The last promise of the Old Testament is that before the great and terrible day of the Lord, Elijah would come.
Prasetya pungkasan ing Prajanjian Lawas yaiku yèn sadurungé tekaning dina gedhé lan nggegirisi saka Pangéran, Élia bakal rawuh.
Remember ye the law of Moses my servant, which I commanded unto him in Horeb for all Israel, with the statutes and judgments. Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: And he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse. Malachi 4:4–5.
Elingana angger-anggeré Musa, abdiningSun, kang Ingsun dhawuhaké marang dhèwèké ana ing Horeb kanggo sakehing Israèl, kalawan pranatan-pranatan lan paukuman-paukuman. Lah, Ingsun bakal ngutus marang kowé Nabi Élia sadurungé tekaning dina Pangéran kang agung lan nggegirisi: lan dhèwèké bakal mbalèkaké manahé para bapa marang anak-anaké, lan manahé anak-anak marang para bapakné, supaya yèn Ingsun rawuh, Ingsun aja nganti nggebag bumi kalawan ipat-ipat. Malakhi 4:4–5.
The Elijah that comes in advance of “the great and dreadful day of the Lord,” is an individual messenger, and also the movement associated with the message the messenger proclaims. The Elijah that is sent is therefore the one hundred and forty-four thousand who do not taste death, just as Enoch and Elijah represent. They are those who are lifted up as an ensign at the soon-coming Sunday law.
Élia sing rawuh sadurungé “dina gedhé lan nggegirisi kagungané Pangéran,” iku sawijining utusan pribadi, lan uga sawijining gerakan kang magepokan karo pekabaran sing dipratelakaké déning utusan mau. Mulané, Élia sing kautus iku ya iku wong satus patang puluh papat ewu sing ora ngraos pati, kaya déné Henokh lan Élia makili. Wong-wong mau iku wong-wong sing kaangkat dadi panji nalika hukum Minggu kang enggal rawuh.
The last day Elijah was also represented by John the Baptist, but John did not represent the one hundred and forty-four thousand. He represented those who join the movement and accept the message of the last day messenger, who are then murdered by the papacy in the hour of the Sunday law crisis that begins at the soon coming Sunday law and ends when Michael stands up and the papacy comes to its end with none to help.
Élia ing dina pungkasan ugi dipunlambangakên déning Yohanes Pambaptis, nanging Yohanes botên makili satus patang puluh papat èwu punika. Panjenenganipun makili tiyang-tiyang ingkang gabung kaliyan gerakan punika lan nampi pawartos saking utusan ing dina pungkasan, ingkang lajeng dipunpejahi déning kapausan ing wekdal krisis hukum Minggu ingkang kawiwitan nalika hukum Minggu ingkang badhé enggal rawuh dipuntegakakên lan mungkasi nalika Mikhaèl jumeneng, sarta kapausan dumugi ing pungkasanipun tanpa wontên tiyang ingkang mitulungi.
Elijah is represented on Mount Carmel and John is represented in Herod’s banquet hall. Those two historical witnesses identify the two groups of God’s last day people represented in Revelation chapter seven. The one hundred and forty-four thousand and the great multitude align with Mount Carmel and Herod’s birthday party. Those two prophetic lines provide a sound point of reference to carefully identify the elements of the eighth head, that is of the seven heads in Revelation seventeen, with enough prophetic detail to clarify how and why the last president, which is the eighth president that is of the seven, becomes the great dictator of the United States in the last movements of the sixth kingdom of Bible prophecy.
Éliah dipratélakaké ana ing Gunung Karmèl lan Yokanan dipratélakaké ana ing balé pésta jamuan Hérodès. Kaloro seksi sajarah mau ngenali kaloro golongan umat Allah ing dina-dina pungkasan sing dipratélakaké ana ing Wahyu pasal pitu. Wong satus patang puluh papat éwu lan wong akèh banget iku sajajar karo Gunung Karmèl lan pésta ulang taun Hérodès. Kaloro garis wangsit mau maringi titik acuan sing kukuh kanggo kanthi teliti ngenali unsur-unsur saka sirah kaping wolu, yaiku sing kalebu saka pitu sirah ing Wahyu pitulas, kanthi rinciyan wangsit sing cekap kanggo njlentrehaké kepriyé lan yagéné présidhèn pungkasan, yaiku présidhèn kaping wolu sing kalebu saka pitu mau, dadi diktator gedhé ing Amérika Sarékat ing gerakan-gerakan pungkasan saka karajan kaping nem ing wangsit Kitab Suci.
At the Sunday law the threefold union is accomplished.
Nalika angger-angger dina Minggu iku ditetepake, satunggaling paseduluran telu rupa punika kaleksanan.
“By the decree enforcing the institution of the Papacy in violation of the law of God, our nation will disconnect herself fully from righteousness. When Protestantism shall stretch her hand across the gulf to grasp the hand of the Roman power, when she shall reach over the abyss to clasp hands with Spiritualism, when, under the influence of this threefold union, our country shall repudiate every principle of its Constitution as a Protestant and republican government, and shall make provision for the propagation of papal falsehoods and delusions, then we may know that the time has come for the marvelous working of Satan and that the end is near.” Testimonies, volume 5, 451.
“Lumantar dekret sing ngetrapaké pangadegé Kapapan kanthi nglanggar angger-anggering Allah, bangsa kita bakal mecah sesambungané kanthi tuntas saka kabeneran. Nalika Protestantisme mbentangaké tangané nyabrang jurang kanggo nggenggem tangan kakuwatan Roma, nalika iku bakal ngulurkaké tangané ngliwati telenging jurang kanggo salaman karo Spiritualisme, nalika, ing sangisoré pangaribawaning uni telu iki, nagara kita bakal nampik saben asas Konstitusi-né minangka pamaréntahan Protestan lan republik, lan bakal nyawisaké dalan tumrap panyebaran kasalahan lan pangapusaning akal saka kapapan, nalika iku kita bisa mangertèni manawa wekdalé wis rawuh tumrap pakaryan Satan kang nggumunaké, lan manawa pungkasan wis cedhak.” Testimonies, jilid 5, 451.
Yet in this illustration there is a sequence, and that sequence is a subject of the inspired word. It is an event that happens at the decree, which in one sense is a singular event, but it is actually a very careful sequence of events. At the “decree” the United States ceases to be the sixth kingdom of Bible prophecy, which means that it is there that the seventh kingdom begins, but the seventh kingdom agrees to give their kingdom unto the beast. When the false prophet is defeated, the dragon takes its position, and immediately gives half its kingdom to the beast.
Nanging ing sajroning pralambang iki ana runtutan, lan runtutan iku dadi sawijining prakara ing sabda kang kasurung ilham. Iku sawijining prastawa kang dumadi nalika dekret dipangandikakake, kang ing siji pangertèn minangka prastawa tunggal, nanging satemené iku sawijining runtutan prastawa kang kalakon kanthi temen lan titi. Nalika “dekret” iku, Amérika Sarékat mandheg dadi karajan kaping nem ing ramalan Kitab Suci, kang tegesé ana ing kono karajan kaping pitu wiwit diwiwiti, nanging karajan kaping pitu mau sarujuk masrahaké karajané marang kéwan iku. Nalika nabi palsu dikalahaké, naga iku njupuk papane, lan sanalika masrahaké satengahing karajané marang kéwan iku.
At Mount Carmel, there were four hundred and fifty prophets of Baal, and there four hundred prophets of the grove who were in Samaria eating at Jezebel’s table.
Ing Gunung Karmèl ana patang atus sèket nabi-nabi Baal, lan ana patang atus nabi-nabi grojogan suci kang ana ing Samaria padha mangan ana ing méjané Isebel.
Now therefore send, and gather to me all Israel unto mount Carmel, and the prophets of Baal four hundred and fifty, and the prophets of the groves four hundred, which eat at Jezebel’s table. 1 Kings 18:19.
Mulane sapunika utusana, lan kumpulna marang aku sakehe wong Israèl ana ing Gunung Karmèl, uga para nabi Baal cacahé patang atus sèket, lan para nabi alase Asyera cacahé patang atus, kang padha mangan ana ing méjané Izébèl. 1 Raja-Raja 18:19.
Elijah identifies the confrontation at Mount Carmel as a controversy, not only the question of who was the true God, but also that it was a controversy over who was the true prophet.
Élia netepaké yèn adu pangadegan ing Gunung Karmèl iku minangka sawijining pasulayan, ora mung prakara sapa Gusti Allah kang sejati, nanging uga yèn iku minangka pasulayan bab sapa nabi kang sejati.
Then said Elijah unto the people, I, even I only, remain a prophet of the Lord; but Baal’s prophets are four hundred and fifty men. 1 Kings 18:22.
Banjur Éliah ngandika marang wong akèh iku, Aku, aku piyambak waé, sing isih kari dadi nabi Pangeran Yehuwah; nanging para nabi Baal ana patang atus sèket wong. 1 Kings 18:22.
When Elijah’s offering was consumed by the fire that came down out of heaven, he then slew the four hundred and fifty prophets of Baal with his own hands.
Nalika pisungsungé Élia kaentèkaké déning geni sing mudhun saka swarga, banjur dhèwèké nyembelèh patang atus sèket nabi-nabiné Baal nganggo tangané dhéwé.
And Elijah said unto them, Take the prophets of Baal; let not one of them escape. And they took them: and Elijah brought them down to the brook Kishon, and slew them there. 1 Kings 18:40.
Élia banjur ngandika marang wong-wong mau, “Cekelen nabi-nabiné Baal; aja nganti ana siji waé saka antarané wong-wong iku bisa oncat.” Banjur wong-wong mau nyekel wong-wong iku; sarta Élia ngirid wong-wong mau mudhun menyang kali Kison, lan matèni wong-wong mau ana ing kono. 1 Para Raja 18:40.
Baal was a false masculine deity, and the four hundred prophets of the grove, who were still with Jezebel, eating at her table in the city of Samaria were the prophets of the female deity, Ashtaroth. The female deity survived Elijah’s slaughter of the prophets of Mount Carmel.
Baal iku sawijining déwa lanang palsu, lan patang atus nabi saka grojogan suci, sing isih ana bebarengan karo Izebel, padha mangan ana ing méjané ing kutha Samaria, iku nabi-nabi saka déwi wadon, Asytoret. Déwi wadon iku slamet saka pambantaian sing dilakoni Élia marang para nabi ing Gunung Karmel.
“The people upon the mountain prostrate themselves in terror and awe before the unseen God. They cannot look upon the bright, consuming fire sent from Heaven. They fear that they will be consumed in their apostasy and sins. They cry out with one voice, which resounds over the mountain, and echoes to the plains below them with terrible distinctness, ‘The Lord, he is the God; the Lord, he is the God.’ Israel is at last aroused and undeceived. They see their sin and how greatly they have dishonored God. Their anger is aroused against the prophets of Baal. With fearful terror, Ahab and Baal’s priests witnessed the wonderful exhibition of Jehovah’s power. Again is heard, in startling words of command, the voice of Elijah to the people, ‘Take the prophets of Baal; let not one of them escape.’ And the people were ready to obey the word of Elijah. They seized the false prophets who had deluded them, and brought them to the brook Kishon, and there Elijah, with his own hand, slew these idolatrous priests.” Review and Herald, October 7, 1873.
“Bangsa kang ana ing gunung iku sujud kanthi rasa wedi lan ajrih ana ing ngarsané Allah kang ora kasatmata. Wong-wong mau ora bisa nyawang geni padhang kang ngentekaké, kang kautus saka Swarga. Wong-wong mau wedi manawa bakal katumpes ana ing murtad lan dosa-dosané. Wong-wong mau sesambat kanthi swara saiyeg, kang nggemuruh ngliwati gunung, lan nggemak tekan ing dhataran ing ngisoré kanthi cetha kang nggegirisi, ‘Pangéran, Panjenengané iku Allah; Pangéran, Panjenengané iku Allah.’ Israel wekasané kagugah lan ora kasasar manèh. Wong-wong mau weruh dosané lan sepira gedhéné wong-wong mau wis ngasoraké pakurmatané Allah. Nesuné wong-wong mau kaobong tumrap para nabi Baal. Kanthi rasa wedi kang nggegirisi, Ahab lan para imamé Baal nyeksèni pamedhar kakuwasané Yéhuwah kang nggumunaké. Manèh kaprungu, kanthi tembung parentah kang ngagetaké, swarané Élia marang bangsa iku, ‘Cekelen para nabi Baal; aja nganti ana siji waé saka antarané kang uwal.’ Lan bangsa iku wus siyap manut marang pangandikané Élia. Wong-wong mau nyekel para nabi palsu kang wis nasaraké wong-wong mau, lan nuntun wong-wong mau menyang kali cilik Kishon, lan ana ing kono Élia, nganggo tanganné dhéwé, nyédani para imam nyembah brahala iki.” Review and Herald, October 7, 1873.
Mount Carmel typifies the soon-coming Sunday law in the United States. It is then that the ensign of the one hundred and forty-four thousand (typified by Elijah), is lifted up. It is there that the genuine Protestant horn is distinctly manifested in contrast with the counterfeit Protestant horn, who is in Samaria, eating Jezebel’s diet. It is there that the Republican horn that had become the horn of both church and state leading up to Mount Carmel comes to its end as the sixth kingdom of Bible prophecy. What remains then is Ahab, and his tenfold nation, and Jezebel, who has been hiding in Samaria, while she dines with apostate Protestants. The sixth kingdom is finished, and the rain then comes without measure.
Gunung Karmel nggambarake angger-angger Minggu sing bakal enggal teka ing Amerika Serikat. Nalika semono iku, panji-panji saka wong satus patang puluh papat ewu (sing dilambangake déning Elia) diangkat. Ana ing kono sungu Protestan sing sejati kawedhar kanthi cetha minangka kosok baline sungu Protestan palsu, sing ana ing Samaria, mangan panganané Izébel. Ana ing kono uga sungu Républikan, sing wis dadi sungu saka gréja lan nagara bebarengan nganti tumeka Gunung Karmel, tekan ing pungkasane minangka karajan kaping nem ing ramalan Kitab Suci. Sing banjur isih kari yaiku Akhab, lan bangsané sing tikel sepuluh, lan Izébel, sing wis ndhelik ing Samaria, nalika dheweke dhahar bebarengan karo wong-wong Protestan murtad. Karajan kaping nem wus rampung, lan banjur udan teka tanpa ukuran.
At Herod’s birthday party, Elijah, represented by John the Baptist is in the Roman prison awaiting deliverance or death. There are no prophets of Baal to accomplish the dance of deception, just Salome, Jezebel’s daughter. Herod and his royal friends are drunk with the wine of Babylon, for his birthday also represents the Sunday law, and all nations began to drink the wine of Babylon on September 11, 2001, well before the soon coming Sunday law.
Ing pésta pengetan dinané miyos Hérodès, Élia, sing kaagem pralambang déning Yohanes Pembaptis, ana ing pakunjaran Rum, ngentèni pangluwaran utawa pati. Ora ana para nabi Baal kanggo nglakoni jogèd pamblèsèdan; mung Salomé, putriné Izébel. Hérodès lan para kancané kraton padha mendem déning anggur Babil, awit dina miyosé uga nggambarake angger-angger Minggu, lan kabèh bangsa wiwit ngombé anggur Babil ing tanggal 11 September 2001, adoh sadurungé angger-angger Minggu sing enggal rawuh.
And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. For all nations have drunk of the wine of the wrath of her fornication, and the kings of the earth have committed fornication with her, and the merchants of the earth are waxed rich through the abundance of her delicacies. Revelation 18:1–3.
Sawisé iku aku weruh malaékat liyané tumurun saka swarga, kagungan kakuwasan gedhé; lan bumi padhang marga saka kamulyané. Lan dhèwèké nguwuh kanthi rosa nganggo swara banter, mangkéné: Babil gedhé wis rubuh, wis rubuh, lan wis dadi panggonané dhemit-dhemit, lan kubuné saben roh ala, lan sangkaré saben manuk najis lan kang disengiti. Amarga sakèhé bangsa wis padha ngombé saka anggur bebenduné cabulé, lan para ratu ing bumi wis padha laku jina karo dhèwèké, lan para sudagar ing bumi wis dadi sugih marga saka lubèré kasugihaning kanikmatané. Wahyu 18:1–3.
These three verses were fulfilled when the great buildings of New York, the twin towers were thrown down by a touch of God.
Katelu ayat iki kasembadan nalika gedhong-gedhong agung ing New York, yaiku menara kembar, diuncalaké rubuh déning sawijining jamahané Allah.
“Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.
“Apa saiki metu tembung manawa aku wis ngumumake yen New York bakal kasirnakaké déning gelombang pasang? Iki ora tau dakucapaké. Aku wis ngucap, nalika aku nyawang gedhong-gedhong agung sing lagi dibangun ing kana, lantai demi lantai, ‘Pemandhangan kang nggegirisi apa ta sing bakal kelakon nalika Pangéran jumeneng kanggo ngoyagaké bumi kanthi nggegirisi! Banjur tembung-tembung ing Wahyu 18:1–3 bakal kaleksanan.’ Sakabèhé pasal kaping wolulas saka kitab Wahyu iku minangka pepéling bab apa sing bakal nekani bumi. Nanging aku ora nampa pepadhang mligi bab apa sing bakal nekani New York, kejaba mung iki sing dakmangertèni, yaiku yèn ing sawijining dina gedhong-gedhong agung ing kana bakal dirubuhaké déning puteran lan kabalikaning panguwasané Gusti Allah. Saka pepadhang sing kaparingaké marang aku, aku mangertèni yèn karusakan ana ing jagad iki. Siji tembung saka Pangéran, siji pamasé panguwasané kang kuwasa, lan bangunan-bangunan raksasa iki bakal ambruk. Pemandhangan-pemandhangan bakal kelakon kang medèni banget nganti kita ora bisa mbayangaké.” Review and Herald, July 5, 1906.
The soon coming Sunday law is represented by the second voice of Revelation chapter eighteen, and it represents Ahab’s Mount Carmel, and Herod’s birthday party. Herodias, who is also Jezebel, is not present at Herod’s drunken party, just as Jezebel was absent from Mount Carmel. Until the Sunday law, she has been forgotten during the seventy symbolic years of the reign of the earth beast, the sixth kingdom of Bible prophecy. When Jezebel received her deadly wound in 1798 and 1799, the sixth kingdom (the United States) began its term as the sixth kingdom of Bible prophecy. When the sixth kingdom ends, she then returns and begins to sing her songs and commits fornication with all the nations on earth.
Angger-angger Minggu sing enggal bakal teka dipralambangaké déning swara kapindho ing Wahyu pasal wolulas, lan iku nggambaraké Gunung Karmelé Ahab, lan pésta ulang tauné Hérodès. Hérodias, sing uga ya iku Izébèl, ora ana ing pésta mabuké Hérodès, padha kaya Izébèl ora ana ing Gunung Karmel. Nganti tekan angger-angger Minggu, dhèwèké wis kalalèkaké sajroning pitung puluh taun simbolis pamaréntahaning kéwan bumi, yaiku karajan kaping nem saka ramalan Kitab Suci. Nalika Izébèl nampa tatu matèni ing taun 1798 lan 1799, karajan kaping nem (Amerika Sarékat) wiwit ngasta mangsané minangka karajan kaping nem saka ramalan Kitab Suci. Nalika karajan kaping nem iku rampung, banjur dhèwèké bali lan wiwit ngidungaké lagu-laguné sarta laku jina karo sakehé bangsa ing bumi.
Her songs of fornication and wine was prophetically initiated on September 11, 2001, but that was simply the period of preparation, as had been represented by the thirty years from 508, unto 538, the first time she took the throne. Up until the Sunday law, when the sixth kingdom is slain by the hands of Elijah, she has been hidden in Samaria. At that point John the Baptist is being held in her prison, awaiting either deliverance or death.
Kidung-kidungipun bab laku cabul lan anggur punika kawiwitan kanthi profetis ing tanggal 11 September 2001, nanging punika namung wekdal panyawisan, kados ingkang sampun kaajangaken déning tigang dasa taun wiwit 508 dumugi 538, nalika kaping pisan piyambakipun njumeneng ing dhampar. Ngantos dumugi hukum Minggu, nalika karajan kaping enem dipatèni déning astaning Élia, piyambakipun sampun kasimpen wonten ing Samaria. Ing titik punika, Yohanes Pembaptis katindakaken wonten ing pakunjaranipun, ngentosi salah satunggalipun: pambebasan utawi pejah.
Herod and his noble friends were drunk with the wine of Babylon, when Salome, the daughter of Herodias (Jezebel), performed her highly seductive dance, and Herod manifests his lustful and incestual desires. He is fully captivated by his step-daughters’ sexual overtures, and offers her up to half his kingdom.
Hérodès lan para kanca luhuré padha mendem déning anggur Babil, nalika Salomé, putriné Hérodias (Izébel), nindakake tariané kang banget nggugah hawa nepsu, lan Hérodès mratelakaké pepénginané kang kebak nepsu lan saru kulawarga. Panjenengané kasurung nganti temen déning rayuan seksual saka putri tiriné, lan nawakaké marang dheweke nganti setengah saka karajané.
And when a convenient day was come, that Herod on his birthday made a supper to his lords, high captains, and chief estates of Galilee; And when the daughter of the said Herodias came in, and danced, and pleased Herod and them that sat with him, the king said unto the damsel, Ask of me whatsoever thou wilt, and I will give it thee. And he sware unto her, Whatsoever thou shalt ask of me, I will give it thee, unto the half of my kingdom. And she went forth, and said unto her mother, What shall I ask? And she said, The head of John the Baptist. And she came in straightway with haste unto the king, and asked, saying, I will that thou give me by and by in a charger the head of John the Baptist. And the king was exceeding sorry; yet for his oath’s sake, and for their sakes which sat with him, he would not reject her. And immediately the king sent an executioner, and commanded his head to be brought: and he went and beheaded him in the prison, And brought his head in a charger, and gave it to the damsel: and the damsel gave it to her mother. Mark 6:21–28.
Lan nalika wis tekan dina kang prayoga, yaiku nalika Hérodès ing dina miyosé nganakaké pésta nedha kanggo para pangérané, para panglima gedhé, lan para priyayi utama ing Galiléa; banjur putriné Hérodias iku mlebu lan njogèd, sarta ndadèkaké Hérodès lan wong-wong kang lungguh bebarengan karo dhèwèké rena; mula raja ngandika marang prawan mau: Nyuwuna marang aku apa waé kang kokkarepaké, lan bakal dakwènèhaké marang kowé. Lan dhèwèké sumpah marang prawan mau: Apa waé kang koknyuwun marang aku, bakal dakwènèhaké marang kowé, nganti saparo saka karajaanku. Banjur prawan mau metu lan matur marang ibuné: Apa kang kudu daknyuwun? Wangsulané: Endhasé Yokanan Pembaptis. Lan sanalika iku uga, kanthi énggal, prawan mau mlebu maneh sowan marang raja lan nyuwun, pangandikané: Kula kersa supados panjenengan maringi kula sapunika ugi wonten ing talam endhasé Yokanan Pembaptis. Raja iku banget susahing manahé; nanging marga saka sumpahé lan marga saka wong-wong kang lungguh bebarengan karo dhèwèké, dhèwèké ora kersa nampik panjaluké. Lan sanalika iku uga raja ngutus sawijining algojo lan dhawuh supaya endhasé digawa mréné; banjur algojo mau lunga lan nigas sirahé ing pakunjaran, banjur nggawa endhasé ana ing talam lan maringaké marang prawan mau; lan prawan mau maringaké iku marang ibuné. Markus 6:21–28.
The first voice of Revelation eighteen sounded on September 11, 2001, and the second voice sounds at the soon coming Sunday law. In the history represented in John chapter six, the first voice of 2001 was the voice of Christ informing His disciples that they must eat His flesh and drink His blood, for He was the true Bread of Heaven. That period began in Galilee and ended with a purging of His disciples who turned away from Him in John chapter SIX, verse SIXTY-SIX. That history began at Galilee with a dietary test, and ended at the enforcement of the mark of the beast, as typified by the number of the pope’s name, which is SIX, SIX, SIX. Galilee means “turning point,” and September 11, 2001 was a prophetic “turning point” (Galilee), and Herod’s birthday was with the leadership of Galilee. The beginning voice of Revelation chapter eighteen, and the ending voice of Revelation eighteen, are both represented by Galilee, which is a turning point.
Swara kapisan ing Wahyu wolulas muni ing tanggal 11 September 2001, lan swara kapindho muni ing wektu angger-angger Minggu sing bakal enggal teka. Ing sajarah sing kagambarake ana ing Yohanes pasal nem, swara kapisan taun 2001 iku swarané Kristus kang maringi weruh marang para muridé yèn wong-wong mau kudu mangan dagingé lan ngombé getihé, awit Panjenengané iku Roti Sejati saka Swarga. Mangsa iku diwiwiti ing Galiléa lan dipungkasi kanthi panyucèkan para murid-Né sing padha nyingkur saka Panjenengané ing Yohanes pasal NEM, ayat ENEM PULUH ENEM. Sajarah iku diwiwiti ing Galiléa kanthi sawijining ujian pangan, lan dipungkasi nalika panetepan tandha kéwan galak, kaya kang dilambangaké déning cacahing aran paus, yaiku NEM, NEM, NEM. Galiléa tegesé “titik balik,” lan 11 September 2001 iku sawijining “titik balik” profetik (Galiléa), lan ulang taun Hérodès ana gandhèngané karo pamaréntahan Galiléa. Swara wiwitan ing Wahyu pasal wolulas, lan swara pungkasan ing Wahyu wolulas, loro-loroné padha dilambangaké déning Galiléa, yaiku sawijining titik balik.
“There are lessons to be learned from the history of the past; and attention is called to these, that all may understand that God works on the same lines now that He ever has done. His hand is seen in His work and among the nations now, just the same as it has been ever since the gospel was first proclaimed to Adam in Eden.
“Ana piwulang-piwulang kang kudu disinaoni saka sajarah jaman biyèn; lan kawigatosan katuntun marang prekara-prekara iki, supaya saben wong bisa mangertèni yèn Allah makarya miturut garis-garis kang padha saiki kaya dene Panjenengané tansah makarya wiwit wiwitan. Astané katon ana ing pakaryanipun lan ana ing antarané bangsa-bangsa saiki, padha bae kaya déné wis tansah kadadosan wiwit Injil kapisan kapratelakaké marang Adam ana ing Eden.
“There are periods which are turning points in the history of nations and of the church. In the providence of God, when these different crises arrive, the light for that time is given. If it is received, there is spiritual progress; if it is rejected, spiritual declension and shipwreck follow. The Lord in His word has opened up the aggressive work of the gospel as it has been carried on in the past, and will be in the future, even to the closing conflict, when Satanic agencies will make their last wonderful movement.” Bible Echo, August 26, 1895.
“Ana mangsa-mangsa kang dadi titik pambalikan ing sajarah bangsa-bangsa lan pasamuwan. Ing panguwasa pangreksaning Allah, nalika krisis-krisis kang beda-beda iki tumeka, pepadhang kanggo wektu iku diparingaké. Manawa ditampani, ana kamajengan rohani; manawa ditampik, kemunduran rohani lan kacilakan total bakal ngetutaké. Gusti lumantar pangandikaning Panjenengané wis mbukak pakaryan agresif Injil kaya dene wis ditindakaké ing jaman biyèn, lan bakal katindakaké ing mangsa ngarep, nganti tumeka ing paprangan panutup, nalika agèn-agèn Iblis bakal nindakaké gerakan pungkasané kang nggumunaké.” Bible Echo, August 26, 1895.
Galilee at 2001, and Galilee at the soon coming Sunday law, identify when the light of the latter rain is poured out. In 2001 it was a measured outpouring, but at the second voice it is poured out without measure, as represented by the tremendous outpouring after Elijah slew the prophets of Baal, which occurred at Herod’s birthday party. Herod’s birthday identifies the birth of the seventh kingdom of Bible prophecy, which immediately follows the death of the preceding kingdom. The United States began to reign in 1798, at the death of the fifth kingdom, and at the death of the prophets of Baal, the seventh kingdom’s birthday has arrived. That seventh kingdom is represented by Ahab’s tenfold kingdom of the north, and by Herod, a representative of the tenfold northern kingdom of pagan Rome.
Galiléa ing taun 2001, lan Galiléa ing mangsa angger-angger Minggu sing enggal rawuh, nandhani kapan pepadhanging udan pungkasan kasebarake. Ing taun 2001 iku sawijining pencurahan kanthi ukuran tartamtu, nanging ing swara kapindho iku kasebarake tanpa ukuran, kaya dene dipralambangaké déning pencurahan kang gedhé banget sawisé Élia matèni para nabi Baal, kang kadadéan ing pésta pengetan miyosé Hérodès. Pengetan miyosé Hérodès nandhani miyosé karajan kapitu ing wangsit Kitab Suci, kang langsung ndhèrèk sawisé pejahé karajan sadurungé. Amérika Sarékat wiwit mrentah ing taun 1798, nalika pejahé karajan kaping lima, lan nalika pejahé para nabi Baal, pengetan miyosé karajan kapitu wis tumeka. Karajan kapitu iku dipralambangaké déning karajan lor Ahab kang sapuluh pérangan, lan déning Hérodès, sawijining wakil saka karajan lor pagan Roma kang sapuluh pérangan.
And the ten horns which thou sawest upon the beast, these shall hate the whore, and shall make her desolate and naked, and shall eat her flesh, and burn her with fire. For God hath put in their hearts to fulfil his will, and to agree, and give their kingdom unto the beast, until the words of God shall be fulfilled. And the woman which thou sawest is that great city, which reigneth over the kings of the earth. Revelation 17:16–18.
Lan sepuluh sungu kang kokdeleng ana ing sato iku, iku bakal sengit marang wanita laku jina iku, lan bakal ndadèkaké dhèwèké sepi lan wuda, lan bakal mangan dagingé, lan ngobong dhèwèké nganggo geni. Awit Gusti Allah wis nanduraké ing sajroning atiné supaya ngleksanani karsané, lan supaya padha sarujuk, lan masrahaké karajané marang sato iku, nganti pangandikané Gusti Allah kalakon. Lan wanita kang kokdeleng iku ya iku kutha gedhé iku, kang mrentah para ratu ing bumi. Wahyu 17:16–18.
Herod agrees to fulfill the oath he made to Salome, and give her the head of John, and his oath was represented as up to half his kingdom. The ten kings of the United Nations, in spite of hating the whore, agree to give their seventh kingdom unto the eighth head, that is of the seven previous heads. They agree to a kingdom that is premised upon the combination of the worldwide State, being combined with her worldwide Church. But the marriage is a Latin marriage, not an English marriage, for their marriage is represented by the “woman” reigning “over the kings.” In a Latin marriage the family retains the woman’s surname, not the mans’, and the name of this twofold marriage is an important element of the prophetic narrative.
Herod sarujuk netepi sumpah kang wus digawe marang Salome, lan maringake sirahé Yohanes marang dhèwèké, lan sumpahé iku dilambangaké nganti separo kratoné. Sepuluh raja saka United Nations, sanadyan sengit marang sundel iku, sarujuk maringaké kraton kapitu duwèké marang endhas kawolu, kang asalé saka pitung endhas sadurungé. Wong-wong mau sarujuk marang sawijining kraton kang dhedhasar gabungan Nagara jagad kabèh, kang digabungaké karo Greja jagad kabèh duwèké. Nanging palakramané iku palakrama Latin, dudu palakrama Inggris, awit palakramané dilambangaké déning “wong wadon” kang mrentah “ing ndhuwur para raja.” Ing palakrama Latin, kulawarga tetep ngugemi jeneng trahé wong wadon, dudu jeneng trahé wong lanang, lan jeneng palakrama loro-aspek iki dadi sawijining unsur wigati ing narasi kenabian.
“Kings and rulers and governors have placed upon themselves the brand of antichrist, and are represented as the dragon who goes to make war with the saints—with those who keep the commandments of God and who have the faith of Jesus.” Testimonies to Ministers, 38.
“Para ratu lan para panguwasa lan para gubernur wus nanemaké marang awaké dhéwé tandha antikristus, lan dilambangaké minangka naga kang lunga arep nindakaké perang nglawan para suci—yaiku wong-wong kang netepi angger-anggeré Allah lan kang nduwèni imané Gusti Yesus.” Testimonies to Ministers, 38.
We will continue this study in the next article.
Kita badhé nerusaké pasinaon punika wonten ing artikel candhakipun.
The word that Isaiah the son of Amoz saw concerning Judah and Jerusalem. And it shall come to pass in the last days, that the mountain of the Lord’s house shall be established in the top of the mountains, and shall be exalted above the hills; and all nations shall flow unto it. And many people shall go and say, Come ye, and let us go up to the mountain of the Lord, to the house of the God of Jacob; and he will teach us of his ways, and we will walk in his paths: for out of Zion shall go forth the law, and the word of the Lord from Jerusalem. . .. And in that day seven women shall take hold of one man, saying, We will eat our own bread, and wear our own apparel: only let us be called by thy name, to take away our reproach. In that day shall the branch of the Lord be beautiful and glorious, and the fruit of the earth shall be excellent and comely for them that are escaped of Israel. And it shall come to pass, that he that is left in Zion, and he that remaineth in Jerusalem, shall be called holy, even every one that is written among the living in Jerusalem: When the Lord shall have washed away the filth of the daughters of Zion, and shall have purged the blood of Jerusalem from the midst thereof by the spirit of judgment, and by the spirit of burning. Isaiah 2:1–3, 4:1–4.
Pangandika kang dideleng déning Yesaya, putrané Amoz, ngenani Yehuda lan Yerusalem. Lan ing dina-dina wekasan bakal kelakon, manawa gunung dalemé Pangéran bakal ditegakaké ana ing pucaking gunung-gunung, lan bakal kaluhurnakaké ngungkuli bukit-bukit; sarta sakèhé bangsa bakal mili marani kono. Lan akèh para bangsa bakal padha lunga lan matur: Ayo, padha mrenea, lan ayo padha munggah menyang gunungé Pangéran, menyang dalemé Allahé Yakub; sarta Panjenengané bakal mulang kita bab dalan-dalané, lan kita bakal lumaku ana ing margi-margi-Né: amarga saka Sion bakal metu angger-angger, lan pangandikané Pangéran saka Yerusalem.... Lan ing dina iku pitung wong wadon bakal nyekel siji wong lanang, matur: Aku padha bakal mangan roti kawula dhéwé, lan ngagem sandhangan kawula dhéwé: namung mugi kawula sinebut kalawan asma panjenengan, supados sirna cela kawula. Ing dina iku pangé saka Pangéran bakal endah lan mulya, lan wohing bumi bakal utama lan éndah tumrap wong-wong Israel kang padha oncat. Lan bakal kelakon, manawa wong kang kari ana ing Sion, lan wong kang tetep ana ing Yerusalem, bakal sinebut suci, yaiku saben wong kang katulis ana ing antarané wong urip ing Yerusalem: Nalika Pangéran wus ngresiki reregeding para putri Sion, lan wus ngresiki getihing Yerusalem saka ing satengahé kanthi roh paukuman, lan kanthi roh kobongan. Yesaya 2:1–3, 4:1–4.