing donya ana ing salumahing bumi. Yesaya 23:15–17.
Sadhèrèk Putri White mratélakaken bilih pawartosipun malaékat tetiga punika minangka tigang ujian.
“Akeh wong sing metu kanggo marani Panganten Kakung miturut piwulanging malaékat kapisan lan kapindho, padha nampik malaékat katelu, yaiku pekabaran pangujian kang pungkasan sing bakal kaparingaké marang jagad, lan sikap kang padha uga bakal dijupuk nalika swara panggilan pungkasan diumumaké.” Review and Herald, October 31, 1899.
Adhedhasar paseksèné sawatara seksi, Daniel bab loro iku pawarta malaékat kang kapindho. Riwayat wiwit malaékat kang kapisan kaparingan kuwasa nganti tekan pangadilan iku riwayat kang digambaraké déning pitung puluh taun anggoné Daniel dadi tawanan. Latar wektu pandongané Daniel ing bab loro dumunung ing sajroning mangsa pitung puluh taun iku, kang dadi pralambang saka “pitung mangsa”.
Pandonga ing bab sanga diwiwiti kanthi nyebut langsung pitung puluh taun. Pandonga loro iku nduweni latar nubuat kang padha persis. Loro-lorone nggambarake aspek-aspek kang beda saka pandonga kang padha, nanging loro-lorone dipapanake ing latar kang padha persis, yaiku “pitung mangsa,” lan loro-lorone laras karo tenger dalan “pandonga” kang dumunung ing sajarah wong satus patang puluh papat ewu ing dina-dina wekasan.
Nalika Daniel ndedonga ing bab sanga, dhèwèké ana ing “mangsa transisi” profètis saka karajan Babil menyang karajan Media lan Persia. Titik transisi iku uga minangka tetenger ing dalan, lan uga jumbuh karo titik transisi sing padha ing gerakan malaékat katelu, nalika umaté Gusti Allah padha mati ing dalan minangka “wong-wong Laodikia”, lan metu saka kubur minangka “wong-wong Filadelfia”. Titik transisi tumrap gerakan malaékat kapisan jumbuh karo titik transisiné Daniel lan gerakan malaékat katelu, lan kateluné gegandhèngan langsung karo “ping pitu” ing Kaimaman bab nemlikur. Transisi saka Filadelfia menyang Laodikia ing gerakan Millerite dumadi kanthi tekané “pepadhang anyar” ngenani “ping pitu” ing taun 1856, lan panulakan sakabèhé marang “ping pitu” sing dumadi sabanjuré ing taun 1863. Daniel ing bab sanga, gerakan malaékat kapisan ing jaman Millerite, lan gerakan malaékat katelu ing jaman kita kabèh nduwèni titik-titik transisi sing jumbuh siji lan sijiné, lan katelu titik transisi iku kabèh dumunung ing sajroning kontèks “ping pitu”.
Ing sajroning sajarahing proses pengujian, Daniel nglambangaké utusan kang diparingi pepadhang, kang banjur dhèwèké enggo bareng luwih dhisik marang telu kancané; kanthi mangkono dhèwèké nggambarake peran kenabian “Elia”, yaiku “swara kang sesambat ana ing ara-ara samun”.
“Rahasia” ing Daniel pasal loro netepake yèn karajan kaping woluné wangsit Kitab Suci iku “kalebu saka pitu” karajan. Minangka gambaran kapisan saka karajan-karajan ing wangsit Kitab Suci, mulané iku nyambung karo gambaran pungkasan saka karajan-karajan ing wangsit Kitab Suci sing kapacak ing Wahyu pasal pitulas. Karajan kaping wolu, amarga “kalebu saka pitu” karajan sadurungé, lagi nyethakaké titik transisi kang netepake Babil modern minangka pasatuan telu-lapis saka naga, kéwan galak, lan nabi palsu. Ing wekasané, impen patungé Nebukadnezar iku nemtokake karajan bumi kaping wolu ing sajarah kenabian.
Karajan iku sawijining kéwan ing ramalan Kitab Suci, mula kayektèn kang dilambangaké déning impen patungé Nebukadnésar iku minangka rujukan kapisan marang kéwan pungkasan, kaya uga diidentifikasi ing Wahyu pasal pitulas. Mulané, impené Nebukadnésar ing pungkasané iku minangka impen babagan patungé kéwan kaping wolu lan pungkasan. Iku impen bab “patungé kéwan”.
Bab punika piyambak minangka paneges tumrap wigatosipun mangertosi titik peralihan ingkang dumados ing gerakan malaékat kaping tiga, nanging “wewadi” punika ugi minangka kunci ingkang nyawijèkaken saha ngukuhaken kathah prakawis ingkang sampun dipunidentifikasi ing artikel-artikel sadèrèngipun ngéngingi sejarah sasampunipun tanggal 18 Juli 2020. Ing artikel-artikel punika, sampun dipunandharaken bilih sekawan tenger margi ing saben gerakan reformasi suci, ingkang dipunlambangaken déning pitung dasa taun pambuwanganipun Daniel, tansah gadhah téma ingkang sami.
Patang tetenger ing jamané Kristus mau dumunung ing sajroning konteks “pati lan patangen”. Tetenger kapisan, kang nggambaraké pawèhing kakuwatan marang pawarta kapisan, yaiku pambaptisané Kristus, pralambanging pati lan patangen. Tetenger kapindho, kang nggambaraké kuciwa kapisan ing sejarah mau, yaiku pati lan patangené Lazarus. Tetenger katelu yaiku anggèné Kristus mlebu ing Yerusalem kanthi kamenangan, kang nggambaraké Panguwuh Tengah Wengi. Kristus lagi tumuju marang pati lan patangené, lan Lazarus, wakil kang urip saka pati lan patangen, mimpin arak-arakan mau. Lazarus uga mbuktèkaké yèn nalika Panguwuh Tengah Wengi diwartakaké, umaté Gusti Allah “dicap”.
“Mukjijat puncak iki, yaiku mbangkitaké Lazarus, dimaksudaké kanggo masang segel Allah ing pakaryané lan ing pangakuné minangka ilahi.” The Desire of Ages, 529.
Tenger wates pangadilan kang kaping papat iku salib, kang uga minangka pati lan wunguné manèh. Mangsa saka patang tenger wates iku dipralambangaké déning pitung puluh taun panangkarané Daniel.
Ing sajarah kaum Millerit, temane yaiku “paugeran sadina kanggo setaun”, lan tanggal 11 Agustus 1840 minangka pangukuhan tumrap paugeran kasebut. Kuciwa kang kapisan iku minangka akibat saka anggone ngetrapake paugeran sadina kanggo setaun kanthi luput. Panguwuh Tengah Wengi minangka panyampurnan paugeran sadina kanggo setaun ing sesambungane karo pameca rong ewu telung atus taun lan pameca rong ewu limang atus rong puluh taun, lan banjur Pangadilan Pamriksan diwiwiti nalika pameca-pameca sadina kanggo setaun kasebut kaleksanan ing tanggal 22 Oktober 1844. Tema sakabehe patang tetenger ing sajarah kaum Millerit yaiku “paugeran sadina kanggo setaun”. Mangsa kang nyakup patang tetenger kasebut dilambangake dening panawanane Daniel kang suwene pitung puluh taun.
Ing jamané Sang Prabu David, témané yaiku “pethining Gusti Allah”. Nalika David wis kaparingan panguwasa, panjenengané banjur mutusaké arep nggawa pethi mau menyang kutha David.
Lan Dawud saya lumampah maju lan saya dados agung, awit Pangeran Yehuwah, Gusti Allahipun sakehing wadya, nunggil kaliyan piyambakipun. 2 Samuel 5:10.
Kuciwa kang kapisan dumadi nalika Uzzah tumindak dosa kanthi ndemek pethi prasetyan. Tetenger dalan kang katelu yaiku nalika David mangerteni yen Pangeran wis mberkahi omahe Obededom, wong Gat, papan pethi prasetyan disimpen wiwit pambrontakane Uzzah. David banjur lunga njupuk maneh pethi prasetyan mau kanggo anggone mlebu ing Yerusalem kanthi kebak kamenangan (nanging garwane malah nuduhake nepsu kang ora samesthine lan rasa “kuciwa” amarga anggone David mlebu). Saben tetenger dalan saka papat mau dilambangake dening pethi prasetyan. Mangsa kang nyakup papat tetenger dalan mau dilambangake dening pitung puluh taun panawanane Daniel.
Ing tanggal 11 September 2001, Islam saka “bilai” katelu diluwari, banjur ditahan manèh. Tanggal 18 Juli 2020 minangka ramalan sing gagal ngenani peranan Islam. Pesen sing nggawa balung-balung garing wong mati dadi urip iku asalé saka “papat angin”, sing dadi pralambang Islam lan makili pesen Pambengoking Tengah Wengi. Karusakan bangsa sing ngetutaké murtadé bangsa lumantar angger-angger dina Minggu ing Amerika Serikat iku digawa déning Islam saka “bilai” katelu. Mangsa saka patang tenger-tenger dalan mau dipralambangaké déning pitung puluh taun panawané Daniel.
Gerakane malaékat kapisan nggambarake gerakane malaékat katelu, lan pawarta Panguwuh Tengah Wengi ing sajarah Millerit iku minangka sawijining koreksi tumrap ramalan sing gagal, kang njalari kuciwa kang kapisan.
Wong-wong kang kuciwa iku weruh saka Kitab Suci manawa wong-wong mau lagi ana ing mangsa tundha, lan manawa wong-wong mau kudu kanthi sabar ngenteni kayektenaning wahyu iku. Bukti kang padha sing nuntun wong-wong mau supaya ngarep-arep marang Gustiné ing taun 1843, uga nuntun wong-wong mau supaya ngarep-arep marang Panjenengané ing taun 1844.” Early Writings, 247.
Bukti kang padha ngenani serangan Islam marang Nashville iku uga minangka bukti ngenani serangan marang Nashville kang bakal dumadi minangka tanggapan marang pameksan pangibadah ing dina Minggu. Tulisan-tulisan Roh Pameca ora tau mleset. Ramalan ngenani serangan marang Nashville kaandharaké ing tulisan-tulisan Roh Pameca. Ramalan bab Nashville bakal kawujud, nanging ramalan ngenani serangan marang Nashville bakal adhedhasar pambeneran tumrap ramalan sadurungé kang wis gagal, kaya kang dumadi ing sajarah Millerite. Iku kawujud ing tengering dalan kaping papat, yaiku tengering dalan kang nglambangaké “pangadilan”.
Yesus tansah nggambarake pungkasan kanthi wiwitan, lan tengara kapisan ing tanggal 11 September 2001 yaiku serangan saka Islam, mula ing pangadilan undhang-undhang dina Minggu, bakal ana serangan Islam marang Nashville. Serangan iku pancen bisa uga nyakup sasaran liyane, nanging pawarta Panguwuh Tengah Wengi iku pawarta kang mbenerake pawarta kang njalari kuciwa kang kapisan. Kuciwa kang kapisan iku disebabake dening dosa ngetrapake unsur wektu marang pameca kasebut, dudu dening tembung-tembunge Ellen White.
Wigati dimangertèni yèn patang tetenger kang diwiwiti nalika “panguwatan” pawarta kapisan (kang ing kitab Daniel dumadi ing wiwitané pitung puluh taun simbolis) iku tansah diatur déning tema kang padha. Yèn panjenengan wis nampa tanggal 11 September 2001 minangka kagenepan pameca, sacara profètis panjenengan wis mangan “kitab kang didhelikaké”. Sathithik banget wong kang pancèn mangan kayektèn iku, nanging ana sawatara wong, kaya kang dilambangaké déning Daniel, kang netepaké tekad ing sajroning atiné supaya ora kacemaran déning panganan Babil. Nanging ana wong-wong kang ngaku pracaya yèn tanggal 11 September 2001 iku kagenepan pameca, nanging padha ngandharaké panemu yèn iku dudu Islam, nanging kulawarga Bush, utawa para globalis, utawa para Yésuit, utawa CIA, utawa sawijining gabungan saka pihak-pihak kang adaté kerep dianggo déning para panyusun téyori konspirasi modhèren. Minangka Alfa lan Oméga, Yésus nggambaraké wekasan kanthi wiwitan, mula yèn kita klèru ngenani apa kang dilambangaké sacara profètis ing tanggal 11 September 2001, kita lagi ngrusak kabisan kita kanggo mérang kanthi bener Sabdaning “kayektèn” kang asipat profètis.
“Pangwasa”ing pesen kapisan ing sajarah Millerite yaiku Islam saka Bilai kapindho, lan pangwasa iku minangka pralambang tumrap pangwasa ing tanggal 11 September 2001, kang katindakake déning Islam saka Bilai katelu.
Islam ing tenger dalan kapisan nuduhaké Islam ing tenger dalan pungkasan. Tenger dalan pungkasan nglambangaké pangadilan, lan Amérika Sarékat diadili ing wektu undhang-undhang dina Minggu. Pawarta kapindho saka Yéheskièl ing bab telung puluh pitu iku kang nguripaké wong-wong mati, lan pawarta iku minangka pawarta ing tenger dalan katelu, yaiku Panguwuh Tengah Wengi. Iku pawarta panyegelan, kaya kang dilambangaké déning anggoné Kristus mlebu kanthi kamenangan nalika nitih “kuldi”, sawijining pralambang Islam. Pawarta panyegelan Panguwuh Tengah Wengi digawa déning Islam.
Dhuh, kandhanana putriné Sion: Lah, Ratumu rawuh marang kowé, andhap-asor, lan lenggah nunggang kuldi, lan anak kuldi, anaké kuldi. Matius 21:5.
Pamecané Yeheskiel kang kapindho asalé saka “patang angin”, kang uga minangka pralambang Islam. Bebener iki pancèn kudu dimangertèni kanthi cetha, amarga pawarta kang diarani Panguwuh ing Tengah Wengi iku pawarta kang ngenali Islam ing Bilai Katelu minangka kakuwatan kang nekakaké paukuman marang Amérika Sarékat nalika angger-angger dina Minggu ditetepaké lan njalari karusakan nasional kang dumadi sawisé katetepan iku.
Pitung Trompèt ing Wahyu iku minangka paukumané Allah tumrap pepaksaane pangibadah dina Minggu déning Roma kapir lan Roma kapapalaké.
-
Papat Sangkakala kang kapisan dipunlampahaken nglawan Roma kapir sasampunipun Konstantinus netepaken angger-angger Minggu kapisan ing taun 321.
-
Sangkakala kaping gangsal lan kaping enem (sing uga minangka Bilai kapisan lan kapindho saka Islam), iku paukumaning Allah tumrap Roma kapausan marga saka angger-angger Minggu kapausan sing ditetepaké ing Konsili Orléans, ing taun 538.
-
Kalasangka kapitu (yaiku bilai katelu saka Islam), iku paukuman kang ditibakaké marang Amérika Sarékat nalika bangsa iku ngetrapaké pangibadah dina Minggu ing mangsa cedhak ing tembé.
Islam ing Bilai Katelu nggambarake tetenger kapisan ing tanggal 11 September 2001. Ramalan ngenani serangan Islam marang Nashville ing tanggal 18 Juli 2020 kang ora kayektenan nggambarake kuciwa kapisan, yaiku tetenger kapindho. Pawarta bab “angin papat” Islam, kaya kang kagambarake ing pamecane Ezekiel kang kapindho ing bab telung puluh pitu, nggambarake Panguwuh Tengah Wengi, yaiku tetenger katelu, lan banjur teka tetenger kapapat, yaiku kayektenane ramalan tanggal 18 Juli 2020 kang ora kayektenan mau, nalika anane undhang-undhang dina Minggu. Iku papat tetenger profetis kang dumadi ing sejarah profetis wong satus patang puluh papat ewu, kaya kang kagambarake lumantar pitung puluh taun anggone Daniel dadi tawanan.
Pangakoning marang pesen Pekik Tengah Wengi iku sawijining unsur utama saka “rahasya” kang kawedharaké lumantar pralambang marang Daniel, nalika dhèwèké ndedonga supaya mangertèni impèn patungé Nebukadnésar. Pandongané iku sawijining tenger dalan kang dumunung ing pungkasané telung setengah dina patiné wong seksi loro ing Wahyu pasal sewelas. Pandonga Daniel miturut Imamat pasal rong puluh enem, kaya kacathet ing pasal sanga, kadadéan ing taun kapisané Darius. Iki nempataké pandongané ana ing titik-titik transisi.
Titik transisi ing sajarah Millerite yaiku taun 1856 nalika gerakan Millerite ngalami transisi saka Philadelphia menyang Laodicea miturut James lan Ellen White. Ing taun kang padha, “pepadhang anyar” ngenani “pitu kaping” rawuh ing artikel-artikel Hiram Edson ing Review and Herald, nanging ing taun 1863 (“pitu kaping” salajengipun), “pitu kaping” ditolak sakabehe. Daniel ndedonga “pandonga” kang diidhèntifikasi minangka “tambane” tumrap “panyebaran” saka “pitu kaping” ing titik transisi antarané karajan kapisan lan kapindho ing ramalan Kitab Suci.
Telung lan satengah iku minangka pralambang tumrap sèwu rong atus sawidak taun, kang salajengipun uga minangka pralambang saka “pitu mangsa.” Ing tanggal 18 Juli 2020, gerakan Laodikia saka Future for America mratélakaké pambrontakan marang pepakoné Gusti Allah supaya aja manèh nggandhulaké sawijining piweling kenabian marang wektu. Gerakan mau banjur “dipatèni” lan “diprècah” ing dalan saka Wahyu sewelas, kang mlintas ing lebaké Yéhezkièl kang kebak balung-balang garing kang mati. Ing pungkasaning mangsa “diprècah” mau, kang uga minangka “wektu ngentèni” saka pasemon prawan sepuluh, sapunika wong-wong mau lagi katimbalan metu saka kuburané déning “swara kang sesambat” saka sajroning “ara-ara samun” saka telung dina lan satengah mau.
Kados déné kaum Millerit ing pungkasanipun mangertos bilih nalika punika sami wonten ing “mangsa panantosan” ing Matéus bab selangkung lan Habakuk bab kalih, makaten ugi, “seksi kalih ingkang pejah” kedah mangertos wonten ing pundi piyambakipun nalika “swanten ing ara-ara samun” nguwuh. Piyambakipun kedah mangertos bilih piyambakipun sami “kasebar”. Pangertosan punika minangka timbalan supados ngaturaken “pandonga”, nanging boten namung pandonga; punika timbalan supados ngaturaken pandonganipun Daniel miturut Imamat bab nem likur. Tanpa pandonga ingkang mligi punika, boten wonten kawungon rohani. Kawungon rohani punika nandhani titik pangalihan saking Laodikia dhateng Filadelfia lan nuwuhaken fénoména profétis bilih ingkang kaping wolu punika kalebet ingkang pitu, kados ingkang dipunkukuhaken déning recanipun Nebukadnezar ing Daniel bab kalih.
Nalika pandonga mratobat lan pangakèn dosa mau wis katindakaké, janjié yaiku yèn Allah banjur bakal ngèlingi prejanjiané lan nglumpukaké umat-Né kang kasebar. Wangsit kapisané Ezekiel nglumpukaké balung-balung mau dadi siji, lan banjur wangsité bab “patang angin” ngowahi “wong-wong Filadelfia” kang mentas lair dadi bala perang kang gagah prakosa… sawijining bala perang kang gagah prakosa sing, miturut Wahyu sewelas, banjur kudu “diangkat munggah menyang swarga” bebarengan karo “méga para malaékat”. Sawisé iku, wong-wong mau dadi “panji-panji”-Né Pangéran.
“Wewadi” ing Daniel bab loro, kaya kang saiki lagi diwedharake dening Singa saka taler Yehuda, ngukuhake fenomena “kang kawolu iku saka pitu mau”…lan saben unsur pameca liyane ing Daniel bab loro salaras karo urut-urutane pameca bab seksi loro ing Wahyu bab sewelas. Seksi loro ing Wahyu bab sewelas “diangkat minangka panji” ing “jam” kang padha karo dumadine undhang-undhang dina Minggu, awit seksi loro mau diangkat nalika “lindhu gedhe” ing Wahyu bab sewelas. “Lindhu gedhe” mau nglebur saprasepuluh perangan kutha iku, lan Amerika Serikat iku ratu kang utama ing antarane “ratu sepuluh”, kaya dene Prancis biyen, nalika “lindhu” Revolusi Prancis numpes Prancis minangka panggeneping Wahyu bab sewelas.
Panggenepan kang sampurna saka lindhu iku kaleksanan tumrap kéwan “bumi”, lan undhang-undhang dina Minggu ing karajané kéwan bumi iku njalari panggoncangan. Panggenepan kang sampurna saka “lindhu” ing Wahyu sewelas yaiku undhang-undhang dina Minggu nalika kéwan “bumi” iku “digoncang” lan kamurtadan nasional disusul déning karusakan nasional. Ing wayah iku, seksi loro iku “kaangkat minangka panji”. Kekaroné “munggah menyang swarga ing sajroning méga-méga”, padha kaya nalika Kristus minggah menyang swarga kaping pungkasan. Pangandikané kang pungkasan marang para sakabat, kang dadi pralambang tumrap umaté Gusti Allah ing dina-dina wekasan, kang uga bakal kaangkat menyang swarga minangka panji, kacathet ing kitab Lelakoné Para Rasul.
Panjenengané banjur ngandika marang wong-wong mau, “Dudu wewenangmu kanggo mangertèni wektu utawa mangsa, kang wus ditetepaké déning Sang Rama miturut panguwaosé piyambak. Nanging kowé bakal nampa pangwaos, samangsa Sang Roh Suci tumurun marang kowé; lan kowé bakal dadi seksi-seksiku ana ing Yérusalèm, lan ing saindhenging Yudéa, lan ing Samaria, tuwin tekan ing pérangan bumi kang paling adoh.” Sawisé Panjenengané ngandika mangkono, nalika wong-wong mau padha ndeleng, Panjenengané kasuwung munggah; lan ana méga kang nampani Panjenengané nganti sirna saka pandelengé. Lelakone Para Rasul 1:7–9.
Wong-wong sing arep dadi “panji” kudu nyingkur panganggone “wektu lan mangsa”, manawa padha kepéngin nampa pangwasané Roh Suci supaya bisa ngrampungaké pakaryan saka “panji” iku.
“Wewadi” kang kawedharaké marang Daniel ing bab loro iku wewadiné Wahyu Yésus Kristus kang segelé dibukak ora suwé sadurungé mangsa sih-rahmat dipungkasi. “Wewadi” iku nyakup “sajarah kang siningid” saka “Gludhug Pitu.” Sajarah iku ditata adhedhasar tembung Ibrani kang kawangun kanthi nyawijèkaké aksara kapisan, kaping telulas lan pungkasan saka abjad Ibrani. Nalika aksara-aksara mau digabungaké, kawangun tembung Ibrani kang ateges “kayektèn.” Yésus iku “kayektèn”, kang uga minangka Kang Wiwitan lan Kang Wekasan. Aksara telu iku nggambaraké tatanan saben gerakan réformasi gedhé, amarga aksara-aksara iku nggambaraké malaékat kapisan, kapindho lan katelu. Aksara-aksara iku nggambaraké prosès panyucèn kanthi telung tataran kang digambaraké déning Daniel ing bab rolas kanthi tetembungan “disucèkaké, diputihaké lan diuji”. Prosès pangujian lan panyucèn kanthi telung tataran iku wis diandharaké déning Future for America sasuwéné luwih saka rong dasawarsa, nanging saiki wis kawruhan yèn prosès iku nggambaraké sawijining “sajarah kang siningid” ing sajroning garis-garis réformasi kang suci. “Sajarah kang siningid” iku minangka kasembadan kang sampurna saka “Gludhug Pitu” kang disegel nganti saiki, ora suwé sadurungé mangsa sih-rahmat dipungkasi.
Wis suwe dingertèni yèn Pitu Gludhug iku nggambarake sawijining “pangrincèning prastawa-prastawa kang kelakon ing sangisoré pawarta malaékat kang kapisan lan kapindho,” lan uga nggambarake “prastawa-prastawa ing tembé kang bakal kababar miturut runtutané.” Saiki wis kababar lumantar Wahyu bab “bebener,” yèn telung pratandha pungkasan saka sawijining garis reformasi iku minangka “sajarah kang kaumpet” saka Pitu Gludhug. Pratandha-pratandha mau diwiwiti saka kuciwane kang “kapisan” lan dipungkasi ing kuciwane kang “pungkasan.” Pratandha ing tengah iku yaiku Panguwuh Tengah Wengi. Kuciwa kang kapisan nandhani wiwitané “wektu nunggu”, kang dipungkasi ing Panguwuh Tengah Wengi. Pawarta saka Panguwuh Tengah Wengi iku rampung ing “pangadilan” ing ngendi kuciwa kang pungkasan ditandhani.
Kuciwa ingkang kapisan ing Daniel bab kalih inggih punika nalika Daniel sadhar bilih piyambakipun sampun katrapan “katetepan paukuman pati”. Piyambakipun lajeng nyuwun “wekdal”, saéngga nandhani wiwitanipun “mangsa ngentosi”. Bab punika nuntun piyambakipun dhateng pangertosan bab “wewadi”, inggih punika pawartos Panguwuh Tengah Wengi, ingkang lajeng kaaturaken dhateng Nebuchadnezzar supados piyambakipun saged “ngadili” pawartosipun Daniel.
“Pangadilan” Nebukadnésar tumrap impèn lan tafsir sing dipasrahaké déning Daniel nandhani tenger katelu saka telung tenger sing makili “sajarah sing kasumput” saka Pitu Gludhug. Pangadilan iku uga kaangkat ing Daniel pasal telu, kang makili prinsip sing kanthi mantep digunakaké ing kitab Daniel lan Wahyu, yaiku prinsip “diwulang manèh lan diambakaké”.
Kita bakal ngrembug bab katelu ing artikel sabanjure, nanging ing kene prayoga dituduhake manawa pangadilan ing tetenger katelu ing bab katelu nuduhake kuciwa pungkasan kang wis dipralambangake dening kuciwa kapisan. “Sajarah kang siningid” saka Gludhug Pitu nuduhake telung tetenger, kang diwiwiti lan dipungkasi kanthi kuciwa. Ing Daniel bab kapindho, kuciwa kapisan digandhengake karo “dhawuh paukuman pati” saka Nebuchadnezzar, lan ing bab katelu kuciwa pungkasan digandhengake karo “dhawuh paukuman pati” liyane saka Nebuchadnezzar.
“sajarah kang kapingid,” saka “loro seksi,” kang makili gerakan Future for America, makili kuciwane tanggal 18 Juli 2020. Sabanjure diwiwiti “wektu ngentèni” kaya dene digambarake déning “telung dina setengah” ing Wahyu pasal sewelas. Tanginé lan wunguné manèh wong-wong kang “dipatèni ana ing dalan-dalan” déning kéwan galak kang munggah saka “jurang tanpa dhasar” katrangané rinci kanthi cetha ana ing Sabda Allah kang sipaté nubuat; nanging ing tataran kang prasaja, nalika loro seksi mau tangi, wong-wong mau padha mangertèni “rahasya” kang digambarake ing Daniel pasal loro.
“Wadi” punika inggih punika pawartos Panguwuh ing Tengah Wengi, ingkang salajengipun dipunwartosaken déning tiyang-tiyang wau ngantos Daniel bab tiga, nalika undhang-undhang dinten Minggu ingkang sampun caket wekdalipun punika dumugi, saha kuciwaning pangajeng-ajeng ingkang pungkasan kalampahan. Kuciwaning pangajeng-ajeng ingkang kapisan dipunalami déning tiyang-tiyang ingkang dipunlambangaken minangka “Daniel” ing tanggal 18 Juli 2020. Kuciwaning pangajeng-ajeng ingkang pungkasan dipunalami déning pamimpinipun “raja sedasa”, inggih punika Amérika Sarékat, nalika kamurtadan nasional ndadosaken karisakan nasional ingkang asalipun saking Islam.
Kita bakal ngrampungake ringkesan lan panutup saking Daniel pasal kalih ing artikel salajengipun.
“Setan wus njupuk donya dadi tawanan. Panjenengané wis nglairaké sawijining sabat brahala, kang lahiré kaya-kaya diparingi wigati kang gedhé. Panjenengané wis nyolong pangabekti saka jagad Kristen adoh saka Sabaté Gusti tumuju marang sabat brahala iki. Donya sujud marang sawijining tradhisi, sawijining pepakon gawéan manungsa. Kaya déné Nebukadnezar ngadegaké reca emasé ing tanah rata Dura, lan kanthi mangkono ngluhuraké awaké dhéwé, mangkono uga Setan ngluhuraké awaké dhéwé ana ing sabat palsu iki, kang tumrap iku panjenengané wis nyolong tandha kaurmataning swarga.” Review and Herald, 8 Maret 1898.