“Bebener kang wus diakoni déning Pétrus iku dhasar imané wong pracaya. Iku sawijining prakara kang déning Kristus piyambak wis dipratelakaké minangka urip langgeng.” “Bebener” iku nandhakaké loro aspek saka Kristus. Kang kapisan, yaiku yèn Kristus iku sawijining unsur sajarah kenabian. Tenger-tenger dalan kang makili prastawa-prastawa sajarah kenabian, makili Kristus. Sesambungané karo prastawa-prastawa iku netepaké kasucèning tenger-tenger dalan kenabian, lan maringi dhasar nalar tumrap apa sebabé Sister White asring banget ngandika yèn kita kudu njaga tenger-tenger dalan iku, awit tenger-tenger dalan mau makili Gusti Yesus Kristus. Tenger dalan kang makili tema panggodhèn ing jamané Kristus yaiku baptisané, lan iku selaras karo prastawa-prastawa liyané ing garis-garis reformasi kang suci, kang dibédakaké déning tumedhaké sawijining simbol Ilahi.
Ing garis reformasi Musa, Keallahan tumedhak lan manggon ana ing grumbul geni, sawijining pralambang Sang Pencipta manunggal kaliyan titah. Ing garis reformasi ing pungkasaning pitung puluh taun, Mikhaèl tumedhak kanggo ngiyataké Koresh supaya maju nggawa dhawuh kapisan, lan ing wektu kang padha Daniel diowahi dadi citraning Kristus. Ing garis reformasi Kristus, Roh Suci tumedhak ing wujud manuk dara kanggo njebadi Putraning Allah, minangka pralambang Keallahan kang manunggal kaliyan kamanungsan. Ing sajarah Millerit, malaékat kang tumedhak tanggal 11 Agustus 1840 iku “ora liya minangka pribadi Yesus Kristus piyambak,” kang tumedhak nggawa kitab cilik sing kudu dipangan, lan Panjenengané iku kitab cilik mau. Ing kono Panjenengané nduduhaké yèn manunggaling Keallahan kaliyan kamanungsan katindakaké lumantar mangan lan ngunjuk daging lan getihé Roti Saka Swarga.
Sajarah suci iku suci awit diwujudaké déning rawuhipun Sang Kristus. Ramalan-ramalan ing Sabdanipun Allah sing nandhani prastawa-prastawa mangsa ngarep, iku yaiku Gusti Yesus Kristus, awit Panjenenganipun iku “Sabda.” Nalika ramalan-ramalan mau kaleksanan ing sajroning sajarah, prastawa-prastawa iku makili kaleksanané Sabdanipun, lan Sabdanipun iku Kayektèn. Sabdanipun piyambak sing netepaké ramalan iku, lan Sabdanipun piyambak sing kaleksanan nalika prastawa iku tumeka, mula ing wiwitan lan ing wekasané iku Gusti Yesus Kristus, awit Panjenenganipun iku Alfa lan Omega. Mulane, nalika Pétrus ngumumaké yèn Yesus iku Sang Kristus lan Putraning Allah sing gesang, dhèwèké lagi nandhani sawijining tenger dalan kang yaiku Gusti Yesus Kristus lan sawijining tenger dalan kang nggayuh kasampurnanipun sing sampurna ing dina-dina wekasan. Tanggal 11 September 2001 iku kasampurnanipun Kristus sing sampurna.
Nampik kaleksananing nubuatan tanggal 11 September 2001 iku padha karo nampik Kristus, Putraning Allah kang gesang. Kasunyatan iku, kaya kang diandharake déning Pétrus, yaiku “landhesaning pracayané wong pracaya,” lan ing tanggal 11 September 2001 Kristus mimpin umat pungkasané bali menyang “dalan-dalan lawas” kagungané Yérémia, kang nggambarake “dhasar-dhasar” saka gerakané pekabaran malaékat kapisan lan katelu. Pétrus nggambarake golongan sèket patang ewu papat atus patang puluh papat, kang dipasèli sajroning mangsa nalika papat malaékat lagi nyegah papat angin. Mangsa pasèlan iku sawijining wewaton nubuatan kang tinamtu, diwiwiti tanggal 11 September 2001 lan dipungkasi déning angger-angger Minggu kang bakal enggal teka. Gusti Yésus tansah nggambarake pungkasaning sawijining prakara lumantar wiwitaning sawijining prakara.
Ing wiwitaning wektu panyegelan, malaékat ing Wahyu wolulas tumedhak, kaya déné Roh Suci tumedhak nalika baptisan, lan malaékat iku “ora liya sawijining Pribadi kajaba Yesus Kristus,” amarga malaékat sing tumedhak kanggo madhangi bumi kanthi kamulyané ing sajarah Millerite iku “ora liya sawijining Pribadi kajaba Yesus Kristus.” Nalika angger-angger Minggu sing bakal enggal rawuh iku dumadi, “ora liya sawijining Pribadi kajaba Yesus Kristus,” tumedhak manèh lan ngaturaké pesen kang kapindho saka rong pesen ing Wahyu wolulas, nalika Panjenengané nimbali wedhus-wedhus liyané metu saka Babil. Ing tengahing mangsa wektu panyegelan, sawijining malaékat tumedhak, kaya déné malaékat kapindho tumedhak ing tanggal 19 April 1844, nalika kuciwane sing kapisan ing gerakan Millerite.
Ing antarané tekané malaékat kapindho mau lan tekané malaékat katelu ing tanggal 22 Oktober 1844, akèh malaékat diutus kanggo nambah kakuwatan marang malaékat kapindho nalika pekabaran Midnite Cry teka. Nalika nyariosaké bab sajarah nalika para malaékat iki teka ing sajarah kaum Millerit, Sister White maringi katrangan marang kita yèn wong-wong sing nampik pekabaran-pepabaran iki wus nyalib Kristus kanthi satemené padha kaya wong-wong Yahudi nyalib Kristus.
“Aku nyumurupi yèn kaya déné wong-wong Yahudi nyalib Gusti Yésus, mangkono uga gréja-gréja nominal wis nyalib pesen-pesen iki, lan mulané wong-wong mau ora duwé pangawruh bab dalan mlebu menyang panggonan ingkang Mahasuci, sarta wong-wong mau ora bisa pikantuk paédah saka pangantarané Gusti Yésus ana ing kana.” Early Writings, 261.
Pesen-pesen kang dilambangaké déning para malaékat iku, manawa ditampik, nglambangaké panyaliban Kristus, amarga Panjenengané nyawiji ing pesan-pesan mau lan kasampurnané sajarahe. Ing tanggal 18 Juli 2020, “ora liya pribadi saluhur Yesus Kristus piyambak” tumedhak, nandhani kuciwaning pisanan lan wiwitaning mangsa tundha. Pinatènan ana ing dalan-dalan, balung-balung garing kang mati saka umating Panjenengané ing akhir jaman kudu diwangunké kanthi krungu swara siji-sijiné kang bisa mbalèkaké manungsa marang urip.
Satemen-temen, Ingsun pitutur marang sira: bakal tumeka mangsane, lan saiki wus tumeka, manawa wong-wong mati bakal krungu swaraning Putraning Allah; lan wong-wong kang krungu bakal urip. Awit kaya dene Sang Rama nduwèni urip ana ing sarirané piyambak, mangkono uga Panjenengané wus maringi marang Sang Putra supaya nduwèni urip ana ing sarirané piyambak; lan Panjenengané uga wus maringi panguwasa marang Panjenengané kanggo nindakaké pangadilan, amarga Panjenengané iku Putraning Manungsa. Aja padha gumun bab iki; awit bakal tumeka mangsane, nalika kabèh wong kang ana ing kuburan bakal krungu swarané, lan bakal padha metu; wong-wong kang wis nindakaké kabecikan, tumuju marang wunguné urip; déné wong-wong kang wis nindakaké piala, tumuju marang wunguné paukuman. Yokanan 5:25–29.
Ing sasi Juli 2023, swarané nimbali balung-balung garing kang mati supaya urip, lan Alpha lan Omega banjur mbalèni wiwitaning mangsa panyegelan, amarga Juli 2023 nandhani mangsa pungkasaning wektu panyegelan. Umat-Nya banjur kapanggil manèh supaya bali menyang dalan-dalan kuna kagungané Yeremia, menyang dhasar-dhasaring sajarah Millerit. Pesen dhasar saka wiwitan lan pungkasané kaum Millerit iku pesen kapisan lan kang pungkasan ing sajarah Millerit, yaiku “pitung kaping” saka Imamat bab rong puluh enem.
Ing sasi Juli 2023, umate Allah ing dina wekasan kaparingi dhawuh maneh supaya njupuk kitab cilik iku lan mangan. Nalika padha mangan kitab cilik iku, banjur padha diuji kanggo ndeleng apa bakal ngakoni pekabaran Bilai kaping telu ing Wahyu pasal sanga (pawarta saka wetan) lan pekabaran Daniel pasal sewelas (pawarta saka lor). Lumakuning panggodhogan iku nuntun dheweke marang ayat telulas nganti limalas saka Daniel pasal sewelas, yaiku Peperangan Panium, yaiku Kaisarea Filipi, lan yaiku pekabaran Tangisé Tengah Wengi, ing ngendi golongan loro sing wis krungu swarané Panjenengan kawedhar, siji golongan “sing wus padha nindakaké kabecikan, marang wunguné urip; lan sing padha nindakaké piala, marang wunguné paukuman.”
Ana telung swara ing mangsa panyegelan satus patang puluh papat ewu, lan kabèh iku swarané “ora kurang saka pribadi Yesus Kristus piyambak.” Swara kapisan saka Wahyu wolulas kumandhang nalika gedhong-gedhong gedhé ing kutha New York dirubuhaké déning satemahing pangraba saka Gusti Allah. Swara kapindho iku swarané Mikhael sang penghulu malaékat sing nimbali wong mati metu saka pasareyané. Swara katelu iku swara kapindho saka Wahyu pasal wolulas sing nimbali wedhus-wedhusé liyané metu saka Babilon ing wektu “lindhu gedhé” saka Wahyu pasal sewelas. Kawujudan kang sampurna saka pangakené Petrus ing Kaisarea Filipi kaleksanan nalika Kristus nuntun umat-é ing dina pungkasan marang “bagéan saka wangsit Daniel kang magepokan karo dina-dina pungkasan.”
Panium sajroning ayat telulas nganti limalas saka Daniel sewelas iku “bagean” saka wangsit Daniel kang dipunsegel, kang ngenali piwucal Babakaning Tengah Wengi. Panium iku pasamuwan kémah ing Exeter ing sasi Agustus taun 1844; iku sawijining sajarah kang kasampurnakaké ing mangsa jabatan kapindhoné Donald Trump, lan iku piwucal kenabian kang nancepaké segelé Allah ing bathuké wong satus patang puluh papat éwu. Ayat-ayat kang saiki kita sinaoni iki minangka lemah kang suci banget.
“Kayekten kang wis diakoni déning Pétrus iku dadi dhasaring pracayané wong precaya. Iku kang déning Kristus piyambak wis diumumaké minangka urip langgeng. Nanging anggoné nduwèni kawruh iku dudu alesan kanggo ngluhuraké awaké dhéwé. Kawruh mau dudu marga saka kawicaksanané dhéwé utawa kabecikané dhéwé nganti kawedharaké marang Pétrus. Manungsa ora bakal bisa, saka ing awaké dhéwé, nggayuh kawruh bab kaallahan. ‘Iku dhuwuré ngluwihi langit; apa kang bisa koklakoni? Jeroné ngluwihi naraka; apa kang bisa kokmangertèni?’ Ayub 11:8. Mung Roh pengangkatan dadi anak kang bisa mbabar marang kita prakara-prakara jero bab Allah, kang ‘durung tau dideleng déning mripat, durung tau dirungokaké déning kuping, lan durung tau munggah ing sajroning atiné manungsa.’ ‘Nanging Allah wis mbabaraké iku marang kita lumantar Rohé: awit Roh iku nyelidiki samubarang kabèh, iya prakara-prakara jero bab Allah.’ 1 Korinta 2:9, 10. ‘Wadiné Pangéran ana ing antarané wong-wong kang wedi marang Panjenengané;’ lan kasunyatan yèn Pétrus bisa mbedakaké kamulyané Kristus iku dadi bukti yèn dheweke wis ‘dipiwulang déning Allah.’ Jabur 25:14; Yokanan 6:45. Ah, satemené, ‘begja kowe, Simon Bar-jona: awit daging lan getih ora mbabaraké iku marang kowé.’”
“Gusti Yesus banjur nerusaké: ‘Aku uga ngandika marang kowé, yèn kowé iku Pétrus, lan ana ing ndhuwur watu karang iki Aku bakal mbangun pasamuwan-Ku; lan gapura-gapurané neraka ora bakal bisa ngalahaké iku.’ Tembung Pétrus tegesé watu,—watu sing gumlinting. Pétrus dudu watu karang kang dadi dhasar pangadegé pasamuwan. Gapura-gapurané neraka pancèn bisa ngalahaké dhèwèké nalika dhèwèké nyélaki Gustiné kanthi ipat-ipat lan sumpah. Pasamuwan iku dibangun ana ing ndhuwur Panjenengané kang ora bisa dikalahaké déning gapura-gapurané neraka.” The Desire of Ages, 413
Pesen kang Kristus aturake marang para muridé ing Kaisaréa Filipi iku biyèn lan saiki ya iku pesen Panguwuh Tengah Wengi, lan pesen iku dipasang ing sajroning konteks perang rohani antarane dewa Yunani Pan, kang candhiné kasebut “gapura neraka,” lan loro sungu murtad saka kewan bumi. Para Makabe iku umat Allah kang murtad, kang ngakoni awake minangka para pembéla pasamuwané Allah, déné padha perang nglawan agama wong Yunani. Wong-wong mau ngidentifikasi awake minangka para pemimpin agama lan uga pulitik. Wong-wong mau nggambaraké Protestantisme murtad saka pasamuwan-pasamuwan kang wis tiba, kang bebarengan karo pamaréntahaning Amérika Sarékat, saiki lagi mbentuk gambar kewan mau lan lagi perang nglawan agama para globalis, yaiku woke-isme lan Ibu Bumi. Sungu-sungu murtad iku menang ing perjuangané nglawan unsur-unsur agama lan pulitik saka globalisme, lan ing wektu kang padha sungu Protestan kang sejati lagi dimurnèkaké lumantar disingkiraké sisa-sisa pungkasan saka para prawan bodho, sadurungé diunggahaké minangka panji ing wektu “lindhu gedhé” saka angger-angger Minggu kang bakal enggal teka.
Pérangan saka ramalan ing kitab Daniel kang magepokan karo dina-dina wekasan, kang uga iku Wahyu Yesus Kristus, lan dadi pesen Pambengok Tengah Wengi, kabukak segelé déning Singa saka taler Yehuda ing Kaisarea Filipi, yaiku Panium. Iku kabukak segelé ana ing satengahing peperangan antarané kéwan atheistis saka jurang tanpa dhasar lan sungu Republikanisme kang wiwit nggodha kéwan iku ing taun 2015, sarta nglawan sungu Protestanisme kang sejati, kang saiki lagi diuripaké manèh dadi bala kang gagah prakosa.
Kayektèn sing dipratélakaké déning Pétrus nggambarake tenger dalan tanggal 11 September 2001, lan uga manawa Kristus iku Putraning Allah kang gesang. Kayektèn bab apa sing diwakili déning kasunyatan yèn Yésus iku Putraning Allah, iku sawijining kayektèn panggodhahan, satemené kaya pitakonan apa Yésus iku Sang Mesias utawa dudu ing jamané Pétrus. Pambabar manawa Yésus iku Putraning Allah nggambarake samubarang kabèh sing wis dicethakaké ngenani sapa Putra iku. Iku ora mung nggambarake manawa Panjenengané iku Putraning Allah, nanging uga manawa Panjenengané iku putraning manungsa. Iku yaiku kayektèn bab inkarnasi kadewan mlebu ing kamanungsan, kang iku dhéwé pakaryan banget sing katindakaké sajroning mangsa panyegelan tumrap satus patang puluh papat ewu. Kayektèn bab “inkarnasi,” yaiku kayektèn ing pungkasan kang dipratandhani déning kayektèn bab “Sabat” ing wiwitan.
Tanggal 22 Oktober 1844 nandhani rawuhipun malaékat ingkang kaping tiga. Nalika satunggaling malaékat rawuh, satunggaling kayektèn mligi ingkang cocog kaliyan jaman nalika kayektèn punika kabikak segelipun kabukak déning Singa saking taler Yehuda, lan kayektèn punika lajeng nguji generasi ing pundi kayektèn punika kabikak. Ing tanggal 22 Oktober 1844, kayektèn-kayektèn ingkang gegayutan kaliyan pakaryanipun Kristus, ingkang dumadakan rawuh dhateng Pedaleman ingkang sampun Panjenenganipun tegakaken sajroning patang dasa enem taun saking 1798 dumugi 1844, kawedhar. Pakaryan pangadilanipun Kristus, angger-anggering Allah, kalungguhanipun minangka Imam Agung, prakawis tandha kéwan lan panyegelan satunggal atus patang dasa sekawan ewu, sedaya punika kabikak. Dhèrèk White katuduhaké bilih saking antawisipun kayektèn-kayektèn punika, wonten satunggaling kayektèn ingkang déning Sang Alpha lan Omega dipratélakaken wonten ing satunggaling pepadhang ingkang mligi.
“Aku kaéraman nalika aku nyumurupi pepakon kaping papat ana ing satengah-tengahe sepuluh pepaken, kalawan lingkar padhang alus ngubengi pepakon iku. Malaékat mau ngandika: ‘Iki mung siji-sijiné saka sepuluh pepakon kang nerangaké Allah kang gesang, kang nitahaké langit lan bumi sarta samubarang kabèh kang ana ing kono. Nalika dhasar-dhasar bumi katetepaké, nalika iku uga dhasar Sabat katetepaké.’” Testimonies, volume 1, 75.
Wektu panyegelané satus patang puluh papat èwu wis rawuh, nanging iku kudu ditundha déning pambrontakan taun 1863. Ing tanggal 11 September 2001, prosès panyegelan diwiwiti nalika Kristus, sing kagambar minangka malaékat kang kuwasa ing Wahyu pasal wolulas, tumurun mawa sawijining kitab kang kasamaran ana ing astanipun, kang kudu dipundhahar déning umaté Allah ing dina-dina pungkasan. Alfa lan Omega tansah nggambarake wekasan lumantar wiwitané; mila ing dina-dina pungkasan ana bebener liyané kang dipapanaké ing pepadhang kang mirunggan, lan iku kagandhèng langsung karo bebener Sabat kang dipundudut nalika kapisan Kristus ngupaya nyegel satus patang puluh papat èwu.
“Wektuné wis tekan kanggo Daniel ngadeg ana ing jatahé. Wektuné wis tekan supaya pepadhang sing kaparingaké marang dhèwèké lumaku menyang jagad kaya sing durung tau kelakon sadurungé. Manawa wong-wong sing wis diparingi akèh déning Pangéran gelem lumaku ana ing pepadhang, kawruh marang Kristus lan marang pamedhar wangsit sing magepokan karo Panjenengané bakal saya tambah gedhé nalika padha nyedhaki pungkasaning sajarahing bumi iki.
“Wong-wong kang sesrawungan karo Allah lumaku ana ing pepadhanging Srengéngé Kabeneran. Wong-wong mau ora ngrèmèhaké Panebusé kanthi ngrusak lakuné ana ing ngarsané Allah. Pepadhang swarga madhangi wong-wong mau. Ing paningaling Allah, wong-wong mau aji tanpa wates, awit padha dadi siji karo Kristus. Tumrap wong-wong mau, pangandikané Allah iku endah lan nggumunaké ngungkuli samubarang kabèh. Wong-wong mau weruh pentinge. Kayektèn kabukak marang wong-wong mau. Piwulang bab panjelmaning Sang Sabda kasalimur cahya alus kang sumunar. Wong-wong mau weruh manawa Kitab Suci iku kunci kang mbukak samubarang wewadi lan ngrampungaké samubarang kasangsian. Wong-wong kang ora gelem nampani pepadhang lan lumaku ana ing pepadhang ora bakal bisa mangertèni wewadiné kasalehan, nanging wong-wong kang ora mangu-mangu ngangkat salib lan ndhèrèk Gusti Yésus bakal weruh pepadhang ana ing pepadhangé Allah.” Manuscript Releases, nomer 21, 406, 407.
Doktrin bab panjelmaning Sang Kristus iku bebener bilih Keallahan kang manunggal kaliyan kamanungsan ora nindakaké dosa, lan pratandha tumrap wong-wong kang ing dina-dina wekasan wus nggayuh pengalaman punika yaiku Sabat.
Kajaba iku, Aku uga maringi wong-wong mau dina-dina Sabat-Ku, supaya dadi pratandha ana ing antaraning Aku lan wong-wong mau, supaya padha sumurup manawa Aku iki Pangeran, kang nyucekake wong-wong mau. Yehezkiel 20:12.
Satus patang puluh papat ewu iku katetepaké cap kanggo kalanggengan, lan prosès panyegelan iku nuduhaké sawatara wektu kang cekak ing pungkasaning prosès panyegelan, pas sadurungé angger-angger dina Minggu, nalika cap iku dipatrapaké. Ing wektu kang cekak iku, Ketuhanan kagandhèng karo kamanungsan, salawas-lawasé.
“Apa kang padha kok tindakake, para sadulur, sajroning pakaryan agung panyawisan? Wong-wong kang nyawiji karo jagad iku nampani cetakan kadonyan lan lagi nyawisake awake kanggo tandha kewan galak. Nanging wong-wong kang ora ngandel marang awake dhewe, kang ngasorake awake ana ing ngarsané Gusti Allah lan nyucekake nyawané marga manut marang kayekten, wong-wong iki nampani cetakan swarga lan lagi nyawisake awake kanggo segelé Gusti Allah ana ing bathuké. Nalika dhawuh iku metu lan cap iku dipatri, wataké bakal tetep resik lan tanpa cacad ing salawas-lawasé.
“Saiki iku wektu kanggo nyawisake dhiri. Meterai Allah ora bakal tau dilebokake ing bathuke lanang utawa wadon kang najis. Ora bakal tau dilebokake ing bathuke lanang utawa wadon kang kebak ambisi lan tresna marang donya. Ora bakal tau dilebokake ing bathuke para lanang utawa wadon kang ilate palsu utawa atine kebak cidra. Kabeh wong kang nampani meterai iku kudu tanpa cacad ana ing ngarsane Allah—para calon kanggo swarga. Terusna maju, para sedulur lanang lan para sedulur wadonku. Ing wektu iki aku mung bisa nulis cekak ngenani perkara-perkara iki, mung narik kawigatenmu marang kabutuhan panyawisan. Telitinen Kitab Suci kanggo awakmu dhewe, supaya kowe bisa mangerteni kasakralan kang nggegirisi saka wektu saiki.” Testimonies, jilid 5, 216.
Pethikan sadurungé bisa waé ngemu pratélan yèn meterai iku dipracithakaké nalika hukum Minggu, nanging dudu mangkono kahanané. Sister White nerangaké kanthi cetha yèn hukum Minggu iku sawijining krisis gedhé, lan dhèwèké uga mulang kanthi cetha yèn watak iku kababar ing sajroning krisis, nanging ora tau kawangun ing sajroning krisis. Meterai iku dipracithakaké nalika hukum Minggu ing teges yèn nalika semana meterai mau dadi katon cetha, awit wong-wong sing nalika semana wis nduwèni meterai iku banjur kaangkat dadi panji. Meterai iku dipracithakaké sajroning wektu sing cendhak, pas sadurungé mangsa sih-rahmat katutup, lan tumrap para pangreksa Sabat, mangsa sih-rahmat katutup nalika hukum Minggu. Panyegelan iku wiwit tanggal 11 September 2001, lan ing wektu iku durung ana siji waé sing nampa meterai Allah, awit kaya sing digambaraké ing mangsa wektu sawisé 22 Oktober 1844, luwih dhisik kudu ana sawijining proses pangujian.
Ing saben gerakan reformasi, nalika pralambang ilahi tumurun kanggo maringi kakuwatan marang pekabaran sing kabukak segelé ing wektu wekasan, sawijining proses pangujian wiwit kalakon. Nalika Mikhaèl tumurun kanggo maringi kakuwatan marang Kores supaya maju kanthi dhawuh kapisan, wong-wong Yahudi banjur diuji manawa padha gelem nilar papan padunungan sing wis dienggoni sajroning pitung puluh taun sadurunge lan bali menyang kutha sing wus dadi reruntuhan lan mbangun maneh. Nalika Roh Suci tumurun ing baptisané Kristus, wong-wong Yahudi diuji ngenani prakara Mesias. Nalika malaekat kang gagah prakosa saka Wahyu sepuluh tumurun ing tanggal 11 Agustus 1840, generasi iku diuji manawa padha gelem mangan kitab cilik iku, lan samubarang kabèh sing dilambangaké déning kitab cilik iku.
Sawijining prosès panggudangan diwiwiti tanggal 11 Agustus 1840, sing ngasilaké loro golongan wong nyembah; lan golongan sing ngetutaké Sang Cempen mlebu ing Papan Mahasuci iku padha dadi calon kanggo kalebu ing antarané satus patang puluh papat èwu. Ujian pungkasan kanggo generasi iku, kang gagal ing prosès panggudangan mau, diwiwiti kanthi rawuhipun pepadhang sing saya tambah tumrap “pitu kaping,” saka Imamat rong puluh enem. Wiwit taun 1856 tekan 1863, pesen Laodikia nandhani sawijining mangsa wekasan ing sajroning mangsa sing diwiwiti kanthi rawuhipun malaékat katelu ing tanggal 22 Oktober 1844. Mangsa wektu iku ka pralambangaké déning ayat telulas nganti limalas saka Daniel pasal sewelas.
Kita badhé nerusaké panaliten menika wonten ing artikel salajengipun.
“‘Ing wiwitan ana Sang Sabda, lan Sang Sabda ana bebarengan karo Allah, lan Sang Sabda iku Allah. Panjenengané iku wiwit wiwitan ana bebarengan karo Allah. Samubarang kabèh wus kadadèkaké déning Panjenengané; lan tanpa Panjenengané ora ana sawiji-wijia kang kadadèkaké saka kabèh kang wus kadadèkaké. Ana ing Panjenengané ana urip; lan urip iku pepadhanging manungsa. Lan pepadhang iku madhangi pepeteng; lan pepeteng ora nangkep iku.’ ‘Lan Sang Sabda wus dadi daging, lan nglampahi padunungan ana ing antarané kita, (lan kita wus nyawang kamulyané, kamulyan kaya kamulyané Putra ontang-anting saka Sang Rama,) kebak sih-rahmat lan kayektèn’ (Yokanan 1:1–5, 14).”
“Bab iki njlentrehake watak lan wigatine pakaryan Kristus. Kaya wong kang mangertos temane, Yohanes maringake sakèhé pangwasa marang Kristus, lan nyariosake kaluhuran lan kamulyané. Panjenengané mancarké sorot-sorot ilahi saka kayektèn kang aji, kaya pepadhang saka srengéngé. Panjenengané nampilaké Kristus minangka siji-sijiné Pengantara antarané Gusti Allah lan manungsa.
“Doktrin babagan inkarnasi Kristus ing daging manungsa iku sawijining wewadi, ‘iya iku wewadi kang wus kapendem wiwit jaman-jaman lan turun-temurun’ (Kolose 1:26). Iku wewadi kabektèn kang agung lan jero banget. ‘Sang Sabda wus dadi daging lan dedalem ana ing satengahing kita’ (Yokanan 1:14). Kristus ngagem kodrat manungsa tumrap sarirane, sawijining kodrat kang luwih asor tinimbang kodrat kaswarganipun. Ora ana apa-apa kang ngatingalaké panyuwunan dhiri Allah kang nggumunaké kaya prakara iki. Panjenengane ‘mangkono anggone nresnani jagad iki, nganti maringake Putra ontang-antingé’ (Yokanan 3:16). Yokanan ngaturaké perkara kang nggumunaké iki kanthi prasaja mangkono, saéngga saben wong bisa nyekel gagasan-gagasan kang dipratelakaké, lan kapadhangan.”
“Kristus boten namung ngagem-agem sipat kamanungsan; Panjenengané satemenipun ngasta sipat punika. Panjenengané saestu gadhah sipat kamanungsan. ‘Awit para putra punika sami dados pandhèrèk daging lan getih, Panjenengané piyambak ugi sami melu njupuk bagéyan saking punika’ (Hebrews 2:14). Panjenengané punika putraning Maria; miturut turun kamanungsan, Panjenengané asalipun saking trahé Dawud. Panjenengané dipunwastani manungsa, inggih punika Manungsa Kristus Yésus. ‘Wong punika,’ seratipun Paulus, ‘kapitadosan pantes nampi kamulyan langkung ageng tinimbang Musa, awit Panjenengané ingkang yasa griya punika gadhah pakurmatan langkung ageng tinimbang griyanipun’ (Hebrews 3:3).”
“Nanging nalika Sabdaning Allah ngandika bab kamanungsanané Kristus nalika ana ing bumi iki, Sabda iku uga kanthi tegas ngandika ngenani anané Panjenengané sadurungé. Sabda wis ana minangka Pribadi ilahi, iya minangka Putra Allah kang langgeng, ing paseduluran lan kasatunggalan karo Rama-Né. Wiwit kalanggengan Panjenengané dadi Pamarsudiing prejanjian, yaiku Panjenengané kang lumantar Panjenengané kabèh bangsa ing bumi, wong Yahudi lan uga wong kapir, manawa padha nampani Panjenengané, bakal kaparingan berkah. ‘Sabda iku ana bebarengan karo Allah, lan Sabda iku Allah’ (Yokanan 1:1). Sadurungé manungsa utawa para malaékat katitahaké, Sabda iku ana bebarengan karo Allah, lan Sabda iku Allah.”
“Jagad iki katitahaké déning Panjenengané, ‘lan tanpa Panjenengané ora ana samubarang siji waé kang wus katitahaké’ (Yokanan 1:3). Manawa Kristus nitahaké samubarang kabèh, Panjenengané wus ana sadurungé samubarang kabèh. Tembung-tembung kang kaatur prakara iki mangkono temeges lan cetha, nganti ora ana wong siji waé kang prelu kari ana ing pamangu. Kristus iku Allah sajatiné, lan ing pangertèn kang paling inggil. Panjenengané wus nunggil karo Allah wiwit sakèhing kalanggengan, Allah ing dhuwuring samubarang kabèh, rahayu ing salawas-lawasé.
“Gusti Yésus Kristus, Putra Allah ilahi, wus ana wiwit kalanggengan, minangka sawijining pribadi kang béda, nanging siji karo Sang Rama. Panjenengané iku kamulyan swarga kang ngungkuli samubarang. Panjenengané iku panglima para makhluk cerdas ing swarga, lan pakurmatan pangabekti saka para malaékat katampi déning Panjenengané minangka hak kagungané piyambak. Iki dudu ngrampas kalungguhané Allah. ‘Pangeran wus ndarbèni Aku ing wiwitaning margané,’ mangkono pangandikané, ‘sadèrèngé pakaryané ing jaman kuna. Aku wus katetepaké wiwit kalanggengan, wiwit kawitan, sadurungé bumi ana. Nalika durung ana samodra kang jero, Aku wus kalairaké; nalika durung ana sumber-sumber banyu kang lubèr. Sadurungé gunung-gunung katetepaké, sadurungé punthuk-punthuk, Aku wus kalairaké: nalika Panjenengané durung nitahaké bumi, utawa pategalan-pategalan, utawa pérangan paling dhuwur saka lebu donya. Nalika Panjenengané nyawisaké langit, Aku ana ing kana: nalika Panjenengané damel bunderan ing lumahing samodra kang jero’ (Wulang Bebasan 8:22–27).”
“Ana pepadhang lan kamulyan ana ing kayektèn manawa Kristus iku satunggal karo Sang Rama sadurungé dhasaring donya katetepaké. Iki pepadhang kang padhang sumunar ana ing papan kang peteng, ndadèkaké papan iku padhang mulya déning kamulyan ilahi kang asli. Kayektèn iki, kang tanpa wates angèl dipahami ing awake dhéwé, nerangaké kayektèn-kayektèn liyané kang uga rahasia lan, menawa ora mangkono, ora bisa diterangaké, senadyan kayektèn iki piyambak kasimpen ana ing pepadhang kang ora bisa dicedhaki lan ora bisa dimangertèni.” Selected Messages, buku 1, 246–248.