After we review the history from 1863 until the time of the end in 1989, in the context of the four abominations of Ezekiel chapter eight, representing the four generations of Adventism, we will turn our attention to the increase of knowledge that was unsealed in 1989. That increase of knowledge was concerning the last six verses of Daniel chapter eleven. In 1989, our little Sabbath study group discovered the reform lines of Bible prophecy, which Future for America often refers to, and which establish the sequence of events in every reform line, which in turn allows a student of prophecy to exercise the application of the latter rain methodology of “line upon line.”

Sawisé kita nliti sajarah wiwit taun 1863 nganti tekan wektu wekasan ing taun 1989, ing konteks papat nistha saka Yehezkiel pasal wolu, kang makili papat generasi Adventisme, kita bakal ngarahaké kawigatèn kita marang tambahing kawruh kang kasingkap ing taun 1989. Tambahing kawruh iku magepokan karo enem ayat pungkasan saka Daniel pasal sewelas. Ing taun 1989, kelompok pasinaon Sabat kita kang cilik nemokaké garis-garis reformasi saka ramalan Kitab Suci, kang asring diacu déning Future for America, lan kang netepaké urutaning prastawa ing saben garis reformasi, kang salajengipun ndadèkaké sawijining murid ramalan bisa ngetrapaké pangginaning metodologi udan pungkasan yaiku “baris ngluwihi baris.”

Within a few years (1992), I had written a paper covering the last six verses of Daniel eleven. The paper was written for my own satisfaction, for I had no ability or intention of publicly circulating the study. By 1994, the paper had made its way to an Adventist self-supporting ministry, and by 1995, a series of eleven articles covering the last six verses of Daniel eleven, was published in a monthly magazine produced by that ministry. There are only a few specific references to Daniel eleven in the writings of the Spirit of Prophecy, and the most important of them all became a central argument to the validity of the application I set forth concerning those verses.

Ing sawetara taun (1992), aku wis nulis sawijining makalah kang nyakup enem ayat pungkasan saka Daniel sewelas. Makalah iku ditulis kanggo maremku dhewe, amarga aku ora nduwèni kemampuan utawa ancas kanggo nyebarake panaliten iku marang umum. Ing taun 1994, makalah iku wis tekan ing sawijining pelayanan Adventis swadaya, lan ing taun 1995, serangkaian sewelas artikel kang nyakup enem ayat pungkasan saka Daniel sewelas diterbitake ing sawijining majalah bulanan kang diprodhuksi déning pelayanan mau. Mung ana sawetara rujukan tartamtu marang Daniel sewelas ing tulisan-tulisan Rohing Ramalan, lan kang paling wigati ing antarané kabèh iku dadi sawijining argumentasi pokok tumrap kabeneran penerapan kang dakaturake ngenani ayat-ayat mau.

“We have no time to lose. Troublous times are before us. The world is stirred with the spirit of war. Soon the scenes of trouble spoken of in the prophecies will take place. The prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated. In the thirtieth verse a power is spoken of that ‘shall be grieved, [Daniel 11:30–36 quoted.]

“Kita ora duwe wektu kanggo ilang. Mangsa kang nggegirisi ana ing ngarepan kita. Jagad iki lagi kagugah déning roh perang. Ora suwé manèh, prastawa-prastawa karibedan kang kasebut ing ramalan-ramalan bakal kalakon. Ramalan ing Daniel pasal sewelas wis meh tekan ing kasampurnan panggenapé. Akeh saka sajarah kang wis kalakon minangka panggenaping ramalan iki bakal kaulang manèh. Ing ayat kaping telung puluh kasebut sawijining kakuwatan kang ‘bakal nandhang susah, [Daniel 11:30–36 quoted.]’”

Scenes similar to those described in these words will take place.” Manuscript Releases, number 13, 394.

“Pemandhangan-pemandhangan kang padha karo kang katrangan ing tembung-tembung iki bakal kelakon.” Manuscript Releases, nomer 13, 394.

Sister White is clear that 1798, is the “time of the end.”

Sadhèrèk Putri White kanthi cetha nyatakaké yèn taun 1798 iku “wektu pungkasan”.

“But at the time of the end, says the prophet, “Many shall run to and fro, and knowledge shall be increased.’ Daniel 12:4. . . . Since 1798 the book of Daniel has been unsealed, knowledge of the prophecies has increased, and many have proclaimed the solemn message of the judgment near.” The Great Controversy, 356.

“Nanging ing wektu wekasan, pangandikané nabi, ‘Akeh wong bakal mrana-mrana, lan kawruh bakal saya tambah.’ Daniel 12:4.... Wiwit taun 1798 kitab Daniel wis kabikak segelé, kawruh bab pamedhar wangsit wis saya tambah, lan akeh wong wis martakaké piweling kang khidmat bab paukuman kang wis cedhak.” The Great Controversy, 356.

Verse forty of Daniel eleven begins with, “And at the time of the end.”

Ayat patang puluh ing Daniel sewelas diwiwiti kanthi tembung, “Lan ing wektu wekasan.”

And at the time of the end shall the king of the south push at him: and the king of the north shall come against him like a whirlwind, with chariots, and with horsemen, and with many ships; and he shall enter into the countries, and shall overflow and pass over. Daniel 11:40.

Lan ing wekasaning jaman, ratu ing kidul bakal nyurung marang dheweke; lan ratu ing lor bakal teka nglawan dheweke kaya prahara, nggawa kréta perang, para jaranan, lan akèh kapal; lan dheweke bakal mlebu menyang nagara-nagara, lan bakal mbludag sarta ngliwati. Daniel 11:40.

It is evident, even without the direct endorsement of the Spirit of prophecy, that verse forty marks the beginning of a sequence of events that began in 1798. Those events lead to the close of human probation, for the first verse of chapter twelve of Daniel, says, “And at that time shall Michael stand up,” and Sister White is clear that when Michael stands up human probation closes.

Cetha bilih, sanadyan tanpa panyengkuyung langsung saka Roh Ramalan, ayat kaping patang puluh nandhani wiwitaning rerangkening prakara-prakara sing kawiwitan ing taun 1798. Prakara-prakara mau nuntun marang pungkasaning mangsa pancobaning manungsa, awit ayat kapisan saka Daniel bab rolas ngandika, “Lan ing wektu iku Mikhael bakal jumeneng,” lan Sister White kanthi cetha nyariosaken bilih nalika Mikhael jumeneng, mangsa pancobaning manungsa punika rampung.

“‘At that time shall Michael stand up, the great Prince which standeth for the children of thy people: and there shall be a time of trouble, such as never was since there was a nation even to that same time: and at that time thy people shall be delivered, everyone that shall be found written in the book.’ Daniel 12:1.

“‘Ing wektu iku Mikhaèl bakal jumeneng, Sang Pangéran Agung kang ngadeg kanggo para anaké ummatmu; lan bakal ana mangsa kasangsaran, kang ora tau ana wiwit ana bangsa nganti tekan wektu iku; lan ing wektu iku ummatmu bakal kapitulungan, saben wong kang kapanggih katulis ana ing kitab.’ Daniel 12:1.

“When the third angel’s message closes, mercy no longer pleads for the guilty inhabitants of the earth. The people of God have accomplished their work. They have received ‘the latter rain,’ ‘the refreshing from the presence of the Lord,’ and they are prepared for the trying hour before them. Angels are hastening to and fro in heaven. An angel returning from the earth announces that his work is done; the final test has been brought upon the world, and all who have proved themselves loyal to the divine precepts have received ‘the seal of the living God.’ Then Jesus ceases His intercession in the sanctuary above. He lifts His hands and with a loud voice says, ‘It is done;’ and all the angelic host lay off their crowns as He makes the solemn announcement: ‘He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still.’ Revelation 22:11. Every case has been decided for life or death.” The Great Controversy, 613.

“Nalika pekabaran malaekat katelu rampung, sih-rahmat ora maneh nyuwun kanggo para pedununging bumi kang kaluputan. Umat Allah wus ngrampungake pakaryane. Wong-wong mau wus nampa ‘udan pungkasan,’ ‘kasagaran saka ngarsané Gusti,’ lan wus kasiyapake kanggo ngadhepi jam kasangsaran kang ana ing sangarepe. Para malaekat padha enggal-enggal lumaku mrana-mrene ana ing swarga. Sawijining malaekat kang bali saka bumi ngumumake menawa pakaryane wus rampung; pangadilan pungkasan wus katindakaké marang jagad, lan sakehé wong kang wis mbuktèkaké kasetyané marang pranatan ilahi wus nampa ‘meteré Allah kang gesang.’ Banjur Gusti Yesus mungkasi pangantarané ana ing pasucèn ing dhuwur. Panjenengané ngangkat astané, lan kanthi swara sora Panjenengané ngandika, ‘Wis kalakon;’ lan sakehé bala malaekat nyopot makuthané nalika Panjenengané martakaké pangandika kang khidmat iki: ‘Sapa kang ora adil, karebèn tetep ora adil: lan sapa kang reged, karebèn tetep reged: lan sapa kang mursid, karebèn tetep mursid: lan sapa kang suci, karebèn tetep suci.’ Wahyu 22:11. Saben prekara wus diputusaké tumrap urip utawa pati.” The Great Controversy, 613.

Verse forty of Daniel eleven, begins in 1798, and in verse forty-five, when the king of the north (the papacy), comes to his end with none to help, human probation closes, for the next verse states, “And at that time,” thus identifying the “time” represented in the previous verse, which is verse forty-five of Daniel eleven. The king of the north (the papacy), comes to its end at the close of human probation.

Ayat kaping patang puluh saka Daniel sewelas diwiwiti ing taun 1798, lan ing ayat kaping patang puluh lima, nalika raja sisih lor (kapapan), tekan ing pungkasané tanpa ana sing nulungi, mangsa pangadilan tumrap manungsa katutup, amarga ayat sabanjuré ngandika, “Lan ing wektu iku,” mangkono mratélakaké “wektu” sing diwakili ing ayat sadurungé, yaiku ayat kaping patang puluh lima saka Daniel sewelas. Raja sisih lor (kapapan) tekan ing pungkasané nalika mangsa pangadilan tumrap manungsa katutup.

Therefore, the history of the last six verses of Daniel eleven, identify a sequence of events that begins in 1798 and ends at the close of human probation. When Sister White was alive, 1798, was obviously in her past history. When she stated that “the prophecy in the eleventh chapter of Daniel has nearly reached its complete fulfillment,” she can only be referencing history that occurs after 1798, and before Michael stands up. She then specifically states that “much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated,” thus instructing the student of prophecy that the final history of Daniel eleven, that “has nearly reached its complete fulfillment,” has been typified in other portions of histories set forth in Daniel chapter eleven.

Mulané, sajarah saka enem ayat pungkasan ing Daniel pasal sewelas nandhani runtutan prastawa sing diwiwiti ing taun 1798 lan dipungkasi ing nutuping mangsa kasempatan manungsa. Nalika Sister White isih gesang, taun 1798 temtu wus kalebu sajarah kang wis kepungkur tumrap panjenengané. Nalika panjenengané ngandika manawa “ramalan ing pasal sewelas kitab Daniel meh tekan marang kasampurnaning panggenapane,” panjenengané mung bisa ngrujuk marang sajarah sing dumadi sawisé taun 1798, lan sadurungé Michael jumeneng. Banjur panjenengané kanthi cetha ngandika manawa “akehé saka sajarah kang wis dumadi ing panggenaping ramalan iki bakal kaulang maneh,” mangkono maringi pitutur marang sing sinau ramalan manawa sajarah pungkasan saka Daniel pasal sewelas, sing “meh tekan marang kasampurnaning panggenapane,” wis ditipèkaké ana ing pérangan-pérangan sajarah liya kang kaandharaké ing Daniel pasal sewelas.

Once she emphasizes that most important prophetic key, she then quotes verses thirty through thirty-six, and states, “Scenes similar to those described in these words will take place.” Inspiration provided a key for those students of prophecy who wished to understand the final fulfillment of Daniel eleven. The key was that the history of the final six verses of Daniel eleven, were a parallel to the history represented in verses thirty to thirty-six. There is an abundant amount of light that is derived from this revelation, but what needs to be considered here is that in verse thirty-one of Daniel eleven, “the daily,” is taken away.

Sawisé panjenengané nekanaké yèn punika kunci nubuatan ingkang paling wigati, lajeng panjenengané ngutip ayat tigang puluh dumugi tigang puluh enem, lan nyatakaké, “Pemandangan-pemandangan ingkang sarupa kaliyan ingkang dipratélakakén wonten ing tembung-tembung punika badhé kalampahan.” Inspirasi maringi satunggaling kunci dhateng para siswa nubuatan ingkang kepéngin mangertosi kasampurnaning pungkasan saking Daniel sewelas. Kunci punika inggih menika bilih sajarah saking enem ayat pungkasan ing Daniel sewelas punika sejajar kaliyan sajarah ingkang dipunlambangakén wonten ing ayat tigang puluh dumugi tigang puluh enem. Kathah sanget pepadhang ingkang asalipun saking pambukan punika, nanging ingkang kedah dipunwigatosakén ing ngriki inggih menika bilih ing Daniel sewelas ayat tigang puluh siji, “pangurbanan saben dinten,” dipunpendhet.

To correctly understand the history which illustrates the sequence of events that lead to the close of human probation, a student of prophecy must have the correct understanding of “the daily.” If verse thirty-one is identifying Christ’s sanctuary ministry being taken away, or if it is identifying the taking away of paganism, it is absolutely essential to understand, if you wish to correctly understand the parallel history that Sister White spoke of when she wrote, “Scenes similar to those described in these words will take place.”

Supaya bisa mangertèni kanthi trep sajarah kang nggambaraké runtutan prastawa sing nuntun marang pungkasaning mangsa sih-rahmat tumrap manungsa, sawijining panaliti wangsit kudu nduwèni pangerten sing bener bab “sing saben dina.” Menawa ayat telung puluh siji iku ngenali pelayanan Kristus ana ing pasucèné kang dijupuk lunga, utawa menawa iku ngenali disingkiraké paganisme, prakara iki temenan wigati banget kanggo dimangertèni, menawa kowé kepéngin mangertèni kanthi bener sajarah sing sajajar kang diandharaké déning Sister White nalika piyambakipun nulis, “Pemandhangan-pemandhangan kang padha karo sing diterangaké ana ing tembung-tembung iki bakal kelakon.”

Of course, Laodicean Adventism did not recognize the fulfillment of verse forty of Daniel eleven, as identifying the collapse of the Soviet Union in 1989, but the verse does identify those very events. For those who wished to correctly understand the prophetic increase of knowledge that arrived with the fulfillment of verse forty in 1989, the correct understanding of “the daily,” then became present truth. In the early part of the twentieth century, the correct understanding was important, for it was an essential part of the foundational truths that the Lord used William Miller to establish.

Mesthi waé, Adventisme Laodikia ora ngakoni kawujudan Daniel sewelas ayat patang puluh minangka sing nandhani ambruké Uni Sovyèt ing taun 1989, nanging ayat iku pancèn ngenali prastawa-prastawa mau. Kanggo wong-wong sing kepéngin mangertèni kanthi bener tambahing kawruh nubuatan sing teka bebarengan karo kawujudan ayat patang puluh ing taun 1989, pangerten sing bener bab “kang saben dina” banjur dadi kayektèn saiki. Ing pérangan wiwitan abad kaping rong puluh, pangerten sing bener iku wigati, awit iku minangka pérangan kang hakiki saka kayektèn-kayektèn dhasar sing Gusti ngginakaké William Miller kanggo netepaké.

But during the first decade and a half of the twentieth century the satanic Protestant view which claims that “the daily,” represents Christ’s sanctuary work was a minority position, and it was not worth allowing a controversy over the truth that “the daily,” is a symbol of paganism to even begin. This is why you will hear from the Laodicean historical revisionists, that the subject of “the daily,” is “not to be made into a test question,” or “that the subject of ‘the daily’ is not to be agitated.” What the revisionists always leave out when they lead the unlearned in this particular discussion, is the qualification which inspiration always placed upon the subject. The following passage is directed towards Elder Haskell.

Nanging sajrone limalas taun pisanan abad kaping rong puluh, pamawas Protestan satanis sing ngaku manawa “the daily” nggambarake pakaryan Kristus ing pasucèné iku mung minangka panemu minoritas, lan ora pantes ngidini sawijining pasulayan ngenani kayekten manawa “the daily” iku sawijining pralambang paganisme nganti wiwit wae. Iki sababé panjenengan bakal krungu saka para revisionis sajarah Laodikia, manawa bab “the daily” “ora kena digawé dadi pitakon ujian,” utawa “yèn bab ‘the daily’ iku ora kena digugah-gugah.” Sing tansah ditinggalaké déning para revisionis nalika padha nuntun wong-wong sing ora ngerti ing rembugan tartamtu iki, yaiku katemtuan sing tansah dipasang déning ilham marang prakara iku. Pethikan ing ngisor iki katujokaké marang Penatua Haskell.

Elder Haskell was leading the defense of the correct understanding of “the daily,” against the attacks of Prescott and Daniells in the first and second decade of the twentieth century. Pay close attention, for Sister White never identifies that Haskell’s understanding of “the daily,” was incorrect, she simply instructs him to not allow the agitation to continue, for the Lord did not want to provide an ongoing platform for the enemies of truth (Prescott and Daniells), to continue to push their false teaching. In the passage Haskell is rebuked for “the chart”, and the chart that is referred to is the 1843 chart. Haskell had reproduced the 1843 chart for a witness in that controversy. But he didn’t just reproduce it, he included upon the bottom of the chart the passage from Sister White, where she says “the 1843 chart was directed by the hand of the Lord and should not be altered.” As you read the passage, count the times she says, “at this time.”

Penatua Haskell mimpin pambélaan tumrap pangerten sing bener ngenani “the daily,” nglawan serangan-serangané Prescott lan Daniells ing dasawarsa kapisan lan kapindho abad kaping rong puluh. Gatekna kanthi temen, awit Sister White ora nate mratelakaké yèn pangertené Haskell ngenani “the daily,” iku kliru; piyambakipun namung maringi pitutur supaya dhèwèké ora nglilani kegaduhan iku terus lumaku, amarga Gusti ora ngersaaké nyedhiyakaké papan kang lumaku terus-terusan kanggo mungsuh-mungsuhing kayektèn (Prescott lan Daniells), supaya tetep nyurung piwulang palsuné. Ing pethikan iku Haskell ditegur amarga “the chart”, lan bagan kang dimaksud iku yaiku bagan 1843. Haskell sampun ngasilakaké malih bagan 1843 minangka paseksi ing pasulayan iku. Nanging dhèwèké ora mung ngasilakaké malih, dhèwèké uga nyantumaké ing pérangan ngisor bagan iku pethikan saka Sister White, ing ngendi piyambakipun ngandika “the 1843 chart was directed by the hand of the Lord and should not be altered.” Nalika panjenengan maos pethikan iku, itungen ping pira piyambakipun ngandika, “at this time.”

“‘I am instructed to say to you, Let there be no questions agitated at this time in the Review that will tend to unsettle minds. . . . We have no time now to enter into unnecessary controversy, but we should earnestly consider the need of seeking the Lord for true conversion of heart and life. There should be determined efforts made to secure sanctification of soul and mind.’

“‘Aku didhawuhi ngandika marang kowé, Aja nganti ana pitakonan-pitakonan kang digugah ing wektu iki ana ing Review sing bakal ndadèkaké pikiran dadi goyah.... Saiki kita ora duwé wektu kanggo mlebu ing pasulayan kang ora prelu, nanging kita kudu kanthi temen-temen nggatèkaké kabutuhan kanggo ngupaya Gusti supaya ana pitobat kang sajati ing ati lan urip. Kudu ana usaha kang temtok lan mantep kanggo nggayuh panyucekaning jiwa lan budi.’

“I have had cautions given me in regard to the necessity of our keeping a united front. This is a matter of importance to us at this time. As individuals we need to act with the greatest caution.

“Aku wis diparingi pepéling bab kabutuhan supaya kita tetep njaga manunggaling sikap. Prakara iki wigati tumrap kita ing wektu iki. Minangka wong-wong pribadi, kita kudu tumindak kanthi waspada kang sajroning-jroningé.

“I wrote to Elder Prescott, telling him that he must be exceedingly careful not to introduce subjects in the Review that would seem to point out flaws in our past experience. I told him that this matter on which he believes a mistake has been made is not a vital question, and that, should it be given prominence now, our enemies would take advantage of it, and make a mountain out of a molehill.

“Aku wis nulis marang Penatua Prescott, kandha marang dheweke manawa dheweke kudu kanthi temenan ngati-ati banget supaya aja ngenalaké bab-bab ing Review kang katon kaya nuding cacat ana ing pengalaman kita ing jaman kepungkur. Aku kandha marang dheweke manawa prakara iki, kang miturut panemuné wis ana kaluputan ing kono, dudu pitakonan kang wigati banget, lan manawa menawa prakara iku saiki diparingi kawigatèn utama, para mungsuh kita bakal njupuk kauntungan saka iku, lan ndadèkaké prakara cilik dadi gedhé banget.

“To you also I say that this subject [THE IDENTITY OF THE “DAILY” OF DANIEL 8.] should not be agitated at this time. No, my brother, I feel that at this crisis in our experience that chart which you have had republished should not be circulated. You have made a mistake in this matter. Satan is determinedly at work to bring about issues that will create confusion. There are those who would be delighted to see our ministers at an issue on this question, and they would make much of it.

“Marang kowé uga aku kandha yèn prakara iki [IDHENTITAS “SABEN DINA” ING DANIEL 8.] aja digegeraké ing wektu iki. Ora, sedulurku, aku rumangsa yèn ing mangsa krisis sajroning pengalaman kita iki, bagan sing wis kokterbitaké manèh kuwi aja disebarake. Kowé wis gawé kaluputan ing prakara iki. Sétan kanthi temen-temen lagi nyambut gawé kanggo nuwuhaké perkara-perkara sing bakal njalari kabingungan. Ana wong-wong sing bakal bungah banget ndeleng para peladèn kita padha padudon ing pitakonan iki, lan wong-wong mau bakal nggedhekaké prakara iku.”

“I have been instructed that regarding what might be said on either side of this question, silence at this time is eloquence. Satan is watching for an opportunity to create division among our leading ministers. It was a mistake to publish the chart until you could all get together and come to an agreement concerning the matter. You have not acted wisely in bringing to the front a subject that must create discussion and the bringing out of various opinions, for every item will be strained and made to mean something that will only mean injury to the cause. We have all we can do to handle the false statements of those who have given evidence of their willingness to bear false witness.” Manuscript Releases, volume 9, 106, 107.

“Aku wus diparingi piwulang bilih ngenani punapa ingkang saged kaaturaké saka salah satunggal sisih utawi sisih sanèsing pitaken punika, meneng ing wekdal punika punika kawicaksanan ingkang langkung ngandika. Sétan saweg ngawas-awasi kesempatan kanggé nuwuhaké pasulayan ing antarané para pelados kita ingkang mimpin. Punika dados kalepatan nalika bagan punika dipunwedharaké sadèrèngipun kowé kabèh saged sami nglumpuk lan sarujuk ngenani prakawis punika. Kowé durung tumindak kanthi wicaksana nalika ngangkat dhateng ngajeng satunggaling bab ingkang mesthi nuwuhaké pirembugan lan medalipun manéka panemu, awit saben pérangan badhé dipunpénggal-pénggal lan dipunmaknakaké dados satunggaling teges ingkang sajatiné namung badhé nuwuhaké cilaka tumrap pakaryan punika. Kita kabèh sampun gadhah cekap pakaryan kanggé nangani pawartos-pawartos palsu saking tiyang-tiyang ingkang sampun maringi bukti bilih piyambakipun purun dados seksi palsu.” Manuscript Releases, jilid 9, 106, 107.

In the previous article we identified that Ellen White said those that gave the judgment hour cry had the correct view of “the daily,” and that Prescott and Daniells’ view that “the daily,” represented Christ’s sanctuary ministry came from Satan. She rebuked Haskell for allowing the controversy to continue, but not for his position upon the truth of what “the daily,” represents. At that time the majority still believed the pioneer understanding of “the daily,” and more importantly, the verse in Daniel eleven, that was to be unsealed at “the time of the end” in 1989, was still decades in the future. At that time (1989), the importance of the correct view of “the daily,” would be necessary. The revisionists always leave the qualifications of Ellen White that were limited to that particular period out of their dishes of fables. Count the qualification of time in the following passage.

Ing artikel sadurungé kita wis ngidhèntifikasi yèn Ellen White ngandika bilih wong-wong sing maringi sesambat bab jam pangadilan nduwèni pamawas sing bener ngenani “the daily,” lan bilih pamawasé Prescott lan Daniells manawa “the daily,” makili palayanan Kristus ing pasucèn asalé saka Sétan. Dheweke ngélingaké Haskell amarga nglilakaké pasulayan mau terus lumaku, nanging dudu amarga pandhangané ngenani bebener apa sing diwakili déning “the daily,”. Ing wektu kuwi mayoritas isih pracaya marang pangerten para pelopor babagan “the daily,”, lan sing luwih wigati, ayat ing Daniel sewelas, sing kudu dibukak segelé ing “the time of the end” ing taun 1989, isih ana pirang-pirang dasawarsa ing tembé. Ing wektu kuwi (1989), wigatiné pamawas sing bener ngenani “the daily,” bakal dadi prelu. Para revisionis tansah nyingkiraké watesan-watesan sing diwènèhaké Ellen White, sing winates tumrap mangsa tartamtu mau, saka racikan dongèng-dongèngé. Etunga cacahing pratandha wektu ing pethikan ing ngisor iki.

“I have words to speak to Brethren Butler, Loughborough, Haskell, Smith, Gilbert, Daniells, Prescott, and all who have been active in urging their views in regard to the meaning of ‘the daily’ of Daniel 8. This is not to be made a test question, and the agitation that has resulted from its being treated as such has been very unfortunate. Confusion has resulted, and the minds of some of our brethren have been diverted from the thoughtful consideration that should have been given to the work that the Lord has directed should be done at this time in our cities. This has been pleasing to the great enemy of our work.

“Aku nduwèni tembung-tembung kang arep dakaturaké marang Sedulur Butler, Loughborough, Haskell, Smith, Gilbert, Daniells, Prescott, lan kabèh wong sing wis aktif nyurung pamawasé bab tegesé ‘the daily’ ing Daniel 8. Iki aja nganti didadèkaké pitakonan ujian, lan geger kang njedhul amarga prakara iki dianggep mangkono wis dadi prakara kang banget ora nguntungaké. Saka iku wis njedhul kekacauan, lan pikiran sawatara sedulur kita wis dialihaké saka panggatosan kang temen-temen kang sakmesthiné kaparingaké marang pakaryan kang wis katuntun déning Gusti supaya ditindakaké ing wektu iki ana ing kutha-kutha kita. Iki wis ndadèkaké remen mungsuh agung tumrap pakaryan kita.”

“The light given me is that nothing should be done to increase the agitation upon this question. Let it not be brought into our discourses and dwelt upon as a matter of great importance. We have a great work before us, and we have not an hour to lose from the essential work to be done. Let us confine our public efforts to the presentation of the important lines of truth on which we have clear light.

“Pepadhang sing kaparingaké marang aku iku yèn aja nganti ana apa waé kang ditindakaké kanggo nambahi gegeré prekara iki. Aja nganti prekara iki digawa menyang khotbah-khotbah kita lan diulas kanthi dawa kaya déné sawijining prakara kang gedhé wigatiné. Ana pakaryan gedhé ana ing sangarepé kita, lan kita ora duwé sajam waé kanggo ilang saka pakaryan pokok kang kudu ditindakaké. Ayo kita matesi upaya-upaya kita ing ngarepé umum mung kanggo nyawijèkaké garis-garis bebener kang wigati, kang bab iku kita duwé pepadhang kang cetha.

“I would bring to your attention the last prayer of Christ, as recorded in John 17. There are many subjects upon which we can speak,—sacred, testing truths, beautiful in their simplicity. On these you may dwell with intense earnestness. But let not ‘the daily,’ or any other subject that will arouse controversy among brethren, be brought in at this time; for this will delay and hinder the work that the Lord would have the minds of our brethren centered upon just now. Let us not agitate questions that will reveal a marked difference of opinion, but rather let us bring from the Word the sacred truths regarding the binding claims of the law of God.

“Aku arep narik kawigatènmu marang pandongan pungkasané Kristus, kaya kang kacathet ana ing Yokanan 17. Ana akèh prakara kang bisa kita rembug,—kayektèn-kayektèn suci kang nyoba, endah sajroning kesederhanaané. Ing bab-bab iki kowé bisa nglenggahi kanthi temen-temen lan kanthi sumangga kang banget. Nanging aja nganti ‘kang saben dina,’ utawa prakara liyané apa waé kang bakal njalari pasulayan ana ing antarané para sadulur, digawa mlebu ing wektu iki; awit iki bakal nundha lan ngalang-alangi pakaryan kang Gusti karsa supaya pikiran para sadulur kita kasantosakaké marang iku ing wektu iki. Aja kita nggegana pitakonan-pitakonan kang bakal mbukak béda panemu kang cetha, nanging kosok baliné, ayo padha nggawa saka Sabda kayektèn-kayektèn suci ngenani tuntutan kang ngiket saka angger-anggeré Allah.

“Our ministers should seek to make the most favorable presentation of the truth. So far as possible, let all speak the same things. Let the discourses be simple, and treating upon vital subjects that can be easily understood. When all our ministers see the necessity of humbling themselves, then the Lord can work with them. We need now to be reconverted, that angels of God may co-operate with us, making a sacred impression upon the minds of those for whom we labor.

“Para pelados kita kudu ngupaya supaya marakake panyajian kayekten kang paling prayoga. Sakwisa-dayane, kabeh padha ngucapake prakara-prakara kang padha. Piwulang-piwulang mau kudu prasaja, lan ngrembug bab pokok-pokok kang wigati banget sarta gampang dimangerteni. Nalika kabeh pelados kita nyumurupi kabutuhan kanggo andhap-asor, banjur Gusti bakal makarya bebarengan karo wong-wong mau. Saiki kita mbutuhake supaya dibalekake manèh marang pangowahaning ati, supaya para malaékaté Allah bisa sesambungan pakaryan karo kita, lan ngetokake pangaruh kang suci marang pikirané wong-wong kang dadi papaning pakaryan kita.

“We must blend together in the bonds of Christlike unity; then our labors will not be in vain. Draw in even cords, and let no contentions be brought in. Reveal the unifying power of truth, and this will make a powerful impression on human minds. In unity there is strength.

“Kita kudu manunggal bebarengan ana ing ikatan kasawijian kang kaya Sang Kristus; banjur pakaryan kita ora bakal muspra. Tarika tali kanthi rata, lan aja nganti ana pasulayan kang dilebokake. Tudingna daya manunggaling kayekten, lan iki bakal marakake pangaribawa kang kuwasa tumrap atine manungsa. Ing kasawijian ana kakuwatan.

This is not a time to make prominent unimportant points of difference. If some who have not a strong living connection with the Master, reveal to the world their weakness of Christian experience, the enemies of the truth who are watching us closely will make the most of it, and our work will be hindered. Let all cultivate meekness, and learn lessons from Him who is meek and lowly in heart.

“Saiki iki dudu mangsané ngatonaké kanthi cetha prakara-prakara bedané panemu sing ora wigati. Manawa ana sawatara wong sing ora nduwèni sesambungan urip sing kuwat karo Sang Guru, banjur mbabar marang donya kakuranganing pengalamané minangka wong Kristen, mungsuh-mungsuhing kayektèn sing lagi ngati-ati nyawang kita bakal nggunakaké iku nganti tekan pucuké, lan pakaryan kita bakal kaalang-alangi. Kabeh wong padha ngupayaa andhap asor, lan sinaua piwulang-piwulang saka Panjenengané kang alus lan andhap-asor ing manah.”

“The subject of ‘the daily’ should not call forth such movements as have been made. As a result of the way this subject has been handled by men on both sides of the question, controversy has arisen and confusion has resulted.

Babagan “kang saben dinane” ora kena nuwuhake gerakan-gerakan kaya kang wis kelakon. Minangka akibat saka cara bab iki wis ditangani déning wong-wong saka loro-loroning panemu ing prakara iki, pasulayan wis njedhul lan kebingungan wis kawujud.

“The action of Brother Larry Smith in publishing a tract containing condemnation of his brethren and of their belief, was not endorsed by God. And to Elder Prescott I will say, The Lord has not placed upon you a burden regarding this matter.

“Tumindakipun Sadèrèk Larry Smith nalika nerbitakaken satunggaling risalah ingkang ngemot paukuman dhateng para sadèrèkipun lan dhateng kapitadosanipun, boten pikantuk panyarujukan saking Gusti Allah. Lan dhateng Penatua Prescott kula badhé matur, Gusti boten nempataken beban dhateng panjenengan gegayutan kaliyan prekawis punika.

“I was pained to hear that Elder Daniells, knowing that there was a difference of opinion regarding this matter among our leading brethren, should urge this matter to the front, as was done in some places.

“Aku krasa lara nalika krungu manawa Elder Daniells, sanadyan ngerti yèn ana béda panemu ngenani prakara iki ing antarané para sadulur kita sing dadi pimpinan, malah nyurung prakara iki supaya dipasang ing ngarep, kaya sing wis ditindakaké ing sawatara panggonan.

“Others of our brethren have not been guided by wisdom, and have not reasoned clearly from cause to effect regarding the results of their efforts to uphold their views regarding the interpretation of ‘the daily.’ While the present condition of difference of opinion regarding this subject exists, let it not be made prominent. Let all contention cease. At such a time silence is eloquence.

“Sedulur-sedulur kita liyané durung katuntun déning kawicaksanan, lan durung nalar kanthi cetha saka sebab marang akibat bab asil saka upayané kanggo njunjung pandangané ngenani tafsiran saka ‘kang saben dina.’ Nalika kaanan bedaning panemu ngenani prakara iki isih ana ing sapréné, aja nganti prakara iki digawé pinunjul. Kabeh pasulayan padha mandhega. Ing wektu kaya mangkono, meneng iku fasih.”

“The duty of God’s servants at this time is to preach the Word in the cities. Christ came to save souls, and we, as almoners of His grace, need to impart to the inhabitants of the great cities a knowledge of His saving truth.” Pamphlets, number 20, 11, 12.

“Tugas para abdiné Allah ing wektu iki yaiku martakaké Sabda ana ing kutha-kutha. Kristus rawuh kanggo nylametaké jiwa-jiwa, lan kita, minangka para panyalur sih-rahmaté, prelu maringaké marang para pedunung kutha-kutha gedhé kawruh bab kayektèn panjenengané kang nylametaké.” Pamphlets, nomer 20, 11, 12.

Brother Larry Smith, who she was referring to was especially incensed at the situation for it was his father’s book, Daniel and the Revelation, that Prescott and Daniells wanted to rewrite in order to change what he wrote concerning “the daily.” Brother Smith was defending the truth, and also his father. She qualifies the controversy repeatedly with the words, “at this time,” and towards the end she states, “While the present condition of difference of opinion regarding this subject exists, let it not be made prominent.” All the universities of Adventism that teach “the daily,” today, teach the satanic view. It is obviously not the same conditions today as it was at that time.

Sadulur Larry Smith, sing dimaksud déning dheweke, mligi banget nesu tumrap kahanan iku, awit iku buku bapaké, *Daniel and the Revelation*, sing dikarepaké déning Prescott lan Daniells supaya ditulis manèh kanggo ngowahi apa sing wis ditulis déning bapaké bab “the daily.” Sadulur Smith lagi mbéla kayektèn, lan uga bapaké. Dheweke bola-bali maringi watesan marang pasulayan iku nganggo tembung, “at this time,” lan ing pérangan pungkasan dheweke ngandika, “While the present condition of difference of opinion regarding this subject exists, let it not be made prominent.” Kabeh universitas Adventisme sing mulang “the daily” ing jaman saiki mulang pandhangan setan. Cetha yèn kahanané saiki ora padha karo kahanané ing wektu semana.

The second generation of Adventism began at the rebellion of 1888, and spiritualism was established among the leadership. That condition opened the door for the advancement of greater spiritualistic delusions that were to bring about an environment of alienation and division, as men in responsible positions determined to promote whatever they personally deemed as truth. Men such as Daniells, Prescott and Kellogg became symbols of the history where Ezekiel identified what the seventy elders, “the ancients of the house of Israel” would “do in the dark, every man in the chambers of his imagery? for they say, The Lord seeth us not.”

Generasi kapindho Adventisme diwiwiti nalika pambrontakan taun 1888, lan spiritualisme ditetepaké ana ing antarané para pimpinan. Kaanan iku mbukak lawang tumrap majuné khayalan-khayalan spiritualistis sing luwih gedhé, kang bakal njalari sawijining lingkungan keterasingan lan pamisahan, nalika wong-wong ing kalungguhan tanggung jawab netepaké kanggo ngundhakaké apa waé sing sacara pribadhi dianggep minangka kayektèn. Wong-wong kayata Daniells, Prescott, lan Kellogg dadi pralambang sajarah ing ngendi Yehezkiel ngenali apa sing bakal “ditindakaké ana ing pepeteng” déning para pinituwa pitung puluh, “para sepuhing brayat Israèl,” “saben wong ana ing kamar panganggening citrané dhewe? awit padha kandha, Pangéran ora mirsani kita.”

In that generation the messengers of the message of 1888, both lost their way in the controversies, confusion and spiritualism that engulfed Ezekiel’s seventy elders who had portrayed idols upon the walls of the temple, and the walls of their minds. The health work was removed due to the spiritualism of Kellogg, and yet the revisionists of Laodicean Adventism lead the unlearned to believe that some type of victory came out of the chaos of that generation. There was a parallel history in the time of Judges, where the summation of the history of the Judges fits this period perfectly, for the last verse of Judges states:

Ing generasi iku para utusan saka pekabaran taun 1888, loro-loroné kesasar ana ing pasulayan, kabingungan, lan spiritualisme sing ngregep Ézekiel pitung puluh pinituwa, kang wis nggambaraké brahala-brahala ana ing témbok Padalemané Allah, lan ing témbok pikirané dhéwé. Pakaryan kaséhatan disingkiraké marga saka spiritualismené Kellogg, nanging para revisionis Adventisme Laodikia nuntun wong-wong kang ora sinau supaya pracaya yèn ana sawijiné rupa kamenangan kang metu saka kisruh generasi iku. Ana sajarah sing sajajar ing jaman Para Hakim, ing ngendi ringkesaning sajarah Para Hakim cocog banget karo mangsa iki, awit ayat pungkasan saka Para Hakim mratélakaké:

In those days there was no king in Israel: every man did that which was right in his own eyes. Judges 21:25.

Ing dina-dina iku ora ana ratu ing Israèl: saben wong nindakake apa kang bener miturut paningale dhéwé. Hakim-hakim 21:25.

We will show why the history of Judges corresponds to the history of the second generation of Adventism as we proceed with these articles, but it should be noted that when considering the history of Laodicean Adventism, the easily available history has been provided by those who practice historical revisionism. Sister White certainly did not want the subject of “the daily,” agitated during that history, when in reality it was a small minority of men that she had stated were being guided by “angels that were expelled from heaven” to be given a public platform to promote their erroneous ideas. But to suggest that Sister White ever upheld the idea that it was alright to retain error is exactly the opposite of what she believed.

Nalika kita nerusaké artikel-artikel iki, kita bakal nuduhaké sebabé sejarah Kitab Para Hakim iku cocog karo sejarah generasi kapindho Adventisme; nanging kudu digatèkaké menawa, nalika nimbang sejarah Adventisme Laodikia, sejarah sing gampang dipikoleh wis disedhiyakaké déning wong-wong sing nindakake revisi sajarah. Mesthi waé Sister White ora ngersakaké supaya prakara “the daily” diobrah-obrah sajrone sejarah mau, déné saktemené mung golongan cilik wong lanang sing, miturut pernyataané, lagi dituntun déning “malaekat-malaekat sing wis diusir saka swarga,” diwènèhi panggung umum kanggo nyengkuyung gagasan-gagasané sing kliru. Nanging, nyaranké menawa Sister White tau ndhukung pamanggih yèn ora apa-apa njaga kesalahan, iku temenan kosok baliné pas karo apa sing diyakini déning panjenengané.

“Brethren, as an ambassador of Christ I warn you to beware of these side issues, whose tendency is to divert the mind from the truth. Error is never harmless. It never sanctifies, but always brings confusion and dissension. It is always dangerous. The enemy has great power over minds that are not thoroughly fortified by prayer and established in Bible truth.” Testimonies, volume 5, 292.

“Para sadulur, minangka duta Kristus aku ngélingaké kowé supaya waspada marang prakara-prakara sampingan iki, kang cenderung nglalèkaké pikiran saka bebener. Kaluputan ora tau tanpa bebaya. Kaluputan ora tau nyucekké, nanging tansah ndhatengaké kebingungan lan pasulayan. Kaluputan tansah mbebayani. Mungsuh nduwèni pangwasa gedhé marang pikiran-pikiran sing ora kakuwataké kanthi temenan déning pandonga lan ora diadegaké ana ing bebener Kitab Suci.” Testimonies, volume 5, 292.

We will continue this study in the next article.

Kita badhé nerusaké panaliten punika wonten ing artikel salajengipun.

“We have no time to lose. Troublous times are before us. The world is stirred with the spirit of war. Soon the scenes of trouble spoken of in the prophecies will take place. The prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated. In the thirtieth verse a power is spoken of that ‘shall be grieved, and return, and have indignation against the holy covenant: so shall he do; he shall even return, and have intelligence with them that forsake the holy covenant. And arms shall stand on his part, and they shall pollute the sanctuary of strength, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomination that maketh desolate. And such as do wickedly against the covenant shall he corrupt by flatteries: but the people that do know their God shall be strong, and do exploits. And they that understand among the people shall instruct many: yet they shall fall by the sword, and by flame, by captivity, and by spoil, many days. Now when they shall fall, they shall be holpen with a little help: but many shall cleave to them with flatteries. And some of them of understanding shall fall, to try them, and to purge, and to make them white, even to the time of the end: because it is yet for a time appointed. And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done.’ Daniel 11:30–36.

“Kita ora duwe wektu kanggo kelangan. Mangsa kang kebak kasangsaran ana ing ngarepe kita. Jagad iki kagugah déning roh perang. Ora suwé manèh, adegan-adegan kasangsaran kang diandharaké ana ing ramalan bakal kalakon. Ramalan ing Daniel bab kaping sewelas wis meh tekan ing kasampurnané kanthi pepak. Akèh saka sajarah kang wis kelakon minangka panggenapaning ramalan iki bakal kaulang manèh. Ing ayat kaping telung puluh kasebut sawijining kakuwatan kang ‘bakal susah banget, banjur bali, lan nduwèni bebendu marang prejanjian suci: mengkono iya bakal tumindak; iya malah bakal bali, lan padha paham karo wong-wong kang ninggal prejanjian suci. Lan bala tentara bakal ngadeg ing sisihé, lan wong-wong mau bakal najisaké pasucèn kang dadi kakuwatan, lan bakal nyingkiraké kurban padinan, lan bakal masang barang nistha kang ndadèkaké sepi. Lan wong-wong kang tumindak ala nglawan prejanjian bakal dirusak déning pangrayu; nanging umat kang wanuh marang Gusti Allahé bakal kuwat, lan bakal nindakaké prakara-prakara gedhé. Lan wong-wong kang paham ana ing antarané umat bakal maringi piwulang marang akèh wong: nanging wong-wong mau bakal gugur déning pedhang, lan déning geni, déning panangkaran, lan déning rampasan, nganti pirang-pirang dina. Saiki nalika wong-wong mau gugur, wong-wong mau bakal oleh pitulungan sethithik; nanging akèh wong bakal nggabung marang wong-wong mau kanthi pangrayu. Lan sapérangan saka wong-wong kang paham bakal gugur, supaya nyobi wong-wong mau, lan supaya ngresiki, lan ndadèkaké wong-wong mau putih, tekan marang wekasaning wektu: amarga iku isih kanggo wektu kang wis katetepaké. Lan sang raja bakal tumindak miturut karepé dhéwé; lan iya bakal ngluhuraké awaké dhéwé, lan ngagungaké awaké dhéwé ngungkuli saben allah, lan bakal ngucapaké prakara-prakara kang nggumunaké nglawan Allahing para allah, lan bakal lumaku kasil nganti bebendu iku kasampurnakaké: amarga apa kang wis katetepaké iku bakal katindakaké.’ Daniel 11:30–36.”

“Scenes similar to those described in these words will take place. We see evidence that Satan is fast obtaining the control of human minds who have not the fear of God before them. Let all read and understand the prophecies of this book, for we are now entering upon the time of trouble spoken of:

“Pemandhangan-pemandhangan kang padha karo kang katulis ana ing tembung-tembung iki bakal kelakon. Kita nyumurupi bukti manawa Iblis kanthi rikat lagi ngrebut panguwasa marang pikiraning manungsa kang ora nduwèni wedi marang Gusti Allah ana ing ngarepé. Saben wong padha maca lan mangertènana wangsit-wangsit ing kitab iki, awit saiki kita lagi lumebu ing mangsa kasangsaran kang wis katuturaké:”

“‘And at that time shall Michael stand up, the great prince which standeth for the children of thy people: and there shall be a time of trouble, such as never was since there was a nation even to that same time: and at that time thy people shall be delivered, every one that shall be found written in the book. And many of them that sleep in the dust of the earth shall awake, some to everlasting life, and some to shame and everlasting contempt. And they that be wise shall shine as the brightness of the firmament; and they that turn many to righteousness as the stars for ever and ever. But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased.’ Daniel 12:1–4.” Manuscript Releases, number 13, 394.

“‘Lan ing wekdal iku Mikhael bakal jumeneng, pangeran agung kang ngreksa anak-anaking umatingira; lan bakal ana mangsa kasangsaran, kang durung tau ana wiwit ana bangsa nganti tekan wekdal iku; lan ing wekdal iku umatingira bakal diluwari, saben wong kang kapanggih katulis ana ing kitab. Lan akeh saka wong-wong kang padha turu ana ing bleduging bumi bakal tangi, ana kang menyang urip langgeng, lan ana kang menyang kawirangan lan panyaruwe langgeng. Lan wong-wong kang wicaksana bakal sumunar kaya padhanging cakrawala; lan wong-wong kang nuntun akeh wong marang kabeneran bakal kaya lintang-lintang ing salawas-lawase. Nanging sira, dhuh Daniel, benere tembung-tembung iki, lan segela kitab iki, nganti tekan wekdal wekasan: akeh wong bakal mrana-mrene, lan kawruh bakal saya tambah.’ Daniel 12:1–4.” Manuscript Releases, nomer 13, 394.