The book of Joel is perhaps the most direct revelation of the latter rain in the Scriptures, and Joel opens up by first referencing the four generations of apostasy accomplished by the Laodicean Seventh-day Adventist church. Those four generations of escalating destruction represented in Joel’s opening verses align with the four escalating abominations of Ezekiel chapter eight. 1863 unto 1888 represents the first generation, and it represents the rejection of the foundational message of the Millerites as represented upon the 1843 and 1850 pioneer charts, represented in Habakkuk chapter two, and that symbolize the covenant as represented by the two tables of the Ten Commandments.

Kitab Yoèl mbokmenawa minangka wahyu kang paling langsung bab udan pungkasan ing Kitab Suci, lan Yoèl miwiti kanthi rumiyin nyebut patang generasi murtad kang kaleksanan déning gréja Advent Dina Kapitu Laodikia. Patang generasi karusakan kang saya ngrembaka, kaya kang dipralambangaké ing ayat-ayat pambukané Yoèl, selaras karo patang kaélokan nistha kang saya ngrembaka ing Yèzkiel pasal wolu. Taun 1863 nganti 1888 nglambangaké generasi kapisan, lan iku nggambaraké panolakan marang pekabaran dhasar saka kaum Millerit kaya kang dipralambangaké ing peta-peta pionir taun 1843 lan 1850, kaya kang dipralambangaké ing Habakuk pasal loro, lan kang nglambangaké prejanjian kaya kang dipralambangaké déning rong loh Sédasa Préntah.

1888 to 1919 represent the generation that rejected the experience of righteousness by faith, that produces an experience represented by the church of Philadelphia. In the first generation the rebellion focused upon the work of leadership represented by William Miller, and in the second generation of 1888 the leadership of the Spirit of Prophecy was rebelled against. The third generation of 1919 began with William Warren Prescott’s book, The Doctrine of Christ and ended with the book, Questions on Doctrine in 1957. That third generation was the generation of compromise with the world as Adventism sought the accreditation of the medical practices of the American Medical Association, and the accreditation of their colleges by the academic scholars of apostate Protestantism and Roman Catholicism.

1888 nganti 1919 makili generasi sing nolak pengalaman kabeneran lumantar pracaya, sing ngasilake pengalaman kang diwakili déning pasamuwan Filadelfia. Ing generasi kapisan, pambrontakan mau kasurung marang pakaryaning kapemimpinan kang diwakili déning William Miller, lan ing generasi kapindho taun 1888, kapemimpinan Roh Nubuat kang dibalélani. Generasi katelu taun 1919 diwiwiti kanthi buku William Warren Prescott, The Doctrine of Christ, lan dipungkasi kanthi buku, Questions on Doctrine ing taun 1956. Generasi katelu iku minangka generasi kompromi karo donya nalika Adventisme ngupaya akreditasi tumrap praktik-praktik kadokteran saka American Medical Association, lan akreditasi tumrap kolèj-kolèjé déning para sarjana akademik saka Protestantisme murtad lan Katulik Roma.

In the third generation the educational counsel from the pen of Ellen White was rejected and replaced with the false educational practices of the world as represented by the educational philosophy of Greece. Greek education is represented by the goddess Athena who is enshrined in the duplicate Parthenon temple in Nashville, Tennessee.

Ing generasi katelu, pitutur pendhidhikan saka pena Ellen White ditampik lan diganti nganggo laku pendhidhikan palsu saka donya, kaya dene kang kawakilan déning filsafat pendhidhikan Yunani. Pendhidhikan Yunani diwakili déning déwi Athena, kang dipunpasamèkakaké ing candhi Parthenon duplikat ing Nashville, Tennessee.

True education was exemplified in the Bible with the schools of the prophets associated with the prophet Elisha. The Maccabean revolt of 167 BC and onward to the destruction of Jerusalem in 70 AD, was in large part a protest against the inroads of Greek education into the culture and nation of the ancient literal glorious land. The protest of the Maccabees was a revolt against Greek influence at every level, but the educational influence of Greece was so pervasive in the history and the motivations of the Maccabean zealots that it cannot be separated from the reality that Greek education was perhaps the largest factor associated with the Jewish rejection of Jesus Christ as their Messiah. Books have been written identifying the negative influence of Greek education upon the Jews and false educations contribution to the Jewish rejection and crucifixion of Christ.

Pendhidhikan kang satemene dipratelakaké ing Kitab Suci lumantar sekolah-sekolah para nabi kang ana gandhèng cenenge karo nabi Elisa. Pambrontakan Makabea wiwit taun 167 SM nganti tekan karusakané Yérusalèm ing taun 70 M, ing pérangan gedhé minangka sawijining protes marang mlebu lan nyusupé pendhidhikan Yunani menyang kabudayan lan bangsa ing tanah kamulyan harfiah kuna. Protesé wong Makabea iku minangka pambrontakan marang pangaribawa Yunani ing saben tataran, nanging pangaribawa pendhidhikan Yunani iku mangkono nyebar lan nembus sajarah sarta motivasi para zelot Makabea, saéngga ora bisa dipisahaké saka kasunyatan yèn pendhidhikan Yunani bisa uga dadi faktor paling gedhé kang magepokan karo panolaké wong Yahudi marang Gusti Yésus Kristus minangka Mesiasé. Wis ana buku-buku kang ditulis kanggo nuduhaké pangaribawa ala pendhidhikan Yunani tumrap wong Yahudi lan sumbangsihé pendhidhikan palsu marang panolakan wong Yahudi lan panyalibané Kristus.

The Maccabean revolt aligns with the revolt of 1776 in the modern spiritual glorious land. There are currently over 4,000 registered universities in the United States that are built upon the philosophy of Greek and Jesuit educational practices. The anarchy and lawlessness of the past ten-plus years can be directly traced to the so-called educational centers in the United States that for decades have been indoctrinating students who were already conditioned by media and entertainment sources to accept the globalist philosophies derived from the satanic philosophies of the French Revolution period. The students of today’s universities were already conditioned into accepting the lifestyle represented by Sodom and Gomorrah before they entered the educational centers designed to attack white people, Christians and true American history. A citizen of the United States today who wishes to understand the constant two-tiered system of justice that fulfills the justice and truth being cast into the streets as identified in the Bible and Spirit of Prophecy, must understand that the current circumstances are being produced by a purposeful designed attack that is indoctrinated from the earliest years of life by a educational system designed to bring mankind under the control of elitist globalists–the dragon power!

Pambrontakan Makkabi selaras karo pambrontakan taun 1776 ing tanah kamulyan rohani modern. Saiki ana luwih saka 4.000 universitas kapacak resmi ing Amérika Sarékat, kang dibangun ing sandhuwuré filsafat Yunani lan praktik pendhidhikan Yésuit. Anarki lan tanpa angger-angger sajroning luwih saka sepuluh taun kapungkur bisa dilacak kanthi langsung marang pusat-pusat sing sinebut pendhidhikan ing Amérika Sarékat, kang sajroning pirang-pirang dasawarsa wis nandurake indoktrinasi marang para mahasiswa sing sadurungé wis kabentuk déning sumber-sumber média lan hiburan supaya nampani filsafat-filsafat globalis kang asalé saka filsafat-filsafat satanis saka jaman Révolusi Prancis. Para mahasiswa ing universitas-universitas jaman saiki wis luwih dhisik kabentuk supaya nampani gaya urip kang dilambangaké déning Sodom lan Gomora sadurungé padha mlebu ing pusat-pusat pendhidhikan kang dirancang kanggo nyerang wong kulit putih, umat Kristen, lan sajarah Amérika kang sejati. Warga nagara Amérika Sarékat ing jaman saiki sing kepéngin mangertèni sistem kaadilan rong tataran kang tanpa pedhot, kang nggenepi kaadilan lan kayektèn kang dibuwang menyang dalan-dalan kaya kang kacetha ing Kitab Suci lan Spirit of Prophecy, kudu mangertèni yèn kahanan saiki iki diasilaké déning sawijining serangan kang kanthi sengaja wis dirancang, lan kang ditanduraké lumantar indoktrinasi wiwit taun-taun wiwitaning urip déning sawijining sistem pendhidhikan kang dirancang kanggo nggawa manungsa ana ing sangisoré pangwasané para globalis élitis—kuwasané naga!

There are five major themes in the writings of Ellen White; education, health reform, Christian living, The Great Controversy theme and practical godliness. Education is one of five major themes in the Spirit of Prophecy, and Ellen White was as much a biblical prophet as every prophet noted in God’s Word. Among other things, this means her life is an example of and for the one hundred and forty-four thousand. Before anyone thinks that Christ alone is to be our example; Paul states:

Ana limang tema utama ing tulisan-tulisan Ellen White: pendhidhikan, reformasi kaséhatan, panguripan Kristen, tema Kontroversi Agung, lan kasalehan praktis. Pendhidhikan iku salah siji saka limang tema utama ing Roh Ramalan, lan Ellen White iku nabi Alkitab padha kaya saben nabi sing kacathet ing Sabdaning Allah. Ing antarané bab-bab liyané, iki ateges yèn uripé dadi tuladha saka lan kanggo wong satus patang puluh papat ewu. Sadurungé ana sing ngira yèn mung Kristus waé kang kudu dadi tuladha kita, Paulus ngandharaké:

For though ye have ten thousand instructors in Christ, yet have ye not many fathers: for in Christ Jesus I have begotten you through the gospel. Wherefore I beseech you, be ye followers of me. 1 Corinthians 4:15, 16.

Sanadyan kowé ana wong sepuluh ewu guru ing Kristus, nanging bapakmu ora akèh; awit ana ing Kristus Yésus aku wis nglairaké kowé lumantar Injil. Mulané aku nyuwun banget marang kowé: dadia wong-wong sing niru aku. 1 Korinta 4:15, 16.

As a prophet Ellen White is an example. There was only one time that Ellen White accepted the role as a board member, and that time was with the formation of a college that embraced the principles of true education as set forth as one of the five major themes of her ministry. That college in Madison, Tennessee is located within the metropolitan district of Nashville, Tennessee. Not only did she agree to be on the founding board of Madison college from 1904 until a year before her death in 1915, she was instrumental in selecting the land where the college was established. Nashville is the center of the Greek educational system that helped to prevent the Jews from accepting their Messiah in the history of the Maccabees, who typify the apostate Protestantism of the times in which we now live. The line of the Maccabees is firmly set forth in the hidden history of verse forty, representing the apostate Protestantism that has now been fully indoctrinated with the very same, (though a modern version) destructive fruits of Greek education.

Minangka sawijining nabi, Ellen White punika satunggaling tuladha. Mung sapisan Ellen White nampi kalungguhan minangka anggota dewan, lan wekdal punika nalika pambentukan satunggaling perguruan tinggi ingkang ngugemi prinsip-prinsip pendhidhikan sejati kados ingkang dipunandharaken minangka salah satunggaling saking gangsal tema ageng pelayananipun. Perguruan tinggi punika ing Madison, Tennessee, mapan wonten ing tlatah metropolitan Nashville, Tennessee. Boten namung piyambakipun sarujuk dados anggota dewan pangadeg Madison College wiwit taun 1904 dumugi setaun sadèrèngipun seda ing taun 1915, piyambakipun ugi gadhah peran wigati ing pamilihan tanah papan perguruan tinggi punika dipunadegaken. Nashville punika pusat sistem pendhidhikan Yunani ingkang naté mbiyantu nyegah tiyang Yahudi supados boten nampi Mesiasipun wonten ing sajarah Makkabi, ingkang nggambaraken Protestantisme murtad ing jaman ingkang sapunika kita gesangi. Garis Makkabi punika kaandharaken kanthi mantep wonten ing sajarah kasimpen ayat kaping patang puluh, nggambaraken Protestantisme murtad ingkang sapunika sampun katanem piwulang kanthi jangkep déning woh-wohan ngrusak saking pendhidhikan Yunani ingkang sami punika, sanadyan ing versi modhèren.

In the third generation of Adventism, the leadership that had rejected the Spirit of Prophecy in 1888, chose to turn their educational system over to the accreditation structure of the world. Nashville represents the symbolic center of both true and false education. The prophet selected the same city that the world selected to enshrine Greek education, for unlike Greek education that is based upon separating truth into isolated subjects to destroy the whole. True education is the foundational basis of Sister White’s other four primary themes of health reform, practical godliness, Christian living, and especially the theme of The Great Controversy.

Ing generasi katelu Adventisme, para pamimpin sing wis nampik Roh Ramalan ing taun 1888 milih masrahaké sistem pendhidhikané marang struktur akreditasi donya. Nashville makili pusat simbolis saka pendhidhikan kang bener lan kang palsu. Sang nabi milih kutha sing padha karo kang dipilih déning donya kanggo nglestantunaké pendhidhikan Yunani, amarga pendhidhikan kang sejati béda karo pendhidhikan Yunani, sing dhedhasar pamisahaning kayektèn dadi mata pelajaran kang kapisah-pisah supaya ngrusak kasampurnané kabèh. Pendhidhikan sejati iku dadi dhasar pokok tumrap papat tema utama liyané saka Sister White, yaiku reformasi kaséhatan, kasalihan praktis, urip Kristen, lan mligi tema The Great Controversy.

Jesus always illustrates the end with the beginning, and the test in the Garden of Eden illustrates the test the world is now being confronted with. The test at the end is the same as every biblical test, for God never changes. A biblical test is a three-step testing process that produces two classes that are manifested at the end of the testing process. The first angel expresses the three steps as fearing God, giving Him glory, for the hour of the litmus test of judgment is come. The first step was the command not to eat of the tree of the knowledge of good and evil. Lacking the necessary fear of God, Eve failed the test of the tree and ate the fruit represented as both good and evil. Adam’s fear of God did not prevent him from entering into the rebellion of the tree, and judgment was brought upon them both, as they manifested a life without the abiding presence of Divinity.

Gusti Yesus tansah nglambangaké wekasan lumantar wiwitan, lan pacobèn ing Taman Eden nggambaraké pacobèn kang saiki diadhepi déning jagad. Pacobèn ing wekasan iku padha karo saben pacobèn Alkitab, awit Gusti Allah ora tau owah. Pacobèn miturut Alkitab iku sawijining tata cara pacobèn telung tataran kang ngasilaké rong golongan, kang kababar ing wekasaning proses pacobèn mau. Malaékat kapisan ngandharaké telung tataran iku minangka wedi marang Gusti Allah, mènèhi kamulyan marang Panjenengané, awit wus tekan jaming pacobèn pungkasan tumrap pangadilan. Tataran kapisan yaiku dhawuh supaya aja mangan saka wit kawruh bab kabecikan lan piala. Amarga kurang nduwèni rasa wedi marang Gusti Allah kang samesthiné, Hawa gagal ing pacobèn bab wit mau lan banjur mangan wohé kang dipralambangaké minangka becik lan ala bebarengan. Rasa wedi Adam marang Gusti Allah ora nyegah dhèwèké mlebu ing pambrontakané wit mau, lan pangadilan banjur tumiba marang wong loro mau, amarga padha mratelakaké urip tanpa rawuhipun Kaallahan kang tetep manggèn ana ing sajroné.

The test of the last days begins with a warning to eat the increase of knowledge that is unsealed in the revelation of Jesus Christ just before mankind’s probation comes to its end. Whether with Adventism or those outside of Adventism, the test is based upon the reception of, or the rejection of the increase of “knowledge” that is unsealed in our time. That test of knowledge is represented by the Garden’s tree of testing, that represents knowledge of either good or evil. True education was located and symbolized in Nashville, Tennessee in 1904, and false education was located and symbolized in Nashville in 1897, then re-built as a permanent structure in 1920. In the life of the prophetess true education was enshrined in Nashville, and false education was also enshrined. After her death in 1915 false education was restored in the second and permanent construction of the Parthenon temple, and true education was rejected through compromise with the world by the leadership of the Laodicean Seventh-day Adventist church.

Ujian ing dina-dina pungkasan diwiwiti kanthi pepeling supaya mangan tambahing kawruh sing wis kabukak segelé ana ing wahyu Yesus Kristus sakdurungé mangsaning pangadilan tumrap manungsa tekan pungkasané. Apa ana ing kalangan Adventisme utawa ing antarané wong-wong sing ana ing sanjabané Adventisme, ujian iku dhedhasar marang ditampané utawa ditampiké tambahing “kawruh” sing wis kabukak segelé ing jaman kita. Ujian kawruh iku dipralambangaké déning wit pangujian ing Taman, sing nglambangaké kawruh bab kabecikan utawa piala. Pendhidhikan sejati dipapanaké lan dipralambangaké ing Nashville, Tennessee, ing taun 1904, lan pendhidhikan palsu dipapanaké lan dipralambangaké ing Nashville ing taun 1897, banjur dibangun manèh dadi sawijining bangunan permanèn ing taun 1920. Ing uripé nabi wadon mau, pendhidhikan sejati dipenggak ana ing Nashville, lan pendhidhikan palsu uga dipenggak ana ing kono. Sawisé séda ing taun 1915, pendhidhikan palsu dipulihaké manèh lumantar pambangunan kapindho lan permanèn saka candhi Parthenon, lan pendhidhikan sejati ditampik lumantar kompromi karo donya déning para pimpinan gréja Advent Dina Kaping Pitu Laodikia.

Nashville’s nickname, the “Athens of the South”, influenced the choice of the building as the centerpiece of the 1897 Centennial Exposition. A number of buildings at the exposition were based on ancient originals. However, the Parthenon was the only one that was an exact reproduction. Today’s Nashville, Tennessee, is famous for its music, but before there was the Johnny Cash Museum, Nashville was famous for its education, not singing.

Jeneng jejuluké Nashville, “Athens of the South”, mengaruhi kapilihané gedhong kasebut dadi pusaté Exposition Centennial taun 1897. Sawatara gedhong ing eksposisi kasebut dhedhasar bangunan-bangunan asli kuna. Nanging, Parthenon iku siji-sijiné sing dadi reproduksi kanthi pas trep karo asliné. Nashville, Tennessee, ing jaman saiki misuwur amarga musiké, nanging sadurungé ana Museum Johnny Cash, Nashville misuwur amarga pendhidhikané, dudu amarga tembang.

By the 1850s, Nashville had already earned the nickname of the “Athens of the South” by having established numerous higher education institutions; it was the first American southern city to establish a public school system. By the end of the century, Nashville would see Fisk University, St. Cecilia Academy, Montgomery Bell Academy, Meharry Medical College, Belmont University, and Vanderbilt University all open their doors. At the time, Nashville was known to be one of the most refined and educated cities of the south, filled with wealth and culture.

Ing taun 1850-an, Nashville wis olèh sesebutan “Athens of the South” amarga wis ngadegaké akèh lembaga pendhidhikan dhuwur; kutha iki dadi kutha pisanan ing sisih kidul Amerika sing ngadegaké sistem sekolah umum. Nalika pungkasaning abad iku, Nashville nyeksèni Fisk University, St. Cecilia Academy, Montgomery Bell Academy, Meharry Medical College, Belmont University, lan Vanderbilt University kabèh mbukak lawangé. Ing wektu iku, Nashville kawentar minangka salah sawijining kutha ing sisih kidul sing paling alus peradabané lan paling dhuwur pendhidhikané, kebak kasugihan lan kabudayan.

The mystery of iniquity is both a noun and a verb in the inspired Word. Inspiration identifies Satan, and the pope, who Sister White calls Satan’s “right hand man,” as the mystery of iniquity. Yet the “mystery of iniquity” also describes the amalgamation of truth and error. Joel’s four generations of apostasy aligns with Ezekiel chapter eight’s four escalating abominations. Those two witnesses align with the first four churches of Revelation, and the third church is represented by Constantine’s compromise of Christianity combined with paganism. Those first four churches align with the history of ancient Israel, that symbolizes modern Israel’s history.

Rahasia duraka iku ana minangka aran lan uga minangka tembung pakaryan ana ing Sabda kang kaemban ilham. Ilham ngenali Iblis, lan paus, kang déning Sister White kasebut minangka “tangan tengen” Iblis, minangka rahasia duraka. Nanging “rahasia duraka” uga njlentrehake campuraning kayektèn lan kaluputan. Papat turunan murtadé Yoèl selaras karo papat nisthaning piala kang saya mundhak ing Yehezkiel pasal wolu. Kaloro saksi mau selaras karo papat pasamuwan kang kapisan ing Wahyu, lan pasamuwan kang katelu digambarake déning komprominé Konstantinus tumrap agama Kristen kang digandhengake karo kapirnan. Papat pasamuwan kang kapisan mau selaras karo sajarah Israèl kuna, kang nglambangake sajarah Israèl modhèren.

In the third generation of ancient Israel, the kings of Israel formed alliances with the other nations that were never to be brought into alliance with God’s people. The parallel of ancient literal Israel and the Christian church as set forth in the book of Revelation is a prophetic subject set forth clearly in the study titled, Habakkuk’s Tables. Joel aligns the fourth and final generation who are “cut off” from being God’s chosen covenant people with the twenty-five elders who are bowing to the sun in Ezekiel’s four escalating abominations. That fourth generation where Laodicean Seventh-day Adventism is cut off as they bow to the sun at the Sunday law, aligns with the fourth church of Thyatira that symbolizes the reign of the papacy at either 538 or the soon-coming Sunday law. The third church of Pergamos represents “compromise” whether ancient Israel aligning with pagan kingdoms, or Constantine combining paganism with Christianity, and those two witnesses address the third generation of the earth beast of Revelation thirteen.

Ing generasi katelu Israel kuna, para ratu Israel mbentuk pakaryan sesarengan karo bangsa-bangsa liyané sing mesthiné ora kena digandhèngaké dadi sesambungan karo umaté Allah. Pararel antarané Israel kuna harfiah lan gréja Kristen kaya kang kapacak ing kitab Wahyu iku sawijining prakara kenabian kang dipratélakaké kanthi cetha ana ing panaliten kanthi irah-irahan, Habakkuk’s Tables. Yoèl nyelarasaké generasi kaping papat lan pungkasan kang “kapateni” saka kalungguhané dadi umat prasetyané Allah kang kapilih karo wong tuwa rong puluh lima sing padha sujud marang srengéngé ana ing patang pangawijining nistha kang saya mundhak ing Yehezkiel. Generasi kaping papat kuwi, ing ngendi Adventisme Dina-Kapituning Laodikia kapateni nalika padha sujud marang srengéngé ing angger-angger Minggu, nyelaras karo gréja kaping papat, yaiku Tiyatira, kang nglambangaké pamaréntahan kepausan, apa ing taun 538 utawa ing angger-angger Minggu kang bakal enggal teka. Gréja kaping telu, yaiku Pergamus, nglambangaké “kompromi,” apa déné Israel kuna nyelarasaké awaké karo karajan-karajan kapir, utawa Konstantinus nggabungaké paganisme karo Kekristenan, lan loro seksi mau ngaturaké piwulang marang generasi katelu saka kéwan bumi ing Wahyu telulas.

The four generations of the United States, who among other truths was typified by Egypt during the bondage of 400/430 years, that concluded with Pharaoh drowning in the waters of the Red Sea. Those waters marked the end of the nation that was to be judged when God brought about deliverance for ancient Israel through the prophet Moses. The United States is judged in the period of time that judgment concludes upon God’s church, so it is to be noted that the water that ended the life of Pharaoh was brought upon Pharaoh by the release of the east wind that had been holding the waters in place as God delivered His chosen people. The east wind is the third woe that strikes at the Sunday law when the earthquake of Revelation eleven arrives.

Patang generasi Amerika Serikat, kang ing antaraning kayekten-kayekten liyane dipratandhani déning Mesir sajrone pangawulan 400/430 taun, kang dipungkasi déning klelepé Firaun ana ing banyuning Segara Abang. Banyu iku nandhani wekasaning bangsa kang bakal diadili nalika Gusti Allah marakaké pambébasan tumrap Israèl kuna lumantar nabi Musa. Amerika Serikat diadili ing jangka wektu nalika pangadilan dipungkasi tumrap pasamuwané Gusti Allah, mulané kudu dimangertèni yèn banyu kang mungkasi uripé Firaun iku ditibakaké marang Firaun déning kabebasaning angin wétan kang sadurungé nyangga banyu-banyu iku ing panggonané nalika Gusti Allah mbébasaké umat pilihané. Angin wétan iku ya iku bilai katelu kang nyerang marang undhang-undhang Minggu nalika lindhu ing Wahyu sewelas dumugi.

The generation that precedes the fourth and final generation of the earth beast is fulfilled on both the Republican and Protestant horns. The compromise of the Republican horn that was accomplished in its third generation occurred in the period surrounding the first world war, and it marked the United States turning its economic structure over to the globalists of the Federal Reserve. In that same period Laodicean Seventh-day Adventism sought to have its medical and educational work “accredited” by the standards of worldly education and medicine. As a verb the “mystery of iniquity” represents the compromise of Constantine and the kings of ancient Israel with the powers of the world. The word used by inspiration to describe the compromise is “amalgamation,” as defined in the dictionary of Ellen White’s time as; "to mix or unite in an amalgam; to blend." The tree of the knowledge of good and evil is the tree of amalgamation, the tree of compromise. “The last mighty conflict,” is the Sunday law crisis, and Satan’s preparation for that crisis is “the mystery of iniquity,” that blends human wisdom with Divine revelation.

Generasi sing ndhisiki generasi kaping papat lan pungkasan saka kéwan bumi kawujud ing sungu Republik lan Protestan. Kompromi saka sungu Republik sing kaleksanan ing generasi kaping teluné dumadi ing mangsa sakubengé perang donya kapisan, lan iku nandhani nalika Amérika Sarékat nyerahaké struktur ékonominé marang para globalis saka Federal Reserve. Ing mangsa sing padha, Adventisme Laodikia dina kapitu ngupaya supaya pakaryan médhis lan pendhidhikané “diakreditasi” miturut standar pendhidhikan lan kadokteran kadonyan. Minangka tembung kriya, “rahasyaning piala” nggambaraké kompromi Konstantinus lan para ratu Israèl kuna karo kakuwataning donya. Tembung sing digunakaké déning ilham kanggo njlèntrèhaké kompromi iku yaiku “amalgamation,” kaya ditegesi ing kamus ing jaman Ellen White mangkéné; "nyampur utawa nyawijèkaké ing sawijining amalgam; nyaur." Wit kawruh bab becik lan ala iku wit amalgamasi, wit kompromi. “Peprangan gedhé pungkasan,” iku krisis angger-angger Minggu, lan panyiyapané Iblis tumrap krisis iku yaiku “rahasyaning piala,” kang nyampur kawicaksanan manungsa karo wahyu Ilahi.

“Satan is busily laying his plans for the last mighty conflict, when all will take sides....

“Iblis lagi sibuk nyusun rancangan-rancangane kanggo paprangan gedhé pungkasan, nalika kabèh wong bakal milih pihaké piyambak-piyambak....”

“Listen to the voices, mark the powers, that prevail in the world. Is there any voice of prayer? Do you see any sign that God is recognized? There are priests, plenty of them; but they are trampling under their feet the law of Jehovah. Their garments are stained with the blood of souls. Multitudes are sacrificing to devils. Look, you who are hesitating between obedience and disobedience. Look in imagination at the vast multitudes worshipping at Satan’s altar. Listen to the music, to the language, called higher education. But what does God declare it?—The mystery of iniquity.” Pamphlets, 004, 11.

“Rungokna swara-swara iku, tetandhanana kuwasa-kuwasa sing nguwasani jagad. Apa ana swaraning pandonga? Apa kowé weruh pratandha manawa Gusti Allah diakoni? Ana para imam, akèh banget; nanging wong-wong mau ngidak-idak angger-anggeré Yéhuwah ing sangisoré tapak sikilé. Sandhangané padha kecipratan getih jiwa-jiwa. Wong akèh padha nyaosaké kurban marang dhemit. Delengen, hé kowé sing lagi mamang ana ing antarané manut lan ora manut. Delengen ing sajroning pangangen-angen marang wong akèh sing tanpa wilangan lagi nyembah ana ing misbyahé Sétan. Rungokna musiké, rungokna basané, sing kasebut pendhidhikan luwih dhuwur. Nanging apa pangandikané Gusti Allah bab iku?—Rahasia piala.” Pamphlets, 004, 11.

In the last conflict when “all will take sides” the test of the Garden of Eden is repeated. The test that in the beginning was isolated to a tree in the middle of a garden, it is repeated at the end, in the entire world. Satan's work in advance of the final battle is “the mystery of iniquity,” which is defined as “higher education!” The symbol of “higher education” in the land of the earth beast is found in Nashville, Tennessee, the ‘Athens of the South,’ where the Parthenon temple is located in contrast with the true education once represented in Nashville by Madison College. The following statement from inspiration is cited in its entirety at the end of this article, but a few points should be considered at this point.

Ing pasulayan pungkasan, nalika “kabeh wong bakal milih sisih,” ujian Taman Eden dibaleni maneh. Ujian sing ing wiwitan mung winates ana ing sawijining wit ing tengahing taman, iku dibaleni ing pungkasan, ing saindenging jagad. Pakaryané Sétan minangka ancang-ancang sadurungé peperangan pungkasan iku yaiku “rahasyaning duraka,” sing ditegesi minangka “pendhidhikan inggil!” Lambang saka “pendhidhikan inggil” ing tanah kéwan bumi iku kapanggih ing Nashville, Tennessee, yaiku ‘Athens of the South,’ panggonan ana candhi Parthenon, sing dipasang mbandhing karo pendhidhikan sejati sing biyèn diwakili ing Nashville déning Madison College. Pranyatan ing ngisor iki saka ilham dikutip sakabèhé ing pungkasan artikel iki, nanging ana sawetara pokok sing kudu digatekaké ing titik iki.

“All need wisdom carefully to search out the mystery of iniquity that figures so largely in the winding up of this earth’s history....

“Saben wong mbutuhake kawicaksanan supaya kanthi premati nyelidiki rahasia piala, kang njupuk papan kang gedhé banget ing panutupaning sajarah bumi iki....”

“There is no middle path to Paradise restored. The message given to man for these last days is not to become amalgamated with human devising....

“Ora ana dalan tengah tumuju marang Firdaus kang dipulihaké. Pesen kang diparingaké marang manungsa kanggo dina-dina pungkasan iki dudu supaya dadi kawangun campuran karo rekayasa manungsa....”

“Those whom God has exalted to high positions of trust may turn from heaven’s light to human wisdom.... All who would possess a character that would make them laborers together with God and receive the commendation of God, must separate themselves from the enemies of God, and maintain the truth which Christ gave to John to give to the world.” Manuscript Releases, volume 18, 30–36.

“Wong-wong kang dening Allah wis kaangkat marang kalungguhan-kalungguhan kapitadosan kang luhur bisa waé nyingkur saka pepadhanging swarga marang kawicaksananing manungsa.... Kabèh wong kang péngin nduwèni watak kang bakal ndadèkaké wong-wong mau dadi para kanca nyambut-gawé bebarengan karo Allah lan nampa pangalembana saka Allah, kudu misahaké awaké dhéwé saka mungsuh-mungsuhé Allah, lan netepi kayektèn kang diparingaké déning Kristus marang Yohanes supaya diparingaké marang jagad.” Manuscript Releases, jilid 18, 30–36.

The “all” who need “wisdom” represents all who are brought into a testing process that ultimately produces two classes of worshippers. The “wise” are those who secure the needed “wisdom.” The testing process begins when the revelation of Jesus Christ is unsealed, just before the close of human probation. That unsealing begins an “increase of knowledge.” Those who are confronted with the test associated with the revelation of Jesus Christ will secure the “oil” of prophetic knowledge designed to guide, prepare and sanctify in advance of the arrival of the east wind at the Sunday law. The “tree of knowledge of good and evil” is the symbol of the counterfeit Bread of Heaven that is to be eaten or rejected.

“Sedaya” sing mbutuhake “kawicaksanan” punika nglambangaken sedaya wong sing katuntun mlebet ing satunggaling prosès pangriksan sing pungkasanipun ngasilaken kalih golongan para panyembah. Wong-wong “wicaksana” punika inggih para tiyang sing nggayuh “kawicaksanan” sing dipunbetahaken. Prosès pangriksan punika kawiwitan nalika wahyu bab Gusti Yesus Kristus kabikak segelé, pas sadèrèngipun wekasaning mangsa pancobaning manungsa. Kabukaking segel punika miwiti satunggaling “mundhakipun kawruh.” Wong-wong sing kapacak ing ngarsanipun ujian sing magepokan kaliyan wahyu bab Gusti Yesus Kristus badhé nggayuh “lenga” kawruh kenabian sing kacawisaken kanggé nuntun, nyawisaken, lan nyucekaken sadèrèngipun rawuhipun angin wetan ing wekdaling angger-angger Minggu. “Wit kawruh bab kabecikan lan piawon” punika minangka pralambang Roti Saking Swarga palsu sing kedah dipunpangan utawi dipuntampik.

In Galilee, at the synagogue of Capernaum Jesus lost more followers at one incident than any other time in His ministry. There the test was whether the prophetic words of Christ were literal or spiritual, and those who failed the test, failed—for they forgot that man is to live by every word that proceeds from the mouth of God. Christ had stated clearly that He was the Bread sent down from heaven and those who failed the test had blended Truth with human wisdom, represented by the Greeks.

Ing Galiléa, ing papan pangibadah ing Kapernaum, Gusti Yésus kelangan pandhèrèk luwih akèh ing satunggaling prastawa tinimbang ing wekdal sanès sajrone paladosanipun. Ing ngriku, ujining prakara punika inggih menapa pangandika-pangandika nabi saking Sang Kristus kedah dipunmangertosi sacara harfiah utawi kasukman, lan para ingkang boten saged lumampah ngliwati ujian punika temahan gugur—awit piyambakipun sami kesupen bilih manungsa kedah gesang saking saben pangandika ingkang medal saking tutuking Allah. Sang Kristus sampun ngandharaken kanthi cetha bilih Panjenenganipun punika Roti ingkang kaparingaken mudhun saking swarga, lan para ingkang boten saged lumampah ngliwati ujian punika sampun nyawijèkaken Kayektèn kaliyan kawicaksananing manungsa, ingkang dipunlambangaken déning tiyang Yunani.

Before Eve began the failure of the garden, Christ had instructed both Adam and Eve to not partake of the fruit of the tree of knowledge of good and evil. The first of the three steps of the everlasting gospel is the fear of God.

Sadurunge Hawa miwiti kagagalan ing patamanan, Kristus wis maringi dhawuh marang Adam lan Hawa supaya aja melu mangan woh saka wit kawruh bab becik lan ala. Sing kapisan saka telung langkah Injil langgeng iku yaiku wedi marang Gusti Allah.

“Let the mind grasp the stupendous truths of revelation, and it will never be content to employ its powers upon frivolous themes; it will turn with disgust from the trashy literature and idle amusements that are demoralizing the youth of today. Those who have communed with the poets and sages of the Bible, and whose souls have been stirred by the glorious deeds of the heroes of faith, will come from the rich fields of thought far more pure in heart and elevated in mind than if they had been occupied in studying the most celebrated secular authors, or in contemplating and glorifying the exploits of the Pharaohs and Herods and Caesars of the world.

“Manah kena nyekel kayekten-kayekten wahyu kang nggumunake banget, lan iku ora bakal marem maneh ngginakaké kakuwatan-kakuwatané tumrap prakara-prakara remeh; manah bakal mbalik kanthi jijik saka pustaka murahan lan panglipur tanpa guna kang ngrusak budi para mudha jaman saiki. Wong-wong kang wis sesrawungan karo para pujangga lan para wicaksana ing Kitab Suci, lan kang jiwané wis kaobah déning pakaryan-pakaryan mulya para pahlawaning iman, bakal metu saka palemahan pamikiran kang sugih kanthi ati kang luwih resik lan budi kang luwih luhur, tinimbang manawa padha ngentèkaké wekdalé nyinau para panganggit sekuler kang paling misuwur, utawa ngemataké lan ngluhuraké kaunggulan para Firaun, Hérodès, lan César ing donya iki.”

“The powers of the youth are mostly dormant, because they do not make the fear of God the beginning of wisdom. The Lord gave Daniel wisdom and knowledge, because he would not be influenced by any power that would interfere with his religious principles. The reason why we have so few men of mind, of stability and solid worth, is that they think to find greatness while disconnecting from Heaven.” Messages to Young People, 255, 256.

“Kanthi lumrahe kabisan para mudha isih kapendem, amarga dheweke ora ndadekake wedi marang Gusti Allah dadi wiwitaning kawicaksanan. Pangéran maringi Daniel kawicaksanan lan pangawruh, amarga dhèwèké ora gelem kaprabawan déning kakuwatan apa waé kang bakal ngganggu prinsip-prinsip agamané. Sebabé kita gadhah sathithik banget wong kang duwé budi, katetepan, lan ajining dhiri kang kukuh, yaiku amarga wong-wong mau ngira bisa nemu kaluhuran nalika nyuwil sesambungané karo Swarga.” Messages to Young People, 255, 256.

Eve lost her “fear of God.” She should have trembled at the words of God, which is an attribute of the one hundred and forty-four thousand. The fear of God is the first of three tests, and it begins when the prophetic Word is unsealed, ultimately producing a class of wise and a class of foolish. The beginning for those who are destined to be wise is to tremble at God’s Word. Eve did not do this, and when confronted with the second step of the testing process she was unable to give God glory, and then was confronted with the hour of judgment where she manifested the nakedness of Laodicea.

Hawa sampun kelangan “wedi marang Gusti Allah.” Piyambakipun mesthinipun kedah gumeter ing ngarsaning pangandikanipun Gusti Allah, ingkang dados sipatipun golongan satus patang dasa sekawan ewu. Wedi marang Gusti Allah punika minangka ingkang kapisan saking tigang pacoban, lan punika kawiwitan nalika Sabda nabi kapundhut segelé, ing pungkasanipun ngasilaken golongan ingkang wicaksana lan golongan ingkang bodho. Wiwitan tumrap tiyang-tiyang ingkang kasagedaken dados wicaksana punika inggih gumeter dhateng Sabdanipun Gusti Allah. Hawa boten nindakaken punika, lan nalika ngadhepi langkah kaping kalih saking proses pacoban, piyambakipun boten saged ngluhuraken Gusti Allah, lajeng ngadhepi wekdal pangadilan, ing pundi piyambakipun nedahaken kawudanipun Laodikia.

“All who would perfect a Christian character must wear the yoke of Christ. If they would sit together in heavenly places in Christ Jesus, they must learn of Him while on this earth. Christ pleased not Himself. The whole of His life was the development of a pure, disinterested benevolence. He assumed human nature to demonstrate to the fallen world, to Satan and his synagogue, to the universe of heaven, to the worlds unfallen, that human nature, united with His divine nature, could become entirely obedient to the law of God. All need to enquire, ‘What must I do to be saved?’ God requires humble, contrite hearts, that tremble at His word. It is only from the divine altar that we can receive the celestial torch, which, when received, will give us a full view of our incompetence, and reveal to us the dignity and glory of Christ. When this is seen, God places us under the guidance of the Holy Spirit, and it will lead us into all truth.” Bible Echo, July 20, 1896.

“Kabeh wong kang arep nyampurnakake budi pakerti Kristen kudu ngagem gandhènging kuké Kristus. Manawa padha kepéngin lungguh bebarengan ana ing papan-papan swarga ing Sang Kristus Yésus, padha kudu sinau saka Panjenengané sajroning urip ana ing bumi iki. Kristus ora ngupaya nyenengaké awaké dhéwé. Sakabèhé uripé iku minangka pangrembakaning kabecikan kang resik lan tanpa pamrih. Panjenengané ngagem kodrat manungsa kanggo nduduhaké marang donya kang wus tiba, marang Sétan lan sinagogané, marang jagad raya swarga, marang jagad-jagad kang ora tiba, yèn kodrat manungsa, manunggal karo kodrat ilahi Panjenengané, bisa dadi mituhu sakabèhé marang angger-anggeré Gusti Allah. Kabèh wong prelu nyuwun pirsa, ‘Apa kang kudu daklakoni supaya aku kapitulungan rahayu?’ Gusti Allah nuntut ati kang andhap-asor, remuk, lan gumeter marang pangandikané. Mung saka mesbèh ilahi kita bisa nampani obor kaswargan, kang manawa wus katampa, bakal maringi kita pandeleng kang cetha bab samubarang cacad lan ora kuwawa kita, sarta mbabar marang kita kamulyan lan kaluhurané Kristus. Nalika prakara iki wus katon, Gusti Allah nyelehake kita ing sangisoré pituduhing Roh Suci, lan Roh iku bakal nuntun kita marang sakèhé kayektèn.” Bible Echo, July 20, 1896.

The amalgamation of truth and error is the work of Satan which is identified as the mystery of iniquity. The compromise of all mankind in the final movements of the investigative judgment is enshrined in the Parthenon temple in Nashville, Tennessee.

Campuraning bebener lan kaluputan iku pakaryané Sétan, kang kaidentifikasi minangka rahasia kadurjanan. Kompromi sakèhé manungsa ing obah-obahan pungkasan saka pangadilan panaliten kaabadèkaké ing candhi Parthenon ing Nashville, Tennessee.

“It is not wise to send our youth to universities where they devote their time to gaining a knowledge of Greek and Latin, while their heads and hearts are being filled with the sentiments of the infidel authors whom they study in order to master these languages. They gain a knowledge that is not at all necessary, or in harmony with the lessons of the great Teacher. Generally those educated in this way have much self-esteem. They think they have reached the height of higher education, and carry themselves proudly, as though they were no longer learners. They are spoiled for the service of God. The time, means, and study that many have expended in gaining a comparatively useless education should have been used in gaining an education that would make them all-round men and women, fitted for practical life. Such an education would be of the highest value to them.

“Mboten wicaksana menawi para mudha kita dipunutus dhateng universitas-universitas ing pundi piyambakipun nyerahaken wekdalipun kanggé nggayuh kawruh basa Yunani lan Latin, dene sirah lan manahipun kapenuhan déning pamanggih-pamanggih para panganggit ingkang mboten pitados, ingkang dipunpinaoni supados saged nguwaosi basa-basa punika. Piyambakipun nggayuh satunggaling kawruh ingkang babar pisan boten prelu, utawi selaras kaliyan piwulang-piwulangipun Sang Guru Agung. Umumé, tiyang-tiyang ingkang kapundhut piwulang kanthi cara mekaten gadhah raos ngunggulaken dhiri ingkang ageng. Piyambakipun nganggep bilih sampun ngancik pucaking pendhidhikan ingkang langkung inggil, lan nggawa dhiri kanthi gumunggung, kados déné piyambakipun sampun dudu para murid malih. Piyambakipun dados rusak tumrap paladosan dhateng Gusti Allah. Wekdal, sarana, lan sinau ingkang sampun katandukaken déning kathah tiyang kanggé nggayuh pendhidhikan ingkang kinten-kinten boten migunani punika saestunipun kedah dipunginakaken kanggé nggayuh pendhidhikan ingkang badhé ndadosaken piyambakipun priya lan wanita ingkang pepak ing sadaya babagan, ingkang mumpuni tumrap gesang praktis. Pendhidhikan mekaten punika badhé dados aji ingkang paling inggil tumrap piyambakipun.”

“What do students carry with them when they leave our schools? Where are they going? What are they going to do? Have they the knowledge that will enable them to teach others? Have they been educated to be wise fathers and mothers? Can they stand at the head of a family as wise instructors? In their home life can they so instruct their children that theirs will be a family that God can behold with pleasure, because it is a symbol of the family in heaven? Have they received the only education that can truly be called ‘higher education’?

“Apa kang digawa para murid nalika padha ninggal sekolah-sekolah kita? Menyang ngendi padha lunga? Apa kang bakal padha tindakake? Apa padha nduwèni kawruh kang bakal ndadèkaké bisa mulang wong liya? Apa padha wis didhidhik supaya dadi para bapak lan ibu kang wicaksana? Apa padha bisa ngadeg ing ngarep kulawarga minangka para pamulang kang wicaksana? Ing urip bebrayané, apa padha bisa mangkono anggoné mulang anak-anake saéngga kulawargané dadi kulawarga kang bisa dipirsani déning Allah kanthi rena, awit iku minangka pralambang kulawarga ing swarga? Apa padha wis nampa siji-sijiné pendhidhikan kang sajatiné bisa sinebut ‘pendhidhikan kang luwih luhur’?”

“What is higher education? No education can be called higher education unless it bears the similitude of heaven, unless it leads young men and young women to be Christlike, and fits them to stand at the head of their families in the place of God. If, during his school life, a young man has failed to gain a knowledge of Greek and Latin and the sentiments contained in the works of infidel authors, he has not sustained much loss. If Jesus Christ had deemed this kind of education essential, would he not have given it to his disciples, whom he was educating to do the greatest work ever committed to mortals, to represent him in the world? But, instead, he placed sacred truth in their hands, to be given to the world in its simplicity.

“Apa ta pendhidhikan luhur iku? Ora ana pendhidhikan kang bisa sinebut pendhidhikan luhur kajaba manawa pendhidhikan iku ngemu pepadhan karo swarga, kajaba manawa iku nuntun para nom-noman lan para wanita enom dadi sarupa karo Kristus, lan nyawisake dheweke supaya bisa ngadeg minangka kepala kulawargane ana ing panggènané Allah. Manawa sajrone uripé ing sekolah, ana sawijining nom-noman ora kasil olèh kawruh basa Yunani lan Latin sarta panemu-panemu kang kinandhut ana ing karya-karyané para panulis kang ora pracaya, iku ora ndadèkaké kapitunan gedhé tumrap dhèwèké. Manawa Gusti Yésus Kristus nganggep yèn jinis pendhidhikan iki iku prelu, apa Panjenengané ora bakal maringaké iku marang para sakabaté, kang lagi Panjenengané didhidhik supaya nindakaké pakaryan kang paling agung sing tau dipasrahaké marang manungsa fana, yaiku makili Panjenengané ana ing donya? Nanging, kosok baliné, Panjenengané masrahaké kayektèn suci ana ing tangané wong-wong mau, supaya kaparingaké marang donya kanthi kesederhanaané.

“There are times when Greek and Latin scholars are needed. Some must study these languages. This is well. But not all, and not many, should study them. Those who think that a knowledge of Greek and Latin is essential to a higher education, cannot see afar off. Neither is a knowledge of the mysteries of that which the men of the world call science necessary for entrance into the kingdom of God. It is Satan who fills the mind with sophistry and tradition, which exclude the true higher education, and which will perish with the learner.

“Ana wektu-wektu nalika para sarjana Yunani lan Latin dibutuhake. Ana sawetara wong sing kudu nyinaoni basa-basa iki. Iki becik. Nanging ora kabèh, lan ora akèh, sing kuduné nyinaoni basa-basa mau. Wong-wong sing ngira yèn kawruh bab Yunani lan Latin iku wigati minangka syarat kanggo pendhidhikan sing luwih luhur, ora bisa ndeleng adoh. Mangkono uga, kawruh ngenani pepetenging apa sing déning wong-wong donya diarani èlmu, iku dudu prekara sing perlu kanggo mlebu ing Kratoning Allah. Iblis iku sing ngebaki pikiran nganggo sofistri lan tradhisi, kang nyingkiraké pendhidhikan luhur sing sajati, lan kang bakal sirna bebarengan karo wong sing nyinaoni.”

“Those who have received a false education do not look heavenward. They cannot see the One who is the true Light, ‘which lighteth every man that cometh into the world.’ They look upon eternal realities as phantoms, calling an atom a world, and a world an atom. Of many who have received the so-called higher education, God declares, ‘Thou art weighed in the balances, and art found wanting,’—wanting in a knowledge of practical business, wanting in a knowledge of how to make the best use of time, wanting in a knowledge of how to labor for Jesus.” Review and Herald, August 17, 1897.

“Wong-wong kang wis nampi pendhidhikan palsu ora ndeleng munggah marang swarga. Wong-wong mau ora bisa ndeleng Panjenengané kang dadi Pepadhang sejati, ‘kang madhangi saben wong kang teka ing donya iki.’ Wong-wong mau nganggep kasunyatan-kasunyatan langgeng minangka rerupan, nyebut sawijining atom minangka donya, lan sawijining donya minangka atom. Bab akèh wong kang wis nampi apa kang sinebut pendhidhikan luwih dhuwur, Gusti Allah ngandika, ‘Kowé wis ditimbang ing timbangan, lan ketemuné isih kurang,’—kurang ing kawruh bab prakara-prakara usaha kang praktis, kurang ing kawruh bab carané nggunakaké wektu kanthi sa becik-beciké, kurang ing kawruh bab carané makarya kanggo Gusti Yésus.” Review and Herald, August 17, 1897.

The warning of the fireballs of Nashville is not an arbitrary city, it is a direct judgment brought upon Seventh-day Adventists, the United States and the world. The fireballs of Nashville represent different attributes for the various categories of Adventism, the earth beast and the world. The fireballs of Nashville are God’s judgment upon false education, symbolized by the tree of knowledge of good and evil.

Pènget lumantar bal-balan geni ing Nashville iku dudu marang kutha kang dipilih sakarepé dhéwé, nanging sawijining pangadilan langsung kang katibakaké marang para Advent Hari Ketujuh, Amerika Serikat, lan jagad. Bal-balan geni ing Nashville nglambangaké sipat-sipat kang béda-béda tumrap manéka golongan Adventisme, kéwan bumi, lan jagad. Bal-balan geni ing Nashville iku pangadilané Allah marang pendhidhikan palsu, kang dilambangaké déning wit kawruh bab becik lan ala.

We will continue this study in the next article.

Kita badhé nglajengaké panaliten punika ing artikel salajengipun.

“By a variety of images the Lord Jesus represented to John the wicked character and seductive influence of those who have been distinguished for their persecution of God’s people. All need wisdom carefully to search out the mystery of iniquity that figures so largely in the winding up of this earth’s history. God’s presentation of the detestable works of the inhabitants of the ruling powers of the world who bind themselves into secret societies and confederacies, not honoring the law of God, should enable the people who have the light of truth to keep clear of all these evils. More and more will all false religionists of the world manifest their evil doings; for there are but two parties, those who keep the commandments of God and those who war against God’s holy law....

“Kanthi warna-warna pralambang, Gusti Yésus nggambarake marang Yokanan watak ala lan pangaribawa sing nggodha saka wong-wong kang wis kawentar amarga anggoné nganiaya umaté Allah. Kabèh wong mbutuhake kawicaksanan supaya kanthi ngati-ati nelusuri wewadi piala kang manggon kanthi pinunjul banget ana ing pungkasaning sajarahing bumi iki. Paparané Allah bab pakaryan nistha saka para pedunung ing kuwasa-kuwasa pamaréntahing donya kang ngiket awaké dhéwé ing paguyuban-paguyuban rahasia lan pasékuthon-pasékuthon, tanpa ngurmati angger-anggeré Allah, kuduné ndadèkaké umat kang nduwèni pepadhanging kayektèn supaya tetep adoh saka sakèhé piala iki. Saya suwe saya cetha kabèh para penganut agama palsu ing donya bakal mratandhani panggawéné kang ala; amarga mung ana rong golongan, yaiku wong-wong kang netepi pepakoné Allah lan wong-wong kang perang nglawan angger-angger sucié Allah....”

The enmity between the seed of the woman and the serpent is clearly defined by the Lord. ‘And I will put enmity between thee and the woman, and between thy seed and her seed; it shall bruise thy head, and thou shalt bruise his heel.’ ‘And unto Adam He said, Because thou hast hearkened unto the voice of thy wife, and hast eaten of the tree, of which I commanded thee, saying, Thou shalt not eat of it: cursed is the ground for thy sake; in sorrow shalt thou eat of it all the days of thy life; thorns also and thistles shall it bring forth to thee; and thou shalt eat of the herb of the field; in the sweat of thy face shalt thou eat bread, till thou return unto the ground; for out of it wast thou taken: for dust thou art, and unto dust shalt thou return.’

“Pepungsuhan antarané turuné wong wadon lan ula wis kaandharaké kanthi cetha déning Pangéran. ‘Lan Ingsun bakal ndadèkaké memungsuhan antaranira lan wong wadon iku, lan antarané turunira lan turuné; iku bakal ngremuk sirahira, lan sira bakal ngremuk tungkaké.’ ‘Lan marang Adam Panjenengané ngandika, Amarga sira wis ngrungokaké swarané bojomu, lan wis mangan saka wit kang wus Ingsun parentahaké marang sira, pangandikaning Ingsun: Aja sira mangan saka iku, mula lemah iku katempuh ing ipat-ipat marga saka sira; kanthi kasusahan sira bakal mangan asilé sajroning kabèh dina uripmu; eri lan grinting uga bakal diasilaké kanggo sira; lan sira bakal mangan tetuwuhan ing ara-ara; kanthi kringeté raiira sira bakal mangan roti, nganti sira bali menyang lemah; awit saka iku sira dijupuk: amarga sira iku bledug, lan marang bledug sira bakal bali.’”

By following his own way, by acting in harmony with Satan’s temptations and in opposition to the known will of God, man vainly attempted to elevate and bless himself. Thus he gained an experimental knowledge of disobedience to God’s commandments. Thus he knew good and evil; thus he lost his fidelity and loyalty to God and opened the floodgates of evil and suffering to the whole human family. How many today are making the same experiment! When will man learn that the only means for his safety is through a full confidence in a ‘thus saith the Lord’?

“Kanthi ngetutaké dalané dhéwé, kanthi tumindak selaras karo panggodhané Sétan lan nalisir karsané Allah kang wus dimangertèni, manungsa kanthi tanpa guna nyoba ngluhuraké lan mberkahi awaké dhéwé. Mangkono dhèwèké olèh kawruh lumantar pengalaman bab ora mituhu marang pepakoné Allah. Mangkono dhèwèké wanuh marang becik lan ala; mangkono dhèwèké kelangan kasetyan lan pangabektiné marang Allah lan mbukak lawanging banjiring piala lan kasangsaran tumrap kabèh kulawarga manungsa. Pira akèh wong ing jaman saiki kang lagi nindakaké pacoban kang padha! Kapan manungsa bakal sinau yèn siji-sijiné sarana kanggo kaslametané iku lumantar pracaya kang kebak marang ‘mangkene pangandikané Pangéran’?”

“Satan is seeking to intrude his own inventions upon the children of God through human methods. He is seeking to be received as God, or even to be placed above God.

“Sétan lagi ngudi nyusupaké reka-ciptané dhéwé marang para anaké Allah lumantar cara-cara manungsa. Panjenengané ngupaya supaya ditampa minangka Allah, malah supaya dipasang ing dhuwuré Allah.

“In changing the Sabbath to the first day of the week, he leads men to disbelieve God’s declarations, and so to regard their own ways and plans that they appear exceeding wise in their own eyes and in their perverted judgment. Through human policy he leads men to regard the expressed commandments of God as of less force than human tradition, and to regard a deviation from that law which is always holy and just and good, as of little account. He sees that by thus preventing human agencies from walking as obedient children in harmony with God, he can hinder the accomplishment of God’s work in our world.

“Kanthi ngowahi Sabat dadi dina kapisan ing minggu, dhèwèké nuntun manungsa supaya ora precaya marang pawarta pangandikané Allah, lan kanthi mangkono nganggep dalan lan rancangané dhéwé kaya-kaya katon banget wicaksana ing paningalé dhéwé lan ing paukumané kang wus kasasar. Lumantar kawicaksanan manungsa, dhèwèké nuntun manungsa supaya nganggep pepakon-pepakon Allah kang wis katulis cetha iku kurang kuwasa tinimbang tradhisi manungsa, lan supaya nganggep panyimpangan saka angger-angger iku, kang tansah suci, adil, lan becik, minangka prakara kang sathithik regané. Dhèwèké weruh yèn kanthi cara mangkono nyegah piranti-piranti manungsa lumaku minangka para anak kang manut ing kaselarasan karo Allah, dhèwèké bisa ngalang-alangi kasampurnaning pakaryané Allah ing donya kita.”

“But Satan’s connivings with human agencies who stand in responsible positions are just as much to be feared and shunned now after the experiment of sin has been tried, as it was in the case of our first parents. I am instructed to say that the men who are placed in positions of responsibility in the work of God have overestimated their right to control others. The position a man occupies does not change his character. Some have seemed to feel that they must devise for churches and for sanitariums and that there was to be no questioning of their judgment. Let them learn of Jesus at every step. He should be the chief authority for every man.

“Nanging pakaryan licik Iblis lumantar piranti-piranti manungsa kang mapan ing kalungguhan kang tanggung jawab, saiki sawisé pacobaning dosa iku wis katindakake, padha waé kudu diwedeni lan diendhani, kaya ing prakara wong tuwa kita kang kapisan. Aku diprentahaké supaya matur yèn para priya kang katetepaké ing kalungguhan tanggung jawab ana ing pakaryané Allah wis ngluwih-luwihaké haké dhéwé kanggo ngendhalèkaké wong liya. Kalungguhan kang dicepeng wong ora ngowahi wataké. Ana sawatara wong kaya-kaya ngrasa yèn wong-wong mau kudu netepaké rancangan-rancangan tumrap pasamuwan-pasamuwan lan rumah-rumah pangobatan, lan yèn ora kena ana pitakon marang panganggepé dhéwé. Padha sinaua marang Gusti Yesus ing saben langkah. Panjenengané kudu dadi panguwasa kang utama tumrap saben wong.”

“The One who has often been our Instructor says, ‘How hard it is for man to walk humbly with his God, in a contrite spirit taking God’s way and rejecting Satan’s propositions which seem to present great worldly advantages.’ The influence of man’s having his own way in the place of firmly standing on the solid foundation that God alone has laid, has been repeated over and over again. Refusing to walk in the straight paths that God has signified will bring them to confusion and will not teach wisdom to others who have the same test and trial. When will man learn that God is God, and not a man that He should change?

“Panjenengané Kang asring dados Guru kita ngandika, ‘Saèstu angel tumrap manungsa lumaku kanthi andhap-asor bebarengan karo Gustiné, kanthi roh kang remuk nampa margané Allah lan nampik usulan-usulan Iblis kang katingal kaya marakaké kauntungan donya kang gedhé.’ Pangaribawané nalika manungsa ngetutaké karepé dhéwé tinimbang tetep jejeg ngadeg ing dhasar kang kukuh, kang mung Allah piyambak ingkang sampun ngedegaké, wis bola-bali katuduhaké. Nolak lumaku ing dalan kang lempeng, kang sampun dipratandhakaké déning Allah, bakal nggawa wong-wong mau menyang kabingungan lan ora bakal mulang kawicaksanan marang wong liya kang ngalami ujian lan pacoban kang padha. Kapan ta manungsa bakal sinau yèn Allah iku Allah, lan dudu manungsa, saéngga Panjenengané kudu owah?”

“Some who have departed from the right way have been in a continual fever to grasp responsibilities that God has not laid upon them. God calls upon every minister and every physician to maintain the simplicity of the truth. The Son of God who is revealed in both the Old and New Testaments is the Saviour of our world today. From Him every medical missionary is to receive his training. Unless he shall separate himself from the prince of the power of the air, he will mislead souls who have confidence in him. Let all beware of men who are so educated and uplifted that their plans cannot be understood by the common people.

“Sawetara wong kang wus nyimpang saka dalan kang bener wis ana ing sajroning kaanan mriyang kang tanpa pedhot kanggo ngrebut tanggung jawab kang ora dipasangake dening Allah marang wong-wong mau. Allah nimbali saben pelayan lan saben dhokter supaya njaga kasadérananing kayekten. Putraning Allah, kang kaandharake ana ing Prajanjian Lawas lan Prajanjian Anyar, iku Juru Slameting jagad kita ing jaman saiki. Saka Panjenengané saben misionaris médis kudu nampa pamulangé. Manawa dhèwèké ora misahaké awaké saka pangéraning pangwasaning awang-awang, dhèwèké bakal nyasaraké jiwa-jiwa kang nduwèni kapitadosan marang dhèwèké. Kabeh wong padha ngati-ati marang wong-wong kang mangkono kapandhita lan kaluhurané, nganti rerancangané ora bisa dimangertèni déning wong akèh kang lumrah.”

The intrigues of sin surpass infinite conception. Every calamity, every suffering and death, is an evidence not only of the power of evil but of the truth of the living God. Having known the truth, the word of the living God, which abideth forever, and which through obedience gives life, man’s weakness in conforming to Satan’s ingenuity is surpassingly strange. All who are taught of God recognize Christ as His Son. All who disbelieve the known declarations of God demonstrate the popularity of sin, and are not working on the side of life and immortality which are brought to light through perfect sanctification of the truth. Unless they make a change in character, in words, and in spirit, souls will be lost.

“Reroncèning dosa ngluwihi sakèhing pamawas tanpa wates. Saben bilai, saben kasangsaran lan pati, iku dadi bukti ora mung tumrap kakuwataning piala, nanging uga tumrap kayektèné Allah kang gesang. Sawisé wus wanuh marang kayektèn, yaiku pangandikané Allah kang gesang, kang tetep langgeng ing salawas-lawasé, lan kang lumantar pambangun-turut maringi urip, kakiranganing manungsa anggoné nyalarasaké dhiri karo kapinteraning reka-daya Sétan iku nggumunaké banget. Kabèh wong kang diwulang déning Allah padha ngakoni Kristus dadi Putrané. Kabèh wong kang ora pracaya marang pratélan-pratélan Allah kang wis kawruhan, padha mratandhani sepira ditresnané dosa, lan ora nyambut-gawé ana ing sisihing urip lan kalanggengan, kang dipadhangaké lumantar panyucekan sampurna déning kayektèn. Kajaba padha nindakake owah-owahan ing watak, ing tembung, lan ing roh, jiwa-jiwa bakal kasirnakaké.”

“There is no middle path to Paradise restored. The message given to man for these last days is not to become amalgamated with human devising. We are not to lean upon the policy of worldly lawyers. We must be humble men of prayer, not acting like those who are blinded by Satan’s agencies.

“Ora ana dalan tengah tumuju marang Firdaus kang dibalekake. Piwulang kang kaparingake marang manungsa kanggo dina-dina wekasan iki dudu supaya dadi kacampur karo reka-dayaning manungsa. Kita ora kena nyandhak marang kawicaksanan para ahli hukum kadonyan. Kita kudu dadi wong-wong andhap-asor kang sregep ndedonga, ora tumindak kaya wong-wong kang kawuta dening piranti-pirantining Iblis.

“Many have a faith, but not a faith that works by love and purifies the soul. Saving faith is not simply a mere belief of the truth. ‘The devils also believe, and tremble.’ The inspiration of the Spirit of God gives to men a faith that is an impelling power that molds character, and leads men higher than mere formal actions. The words, the actions, and the spirit are to bear testimony to the fact that we are followers of Christ.

“Akeh wong nduwèni pracaya, nanging dudu pracaya kang tumindak lumantar katresnan lan nyucèkaké jiwa. Pracaya kang nylametaké iku ora mung pracaya waé marang kayektèn. ‘Sétan-sétan iya padha pracaya, lan padha gumeter.’ Pangilhamé Roh Allah maringaké marang manungsa sawijining pracaya kang dadi daya panggerak sing mbentuk watak, lan nuntun manungsa luwih luhur tinimbang tumindak lahiriah sing mung formal. Tembung-tembung, tumindak-tumindak, lan roh kudu mènèhi paseksi tumrap kasunyatan manawa kita iki para pandhèrèké Kristus.”

“The greatest light and blessing that God has bestowed is not a security against transgression and apostasy in these last days. Those whom God has exalted to high positions of trust may turn from heaven’s light to human wisdom. Their light will then become darkness, their God-entrusted capabilities a snare, their character an offense to God. God will not be mocked. A departure from Him has been and always will be followed by its sure results. The commission of acts that displease God will, unless decidedly repented of and forsaken, instead of seeking to justify them, lead the evildoer on step by step in deception till many sins are committed with impunity. All who would possess a character that would make them laborers together with God and receive the commendation of God, must separate themselves from the enemies of God, and maintain the truth which Christ gave to John to give to the world.” Manuscript Releases, volume 18, 30–36.

“Pepadhang lan berkah kang paling agung sing wis kaparingan déning Gusti Allah iku dudu jaminan tumrap kaluputan lan murtad ing dina-dina pungkasan iki. Wong-wong kang déning Gusti Allah wis kaluhuraké marang kalungguhan-kalungguhan luhur kapitadosan bisa waé nyingkur saka pepadhangé swarga marang kawicaksananing manungsa. Pepadhangé banjur bakal dadi pepeteng, kabisan-kabisané kang kapasrahaké déning Allah dadi jerat, wataké dadi sandhungan ana ing ngarsané Allah. Gusti Allah ora bisa dipoyoki. Panyimpangan saka Panjenengané wis lan bakal tansah katut déning akibat-akibaté kang mesthi. Nglakoni tumindak-tumindak kang ora ndadosaké keparenging Gusti Allah, manawa ora disesali kanthi temen lan ditilar, tinimbang ngupaya mbeneraké, bakal nuntun wong kang tumindak ala iku sathithik mbaka sathithik mlebu ing kasasaran nganti akèh dosa katindakaké tanpa paukuman. Saben wong kang kepéngin nduwèni watak kang ndadèkaké dhèwèké dadi kanca nyambut-gawé bebarengan karo Gusti Allah lan nampa pangalembana saka Gusti Allah, kudu misahaké awaké saka para mungsuhé Gusti Allah, lan njaga kayektèn kang diwènèhaké Kristus marang Yokanan supaya diparingaké marang jagad.” Manuscript Releases, jilid 18, 30–36.