Ing bab sepuluh Kitab Wahyu, ing ngendi sajarah pekabaran malaékat kapisan lan kapindho dipralambangake, Yohanes, minangka pralambang umat Allah ing dina-dina pungkasan, wis diparingi weruh sadurunge manawa bakal ana kuciwa sajroning sajarah kang kanthi pralambang diwakiline, lan kuciwaning iku dadi unsur saka sajarah malaékat kapisan lan kapindho kang wis kakaton kuncen tumrap pangerten para Millerit, supaya imané padha katested.
Lan swara kang dakrungu saka swarga mau ngandika marang aku maneh, pangandikane: Lungaa, jupuken kitab cilik kang kabuka ana ing tangané malaékat kang ngadeg ing sadhuwuring sagara lan ing sadhuwuring bumi. Banjur aku marani malaékat mau lan matur marang dhèwèké: Wènèhana aku kitab cilik iku. Lan dhèwèké ngandika marang aku: Jupuken, lan panganen nganti entèk; iku bakal gawé wetengmu pait, nanging ana ing cangkemmu bakal legi kaya madu. Banjur kitab cilik iku dakjupuk saka tangané malaékat mau, lan dakpangan nganti entèk; lan ana ing cangkemku legi kaya madu; nanging sanalika sawisé dakpangan, wetengku dadi pait. Wahyu 10:8–10.
Ing ayat kaping sepuluh, Yohanes nggambarake sajarah wiwit tanggal 11 Agustus 1840, nalika malaékat kang kuwasa tumurun kanthi nyekel kitab cilik ana ing tangane, nganti tekan Kacekelan Agung tanggal 22 Oktober 1844. Sadurunge piyambaké kanthi pralambang nggambarake sajarah iku, dhèwèké didhawuhi déning “swara kang” “dakrungu saka swarga” kang ngandhani yèn nalika dhèwèké mangan kitab cilik iku, “iku bakal ndadèkaké wetengmu pait, nanging ana ing cangkemmu legi kaya madu.” Kacekelan kang pait iku sing nguji pracayané para Millerit, lan ora dadi sing paling becik tumrap wong-wong mau supaya padha ngerti bab kacekelan iku sadurungé teka, nanging Yohanes nggambarake umaté dina-dina wekasan kang diprayogakaké supaya ngerti kasunyatan-kasunyatan kang magepokan karo pemaparaning prastawa-prastawa, kang dadi sajarahing piwulang malaékat kapisan lan kapindho.
Sajarah suci punika nedahaken bilih badhé wonten satunggaling ujian ingkang dipunparingaken dhateng umat ing dinten-dinten pungkasan, lan punika badhé dados ujian ingkang adhedhasar satunggaling prekawis ingkang boten paling prayogi tumrap piyambakipun mangertos sadèrèngipun ujian punika dumados, nanging punika sanès pengalaman ingkang sami persis kaliyan para Millerit, sanadyan kanthi sampurna selaras kaliyan gambaraning prastawa-prastawa ingkang dipunlambangaken déning malaékat kapisan lan kaping kalih, awit gludhug pitu ugi nglambangaken, “prastawa-prastawa ing mangsa badhé ingkang badhé kababar miturut urutanipun.”
Sanadyan diprayogakaké supaya mangertèni sajarah dhasar para Millerit, umat Allah ing dina-dina wekasan bakal netepi runtutan prastawa kang padha kaya para Millerit; nanging prakara kang nguji para Millerit, kang tumrap wong-wong mau luwih becik manawa ora dingertèni sadurungé, bakal dadi pacoban kang béda, kang katimbulaké déning sawijining unsur kang katutup rapet nganti tekan wayahé Sang Singa saka taler Yéhuda mbikak segelé Wahyu Yesus Kristus, kang dumadi ing sajarah kang kasimpen ing ayat kaping patang puluh saka Daniel sewelas.
Apa sing diségèl kuwi wis kaancang kanggo nyoba umaté Gusti Allah ing jaman pungkasan, lan pacoban iku bakal selaras karo tetenger dalan ing ngendi para Millerit dipacobi; awit manawa ing panggenapan kapisan sajroning sajarah Millerit utawa ing panggenapan pungkasan ing dina-dina wekasan, pitu gludhug iku yaiku “gambaran runtuting prakara-prakara” “sing bakal dicethakaké manut urutané.”
Bab ingkang sampun kathah boten dipunmangertosi inggih punika bilih kadosdene Yohanes makili sajarah tumuruning Kristus kanthi kitab alit punika wiwit tanggal 11 Agustus 1840 dumugi Kacekapan Ageng tanggal 22 Oktober 1844, sajarah ingkang sami punika ugi dipunmakili déning tumuruning malaékat kaping kalih ing tanggal 19 April 1844. Kacekapan ingkang kapisan saged dipunmangertosi minangka kacekapanipun Yohanes, ingkang sasampunipun nedha kitab alit punika ing tanggal 11 Agustus 1840, pinanggih kaliyan kacekapan ing tanggal 19 April 1844. Nalika kacekapan punika dumugi, malaékat kaping kalih tumurun kanthi setunggaling “tulisan” wonten ing astaipun.
“Malaékat kuwat liyané diprentah mudhun menyang bumi. Gusti Yesus nempatake sawijining tulisan ana ing tangane, lan nalika dhèwèké tumeka ing bumi, panjenengané sesambat, ‘Babil wis rubuh, wis rubuh.’ Banjur aku weruh wong-wong kang kuciwa mau maneh ngangkat pandelengé marang swarga, nyawang kanthi pracaya lan pangarep-arep marang rawuhipun Gustiné. Nanging akèh sing katon tetep ana ing kahanan bodho, kaya wong turu; nanging aku bisa ndeleng tandha kasusahan kang jero ana ing rai-raié. Wong-wong kang kuciwa mau weruh saka Kitab Suci yèn padha ana ing mangsa ngentèni, lan yèn padha kudu ngentèni kanthi sabar kasampurnané wahyu mau. Bukti sing padha, kang nuntun wong-wong mau ngarep-arep marang Gustiné ing taun 1843, uga nuntun wong-wong mau ngarep-arep Panjenengané ing taun 1844. Nanging aku weruh yèn mayoritas ora nduwèni semangat kang nandhai pracayané ing taun 1843. Rasa kuciwane wis ngenthengake pracayané.” Early Writings, 247.
Sajarah kaum Millerit sing diwakili déning Yohanes ing pasal sepuluh iku yaiku sajarahing malaekat kang kapisan lan uga malaekat kang kapindho. Tumurune malaekat kang kapisan kanthi sawijining pekabaran, lan tumurune malaekat kang kapindho kanthi sawijining pekabaran, nandhani wiwitaning sajarah saben-sabené, kang loro-loroné padha pungkasané ing kuciwa, sanadyan Yohanes kanthi luwih langsung nggambarake sakabèhé sajarahing loro malaekat iku. Malah sawisé 22 Oktober 1844, nalika malaekat kang katelu rawuh nggawa sawijining pekabaran, kuciwané pambrontakan taun 1863 maringi paseksen katelu ngenani sawijining mangsa kang diwiwiti déning sawijining pekabaran lan dipungkasi kanthi kuciwa.
Kuciwa kapisan saka gerakan malaékat katelu ing tanggal 18 Juli 2020 iku minangka paralèl karo kuciwa kapisané para Millerit. Ana sawijing kayektèn kang dipatèni segelé, kaya déné kayektèn taun 1844 dipatèni segelé déning Pangéran kanthi nyèlèhaké astanipun ana ing ndhuwur sawijining kaluputan ing sawatara petungan, kang nuwuhaké kuciwa kapisané para Millerit. Nalika kaluputan mau sawisé kuwi dimangertèni, kaluputan iku wus kabukak segelé, amarga Sang Singa saka taler Yéhuda wus ngangkat astanipun. Kaluputan tanggal 18 Juli 2020 iku kadadèkaké déning panolakan kanggo ngakoni manawa astanipun wus kaangkat ing tanggal 22 Oktober 1844, nalika Panjenenganipun mratélakaké yèn “wektu ora bakal ana manèh.”
Apa waé iku gerakan Filadelfia saka kuciwa kapisané malaékat kapisan, utawa kuciwa kapisané gerakan Laodikia saka malaékat katelu, asta Panjenengané nggambaraké pathokan dalan. Ing tanggal 19 April 1844 lan 18 Juli 2020, kuciwa iku nuwuhaké mangsa buyar. Wong-wong sing sadurungé wis kasawiji ing tanggal 11 Agustus 1840 utawa 11 September 2001, padha kabuyaraké, lan sawisé iku Sang Kristus wiwit nglumpukaké umat-é kaping pindho.
Panjenengané wus nglumpukaké sawijining umat wiwit tanggal 11 September 2001, awit kaya dene kaambaraké déning baptisané Kristus, nalika pralambang Ilahi tumurun, nalika iku Panjenengané wiwit nglumpukaké para sakabaté, dudu sadurungé. Banjur, sawisé ana pamecahan, Kristus nglumpukaké umat-é kaping pindho. Kristus nglumpukaké para sakabaté wiwit saka baptisané, lan sawisé pamecahan kang kasil déning salib, Panjenengané wiwit nglumpukaké para sakabaté kaping pindho. Kasunyatan kenabian bab panglumpukan kaping pindho kang wiwit ing Juli 2023, iku kalebu pérangan saka apa kang wus disegel ing tanggal 18 Juli 2020, senadyan iku cetha minangka sawijining unsur saka sajarahé para Millerit.
Ing ayat kaping patang puluh saking Daniel sewelas, kéwan saking telenging jurang tanpa dhasar wungu lan matèni loro sunguning kéwan bumi ing taun 2020. Ing wulan Juli 2023, Gusti wiwit nglumpukaké umat kagungané ing dina-dina wekasan kaping pindho. Prosès panglumpukan punika dipratélakakaké wonten ing sajarah suci kaum Millerit, lan ing sajarah punika wonten kalih seksi sajarah bab nglumpukaké umat kagungané kaping pindho. Prosès panglumpukan punika minangka unsur kenabian ingkang kasêgel ngantos Juli 2023. Pakaryan nglumpukaké umat kagungané kaping pindho kacumplungakaké sajroning sajarah Perang Ukraina, sakderengipun pamilihan kaping pindho présidhèn kaping wolu, yaiku ingkang asalipun saking pitu.
Ing tanggal 11 Agustus 1840, Gusti nglumpukaké gerakan Millerit, lan Panjenengané maringi tandha marang panglumpukan iku lumantar dipunwedharaké bagan 1843, kang kapacak ing wulan Mei 1842. Bagan iku makili pekabaran dhasar, awit ing wektu iku Panjenengané lagi nancepaké dhasar padaleman suci Millerit. Tumuruning malaekat ing Wahyu pasal sepuluh, ing tanggal 11 Agustus 1840, sajajar karo baptisané Kristus, kang ing antarané prakara-prakara liyané nandhani wiwitané Kristus milih para murid-Nya.
“Kanthi kapanggilé Yohanes lan Andreas lan Simon, uga Filipus lan Natanael, wiwitan dhasaring pasamuwan Kristen kawiwitan. Yohanes ngarahaké wong loro saka para muridé marang Kristus. Banjur salah siji saka wong loro iki, yaiku Andreas, nemokaké seduluré, lan nimbali dhèwèké marang Sang Juruwilujeng. Filipus banjur katimbali, lan dhèwèké lunga nggolèki Natanael.” The Desire of Ages, 141.
Pakaryané William Miller wiwit saka wektu pungkasan ing taun 1798 nganti 11 Agustus 1840, nglambangaké pakaryané Yohanes Pembaptis; nanging nalika malaékat ing Wahyu pasal sepuluh tumedhak, kaya dene dilambangaké déning tumedhaké Roh Suci nalika baptisané Kristus, Gusti “nglumpukaké” para sakabat dhasar Panjenengané. Kalih seksi punika nedahaké bilih Kristus nglumpukaké umatipun ing dinten-dinten pungkasan ing tanggal 11 September 2001, nalika malaékat ing Wahyu pasal wolulas tumedhak; nanging kados déné tumrap para Millerite, piyambakipun kedah dipun uji déning sawijining unsur saking pitu gludhug ingkang sampun kasegel, lajeng Gusti badhé nglumpukaké umatipun kaping kalih.
Panglumpukan kaping pindho tumrap umaté Gusti Allah ing dina-dina wekasan wiwit ana ing sajarah kang diwakili ing pungkasaning ayat kaping sewelas, saka pasal kaping sewelas kitab Daniel, pas sadurungé kamenangané Putin marang Ukraina, lan pas sadurungé ayat kaping rolas ing ngendi paseksèn profetiké Rusia lan Putin rampung. Mulané, Daniel pasal kaping sewelas, ayat kaping sewelas, salaras karo Wahyu pasal kaping sewelas, ayat kaping sewelas, awit ana ing kono loro seksi mau diuripaké manèh.
Ing sajarah Millerite kang suci, Gusti wiwit nglumpukaké umaté kaping pindho sawisé kuciwa tanggal 19 April 1844, lan apa kang dipigunakaké déning Gusti kanggo nglumpukaké umaté ing wektu iku yaiku pangenalan manawa wong-wong mau lagi netepi wektu tundhané pasemon bab sepuluh prawan ing Matius pasal kaping rong puluh lima, lan uga Habakuk pasal kapindho. Supaya wong-wong Millerite bisa ngakoni kahanané lan bali, wong-wong mau kudu ngakoni yèn dhèwèké diwakili ana ing Sabda Allah kang sipaté nubuat. Wong-wong mau prelu nyumurupi yèn dhèwèké iku umat Allah, béda karo wong-wong kang ngakoni yèn dhèwèké iku umaté Panjenengané. Nalika Panjenengané nglumpukaké umaté kang wis kuciwa, Panjenengané lagi maringi sawijining gambaran bab panji kang diangkat marang para bangsa liya, kanthi mangkono nekanaké bedané antarané umaté Panjenengané kang sejati nanging kuciwa, lan wong-wong kang mung ngakoni dadi umaté Panjenengané.
Lan ing dina iku bakal ana oyod Isai, kang bakal ngadeg dadi panji tumrap bangsa-bangsa; para bangsa liya bakal ngupaya marang Panjenengané; lan papan paleremané bakal mulya. Lan bakal kelakon ing dina iku, yèn Pangéran bakal ngacungaké asta-Né manèh kaping pindho kanggo ngluwari sisaning umat-Né kang isih kari, saka Asyur, lan saka Mesir, lan saka Patros, lan saka Kus, lan saka Elam, lan saka Sinear, lan saka Hamat, lan saka pulo-pulo segara. Lan Panjenengané bakal ngedegaké sawijining panji tumrap para bangsa, lan bakal nglumpukaké wong-wong Israèl kang katundhung, sarta ngimpun wong-wong Yehuda kang kasebar saka patang pojoking bumi. Yesaya 11:10–12.
Nalika nabi Yeremia nggambarake wong-wong sing kuciwa ing tanggal 19 April 1844, dheweke nedahake manawa dheweke wis ora manèh gegayutan karo “pasamuwaning para pangolok-olok,” kang nggunakaké ramalan taun 1843 sing ora kaleksanan mau minangka bukti yèn wong-wong sing dilambangaké déning Yeremia iku nabi-nabi palsu.
Aku ora lenggah ana ing pasamuwananing para panyindhir, lan uga ora bungah; aku lungguh piyambakan marga saka astanira, amarga Paduka sampun ngebaki aku kalawan duka panggalih. Yeremia 15:17.
“Pasamuwaning para panyendhu” wus ngusir wong-wong kang dipratelakaké déning Yeremia.
“Akeh sing dianiaya déning para saduluré sing ora pracaya. Supaya tetep bisa njaga kalungguhané ing pasamuwan, ana sawatara sing sarujuk meneng wae bab pangajabé; nanging ana liyané kang ngrasa yèn kasetyan marang Gusti Allah ora nglilakaké wong-wong mau ndhelikaké kayektèn-kayektèn sing wis Panjenengané pasrahaké marang kaprecayané. Ora sathithik sing dipunpegat saka pasamuwané mung merga nyatakaké pracayané marang rawuhipun Kristus. Tembung-tembungé nabi iki banget aji tumrap wong-wong kang ngadhepi panggodha tumrap pracayané: ‘Para sadulurira kang sengit marang kowé, kang ngusir kowé marga saka asma-Ku, padha kandha, Muga-muga Pangeran kaluhuraké: nanging Panjenengané bakal ngatingal tumrap kabungahanira, lan wong-wong mau bakal kawirangan.’ Yesaya 66:5.” The Great Controversy, 372.
Nalika Pangéran ngangkat sawijining panji kanggo bangsa-bangsa liya, iku bakal kelakon nalika Panjenengané wis nguluré astané kaping pindho kanggo nglumpukaké turahané umat kagungané, yaiku wong-wong buwangan saka Israèl. Wong-wong iku ya iku wong-wong sing ora manèh lungguh ana ing “pasamuwané para panyenyamah.”
“oyodé Isai” iku pralambang saka rong garis getih, siji saka Yudaisme kang digandhengaké karo garis turun getih saka sanjabaning Yudaisme, lan iku makili ora mung garis turun getihé Gusti Yesus, nanging uga dadi pralambang pangenané kaallahan karo kamanungsan, amarga panji kang kaangkat iku makili sawijining umat kang wus dimeteraèkaké ing salawas-lawasé menyang kaanan lan pangalaman pangenané kaallahan karo kamanungsan, kang uga dipralambangaké ing ayat sepuluh saka Daniel pasal sewelas lumantar pralambang “bètèng”. Ing ayat sepuluh, wektu pemeteraiané wong satus patang puluh papat èwu disirataké déning pangerten kenabian bab bètèng, yaiku sirah. Ing sajarah ayat sewelas lan Perang Ukraina, Pangéran ngluluraké asta Panjenengané kaping pindho kanggo nglumpukaké para wong buwangan kang wus nemu kuciwa.
Mulané, kanthi paseksèné Daniel sewelas minangka strukturé, kita wis ngenali panyusupan kapausan menyang sajarah profètis, pas sadurungé undhang-undhang Minggu. Kita wis nyumurupi pakaryané sungu Républikan kang diwakili déning Trump nalika panjenengané dadi kang kaping wolu saka pitu iku, lan miwiti pakaryan nggabungaké pasamuwan lan nagara. Kita nduwèni garis sungu murtad saka Protestantisme, kaya kang diwakili déning wong-wong Makabe. Ing sajarah sing padha kang diwakili déning ayat-ayat mau, kita nerapaké garis pitu gludhug, kang uga minangka garis pasemon bab sepuluh prawan, kanthi ngenali pengalamané wong satus patang puluh papat èwu, uga garis telung malaékat kang njlèntrèhaké pakaryané sungu Protestan kang sejati. Salah siji saka prastawa-prastawa tumrap sungu Protestan kang sejati ing sajarah iku yaiku panglumpukan kaping pindho.
Panglumpuking kapindho dumadi ing sajroning sajarahé pekabarané malaékat kapindho, lan uga dumadi ing sajroning sajarahé malaékat katelu wiwit taun 1844 nganti 1863, netepaké loro seksi saka sajarah Millerite bab Gusti ngluluraké astanipun kaping pindho kanggo nglumpukaké wedhus-wedhus gèmbalané kang kabuyar.
“23 September, Pangéran nduduhaké marang aku yèn Panjenengané wis ngulurkaké astané kaping pindho kanggo mulihaké para kekesaning umaté, lan yèn sakehing usaha kudu kaping pindho digiataké ing mangsa panglumpuk iki. Ing mangsa panyebaran, Israèl kapethuk lan kabedhah, nanging saiki ing mangsa panglumpuk Gusti Allah bakal nambani lan mbebedag umaté. Ing mangsa panyebaran, usaha-usaha sing katindakaké kanggo nyebaraké kayektèn mung gawé pangaribawa sethithik, kasilé mung sathithik utawa ora ana babar pisan; nanging ing mangsa panglumpuk, nalika Gusti Allah wus ngasta astané kanggo nglumpukaké umaté, usaha-usaha kanggo nyebaraké kayektèn bakal ngasilaké pangaribawa kaya sing wis katetepaké. Kabèh wong kuduné manunggal lan sumangga tumemen ing pagawean iki. Aku weruh yèn luput menawa ana wong nggawé mangsa panyebaran dadi tuladha kanggo nuntun kita saiki ing mangsa panglumpuk; amarga manawa Gusti Allah saiki ora nindakaké luwih akèh kanggo kita tinimbang sing Panjenengané tindakaké nalika semana, Israèl ora bakal tau kalumpuk.” Early Writings, 74.
Ing lampiran kanggo Early Writings, Sadulur White nerangake komentar sing lagi wae dikutip mau:
“3. Panemu yèn Gusti ‘wis ngunjukaké asta-Né kaping pindho kanggo ngluwari turahané umaté,’ ing kaca 74, mung ngrujuk marang pasamuwan lan kakuwatan sing biyèn tau ana ing antarané wong-wong sing ngentèni Sang Kristus, lan marang kasunyatan yèn Panjenengané wus wiwit nglumpukaké manèh sarta nguwataké manèh umaté.” Early Writings, 86.
Sajarah suci saka pitu gludhug sing makili 11 Agustus 1840 nganti 22 Oktober 1844, dados pralambang tumrap sajarah suci saka 22 Oktober 1844 nganti pambrontakan taun 1863. Baris demi baris, sajarah kapisan makili sawijining gambaran para prawan wicaksana, lan baris kapindho makili sawijining gambaran para prawan bodho. Kaloro sajarah punika diwiwiti nalika sawijining malaekat tumedhak nggawa sawijining pawarta kang kedah dipundhahar. Rawuhipun malaekat ing kaloro sajarah punika miwiti sawijining proses pacoban kang ngasilake sawijining buyaran, lan ing taun 1849, Sister White dipunparingi pepadang bilih Gusti malih nguluraken asta-Nipun kaping pindho, ing wekdal punika kanggo nglumpukaken para tiyang ingkang sampun kabuyar ing tanggal 22 Oktober 1844.
Padha wus kacacah ambyar déning Kacewa Ageng, kaya para wicaksana ing tanggal 19 April 1844 kang kacacah ambyar déning kacewaning kapisané. Pangimpun kapindho mratélakaké yèn Gusti “sampun wiwit nyawijèkaké lan ngedegaké umat kagungané malih.” Ing pangimpun kapindho, pakaryaning Gusti nyakup ngangkat sawijining panji kang sesarengan siji lan sijiné ing sajroning pekabaran, lan kang kamanungsané kasawijèkaké kaliyan Kadéwané. Ancasing panji iku yaiku nimbali pepanthané Allah liyané supaya medal metu saka Babil, kang kalampahan déning para priya lan para wanita kang nyumurupi panji iku.
Panji iku yaiku bala tentarané wong-wong kang wis nyawijèkaké kamanungsané karo Ketuhanané Kristus ing mangsa pangujian hukum Minggu. Mangkono, panglumpukan kang kapindho mratélakaké yèn “oyoté Isai” bakal katangèkaké, nggawa pralambang kenabian kang kaping pindho saka Rut, sawijining wong kapir kang diklumpukaké déning panji lumantar kasawijèné karo Boas, sawijining pralambang saka wong satus patang puluh papat èwu, lan uga sawijining pralambang saka Sang Penebus, kang mbayar regané Rut, lan kang dadi sanak kulawarga cedhaké. Ing inkarnasi sipat Ilahi Kristus karo daging kang wus tiba saka sipat manungsa, Panjenengané dados sanak kulawarga cedhak kita. Panji kang katangèkaké iku yaiku wong-wong kang disawijèkaké déning pekabaran, kang ngrampungaké pakaryan nyawijèkaké kamanungsané karo Ketuhanané Kristus sadurungé hukum Minggu.
Kita badhé nerusaké panaliten punika wonten ing artikel salajengipun.
“Pangaji-ajiné marang Kitab Suci saya tuwuh lumantar pamulangé. Ing dalan apa waé sang murid ngambah, dhèwèké bakal nemoni kawicaksanan lan katresnaning Allah kang tanpa wates kasawijèkaké ing ngarsané.
“Tegesing tatanan Yahudi iku durung dimangertèni kanthi sapenuhé. Kabeneran-kabeneran kang amba lan jero kawewayangaké ana ing upacara-upacara lan pralambangé. Injil iku kunciné kang mbukak wewadi-wewadiné. Lumantar pangawruh bab rancangan panebusan, kabeneran-kabenerané kabuka tumrap pangerten. Luwih adoh tinimbang kang saiki kita mangertèni, dadi hak istiméwa kita kanggo mangertèni tema-tema kang nggumunaké iki. Kita kudu mangertèni bab-babé Allah kang jero. Para malaékat padha kapéngin nyumurupi kabeneran-kabeneran kang kawedharaké marang umat kang kanthi ati remuk padha nelusuri pangandikané Allah, lan ndedonga supaya diparingi dawa lan ambané lan jeroné lan dhuwuré pangawruh kang mung Panjenengané piyambak kang bisa maringi.
“Nalika kita saya cedhak marang pungkasaning sajarahing jagad iki, pameca-pameca kang gegayutan karo dina-dina wekasan mligi nuntut supaya kita sinaoni. Kitab pungkasan ing Kitab Suci Prajanjian Anyar kebak bebener kang kita prelu mangerteni. Iblis wis mrebawani panemuning akalé wong akèh, satemah wong-wong mau padha remen nampa samubarang alesan supaya ora ndadèkaké Kitab Wahyu dadi pasinaoné. Nanging Kristus lumantar abdining Panjenengané, yaiku Yokanan, ing kéné wis ngandharaké apa kang bakal kelakon ing dina-dina wekasan, lan Panjenengané ngandika, ‘Rahayu wong kang maca, lan wong-wong kang ngrungu tembung-tembunging pameca iki, lan netepi samubarang kang katulis ana ing jeroné.’ Wahyu 1:3.”
“‘Iki urip langgeng,’ pangandikané Kristus, ‘supaya wong-wong mau wanuh marang Panjenengan, siji-sijiné Allah kang sejati, lan marang Gusti Yesus Kristus, kang wis Paduka utus.’ Yokanan 17:3. Yagéné kita ora nyadhari regané kawruh iki? Yagéné kayektèn-kayektèn kang mulya iki ora murub ing sajroning ati kita, gumeter ana ing lambe kita, lan ngrasuki sakabèhing kauripan kita?”
“Nalika maringi kita Sabdané, Gusti Allah wis masrahaké marang kita kagunganing saben kayektèn kang prelu tumrap kaslametan kita. Ewonan wong wis njupuk banyu saka sumur-sumur panguripan iki, nanging pasokané ora susut. Ewonan wong wis masang Sang Pangéran ana ing ngarsané, lan marga saka nyawang Panjenengané padha kaowahan dadi gambar kang padha. Rohé murub ana ing sajroning atiné nalika padha ngandika bab watak Panjenengané, nyritakaké apa tegesé Sang Kristus tumrap wong-wong mau, lan apa tegesé wong-wong mau tumrap Sang Kristus. Nanging para panyelidik iki durung ngentèkaké tema-tema agung lan suci iki. Ewonan liyane isih bisa mèlu ing pakaryan nyelidiki rahsa-rahsa kaslametan. Nalika panguripané Sang Kristus lan wataking pangutusané direnungaké, sinar-sinar pepadhang bakal sumunar saya cetha ing saben upaya kanggo nemokaké kayektèn. Saben panelusuran kang anyar bakal mbabar prakara kang luwih narik kawigatèn lan luwih jero tinimbang kang nganti saiki wus kababar. Prekara iki ora ana entèké. Panaliten bab penjelmané Sang Kristus, kurban panebusané, lan pakaryan pandamelné minangka Panengah, bakal nyibukaké budi pamikiré siswa kang sregep salawasé wektu isih lumaku; lan nalika mirsani swarga kanthi taun-tauné kang tanpa wilangan, dhèwèké bakal nguwuh, ‘Agung iku rahsaning kaallahan.’”
“Ing kalanggengan kita bakal sinau apa kang, manawa kita wis nampa pepadhang kang bisa dipikolehi ana ing kéné, mesthiné wus mbukak pangreten kita. Tema-tema panebusan bakal ngrebut ati, pikiran, lan ilat para wong kang wus ditebus sajroning jaman-jaman langgeng. Wong-wong mau bakal mangertèni kayekten-kayekten kang wis suwé dikajengaké déning Kristus supaya kabukak marang para murid-Nya, nanging kang ora bisa dicekel déning wong-wong mau marga saka kurangé pracaya. Salawas-lawasé lan salawas-lawasé pamawas-pamawas anyar ngenani kasampurnan lan kamulyaning Kristus bakal katon. Lumantar jaman-jaman tanpa wekasan, Sang Raja Omah kang setya bakal ngetokaké saka panyaruwé samubarang kang anyar lan kang lawas.” Christ’s Object Lessons, 132–134.