The triple application of Elijah identified that in the last days there would be an Elijah at the beginning of the last days and at the ending of the last days. The “last days” are the days of judgment, which is progressive and divided into two types of judgment. The investigative judgment which began in the beginning of the last days, and the executive judgment which takes place in the ending of the last days. The triple application of Elijah is primarily representing the history of the executive judgment which begins at the soon-coming Sunday law.

Panganggone Élia kaping telu nedahaké yèn ing dina-dina pungkasan bakal ana sawijining Élia ing wiwitaning dina-dina pungkasan lan uga ing pungkasaning dina-dina pungkasan. “Dina-dina pungkasan” iku yaiku dina-dina pangadilan, kang lumaku kanthi maju lan kabagi dadi loro jinising pangadilan. Pangadilan investigatif, kang wiwit ing wiwitaning dina-dina pungkasan, lan pangadilan eksekutif, kang kalakon ing pungkasaning dina-dina pungkasan. Panganggone Élia kaping telu utamané nggambaraké sajarah pangadilan eksekutif kang diwiwiti nalika angger-angger Minggu sing bakal enggal teka.

The investigative judgment is restricted to those who have made a profession to be a follower of God, primarily by direct profession, but also in a minority of occurrences by an indirect profession of lifestyle.

Pangadilan pamariksan diwatesi tumrap wong-wong sing wis ngakoni manawa dheweke iku pandhèrèké Allah, utamané lumantar pangakuan langsung, nanging uga ing sapérangan cilik kedadéan lumantar pangakuan ora langsung ing cara urip.

(For not the hearers of the law are just before God, but the doers of the law shall be justified. For when the Gentiles, which have not the law, do by nature the things contained in the law, these, having not the law, are a law unto themselves: Which show the work of the law written in their hearts, their conscience also bearing witness, and their thoughts the mean while accusing or else excusing one another.) Romans 2:13–15.

(Awit dudu para sing ngrungokake angger-anggering Torèt sing kabeneraké ana ing ngarsané Gusti Allah, nanging para sing nglakoni angger-anggering Torèt iku bakal kabeneraké. Sebab manawa para bangsa liya, kang ora nduwèni angger-anggering Torèt, kanthi kodraté nindakaké apa kang kinandhut ing angger-anggering Torèt, mula wong-wong iki, senadyan ora nduwèni angger-anggering Torèt, dadi angger-angger tumrap awaké dhéwé: yaiku wong-wong kang nduduhaké yèn pakaryaning angger-anggering Torèt iku katulis ing sajroning atiné, déné nuraniné uga padha dadi paseksi, lan pamikirané ing antarané dhéwé padha tuduh-tinudhuh utawa uga padha mbébasaké siji lan sijiné.) Rum 2:13–15.

The investigative judgment has two primary divisions, for it began with the investigation of the lives of the dead (from the days of Adam onward), who had professed to believe in the true God, and on September 11, 2001, it began the process of the investigative “judgment of the living.” The investigative judgment has another division beyond dead to living, for judgment begins with God’s house, and in the last days God’s house is Laodicean Adventism. Once the judgment of God’s house concludes at the soon-coming Sunday law, then God’s other flock that are then in Babylon are judged.

Pengadilan panyelidikan nduwèni loro pérangan utama, awit iku diwiwiti kanthi panyelidikan tumrap uripé wong-wong mati (wiwit saka jamané Adam lan sapandhuwuré), sing wis ngakoni pracaya marang Gusti Allah kang sejati, lan ing tanggal 11 September 2001, iku miwiti prosès “pangadilan tumrap wong urip” kang sipaté panyelidikan. Pengadilan panyelidikan uga nduwèni pérangan liyané saliyané saka wong mati tumuju wong urip, awit pangadilan diwiwiti saka brayaté Allah, lan ing dina-dina wekasan brayaté Allah iku Adventisme Laodikia. Sawisé pangadilan tumrap brayaté Allah rampung nalika undhang-undhang Minggu kang bakal enggal rawuh, banjur pepanthané Allah liyané, kang nalika semana ana ing Babil, padha diadili.

The executive judgment is God’s punishment upon those who rejected His offer of salvation. The executive judgment begins at the soon-coming Sunday law. The United States will then have filled up its cup of wrath, which is also the cup of its probationary time, and national apostasy will be followed by national ruin. Every nation on planet earth will follow the example of the United States in enforcing a Sunday law, and each of those nations will then fill up their cups and also suffer national ruin.

Paukuman eksekutif iku paukumaning Allah tumrap wong-wong kang nampik pawartaning kaslametan saka Panjenengane. Paukuman eksekutif diwiwiti nalika angger-angger dina Minggu kang bakal enggal rawuh dileksanakake. Ing wektu iku Amerika Serikat bakal wus ngisi kebak cawaning bebendune, kang uga dadi cawaning mangsa pitungane, lan murtad bangsa bakal katutaké déning karusakan bangsa. Saben bangsa ing saindenging bumi bakal nuruti tuladha Amerika Serikat ing ngetrapake angger-angger dina Minggu, lan saben bangsa iku banjur bakal ngisi kebak cawane lan uga nandhang karusakan bangsa.

“As America, the land of religious liberty, shall unite with the Papacy in forcing the conscience and compelling men to honor the false sabbath, the people of every country on the globe will be led to follow her example.” Testimonies, volume 6, 18.

“Nalika Amerika, nagara kabébasan agama, bakal manunggal karo Kapapaan sajroning meksa ati nurani lan maksa manungsa ngurmati sabat palsu, wong-wong ing saben nagara ing saindenging jagad bakal katuntun supaya nuruti tuladhaé.” Testimonies, jilid 6, 18.

The executive judgment is also divided into two parts. From the Sunday law in the United States until human probation closes when Michael stands up, God’s judgments are mixed with mercy, but when Michael stands up, God’s wrath, as represented by the pouring out of the seven last plagues, contains no mercy. During the period of the Sunday law crisis the executive judgments upon men and nations will be mixed with mercy, for there will still be some in Babylon that are then being given opportunity to understand the distinction between the worship of Sabbath and Sunday.

Ukuman eksekutif pun kapérang dados kalih pérangan. Wiwit saking undhang-undhang Minggu ing Amérika Sarékat ngantos masa pangayomaning manungsa katutup nalika Mikhael jumeneng, paukuman-paukumaning Allah kasampur kaliyan sih-rahmat; nanging nalika Mikhael jumeneng, bebenduning Allah, kados ingkang dipratandhakaké déning kacurahanipun pitu pageblug ingkang pungkasan, boten ngemot sih-rahmat. Sajeroning mangsa krisis undhang-undhang Minggu punika, paukuman eksekutif dhateng manungsa lan para bangsa badhé kasampur kaliyan sih-rahmat, amargi taksih wonten sawetawis ing Babil ingkang ing wekdal punika dipun paringi kalodhangan kanggé mangertosi bédanipun antawisipun pangibadah Sabat lan Minggu.

Oh, that the people might know the time of their visitation! There are many who have not yet heard the testing truth for this time. There are many with whom the Spirit of God is striving. The time of God’s destructive judgments is the time of mercy for those who have had no opportunity to learn what is truth. Tenderly will the Lord look upon them. His heart of mercy is touched; His hand is still stretched out to save, while the door is closed to those who would not enter.

“Dhuh, muga-muga umat punika mangertos wekdal pangrawuhipun! Kathah tiyang ingkang dereng nate mirengaken kayekten ingkang nguji kanggé jaman punika. Kathah tiyang ingkang saweg dipunupadi déning Rohing Allah. Wekdal paukumaning karusakan saking Allah punika inggih wekdal sih-kadarman tumrap tiyang-tiyang ingkang dereng nate gadhah kasempatan sinau punapa ingkang dados kayekten. Kanthi alusing manah Gusti badhé mandeng dhateng piyambakipun. Manah sih-kadarmanipun kagerak; asta-Nipun taksih kaulur kanggé nylametaken, nalika lawang sampun katutup tumrap tiyang-tiyang ingkang mboten kersa mlebet.

“The mercy of God is shown in His long forbearance. He is holding back His judgments, waiting for the message of warning to be sounded to all. Oh, if our people would feel as they should the responsibility resting upon them to give the last message of mercy to the world, what a wonderful work would be done!” Testimonies, volume 9, 97.

“Sihe rahmat Allah katuduhaké ing kasabarané kang dawa. Panjenengané nahan pangadilan-pangadilané, nalika ngentèni supaya pawarta pepéling iku dikumandhangaké marang kabèh wong. Dhuh, saupama umat kita ngrasakaké, kaya samesthiné, tanggung jawab kang kasandhang déning wong-wong mau kanggo marakaké pawarta pungkasan bab sih-rahmat marang jagad, mesthi sawijining pakaryan kang nggumunaké bakal kalakon!” Testimonies, jilid 9, 97.

The “time of God’s destructive judgments is the time of mercy for those who have had no opportunity to learn what is truth.” Those two “times” begin together when “the door is closed” upon Laodicean Adventists “who would not enter.”

“wektu paukumaning Allah kang ngrusak” iku ya “wektu sih-rahmat tumrap wong-wong sing durung nate oleh kalodhangan kanggo mangertèni apa kang sejati.” Kaloro “wektu” iku wiwit bebarengan nalika “lawang katutup” tumrap para Adventis Laodikia “kang ora gelem mlebu.”

“I saw that the holy Sabbath is, and will be, the separating wall between the true Israel of God and unbelievers; and that the Sabbath is the great question, to unite the hearts of God’s dear waiting saints. And if one believed, and kept the Sabbath, and received the blessing attending it, and then gave it up, and broke the holy commandment, they would shut the gates of the Holy City against themselves, as sure as there was a God that rules in heaven above. I saw that God had children, who do not see and keep the Sabbath. They had not rejected the light on it. And at the commencement of the time of trouble, we were filled with the Holy Ghost as we went forth and proclaimed the Sabbath more fully. This enraged the church, and nominal Adventists, as they could not refute the Sabbath truth. And at this time, God’s chosen, all saw clearly that we had the truth, and they came out and endured the persecution with us.” A Word to the Little Flock, 18, 19.

“Aku weruh manawa Sabat kang suci iku saiki ana lan bakal dadi témbok pamisah ing antarané Israèl Allah kang sejati lan para wong kang ora pracaya; lan manawa Sabat iku pitakonan kang gedhé, kanggo nyawijèkaké ati para suci kinasihé Allah kang nunggu. Lan manawa ana wong kang pracaya, lan netepi Sabat, lan nampa berkah kang ngancani iku, banjur ninggalaké iku, lan nerak pepakon kang suci, wong-wong mau bakal nutup gapuraning Kutha Suci marang awaké dhéwé, mesthi kaya anané Allah kang mrentah ing swarga ing dhuwur. Aku weruh manawa Allah nduwèni anak-anak, kang ora weruh lan ora netepi Sabat. Wong-wong mau durung nampik pepadhang bab iku. Lan ing wiwitaning mangsa kasangsaran, kita kapenuhan déning Roh Suci nalika kita maju lan martakaké Sabat kanthi luwih jangkep. Iki ndadèkaké greja lan wong-wong Adventis nominal nesu, amarga padha ora bisa mbantah kayektèn Sabat. Lan ing wektu iki, para pinilihé Allah, kabèh padha weruh kanthi cetha manawa kita nduwèni kayektèn, lan padha metu lan nandhang panganiaya bebarengan karo kita.” A Word to the Little Flock, 18, 19.

The door is closed at the soon-coming Sunday law, making the period which precedes the Sunday law “the time” of God’s people’s “visitation.”

Gapura iku katutup nalika angger-angger Minggu sing bakal enggal teka ditetepake, saéngga mangsa sing ndhisiki angger-angger Minggu iku dadi “wektu” “rawuhe Gusti Allah ngrawuhi” umaté Gusti Allah.

How do ye say, We are wise, and the law of the Lord is with us? Lo, certainly in vain made he it; the pen of the scribes is in vain. The wise men are ashamed, they are dismayed and taken: lo, they have rejected the word of the Lord; and what wisdom is in them? Therefore will I give their wives unto others, and their fields to them that shall inherit them: for everyone from the least even unto the greatest is given to covetousness, from the prophet even unto the priest every one dealeth falsely. For they have healed the hurt of the daughter of my people slightly, saying, Peace, peace; when there is no peace. Were they ashamed when they had committed abomination? nay, they were not at all ashamed, neither could they blush: therefore shall they fall among them that fall: in the time of their visitation they shall be cast down, saith the Lord. Jeremiah 8:8–12.

Kepriye anggonmu padha kandha, Aku iki wicaksana, lan angger-anggeré Pangéran ana ing aku? Lah, satemene panjenengané wus damel iku kanthi tanpa guna; pena para juru tulis iku tanpa guna. Para wong wicaksana padha isin, padha kagèt lan katangkep: lah, padha wis nampik pangandikané Pangéran; lan kawicaksanan apa kang ana ing wong-wong iku? Mulane bojoné bakal Sunparingaké marang wong liya, lan pategalané marang wong-wong kang bakal oleh warisané: awit saben wong, wiwit saka kang cilik nganti tekan kang gedhé, kabèh padha kaparingan srakah; wiwit saka nabi nganti tekan imam, saben wong tumindak goroh. Awit padha mung ngobati tatuné putri umatingSun kanthi entheng, sarta padha kandha, Tentrem, tentrem; déné ora ana tentrem. Apa padha rumangsa isin nalika wus nindakaké panggawé nistha? Ora, padha babar pisan ora isin, malah ora bisa abang rainé: mulane bakal padha tiba ana ing antarané wong-wong kang padha tiba: ing wektu pamirsané bakal padha kasor, mangkono pangandikané Pangéran. Yeremia 8:8–12.

As with ancient Israel, so with modern Israel, they are both destroyed, for they knew not the time of their visitation. The time of God’s visitation for Laodicean Adventism began on September 11, 2001, and concludes at the soon coming Sunday law.

Kaya tumrap Israèl kuna, mangkono uga tumrap Israèl modhèren, loro-loroné bakal kacilakan, awit padha ora mangerti wektu nalika diparingi tetela saka Gusti Allah. Mangsa panindakane Gusti Allah ngrawuhi Adventisme Laodhikiawi wiwit tanggal 11 September 2001, lan bakal pungkasan ing angger-angger Minggu sing enggal teka.

And when he was come near, he beheld the city, and wept over it, Saying, If thou hadst known, even thou, at least in this thy day, the things which belong unto thy peace! but now they are hid from thine eyes. For the days shall come upon thee, that thine enemies shall cast a trench about thee, and compass thee round, and keep thee in on every side, And shall lay thee even with the ground, and thy children within thee; and they shall not leave in thee one stone upon another; because thou knewest not the time of thy visitation. Luke 19:41–44.

Lan nalika Panjenengane wus nyedhak, Panjenengane mirsani kutha iku, banjur nangisi kutha mau, pangandikane: Menawa kowe mangerti, iya kowe dhewe, ing dina iki, prakara-prakara kang ndadèkaké tentremrahayumu! nanging saiki kabeh iku kasamar saka ing mripatmu. Amarga bakal tumeka ing atimu dina-dina, nalika para mungsuhmu bakal ngedegaké kubu ngubengi kowé, lan ngepung kowé ing sakubengé, sarta nyepet kowé saka sakehing sisih, lan bakal ngremuk kowé nganti rata karo lemah, uga anak-anakmu kang ana ing njero tembokmu; lan ora bakal ninggalaké ing kowé watu siji tumumpang ing watu liyané; awit kowé ora mangerti mangsané rawuhipun pangrawuhipun Allah marang kowé. Lukas 19:41–44.

At the time of God’s visitation the wise and foolish are forever separated.

Nalika tekan wekdaling panyartaning Allah, wong wicaksana lan wong bodho kapisah ing salawas-lawase.

“We know that unconsecrated Seventh-day Adventists, who have a knowledge of the truth, but who have linked themselves with worldlings will depart entirely from the faith, giving heed to seducing spirits. The enemy will gladly hold out inducements to them, to lead them to carry on a warfare against the people of God. But those who are true and steadfast will have a strong and powerful defense in God.” Manuscript Releases, volume 7, 186.

“Kita sumurup bilih para Advent Hari Kapitu ingkang boten kasucekaken, ingkang gadhah kawruh bab kayektèn, nanging ingkang sampun nggandhengaken piyambakipun kaliyan para kadonyan, badhé nilar iman punika kanthi sawutuhé, mratelakaken pamrayogi marang roh-roh ingkang nyasaraké. Satru badhé kanthi remen ngaturaken manéka bujukan dhateng wong-wong mau, supados nuntun wong-wong mau nerusaken peperangan nglawan umating Allah. Nanging para ingkang sejati saha teguh badhé gadhah pangayoman ingkang kiyat lan kuwasa wonten ing Allah.” Manuscript Releases, volume 7, 186.

Their time of visitation began on September 11, 2001, as typified by the time of visitation upon the Protestant churches on August 11, 1840, and as the time of visitation had begun for ancient Israel when the Holy Spirit descended at the baptism of Christ.

Wektu rawuhipun piwales tumrap wong-wong mau wiwit tanggal 11 September 2001, kados ingkang dipratandhakaké déning wektu rawuhipun piwales tumrap pasamuwan-pasamuwan Protestan ing tanggal 11 Agustus 1840, lan kados déné wektu rawuhipun piwales punika sampun wiwit tumrap Israèl kuna nalika Sang Roh Suci tumedhak nalika baptisanipun Kristus.

The executive judgment begins when the United States fills the cup of its probationary time at the soon coming Sunday law, which is also when the Laodicean Adventist church has filled their cup. Judgment begins with the house of God, and the cup of probationary time for both corrupted horns of the United States. The corrupted horn of Protestantism that has previously been represented by the Laodicean Adventist church then ceases, and the Philadelphian movement of the third angel is then the true horn of Protestantism, and spiritual Jerusalem that is lifted up as an ensign. At that point Jerusalem changes from the church militant into the church triumphant.

Pengadilan eksekutif diwiwiti nalika Amerika Sarékat ngisi tuwunging mangsa pacobané ing undhang-undhang Minggu sing bakal enggal teka, yaiku uga nalika gréja Adventis Laodikia wis ngisi tuwungé. Pengadilan diwiwiti saka brayaté Allah, lan tuwunging mangsa pacoban kanggo kaloro sungu Amerika Sarékat sing wis rusak. Sungu Protestantisme sing wis rusak, kang sadurungé diwakili déning gréja Adventis Laodikia, banjur mandheg, lan gerakan Filadelfia saka malaékat katelu banjur dadi sungu Protestantisme sing sejati, lan Yerusalèm rohani kang diangkat dadi panji. Ing wektu iku Yerusalèm malih saka gréja sing isih perang dadi gréja sing menang.

The executive judgment begins, with the time of God’s destructive judgments, which is also a time of mercy for God’s other flock that is still in Babylon. It begins when the time of God’s visitation upon Laodicean Adventism ends. The executive judgment progresses to the Seven Last Plagues where the judgments are no longer mixed with mercy, and then Jesus returns.

Pengadilan eksekutif diwiwiti, bebarengan karo wektu paukuman karusakan saka Gusti Allah, kang uga dadi wektu sih-rahmat tumrap wedhus liyane kagungané Gusti Allah sing isih ana ing Babilon. Iki diwiwiti nalika wektu rawuhipun Gusti Allah marang Adventisme Laodikia wus rampung. Pengadilan eksekutif iku lumaku nganti tekan Pitu Pageblug Pungkasan, nalika paukuman-paukuman iku ora maneh kacampuran karo sih-rahmat, banjur Gusti Yesus rawuh maneh.

When Jesus returns, the millennium (one thousand years), of Revelation chapter twenty, identifies that Satan is bound upon a desolated earth, alone with only the rebellious angels that participated in the attack against God.

Nalika Gusti Yésus rawuh malih, milenium (sewu taun), ing Wahyu bab rong puluh, negesi bilih Iblis kaiket ing bumi ingkang sampun dados sepi lan rusak, piyambakan namung kaliyan para malaékat mbrontak ingkang mèlu ing panyerangan nglawan Gusti Allah.

And I saw an angel come down from heaven, having the key of the bottomless pit and a great chain in his hand. And he laid hold on the dragon, that old serpent, which is the Devil, and Satan, and bound him a thousand years, And cast him into the bottomless pit, and shut him up, and set a seal upon him, that he should deceive the nations no more, till the thousand years should be fulfilled: and after that he must be loosed a little season. Revelation 20:1–3.

Lan aku weruh ana malaékat mudhun saka swarga, nyekel kunci jurang tanpa dhasar lan ranté gedhé ana ing tangané. Lan dhèwèké nyekel naga iku, ula tuwa iku, yaiku Iblis lan Sétan, banjur ngiket dhèwèké lawasé sèwu taun, lan mbuwang dhèwèké menyang jurang tanpa dhasar, sarta nutup lan masang segel ana ing dhèwèké, supaya dhèwèké ora manèh nasaraké para bangsa, nganti sèwu taun iku kelakon kabèh; lan sawisé iku dhèwèké kudu dililani uwal sawatara mangsa. Wahyu 20:1–3.

During that thousand years the redeemed will perform an investigative judgment upon the lost who are still sleeping in their graves waiting for the conclusion of the individual judgments. The redeemed will consider the lives and circumstances of the lost, including Satan and his angels, in order to determine which deserves greater punishment at the end of the thousand years.

Sajeroning sèwu taun iku, para wong tebusan bakal nindakaké pangadilan panyelidikan marang para wong sing ilang sing isih turu ana ing pasareyané, ngentèni rampungé pangadilan saben pribadi. Para wong tebusan bakal nimbang urip lan kahanan para wong sing ilang, klebu Satan lan para malaékaté, supaya netepaké sapa sing pantes nampa paukuman sing luwih abot ing pungkasaning sèwu taun iku.

And I saw thrones, and they sat upon them, and judgment was given unto them: and I saw the souls of them that were beheaded for the witness of Jesus, and for the word of God, and which had not worshipped the beast, neither his image, neither had received his mark upon their foreheads, or in their hands; and they lived and reigned with Christ a thousand years. Revelation 20:4.

Lan aku weruh dhampar-dhampar, lan wong-wong padha lenggah ana ing kono, lan pangadilan kaparingake marang wong-wong mau; lan aku weruh nyawané wong-wong sing dipancung merga paseksèné bab Gusti Yesus lan merga pangandikané Allah, lan sing ora nyembah kéwan galak iku, uga ora nyembah recané, lan ora nampani tandhané ana ing bathuké utawa ing tangané; lan wong-wong mau urip lan mrentah bebarengan karo Kristus lawase sèwu taun. Wahyu 20:4.

The millennium therefore contains an investigative judgment, that when finished brings the final executive judgment when the wicked dead are raised, and Satan who then has entire control over them convinces the wicked to attack Jerusalem which at the end of the thousand years comes down out of heaven. As the wicked mount their attack, fire comes down out of heaven and the final executive judgment is accomplished.

Mangkono, milenium iku ngemot sawijining pangadilan panyelidikan, kang sawisé rampung ndadèkaké kelakoné pangadilan eksekutif pungkasan nalika wong-wong duraka kang mati diuripaké menèh, lan Sétan, kang nalika semana nduwèni pangwasané kabèh marang wong-wong mau, ngyakinaké wong-wong duraka supaya nyerang Yérusalèm, kang ing pungkasané sèwu taun tumurun saka swarga. Nalika wong-wong duraka miwiti panyerangé, geni tumurun saka swarga, lan pangadilan eksekutif pungkasan kasampurnakaké.

And when the thousand years are expired, Satan shall be loosed out of his prison, And shall go out to deceive the nations which are in the four quarters of the earth, Gog and Magog, to gather them together to battle: the number of whom is as the sand of the sea. And they went up on the breadth of the earth, and compassed the camp of the saints about, and the beloved city: and fire came down from God out of heaven, and devoured them. Revelation 20:7–9.

Lan nalika sèwu taun iku wis kalampahan, Sétan bakal diluwari saka pakunjarané, lan bakal metu kanggo nasaraké bangsa-bangsa kang ana ing patang pojoking bumi, yaiku Gog lan Magog, kanggo nglumpukaké wong-wong mau bebarengan tumuju ing perang; cacahé wong-wong mau padha kaya wedhiné segara. Lan wong-wong mau munggah ngliwati jembaring bumi, banjur ngubengi kémahé para suci lan kutha kang kinasihan iku; lan geni tumurun saka Gusti Allah saka swarga, banjur ngremukaké wong-wong mau. Wahyu 20:7–9.

Though the triple applications of Elijah and the messenger that prepares for the Messenger of the Covenant to suddenly come to His temple are closely related, a distinction of their work can be noted in that Elijah is primarily identifying the work of the messenger, and the movement associated with the message of the messenger, that is accomplished during the executive judgment that begins at the soon-coming Sunday law. The messenger that prepares the way for the Messenger of the Covenant primarily identifies a work that is accomplished during the investigative judgment. Laodicean Adventism does not know the time of their visitation, which represents a specific time period of judgment.

Sanadyan telung penerapan Éliah lan utusan sing nyawisaké dalan supaya Utusaning Prajanjian dumadakan rawuh menyang Padalemané iku raket gegandhèngané, ana pambédan ing pakaryané kang bisa kacathet, yaiku manawa Éliah utamané ngenali pakaryané utusan iku, lan obahe kang magepokan karo pesen saka utusan iku, kang kaleksanan sajroning pengadilan eksekutif sing diwiwiti nalika hukum Minggu sing enggal rawuh. Déné utusan sing nyawisaké dalan kanggo Utusaning Prajanjian utamané ngenali sawijining pakaryan kang kaleksanan sajroning pengadilan investigatif. Adventisme Laodikia ora mangerténi wektu pamariksané, kang makili sawijining mangsa pangadilan kang mligi.

Neither do they understand the “present truth” message that is proclaimed during the time of their visitation. They were required to know both the judgment, and the message of those days. They were also required to know the messenger of that period of time. In their Laodicean blindness they oppose the message of the hour, deny the time of their visitation with a message of “peace and safety,” and are uncertain who the chosen messenger of that period is. This truth was clearly identified in the witness of the second Elijah, who was John the Baptist.

Dheweke uga ora mangertos pesen “bebener saiki” sing diproklamakaké sajroning wektu pangrawuhe marani dheweke. Dheweke katetepaké kudu mangertos paukuman, lan uga pesen ing dina-dina iku. Dheweke uga katetepaké kudu mangertos utusan saka mangsa wektu iku. Ing kabutaan Laodikia sing nandhang wong-wong mau, dheweke nentang pesen kanggo wektu iku, nyélaki wektu pangrawuhe marani dheweke kanthi pesen “katentreman lan kaamanan,” lan ora mesthi sapa utusan pinilih kanggo mangsa wektu iku. Bebener iki wis katandhakaké kanthi cetha ana ing paseksené Élia kapindho, yaiku Yohanes Pembaptis.

The Jews knew that prophecy identified a messenger to come, and Jesus directly taught that John was that messenger who was to come.

Wong-wong Yahudi mangerteni bilih pamedhar wangsit wis maringi pratandha bab sawijining utusan sing bakal rawuh, lan Gusti Yesus piyambak mulang kanthi cetha bilih Yohanes iku utusan sing bakal rawuh mau.

For all the prophets and the law prophesied until John. And if ye will receive it, this is Elias, which was for to come. He that hath ears to hear, let him hear. Matthew 11:13–15.

Sebab sakehé para nabi lan Torèt padha medhar wangsit nganti tekan Yohanes. Lan manawa kowé gelem nampani iki, iya iki Élias, kang mesthiné bakal rawuh. Sing duwé kuping kanggo ngrungu, ngrungokna. Matius 11:13–15.

At the very conclusion of the period of their visitation (the time in the history of Christ that typifies the soon-coming Sunday law), as Christ hung upon the cross the Jews conjectured whether Elijah would then come to save Jesus. If they did not recognize the messenger that was to prepare for the Messenger of the Covenant, that was then confirming the covenant with His own blood, they could not recognize their Messiah. Laodicean Adventism in the last days is required to know their judgment, which is the time of their visitation. They are required to recognize the message of that period of time, and they are required to recognize the chosen messenger of that time. The rebellion of 1888, represented September 11, 2001, when the angel of Revelation chapter eighteen descended. The rebels of 1888, refused to acknowledge the chosen messengers of the history that was typifying the last days.

Ing pungkasaning wekdal pangrawuhing pamriksan tumrap wong-wong mau (yaiku wekdal ing sajarah Kristus kang nggambarake angger-angger Minggu sing enggal rawuh), nalika Kristus gumantung ana ing kayu salib, wong-wong Yahudi padha ngira-ngira manawa Éliah bakal teka ing wektu kuwi kanggo nylametaké Gusti Yesus. Manawa wong-wong mau ora wanuh marang utusan sing kapilih kanggo nyawisaké dalan tumrap Utusaning Prajanjian, kang nalika semana lagi netepaké prajanjian mau nganggo rahé Panjenengané piyambak, mesthi wong-wong mau uga ora bisa wanuh marang Mèsiasé. Adventisme Laodikia ing dinten-dinten pungkasan katemtokaké kudu mangertèni pangadilané, yaiku wekdal pangrawuhing pamriksan tumrap dhèwèké. Wong-wong mau katemtokaké kudu wanuh marang pekabaran ing mangsa wektu mau, lan wong-wong mau uga katemtokaké kudu wanuh marang utusan kapilih ing wektu mau. Pambrontakan taun 1888, kang diwakili déning 11 September 2001, nalika malaékat ing Wahyu pasal wolulas tumedhak. Para pambrontak taun 1888 padha nampik ngakoni para utusan kapilih ing sajarah sing lagi nggambarake dinten-dinten pungkasan.

We will continue this study in the next article.

Kita badhé nerusaké panaliten punika ing artikel salajengipun.

For thus saith the Lord God of Israel unto me; Take the wine cup of this fury at my hand, and cause all the nations, to whom I send thee, to drink it. And they shall drink, and be moved, and be mad, because of the sword that I will send among them. Then took I the cup at the Lord’s hand, and made all the nations to drink, unto whom the Lord had sent me: To wit, Jerusalem, and the cities of Judah, and the kings thereof, and the princes thereof, to make them a desolation, an astonishment, an hissing, and a curse; as it is this day; Pharaoh king of Egypt, and his servants, and his princes, and all his people; And all the mingled people, and all the kings of the land of Uz, and all the kings of the land of the Philistines, and Ashkelon, and Azzah, and Ekron, and the remnant of Ashdod, Edom, and Moab, and the children of Ammon, And all the kings of Tyrus, and all the kings of Zidon, and the kings of the isles which are beyond the sea, Dedan, and Tema, and Buz, and all that are in the utmost corners, And all the kings of Arabia, and all the kings of the mingled people that dwell in the desert, And all the kings of Zimri, and all the kings of Elam, and all the kings of the Medes, And all the kings of the north, far and near, one with another, and all the kingdoms of the world, which are upon the face of the earth: and the king of Sheshach shall drink after them. Therefore thou shalt say unto them, Thus saith the Lord of hosts, the God of Israel; Drink ye, and be drunken, and spue, and fall, and rise no more, because of the sword which I will send among you. And it shall be, if they refuse to take the cup at thine hand to drink, then shalt thou say unto them, Thus saith the Lord of hosts; Ye shall certainly drink. For, lo, I begin to bring evil on the city which is called by my name, and should ye be utterly unpunished? Ye shall not be unpunished: for I will call for a sword upon all the inhabitants of the earth, saith the Lord of hosts. Therefore prophesy thou against them all these words, and say unto them, The Lord shall roar from on high, and utter his voice from his holy habitation; he shall mightily roar upon his habitation; he shall give a shout, as they that tread the grapes, against all the inhabitants of the earth. A noise shall come even to the ends of the earth; for the Lord hath a controversy with the nations, he will plead with all flesh; he will give them that are wicked to the sword, saith the Lord. Thus saith the Lord of hosts, Behold, evil shall go forth from nation to nation, and a great whirlwind shall be raised up from the coasts of the earth. And the slain of the Lord shall be at that day from one end of the earth even unto the other end of the earth: they shall not be lamented, neither gathered, nor buried; they shall be dung upon the ground. Jeremiah 25:15–33.

Amarga mangkéné pangandikané Pangéran, Allahé Israèl, marang aku: “Tampanana saka tangan-Ku tuwung anggur bebendu iki, lan gawéna sakehing bangsa kang dakkongkon kowé marani padha ngunjuk iku. Lan wong-wong mau bakal padha ngunjuk, lan gonjang-ganjing, lan dadi edan, marga saka pedhang kang bakal Dakutus ana ing antarané.” Banjur aku nampani tuwung mau saka tangané Pangéran, lan gawé sakehing bangsa kang dakkongkon Pangéran marang aku padha ngunjuk, yaiku Yérusalèm, lan kutha-kuthané Yéhuda, lan para rajané, lan para panggedhéné, supaya dadi wewengkon karusakan, kaéraman, sesorah cacad, lan ipat-ipat; kaya déné ing dina iki; Firaun raja Mesir, lan para abdine, lan para panggedhéné, lan sakehing bangsané; lan sakehing wong campuran, lan sakehing raja ing tanah Us, lan sakehing raja ing tanah wong Filistin, lan Askelon, lan Aza, lan Ekron, lan turahané Asdod, Édom, lan Moab, lan bani Amon, lan sakehing raja Tirus, lan sakehing raja Sidon, lan para raja pulo-pulo kang ana ing sabrang segara, Dédan, lan Téma, lan Buz, lan sakehing wong kang ana ing pojok-pojok kang paling adoh, lan sakehing raja Arab, lan sakehing raja bangsa campuran kang manggon ana ing ara-ara samun, lan sakehing raja Zimri, lan sakehing raja Élam, lan sakehing raja Média, lan sakehing raja lor, kang adoh lan kang cedhak, siji lan sijiné, lan sakehing karajaning donya kang ana ing salumahing bumi; lan raja Sesakh bakal ngunjuk sawisé wong-wong mau. Mulane kowé kudu kandha marang wong-wong mau: “Mangkéné pangandikané Pangéran sarwa dumadi, Allahé Israèl: Ngunjuka, lan padha mendema, lan mutaha, lan padha ambruk, lan aja tangi menèh, marga saka pedhang kang bakal Dakutus ana ing antaramu.” Lan manawa wong-wong mau ora gelem nampani tuwung mau saka tanganmu kanggo diunjuk, kowé kudu kandha marang wong-wong mau: “Mangkéné pangandikané Pangéran sarwa dumadi: Kowé mesthi bakal padha ngunjuk. Awit lah, Aku wiwit ndhatengaké bilai marang kutha kang sinebut nganggo asma-Ku, lan apa kowé bakal kabèh luput saka paukuman? Kowé ora bakal luput saka paukuman; awit Aku bakal nyeluk pedhang marang sakehing wong kang manggon ana ing bumi, pangandikané Pangéran sarwa dumadi.” Mulane medharao marang wong-wong mau sakehing pangandika iki, lan kandhaa marang wong-wong mau: “Pangéran bakal nggero saka ing luhur, lan ngedalaké swarané saka padunungané kang suci; Panjenengané bakal nggero kanthi rosa marang padunungané; Panjenengané bakal nguwuh kaya wong kang ngidak-idak woh anggur, nglawan sakehing wong kang manggon ana ing bumi. Swara rame bakal tekan tumeka pucuking bumi; awit Pangéran ngasta prakara marang bangsa-bangsa, Panjenengané bakal ngadili sakehing manungsa; wong-wong duraka bakal dipasrahaké marang pedhang, mangkono pangandikané Pangéran.” Mangkéné pangandikané Pangéran sarwa dumadi: “Lah, bilai bakal metu saka bangsa menyang bangsa, lan prahara gedhé kaya lesus bakal kawiyak saka pasisir-pasisir bumi. Lan wong-wong kang dipatèni déning Pangéran ing dina iku bakal dumunung saka siji pucuking bumi tekan pucuk sijiné bumi; wong-wong mau ora bakal diratapi, ora bakal diklumpukaké, lan ora bakal dikubur; wong-wong mau bakal dadi rereged ana ing lumahing lemah.” Yeremia 25:15–33.