Musa lan Éliah iku pralambang-pralambang kenabian sing saben-sabené bisa dimangertèni miturut konteks minangka sawijining pralambang tunggal, utawa uga bisa dimangertèni minangka sawijining pralambang sing nyakup kaloroné nabi mau. Adhedhasar paseksené wong loro, sawijining prakara diteguhaké, lan ing Wahyu bab sewelas Musa lan Éliah makili loro seksi saka Prajanjian Lawas lan Prajanjian Anyar. Ing Gunung Pangalihan Rupa, sing makili Rawuhé Kristus kaping pindho, pralambang gandha iku makili loro-loroné, yaiku wong satus patang puluh papat èwu (Éliah) lan para martir (Musa) sajroning krisis angger-angger dina Minggu. Bareng minangka sawijining pralambang, ing guwa Horeb, wong loro iku makili umat Allah ing pungkasaning donya sing “krungu,” “maca,” lan “netepi” pekabaran kang dadi sawijining Wahyu bab wataking Allah, sing ngandhut daya kanggo ngowahi sawijining Laodikia dadi sawijining Filadelfia. Ora suwé manèh, (cepet banget) bakal tekan sawijining titik nalika wong-wong Advent Laodikia sing bodho ora bakal bisa manèh migunakaké “lenga” kang diperlokaké supaya bisa nanggapi kanthi bener marang panguwuh, “Lah Sang Manten lanang rawuh.”
Musa banjur ngandika marang Sang Yehuwah, “Lah, Paduka ngandika marang kawula, ‘Tuntunen bangsa iki munggah’; nanging Paduka durung ndhawuhake marang kawula sinten ingkang badhé Paduka utus lumampah bebarengan kaliyan kawula. Nanging Paduka sampun ngandika, ‘Aku wanuh marang sira kanthi asma, lan sira uga wus oleh sih-rahmat ana ing paningalku.’ Saiki mila, kawula nyuwun, manawi temen kawula wus oleh sih-rahmat wonten ing ngarsa Paduka, mugi Paduka kersa nedahaken dalan Paduka dhateng kawula, supados kawula saged wanuh dhateng Paduka, lan supados kawula tetep oleh sih-rahmat wonten ing ngarsa Paduka; lan mugi Paduka emut, bilih bangsa punika punika umaté Paduka.” Panjenengané banjur ngandika, “Rawuhingsun bakal lumampah bebarengan karo sira, lan Aku bakal maringi sira katentreman.” Musa banjur ngandika marang Panjenengané, “Manawi rawuh Paduka boten lumampah bebarengan kaliyan kawula, sampun Paduka tuntun kawula medal saking mriki. Awit saking punapa badhé katitik wonten ing ngriki bilih kawula lan umat Paduka sampun oleh sih-rahmat wonten ing ngarsa Paduka? Punapa boten awit Paduka lumampah bebarengan kaliyan kawula? Mangkono kawula lan umat Paduka badhé kapisahaken saking sakehing bangsa ingkang wonten ing salumahing bumi.” Sang Yehuwah banjur ngandika marang Musa, “Prakara ingkang sira aturake iku uga bakal Daklakoni; awit sira wus oleh sih-rahmat ana ing paningalku, lan Aku wanuh marang sira kanthi asma.” Musa banjur ngandika, “Kawula nyuwun sanget, mugi Paduka kersa nedahaken kamulyan Paduka dhateng kawula.” Panjenengané banjur ngandika, “Aku bakal nglewati sakehing kasaéaningsun ana ing ngarepmu, lan Aku bakal ngumandhangaké asmané Sang Yehuwah ana ing ngarepmu; Aku bakal sih-rahmat marang sapa kang Dakparingi sih-rahmat, lan Aku bakal ngétokaké kawelasan marang sapa kang Dakparingi kawelasan.” Panjenengané banjur ngandika, “Sira ora bisa ndeleng pasuryanku; awit ora ana manungsa siji waé kang bisa ndeleng Aku lan tetep urip.” Sang Yehuwah banjur ngandika, “Lah, ana sawijining papan ana ing sandhingku, lan sira bakal ngadeg ana ing satunggaling parang. Mengko nalika kamulyaningsun nglewati, Aku bakal mapanaké sira ing celahing parang iku, lan Aku bakal nutupi sira nganggo asta-Ku sajroning Aku nglewati. Sawisé iku Aku bakal nyingkiraké asta-Ku, lan sira bakal ndeleng pérangan wingking-Ku; nanging pasuryanku ora bakal katon.” Sang Yehuwah banjur ngandika marang Musa, “Pahatna kanggo awakmu loro loh watu kaya kang kapisan; lan Aku bakal nulis ana ing loh-loh iki tembung-tembung kang ana ing loh-loh kang kapisan, kang wus sira remukaké. Lan siya-siyanaa ing wayah esuk, banjur munggaha ing wayah esuk menyang gunung Sinai, lan ngadhepa marang Aku ana ing pucaking gunung kono. Lan aja ana wong siji waé kang munggah bebarengan karo sira, lan aja nganti ana wong katon ana ing saindenging gunung iku; wedhus-wedhus utawa sapi-sapi uga aja nganti mangan ana ing ngarepé gunung iku.” Musa banjur mréngés loro loh watu kaya kang kapisan; lan Musa tangi ésuk banget, banjur munggah menyang gunung Sinai, kaya kang wus dipréntahaké déning Sang Yehuwah marang dhèwèké, sarta nggawa ana ing tangane loro loh watu iku. Sang Yehuwah banjur tumurun ana ing méga lan jumeneng bebarengan karo Musa ana ing kono, sarta ngumandhangaké asmané Sang Yehuwah. Sang Yehuwah banjur nglewati ing ngarepé Musa lan ngumandhangaké, “Sang Yehuwah, Sang Yehuwah Allah, kebak sih lan sih-rahmat, sabar, lan lubèr ing kasaéan sarta kayekten, kang netepi sih-kadarman tumrap éwonan wong, ngapura kaluputan, panerak, lan dosa, nanging babar pisan ora mbébasaké wong kang kaluputan; kang males kaluputané para bapa marang anak-anaké lan marang putu-putuné, nganti turun katelu lan kapat.” Musa banjur enggal sujud nganti sirahé tumuju ing bumi lan nyembah. Panjenengané banjur ngandika, “Manawi temen kawula sampun oleh sih-rahmat wonten ing ngarsa Paduka, dhuh Pangeran, kawula nyuwun, mugi Pangéran kersa lumampah wonten ing satengahing kawula; awit bangsa punika bangsa ingkang tegar gulu; lan mugi Paduka ngapura kaluputan kawula lan dosa kawula, sarta tampanana kawula dados panduman waris Paduka.” Panjenengané banjur ngandika, “Lah, Aku damel prejanjian: ana ing ngarepé sakehing umatmu Aku bakal nindakaké kaélokan-kaélokan, kang durung tau katindakaké ing saindenging bumi, utawa ana ing bangsa endi waé; lan sakehing bangsa ing antarané kanggonanmu bakal ndeleng pakaryané Sang Yehuwah; awit prakara kang Daklakoni bebarengan karo sira iku prakara kang nggegirisi.” Pangentasan 33:12–34:10.
Musa makili umaté Allah ing pungkasaning jagad. Wong-wong mau yaiku wong-wong sing ing “dina-dina wekasan” saka pangadilan panlitèn nyuwun marang Allah supaya Panjenengané nduduhaké “dalan”-Nya marang wong-wong mau, supaya wong-wong mau bisa “mangerténi” Allah, lan minangka wangsulané padha nampa jawaban saka Allah kang nyakup janji yèn “ngarsané” bakal “lunga bebarengan karo” wong-wong mau, lan yèn Allah bakal maringi “katentreman” marang wong-wong mau.
Mangkene pangandikané Pangéran, “Ngadegana ana ing dalan-dalan, banjur delengen, lan pitakonen bab dalan-dalan kuna, endi dalan kang becik, lan lumakua ana ing kono, temah kowé bakal nemu katentreman kanggo nyawamu.” Nanging wong-wong mau padha kandha, “Aku padha ora gelem lumaku ana ing kono.” “Sarta Aku uga netepaké para pengawas ana ing ndhuwurmu, mangkéné, ‘Gatekna swaraning kalasangka.’” Nanging wong-wong mau padha kandha, “Aku padha ora gelem ngrungokaké.” Yeremia 6:16, 17.
Yeremia nedahake sawijining golongan sing ora gelem “ndeleng” lan “ngrungokake,” mula padha ora nampani “pepadan” kang dijanjèkaké marang wong-wong sing ngupaya “dalan kang becik” lan “lumaku ana ing kono.” Pepadan iku déning Yesaya katetepaké minangka “pangayoman seger.”
Sapa kang bakal Panjenengane wulang kawruh? lan sapa kang bakal Panjenengane paringi pangerten bab piwulang? Ya iku wong-wong kang wus disapih saka susu, lan dipisah saka payudara. Awit pepakon kudu ana ing sandhuwuré pepakon, pepakon ing sandhuwuré pepakon; larik ana ing sandhuwuré larik, larik ing sandhuwuré larik; ana sethithik ing kéné, lan sethithik ing kana: Awit lumantar lambe kang gagap lan lumantar basa liya Panjenengane bakal ngandika marang bangsa iki. Marang wong-wong iku Panjenengane ngandika, Iki panggonan pangaso kang kalawan iku kowé bisa marèkaké sing kesel padha ngaso; lan iki pangrengkuhan: nanging wong-wong iku ora gelem ngrungokaké. Nanging pangandikané Pangéran tumrap wong-wong iku dadi pepakon ana ing sandhuwuré pepakon, pepakon ing sandhuwuré pepakon; larik ana ing sandhuwuré larik, larik ing sandhuwuré larik; ana sethithik ing kéné, lan sethithik ing kana; supaya wong-wong iku lunga, banjur tiba ngungkuli, lan remuk, lan kajerat, lan katangkep. Yesaya 28:9–13.
“Pangaso” lan “pangayomaning seger” iku nggambarake udan pungkasan sing kawutahaké sajroning pangumumaning pekabaran pepeling pungkasan.
“Aku katuntun tumuju marang wektu nalika pekabaran malaékat katelu lagi nutup. Pangwasané Allah wus tumedhak marang umaté; wong-wong mau wus ngrampungaké pakaryané lan wus kasiyapaké kanggo mangsa pacoban kang ana ing ngarepé. Wong-wong mau wus nampa udan pungkasan, utawa panyegeran saka ngarsané Pangéran, lan paseksèn kang urip wus kauripaké manèh. Pepéling agung kang pungkasan wus kumandhang ing endi-endi, lan iku wus ngoyak-oyak sarta nuwuhaké bebenduné para pedunung bumi kang ora gelem nampani pekabaran iku.” Early Writings, 279.
Janji bab “pangaso” utawa “pangrengganing kasantosan” kang minangka “udan pungkasan,” nyakup janji kang kaparingaké marang Musa ana ing guwa, yaiku yèn “rawuhipun” Allah bakal ndherek marang umat-é.
“Karya iku bakal padha karo karya ing dina Pentakosta. Kaya déné ‘udan wiwitan’ kaparingaké, ing panyiraman Roh Suci nalika pambukaning Injil, kanggo njalari wiji aji mau thukul, mangkono uga ‘udan pungkasan’ bakal kaparingaké ing panutupé, kanggo matengaké panèn. ‘Mangka kita bakal wanuh, manawa kita nerusaké supaya wanuh marang Pangéran; miyosé wis katetepaké kaya ésuk; lan Panjenengané bakal rawuh marang kita kaya udan, kaya udan pungkasan lan udan wiwitan tumrap bumi.’ (Hosea 6:3.) ‘Mulané bungaha, hé para anak Sion, lan padha bungah-bungaha ana ing Pangéran Allahmu; awit Panjenengané wis maringi kowé udan wiwitan kanthi ukuran sing samesthiné, lan bakal ndhatangaké tumrap kowé udan, yaiku udan wiwitan lan udan pungkasan.’ (Yoel 2:23.) ‘Ing dina-dina wekasan, mangkono pangandikané Allah, Ingsun bakal ngesokaké Roh-Ku marang sakèhé daging.’ ‘Lan bakal kalakon, sapa waé sing nyebut asmaning Pangéran bakal kapitulungan rahayu.’ (Kisah Para Rasul 2:17, 21.) Karya agunging Injil ora bakal rampung kanthi pawujudan kakuwasané Allah sing luwih sathithik tinimbang sing nandhani pambukané. Piwulang-piwulang nabi kang kasampurnakaké ing panyiraman udan wiwitan nalika pambukaning Injil, bakal kasampurnakaké manèh ing udan pungkasan nalika panutupé. Iki lah ‘wektu-wektu panyegeran’ kang diarep-arep déning rasul Pétrus nalika dhèwèké ngandika, ‘Mulané padha mratobata lan padha mbalia, supaya dosa-dosamu kapusak [ing Pengadilan panyelidikan], manawa wektu-wektu panyegeran bakal rawuh saka ngarsané Pangéran; lan Panjenengané bakal ngutus Yésus.’ (Kisah Para Rasul 3:19–20.)”
“Para abdining Allah, kanthi pasuryan kang padhang lan sumunar déning panyucèn suci, bakal enggal-cepet saka panggonan siji menyang panggonan liyané kanggo martakaké pawarta saka Swarga. Kanthi swara èwonan, ing saindenging bumi, pepéling iku bakal diwènèhaké. Kaelokan-kaelokan bakal katindakaké, wong lara bakal diwarasaké, lan pratandha-pratandha sarta kaajaiban-kaajaiban bakal ngetutaké para pracaya. Sétan uga tumindak lumantar kaajaiban-kaajaiban palsu, malah ngedhunaké geni saka langit ana ing ngarsané manungsa. (Wahyu 13:13.) Mangkono para padununging bumi bakal kabekta kanggo netepaké pendiriané.” The Great Controversy, 611, 612.
Pangluberaning Roh Suci ing dina-dina wekasan wis dilambangaké déning pangluberaning Roh Suci ing wiwitaning pawartané Injil. “pangandikané Sang Yehuwah marang wong-wong mau” kang ora gelem ngrungokaké apa kang dipangandikakaké Roh marang pasamuwan-pasamuwan, iku minangka asas kenabian nambahi siji garis sejarah kenabian marang garis sejarah kenabian liyané supaya nggambaraké wekasaning jagad. Iku ora kurang saka asas yèn pungkasaning sawijining prakara digambaraké déning wiwitaning prakara mau. Paugeran kenabian iki ditampik déning umat Advent Dina-Kapitu Laodikia kang gemblung. Nalika ditampani, Gusti Allah bisa “mulang kawruh,” kang déning Daniel diandharaké yèn bakal saya akèh ing mangsa wekasan, lan kawruh kang padha iku uga kang miturut Hosea dadi sabab umaté Gusti Allah katumpes awit padha nampik. Golongan ing Yesaya lan Yérémia kang nampik ngrungokaké utawa ndeleng, padha nampik “kasagaran,” yaiku “pangaso” kang dijanjèkaké Gusti Allah bakal diparingaké marang umat-é ing “dina wekasan,” supaya bisa lumaku kanthi slamet ngliwati krisis ing pungkasaning jaman.
“asmane Sang Pangéran” (watak) kang dipratelakaké déning Allah marang Musa yaiku yèn “Sang Pangéran Allah,” iku “welas asih lan sih-rahmat, sabar, lan lubèr ing kabecikan lan kayektèn.” Watak-Né iku welas asih lan kayektèn. Kayektèn kang makili watak-Né tansah kagandhèng karo welas asih-Né, awit ora ana wong siji waé sing bakal mangertèni kayektèn-Né, kajaba luwih dhisik Allah nindakaké welas asih marang wong mau, awit kabèh wong wis padha nglakoni dosa lan padha kakurangan kamulyan (watak)é Allah. Kayektèn yèn Gusti Yésus Kristus iku Alfa lan Omega diakoni lan dijaga déning wong-wong kang wis oleh pangapuraning kaluputan lan dosa saka Allah. Pangapura mau kelakon ana ing adegan-adegan pungkasaning pangadilan panaliten. Wong-wong kang diparingi welas asih déning Panjenengané, mangkono uga Panjenengané ngapura dosa-dosané, wong-wong mau dijupuk dadi panduman warisan-Né lan Panjenengané mlebu ing prajanjian karo wong-wong mau.
“Ing dina-dina pungkasan sajarah bumi iki, prejanjiané Allah karo umat-é kang netepi pepakon-pangandikané kudu dianyari manèh.” Review and Herald, 26 Februari 1914.
Kabeh para nabi, kalebu Musa, padha nedahaké dina-dina pungkasan saka paukuman pamariksan nalika Gusti Allah nganyarake prajanjiané karo wong-wong sing kawruhan minangka satus patang puluh papat ewu. Lan nalika prajanjian iku diteguhaké, Gusti Allah “bakal nindakaké kaélokan-kaélokan, kang durung tau katindakaké ing saindenging bumi, utawa ing bangsa endi waé; lan sakehing bangsa kang ana ing antaramu bakal weruh pakaryané Pangéran: awit samubarang kang bakal Sunlakoni marang kowé iku prekara kang nggegirisi.”
Pangalaman Musa ing guwa ing Gunung Horeb, kang uga katelah Gunung Sinai, dipasang ing sajroning konteks perjuwane Musa karo umaté Gusti Allah. Perjuwane iku yaiku ngrampungaké tugas kang wis diparingaké Gusti Allah marang dhèwèké. Musa ana ing sajroning sawijining perjuwangan ngenani pawartané Gusti Allah marang jagad. Sakdurungé Pangéran nduduhaké kamulyané marang Musa, kita manggihaké Musa nggunakaké nalar kanggo ngadhepi Pangéran, kanthi mratélakaké yèn manawa Pangéran numpes para pambrontak kang nembe waé njogèd ngubengi pedhèt emasé Harun, karusakané para pambrontak iku bakal numpes pawarta kang lagi nandhani pangwasané Gusti Allah.
Pangéran banjur ngandika marang Musa, “Aku wis mirsani bangsa iki, lan lah, iku bangsa kang tengen-ateng: mulané saiki tinggalna Aku piyambakan, supaya bebendun-Ku murub marang wong-wong mau, lan supaya Ingsun numpes wong-wong mau; lan saka kowé Ingsun bakal ndadèkaké bangsa kang gedhé.” Nanging Musa nyenyuwun kanthi temen marang Pangéran Allahé lan ngandika, “Dhuh Pangéran, yagéné bebendun Paduka murub marang umat Paduka, kang Paduka wis ngentasaké metu saka tanah Mesir kanthi kakuwatan kang agung lan kanthi asta kang rosa? Yagéné wong Mesir kudu padha ngucap lan kandha, ‘Panjenengané ngentasaké wong-wong mau metu kanggo piala, supaya padha dipatèni ing gunung-gunung lan ditumpes saka lumahing bumi’? Mugi Paduka mbalik saka bebendun Paduka kang nggegirisi, lan mugi Paduka mratobat saka piala iki marang umat Paduka. Paduka élinga marang Abraham, Iskak, lan Israèl, para abdi Paduka, kang marang wong-wong iku Paduka wus supaos kanthi asma Paduka piyambak, lan ngandika marang wong-wong mau, ‘Aku bakal ndadèkaké turunmu akèh kaya lintang-lintang ing langit, lan kabèh tanah iki kang wus Dakandhakaké bakal Dakparingaké marang turunmu, lan wong-wong mau bakal oleh warisané ing salawas-lawasé.’” Lan Pangéran mratobat saka piala kang wus dipangandikakaké bakal ditindakaké marang umat-Nya. Pangentasan 32:9–14.
Pengalaman Musa ing guwa iku ngemu pawarta sing Musa kaparingan wewenang kanggo diprasetiyakake marang jagad. Paseksèn bab Pangéran kang lumampah ngliwati Musa lan martakaké wataké Panjenengané dipasang ana ing sajroning konteks pawarta internal ngenani umat Allah kang mbrontak (Laodikia), lan konteks pengalaman Elia ing guwa iku dipasang ana ing sajroning pasulayané karo Izébèl, utawa pakempalan telu-lapis antarané Amérika Sarékat, Kapapaan, lan Perserikatan Bangsa-Bangsa. Sing siji makili pawarta internal kanggo pasamuwan, lan sijiné manèh pawarta eksternal kanggo jagad, nanging loro seksi, yaiku Musa lan Elia, ana ing guwa Horeb kang padha, lan loro-loroné padha kagambaraké ana ing guwa iku ing pungkasaning jagad.
Lan Akhab nyritakake marang Izebel sakèhé kang wis katindakaké déning Élia, lan uga kepriyé anggoné wis matèni kabèh para nabi nganggo pedhang. Banjur Izebel ngutus sawijining utusan marang Élia, kandha, Mangkono muga-muga para déwa nindakké marang aku, malah luwih manèh, manawa sesuk ing wektu kaya mengkéné iki aku ora ndadèkaké nyawamu padha karo nyawané salah siji saka wong-wong mau. Nalika Élia weruh bab iku, banjur tangi lan lunga nylametaké nyawané, sarta tekan ing Bersyeba, kang kalebu tanah Yéhuda, lan ninggal bujangé ana ing kono. Nanging dhèwèké piyambak lumaku sapralungan sadina mlebu ing ara-ara samun, banjur tekan lan lungguh ing sangisoring wit juniper; lan nyuwun kanggo awaké dhéwé supaya kena pati, kandha, Sampun cekap; saiki, dhuh Pangéran, pendheta nyawaku; awit aku ora luwih becik tinimbang para leluhurku. Nalika dhèwèké ngglethak lan turu ana ing sangisoring wit juniper, lah ana sawijining malaékat ndemèk dhèwèké lan ngandika marang dhèwèké, Tangia lan dhaharan. Élia banjur ndelok, lan lah, ana roti bunder kang dipanggang ana ing ndhuwur areng, lan kendi banyu ana ing sacedhak endhasé. Banjur dhèwèké dhahar lan ngunjuk, sawisé iku turu manèh. Malaékaté Pangéran teka manèh kaping pindho, ndemèk dhèwèké, lan ngandika, Tangia lan dhaharan; awit lelaku iki abot banget tumrap kowé. Banjur dhèwèké tangi, dhahar lan ngunjuk, sarta lumaku kanthi kakuwatan saka pangan iku patang puluh dina lan patang puluh bengi tekan ing Horeb, gunungé Allah. Ing kono dhèwèké tekan ing sawijining guwa lan nginep ana ing kono; lan lah, pangandikané Pangéran tumuju marang dhèwèké, ngandika marang dhèwèké, Apa kang koklakoni ana ing kéné, Élia? Dhèwèké mangsuli, Aku wus banget kumudu tumrap Pangéran Allahing sakehing bala; awit wong Israèl wus nilar prejanjianPaduka, ngrubuhaké mesbèh-mesbèh Paduka, lan matèni para nabi Paduka nganggo pedhang; lan aku, ya mung aku piyambak, kang isih kari; lan wong-wong iku padha ngupaya nyawaku kanggo njupuk iku. Pangéran banjur ngandika, Metua lan ngadhega ana ing gunung ana ing ngarsané Pangéran. Lan lah, Pangéran miyos lumampah, lan ana angin gedhé lan rosa kang nyuwèk gunung-gunung lan mecah watu-watu ana ing ngarsané Pangéran; nanging Pangéran ora ana ing sajroning angin iku; lan sawisé angin ana lindhu; nanging Pangéran ora ana ing sajroning lindhu iku; lan sawisé lindhu ana geni; nanging Pangéran ora ana ing sajroning geni iku; lan sawisé geni ana swara alus lirih. Lan kelakon mangkono, nalika Élia krungu iku, dhèwèké nutupi rainé nganggo jubahé, banjur metu lan ngadeg ana ing lawanging guwa. Lan lah, ana swara tumuju marang dhèwèké, ngandika, Apa kang koklakoni ana ing kéné, Élia? Dhèwèké mangsuli, Aku wus banget kumudu tumrap Pangéran Allahing sakehing bala; amarga wong Israèl wus nilar prejanjian Paduka, ngrubuhaké mesbèh-mesbèh Paduka, lan matèni para nabi Paduka nganggo pedhang; lan aku, ya mung aku piyambak, kang isih kari; lan wong-wong iku padha ngupaya nyawaku kanggo njupuk iku. Pangéran banjur ngandika marang dhèwèké, Lungaa, balia lumantar dalanmu menyang ara-ara samun Damsyik; lan manawa kowé tekan ana ing kono, urapaa Hazaèl dadi ratu ing Siria; lan Yéhu, anaké Nimsi, uga kudu kokurapi dadi ratu ing Israèl; sarta Élisa, anaké Safat saka Abel-Mehola, kudu kokurapi dadi nabi nggantèni kowé. Lan mengkono bakal kelakon, sing sapa uwal saka pedhangé Hazaèl bakal dipatèni déning Yéhu; lan sing sapa uwal saka pedhangé Yéhu bakal dipatèni déning Élisa. Nanging Aku isih nyisihaké kanggo Aku dhéwé wong pitung èwu ana ing Israèl, yaiku kabèh dhengkul kang ora sujud marang Baal, lan saben cangkem kang ora ngambung marang dhèwèké. 1 Para Raja 19:1–18.
Pengalaman Élia ana ing guwa nggambarake kuciwané nabi iku marang pekabaran lan marang apa sing miturut pangrasané dadi akibat saka pekabaran lan pakaryané. Musa lagi mbélani pekabaran sing wis dipratelakaké déning Allah, déné Élia wis nyerah marang pekabaran iku. Iku tetep pekabaran sing padha, kajaba yèn siji iku sipaté internal ngenani pasamuwan lan sijiné sipaté eksternal tumrap pasamuwan. Nanging sacara kenabian, bebarengan kalorone padha nggambarake pekabaran kaping pindho saka Wahyu wolulas. Sing perlu daktekanké ngenani kabèh kayektèn sing magepokan karo guwa iku, yaiku yèn ing “dina-dina pungkasan,” kuciwo sing diandharaké ing salah siji kasus kuwi ana gegayutané karo pekabaran lan pengaruhé.
Musa lan Élia padha makili wong-wong sing “krungu” lan “ndeleng” “swara” kang yaiku “pangandikané Pangéran.” “Pangandikan” iku makili watak-Nya, yaiku sih-rahmat lan kayektèn. Juru masmur uga nyuwun supaya diparingi weruh sih-rahmaté Allah, yaiku watak-Nya. Supaya bisa ndeleng “sih-rahmat”-Nya, juru masmur janji bakal “krungu” apa kang dipangandikakaké déning Roh marang pasamuwan-pasamuwan.
Kagem pangarsaning para pangidung, sawijining Masmur kagem para putraning Korah. Dhuh Pangeran, Paduka sampun nresnani tanah Paduka; Paduka sampun mbalèkaké [nggantos malih] kaanan panawanipun Yakub. Paduka sampun ngapunteni kalepatanipun umat Paduka, Paduka sampun nutupi sakèhé dosaipun. Sela. Paduka sampun nyingkiraké sakèhé bebendu Paduka; Paduka sampun mbalik saking panasing bebendu Paduka. Balèkna kawula, dhuh Allah kaslametan kawula, lan paringana supados bebendu Paduka dhateng kawula sirep. Menapa Paduka badhé duka dhateng kawula ing salawas-lawasipun? Menapa Paduka badhé ndawèkaké bebendu Paduka tumeka ing sakehing turun-temurun? Menapa Paduka mboten badhé nguripaké kawula malih, supados umat Paduka saged suka cita wonten ing Paduka? Tetedahna sih-kadarman Paduka dhateng kawula, dhuh Pangeran, lan anugrahanana kaslametan Paduka dhateng kawula. Kawula badhé mirengaken punapa ingkang badhé dipangandikakaké déning Allah, yaiku Pangeran; awit Panjenenganipun badhé ngandikakaké katentreman dhateng umatipun, lan dhateng para suci-Nipun; nanging sampun ngantos piyambakipun sami wangsul malih dhateng kabodhoan. Satemenipun, kaslametanipun caket kaliyan para ingkang ajrih-asih dhateng Panjenenganipun, supados kamulyan manggèn wonten ing tanah kita. Sih-kadarman lan kayektèn sami pepanggihan; kabeneran lan katentreman sami sesungkeman. Kayektèn badhé thukul saking bumi; lan kabeneran badhé mirsani saking swarga. Inggih, Pangeran badhé maringi punapa ingkang sae; lan tanah kita badhé ngasilaké wohing tuwuhipun. Kabeneran badhé lumampah wonten ing ngarsanipun; lan badhé nuntun kita wonten ing marganing lampah-langkahipun. Jabur 85:1–13.
Gatekna menawa “sih-rahmat lan kayekten,” (lan “kayekten” iku tembung Ibrani ‘emet’ kang wis kita rembug) kang ngasilake kabeneran lan katentreman, wus “saling ngambung.” Kabeh mau dadi siji. Juru Mazmur mapanake kidunge ana ing dina-dina pungkasan pangadilan panyelidikan nalika Gusti Allah wis “ngapura kaluputane” “umat”-Nya. Panjaluke iku supaya Pangéran kersa “nguripake maneh” umaté.
“Sawijining kawangunan lan sawijining réformasi kudu kelakon, ing sangisoré paladosaning Roh Suci. Kawangunan lan réformasi iku rong prakara kang béda. Kawangunan tegesé pambaharuaning urip kasukman, panguripan manèh tumrap kakuwataning pikiran lan ati, sawijining patangen saka pati kasukman. Réformasi tegesé sawijining panyusunan manèh, sawijining owah-owahan ing gagasan lan tiori, pakulinan lan laku. Réformasi ora bakal ngasilaké woh kabeneran kang becik kajaba manawa gegandhèngan karo kawangunaning Roh. Kawangunan lan réformasi kudu nindakaké pakaryan kang wus katetepaké tumrapé, lan sajroning nindakaké pakaryan iki, kalorone kudu nyawiji.” Selected Messages, buku 1, 128.
“Wangunan maneh” kang dijaluk déning Sang Juru Mazmur iku nuduhaké sawijining panyuwunan saka wong kang ngerti yèn dhèwèké wis mati. Wangunan maneh kang dijaluk déning Sang Juru Mazmur iku sawijining panyuwunan kang banget angel kanggo dijaluk déning wong Laodikia, awit wong Laodikia ora sumurup yèn dhèwèké mati sacara rohani; nanging manawa dhèwèké ora mangkono, mesthi dhèwèké ora mbutuhaké diwangunaké maneh. Wangunan maneh iku katindakaké lumantar sarujuk kanggo “ngrungokaké apa kang bakal dipangandikakaké déning Allah, Pangéran,” lan ora kena ana pagawean liya kang ndhisiki ngukuhaké wangunan maneh mau, kang dumadi nalika Sang Roh Suci manggèn ana ing sajroning kita.
“Wiwitan manèh saka kasalihan sejati ana ing antarané kita iku minangka kabutuhan kita sing paling gedhé lan paling ndhesek ngungkuli kabèh kabutuhan liyané. Nggoleki prakara iki kuduné dadi pakaryan kita sing kawitan.” Selected Messages, buku 1, 121.
Nalika ngrembag kitab Wahyu, Sister White mratelakaké kaya ing ngisor iki.
“Manawa kita minangka sawijining umat mangerténi apa tegesé buku iki tumrap kita, bakal katon ana ing antarané kita sawijining kabangunan gedhé.” Testimonies to Ministers, 113.
Tembung “revival” ditegesi minangka nguripake bali marang urip. Wong-wong sing kapilih supaya kalebu ing antarane satus patang puluh papat ewu kudu luwih dhisik ngakoni manawa dheweke wis mati lan mbutuhake sawijining revival. Kasunyatan manawa satus patang puluh papat ewu iku mati minangka sawijining unsur wigati saka pekabaran kang dibukak segelé sakdurunge mangsa sih-rahmat katutup. Isih akèh kang kudu kita aturake bab kayekten iki. Kang nguripake maneh dheweke iku “si-rahmat” kang diparingake Allah marang dheweke nalika Panjenengane “nguripake maneh” dheweke lan maringi kabenerané marang dheweke. Kang nguripake maneh dheweke iku kayekten manawa Gusti Yesus iku Alfa lan Omega, lan pangerten iki nuwuhake ing sajroning dheweke sawijining “tentrem-rahayu” kang ngluwihi sakehing pangerten. Janjine yaiku manawa “kayekten” “bakal thukul metu saka bumi.” Pekabaran kang dilambangake minangka “kayekten,” yaiku Alfa lan Omega, asalé saka Amerika Serikat, awit pekabaran iku thukul metu “saka bumi.” Pekabaran ing wiwitan asalé saka Amerika Serikat lan pekabaran ing pungkasan thukul metu saka panggonan kang padha.
Kanthi mangertèni yèn guwané umat Allah iku minangka sawijining pralambang, kita bakal nimbang para nabi liyané sing tau ana ing guwa kang sipaté pralambang. Gusti Yesus ngenali Yohanes Pambaptis minangka Élia, lan Yohanes lagi ana ing pakunjaran nalika dhèwèké prelu ngerti apa Gusti Yesus iku Sang Mesias kang bakal rawuh. Dhèwèké prelu ngerti watak Gusti Yesus kang sajati. Dhèwèké prelu ngerti apa pawarta kang wis diwartakaké déning dhèwèké lan pawarta kang terus diwartakaké déning Gusti Yesus iku pancèn pawarta kang sejati. Dhèwèké banjur ngutus para muridé kanggo nyuwun pitakonan mau marang Gusti Yesus, lan Gusti Yesus, ngliwati pitakonan mau, banjur nerusaké kanthi nduduhaké kamulyan Panjenengané marang wong-wong mau.
“Mangkono dina iku saya lumaku, para muridé Yohanes weruh lan krungu samubarang kabèh. Ing pungkasané Gusti Yésus nimbali wong-wong mau marani Panjenengané, banjur dhawuh supaya padha lunga lan ngandhani Yohanes bab apa kang wus padha diseksèni, sarta nambahi pangandika, ‘Rahayu wong, yaiku sapa waé kang ora nemu sandhungan ana ing Aku.’ Lukas 7:23, R. V. Bukti kaallahané katon ana ing kasalarasané karo kabutuhaning manungsa kang nandhang sangsara. Kamulyanipun kapratelak ana ing andhap-asoré Panjenengané tumrap kaanan kita kang asor.”
“Para murid nggawa pawarta iku, lan iku wus nyukupi. Yokanan kelingan marang pamedhar wangsit bab Sang Mesias, ‘Gusti Yehuwah wus njebadi Aku supaya martakake kabar kabungahan marang wong-wong andhap asor; Panjenengane ngutus Aku kanggo mbebat ati kang remuk, kanggo martakake kamardikan marang para tawanan, lan mbukak pakunjaran tumrap wong-wong kang kaiket; kanggo martakake taun sih-kersaning Gusti.’ Yesaya 61:1, 2. Pakaryan-pakaryane Sang Kristus ora mung mratelakake manawa Panjenengane iku Sang Mesias, nanging uga nedahake kanthi cara apa kratoning Panjenengane bakal katetepake. Marang Yokanan kawiyakaké kayektèn kang padha sing wis tumeka marang Élia ana ing ara-ara samun, nalika ‘ana angin gedhé lan rosa nyuwèk pagunungan, lan ngremuk watu-watu ana ing ngarsane Sang Yehuwah; nanging Sang Yehuwah ora ana ing sajroning angin iku: lan sawisé angin ana lindhu; nanging Sang Yehuwah ora ana ing sajroning lindhu iku: lan sawisé lindhu ana geni; nanging Sang Yehuwah ora ana ing sajroning geni iku:’ lan sawisé geni, Gusti Allah ngandika marang nabi lumantar ‘swara lirih kang alus.’ 1 Para Raja 19:11, 12. Mangkono uga Gusti Yesus badhé nindakaké pakaryanipun, dudu nganggo gegeré gaman lan rubuhipun dhampar-dhampar lan kraton-kraton, nanging lumantar ngandika marang atining manungsa kanthi urip kang kebak sih-rahmat lan pangurbanan dhiri.” Desire of Ages, 217.
Kuwasaning Allah katularake lumantar Sabdanipun. Punika kaaturaken dhateng “atine manungsa.” Mangkono piwulang saking “swara alus kang lirih.” Nanging pesenipun Éliah punika pesen lahiriah ingkang mratélakakên pasukan-pasukan ing sanjabaning umating Allah. Kristus ngandharaken dhateng Éliah bilih ing “dina-dina pungkasan” Sabdanipun punika papan dununging kuwasa, nanging “tabraking gegaman lan rubuhipun dhampar-dhampar lan karajan-karajan,” ingkang dipunlambangakên déning angin ngrusak, lindhu, lan geni, nglambangakên tigang pasukan lahiriah ingkang katuduhakên wonten ing kitab Wahyu ingkang badhé dipunadhepi déning umating Allah. “Angin” ingkang ngrusak punika lambang Islam wonten ing wangsit Kitab Suci. “Lindhu” punika pambrontakan lan anarki Révolusi Prancis. “Geni” punika karusakan ingkang dipun-tibakakên dhateng Sodom lan Gomorah. Éliah sampun mlayu saking kuwasa kapausan supados dumugi ing guwa, mila Pangéran ngetingalaken dhateng piyambakipun bilih sanadyan kathahipun sakehing pasukan ala ingkang dados krisis ing wekasaning donya, swara alus kang lirih punika papan ing pundi kuwasaning Allah kapanggih.
Musa, Élia, lan Yokanan Pambaptis kabèh padha neksèni yèn wus nyeksèni wataking Allah saka ing guwa. “Guwa” iku mung pratandha siji-sijiné sing bakal diparingaké marang sawijining angkatan kang ala lan laku jina. Yésus ngandika bab “angkatan kang laku jina lan ala,” yaiku angkatan ing “wektu pungkasan” saka pengadilan panyelidikan. Pratandha tumrap angkatan iku yaiku nabi Yunus, kang wus nglampahi telung dina ana ing sawijining guwa—wetengé iwak paus.
Nalika wong akeh padha nglumpuk dadi sesak, Panjenengané banjur wiwit ngandika, “Iki sawijining turun kang ala: padha ngupaya tandha; nanging ora bakal diparingi tandha marang iku, kajaba tandhané Nabi Yunus. Awit kaya déné Yunus dadi tandha tumrap wong Ninewé, mangkono uga Putraning Manungsa bakal dadi tumrap turun iki.” Lukas 11:29, 30.
Yunus ana ing wetenge paus telung dina telung bengi, kaya déné Gusti Yesus ana ing pasareyan telung dina. Yunus iku pratandha, lan mangkono uga Gusti Yesus. Wong loro mau makili pratandha patangen, kang mesthi waé ndhereki pati.
Banjur ana sawatara ahli Toret lan wong-wong Farisi padha mangsuli, pangandikane, “Guru, kawula kepéngin ndeleng sawijining pratandha saka Paduka.” Nanging Panjenengane mangsuli lan ngandika marang wong-wong mau, “Turunan kang ala lan laku jina iki ngupaya pratandha; nanging ora ana pratandha kang bakal kaparingake marang iku, kajaba pratandhane nabi Yunus: Awit kaya dene Yunus ana telung dina lan telung bengi ana ing weteng iwak gedhé; mangkono uga Putraning Manungsa bakal telung dina lan telung bengi ana ing sajroning telenging bumi. Wong-wong Niniwe bakal tangi ing pangadilan bebarengan karo turunan iki, lan bakal nyalahake iku: marga padha mratobat marga saka pawartane Yunus; lan lah, kang ngungkuli Yunus ana ing kéné.” Matius 12:38–41.
Yèn kita mangertosi prinsip balining sejarah, sesarengan karo kasunyatan bilih sadaya sejarah suci punika ngenali wekasaning jagad, mila pejah, kapendhem, lan wungunipun Yona lan Kristus punika dados “tandha” lan ugi dados pesen tumrap umatipun Allah ing sapunika. Nalika Yona dipuntuwak metu saking wetengipun iwak ageng, piyambakipun martosaken pesen punika, kadosdene pesen bab wungunipun Kristus enggal dipunwartakaken nalika malaékat nyingkiraken watu saking guwa panggenan Kristus wonten. Tiyang-tiyang ingkang dipunlambangaken déning Musa, Élia, Yona, lan Kristus punika nglambangaken boten namung umatipun Allah ing “jaman pungkasan,” nanging ugi pesen ingkang kaparingaken déning saben-sabenipun.
Tandha Nabi Yunus kalebu pengalaman ing guwa, ing ngendi watak sih-rahmat Kristus kawedhar. Sih-rahmat kang padha sing diwedharake Gusti Yesus marang Nabi Elia uga diwedharake marang Yunus nalika dheweke mlayu saka tanggung jawabe kanggo martakaké pawarta iku. Isih ana akeh bab ngenani Yunus kang bisa diandharake, nanging saiki ana pokok-pokok liyane kang kudu dirembug.
Gua, saliyané prakara-prakara liyané, nggambarake pati lan wunguné manèh. Umat prajanjiané Allah ing dina-dina pungkasan wis kaidentifikasi déning pirang-pirang paseksi minangka wong-wong sing wis mati banjur kawungokaké manèh. Mesthi waé, wong Kristen kudu lair manèh supaya bisa ndeleng Kratoné Allah, lan iki nggambarake patiné manungsa lawas sing kadagingan, nanging sacara profètis iki ngemu teges luwih akèh. Iki nyaritakake sawijining pesen sing mandheg ing tengah lakuné. Élia mandheg martakaké pesen iku, Yunus mlayu saka martakaké pesen iku. Yohanes dipunbuwang ing pakunjaran lan dipunsédani. Gusti Yésus kasalib.
Mula, pratandha Yunus iku dudu mung ngenani pati lan wunguné, nanging ngenani pati lan wunguné sawijining pekabaran, lan sakabèhé pekabaran sing dipralambangaké ana ing pangandikané Allah iku nggambaraké pekabaran pepènget pungkasan sing diparingaké déning Sang Rama marang Gusti Yésus, banjur déning Panjenengané diparingaké marang Gabriel, banjur diparingaké marang nabi, banjur ditulis lan dikirim menyang pasamuwan-pasamuwan. Allah karsa ngendhegaké pekabaran iku lan miwiti manèh sajroning pangalaman guwa-é Musa. Élia mungkasi pakaryané minangka utusan lan mlayu menyang guwa. Yunus mlayu menyang Tarsis. Yohanes Pambaptis dipatèni, mengkono uga Gusti Yésus. Kabeh paseksi iki kudu digawa marang kitab Wahyu lan dilarasaké siji karo sijiné. Daniel lan Wahyu iku rong kitab, nanging “paseksi bab Yésus” netepaké yèn loro-loroné uga siji kitab. Loro-loroné nduwèni ciri-ciri sing padha karo Kitab Suci. Rong kitab sing dadi siji kitab lan loro panulis sing makili loro seksi.
Daniel, tawanan Babilon lan sawisé iku Media-Persia, kanthi pralambang séda nalika dhèwèké dicemplungaké menyang guwa singa. Yunus kanthi pralambang séda nalika dipangan déning paus. Yokanan Sang Panerang Wahyu kanthi pralambang séda nalika dhèwèké dicemplungaké menyang lenga sing nggodhok. William Miller séda, nanging nduwèni janji yèn para malaékat lagi ngentèni ana ing kuburané tumrap wunguné para wong mursid. Pelayanan Future for America kanthi pralambang séda ing tanggal 18 Juli 2020.
Pesen pepènget pungkasan dipasang ana ing konteks warasé tatu pati saka kakuwasan kapapan. Warasé tatu iku minangka sawijining prekara tartamtu ing Wahyu pasal telulas lan pitulas. Nalika tatu pati iku wis waras, kapapan sing wis kauripaké manèh bakal dadi karajan kaping wolu sing kaunjukaké ing Wahyu pasal pitulas. Iku diidentifikasi minangka kang kaping wolu, yaiku kang asalé saka pitu. Angka wolu minangka pralambang saka patangen, awit tetak minangka meterai saka sesambetan prejanjian kudu ditindakaké ing dina kaping wolu sawisé lairé bocah lanang. Tata cara iku banjur diganti déning baptisan ing jaman Kristen, lan baptisan nglambangaké pati, kakubur, lan patangené Kristus. Kristus kawungokaké saka ing pati ing dina sawisé dina kapitu. Mulané, kanthi profetik Panjenengané kawungokaké ing dina kaping wolu. Sawisé sèwu taun katentreman, bumi sing dianyari kawungokaké manèh ing milenium kaping wolu.