Minangka pralambang utama tumrap wong satus patang puluh papat ewu, Peter ngadeg ing Panium ing taun 2026, makarya kanggo mbenerake ramalan kang kliru ngenani tanggal 18 Juli 2020. Pakaryane ing bab iki jumbuh karo pakaryane Josiah Litch anggone nindakake pambeneran tumrap tanggal 11 Agustus 1840, lan pakaryane Samuel Snow anggone ngenali tanggal 22 Oktober 1844. Pambenerane Litch nguwatake pawarta malaekat kapisan, lan pakaryane Snow nguwatake pawarta malaekat kapindho. Panguwatan pawarta malaekat kapisan lan kapindho dadi pralambang panguwatan pawarta malaekat katelu. Sipat-sipat khas saka pawarta kapisan lan kapindho kagambar ing pawarta katelu minangka gabungan saka pawarta bilai kang asipat eksternal lan pawarta internal arupa panguwuh ing wayah tengah wengi ing pasemon bab prawan sepuluh.
Ing panrapan pameca kang kapérang dadi telu, panrapan kapisan lan katelu, kang uga minangka wiwitan lan pungkasan, bakal nduwèni ciri-ciri kang sajajar. Bubar iki, sawijining sadulur wis miyak sawetara kayektèn kang magepokan karo bilai kapisan ing Wahyu bab sanga, kang, menawa ditrapaké miturut prinsip Alfa lan Oméga, nuduhaké sawijining pangukuhan liyané kang ngemu teges jero tumrap “lindhu” ing Wahyu bab sewelas. Undhang-undhang dina Minggu ing Amérika Sarékat iku “lindhu” kang sapisanan kaleksanan ing Révolusi Prancis nalika Prancis, kang dadi salah siji saka sepuluh bangsa kang mujudaké tatanan profètis Roma kang nyembah brahala ing kitab Danièl, diruntuhaké. Mulané, bab sewelas mratélakaké yèn saprasepuluh pérangané kutha iku rubuh.
Lan ing jam iku uga ana lindhu gedhé, lan saprasepuluhing kutha ambruk, lan sajroning lindhu iku wong pitung èwu padha tiwas; dene sisane padha kagèt banget lan ngluhuraké Gusti Allahing swarga. Wahyu 11:13.
Sanalika sawisé ayat iki, Islam saka bilai katelu rawuh.
Bebaya kapindho wis kliwat; lan lah, bebaya katelu tumeka kanthi enggal. Wahyu 11:14.
Para pelopor ngarep-arep bilih “bilai ingkang kaping tiga” badhé enggal ngetutaké bilai ingkang kaping kalih, nanging tembung ingkang dipunjarwakaken dados “enggal,” tegesipun dumadakan lan boten kinira, ingkang dados ciri khas serangan dadakanipun Islam. Bilai ingkang kaping tiga boten badhé dumugi ing tanggal 22 Oktober 1844 kados ingkang dipunduga déning para pelopor, nanging nalika bilai punika dumugi, kadadosanipun badhé “dumadakan lan boten kinira,” kados ingkang kelampahan ing 9/11, mila nandhani wiwitaning pemeteraian tumrap satus patang puluh sekawan èwu, ingkang mungkasi sakedhap sadèrèngipun lindhuing angger-angger Minggu.
“Lindhu” saka hukum Minggu iku minangka gonjang-ganjinging kéwan “bumi”, lan nalika 9/11 dumugi, Sister White nedahaké bilih Pangéran jumeneng kanggo “nggonjang-ganjing bumi kanthi nggegirisi.” Ing wiwitaning panyegelan lan ing pungkasané, kéwan bumi iku digonjang-ganjing, mulané ana “lindhu gedhé.”
“Bab iki durung tau dakucapaké. Aku wis ngucap, nalika aku ndeleng gedhong-gedhong gedhé lagi dibangun ana ing kana, tingkat demi tingkat, ‘Pemandhangan kang nggegirisi apa sing bakal kelakon nalika Pangéran jumeneng kanggo ngguncang bumi kanthi nggegirisi! Banjur tembung-tembung ing Wahyu 18:1–3 bakal kaleksanan.’” Review and Herald, July 5, 1906.
Gusti “jumeneng” nalika wonten éwah-éwahan ing pakaryan dispensasionalipun, kados ingkang kalampahan nalika Stefanus dipunbandhemi séla saha ing tanggal 22 Oktober 1844, nalika pangadilan tumrap tiyang-tiyang ingkang sampun pejah dipunwiwiti. Nalika pangadilan tumrap tiyang-tiyang ingkang gesang dipunwiwiti ing tanggal 9/11, Gusti jumeneng malih, lajeng Panjenenganipun ngoreg kéwan saking bumi, kados ingkang badhé dipuntindakaken déning Panjenenganipun ing wekasanipun panyegelan tumrap tiyang satus sekawan dasa sekawan èwu, nalika Panjenenganipun ngalihaken pakaryan dispensasionalipun saking pasamuwanipun dhateng pepanthanipun ingkang sanès, inggih punika tiyang-tiyang ingkang taksih wonten ing Babilon.
Ingkang sampun dipunpanggihaken déning sadhèrèk Daniel inggih punika ciri-cirinipun bilai kapisan ingkang jumbuh kaliyan paseksèn bab “lindhu ageng” ing bab sewelas, laras kaliyan sajarah saha pangertosanipun para pelopor bab sajarah ingkang mujudaken kasembadanipun bilai kapisan.
Lan malaékat kang kaping lima muni kalasangkane, lan aku weruh ana lintang tumiba saka swarga menyang bumi; lan marang dhèwèké kaparingaké kunci jugangan tanpa dhasar. Lan dhèwèké mbukak jugangan tanpa dhasar iku; banjur munggah kumelun saka jugangan mau, kaya kumeluning pawon gedhé; lan srengéngé sarta hawa dadi peteng marga saka kumeluning jugangan iku. Lan saka ing kumelun mau metu walang marang bumi; lan marang wong-wong mau kaparingaké kakuwasan, kaya kalajengking-kalajengking ing bumi duwé kakuwasan. Lan marang wong-wong mau dipréntahaké supaya aja ngrusak suket ing bumi, utawa samubarang kang ijo, utawa wit apa waé; nanging mung manungsa-manungsa kang ing bathuke ora duwé meterai Allah. Wahyu 9:1–4.
Para pelopor kanthi leres nerapake ayat-ayat punika dhateng sajarah ingkang ngenalaken Mohammed, ingkang miyos ing taun 570, nyawijèkaké suku-suku ing taun 606, nampi wahyu kapisan ing taun 610, hijrah dhateng Madinah ing taun 622, miwiti peperanganipun ing taun 624, lan séda ing taun 632. “Sumur tanpa dhasar” sacara profetis nggambaraken wujud panyingkaping Sétan ingkang énggal, nanging Mohammed miwiti saking Arabia, ingkang ugi katelah sumur tanpa dhasar amargi ara-ara samun ingkang amba.
Mohammed dados ratu kenabian, utawa kaya dene piyambakipun sinebat, “sang ingkang saged dipunpitadosi,” ing taun 606, nalika piyambakipun ngrampungaken pasulayan ing antawisipun manéka warna suku ingkang sami ngadhepi kasangsaran bab sinten ingkang kenging kalodhangan ngasta bali watu landhesan “watu ireng” Kaaba. Kaaba punika satunggaling bangunan awujud kubus (awit saking punika nama “Kaaba,” ingkang tegesipun “kubus” wonten ing basa Arab) ingkang mapan wonten ing tengah-tengah Masjid Agung Mekah ing Arab Saudi. Dhuwuré kirang langkung 43 kaki, ambané sewelas kaki lan dawane 10 kaki, kabangun saking granit lan marmer, kanthi tutup kain sutra lan katun warna ireng ingkang nutupi. Kaaba punika sampun wonten suwé sadèrèngipun Muhammad, lan miturut tradhisi Islam, wiwitanipun dipunbangun déning Abraham lan putranipun Ismail minangka griya pangibadah tumrap Gusti Allah ingkang tunggal (Allah). Sadangunipun abad-abad, papan punika saya kapenuhan brahala-brahala lan dipunginakaken minangka papan suci kapir déning suku-suku Arab.
Ka'bah punika pusat rohanining jagad Islam—sawijining bangunan prasaja lan kuna ingkang nglambangaken tauhid, persatuan, lan sesambetan antawisipun iman Abrahamik lan Islam. Umat Islam boten nganggep punika minangka “griyanipun Allah” ing teges harfiah, nanging langkung dados titik puser ibadah ingkang katetepaken dening Allah piyambak. Tumindakipun Muhammad ing mangsa nalika Ka'bah sampun karusak lajeng kabangun malih, punika papan wiwitanipun kapemimpinanipun.
Banjir bandhang ngrusak Ka'bah, lan suku Quraisy banjur mbangun maneh. Nalika wis tekan wekdalé kanggo nglebokaké maneh Watu Ireng (Hajar al-Aswad) ing pojoké, klan-klan kang béda padha pasulayan babagan sapa kang pantes oleh pakurmatan iku. Wong-wong mau sarujuk yèn wong sabanjuré sing mlebu ing papan iku bakal mutusaké. Muhammad mlebu, lan piyambakipun ngrampungaké pasulayan mau kanthi kawicaksanan: Panjenengané nempatké Watu Ireng mau ing sadhuwuring kain, banjur ndhawuhi supaya ana wakil saka saben klan ngangkat bebarengan, nggawa bebarengan, lan sawisé iku piyambakipun dhéwé masangaké ing panggonané. Kedadéan iki ndadèkaké panjenengané olèh pakurmatan gedhé lan gelar Al-Amin (“kang Bisa Dipracaya”) ing antarané wong-wong Mekah. Iki minangka salah siji saka prastawa-prastawa pra-kenabian kang wigati sing disorot ing akèh garis wektu. “Watu Ireng” iku minangka watu pojok dhasar kang dipasang déning Mohammed, kang dadi ratu kenabian tumrap Islam. Watu pojok dhasar ireng iku minangka pamalsuan kang cetha tumrap Kristus (watu pojok dhasar kang sejati), lan rusaking omah Ka'bah sawisé pirang-pirang taun amargi mlebu lan ditetepaké brahala-brahala uga dirampungaké déning Mohammed.
Sasampunipun kaum Quraisy nglanggar Prajanjian Hudaybiyyah, Muhammad maju dhateng Makkah kaliyan bala tentara kirang langkung 10.000 tiyang Muslim. Kutha punika nyerah kanthi perang ingkang sakedhik sanget. Muhammad lajeng mlebet dhateng Ka‘bah, ngrusak 360 brahala ingkang wonten ing salebetingipun, lan ngladosi malih papan suci punika kanggé pangibadah dhateng Gusti Allah ingkang tunggal (Allah). Mekaten, Muhammad, raja Islam, mapanaké watu penjuru, lan Panjenenganipun nyucekaken Padaleman Suci saking penyembahan brahala.
Ing kitab Wahyu ana telung panguwasa kang metu saka jurang tanpa dhasar, lan saben panguwasa mau nggambarake Kristus palsu. Sétan, naga iku, ngupaya dadi kaya Kang Mahaluhur, lenggah ing dhampar lan ing pasamuwan kagungané Panjenengané.
Heh, Lucifer, putraning ésuk, kapriye kowé wus rubuh saka swarga! Kapriye kowé wus kabanting tumeka ing bumi, kowé kang ngasoraké para bangsa! Awit ing sajroning atimu kowé wus ngandika, Aku bakal munggah menyang swarga, aku bakal ngluhuraké dhamparku ngungkuli lintang-lintangé Gusti Allah; aku uga bakal lenggah ana ing gunung pasamuwan, ing pojok sisih lor; aku bakal munggah ngungkuli dhuwuré méga-méga; aku bakal dadi kaya Kang Mahaluhur. Nanging kowé bakal katurunaké menyang naraka, menyang pojok-pojoké jugangan. Yesaya 14:12–15.
Naga ateisme metu saka jugangan tanpa dhasar ing Wahyu sewelas, lan kéwan saka Katulik munggah saka jugangan tanpa dhasar nalika tatu patié waras.
Kéwan galak sing sira deleng iku biyèn wus ana, lan saiki ora ana; lan bakal munggah saka jurang tanpa dhasar, sarta tumuju marang karusakan: lan wong-wong kang manggon ana ing bumi bakal padha gumun, yaiku wong-wong kang jenengé ora katulis ana ing kitab kauripan wiwit dhasaring jagad, nalika padha nyumurupi kéwan galak iku, sing biyèn wus ana, lan saiki ora ana, nanging satemené ana. Wahyu 17:8.
Kéwanipun Katulik munggah dhateng dhamparing bumi nalika angger-angger dina Minggu katetepaké nalika satunggaling pakempalan rangkep tiga dipunwujudaké. Kados déné naga, Katulik ngakeni dhirinipun dados Allah, kados ingkang kanthi cetha sanget sampun dipunmangertosi déning Paulus.
Aja nganti ana wong ngapusi kowé kanthi cara apa waé; awit dina iku ora bakal teka, kajaba luwih dhisik ana pambrontakan saka iman, lan manungsa duraka iku kawedharaké, yaiku putraning karusakan; kang nentang lan ngluhuraké awaké dhéwé ngungkuli sakèhé kang sinebut Allah, utawa kang disembah; nganti dhèwèké kaya déné Allah lenggah ana ing Pedalemané Allah, lan ngetingalaké awaké dhéwé manawa dhèwèké iku Allah. 2 Tesalonika 2:3, 4.
Kayadéné naga, kéwan galak saka agama Katulik iku antikristus; loro-loroné padha ngaku minangka Gusti Allah, lan karusakan pungkasané loro-loroné magepokan karo paseksèn bab loro-loroné ing Kitab Suci, awit naga diudhunaké menyang naraka, déné kéwan galak iku putraning kabinasan. Kabinasan iku karusakan pungkasan.
“Tekad antikristus kanggo nindakaké pambrontakan sing diwiwiti déning dhèwèké ing swarga bakal terus makarya ana ing anak-anak durhaka.” Testimonies, jilid 9, 230.
“Liwat paus Roma, pakaryan kang padha uga wis katindakaké ing bumi kéné kaya kang wis katindakaké ana ing pelataran swarga sadurungé pangeran pepeteng katundhung metu. Sétan ngupaya mbeneraké angger-anggeré Allah ana ing swarga, lan nyedhiyakake owah-owahan miturut panemune dhéwé. Panjenengané ngluhuraké pangadilane dhéwé ngungkuli pangadilané Sang Nitahaké, lan ngedegaké karsané ing sadhuwuré karsané Yéhuwah, lan kanthi mangkono sajatiné mratelakaké manawa Allah iku bisa kliru. Paus uga lumaku ing dalan kang padha lan, kanthi ngakoni yèn dhèwèké ora bisa kliru, ngupaya nyelaraské angger-anggeré Allah supaya cocog karo gagasan-gagasane dhéwé, awit dhèwèké ngira yèn bisa mbeneraké kaluputan-kaluputan kang miturut panemune katon ana ing pranatan lan dhawuh-dhawuhé Pangéraning swarga lan bumi. Sajatiné dhèwèké kandha marang jagad, Aku bakal maringi kowé angger-angger kang luwih becik tinimbang angger-anggeré Yéhuwah. Iku minangka pangina kang gedhé banget tumrap Allahing swarga!” Signs of the Times, November 19, 1894.
Islam, kang diwakili dening Mohammed ing sajarah abad kapitu, uga metu saka jurang tanpa dhasar nalika kunci kang diwenehake marang Mohammed diputer. Nalika jurang mau dibukak, metu “keluk” kang ndadekake srengenge lan awang-awang dadi peteng. Para pangrintis kanthi bener ngenali manawa “kunci” kang mbukak jurang mau yaiku Perang Nineveh.
Nalika kita nyinaoni telung ayat kapisan ing Wahyu bab sanga kanthi lelandhesan pangerten para pelopor ing konteks telung panrapaning wangsit, kita nemokake manawa ciri-ciri profetis ing ayat-ayat kasebut, kang makili bilai kapisan, dadi pralambang tumrap ciri-ciri profetis saka bilai katelu kang teka “enggal” nalika dumadine lindhu gedhe. Undhang-undhang dina Minggu dipralambangake dening paprangan Niniwe.
Pétrus tanggung jawab kanggo mbenerake ramalan palsu bab bal-balan geni ing Nashville, lan dheweke ngakoni manawa penerapan sing bener tumrap pepéling Ellen White bab bal-balan geni sing tumiba ing Nashville nandhani wiwitané “karusakané éwonan kutha sing meh kabèh wus kaulungaké marang pangibadah brahala.”
Bal-bal geni ing Nashville nandhani wiwitaning sawijining mangsa karusakan tumrap kutha-kutha, lan uga nandhani wiwitaning panyiaran pawarta panguwuh tengah wengi kang cekak. Pawarta iku diwiwiti kanthi serangan kang ora kaduga saka Islam, lan mangsa iku dipungkasi kanthi serangan kang ora kaduga saka Islam nalika dumadiné lindhu gedhé. Mangsa panyiaran panguwuh tengah wengi nandhani pungkasaning mangsa panyegelan tumrap wong satus patang puluh papat èwu, kang diwiwiti kanthi serangan kang ora kaduga saka Islam ing tanggal 9/11.
Panyegelan marang wong satus patang puluh papat ewu iku banjur diwiwiti laras karo alur Balaam lan kuldi, ing kono ana telung gebugan kang tekan pucuke ing undhang-undhang dina Minggu, nanging ing kono serangan kang ora dikira-kira kang kapindho nyakup tanggal 7 Oktober 2023 marang tanah mulya kuna lan sabanjure ing bal-bal geni ing Nashville. Sakabehing alur kasebut padha laras, lan Peter mangerteni manawa pambukane segel bebener-bebener iki, kang digambarake lumantar wong mawa sikat pangresik rereged kang nglumpukake sesotya kang pating slebar lan nguncalake sesotya mau menyang pethi, iku pakaryane Singa saka taler Yehuda.
Singa Yehuda ngenali manawa pesen Nashville saka Peter sing wis dibenerake iku dumadi ing jaman pungkasaning panyegelan wong satus patang puluh papat ewu, kang diwakili ana ing sajarah kaumpetan saka ayat patang puluh Daniel sewelas, lan luwih mligi ana ing pérangan sajarah kaumpetan kang diwakili ana ing ayat sewelas nganti limalas saka pasal kang padha. Ing ayat-ayat mau, perang Raphia lan perang Panium nuntun marang hukum Minggu ing ayat nembelas, kang diwakili déning perang Actium. Nalika perang Panium gabung karo perang Actium ana ing hukum Minggu, perang Nineveh uga dibalèni manèh.
“kunci” kang kaparingaké marang Mohammed, rajané Islam, kang jenengé ora mung dadi wataké Islam, nanging uga panggonan karusakan kang ditandhani déning perang Nineveh. Jenengé sang raja “ing basa Ibrani yaiku Abaddon,” lan “ing basa Yunani jenengé Apollyon.” Basa Yunani lan Ibrani nekanaké Prajanjian Lawas lan Prajanjian Anyar sarta mulangaké marang kita yèn Abaddon tegesé “panggonan karusakan” lan Apollyon tegesé “sang karusak.” Ing ayat kaping sewelas saka Wahyu sanga, raja ing ndhuwuré Islam iku Mohammed, nanging uga “malaékat jurang tanpa dhasar,” yaiku Iblis. Kaya déné paus iku antikristus minangka tangan tengené Iblis ing bumi, Mohammed uga dikendhalèkaké kanthi langsung déning Iblis, malaékat jurang tanpa dhasar.
Nalika hukum Minggu ditetepaké, uni rangkep telu dipaksakaké marang donya lan tatu matèni sing tau diwènèhaké marang kapausan ing taun 1798, kanthi mangkono nandhani pungkasané Jaman Peteng, mari. Nalika tatu matèni iku mari, mangsa kapindho saka Jaman Peteng tekan, lan ing lindhu gedhé yaiku hukum Minggu, Islam muter anak kunci lan kumelun kaya saka pawon peleburan nutupi srengéngé lan lintang-lintang, nalika pepeteng bali manèh. Peperangan Niniwe kaulangi ing hukum Minggu, awit iku kunci sing ndadèkaké mangsa kapindho saka pepeteng. Ana ing kono murtad nasional diterusaké déning karusakan nasional. Ana ing kono “despotisme aktif” ngasta panguwasa kanthi kebak, awit kumelun Islam sing ndadèkaké peteng srengéngé lan lintang-lintang ing peperangan Niniwe iku kaya pawon peleburan sing murub. “Pawon peleburan sing murub” iku sawijining unsur saka prajanjiané Gusti Allah karo Abraham.
Lan kelakoné, nalika srengéngé wis surup lan wus peteng, lah ana pawon kang asep lan obor kang murub, kang lumaku ana ing antarané pisahan-pisahan mau. Purwaning Dumadi 15:17.
Pawon geni kang kumelun sing lumaku ana ing antarané pisungsung-pisungsung prajanjiané Abram iku nandhakaké pangawulan ana ing Mesir, kaya sing dipratandhakaké ing ayat kaping telulas.
Lan Panjenengané ngandika marang Abram, “Ngertènana temenan yèn turunmu bakal dadi wong manca ing sawijining nagara kang dudu duwèké dhéwé, lan bakal ngabdi marang wong-wong ing kana; sarta wong-wong mau bakal nandhesi turunmu patang atus taun.” Purwaning Dumadi 15:13.
Sawijining “pawon geni kang murub,” kayadéné pawon geniné Nebukadnezar ing kitab Daniel bab telu, nglambangaké kahanan kabanda lan dadi batur tukon, kaya kahanan kang dialami déning Sadrakh, Mesakh lan Abednego.
“Nanging kaya lintang-lintang ing cakrawala amba kang lumaku ana ing dalan sing wis katetepake kanggo dheweke, ancangan-ancanganing Allah ora ngerti kesusu lan ora ngerti tundha. Lumantar pralambang pepeteng gedhe lan pawon kang ngepul, Allah wus mratelakake marang Abraham bab kaanané Israèl dadi batur-tukon ana ing Mesir, lan wus ngumumake manawa wektu anggoné padha manggon ana ing kono iku bakal patang atus taun. ‘Sawisé kuwi,’ pangandikané, ‘wong-wong mau bakal metu kanthi gadhahan kang akeh banget.’ Purwaning Dumadi 15:14.” The Desire of Ages, 33.
Nanging Sang Yehuwah wis njupuk kowé, lan ngirid kowé metu saka pawon wesi, iya saka Mesir, supaya kowé dadi umat pusakané, kaya kahanané kowé ing dina iki. Deuteronomy 4:20.
Kumelun sing ndadèkaké srengéngé lan rembulan dadi peteng nalika kunci perang Niniwe diputer, nandhakaké panganiaya sing wiwit kanthi tenanan nalika hukum Minggu ditetepaké. Mangkono, panganiaya ing Jaman Peteng banjur kaulang manèh. Para perintis kanthi bener ngenali yèn perang Niniwe iku “kunci” sing nggawa Islam mlebu ing sajarah kenabian minangka bilai kapisan ing taun 627. Perang iku dumadi antarané Roma lan Persia, lan iku nglambangaké kamenangan kanggo Roma, nanging kamenangan iku kalebu sing diarani kamenangan Pirus. Yaiku kamenangan sing satemené malah ngrugèkaké pihak sing menang. Ukara mau asalé saka sawijining kamenangan déning raja Pirus saka Epirus. Sawisé rong peperangan nglawan wong Roma (Heraclea ing 280 SM lan Asculum ing 279 SM), dhèwèké ngalahaké bala tentara Roma nanging kelangan pérangan sing gedhé banget saka pasukané dhéwé. Miturut legenda, banjur dhèwèké ngandika, “Menawa ana siji kamenangan kaya mangkéné manèh, kita bakal sirna.”
Peperangan ing Nineveh iku sawijining kamenangan strategis tumrap Roma, nanging sawisé peperangan iku rampung, Roma lan Persia padha-padha wis ora nduwèni kakuwatan kanggo mbendung gempuran Islam kanthi èfèktif ing wektu sabanjuré. Persia iku Amerika Serikat lan Roma iku kepausan ing panggenepan peperangan ing Nineveh ing jaman modhèren. Medo-Persia minangka kakuwatan kang nduwèni sungu loro nggambaraké kakuwatan Amerika Serikat kang nduwèni sungu loro. Nalika tekan mangsané undhang-undhang dina Minggu, Amerika Serikat mung awujud sungu siji, amarga ing proses tumuju marang undhang-undhang dina Minggu, recané kéwan iku wis kawangun, lan pambentukané iku dumadi saka panyawijèn sungu loro mau dadi siji. Ing Daniel bab wolu, ana sungu loro kang nggambaraké Kakaisaran Medo-Persia, lan sungu Persia iku thukul kèri dhéwé.
Banjur aku ngangkat mripatku, lan weruh, lan lah, ana wedhus gèmbèl lanang ngadeg ing ngarepé kali, kang duwé rong sungut; lan loro sungut iku dhuwur; nanging siji luwih dhuwur tinimbang sijiné, lan sing luwih dhuwur iku metu pungkasan. Daniel 8:3.
Loro sungu Amerika Serikat, yaiku Republikanisme lan Protestanisme, manunggal dadi siji nalika gréja lan nagara padha sesarengan mbentuk gambar kéwan galak mau. Pambentukan iku kasampurnakaké kanthi jangkep nalika tandha kéwan galak mau dileksanakaké lumantar undhang-undhang Minggu. Iki nandhani yèn Amerika Serikat ing sajroning undhang-undhang Minggu iku sejatiné mung Persia. Persia dikalahaké déning Roma ana ing paprangan Nineveh. Kepriyé Roma ngalahaké Persia iku duwé teges wigati sacara sajarah, awit saka manuver-manuver Heraclius, Kaisar Roma.
Kanthi cekak, Heraclius nglaksanakake sawijining serangan kejutan, dudu serangan maju langsung kanthi terang-terangan. Upayane kanggo nggayuh unsur kejutan iku kacathet ing sajarah. Unsur kejutan kasebut kalebu kaputusane kanggo nyerang nalika mangsa adhem, sawijining prakara kang ora lumrah ing jaman sajarah iku, nanging prakara iku ora mung nganti ing kono. Heraclius miwiti invasiné ing pertengahan September 627 saka lor (pagunungan dhuwur Armenia). Tinimbang ngliwati rute kang diarep-arep, yaiku terus mangidul langsung menyang ibukutha Persia, Ctesiphon, dhèwèké malah njupuk lintasan amba kanthi obah mangétan-kidul ing sadawaning wewengkon tapel wates (kira-kira tapel wates Turki-Iran jaman saiki). Banjur dhèwèké ngowahi arah mangidul lan mangulon, nyabrang Kali Great Zab tanggal 1 Desember 627. Kanthi mangkono, wadya-balané mapan ana ing Dataran Tinggi Nineveh (ing gisik wétan Kali Tigris), cedhak reruntuhan Nineveh kuna. Obahing pasukan iki, miturut patokan pasukan Persia, lumaku saka kidul menyang lor—sabaliké saka sing dikarepaké déning wong Persia. Wong Persia nyana manawa dhèwèké bakal terus meksa maju mangidul menyang Ctesiphon. Kahanan iki ndadèkaké panglima Persia, Rhahzadh, kecelik lan kapeksa ngoyak Heraclius menyang tlatah kang ora nguntungaké. Bab iki maringi kalodhangan marang wong Romawi kanggo milih papan perang ing dhataran cedhak Nineveh. Manuver iki nyegah wong Romawi supaya ora kepéngpet ing antarane pasukan Persia lan maringi dalan uwal menawa dibutuhaké. Digandhèngaké karo pedhut ing dina peperangan lan siasat mundur palsu nalika paprangan lumaku, ana pirang-pirang lapisan unsur kejutan. Invasi mangsa adhem kang kendel iki lan rute ngepung saka sisih jero nganti tekan tlatah Persia dianggep minangka salah siji saka prestasi militèr Heraclius kang paling agung. Prakara iki mbiyantu ngrubuhake kapercayan Persia lan maringi sumbangan gedhé tumrap kamenangan pungkasan wong Romawi ing perang dawa kasebut.
“Ing perang ing Ninewe, kang ditandhingaké kanthi sengit wiwit suruping wengi nganti jam kaping sewelas, wolulikur panji-panji, saliyané kang bisa uga pecah utawa suwek, direbut saka wong-wong Persia; pérangan kang paling gedhé saka wadya-balané padha diremuk dadi pecahan, lan para pamenang (wong-wong Romawi), ndhelikaké kapitunané dhéwé, ngliwati wengi ana ing paprangan. Kutha-kutha lan karaton-karaton Asyur kawukak sapisanan tumrap wong-wong Romawi.”
“Kaisar Romawi ora dadi kakuwatané saya kukuh déning panaklukan-panaklukan kang digayuhé; lan ing wektu kang padha, sarta lumantar sarana kang padha, wis kabukak dalan tumrap wong Sarasen kang cacahé akèh saka Arabia, kaya walang saka wewengkon kang padha, kang, nalika nyebarake ing sajroning lakuné kapitadosan Mohammedan kang peteng lan ngapusi, kanthi cepet nutupi saindenging karajan Persia lan karajan Romawi.
“Gambaran kang luwih pepak ngenani kasunyatan iki ora bisa diarep-arep saliyané kang diwènèhaké ana ing tembung-tembung panutuping bab saka Gibbon, saka ing kono cuplikan-cuplikan sadurungé iki dijupuk. ‘Sanadyan sawijining wadyabala kang menang wis kabentuk ana ing sangisoré panji Heraclius, upaya kang ora lumrah iku katoné malah ngentèkaké tinimbang nglatih kakuwatané. Nalika sang kaisar nggayuh kamenangan ing Konstantinopel utawa Yerusalem, sawijining kutha cilik kang ora kawentar ana ing tapel wates Siria dijarah déning wong Saracen, lan wong-wong mau ngremuk dadi cecag sawatara pasukan kang maju kanggo nulungi kutha iku,—prakara kang lumrah lan remeh, saupama dudu pambukaning sawijining revolusi gedhé. Para rampog iki iku para rasulé Mohammed; kawanié kang nggegirisi wis metu saka ara-ara samun; lan ing wolung taun pungkasaning pamaréntahané, Heraclius kelangan marang wong Arab propinsi-propinsi kang padha, kang biyèn wis direbuté manèh saka tangané wong Persia.’
“‘Roh penipuan lan semangat kang nggegirisi, kang papan padunungane dudu ana ing swarga,’ wus dililakaké uwal ana ing bumi. Sumur tanpa dhasar iku mung mbutuhake sawijining kunci kanggo mbukak, lan kunci iku yaiku ambruké Chosroes. Dhèwèké kanthi ngremehaké wis nyuwek layangé sawijining warga Mekah kang ora misuwur. Nanging nalika saka ‘sumunar kamulyané’ dhèwèké tumiba menyang ‘menara pepeteng’ kang ora bisa ditembus déning mripat, jeneng Chosroes dumadakan arep liwati menyang kalalèn ana ing ngarepé jeneng Mohammed; lan rembulan sabit iku kaya mung nunggu wektu munggahé nganti lintang iku tiba. Chosroes, sawisé kalah babar-pisan lan kelangan kakaisarané, dipatèni ing taun 628; lan taun 629 ditandhani déning ‘panaklukan Arabia,’ lan ‘perang kapisané wong Mohammedan nglawan kakaisaran Rum.’ ‘Lan malaékat kaping lima muni kalasangka, lan aku weruh sawijining lintang tiba saka swarga menyang bumi; lan marang dheweke kaparingaké kunci sumur tanpa dhasar. Lan dhèwèké mbukak sumur tanpa dhasar iku.’ Dhèwèké tiba menyang bumi. Nalika kakuwatan kakaisaran Rum wus entek, lan ratu gedhé saka Wétan mapan mati ana ing menara pepetengé, pangrampogan sawijining kutha cilik kang ora misuwur ing tapel wates Siria dadi ‘purwa saka sawijining revolusi kang gedhé banget.’ ‘Para rampog iku para rasulé Mohammed, lan kawigatening wani kang nggegirisi mau njebul saka ara-ara samun.’” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 495–497.
Peperangan Niniwe makili Roma modhèren ngrebut Amerika Sarékat nalika ukum Minggu, nanging iku kamenangan Pyrrhic, awit paukuman sing lumaku kanthi maju tumrap Roma wiwit nalika ukum Minggu.
Chosroes minangka pangarsaning Kakaisaran Persia, mula Persia, kang nggambaraké ambruké Amerika Serikat nalika undhang-undhang dina Minggu ditrapaké, iku kunci kang mbukak jurang tanpa dhasar nalika ambruké karajan kaping enem ing wangsit Kitab Suci. Bab iku nggambaraké undhang-undhang dina Minggu ing ayat nembelas, telung puluh siji, lan patang puluh siji ing Daniel bab sewelas, sarta ing Wahyu bab telulas ayat sewelas.
Pranenana komentar-komentaré pelopor Stephen Haskell ngenani ayat-ayat lan sajarah sing padha:
“Wong Arab, utawa wong Saracen, durung tau nindakake pangaribawa apa wae ing bumi. Ing sajarah bangsa-bangsa, wong-wong ara-ara samun sing mardika iki lumaku tanpa meh oleh kawigatèn. Agama Mohammedan nyawijèkaké suku-suku sing kasebar, lan ngutus wong-wong mau metu dadi para panakluk bangsa-bangsa. Majuning kanthi cepet sing ngancani gegaman Saracen iku akeh banget disebabaké déning pasulayan antarané wong Romawi lan Chosroes, pangarsa karajan Persia modern. Pasulayan iki njalari ambruké pihak sing pungkasan. Persia modern wis ngadeg kaya témbok pangalang, nahan kakuwatan Mohammed; nanging nalika kakuwatan iku ambruk, pangalang mau sirna, ‘sumur tanpa dhasar’ kabukak, lan wong Saracen mbebanjiri jagad. Nalika ‘sumur tanpa dhasar kabukak, metu kumelun kang nutupi pasuryané srengéngé.’ Gambaran iku kuwat banget, nggambaraké pangaruh peteng saka agama Mohammedan, nalika nyebar ing saindenging bumi.” Stephen Haskell, The Story of the Seer of Patmos, 164, 165.
Tembok pangalang ing sajarah Roma mau yaiku tembok pamisah antarané gréja lan nagara, kang disingkiraké nalika undhang-undhang dina Minggu ditrapaké. Ana lapisan makna liyané ing kamenangan Roma kang kudu ditebus kanthi kapitunan gedhé banget nalika ngalahaké Pèrsia ing paprangan Niniwé, amarga sadurungé wis ana paprangan Niniwé kang nggambaraké Alfa, déné paprangan taun 627 nggambaraké Oméga. Paprangan kang luwih dhisik iku dumadi ing taun 612 sadurungé Masèhi, watara sèwu rong atus taun sadurungé paprangan taun 627. Ing paprangan iku, Asyur dikalahaké déning konfederasi kang dumadi saka telung pihak, kang nandhani pungkasaning Kakaisaran Asyur.
A.T. Jones maringi katrangan babagan perang alfa ing Ninevé:
“Prakara-prakara ing pamaréntahan Asyur saya tumuju marang kahanan kang luwih ala, satemah ing taun 612 SM ana pambrontakan agung maneh saka telung nagara kang padha iku, ing wektu iki dipimpin déning Nabopolasar dhéwé. Pambrontakan iki kasil kanthi sampurna: Ninewe didadèkaké tumpukan reruntuhan; lan Kakaisaran Asyur kabagi dadi telung pérangan gedhé,—Media nyekel sisih lor-wétan lan lor kang paling adoh, Babil nyekel Elam lan sakabèhé tanah rata lan lebak-lebak Éfrat lan Tigris, lan Mesir nyekel sakabèhé wilayah ing sisih kulon Éfrat. Tanda panyegelan saka pasawijèn iki antarané Babil lan Media yaiku palakrama putriné ratu Media karo Nebukadnésar, putrané Nabopolasar. Ing nindakaké perané dhéwé ing pasawijèn nglawan Asyur iki, Firaun-Neko raja Mesir mangkat nglawan raja Asyur kanggo perang nglawan Karkemis ing pinggir Éfrat, nalika Raja Yosia saka Yehuda metu kanggo perang nglawan dhèwèké, lan katumpes ana ing Megido. Banjur, amarga kabèh wilayah sisih kulon iki dadi kagungan raja Mesir, mula nalika iku kanthi ngleksanani kedaulatané kang sah, kang dipikoleh lumantar panaklukan, dhèwèké nyopot Salum, putrané Yosia, saka kalenggahané minangka raja Yehuda, lan ngangkat Eliakim dadi raja Yehuda nggantèni dhèwèké, kanthi ngowahi jenengé dadi Yoyakim, sarta ngetrapaké pajeg marang tanah iku.” 1 Babad 3:15; 2 Para Raja 23:31–35.” A. T. Jones, Review and Herald, 15 Maret 1898.
Ing perang alfa ing Niniwe taun 612 SM, Kakaisaran Asyur tumeka ing wekasané, padha kaya karajan kaping enem ing ramalan Kitab Suci kang mungkasi ing undhang-undhang Minggu. Sing menang ing perang mau yaiku sawijining pasatuan telu: Babil, Mesir, lan Media. Ing peperangan ing mangsa iku Raja Yosia séda ing Megido, mangkono dadi pralambang Armagedon. Ing perang omega ing Niniwe taun 627, Islam saka bilai katelu diluwari nalika témbok pangayoman ing Konstitusi dibusak, kaya dene dipralambangaké, kaya kang dicathet Haskell ngenani Persia minangka “témbok panghalang” pangayoman kang dibusak bebarengan karo kalahé Persia. Patiné Raja Yosia ing Megido nandhani yèn perang Niniwe kang kapisan iku perang kang kapindho ing dina-dina pungkasan. Perang Niniwe kang pungkasan saka loro perang mau ing taun 627, nalika kunci diputer lan jugangan dibukak, iku kang kapisan ing dina-dina pungkasan, awit kang kapisan bakal dadi kang pungkasan. Perang Niniwe kang kapisan antarané Asyur lan pasatuan telu mau nuntun marang Armagedon. Mangsa Jaman Peteng kang kapindho diwiwiti kanthi perang Niniwe lan dipungkasi kanthi perang Niniwe.
Kasunyatan-kasunyatan ngenani kalasangka kaping lima, yaiku bilai kapisan ing Wahyu bab sanga, dimangertèni déning para pelopor minangka paseksèn sajarah kang paling cetha ing antarané sakabèhing pérangan ing kitab Wahyu. Uriah Smith ngandharaké kasunyatan kasebut mangkéné:
“‘AYAT 1. Lan malaékat kang kaping lima nyebul slomprèt, lan aku weruh ana lintang tumiba saka swarga menyang bumi; lan marang dhèwèké kaparingan kunci telenging jurang tanpa dhasar.’”
“Kanggo sawijining panerangan bab kalasangka iki, kita bakal maneh njupuk saka tulisanipun Pak Keith. Panulis iki kanthi trep ngandika: ‘Meh ora ana persetujuan kang sajajar mekaten antawisipun para juru-tafsir ngenani pérangan liya saka Kitab Wahyu kaya dene babagan panrapan kalasangka kaping gangsal lan kaping enem, utawa bilai kapisan lan kapindho, tumrap wong Saracen lan Turki. Prakara iki cetha sanget nganti meh ora bisa kalepatan dimangertèni. Tinimbang namung satunggal utawa kalih ayat kang mratélakakaken saben-saben, kabèh bab kasanga saka Kitab Wahyu, ing pérangan kang sami gedhéné, kapenuhan déning gambaran bab kaloroné.’ Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 495.
Pétrus ana ing Panium kanthi tanggung jawab kanggo mbeneraké pawarta bab bal-bal geni ing Nashville, lan lagi sepisanan katon yèn unsur-unsur bilai kapisan jumbuh kanthi sampurna karo unsur-unsur undhang-undhang dina Minggu kang bakal enggal teka. Sang Singa saka taler Yéhuda wis mbukak segel pangertèn iki, laras karo alur-alur pameca liyané kang sadurungé wis Panjenengané tetepaké. Para ahli sajarah bakal mènèhi paseksi bab wigatiné serangan dadakan kang dilancaraké déning Roma marang bangsa Pèrsia ing taun 627, lan nalika nindakaké mangkono, padha nyathet yèn manuver Heraclius ngubengi lan menyang samburiné Pèrsia ing mangsa adhem iku minangka siasat supaya tetep ndhelik nganti tekan wektuné serangan.
Sadhèrèk White maringi katrangan dhateng kita bilih Roma namung ngentosi “vantage ground,” lajeng piyambakipun badhé nyerang.
“Sabdaning Allah wis maringi pepeling bab bebaya sing wis ngancam cedhak; manawa iki ora digatekake, jagad Protestan bakal ngerti apa satemene ancas-ancasé Roma, mung nalika wis kasep kanggo uwal saka jebakan. Dheweke kanthi meneng-meneng lagi tuwuh ing kakuwasan. Piulang-piulangé lagi ngetokake pangaribawa ing balai-balai legislatif, ing gréja-gréja, lan ing ati-atiné manungsa. Dheweke lagi numpuk bangunan-bangunané sing luhur lan kukuh, ing papan-papan sing sesidhemané bakal diulangi panganiaya-panganiayané biyèn. Kanthi ndhelik lan tanpa dicurhaki dheweke lagi nguwatake pasukan-pasukané kanggo nglantarake ancasé dhéwé nalika tekan wekdalé kanggo nyerang. Kabeh sing dikarepaké mung papan kang nguntungaké, lan iki wis lagi diwènèhake marang dheweke. Ora suwé menèh kita bakal weruh lan bakal ngrasakake apa ancasé unsur Roma iku. Sapa waé sing bakal pracaya lan manut marang sabdaning Allah bakal kena cela lan panganiaya.” The Great Controversy, 581.
Kados déné Kaisar Heraclius, kapausan wis lumaku tumuju marang ancasé “kanthi ndhelik lan ora dikira-kira” minangka panggenepan saka Yesaya bab rong puluh telu, ing ngendi sundhalé Tirus dilalekaké sajroning sajarahing karajan kaping nem saka ramalan Kitab Suci. Serangan dadakan kang rahasia déning Heraclius iku nggambaraké donya kang nglalèkaké kapausan wiwit taun 1798 nganti tekan angger-angger Minggu. Baris ing dhuwuré baris, bilai kang kapisan makili bilai kang katelu lan kang pungkasan. Ing bilai kang kapisan ana sawijining pawartos panyatran kang diucapaké, kang uga selaras karo sajarah Islam lan mangsa panyegelan satus patang puluh papat ewu.
Lan dhawuh kaparingake marang wong-wong mau supaya aja ngrusak suketing bumi, utawa barang ijo apa bae, utawa wit apa bae; nanging mung wong-wong kang ora duwe meterai Allah ana ing bathuke. Lan marang wong-wong mau kaparingake manawa ora oleh matèni wong-wong iku, nanging supaya wong-wong iku disiksa limang sasi; lan siksahe kaya dene siksahe kalajengking, manawa nyengat wong. Lan ing dina-dina iku manungsa bakal ngupaya pati, nanging ora bakal nemokake; lan bakal kepéngin mati, nanging pati bakal mlayu saka dheweke. Wahyu 9:4–6.
Sadurungé kunci diputer ing perang Ninewe, yaiku hukum Minggu sing bakal enggal teka, wong satus patang puluh papat ewu iku wus kaségel. Ing wektu hukum Minggu, karusakaning kutha-kutha sing diwiwiti kanthi bola-bola geni saka Nashville digambaraké minangka mangsa “limang sasi,” nalika peperangan nggegirisi lan patumpahan getih kaping pindho déning kepausan diwiwiti minangka panggeneping wangsulan kang kaparingaké marang para martir ing Jaman Peteng ana ing segel kalima.
Lan nalika Panjenengane wus mbikak segel kang kaping lima, aku weruh ana ing sangisoring misbyah jiwa-jiwane para wong kang padha dipatèni marga saka pangandikané Allah lan marga saka paseksèn kang padha dicekel: Lan padha sesambat kanthi swara sora, pangucapé, Ngantos pinten dangu, Dhuh Pangéran, ingkang suci lan satuhu, Paduka dereng ngadili lan males getih kawula dhateng para wong kang manggon ana ing bumi? Lan saben wong saka antarané padha kaparingan jubah putih; sarta dipangandikakaké marang wong-wong mau, supaya padha ngaso dhisik sadhela manèh, nganti para kancané padha ngabdi sarta para saduluré, kang bakal dipatèni kaya déné wong-wong mau, wis kacukupan cacahé. Wahyu 6:9–11.
Para martir ing Jaman Pepeteng iku golongan kapisan kang dadi pralambange para martir Roma Modern sajrone krisis undhang-undhang dina Minggu. Sadurunge krisis iku teka, wong satus patang puluh papat ewu iku padha disegel, lan proses panyegelan kasebut diwiwiti ing 9/11 bebarengan karo tekane Islam saka bilai katelu lan panyipratan udan pungkasan. Nalika para martir ing Jaman Pepeteng kang kapisan padha takon kapan kepausan bakal diadili, wong-wong mau dikandhani yen bakal ana golongan martir kapindho nalika Jaman Pepeteng dibaleni, yaiku nalika kunci peperangan Niniwe kawujud ing wektu tekane undhang-undhang dina Minggu kang ora suwe maneh. Sadurunge golongan martir kapindho iku kawangun, wong satus patang puluh papat ewu iku padha disegel, lan mangsa panyegelan kang diwiwiti ing 9/11 iku katitik ing segel kalima, awit pacelathon kang kaandharake ing kono kapacak ing Wahyu bab enem, ayat SANGA nganti SEWELAS, saengga wiwitan lan pungkasane panyegelan ditandhani kanthi 9/11. Pungkasan iku miwiti karusakane Islam kaya kang kaandharake ing Wahyu SANGA, SEWELAS, lan wong-wong kang disegel bakal wis nggenepi pengalaman Daniel kang digambarake ing Daniel SANGA, SEWELAS.
Kita badhé nglajengaken prakawis-prakawis punika wonten ing artikel salajengipun.