Asring dikandhakake manawa yen wong lima nyekseni kacilakan mobil kang padha, seksi lima mau bakal ngandharake limang versi kang beda-beda ngenani kacilakan iku, sanadyan ing jaman saiki, ing mangsa nalika Roh Suci lagi ditarik saka umat manungsa, mesthi ana ing antarane para seksi mau wong-wong kang bakal ngarang crita lan ngapusi bab apa kang padha dideleng kanggo mbelani pandhangan pribadine tumrap jagad, sinambi percaya manawa tumindak mangkono iku tumindak kang luhur. Ing sejarah kang siningid ana sawatara alur kayekten nubuat kang beda-beda, kang makili seksi-seksi kang beda tumrap prastawa-prastawa kang padha. Ing Sabdaning Gusti Allah ora ana goroh, sanadyan manungsa kerep kliru anggone napsirake prastawa-prastawa mau, nanging para seksi ing Kitab Suci ngenani sejarah iki, yen dipilah kanthi bener, kabeh padha cocog siji lan sijine.
Pétrus iku sawijining pralambang tumrap satus patang puluh papat èwu ing sajarah iki, lan paseksèné makili sawijining sajarah sing maju kanthi bertahap wiwit saka kuciwa tanggal 18 Juli 2020, tumuju marang kawangunan tanggal 31 Dhésèmber 2023, banjur minangka wong sing melu ing ujian kapisaning wahyu lahiriah, banjur ujian kapindhoning wahyu batiniah, kang bakal diterusaké déning ujian lakmus saka bal-balaning geni Nashville, nganti tumeka pangangkataning panji marang para bangsa liya.
Donald Trump ana ing sajeroning sajarah kang kasamar iku minangka wong kang ngojok-ojoki sakehing para globalis, kang kalebu para globalis donya, partai Demokrat, lan para RINO ing partai Republik. Panjenengané netepi ciri-ciri kenabian kang magepokan karo gambaré kéwan galak, amarga kawungokaké bali saka pati pulitik minangka kang kaping wolu, kang asalé saka pitu. Panjenengané mapan ing saindhenging sajarah kang kasamar iku, katakdiraké bakal mrentah nalika “despotisme aktif” dileksanakaké dhisik marang Amerika Sarékat lan sawisé iku marang donya. Protestantisme murtad, minangka padanané Trump ing rong sungu kéwan galak bumi, ana ing sajarah para Makabé. Manéka warna pratandha kakuwatan naga ing Perserikatan Bangsa-Bangsa lan Rusia, padha dadi paseksi ana ing sajarah iku. Kapapaan, minangka para begal bangsamu, ana ing kono kanggo ngeraketaké samubarang kabèh lan netepaké wahyu mau.
Pétrus iku panjenengan, para maos ingkang kinasih. Pétrus iku satunggaling calon supados kalebet wonten ing antaraning panji saking satus patang dasa sekawan ewu. Pétrus ngadeg wonten ing tengah, titik tengah saking sawetawis garis kenabian, kanthi iman mlebet dhateng Papan Ingkang Mahasuci lan nampi owah-owahan ingkang kalampahan lumantar wahyu Sang Kristus. Pétrus wonten ing Gunung Transfigurasi, papan piyambakipun badhé diowahi dados gambaripun Kristus, nalika Amérika Sarékat saweg mbentuk gambaripun kéwan galak.
“Para sadulur, kita kudu saya suda bab dhiri lan saya akèh bab Gusti Allah. Panjenengané nuntut sakehing tenaga pasamuwan; nanging tumraping ukuran kang gedhé, kabisané umat kita kaserep déning prakara-prakara kang ora pantes. Kakehan wektu dipasrahaké marang gagasan-gagasan cilik lan tuntutan-tuntutan sepele. Gusti Allah ngersakaké supaya kita munggah menyang gunung, luwih langsung mlebu ing ngarsané. Kita lagi lumebu ing sawijining krisis, kang ngluwihi samubarang wektu sadurungé wiwit jagad iki kawitan ana, bakal nuntut panyucèkaké sakabèhé saka saben wong kang wis nyebut asmane Sang Kristus. Pakaryané Gusti Allah nuntut samubarang kang ana ing diri kita kabèh. Nanging umat kita ora bakal naté nindakaké panyucèkaké iki nganti atiné kaowahi. Wong-wong mau mbutuhaké pertobatan kaya déné Pétrus mbutuhaké. Nalika wong-wong mau wus mangkono kauripaké manèh, Kristus bisa ngandika marang wong-wong mau, ‘Kuwatna para sadulurmu,’ ‘Gembalana wedhus-wedhus-Ku,’ ‘Gembalana anak-anak wedhus-Ku.’”
“Manawa kakuwatan ilahi dipundadosaken satunggal kaliyan usaha manungsa, pakaryan punika badhé sumebar kados geni wonten ing damèn garing. Gusti Allah badhé migunakaken sarana-sarana ingkang asalipun boten saged dipunmangertosi déning manungsa; para malaékat badhé nindakaken satunggaling pakaryan ingkang sajatosipun saged dados berkah tumrap manungsa menawi piyambakipun boten nglirwakaken panyuwunanipun Gusti Allah. Pakaryan punika samenika dipunsawisaken dhateng manungsa. Menapa piyambakipun badhé nampi? Ing wekdal sapunika wonten kathah lawang ingkang sampun kabikak lan kabukak amba tumrap para buruh. Menapa piyambakipun badhé lumebet lumantar lawang-lawang punika? Sinten ingkang sampun siyap, nalikanipun Sang Guru dhawuh, ngandika, ‘Inggih kawula wonten mriki, Gusti, utusana kawula’? Panggilan Makedonia rawuh dhateng kita lumantar panyuwunan ingkang nyayat manah saking sadaya péranganing jagad, ‘Nyabranga mriki lan tulungana kawula.’” Review and Herald, December 15, 1885.
Kita kudu rawuh menyang gunung lan diowahi kaya Petrus, lan nalika kita nindakaké mangkono, kita bakal diresiki, kaya Yesaya. Reresik iku digambarake minangka katetepan kang kasampurnakaké nalika kakuwasan Ilahi digandhengaké karo upaya manungsa. Panggilan Makedonia dumadi ing sajarah sing kasingit saka ayat patang puluh.
“Wektuné wis tumeka supaya upaya-upaya sing temtu lan tegas katindakaké ana ing kutha-kutha kita. Wacanen Lukas 21. Iki iku pekabaran kanggo jaman iki, lan iki katulis kanggo generasi pungkasan iki. Kita ora kena nglilani apa waé nyelani antarané kita lan pagawean sing wis diparingaké Gusti Allah marang kita kanggo ditindakaké. Upaya-upaya mirunggan kudu katindakaké supaya kayektèn kaaturaké ana ing ngarepé wong-wong sing ana ing kutha-kutha.”
“Aja nganti ana wektu kang kasia-sia kanggo mbebedah kaluputané wong liya. Sakehing pasulayan kudu mandheg. Kita kudu padha tresna minangka sedulur. Ayo padha munggah menyang ing gunung bebarengan karo Gusti Allah, supaya kita bisa bali kanthi nggawa pantulan kamulyané Gusti Allah ana ing awak kita. Panggonan siji-sijiné ing ngendi kita bisa nampa iku yaiku ing gunung bebarengan karo Gusti Allah. Ana sawijining pagawean kang kudu katindakake, yaiku nyinau Sabdané Pangéran kaya dene kapratelakaké ana ing angger-anggeré. Wis akèh maca kanthi sembrana, nanging pira ta sinau kang sajatiné? Sang Kristus urip ana ing antarané manungsa lan martakaké pranatan-pranatan saka angger-angger iku piyambak ana ing jagad.”
“Pakaryan punika badhé enggal dipuncekak wonten ing kabeneran. Kita kedah dados langkung tekun lan langkung saleh wonten ing upaya kita kanggé nerusaken punika ngantos rampung. Wektunipun sampun dumugi bilih kita boten namung kedah aktif, nanging kita ugi kedah ngarahaken lan ngempalaken kasagetan punika supados temenan ngasilaken. Manawi kita ngginakaken wekdal langkung kathah wonten ing gunung sesarengan kaliyan Allah, pakaryan kita badhé langkung manjur.”
“Kudu ana daya sing luwih ngyakinaké mlebu ing pamartalan kita. Pedhanging Roh kudu diasah manèh lan dipurih metu kanthi kakuwatan. Apa kita bakal masrahaké awak kita marang iki kaya wong-wong sing ana ing sangarepé kabèh kasunyatan kalanggengan? Kita ngersakaké supaya kakuwataning Sang Roh Suci maju lan ngrampungaké pakaryané Gusti Allah ing bumi.” Australian Union Conference Recorder, October 1, 1906.
Ing gunung iku, kang uga minangka Papan Mahasuci, kaallahan dipun-gandhèngaken kaliyan kamanungsan kita, lan Lukas 21 punika pesen tumrap generasi pungkasan, kang kedah maringi pepènget pungkasan marang kutha-kutha. Pepènget marang kutha-kutha punika minangka sawijining pakaryan kang badhé katindakaken déning para malaékat menawi kita nampik rawuh menyang gunung lan dipunowahi dados gambaripun Panjenengané. Pakaryan punika tumrap kutha-kutha, awit generasi pungkasan gesang ing satunggaling mangsa nalika “èwu-èwu kutha” badhé dipun-tumpes. Mangsa kenabian tumrap karusakaning kutha-kutha wiwit kanthi bal-balan geni Nashville, lan pakaryan pepènget wiwit saking ngriku, lan pakaryan punika dipuntandhai wonten ing Lukas 21. Lumantar taun-taun, kita sampun bola-bali nedahaken bilih Lukas 21 punika pepènget bab Islam saking bilai kaping tiga.
Ing Lukas 21, Yesus ngandharake uruting sejarah wiwit saka ditampiking bangsa Israel kuna minangka umat pilihaning Allah, terus nganti pungkasaning Jaman Peteng nalika kapausan nindakake panganiaya, banjur tekan pratandha-pratandha kang miwiti sejarah kaum Millerit. Sejarah kaum Millerit nggambarake sejarahe wong satus patang puluh papat ewu.
Lan wong-wong mau bakal rubuh dening landheping pedhang, lan bakal digawa dadi tawanan menyang sakehing bangsa; lan Yerusalem bakal diidak-idak dening para bangsa liya, nganti mangsaning para bangsa liya kalakon. Lan bakal ana pratandha-pratandha ing srengéngé, lan ing rembulan, lan ing lintang-lintang; lan ana ing bumi kasangsaraning bangsa-bangsa, kanthi kabingungan; segara lan ombak gumuruh; atiné manungsa padha lesu merga wedi, lan merga ngentèni prekara-prekara kang bakal nekani bumi: awit panguwasa-panguwasa ing langit bakal kaguncang. Lan banjur wong-wong bakal weruh Putraning Manungsa rawuh ana ing méga kalawan panguwasa lan kamulyan kang gedhé. Lukas 21:24–27.
Yohanes, ing bab sewelas kitab Wahyu, mratelakake manawa mangsa paprentahane paus suwene 1.260 taun iku ing nubuat diparingake “marang bangsa-bangsa kang dudu Yahudi,” lan Lukas mratelakake manawa ing taun 1798, mangsane bangsa-bangsa kang dudu Yahudi iku wis ganep. Sabanjure, Kristus ngandharake pratandha-pratandha ing srengenge, rembulan lan lintang-lintang kang nandhani gerakan Millerite, lan mungkasi pangandikane kanthi “kasusahane bangsa-bangsa, kanthi kabingungan; segara lan ombak padha gumuruh; Atine manungsa padha semplah marga wedi, lan marga kuwatir ngenteni prekara-prekara kang bakal tumempuh ing bumi.” “Kasusahane bangsa-bangsa” ing Lukas iku “nesune bangsa-bangsa” ing Wahyu.
Lan para bangsa padha nesu, lan bebendumu wis rawuh, lan waktune wong-wong mati, supaya padha diadili, lan supaya Paduka maringi ganjaran marang para abdiPaduka, yaiku para nabi, lan marang para suci, lan marang wong-wong kang wedi marang asmaPaduka, cilik lan gedhé; lan supaya Paduka mbinasakaké wong-wong kang ngrusak bumi. Wahyu 11:18.
“Bebendu” Gusti Allah dumadi ing sajroning pitung wewelak pungkasan lan wiwit nalika Michael jumeneng sarta mangsa pacoban tumrap manungsa ditutup. Muntabing nepsune bangsa-bangsa iku sawijining mangsa kang tumuju marang panutupaning mangsa pacoban. Muntabing nepsune bangsa-bangsa wiwit ing 9/11, nalika Islam saka bilai katelu teka, saengga nandhani tekane udan wekasan.
“Aku weruh bilih bebenduning bangsa-bangsa, bebenduning Allah, lan wektu kanggo ngadili wong-wong mati iku kapisah lan cetha béda, siji ngetutaké sijiné; uga bilih Mikhaèl durung jumeneng, lan bilih mangsaning kasangsaran, kang durung tau ana sing padha, durung wiwit. Bangsa-bangsa saiki lagi nesu, nanging manawa Imam Agung kita wus ngrampungaké pakaryané ana ing papan suci, Panjenengané bakal jumeneng, ngagem sandhangan piwales, banjur pitung wewelak pungkasan bakal kawutahaké.”
“Aku weruh bilih papat malaékat mau bakal nahan papat angin nganti pakaryané Gusti Yésus rampung ana ing papan suci, lan sawisé iku banjur bakal rawuh pitu wewelak pungkasan.” Early Writings, 36.
Ing sajarah Millerit, nesuné para bangsa, utawa kaya kang kacathet déning Lukas, “kasangsarané para bangsa,” kaleksanan déning Islam.
“Ing taun 1838 Turki dadi melu perang nglawan Mesir. Bangsa Mesir katon nduwèni prospek gedhé kanggo nggulingaké kakuwasan Turki. Kanggo nyegah prakara iki, papat kakuwasan gedhé ing Éropah, yaiku Inggris, Rusia, Austria, lan Prusia, campur tangan kanggo nyengkuyung pamaréntahan Turki.” Uriah Smith, Synopsis of Present Truth, 218.
Ing taun 1838, apa kang sinebut “pitakonan wetan” lagi gonjang-ganjingake bangsa-bangsa, lan “pitakonan wetan” iku ya Islam, angin wetan miturut Alkitab. Sajarah Millerite nyekseni bangsa-bangsa diguncang déning Islam lan banjur Gusti rawuh ana ing méga menyang Papan Kang Mahasuci, mangkono mau dadi pralambang nalika Gusti rawuh ana ing méga ing Rawuhipun Kang Kaping Pindho. Sadurungé rawuhipun ana ing méga, Islam nggawé susah bangsa-bangsa, lan iki pesen kang diparingaké marang Pétrus supaya diwartakaké marang kutha-kutha sadurungé karusakan “èwonan kutha.” Mangsa karusakaning kutha-kutha diwiwiti kanthi bal-balan geni saka Nashville.
“Ah, menawa umat Allah nduwèni pangrasa bab karusakan sing ngancam, kang bakal nempuh éwonan kutha, sing saiki meh wus kaserah marang panyembahan brahala! Nanging akèh wong saka antarané wong-wong sing samesthiné nglairaké kayektèn malah padha nyalahaké lan ngukum sedulur-seduluré. Nalika kakuwatan Allah kang ngréwangi mratobat tumiba ing pikiraning manungsa, bakal ana owah-owahan kang cetha. Wong-wong ora bakal nduwèni karep kanggo ngritik lan ngrubuhaké. Wong-wong mau ora bakal mapan ing papan kang ngalang-alangi pepadhang supaya ora madhangi jagad. Kritiké, panyalahaké, bakal mandheg. Kakuwataning mungsuh lagi nglumpukaké pasukan kanggo perang. Pasulayan kang abot ana ing sangarepé kita. Raketna bebarengan, para sadulur lan para sadulur wadonku, raketna bebarengan. Kencengen pasrawunganmu karo Kristus. ‘Aja sira padha ngucap, Pakempalan,... lan aja padha wedi marang apa kang dadi wediné, lan aja gemeter. Sucèkna Sang Yéhuwah Gustining sarwa tumitah piyambak; lan Panjenengané iku kang dadia wedimu, lan Panjenengané iku kang dadia girismu. Lan Panjenengané bakal dadi papan suci; nanging uga dadi watu kang ndadèkaké kesandhung lan parang kang ndadèkaké tiba tumrap kaloro kulawargané Israèl, dadi jiret lan dadi perangkap tumrap para pedunungé Yérusalèm. Lan akèh wong ing antarané bakal kesandhung, lan tiba, lan remuk, lan kajiret, lan katangkep.’”
“Jagad iki minangka sawijining pagelaran sandiwara. Para pelakune, yaiku para pedunungé, lagi nyawisaké awaké kanggo main perané ing drama agung pungkasan. Gusti Allah wis ora katon déning wong-wong. Ing antarané massa gedhé umat manungsa ora ana kasatuan, kejaba manawa wong-wong padha sesarengan kanggo nggayuh ancas-ancasé sing mentingaké awaké dhéwé. Gusti Allah mirsani. Maksud-maksud-Nya ngenani para kawula-Nya sing mbrontak bakal kalakon. Jagad iki ora dipasrahaké menyang tangané manungsa, sanajan Gusti Allah ngidini unsur-unsur kabingungan lan kaanan tanpa tertib kuwasa sawatara mangsa. Sawijining kakuwatan saka ngisor lagi makarya kanggo ndadèkaké adegan-adegan agung pungkasan ing drama iku kelakon,—Sétan rawuh kaya Kristus, lan makarya kanthi sakèhé daya pangapusaning duraka ana ing antarané wong-wong sing ngiket awaké bebarengan ing pasamuwan-pasamuwan rahasia. Wong-wong sing nyerah marang hawa nepsu kanggo sesambungan konfederasi iku lagi nindakaké rancangan-rancangané mungsuh. Sabab bakal katut déning akibat.”
“Pelanggaran wis meh tekan watese. Kacau-balau ngebaki jagad, lan sawijining kaedanan gedhé bakal enggal nekani umat manungsa. Pungkasan iku wis cedhak banget. Kita kang ngerti kayekten kudu padha nyawisake dhiri kanggo apa kang ora suwé manèh bakal nempuh jagad iki minangka sawijining kaget kang ngungkuli sakabehé.” Review and Herald, September 10, 1903.
“Unsur-unsur kebingungan lan kekacoan” lagi diprodhuksi minangka woh saka sistem kang déning Sister White diidhentifikasi minangka “pendhidhikan sing luwih dhuwur,” kang uga diidhentifikasi déning dheweke minangka “rahasyaning pialang.” Padhepokan Parthenon ing Nashville iku pralambang pendhidhikan palsu kang saiki lagi ngasilaké “kebingungan lan kekacoan” kang “nguwasani sajroning sawatara mangsa.” Bal-balan geni ing Nashville digawa déning Islam lan iku nggambaraké paukumaning Allah tumrap “wit kawruh bab kabecikan lan piala.” Nalika Nashville katempuh, wiwit mangsa cekak saka pamakluman panguwuh tengah wengi, lan iki nuntun marang undhang-undhang Minggu, ing ngendi “pakempalan” piala miturut Yesaya nindakaké gerakan pungkasané nalika jagad kapeksa nampa pamaréntahan siji-donya kang diidhentifikasi minangka patunging kéwan galak ing Wahyu pasal telulas. Pangidhentifikasian Yesaya ngenani pakempalan piala iku selaras karo panyegelané satus patang puluh papat èwu.
Aja sira padha ngucap, “Pakuthon,” marang sakehé wong kang marang iku bangsa iki bakal ngucap, “Pakuthon”; lan aja sira padha wedi marang apa kang padha diwedèni déning wong-wong mau, lan aja giris. Sucèkna Sang Yehuwah, Pangéraning sarwa wadya, piyambak; lan muga Panjenengané dadi kang sira wedèni, lan dadi kang sira girisi. Panjenengané bakal dadi papan kasucèn; nanging dadi watu sandhungan lan karang panerak tumrap kaloro brayat Israèl, dadi jerat lan dadi pièg tumrap para pedunung ing Yérusalèm. Lan akèh ing antarané wong-wong mau bakal kesandhung, lan bakal tiba, lan remuk, lan bakal kajerat, lan bakal katangkep.
Iketenana paseksèn iku, segelena angger-angger ana ing antaraning para sakabatku. Lan aku bakal ngentèni Pangéran, kang ndhelikaké raosé saka brayat Yakub, lan aku bakal ngarep-arep marang Panjenengané. Lah aku, lan para anak kang wus diparingaké Pangéran marang aku, padha dadi pratandha lan kaélokan ana ing Israèl saka Pangéran sarwa dumadi, kang lenggah ana ing gunung Sion. Lan manawa wong-wong mau padha ngandika marang kowé: Padha golèkana marang wong-wong kang kagungan roh paniten, lan marang para juru tenung kang munèk-munèk lan komat-kamit: apa dudu sakèhing bangsa kudu golèk marang Allahé? apa wong urip takon marang wong mati? Marang angger-angger lan marang paseksèn: manawa anggoné padha guneman ora manut tembung iki, iku amarga ora ana pepadhang ana ing wong-wong mau. Yesaya 8:12–20.
Pethikan saka Sister White nedahaké yèn sawijining mangsa “kebingungan lan karusakan tatanan” nuntun marang “Sétan teka minangka Kristus.” Sétan katon kanthi nyamar dadi Kristus nalika hukum Minggu dileksanakaké.
“Lumantar dekrit sing netepaké pambangunan lembaga Kapapaan kanthi nglanggar angger-anggering Allah, bangsa kita bakal medhot dhiriné kanthi temenan saka kabeneran. Nalika Protestantisme bakal nguluraké tangané ngliwati jurang kanggo nyekel tangan kakuwatan Roma, nalika iku bakal nggayuh ngliwati telenging jurang kanggo jejabat tangan karo Spiritualisme, nalika, ing sangisoré pangaribawané pasamuan telung prakara iki, nagara kita bakal nampik saben asas Konstitusiné minangka pamaréntahan Protestan lan republik, lan bakal nyawisaké dalan tumrap panyebaran kasalahan lan pangapusaning pikir papal, banjur kita bisa mangerti yèn wekdalé wis tumeka kanggo pakaryan Iblis sing nggumunaké lan yèn pungkasan wis cedhak.” Testimonies, jilid 5, 451.
Mangsa “kabingungan lan kahanan kang ora tumata” dumadi ing wektu-wektu sadurunge undhang-undhang dina Minggu. Sedhela sadurunge undhang-undhang dina Minggu, ing mangsa kang dipralambangi dening pakumpulan ing pakemahan Exeter lan sepuluh dina ing kamar ing loteng sadurunge Pentakosta, wong satus patang puluh papat ewu iku kudu “padha ngraketna barisan, para sedulurku lanang lan wadon, … ngiketna awakmu karo Kristus.” Panyegelan dumadi sadurunge undhang-undhang dina Minggu, lan iya ing sajroning sejarah iku sekuthon kang ala miwiti pakaryane kang pungkasan kanggo ngedegake pamrentahan tunggal sadonya.
Ing mangsa panyegelan, Kristus bakal dados papan pangungsèn tumrap wong-wong mursid, nanging dados watu sandhungan tumrap wong-wong duraka. Panjenenganipun bakal dados “jebakan lan piranti panjerat tumrap para pedunung Yerusalem,” yaiku “akeh” kang kesandhung lan tiba, nanging tumrap wong sethithik kang kasegel, “Panjenenganipun” bakal dados “wedi” tumrap wong-wong mau.
“Wedi” marang Gusti Allah iku kang ora diduwèni Kawa, lan wong-wong kang pancèn wedi marang Gusti Allah nduwèni rasa wedi kang béda jinisé karo rasa wedi kang nempuh wong akèh kang padha kesandhung. Rong jinis rasa wedi iki dadi pratandha tumrap wong-wong kang lulus lan wong-wong kang ora lulus ing proses pacoban. Wong-wong kang lulus dibubuhi meterai; déné kang ora lulus dilambangaké nganggo angka lima, amarga padha “kesandhung, lan tiba, lan remuk, lan kejiret, lan kecekel.” Wektu pambubuhan meterai kang digambaraké dumadi sadurungé undhang-undhang dina Minggu, nalika ana mangsa kebingungan lan kahanan kang ora tumata, iku wektu nalika pasemon bab prawan sepuluh kawujud.
Sawetara wong sing kasêgel, kosok baline karo wong akèh sing kesandhung, yaiku wong-wong sing “ngentosi” Pangéran, mangkono nandhakaké para prawan wicaksana sing “ngentosi.” Ana uga sawijining pangentèn-pangentèn profètis sing kasucèkaké lan sing ora kasucèkaké ana ing sajroning kaloro golongan prawan mau, kang cocog karo rong jinis rasa wedi.
“‘Nalika pangantèn kakung mau katon ngentèni suwé, kabèh padha ngantuk lan turu.’ Kanthi katrangan ngenani pangantèn kakung kang ngentèni suwé iku diprayogakaké lumakuné wektu nalika Gusti diarep-arep rawuh, rasa kuciwa, lan katingal kaya ana panyendhakan. Ing wektu kebak kahanan ora mesthi iki, kapentingan wong-wong kang cethek lan setengah ati enggal wiwit goyah, lan upayané padha kendho; nanging wong-wong kang pracayané dhedhasar pangawruh pribadhi marang Kitab Suci nduwèni watu karang ing sangisoré sikilé, kang ora bisa kabucal déning ombak kuciwa. ‘Kabèh padha ngantuk lan turu;’ sawijining golongan ana ing kahanan ora peduli lan nilar pracayané, déné golongan sijiné ngentèni kanthi sabar nganti pepadhang kang luwih cetha kaparingaké. Nanging ing wengi panggodhogan, golongan kang pungkasan iki katon kaya nganti sawetara drajat kelangan semangat lan pengabdiané. Wong-wong kang setengah ati lan cethek wis ora bisa manèh nyandhak marang pracayané para saduluré. Saben wong kudu ngadeg utawa tiba kanggo awaké dhéwé.” The Great Controversy, 395.
Wong-wong kang ngenteni kanthi cara kang kasucèkaké iku kudu dadi “tandha lan kaelokan” nalika padha diangkat minangka panji tumrap donya ing wektu angger-angger Minggu, nalika prakara wit kawruh becik lan ala nggambaraké kawruh saka “wong-wong kang nduwèni roh-roh kenalan, lan para juru tenung kang ngipuk, lan kang kumumun” lan kawruh kang diidentifikasi déning “angger-angger lan paseksèn.” Iki minangka pacoban kang padha kaya tumrap Hawa lan Adam. Apa kita nampa pendhidhikan kang bebeneré dicampuri lan dipadhakaké karo kasalahan, utawa apa kita jejeg ngadeg ing dhasar “mangkono pangandikané Pangéran,” awit manawa padha ora ngucap manut Sabda iki, iku amarga ora ana pepadhang ana ing dhèwèké. Pendhidhikan kang bener lan kang palsu iku sawijining garis bebener kang utama ing pasulayan agung antarané Kristus lan Iblis. Nashville iku pralambang pambrontakan marang Sabdaning Allah, satemené kaya Sodom iku pralambang cabul, lan kaya New York iku pralambang kakuwatan ékonomi Amérika Sarékat lan Pentagon iku pralambang kakuwatan militèré.
Peter lagi ngadeg ing ambang tumibané bal-bal geni ing Nashville, ing Panium lan ing gunung kang nglambangaké pacoban padaleman suci. Dhèwèké mangertèni yèn Adventisme Dina Kapitu kang asipat Laodicea ora suwé manèh bakal didukani lan digawé isin nalika bal-bal geni mau tumiba, sarta yèn Nashville, Amérika Sarékat lan jagad iki kudu diwènèhi pepéling. Pawarta Islam mbuktèkaké kasahihané para utusan, kayadéné geni kang tumiba ing Carmel mbuktèkaké yèn Elijah iku nabi kang sejati. Nanging, pepéling marang Nashville iku ora mung ngenani Islam ing bilai katelu, luwih-luwih dudu mung ngenani jinis gegaman kang digunakaké ing serangan dadakan iku. Pawarta pepéling iku kudu njlèntrèhaké apa sebabé Islam diidinaké nekakaké paukuman, yaiku paukuman kang miwiti sawijining mangsa nalika èwonan kutha disirnakaké. Nyatakaké luwih dhisik yèn Islam bakal njalari dumadiné serangan dadakan marang Nashville bakal mbuktèkaké kasahihané para utusan, nanging pepéling iku durung jangkep yèn mung iku waé kang diandharaké.
Bal-balaning geni ing Nashville iku minangka paukumaning Allah kang miwiti sawijining mangsa cekak kang bakal pungkasané tekan hukum Minggu, kang kaya ing wiwitaning mangsa iku uga minangka paukumaning Allah. Allah wis ngandharake luwih dhisik marang Adam lan Hawa apa ta wujuding pacoban iku, lan apa akibaté manawa padha gagal ngliwati pacoban mau. Sister White nedahake wigatiné bisa nalar “saka sabab tumuju marang akibat,” lan Kitab Suci nerangake manawa sawijining “ipat-ipat” tanpa “sabab” ora bakal tekan.
Kaya manuk kang mabur nglelanakaké laku, kaya walet kang mabur mrana-mrene, mangkono uga ipat tanpa sabab ora bakal tumeka. Wulang Bebasan 26:2.
Bola-bola geni ing Nashville iku “akibat,” lan “ipat-ipat” sing bakal tumeka. Pesen pepeling kudu nyakup “sababe.” Pesené nabi Yunus dudu mung pangidentifikasian ngenani karusakan sajroning patang puluh dina, nanging pesen iku ngasilaké kawangunan rohani lan reformasi wiwit saka raja nganti tumeka marang sakabehing rakyat. Apa sing diidentifikasi mau njalari raja lan bangsane mratobat saka lakune kang ala. Yunus wis ngandhani wong-wong mau bab karusakan sing bakal teka, lan dheweke uga ngandhani yèn iku kelakon marga saka pola uripé wong-wong mau kang duraka lan ala.
Amarga kabar iku wus tekan marang raja ing Ninewe, banjur piyambakipun jumeneng saking dhamparipun, nguculi jubahipun, nutupi badanipun nganggo bagor, lan lenggah ana ing awu. Lan piyambakipun dhawuh supaya iku diproklamakake lan diumumake ana ing saindenging Ninewe, miturut pranataning raja lan para bangsawanipun, mangkene: Aja nganti manungsa utawa kewan, sapi utawa wedhus, ngrasakake apa-apa; aja nganti padha mangan utawa ngombe banyu. Nanging manungsa lan kewan padha kabungkus nganggo bagor, lan padha sesambat kanthi rosa marang Gusti Allah; iya, saben wong padha mratobata saking dalanipun kang ala, lan saking panganiaya kang ana ing tanganipun. Yunus 3:6–8.
Islam iku sawijining kakuwatan sangkakala, lan pitung sangkakala ing Kitab Wahyu bab wolu nganti sewelas, lan uga ing bab nembelas, nduwèni ciri-ciri nubuat kang tartamtu. Patang sangkakala kang kapisan iku paukuman tumrap Kakaisaran Roma amarga ngesahaké undhang-undhang dina Minggu kang kapisan ing taun 321. Rong sangkakala sabanjuré iku paukuman tumrap Roma ing sangisoré panguwasané Paus amarga ngesahaké sawijining undhang-undhang dina Minggu ing taun 538. Pitung sangkakala ing Kitab Wahyu bab wolu nganti sewelas nglambangaké pitung wewelak pungkasan ing Kitab Wahyu bab nembelas, kang minangka paukumané Gusti Allah tumrap umat manungsa amarga anané pameksan kanggo netepi dina Minggu.
Pesen pepènget saka Nashville kudu ngenali jejak-jejak langkah kang nuntun marang hukum Minggu, lan adhedhasar paseksèn kenabian, pengadilan iku ngetutaké, dudu ndhisiki sababe. Pengadilan iku minangka akibat saka penegakan hukum Minggu. Lima seksi saka sajarah kang kasamun ing ayat patang puluh kang lagi kita rembug nyedhiyakake paseksèn kang béda-béda, nanging béda karo para seksi manungsa, kabèh garis kenabian mau nyawiji dadi siji. Kanggo ngenali jejak-jejak langkah saka hukum Minggu pungkasan ing Amérika Sarékat, iku kaleksanan nalika Peter nggabungaké paseksèné Donald Trump kanggo nerangaké akibat saka bal-balan geni saka Nashville.
Pepélinging Nashville marang jagad iki yaiku yèn ing titik wektu iku Gusti Allah miwiti paukuman pungkasané marang manungsa lan bangsa-bangsa. Banjur wiwit ana mangsa karusakaning kutha-kutha lan kanthi cepet nuntun menyang ukum Minggu, nalika murtad nasional diterusaké déning karusakan nasional. Sawisé iku Sétan rawuh kanggo nyamar dadi Kristus, lan pakumpulan ala mau diadegaké nalika sepuluh raja sarujuk masrahaké karajané marang para garonging bangsamu, kang netepaké wahyu. Pepélinging Nashville kawewahan déning sajarah kang ndhisiki Nashville, yaiku kaya kang kagambar nalika Donald Trump mbentuk sawijining gambar tumrap kéwan mau. Pesené Trump iku slomprèt pepéling kang ndhisiki bal-bal geni ing Nashville.
Kita badhé nerusaké prakara-prakara punika ing artikel salajengipun.