Pitakon ingkang badhé kita upados rampungaken wonten ing artikel punika inggih punika kadospundi sebutan kapisan bab karajan-karajan ing ramalan Kitab Suci wonten ing Daniel pasal kalih saged sarujuk kaliyan sebutan pungkasan bab karajan-karajan ing ramalan Kitab Suci wonten ing Wahyu pitulas. Kawula badhé ngaturaken sawetawis pitakon ngenani punapa ingkang sajatosipun dipunidentifikasi wonten ing reca Nebukadnezar lan pendirian para perintis, bilih sajarahipun makili titik wekdal nalika watu punika badhé nempuh sukuning reca punika.
Suster White negesake bilih kita sampun dumugi ing titik nalika “pakaryan suci kagunganipun Gusti Allah dipunlambangaken déning sikil patung ingkang wonten campuran wesi kaliyan lempung teles,” ingkang lajeng piyambakipun katerangaken malih minangka “campuran antawisipun kaprigelan gréjawi lan kaprigelan nagari.”
“Kita wus tekan sawijining wektu nalika pakaryan suci kagungane Gusti Allah dipralambangaké déning sikilé reca iku, ing ngendi wesi mau kacampur karo lempung teles. Gusti Allah kagungan umat, umat pilihan, sing pangertèné kudu disucekaké, sing ora kena dadi najis marga numpukaké ing dhasar kayu, suket garing, lan damèn. Saben jiwa sing setya marang pepakoné Gusti Allah bakal weruh yèn ciri pambédaning iman kita iku yaiku Sabat dina kapitu. Manawa pamaréntahan ngajèni Sabat kaya sing wis diprentahaké déning Gusti Allah, pamaréntahan iku bakal ngadeg ana ing kakuwatané Gusti Allah lan ana ing pangayomaning iman sing biyèn wis kaparingaké marang para suci. Nanging para negarawan bakal njunjung sabat palsu, lan bakal nyampur iman agama panunggalané karo pangreksaning anaking kepausan iki, kanthi nempataké iku ngungkuli Sabat kang wis disucekaké lan diberkahi déning Pangéran, sing wis dipisahaké kanggo ditetepaké suci déning manungsa, minangka pratandha antarané Panjenengané lan umaté tumrap sewu turun-temurun. Campuran antarané kaprigelan greja lan kaprigelan nagara dipralambangaké déning wesi lan lempung. Pasekuton iki lagi nglemahaké sakèhé kakuwatan gréja-gréja. Maringi greja kakuwatan nagara mangkono iki bakal ndhatengaké akibat sing ala. Manungsa meh ngluwihi wates kasabarané Gusti Allah. Wong-wong mau wis nanduraké kakuwatané ana ing pulitik, lan wis manunggal karo kepausan. Nanging bakal tekan wektuné nalika Gusti Allah bakal ngukum wong-wong sing wis mbatalaké angger-anggeré, lan pakaryan ala mau bakal mbalela marang awaké dhéwé.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1168.
Wektu kang saiki kita tekan nalika pakaryan suci kagungané Gusti Allah dicampur karo pakaryan greja lan pakaryan nagara, iku minangka sawijining katrangan bab sawijining mangsa wektu kang lumaku maju. Panjenengané ngandika menawa campuran iku “lagi nglemahaké sakèhé kakuwatan greja-greja,” lan menawa iku “bakal ndhatengaké asil-asil kang ala,” lan menawa “bakal teka wektuné nalika Gusti Allah bakal ngukum wong-wong kang wis ngilangaké daya pangiketé angger-anggering-Toret Panjenengané.”
Campuraning pasamuwan lan nagara kang nglemahake kakuwatane pasamuwan-pasamuwan iku minangka gambaran pasamuwane Pergamos, ing ngendi panyawijining kaprigelan pasamuwan lan kaprigelan nagara nggambarake pamurtadan sing ndhisiki kababaré manungsa dosa. Pergamos lan kaisar sing nglambangake kompromi antarané Kristen lan brahala mau dumadi ana ing karajan kaping papat saka Daniel loro. Kompromi mau digambarake ing Daniel loro lumantar panganggone tembung “lempung.”
Paduka, dhuh raja, sampun nyumurupi, lah ana sawijining reca ageng. Reca ageng punika, ingkang padhangé endah sanget, ngadeg wonten ing ngarsa Paduka; lan wujudipun nggegirisi. Sirahing reca punika kadamel saking emas murni, dhadhanipun lan lengen-lengenipun saking salaka, wetengipun lan pupunipun saking tembaga, sikilipun saking wesi, dene tlapakanipun sapérangan saking wesi lan sapérangan saking lemah. Paduka nyumurupi ngantos wonten satunggaling watu katètès tanpa tangan, ingkang nempuh reca punika ing tlapakanipun ingkang saking wesi lan lemah, sarta remuk dados pecahan. Daniel 2:31–34.
Nalika panafsiré Daniel terus lumajeng, iku wis dudu manèh “lempung,” nanging malih dados lempung reged utawa “lempung lendhut.”
Lan déné sampéyan nyumurupi sikil lan driji-drijiné, sapérangan saka lemah liyané tukang grabah lan sapérangan saka wesi, karajan iku bakal kabagi-bagi; nanging ana ing jeroné bakal tetep ana sapérangan saka kakuwatané wesi, awit sampéyan nyumurupi wesi mau kacampur karo lemah teles. Daniel 2:41.
Lempung murni sing dadi lembunge Sang Tukang Tembikar iku owah dadi lendhut. Allah iku Sang Tukang Tembikar ilahi, lan pakaryané ora tau dadi lendhut.
Nanging saiki, dhuh Pangéran, Paduka punika Rama kawula; kawula punika lempung, lan Paduka punika tukang gerabah kawula; lan kawula sadaya punika pakaryaning asta Paduka. Yesaya 64:8.
Ing sajroning sajarah Roma kafir, pasamuwan Smirna iku lempung kang murni. Ing sajarah Pergamus, kang dadi karajan kaping papat ing Daniel loro, lempung mau malih dadi lempung berlumpur. Apa kang wiwitané kasebut ing pethikan iku mung minangka “lempung”, lan sawisé kuwi “lempung pandhe gerabah”, malih dadi “lempung berlumpur”, kaya dene panerangane terus lumaku. Pergamus iku papan ing ngendi owah-owahan mau kalaksanakake kanggo nyawisake dalan tumuju Tiatira, utawa Roma kepausan. Owah-owahan saka “lempung” dadi “lempung berlumpur” iku murtad kang nyawisake dalan tumuju Tiatira, kang déning Paulus diidentifikasi minangka “murtad luwih dhisik” ing Tesalonika Kapindho.
Para pandhèrèkipun Miller boten saged nyumurupi langkung adoh tinimbang karajan kaping papat, yaiku Roma, lan ngarep-arep bilih Rawuhipun Kristus ingkang kaping kalih badhé dados prastawa wangsit salajengipun, awit watu ingkang nggebag sikiling reca punika nglambangaken Rawuhipun kaping kalih. Nanging, punapa Kristus ngadegaken satunggaling karajan ing taun 1798? Panjenenganipun pancen rawuh mlebet ing Papan Ingkang Maha Suci tanggal 22 Oktober 1844, kanggé nampi satunggaling karajan, nanging punapa karajan punika sampun katetepaken ing wekdal punika?
Wangsulan tumrap pitakonan kang kapisan saka rong pitakonan mau yaiku manawa Kristus ora ngedegaké Kratoné kang langgeng ing taun 1798. Pitakonan kang kapindho, yaiku apa Kristus ngedegaké Kratoné kang langgeng ing tanggal 22 Oktober 1844 utawa ora, wangsulané uga ora.
Apa ana sawijining karajan kang diadegaké ing jaman Roma kapir? Aku takon mangkéné amarga para perintis mangertèni yèn karajan kaping papat iku kalebu Roma kapir lan Roma kapausan, kang nandhani taun 1798 minangka pungkasaning karajan kaping papat nalika Kristus bakal ngadegaké sawijining karajan langgeng. Nanging kitab Wahyu netepaké ana patang karajan kang ndhèrèk sawisé Roma kapir.
Manawi karajan kaping papat saka wesi ing Daniel bab loro mung nglambangaké Roma kapir, ing ngendi kompromi Konstantinus kaawakaké déning lempung kang malih dadi lempung lendhut, punapa Kristus ngadegaké karajan ing sajarah punika? Wangsulanipun inggih punika: inggih. Ing salib, yaiku sajarah Pergamos, dudu Tiatira, Kristus ngedegaké karajaning Panjenengané, yaiku karajan “sih-rahmat.” Ana karajan langgeng kang dipundegakaké ing salib, lan dhampar karajan punika dados pralambang tumrap satunggaling dhampar kang badhé dipundegakaké nalika udan pungkasan. Dhampar udan pungkasan punika nglambangaké karajaning Panjenengané, yaiku karajan “kamulyan.”
“Pangumuman kang wis katindakake déning para murid ing asmane Gusti iku ing saben pérangané bener, lan prastawa-prastawa kang dituduhaké déning pangumuman mau malah nalika kuwi lagi kelakon. ‘Wektuné wus katetepaké, kratoning Allah wus cedhak,’ mangkono pawartané. Nalika pungkasaning ‘wektu’—sewidak sanga minggu ing Daniel 9, kang kudu ngancik tekan Sang Mesias, ‘Sang Kang Kainaki’—Kristus wis nampi pengurapan Roh sawisé baptisané déning Yohanes ing Yordan. Lan ‘kratoning Allah’ kang padha diwartakaké wis cedhak kuwi katetepaké lumantar pejahé Kristus. Kraton iki dudu, kaya kang wis diwulangaké supaya padha pracaya, sawijining karajan kadonyan. Uga dudu karajan mangsa ngarep kang langgeng lan ora kena pati, kang bakal katetepaké nalika ‘kraton lan panguwasa, lan kaluhuraning karaton ing sangisoring langit kabèh, bakal kaparingaké marang umating para suci kagungané Kang Mahaluhur;’ yaiku karajan langgeng, kang ing kono ‘sakèhing panguwasa bakal ngabdi lan manut marang Panjenengané.’ Daniel 7:27. Miturut panganggoné ing Kitab Suci, tetembungan ‘kratoning Allah’ dienggo kanggo nuduhaké loro-loroné, yaiku kratoning sih-rahmat lan kratoning kamulyan. Kratoning sih-rahmat katuduhaké déning Paulus ing Surat marang wong Ibrani. Sawisé nuding marang Kristus, Sang Juru Pantara kang kebak welas asih, kang ‘melu ngrasa marang kelemahane kita,’ rasul iku ngandika: ‘Mulane ayo padha sowan kanthi kendel marang dhampar sih-rahmat, supaya kita nampa sih-pangapunten lan kaparingan sih-rahmat.’ Hebrews 4:15, 16. Dhampar sih-rahmat makili kratoning sih-rahmat; awit anané dhampar iku nuduhaké anané sawijining karajan. Ing akèh pasemoné, Kristus migunakaké tetembungan ‘kratoning swarga’ kanggo nuduhaké pakaryaning sih-rahmat ilahi tumraping atiné manungsa.”
“Mangkono ta dhampar kamulyan iku nggambarake kratoning kamulyan; lan kraton iki kasebut ing pangandikané Sang Juruwilujeng: ‘Manawa Putraning Manungsa rawuh sajroning kamulyané, lan para malaékat suci kabèh bebarengan karo Panjenengané, nalika iku Panjenengané bakal lenggah ing dhampar kamulyané: lan ana ing ngarsané bakal kaimpun sakèhé bangsa.’ Matius 25:31, 32. Kraton iki isih bakal kelakon ing tembé. Iku ora bakal diadegaké nganti rawuhipun Kristus kaping pindho.”
“Kratoning sih-rahmat katetepaké sanalika sawisé manungsa tumiba ing dosa, nalika sawijining rancangan katata kanggo nebus bangsa kang luput. Nalika iku kraton mau wus ana ing sajroning karsané Gusti Allah lan lumantar prasetyanipun; lan kanthi pracaya, manungsa bisa dadi para kawulanipun. Nanging kraton iku durung sajatiné katetepaké nganti pati Sang Kristus. Sanadyan sawisé miwiti pakaryanipun ing bumi, Sang Juru Slamet, kang kesel déning wangkal lan ora matur nuwuné manungsa, bisa waé mundur saka kurban ing Kalvari. Ing Getsemani, tuwung kasangsaran gumeter ana ing asta-Nipun. Nalika semana Panjenenganipun bisa waé ngusap kringet getih saka bathuk-Nipun lan ninggalaké bangsa kang luput supaya nemu tiwas ing pialanipun. Saupama Panjenenganipun tumindak mangkono, mesthi ora bakal ana panebusan tumrap manungsa kang wus tumiba. Nanging nalika Sang Juru Slamet masrahaké nyawanipun, lan kanthi ambegan pungkasané nguwuh, ‘Wis rampung,’ nalika iku kacumponané rancangan panebusan dadi mesthi. Prasetya kaslametan kang kaparingaké marang pasangan kang kebak dosa ing Eden dikukuhaké. Kratoning sih-rahmat, kang sadurungé wis ana marga saka prasetyanipun Gusti Allah, nalika iku katetepaké.” The Great Controversy, 347.
Kristus pancen ngadegaké karajan langgeng ing sajarah kenabian Roma kapir, dudu ing pungkasan Roma kapausan. Panjenengané uga ngadegaké karajan kamulyan-Nya nalika Rawuhé Kang Kapindho, kang nyakup sajarah udan pungkasan, nalika papat angin Islam diluwari.
“Udan pungkasan lagi rawuh marang wong-wong kang suci—nalika iku kabèh bakal nampani iku kaya biyèn.
“Nalika malaékat papat mau nglepas, Kristus bakal ngedegaké Kratoné. Ora ana wong kang nampa udan pungkasan kejaba mung wong-wong kang lagi nindakaké sakehing kang bisa ditindakaké déning dhèwèké. Kristus bakal mitulungi kita. Kabèh wong bisa dadi wong kang ngalahaké lumantar sih-rahmaté Allah, lumantar rahé Gusti Yésus. Sakèhé swarga nresnani pakaryan iki. Para malaékat uga padha kasengsem.” Spalding and Magan, 3.
Nalika patang angin dilepasaké, Kristus ngedegaké Kratoné. Udan pungkasan lan uga pelepasané patang angin padha makili prastawa-prastawa kang lumaku kanthi maju, lan loro-loroné dudu makili sawijining titik wektu. Patang angin iku makili Islam.
“Malaékat-malaékat lagi nyekeli angin papat, kang dilambangaké minangka jaran ngamuk sing ngupaya uwal lan mbrastha ing saindenging lumahing bumi kabèh, nggawa karusakan lan pati ing dalané.
“Punapa kita badhé tilem wonten ing pinggiringing jagad langgeng punika piyambak? Punapa kita badhé dados tumpul, adem, lan pejah? Dhuh, mugi-mugi wonten ing pasamuwan-pasamuwan kita Roh lan ambeganing Allah kaembusaken dhateng umatipun, supados piyambakipun saged jumeneng wonten ing sampéyanipun lan gesang. Kita kedah mirsani bilih margi punika ciut, lan gapura punika sesak. Nanging nalika kita ngliwati gapura ingkang sesak punika, jembaringipun tanpa wates.” Manuscript Releases, volume 20, 217.
Para malaékat lagi nyekeli jaran Islam sing murka, kang ngupaya mbledhos metu karo nggawa pati lan karusakan ing dalané, sajrone wewatoning wektu nalika Rohing Allah dipunambusaken marang umaté Allah. Banjur padha ngadeg ing sikilé lan urip. Sadurungé Roh iku dipunambusaken marang wong-wong mau, umaté Allah iku mati, awit ambeganing Roh iku njalari wong-wong mau ngadeg lan urip. Nalika Sister White ngandika bilih kita saiki wis tekan ing sawijining mangsa nalika sikilé reca kang campuraning wesi lan lempung teles nggambarake panyawijiné greja lan nagara, tumpahing udan pungkasan isih ana ing mangsa ngarep.
“Udan pungkasan iku bakal tumiba marang umaté Gusti Allah. Ana malaékat sing kawasa bakal tumurun saka swarga, lan salumahing bumi kabèh bakal katerangan déning kamulyané.” Review and Herald, April 21, 1891.
Ana swara loro ing Wahyu wolulas.
“Nalika Gusti Yesus miwiti paladosan umum Panjenengane, Panjenengane nyucekake Padaleman Suci saka panodhanan najis kang sacrilegious. Ing antarané tumindak pungkasan saka paladosan Panjenengane ana panyucekan kaping pindho marang Padaleman Suci. Mangkono uga, ing pakaryan pungkasan kanggo paring pepènget marang jagad, ana loro sesambatan kang béda kang katujokaké marang greja-greja.” Selected Messages, buku 2, 118.
Swara kang kapisan iku minangka panggugah tumrap umaté Allah, lan swara kang kapindho iku minangka panggugah tumrap anak-anaké Allah liyané sing isih ana ing Babilon.
“Ana sawijining jagad kang gumlethak ana ing pialaning duraka, ing pangapusan, lan kasasar, ana ing wewayanging pati piyambak,—turu, turu. Sapa ta kang ngrasa laraning jiwa kanggo nggugah wong-wong mau? Swara apa kang bisa nggayuh wong-wong mau? Pikiran kawula kabekta marang mangsa ngarep nalika pratandha iku bakal kaparingake, ‘Lah, Sang Penganten Kakung rawuh; metua sira padha nemoni Panjenengane.’ Nanging sapérangan wong bakal wis ngentèni nganti telat kanggo olèh lenga kanggo nambahi lampune, lan kasep banget anggoné bakal nemu yèn watak, kang dilambangaké déning lenga iku, ora bisa dipindhahaké.” Bible Echo, May 4, 1896.
Ing pethikan punika wonten kalih pitakenan ingkang dipunaturaken. Sinten ingkang ngraosaken rekasaing jiwa supados nggugah piyambakipun? Swanten punapa ingkang saged nggayuh piyambakipun?
“Swara” kang nggugah jagad iki yaiku swara kapindho ing Wahyu wolulas kang nimbali wedhus gembala Allah liyané metu saka Babil. Umaté Allah lan uga jagad padha mbutuhake digugah déning Pambulanging Tengah Wengi, kang satemené mung minangka pralambang liya saka udan pungkasan.
Apa para Millerit bener nalika ngenali manawa ing jamaning karajan kang kaping papat Kristus bakal ngadegaké sawijining karajan langgeng? Inggih.
Panjenengané netepaké karajaning “si-rahmat” ana ing kayu salib, yaiku sajroning sajarah karajan kaping papat ing ramalan Kitab Suci. Karajan iku yaiku Roma kapir. Ing Daniel loro, apa murtad sing ndhisiki pasamuwan Thyatira iku dilambangaké? Inggih, awit lempung sing nglambangaké umaté Allah owah saka lempung dadi lempung lunthuk. Dadi, ana ing endi Thyatira ing patung iku? Utawa, apa pancèn ana ing patung iku? Thyatira dilambangaké ana ing patung iku, lan Nebukadnésar maringi pepadhang tumrap kasunyatan iku nalika dhèwèké tekan pucaking angkuh lan gumunggungé sing kebak kasombongan ing pasal papat kitab Daniel.
Sang ratu ngandika mangkéné, “Apa dudu iki Babel gedhé, kang wus dakbangun dadi papaning karajan lumantar kakuwataning pangwasaku, lan kanggo kamulyaning kaluhuraningsun?” Daniel 4:30.
Sakdurungé paukuman Nebukadnésar sajroning rong éwu limang atus rong puluh dina urip kaya kéwan ing ara-ara, dhèwèké nduduhaké kasombongané kanthi takon apa iya dhèwèké sing mbangun karajan kang aran Babil Agung iku? Sundhal ing Wahyu pitulas mawa tulisan ing bathuké, “RAHASIA, BABIL AGUNG, IBUNÉ PARA SUNDHAL LAN KABOMINASINING BUMI.” Greja Roma, kaya dene sinebut déning Sister White, iku Babil Agung. Endhas emas ing reca iku nggambaraké Babil harfiah lan uga nggambaraké Babil rohani, yaiku karajan kaping lima ing wangsit Kitab Suci kang nduwèni ciri tunggal minangka kakuwasan sing nampa tatu pati. Ing Yesaya rong puluh telu, kakuwasan kepausan kang dipralambangaké déning Tirus bakal kalalèkaké sajroning pitung puluh taun, kaya dina-dinané siji ratu. Babil harfiah kang dipralambangaké déning Nebukadnésar uga nampa tatu pati sing waras nalika Nebukadnésar dibuwang saka karajané sajroning rong éwu limang atus rong puluh dina. Babil harfiah, yaiku Babil Agung, dadi pralambang tumrap Babil rohani, yaiku Babil Agung, lan loro-loroné tau dicopot karajané kanggo sawatara wektu, lan sawisé kuwi dibalèkaké manèh. Sundhal ing Wahyu pitulas iku ora nyekel tuwung pérak ing tangané, uga dudu tuwung tembaga utawa wesi, nanging tuwung emas.
Lan wong wadon iku ngagem sandhangan wungu lan abang kirmizi, sarta kasungsangan emas, watu-watu aji, lan mutiara, nyekel tuwung emas ana ing tangane kang kebak barang-barang nistha lan reregeding jinahe. Wahyu 17:4.
Emas nggambarake Babil kanthi harfiah, lan uga nggambarake Babil kasukman, yaiku karajan kaping lima ing wangsit Kitab Suci sing nampani tatu pati ing taun 1798, nalika karajan kaping enem ing wangsit Kitab Suci njupuk dhampar. Babil kanthi harfiah ing patung mau banjur diterusake déning sawijining karajan pérak sing dumadi saka rong kakuwasan, yaiku wong Média lan wong Pèrsi, lan sungu Pèrsi ing Daniel wolu munggah pungkasan lan luwih dhuwur. Darius, wong Média, iku sungu kang kapisan, lan panglimané, Koresyus, iku wong Pèrsi sing ing pungkasane bakal mlebu ing kakuwasan sawisé Darius, ratu wong Média.
Kores iku sawijining pralambang tumrap Kristus, sing badhé miwiti prosès mbébasaké umaté Allah saka panangkaran. Kakaisaran Medo-Pèrsia nglambangaké karajan kaping nem ing ramalan Kitab Suci, yaiku Amérika Sarékat. Amérika Sarékat nduwèni rong sungu sing nglambangaké Republikanisme lan Protestanisme. Darius nglambangaké sungu Republikan saka Amérika Sarékat, lan Kores nglambangaké sungu Protestanisme. Kaya déné Kores miwiti prosès mbébasaké umaté Allah supaya mbangun manèh Yérusalèm lan Padaleman Suci, mangkono uga Amérika Sarékat dadi nagara sing diangkat kanggo mbébasaké para tawanan saka panangkarané Babul kasukman, supaya ngedegaké padaleman suci kasukman, kang dhasaré wis dilebokaké déning kaum Millerit. Panangkaran harfiah ing Babul sajroning pitung puluh taun iku dadi pralambang tumrap panangkaran ing Babul kasukman sajroning sèwu rong atus suwidak taun. Amérika Sarékat iku pundhak-pundhak pérak ing reca Nebukadnésar.
Karajan katelu saka tembaga iku Yunani, kang nggambarake sawijining karajan saindenging jagad. Karajan iku yaiku Perserikatan Bangsa-Bangsa, kang ing Wahyu pitulas minangka karajan sing ing taun 1798 durung teka. Sepuluh ratu ing Wahyu pitulas padha sarujuk masrahake karajané marang kepausan, yaiku karajan kaping wolu, kang asalé saka pitu iku. Wong-wong mau nganakaké kasarujukan iki amarga kapeksa déning Amerika Serikat, lan amarga jagad iki lagi dirusak déning “papat angin” Islam, kang diluwari sajroning mangsa udan pungkasan, kang wiwit kacurakaké kanthi kebak nalika hukum Minggu ana ing Amerika Serikat.
Nalika angger-angger Minggu dileksanakaké ing Amérika Sarékat, Allah netepaké kratoning “kamulyan”-Nya nalika Panjenengané ngunggahaké umaté minangka panji kanggo nimbali para putraning Allah liyané supaya metu saka Babul. Mulané, sungu Protestanisme munggah pungkasan lan luwih dhuwur tinimbang kang kapisan, salaras karo rong sungu Medo-Persia. Bareng Perserikatan Bangsa-Bangsa sarujuk nyerahaké pangendhalèn donya marang kepausan, patang angin Islam dibébasaké, lan kraton donya kabèh ngadhepi peperangan sing ngetutaké patiné sungu kapisan Yunani sing wis diremuk lan ngasilaké patang sungu.
Nalika reca mau tekan sikil wesi (kaprentahan nagari) lan lempung teles (kaprentahan gréja) sarta driji sikil sapuluh (raja-raja sapuluh), watu kang wis kauncal saka gunung tanpa tangan nempuh sikilé reca mau. Para Millerit trep karo reca Daniel, sajauh sing bisa ditrepake saka sudut pandangé ing sajarah kenabian. Nanging, Sang Alfa lan Omega tansah nggambarake pungkasan lumantar wiwitan, lan patang karajan ing reca Nebukadnezar makili patang karajan sajati kang dadi pralambang tumrap padanan rohaniné ing pungkasaning donya.
Ing karajan-karajan sajroning sajarah, Roma muncul kaping wolu lan asalé saka pitu iku. Ing Daniel pitu, Roma muncul kaping wolu lan asalé saka pitu iku. Ing Daniel wolu, Roma muncul kaping wolu lan asalé saka pitu iku. Ing Wahyu pitulas, Roma muncul kaping wolu lan asalé saka pitu iku. Ing Daniel loro, kang nggambarake panyebutan kapisan tumrap karajan-karajan ramalan Kitab Suci, Roma rohani modhèren muncul kaping wolu lan asalé saka pitu iku. Gambaran kapisan (Alpha) bab karajan-karajan ramalan Kitab Suci nandhani kang pungkasan (Omega).
“Kita wis tekan ing sawijining mangsa nalika pakaryan suci kagungané Gusti Allah digambarake déning sikil patung kang ing kono wesi katcampur karo lempung teles. Gusti Allah kagungan umat, umat pilihan, kang pangertèné kudu disucekake, kang ora kena dadi najis déning nyelehake ing ndhuwur dhasar kayu, suket garing, lan jerami. Saben nyawa kang setya marang pepakoning Gusti Allah bakal weruh yèn pratandha mbedakake iman kita iku Sabat dina kapitu. Saupama pamaréntah ngurmati Sabat kaya kang wis didhawuhake déning Gusti Allah, pamaréntah iku bakal ngadeg ana ing kakuwatané Gusti Allah lan ing pambéla marang iman kang sapisan dipasrahake marang para suci. Nanging para negarawan bakal njunjung sabat palsu, lan bakal nyampur iman agamane karo pangreksan marang anaké kepausan iki, kanthi nyelehake iku ing sadhuwuré Sabat kang wis disucekake lan diberkahi déning Pangéran, kang wis kapisahake déning Panjenengané supaya manungsa netepi kanthi suci, minangka tandha antarané Panjenengané lan umat kagungané nganti sewu turun-temurun. Campuran antarané pakaryan gréja lan pakaryan nagara digambarake déning wesi lan lempung. Pakumpulan iki lagi nglemesake sakèhé kakuwatan gréja-gréja. Nglengkapi gréja kanthi kakuwatan nagara iki bakal nuwuhake akibat kang ala. Manungsa meh wis ngluwihi tapel watas kasabarané Gusti Allah. Wong-wong mau wis nandur kakuwatane ana ing pulitik, lan wis nyawiji karo kepausan. Nanging bakal tumeka sawijining wektu nalika Gusti Allah bakal ngukum wong-wong kang wus mbatalake angger-anggeré, lan pakaryan ala mau bakal mbalela marang awake dhewe.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1168.
Sang Alfa lan Omega wis ndadèkaké pamahaman pionir sing bener bab Daniel loro dadi “anyar.”
Lan Panjenengané kang lenggah ing dhampar ngandika, Lah, Aku ndadèkaké samubarang kabèh dadi anyar. Lan Panjenengané ngandika marang aku, Tulisana: awit pangandika iki bener lan setya. Lan Panjenengané ngandika marang aku, Wis kalakon. Aku iki Alfa lan Omega, wiwitan lan wekasan. Wong kang ngelak bakal Dakparingi ngombe saka pancuraning banyu panguripan kanthi tanpa bayar. Wahyu 21:5, 6.