It has been established upon several witnesses that in history and in prophecy Rome always comes up eighth and is of the seven. The prophetic riddle of this symbol is part of what the Lion of the tribe of Judah unseals just before the close of probation. Christ never changes, and in the First and Great Disappointments of Millerite history, He revealed a truth which explained the mystery of the disappointment.
Wis katetepaké déning sawetara seksi manawa ing sajarah lan ing ramalan, Roma tansah muncul kaping woluné lan kalebu saka pitu mau. Cangkriman profetik saka pralambang iki iku pérangan saka apa kang dibukak segelé déning Singa saka taler Yehuda sakdurungé panutupan mangsa kasempatan. Kristus ora tau owah, lan ing Kuciwa Kapisan lan Kuciwa Agung sajroning sajarah kaum Millerit, Panjenengané mratélakaké sawijining kayektèn kang nerangaké wewadi saka kuciwané mau.
After the First Disappointment in Millerite history, He removed His hand from a mistake in some of the figures represented upon the 1843 chart. The mistake represented the prophetic misunderstanding that produced the Disappointment. The Millerites were ultimately led to a series of understandings, which firmly established the starting date of the twenty-three hundred days. With a firm starting point, that was primarily based upon the date of the cross, they then saw the same prophetic evidence that they had been employing to identify 1843, actually identified not only 1844, but the very day of October 22, 1844.
Sasampunipun Kuciwa Kapisan ing sajarah kaum Millerit, Panjenenganipun nyingkiraken astanipun saking satunggaling kalepatan ing sapérangan angka ingkang dipratélakakên wontên ing bagan 1843. Kalepatan punika nglambangakên kasalahpahaman profetik ingkang ngasilakên Kuciwa punika. Ing pungkasanipun, kaum Millerit dipun tuntun dhateng rerangkèn pangertosan, ingkang kanthi mantep netepakên tanggal wiwitan saking kalih èwu tigang atus dinten punika. Kanthi titik wiwitan ingkang mantep, ingkang utaminipun adhedhasar tanggal salib punika, lajeng piyambakipun sami ningali bilih bukti profetik ingkang sampun dipunginakakên kanggé ngenali 1843, sajatosipun ngenali boten namung 1844, nanging ugi dinten piyambak, yaiku 22 Oktober 1844.
After the second and Great Disappointment, the Lord once again revealed a truth which answered all the prophetic dilemmas created by their incorrect proclamation that October 22, 1844 was the Second Coming of Christ. The Lord opened the subject of the Sanctuary, and its connected truths, and the Great Disappointment was explained.
Sawisé Kuciwa Agung kaping pindho, Gusti sepisan manèh nyarwakaké sawijining kayektèn kang njawab sakèhé perkara angel ing pameca nubuatan sing kawangun déning pawarta sing kliru menawa tanggal 22 Oktober 1844 iku rawuhipun Kristus kaping pindho. Gusti mbikak prakara Bab Suci, lan kayektèn-kayektèn kang gegandhèngan karo iku, lan Kuciwa Agung mau katlentrehaké.
“As a people, we should be earnest students of prophecy; we should not rest until we become intelligent in regard to the subject of the sanctuary, which is brought out in the visions of Daniel and John. This subject sheds great light on our present position and work, and gives us unmistakable proof that God has led us in our past experience. It explains our disappointment in 1844, showing us that the sanctuary to be cleansed was not the earth, as we had supposed, but that Christ then entered into the most holy apartment of the heavenly sanctuary, and is there performing the closing work of his priestly office, in fulfillment of the words of the angel to the prophet Daniel, ‘Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed.’
“Minangka sawijining umat, kita kudhu dadi para siswa pangandikaning ramalan kang temen-temen sregep; kita ora kena leren sadurunge kita dadi paham kanthi cetha ngenani prakara papan suci, kang katuduhake ana ing wahyu-wahyu Daniel lan Yohanes. Prakara iki madhangi kanthi gedhe posisi lan pakaryan kita ing jaman saiki, lan maringi marang kita bukti kang ora bisa diselaki manawa Gusti Allah wis nuntun kita sajrone pengalaman kita ing jaman kang kapungkur. Prakara iki nerangake kuciwa kita ing taun 1844, kanthi nedahake marang kita manawa papan suci kang kudu diresiki iku dudu bumi, kaya kang wus kita kira, nanging bilih Kristus nalika iku lumebet menyang papan kang Mahasuci ana ing papan suci swarga, lan ana ing kana Panjenengane lagi nindakake pakaryan pungkasan saka kalungguhan Imam-Nya, minangka panggeneping pangandikaning malaékat marang nabi Daniel, ‘Nganti rong ewu telung atus dina; banjur papan suci bakal diresiki.’”
“Our faith in reference to the messages of the first, second, and third angels was correct. The great way-marks we have passed are immovable. Although the hosts of hell may try to tear them from their foundation, and triumph in the thought that they have succeeded, yet they do not succeed. These pillars of truth stand firm as the eternal hills, unmoved by all the efforts of men combined with those of Satan and his host. We can learn much, and should be constantly searching the Scriptures to see if these things are so. God’s people are now to have their eyes fixed on the heavenly sanctuary, where the final ministration of our great High Priest in the work of the judgment is going forward,—where he is interceding for his people.” Review and Herald, November 27, 1883.
“Iman kita gegayutan karo pekabaran malaékat kapisan, kapindho, lan katelu iku bener. Tenger-tenger agung kang wis kita liwati iku ora bisa dipindhah. Sanajan bala tentara neraka nyoba nyuwek tenger-tenger iku saka dhasaré, lan menang kanthi pangira yèn wong-wong mau wis kasil, nanging wong-wong mau ora kasil. Pilar-pilar kayektèn iki jejeg kukuh kaya gunung-gunung langgeng, ora kegeser déning sakehing upaya manungsa kang digandhengaké karo upayané Iblis lan balané. Kita bisa sinau akèh, lan kita kudu tansah nliti Kitab Suci kanggo ndeleng apa pancèn mangkono. Umaté Allah saiki kudu netepaké paningalé marang pasamuwan kaswargan, ing papan kono paladosan pungkasan saka Imam Agung kita ana ing sajroning pakaryan pangadilan lagi lumaku,—ing papan kono Panjenengané lagi nyuwunaké umaté.” Review and Herald, November 27, 1883.
The disappointment of the disciples at the crucifixion was based upon an incorrect understanding of the kingdom which Christ was to establish at the cross. John the Baptist and the apostle Paul’s ministries included the work of identifying that the dispensation of literal Israel and the literal earthly sanctuary had transitioned unto spiritual Israel and the spiritual heavenly sanctuary. The Lion of the tribe of Judah always explains the disappointment to the “wise.” The explanation of the prophetic riddle of Rome being “the eighth, but is of the seven”, is part of the work the Lion of Judah is accomplishing to explain the disappointment of July 18, 2020.
Rasa kuciwa para murid nalika panyaliban iku adhedhasar pangerten kang kliru ngenani karajan kang arep diadegaké déning Kristus ana ing salib. Peladosané Yohanes Pambaptis lan rasul Paulus nyakup pakaryan kanggo netepaké manawa tatanan jaman Israèl harfiah lan padaleman suci kadonyan harfiah wis ngalih marang Israèl rohani lan padaleman suci swarga rohani. Singa saka taler Yehuda tansah nerangaké rasa kuciwa iku marang para “wicaksana.” Panerangan bab bedhekan kenabian manawa Roma iku “kang kaping wolu, nanging asalé saka pitu”, iku kalebu pérangan saka pakaryan kang lagi katindakaké déning Singa Yehuda kanggo nerangaké rasa kuciwa tanggal 18 Juli 2020.
The Millerites saw Rome as the fourth kingdom of Bible prophecy, and they saw the distinction between paganism and papalism, but could not see papal Rome as the fifth kingdom of Bible prophecy. Shortly after 1844, the pioneers saw that the United States was the next kingdom of Bible prophecy.
Para Millerites nyumurupi Roma minangka karajan kaping papat ing wangsit Kitab Suci, lan padha nyumurupi bedane antaraning paganisme lan kapapaan, nanging ora bisa nyumurupi Roma kapapaan minangka karajan kaping lima ing wangsit Kitab Suci. Ora suwé sawisé taun 1844, para pelopor nyumurupi yèn Amérika Sarékat iku karajan sabanjuré ing wangsit Kitab Suci.
That recognition is represented upon the 1850 pioneer chart, but their ability to recognize the full illustration of the kingdoms of Bible prophecy, as represented in Revelation chapter seventeen, was beyond their ability to comprehend, for they began to wander in the wilderness of Laodicea after their rejection of the “seven times” in 1863.
Pangenalan mau kaambar ing bagan para pionir taun 1850, nanging kabisané kanggo mangertèni ilustrasi pepak bab karajan-karajan ing ramalan Kitab Suci, kaya sing kaambar ing Wahyu bab pitulas, ngluwihi daya pangertèné, amarga sawisé panolakané marang “pitu kaping” ing taun 1863, padha wiwit kesasar ing ara-ara samun Laodikia.
“The history of ancient Israel is a striking illustration of the past experience of the Adventist body. God led His people in the advent movement, even as He led the children of Israel from Egypt. In the great disappointment their faith was tested as was that of the Hebrews at the Red Sea. Had they still trusted to the guiding hand that had been with them in their past experience, they would have seen the salvation of God. If all who had labored unitedly in the work in 1844, had received the third angel’s message and proclaimed it in the power of the Holy Spirit, the Lord would have wrought mightily with their efforts. A flood of light would have been shed upon the world. Years ago the inhabitants of the earth would have been warned, the closing work completed, and Christ would have come for the redemption of His people.
“Riwayaté Israèl kuna minangka ilustrasi sing nggumunaké bab pangalaman biyèn saka badan Advent. Gusti Allah nuntun umaté ana ing gerakan advent, kaya déné Panjenengané nuntun para putrané Israèl metu saka Mesir. Ing kuciwa gedhé, pracayané padha diuji kaya déné pracayané wong Ibrani ana ing Segara Abang. Manawa wong-wong mau tetep precaya marang asta pituduh sing wus nyarengi wong-wong mau sajroning pangalaman biyèn, mesthiné padha bakal weruh karahayoné Gusti Allah. Manawa kabèh wong sing wis nyambut gawé kanthi manunggal ana ing pakaryan ing taun 1844, nampani piwulangé malaékat katelu lan martakaké iku ana ing kakuwataning Roh Suci, Gusti mesthi wus makarya kanthi kuwasa bebarengan karo upayané wong-wong mau. Banjir pepadhang mesthi wus dipratélakaké marang jagad. Wis pirang-pirang taun kepungkur para pendununging bumi mesthi wus diwènèhi pepéling, pakaryan panutup rampung, lan Kristus mesthi wus rawuh kanggo nebus umaté.”
“It was not the will of God that Israel should wander forty years in the wilderness; He desired to lead them directly to the land of Canaan and establish them there, a holy, happy people. But ‘they could not enter in because of unbelief.’ Hebrews 3:19. Because of their backsliding and apostasy they perished in the desert, and others were raised up to enter the Promised Land. In like manner, it was not the will of God that the coming of Christ should be so long delayed and His people should remain so many years in this world of sin and sorrow. But unbelief separated them from God. As they refused to do the work which He had appointed them, others were raised up to proclaim the message. In mercy to the world, Jesus delays His coming, that sinners may have an opportunity to hear the warning and find in Him a shelter before the wrath of God shall be poured out.” The Great Controversy, 458.
“Dudu karsané Gusti Allah manawa Israèl kudu ngumbara patang puluh taun ana ing ara-ara samun; Panjenengané kersa nuntun wong-wong mau langsung menyang tanah Kanaan lan netepaké wong-wong mau ana ing kono, dadi umat kang suci lan rahayu. Nanging, ‘wong-wong mau ora bisa mlebu marga saka ora pracaya.’ Ibrani 3:19. Amarga saka murtad lan panyimpangé, wong-wong mau binasakake ana ing pasamunan, lan wong liya diangkat kanggo mlebu ing Tanah Prajanjian. Mangkono uga, dudu karsané Gusti Allah manawa rawuhé Kristus nganti suwé banget ketundha lan umat-Né tetep manggon nganti pirang-pirang taun ana ing donya kang kebak dosa lan kasusahan iki. Nanging ora pracaya misahaké wong-wong mau saka Gusti Allah. Awit padha nampik nindakake pakaryan kang wis kaparingaké déning Panjenengané marang wong-wong mau, wong liya diangkat kanggo martakaké pekabaran iku. Amarga sih-rahmat marang jagad iki, Yésus nundha rawuhé, supaya para wong dosa padha oleh kalodhangan kanggo krungu pepéling lan nemu pangayoman ana ing Panjenengané sadurungé bebenduné Gusti Allah kawutahaké.” The Great Controversy, 458.
James and Ellen White both identified that the movement had transitioned into the movement of Laodicea in 1856, and in the previous passage she identifies that “if all who had labored unitedly in the work in 1844, had received the third angel’s message and proclaimed it in the power of the Holy Spirit, the Lord would have wrought mightily with their efforts.” Then she says, “In like manner,” the “backsliding and apostasy” that ancient Israel manifested, caused ancient Israel to “perish in the desert.” The passage is identifying that Laodicean Adventism began to wander in the wilderness in the time period when those who had proclaimed the message of the Midnight Cry were still alive.
Yakobus lan Ellen White kalorone nandhesake manawa gerakan iku wis malih dadi gerakane Laodikia ing taun 1856, lan ing pethikan sadurunge dheweke nerangake manawa “manawa kabèh wong sing wis nyambut gawe kanthi manunggal ing pakaryan ing taun 1844 nampani pekabaran malaékat katelu lan martakaké iku kanthi kakuwatané Roh Suci, Gusti mesthi wus tumindak kanthi rosa bebarengan karo upayané.” Banjur dheweke ngandika, “Mangkono uga,” “munduré rohani lan murtad” kang kawedharaké déning Israèl kuna, njalari Israèl kuna “tiwas ing ara-ara samun.” Pethikan iku nuduhaké manawa Adventisme Laodikia wiwit nglembara ing ara-ara samun ing wektu nalika wong-wong sing wis martakaké pekabaran Panguwuh Tengah Wengi isih urip.
Today the theologians (the learned) identify various applications for Revelation chapter seventeen, that are either derived from the methodology of futurism that was invented by the Jesuits, or the corrupted theological practices of apostate Protestantism. The symbols of Revelation seventeen, are very simple. We have identified the necessary symbols, so we will return to the kingdoms represented there and align them with the kingdoms of Daniel chapter two, for Jesus always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing.
Saiki para teolog (para sarjana) nemtokake manéka warna panrapan kanggo Wahyu bab pitulas, kang asalé saka metodologi futurisme sing diciptakaké déning para Yesuit, utawa saka praktik-praktik teologis sing wis rusak saka Protestanisme murtad. Lambang-lambang ing Wahyu pitulas iku prasaja banget. Kita wis ngenali lambang-lambang sing perlu, mula kita bakal bali marang karajan-karajan sing diwakili ana ing kono lan nyelarakaké karo karajan-karajan ing Daniel bab loro, awit Gusti Yésus tansah nggambarake wekasaning sawijining prakara kanthi wiwitaning prakara iku.
And there are seven kings: five are fallen, and one is, and the other is not yet come; and when he cometh, he must continue a short space. And the beast that was, and is not, even he is the eighth, and is of the seven, and goeth into perdition. And the ten horns which thou sawest are ten kings, which have received no kingdom as yet; but receive power as kings one hour with the beast. Revelation 17:10–12.
Lan ana pitung ratu: lima wis rubuh, lan siji isih ana, lan sijiné durung teka; lan nalika dhèwèké teka, dhèwèké kudu tetep mung sawatara wektu cekak. Lan kéwan galak kang biyèn ana, lan saiki ora ana, iya dhèwèké iku kang kaping wolu, lan asalé saka kang pitu, lan lunga menyang karusakan. Lan sungu sepuluh kang kokdeleng iku sepuluh ratu, kang durung nampani karajan; nanging nampani panguwasa minangka ratu sajroning sajam bebarengan karo kéwan galak mau. Wahyu 17:10–12.
In verse three, John was spiritually conveyed to 1798. At that vantage point in history, he was told that there were five kingdoms that had already fallen. Those kingdoms were Babylon, Medo-Persia, Greece, pagan Rome and papal Rome. William Miller could not unravel this passage in chapter seventeen, for he could not recognize that papal Rome was a distinct kingdom from pagan Rome. Yet the sequence is addressed in chapters twelve and thirteen of Revelation, for the dragon in chapter twelve represented pagan Rome, the beast that came from the sea in chapter thirteen was the papacy and the earth beast is the United States. Sister White identifies all three of these beasts as the dragon, the beast and the false prophet. In providing her testimony she identifies the sequence of the kingdoms, and the sequence agrees with the application we are making of Revelation seventeen.
Ing ayat kaping telu, Yokanan kanthi rohani dipindhahake menyang taun 1798. Saka titik pangamatan ing sajarah iku, dheweke didhawuhi manawa ana limang karajan sing wis tumiba. Karajan-karajan mau yaiku Babil, Medo-Persia, Yunani, Roma kapir, lan Roma kapausan. William Miller ora bisa mbabaraké tegesé perangan iki ing pasal pitulas, amarga dheweke ora bisa mangertèni manawa Roma kapausan iku sawijining karajan sing béda saka Roma kapir. Nanging runtutan mau dipratelakaké ing Wahyu pasal rolas lan telulas, awit naga ing pasal rolas nggambaraké Roma kapir, kéwan galak sing metu saka segara ing pasal telulas yaiku kapausan, lan kéwan galak bumi iku Amerika Serikat. Sister White nandhesaké katelu kéwan galak iki minangka naga, kéwan galak, lan nabi palsu. Nalika maringi paseksèné, dheweke ngenali runtutan karajan-karajan mau, lan runtutan iku sarujuk karo panrapan sing kita tindhakaké tumrap Wahyu pitulas.
“Under the symbols of a great red dragon, a leopard-like beast, and a beast with lamblike horns, the earthly governments which would especially engage in trampling upon God’s law and persecuting His people, were presented to John. The war is carried on till the close of time. The people of God, symbolized by a holy woman and her children, were represented as greatly in the minority. In the last days only a remnant still existed. Of these John speaks as they ‘which keep the commandments of God, and have the testimony of Jesus Christ.’
“Ing sangisoring pralambang naga abang gedhé, kéwan galak kaya macan tutul, lan kéwan galak mawa sungu kaya cempé, pamaréntahan-pamaréntahan kadonyan kang mligi bakal melu ngidak-idak angger-anggering Allah lan nganiaya umating Panjenengané, katuduhaké marang Yohanes. Peperangan iku lumaku terus nganti tekan pungkasané jaman. Umat Allah, kang dilambangaké déning sawijining wong wadon suci lan anak-anaké, dipratélakaké minangka golongan kang banget sethithik cacahé. Ing dina-dina pungkasan mung kari wong-wong sisihan waé kang isih ana. Bab wong-wong iki Yohanes ngandika yèn padha iku ‘which keep the commandments of God, and have the testimony of Jesus Christ.’”
“Through paganism, and then through the Papacy, Satan exerted his power for many centuries in an effort to blot from the earth God’s faithful witnesses. Pagans and papists were actuated by the same dragon spirit. They differed only in that the Papacy, making a pretense of serving God, was the more dangerous and cruel foe. Through the agency of Romanism, Satan took the world captive. The professed church of God was swept into the ranks of this delusion, and for more than a thousand years the people of God suffered under the dragon’s ire. And when the Papacy, robbed of its strength, was forced to desist from persecution, John beheld a new power coming up to echo the dragon’s voice, and carry forward the same cruel and blasphemous work. This power, the last that is to wage war against the church and the law of God, was symbolized by a beast with lamblike horns.
“Liwat paganisme, lan sabanjuré liwat Kapapan, Sétan ngleksanakaké kakuwatané sajroning akèh abad kanthi upaya kanggo ngilangaké saka bumi para seksi Allah kang setya. Wong-wong pagan lan para papis kabèh digerakaké déning roh naga kang padha. Bédané mung ana ing bab menawa Kapapan, kanthi gawé-gawé kaya ngladèni Allah, dadi mungsuh kang luwih mbebayani lan luwih kejem. Liwat pirantiné Romanisme, Sétan ndadèkaké jagad iki dadi tawanané. Pasamuwan Allah kang ngakoni awake dhewe kabawa mlebu ing jajaran kasasatan iki, lan luwih saka sewu taun umaté Allah nandhang sangsara ing sangisoré bebendu naga. Lan nalika Kapapan, sawisé dirampasi kakuwatané, kapeksa mandheg saka panyiksa, Yohanes nyumurupi sawijining kakuwatan anyar munggah kanggo nggemakaké swarané naga, lan nerusaké pakaryan kang padha kejem lan ngina marang Allah. Kakuwatan iki, kang dadi kakuwatan pungkasan sing bakal nindakaké perang nglawan pasamuwan lan angger-anggeré Allah, dilambangaké déning sawijining kéwan galak kanthi sungu kaya cempen.”
“But the stern tracing of the prophetic pencil reveals a change in this peaceful scene. The beast with lamblike horns speaks with the voice of a dragon, and ‘exerciseth all the power of the first beast before him.’ Prophecy declares that he will say to them that dwell on the earth that they should make an image to the beast, and that “he causeth all, both small and great, rich and poor, free and bond, to receive a mark in their right hand, or in their foreheads; and that no man might buy or sell, save he that had the mark, or the name of the beast, or the number of his name.” Thus Protestantism follows in the steps of the Papacy.” Signs of the Times, November 1, 1899.
“Nanging garis tegas saka potlot kenabian ngudharake anane owah-owahan ing pemandangan kang tentrem iki. Kéwan kang sungu-sungune kaya cempé iku ngandika nganggo swara naga, lan ‘nindakake sakehing kuwasa saka kéwan kang kapisan ana ing ngarepé.’ Ramalan mratelakake yèn dhèwèké bakal ngandika marang wong-wong kang manggon ing bumi, supaya padha nggawé reca kanggo kéwan iku, lan yèn ‘dhèwèké njalari kabèh wong, cilik lan gedhé, sugih lan mlarat, wong bébas lan kawula, nampa tandha ing tangan tengené, utawa ing bathuké; lan supaya ora ana wong kang bisa tuku utawa adol, kajaba wong kang nduwèni tandha iku, utawa jenengé kéwan iku, utawa cacahing jenengé.’ Mangkono Protestantisme lumaku ngetutaké tapak-langkahing Kapapaan.” Signs of the Times, November 1, 1899.
In the first paragraph of the last passage, Sister White identifies pagan Rome, papal Rome and the United States as “earthly governments.” In the second paragraph she identifies that the governments were sequential when she says, “through paganism, and then through the Papacy,” and “when the Papacy, robbed of its strength, was forced to desist from persecution, John beheld a new power coming up to echo the dragon’s voice, and carry forward the same cruel and blasphemous work.” She does not stop there though, for in the third paragraph she identifies that the United States was to force another kingdom upon the entire world. She says, “The beast with lamblike horns speaks with the voice of a dragon, and ‘exerciseth all the power of the first beast before him.’ Prophecy declares that he will say to them that dwell on the earth that they should make an image to the beast.”
Ing paragraf kapisan saka pethikan pungkasan, Sister White ngidhentifikasi Roma kapir, Roma papal, lan Amerika Serikat minangka “pamaréntahan-pamaréntahan kadonyan.” Ing paragraf kapindho piyambakipun ngidhentifikasi bilih pamaréntahan-pamaréntahan punika kadadosan kanthi runtut nalika piyambakipun ngandika, “liwat paganisme, lan salajengipun liwat Kepausan,” lan “nalika Kepausan, sampun kecalan kakiyatanipun, kapeksa mandheg saking panganiaya, Yokanan nyumurupi satunggaling kakuwatan enggal ingkang medal kanggé nggemakaken swaraning naga, lan nerusaken pakaryan ingkang sami kejem lan ngenyek marang Gusti Allah.” Nanging piyambakipun boten mandheg wonten ing ngriku, awit ing paragraf katiga piyambakipun ngidhentifikasi bilih Amerika Serikat badhé meksa karajan sanès tumrap jagad kabèh. Piyambakipun ngandika, “Kéwan kanthi sungu kados cempé punika ngandika kanthi swaraning naga, lan ‘nindakaken sakehing kakuwataning kéwan kapisan wonten ing sangajengingipun.’ Ramalan mratelakaken bilih piyambakipun badhé ngandika dhateng para kang manggon ing bumi supados padha damel reca tumrap kéwan punika.”
Revelation chapters twelve and thirteen, identify pagan Rome, papal Rome, the United States and the world image of the beast, that is set up by the United States. The definition of the “image of the beast” is the combination of Church and State, and for the entire world to set up an image of the beast, by definition it identifies that in the last days, a one-world government will be forced upon the entire earth. The kingdom will consist of a State and a Church, with the Church ruling over the relationship. Revelation chapters twelve and thirteen, identify four sequential kingdoms, and those same kingdoms are represented in chapter seventeen, and also in Daniel chapter two.
Wahyu pasal rolas lan telulas netepake Roma kafir, Roma kepausan, Amerika Serikat, lan gambar kéwan galak saindenging jagad, kang diadegaké déning Amerika Serikat. Tegesé “gambar kéwan galak” iku gabungan antarané Gréja lan Nagara, lan supaya saindenging jagad ngadegaké sawijining gambar kéwan galak, miturut tegesé iku nuduhaké yèn ing dina-dina pungkasan, sawijining pamaréntahan donya tunggal bakal dipaksakaké marang saklumahing bumi. Karajan iku bakal kawangun saka Nagara lan Gréja, kanthi Gréja mrentah ing sajroning sesambungan iku. Wahyu pasal rolas lan telulas netepake patang karajan kang runtut, lan karajan-karajan sing padha iku uga diwakili ana ing pasal pitulas, uga ing Daniel pasal loro.
In 1798, John saw the first five kingdoms of Bible prophecy had already fallen, and that in 1798, one kingdom then existed. The kingdom of Bible prophecy that began in 1798, was the earth beast of Revelation thirteen, that began as a lamb, but ends up speaking as a dragon. The United States is the two-horned sixth kingdom of Bible prophecy, that follows the fifth kingdom of spiritual Babylon that had received a deadly wound. The fifth kingdom was spiritual Babylon, who had been typified by the first kingdom of literal Babylon. The sixth kingdom with two horns had been typified by the two arms of silver.
Ing taun 1798, Yohanes nyumurupi yèn limang karajan kapisan ing ramalan Kitab Suci wus padha rubuh, lan yèn ing taun 1798, ana siji karajan kang nalika iku isih ngadeg. Karajan ing ramalan Kitab Suci kang wiwit ing taun 1798 iku yaiku kéwan bumi ing Wahyu pasal telulas, kang wiwitané kaya cempé, nanging pungkasane banjur ngucap kaya naga. Amerika Serikat iku karajan kaping nem kanthi rong sungu ing ramalan Kitab Suci, kang nyusul karajan kaping lima, yaiku Babil kasukman, sing wis nampa tatune pati. Karajan kaping lima iku Babil kasukman, kang wis dilambangaké déning karajan kapisan, yaiku Babil sajatiné. Karajan kaping nem kang nduwèni rong sungu wis dilambangaké déning loro lengen pérak.
In 1798, there was to be a kingdom that was yet in the future, for in 1798, “the other is not yet come.” When that seventh kingdom came into history, it would only “continue a short space.” The fifth kingdom received a deadly wound, the sixth kingdom had two horns and the seventh kingdom only continues for a brief period of time. The context of the passage identified that the seventh kingdom is represented by the “ten kings”, for when the “ten kings” become a kingdom, they only rule for “one hour,” and one “hour” is a short “space.” When the “ten kings” do reign, they rule together for the “one hour” with the beast.
Ing taun 1798, ana karajan sing isih bakal ana ing mangsa ngarep, awit ing taun 1798, “kang sijiné durung teka.” Nalika karajan kapitu iku mlebu ing sajarah, karajan iku mung “tetep ana sawatara mangsa cekak.” Karajan kaping lima nampani tatu sing matèni, karajan kaping enem nduwèni sungu loro, lan karajan kapitu mung lestari sajrone wektu sing cekak. Konteks pethikan mau nerangake yèn karajan kapitu iku diwakili déning “sepuluh ratu”, awit nalika “sepuluh ratu” mau dadi sawijining karajan, wong-wong mau mung mrentah sajrone “sak jam,” lan siji “jam” iku sawijining “mangsa” sing cekak. Nalika “sepuluh ratu” mau pancèn mrentah, wong-wong mau mrentah bebarengan sajrone “sak jam” mau karo kéwan iku.
And the ten horns which thou sawest are ten kings, which have received no kingdom as yet; but receive power as kings one hour with the beast. Revelation 17:12.
Lan sungu sapuluh kang kokdeleng iku sapuluh ratu, kang durung nampani karajan; nanging padha nampani panguwasa minangka para ratu sajrone sajam bebarengan karo kewan mau. Wahyu 17:12.
The “ten horns” are the seventh kingdom, but they rule together with the beast for “one hour”. The “one hour” is the period of the Sunday law crisis that begins at the soon-coming Sunday law in the United States. They agree to rule with the beast, for they are forced to do so by the primary king, which is the United States. Sister White in the passage we just cited, identifies that the last power to persecute God’s people is the earth beast.
“Sungu sepuluh” iku karajan kapitu, nanging padha mrentah bebarengan karo kéwan mau sajrone “sawijining jam”. “Sawijining jam” iku mangsa krisis angger-angger Minggu sing diwiwiti nalika angger-angger Minggu sing enggal bakal teka ing Amérika Sarékat. Wong-wong mau sarujuk kanggo mrentah bebarengan karo kéwan mau, amarga padha kapeksa nindakaké mangkono déning ratu utama, yaiku Amérika Sarékat. Sister White, ing pethikan sing lagi wae kita cuplik, netepaké yèn kakuwatan pungkasan sing nganiaya umaté Allah iku yaiku kéwan bumi.
“John beheld a new power coming up to echo the dragon’s voice, and carry forward the same cruel and blasphemous work. This power, the last that is to wage war against the church and the law of God, was symbolized by a beast with lamblike horns.” Signs of the Times, November 1, 1899.
“Yokanan nyumurupi sawijining kakuwatan anyar kang medal munggah kanggo nggemakaké swaraning naga, lan nerusaké pakaryan kang padha kejem lan ngenyek marang Allah. Kakuwatan iki, yaiku kang pungkasan sing bakal nindakake perang nglawan pasamuwan lan angger-anggering Allah, dilambangaké déning kéwan galak mawa sungu kaya wedhus cilik.” Signs of the Times, November 1, 1899.
The last kingdom of Bible prophecy is brought about through the deception accomplished by the United States, as the False Prophet. The kingdom began as a lamb in 1798, but in the last days it forces the world to accept the worldwide image of the beast, which is by definition the combination of a Church and a State with the Church in control of the relationship. That kingdom is also identified as a three-fold union.
Karajan pungkasan ing ramalan Kitab Suci kawujud lumantar panipuning sing kalakon déning Amérikah Sarékat, minangka Nabi Palsu. Karajan iku wiwit minangka cempé ing taun 1798, nanging ing dina-dina pungkasan iku meksa jagad supaya nampa gambar kéwan galak sing saindenging jagad, kang miturut tegesé yaiku gabungan antarané Gréja lan Nagara kanthi Gréja nguwaosi sesambungan iku. Karajan iku uga diidentifikasi minangka satunggaling pasamuwan telu-rangkep.
“The Protestants of the United States will be foremost in stretching their hands across the gulf to grasp the hand of Spiritualism; they will reach over the abyss to clasp hands with the Roman power; and under the influence of this threefold union, this country will follow in the steps of Rome in trampling on the rights of conscience.” The Great Controversy, 588.
“Para Protestan ing Amerika Serikat bakal dadi sing pinunjul dhéwé ing ngulurna tangané nyabrang jurang kanggo nyekel tangané Spiritualisme; padha bakal ngambah ngliwati telenging jurang kanggo sesalaman karo kakuwasan Roma; lan ing sangisoré pangaribawané pasekuton telu iki, nagara iki bakal ngetutaké tapak-langkahé Roma sajroning ngidak-idak hak-haké nurani.” The Great Controversy, 588.
The threefold union is the union of the dragon, the beast and the false prophet, which in Revelation sixteen go forth to the kings of the earth and lead the world to Armageddon.
Uni telung unsur iku yaiku pasawijining naga, kéwan galak, lan nabi palsu, kang ana ing Wahyu nembelas padha metu sowan marang para ratu ing bumi lan nuntun jagad marang Armagedon.
And I saw three unclean spirits like frogs come out of the mouth of the dragon, and out of the mouth of the beast, and out of the mouth of the false prophet. For they are the spirits of devils, working miracles, which go forth unto the kings of the earth and of the whole world, to gather them to the battle of that great day of God Almighty. Revelation 16:13, 14.
Lan aku weruh ana telung roh najis kaya kodhok metu saka cangkeme naga, lan saka cangkeme kéwan galak, lan saka cangkeme nabi palsu. Awit roh-roh iku yaiku roh-rohing dhemit, kang nglakoni mukjijat-mukjijat, kang lunga marang para ratu ing bumi lan ing salumahing jagad kabèh, kanggo nglumpukaké wong-wong mau marang perang ing dina gedhé kuwi, yaiku dina Allah Kang Mahakwasa. Wahyu 16:13, 14.
The “Roman power” is the papacy, the beast and the fifth kingdom of Bible prophecy that received a deadly wound. The “Protestants” represent the United States, the false prophet, the sixth and final kingdom of Bible prophecy. “Spiritualism” is the United Nations, the dragon and the kingdom that agrees to rule for one hour with the beast. The threefold union is accomplished during the “one hour” that is the “hour” of the “great earthquake” in Revelation eleven, which is the soon-coming Sunday law.
“Panguwaos Romawi” iku kapapaan, kéwan galak lan karajan kaping lima ing wangsit Kitab Suci sing nampa tatu pati. “Para Protestan” nggambarake Amérika Sarékat, nabi palsu, karajan kaping nem lan pungkasan ing wangsit Kitab Suci. “Spiritualisme” iku Perserikatan Bangsa-Bangsa, naga lan karajan sing sarujuk mrentah sajrone sakjam bebarengan karo kéwan galak. Uni telu rangkep iku kaleksanan sajrone “sakjam” kang dadi “jam” saka “lindhu gedhé” ing Wahyu pasal sewelas, yaiku angger-angger Minggu sing enggal bakal teka.
“By the decree enforcing the institution of the Papacy in violation of the law of God, our nation will disconnect herself fully from righteousness. When Protestantism shall stretch her hand across the gulf to grasp the hand of the Roman power, when she shall reach over the abyss to clasp hands with Spiritualism, when, under the influence of this threefold union, our country shall repudiate every principle of its Constitution as a Protestant and republican government, and shall make provision for the propagation of papal falsehoods and delusions, then we may know that the time has come for the marvelous working of Satan and that the end is near.” Testimonies, volume 5, 451.
“Lumantar sawijining dekret sing ngetrapaké pambentukan Kepausan kanthi nglanggar angger-anggering Allah, bangsa kita bakal nyuwil dhiriné kanthi tuntas saka kabeneran. Nalika Protestanisme bakal ngluluraké tangane nyabrang jurang kanggo nyekel tangane kakuwasan Roma, nalika iku bakal nggayuh ngliwati telenging jurang kanggo salaman karo Spiritualisme, nalika, ana ing sangisoré pangaribawa saka panyawijan telu iki, nagara kita bakal nampik saben asas Konstitusiné minangka pamaréntahan Protestan lan republik, lan bakal nganakaké pranatan kanggo panyebaran kasalahan lan panyasatan kapapaan, mula kita bisa mangertèni yèn wekdalé wis teka kanggo pakaryan Iblis sing nggumunaké lan yèn wekasané wis cedhak.” Testimonies, volume 5, 451.
In Daniel chapter two, Babylon, the first kingdom of Bible prophecy represented by the head of gold, typifies spiritual Babylon, the fifth kingdom of Bible prophecy. The twofold kingdom of the Medes and Persians, the shoulders and arms of silver, the second kingdom of Bible prophecy in Daniel two, represents the two-horned earth beast, the United States, the sixth kingdom of Bible prophecy. The brass of the image of Daniel two, representing Greece, the third kingdom of Bible prophecy, represents the United Nations, the seventh head that continues for “one hour”, and that agrees to accept a position in the threefold union of the dragon, the beast and false prophet.
Ing Daniel bab loro, Babil, karajan kapisan ing ramalan Kitab Suci kang dipralambangaké déning sirah emas, nglambangaké Babil rohani, karajan kaping lima ing ramalan Kitab Suci. Karajan rangkep loro saka bangsa Média lan Pèrsia, yaiku pundhak lan lengen pérak, karajan kapindho ing ramalan Kitab Suci ing Daniel bab loro, makili kéwan bumi sing nduwèni rong sungu, yaiku Amérika Sarékat, karajan kaping nem ing ramalan Kitab Suci. Tembaga saka reca ing Daniel bab loro, kang makili Yunani, karajan katelu ing ramalan Kitab Suci, makili Perserikatan Bangsa-Bangsa, sirah kapitu kang terus lumaku sajrone “sakjam”, lan kang sarujuk nampani sawijining kalungguhan ing pasamuwan rangkep telu saka naga, kéwan, lan nabi palsu.
The iron kingdom of Daniel chapter two, the fourth kingdom of Bible prophecy, represents the eighth kingdom, that is of the seven. Literal pagan Rome, the fourth kingdom, represents modern Rome, which is a kingdom that is structured with the combination of Church and State, with the Church ruling over the relationship. That kingdom is threefold in nature, for the premier king of the “ten kings” is the sixth kingdom which is the earth beast. The sixth kingdom is Ahab, who was married to Jezebel. The sixth kingdom when represented in its threefold union is modern Rome, that was preceded by the fifth kingdom that was papal Rome, which was preceded by the fourth kingdom of pagan Rome.
Karajan wesi ing Daniel pasal loro, yaiku karajan kaping papat ing pamedhar wangsit Kitab Suci, nggambarake karajan kaping wolu, yaiku kang asalé saka pitu. Roma pagan sacara harfiah, karajan kaping papat, nggambarake Roma modhèren, yaiku sawijining karajan kang kabentuk kanthi gabungan Gréja lan Nagara, kanthi Gréja mrentah ing sajroning sesambungan mau. Karajan iku sipaté telung pérangan, awit ratu utama saka “sapuluh ratu” iku yaiku karajan kaping nem, yaiku kéwan bumi. Karajan kaping nem iku Ahab, kang kawin karo Izebel. Karajan kaping nem, nalika digambarake sajroning paguyuban telung pérangané, yaiku Roma modhèren, kang didhisiki déning karajan kaping lima, yaiku Roma kapausan, lan sadurungé iku didhisiki déning karajan kaping papat, yaiku Roma pagan.
The Millerites only saw Rome as the fourth and final kingdom. They recognized it was twofold in nature, but could see no other following earthly kingdom. The fourth kingdom was pagan Rome, which preceded papal Rome the fifth kingdom, that is followed by modern Rome the sixth kingdom. The sixth kingdom is the third of three Roman manifestations.
Para penganut Miller mung nyumurupi Roma minangka karajan kaping papat lan pungkasan. Dheweke mangerteni manawa karajan iku duwé sipat rangkep, nanging ora bisa ndeleng ana karajan kadonyan liyané sing ndherek sawisé iku. Karajan kaping papat iku yaiku Roma kafir, kang ndhisiki Roma kepausan, yaiku karajan kaping lima, lan sabanjuré katutaké déning Roma modern, yaiku karajan kaping enem. Karajan kaping enem iku minangka kang katelu saka telung perwujudan Roma.
The threefold union of the dragon, the beast and the false prophet is both modern Rome and also Babylon the Great, whose deadly wound is healed. The United States, the United Nations and the whore of Tyre represent the eighth and final kingdom, but they are all three allies in the threefold union of the sixth kingdom, which is the last power “to wage war against the church and the law of God.”
Panyawijining telu saka naga, kéwan galak, lan nabi palsu iku sekaligus minangka Roma modhèren lan uga Babil Agung, kang tatu pati-ne wus waras. Amérika Sarékat, Perserikatan Bangsa-Bangsa, lan sundhalé Tirus makili karajan kaping wolu lan pungkasan, nanging katelu mau padha dadi sekutu ing panyawijining telu saka karajan kaping nem, yaiku kakuwatan pungkasan “kang nglawan pasamuwan lan angger-anggering Allah.”
The United States is one-third of the sixth kingdom. The United Nations, as part of the threefold union, is also one-third of the sixth kingdom, and the papacy is also one-third of the sixth kingdom. At this level the number for the United States is SIX, and the number for the United Nations is SIX and the number of the papacy is SIX. The threefold union represents the number of a man, the “man of sin”, and his number is SIX-SIX-SIX.
Amérika Sarékat iku saprateloné karajan kaping nem. Perserikatan Bangsa-Bangsa, minangka bagéan saka uni telu-lapis, uga saprateloné karajan kaping nem, lan kapausan uga saprateloné karajan kaping nem. Ing tataran iki cacaning Amérika Sarékat iku NEM, lan cacaning Perserikatan Bangsa-Bangsa iku NEM, lan cacaning kapausan iku NEM. Uni telu-lapis iku makili cacahé manungsa, yaiku “manungsa duraka”, lan cacahe iku NEM-NEM-NEM.
Here is wisdom. Let him that hath understanding count the number of the beast: for it is the number of a man; and his number is Six hundred threescore and six. Revelation 13:18.
Ing kéné ana kawicaksanan. Sing sapa nduwèni pangerten, kaétungena cacahe kéwan iku, awit iku cacahe manungsa; lan cacahe iku nem atus sawidak enem. Wahyu 13:18.
The sixth and final separate kingdom is the United States, but it deceives the world, for it is the False Prophet.
Kraton kapisah kang kaping enem lan pungkasan iku Amerika Sarékat, nanging iku ngapusi jagad, awit iku Nabi Palsu.
And he exerciseth all the power of the first beast before him, and causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast, whose deadly wound was healed. And he doeth great wonders, so that he maketh fire come down from heaven on the earth in the sight of men, And deceiveth them that dwell on the earth by the means of those miracles which he had power to do in the sight of the beast; saying to them that dwell on the earth, that they should make an image to the beast, which had the wound by a sword, and did live. Revelation 13:12–14.
Lan iya ngleksanani sakèhé kakuwatané kéwan kang kapisan ana ing ngarsané, sarta ndadèkaké bumi lan wong-wong kang manggon ana ing kono padha nyembah marang kéwan kang kapisan, kang tatu patiné wus mari. Lan iya nindakaké kaélokan-kaélokan gedhé, nganti bisa ndadèkaké geni tumurun saka langit menyang bumi ana ing ngarepé manungsa, lan nasaraké wong-wong kang manggon ana ing bumi lumantar kaélokan-kaélokan kang diparingaké kuwasa marang dhèwèké kanggo ditindakaké ana ing ngarsané kéwan mau; kanthi ngandika marang wong-wong kang manggon ana ing bumi, supaya padha gawé reca kanggo kéwan kang kena tatu déning pedhang, nanging isih urip. Wahyu 13:12–14.
The “power of the first beast before him,” represents the power that was given to the papacy by the kings of Europe, beginning with Clovis in the year 496. The United States uses its military might, accompanied by its economic might to deceive and coerce the world. The United States forces the world to worship the papacy, through the enforcement of Sunday worship. The United States performs great wonders by making fire, (a symbol of a message) to come down out of heaven, that is to be accomplished by the Information Super-Highway, that represents the full development of brainwashing and propaganda, that is the modern manifestation of hypnosis. Because of the escalating crisis brought upon the earth by Islam, as they fulfill their role in angering the nations, the world is deceived to accept the worldwide system of the combination of Church and State that consists of the dragon, the beast and the false prophet.
“Panguwasa kéwan kang kapisan ana ing ngarsané,” nggambaraké panguwasa sing diparingaké marang kapausan déning para ratu Éropah, diwiwiti déning Clovis ing taun 496. Amérika Sarékat migunakaké kakuwatan militèré, katut kakuwatan ékonominé, kanggo ngapusi lan meksa jagad. Amérika Sarékat meksa jagad supaya nyembah kapausan lumantar penegakan pangibadah dina Minggu. Amérika Sarékat nindakaké mukjijat-mukjijat gedhé kanthi ndadèkaké geni, (lambang sawijining pesen) tumurun saka swarga, yaiku prakara sing bakal kaleksanan lumantar Information Super-Highway, sing nggambaraké pangrembakan kanthi pepak saka cuci otak lan propaganda, yaiku pawujudan modhèren saka hipnosis. Amarga krisis sing saya mundhak, sing ditibakaké marang bumi déning Islam, nalika wong-wong mau ngleksanani perané ing njalari para bangsa duka, jagad katipu kanggo nampa sistem saindenging jagad saka gabungan Greja lan Nagara kang dumadi saka naga, kéwan mau, lan nabi palsu.
When verse eighteen of Revelation thirteen says count the number of the beast, the number is the three powers that come together to make up the sixth and final kingdom. When that kingdom of 666, is put in place, it will be the fulfillment of the prophetic riddle that the eighth king is of the seven. That prophetic riddle is part of the truth that is unsealed when the Lion of the tribe of Judah, unseals the Revelation of Jesus Christ.
Nalika ayat wolulas saka Wahyu telulas ngandika, “etangenana cacahing kewan iku,” cacah iku yaiku telung kakuwasan sing padha bebarengan mbentuk karajan kang kaping nem lan kang pungkasan. Nalika karajan 666 iku ditetepake, iku bakal dadi kasampurnaning cangkriman kenabian manawa raja kang kaping wolu iku asalé saka pitu. Cangkriman kenabian iku kalebu pérangan saka kayekten kang kasuwèk nalika Singa saka taler Yehuda mbikak Wahyué Gusti Yesus Kristus.
For this reason the riddle of the final kingdom that is the threefold sixth kingdom, that is also spiritual Babylon that was forgotten for seventy symbolic years, and who is modern Rome, and who is also the worldwide image of the beast, who was typified by the first kingdom of Babylon, and the fourth kingdom of pagan Rome, is twice witnessed to by the identification that it is the “wise” that will understand this truth, for the enigma of 666, is premised upon those who have wisdom, as is the enigma of the eighth king being of the seven.
Mulané, têka-têki bab karajan pungkasan kang awujud karajan kaping nêm kang têlu-lapis, yaiku uga Babul kasukman kang kasirnan sajroning pitung puluh taun pralambang, lan kang dadi Roma modhèren, lan kang uga dadi gambar kéwan galak ing saindenging jagad, kang wis dipralambangaké déning karajan kapisan, yaiku Babul, lan karajan kaping papat, yaiku Roma kapir, kaping pindho dipasèkakaké liwat pratélan yèn para “wicaksana” iku kang bakal mangertèni kayektèn iki; awit têka-têki 666 iku dhedhasar marang wong-wong kang nduwèni kawicaksanan, kaya déné têka-têki bab ratu kaping wolu kang asalé saka pitu.
Here is wisdom. Let him that hath understanding count the number of the beast: for it is the number of a man; and his number is Six hundred threescore and six. Revelation 13:18.
Ing kéné ana kawicaksanan. Sing sapa nduwèni pangerten, karebena ngetung cacahing kéwan iku; awit iku cacahing manungsa; lan cacahe iku nem atus sawidak enem. Wahyu 13:18.
And here is the mind which hath wisdom. The seven heads are seven mountains, on which the woman sitteth. Revelation 17:9.
Lan ing kéné ana pikiran kang nduwèni kawicaksanan. Pitu sirah iku pitu gunung, kang dadi papané wong wadon iku lenggah. Wahyu 17:9.
The unsealing of the Revelation of Jesus Christ is understood by the “wise,” not by the wicked. Both references of wisdom in the book of Revelation are about those who have “understanding,” and what the “wise” understand is the “increase of knowledge”. The “increase of knowledge” that is the Revelation of Jesus Christ is the revelation that the eighth kingdom, which is the threefold kingdom of 666, is also represented in Daniel chapter two, for the jewels of Miller’s dream are to shine ten times brighter in the last days.
Kabukane Wahyu Yesus Kristus dipunmangertosi déning para “wicaksana,” dudu déning wong duraka. Kalih rujukan babagan kawicaksanan ing kitab Wahyu sami ngrembag bab para ingkang gadhah “pangertosan,” lan ingkang dipunmangertosi déning para “wicaksana” punika inggih “mundhakipun kawruh”. “Mundhakipun kawruh” ingkang dados Wahyu Yesus Kristus punika inggih wahyu bilih karajan kaping wolu, ingkang dados karajan tigang-rangkep saking 666, ugi dipunlambangaken wonten ing Daniel bab kalih, awit permata-permata saking impèné Miller kedah sumorot kaping sedasa langkung padhang wonten ing dinten-dinten pungkasan.
We will continue this study in the next article.
Kita bakal nerusaké panaliten iki ing artikel sabanjuré.
“In the Revelation are portrayed the deep things of God. The very name given to its inspired pages, ‘the Revelation,’ contradicts the statement that this is a sealed book. A revelation is something revealed. The Lord Himself revealed to His servant the mysteries contained in this book, and He designs that they shall be open to the study of all. Its truths are addressed to those living in the last days of this earth’s history, as well as to those living in the days of John. Some of the scenes depicted in this prophecy are in the past, some are now taking place; some bring to view the close of the great conflict between the powers of darkness and the Prince of heaven, and some reveal the triumphs and joys of the redeemed in the earth made new.
“Ing kitab Wahyu kagambar prakara-prakara jero kagungané Allah. Jeneng piyambak sing diparingaké marang kaca-kaca ilhamé, ‘Wahyu,’ mbantah pangandikan manawa iki kitab kang kaesèl. Wahyu iku sawijining prakara kang dipratélakaké. Gusti piyambak wis mratélakaké marang abdiné wewadi-wewadi kang kinandhut ing kitab iki, lan Panjenengané ngersakaké supaya prakara-prakara mau kabuka tumrap panalitené kabèh wong. Kayektèn-kayektèné katujokaké marang wong-wong kang urip ing dina-dina pungkasan sajarah bumi iki, uga marang wong-wong kang urip ing jamané Yokanan. Sawenèh saka pemandhangan-pemandhangan kang kagambar ing pitedah iki wis kalampahan ing jaman kapungkur, sawenèh saiki lagi kalakon; sawenèh marakaké katemuning pungkasaning paprangan gedhé antarané kakuwasaning pepeteng lan Sang Pangeran swarga, lan sawenèh manèh mratélakaké kamenangan lan kabungahané para wong pinulihaké ing bumi kang dianyaraké manèh.
“Let none think, because they cannot explain the meaning of every symbol in the Revelation, that it is useless for them to search this book in an effort to know the meaning of the truth it contains. The One who revealed these mysteries to John will give to the diligent searcher for truth a foretaste of heavenly things. Those whose hearts are open to the reception of truth will be enabled to understand its teachings, and will be granted the blessing promised to those who ‘hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein.’
“Aja nganti ana wong sing ngira, marga saka ora bisa nerangake tegesé saben pralambang ing Wahyu, yèn ora ana gunané tumrap wong-wong mau nggolèki kitab iki kanthi upaya supaya mangertèni maknané kayektèn kang kinandhut ing sajroning kitab iki. Panjenengané kang maringi wahyu bab pepeteng-peteteng iki marang Yokanan bakal maringi marang wong sing sregep nggolèki kayektèn sawernaning rasa dhisik bab prakara-prakara kaswargan. Wong-wong kang atiné kabuka kanggo nampani kayektèn bakal diparingi kabisan mangertèni piwulangé, lan bakal kaparingan berkah kang wis dijanjèkaké marang wong-wong sing ‘krungu tembung-tembunging wangsit iki, lan netepi prakara-prakara kang katulis ana ing njeroné.’”
“In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel. One is a prophecy; the other a revelation. The book that was sealed is not the Revelation, but that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days. The angel commanded, ‘But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end.’ Daniel 12:4.” Acts of the Apostles, 584, 585.
“Ing Kitab Wahyu, kabèh kitab ing Kitab Suci padha ketemu lan tumeka pungkasan. Ing kéné ana panyampurnaning kitab Daniel. Sing siji iku sawijining ramalan; sijiné manèh sawijining wahyu. Kitab kang wis kapatrapi segel iku dudu Kitab Wahyu, nanging péranganing ramalan Daniel kang ana gegayutané karo dina-dina wekasan. Malaékat maringi dhawuh, ‘Nanging kowé, hé Daniel, tutupen tembung-tembung iki lan segelen kitab iki, nganti tekan mangsa wekasan.’ Daniel 12:4.” Para Rasul, 584, 585.