Sajarah Sing Kapendem saka Ayat Patang Puluh - Nomer Patbelas

Lan aku mirsani, lan krungu ana malaekat mabur ana ing satengahing langit, ngandika kanthi swara sora, Bilai, bilai, bilai tumrap para kang manggon ing bumi, marga saka swara-swara kalasangka liyane saka malaekat telu, kang isih bakal muni! Wahyu 8:13.

Lan marang wong-wong mau diparingi yèn padha aja matèni wong-wong iku, nanging supaya wong-wong iku kasiksa limang sasi; lan kasangsarané kaya kasangsaraning kala, nalika nyengat manungsa. … Lan padha duwé buntut kaya kala, lan ana sengaté ana ing buntuté; lan kakuwasané iku kanggo ngrusak manungsa limang sasi. Wahyu 9:5, 10.

Mulané para malaékat papat mau banjur dibébasaké, kang wus kasiyapaké kanggo sajroning sajam, sedina, sewulan, lan setaun, supaya matèni saprateloné manungsa. … Lumantar telu iki saprateloné manungsa dipatèni, déning geni, lan déning kumelun, lan déning walirang, kang metu saka cangkemé. Wahyu 9:15, 18.

Lan wong-wong liyane sing ora dipatèni déning pageblug-pageblug iki, isih ora padha mratobat saka pakaryané tangané, supaya aja nyembah dhemit lan brahala-brahala saka emas, lan salaka, lan tembaga, lan watu, lan kayu, kang ora bisa ndeleng, ora bisa krungu, lan ora bisa mlaku; sarta padha uga ora mratobat saka patènan-patènané, utawa saka sihiré, utawa saka jinahe, utawa saka pencuriané. Wahyu 9:20, 21.

“Pesen kang kapisan lan kapindho kaparingaké ing taun 1843 lan 1844, lan saiki kita ana ing sangisoré pangumuman pesen kang katelu; nanging katelu pesen iku isih kudu diproklamasèkaké. Saiki iki padha wigatiné kaya sadurungé, manawa pesen-pesen mau kudu diwedharaké manèh marang wong-wong kang lagi ngupaya kayekten. Kanthi pena lan swara kita kudu nglantaraké pangumuman iku, kanthi nuduhaké urutané, lan panrapan wangsit-wangsit kang nuntun kita marang pesen malaékat kang katelu. Ora bisa ana pesen kang katelu tanpa kang kapisan lan kang kapindho. Pesen-pesen iki kudu kita aturaké marang jagad lumantar terbitan-terbitan lan khotbah-khotbah, kanthi nuduhaké ing runtuting sajarah kenabian prakara-prakara kang wis kelakon lan prakara-prakara kang bakal kelakon.” Selected Messages, buku 2, 104.

“Allah wus maringaké pesen-pesen Wahyu 14 papané ing runtutaning ramalan, lan pakaryané ora kena mandheg nganti tumeka ing pungkasaning sajarah bumi iki. Pesen malaékat kang kapisan lan kang kapindho isih dadi kayektèn kanggo jaman iki, lan kudu lumaku sejajar karo pesen iki kang ndhèrèk sabanjuré. Malaékat katelu ngumandhangaké pepélingé kanthi swara sora. ‘Sawisé prekara-prekara iki,’ pangandikané Yohanes, ‘aku weruh malaékat liyané tumurun saka swarga, kagungan pangwasa gedhé, lan bumi padhang marga saka kamulyané.’ Ing pepadhang iki, pepadhangé kabèh telung pesen iku kaimpun dadi siji.” The 1888 Materials, 803, 804.

“Pangéran badhé ngukum jagad iki merga pialané. Panjenengané badhé ngukum badan-badan agama merga padha nampik pepadhang lan kayektèn sing wis kaparingaké marang wong-wong mau. Pesen gedhé, kang nyawijèkaké pesené malaékat kapisan, kapindho, lan katelu, kudu diparingaké marang jagad. Iki kang kudu dadi bebaning pakaryan kita.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, jilid 7, 950.

“Malaékat sing manunggal ing pangumumaning pekabaran malaékat katelu iku bakal madhangi saindenging bumi kanthi kamulyané. Ing kéné kasorot sadurungé sawijining pakaryan kang jembaré nglimputi jagad kabèh lan kakuwatané ngédab-édabi. Gerakan Advent taun 1840–44 iku minangka pawujudan kang mulya saka panguwasané Allah; pekabaran malaékat kang kapisan digawa menyang saben panggonan misi ing saindenging jagad, lan ing sawatara nagara ana minat agama kang paling gedhé kang tau kasaksènan ing nagara endi waé wiwit jaman Reformasi abad kaping nembelas; nanging kabèh iku bakal kasileban déning gerakan kang gagah prakosa ing sangisoré pepènget pungkasan saka malaékat katelu.

“Pakaryan iku bakal padha karo pakaryan ing Dina Pentakosta. Kaya dene ‘udan wiwitan’ kaparingake, lumantar kacurahaning Roh Suci ing wiwitaning Injil, supaya njalari wiji kang aji tuwuh munggah, mangkono uga ‘udan pungkasan’ bakal kaparingake ing panutupé kanggo matengake panèn. ‘Mangkono kita bakal wanuh, manawa kita ngudi supaya wanuh marang Pangeran Yehuwah: miyosé wis katetepake kaya wayah ésuk; lan Panjenengané bakal rawuh marang kita kaya udan, kaya udan pungkasan lan udan wiwitan marang bumi.’ Hosea 6:3. ‘Mulane padha bungaha, hé para putrané Sion, lan padha bungaha ana ing Pangeran Yehuwah Gusti Allahmu: awit Panjenengané wis maringi marang kowé udan wiwitan kanthi cukup, lan Panjenengané bakal nurunake kanggo kowé udan, yaiku udan wiwitan lan udan pungkasan.’ Joel 2:23. ‘Ing dina-dina pungkasan, mangkene pangandikané Allah, Aku bakal nyurahi Roh-Ku marang sakabehing manungsa.’ ‘Lan bakal kelakon, saben wong kang nyebut asmané Gusti bakal kapitulungan rahayu.’ Kisah Para Rasul 2:17, 21.”

“Pakaryan agung Injil iku ora bakal dipungkasi kanthi pepakaring panguwasa Allah kang luwih sathithik tinimbang kang nandhani wiwitane. Ramalan-ramalan kang kasampurnakake sajrone kacurahan udan wiwitan nalika pambukaning Injil, bakal kasampurnakake maneh sajrone udan pungkasan nalika panutupane. Ing kene ana ‘wektu-wektu pangrengkuhan’ kang dinanti-denanti dening rasul Pétrus nalika dhèwèké ngandika: ‘Mulané padha mratobata lan mbalika, supaya dosa-dosamu kabusak, nalika wektu-wektu pangrengkuhan bakal teka saka ngarsané Gusti; lan Panjenengané bakal ngutus Gusti Yésus.’ Kisah Para Rasul 3:19, 20.” The Great Controversy, 611.

Lan Yakub nimbali para putra-putrané, lan ngandika, “Kowé padha nglumpuk, supaya aku bisa nyritakaké marang kowé apa kang bakal kalakon marang kowé ing dina-dina wekasan. Padha nglumpuka, lan rungokna, hé para putrané Yakub; lan ngrungokna marang Israèl, bapakmu. … Yehuda, kowé iku kang bakal dipuji déning para sadulurmu: tanganmu bakal ana ing tengkuking mungsuh-mungsuhmu; anak-anaké bapakmu bakal sujud ana ing ngarepmu. Yehuda iku anak singa: saka mangsa, hé anakku, kowé wus munggah: dhèwèké mbungkuk, banjur ndheprok kaya singa, lan kaya singa tuwa; sapa kang wani nggugah dhèwèké? Tongkat karajan ora bakal pisah saka Yehuda, utawa sawijining panguwasa angger-angger saka antarané sikilé, nganti Silo rawuh; lan marang Panjenengané bakal ana panglumpukané bangsa-bangsa. Panjenengané ngiket anak kuldiné marang wit anggur, lan anak kuldi wadoné marang wit anggur pilihan; Panjenengané ngumbah sandhangané nganggo anggur, lan jubah-jubahé nganggo getihing woh anggur: Mripaté bakal abang merga anggur, lan untuné putih merga susu.” Purwaning Dumadi 49:1, 2, 8–12.

Lan ing ing sajroning jam iku ana lindhu gedhé, lan saprasapuluhé kutha ambruk, lan ing lindhu iku wong pitung èwu padha katumpes; lan para sisane padha ketaman wedi banget, lan padha mènèhi kamulyan marang Allahing swarga. Bilai kapindho wis kliwat; lan, lah, bilai katelu rawuh kanthi énggal. Wahyu 11:13, 14.

“Nalika Amerika, tanah kamardikan agama, bakal manunggal karo Kapapaan sajroning meksa nurani lan nyurung manungsa supaya ngurmati sabat palsu, umat ing saben nagara ing saindenging jagad bakal katuntun kanggo ngetutaké tuladhaé.” Testimonies, jilid 6, 18.

“Bangsa-bangsa manca bakal ngetutaké tuladha saka Amérika Sarékat. Sanadyan dhèwèké dadi sing mimpin dhisik, éwadéné krisis sing padha bakal tumiba marang umat kita ing kabèh péranganing donya.” Testimonies, jilid 6, 395.

Amarga wong-wong iku bangsa kang tanpa pitutur, lan ora ana pangerten ana ing sajroning wong-wong iku. Ah, manawa padha wicaksana, manawa padha mangerti prakara iki, manawa padha nimbang wekasane! Kapriye bisa wong siji ngoyak sèwu, lan wong loro nggugah mlayune sapuluh èwu, kajaba Watu Karangé wis masrahaké wong-wong iku, lan Pangéran wis nyerahaké wong-wong iku? Amarga watu karangé wong-wong mau ora padha karo Watu Karang kita, mungsuh-mungsuh kita dhéwé uga dadi hakimé. Awit wit angguré asalé saka wit anggur Sodom, lan saka pategalan Gomora; woh angguré iku woh empedu, tandané pait; Angguré iku racun ula gedhé, lan bisa kang nggegirisi saka ula weling. Apa iki dudu wis kasimpen ana ing ngarsaku, lan kasegel ana ing antarané bandha-bandhaku? Pamales lan piwales iku kagunganingSun; sikilé bakal kesrimpet ing wektuné: amarga dina kasangsarané wis cedhak, lan prakara-prakara kang bakal nekani wong-wong iku padha enggal teka. Amarga Pangéran bakal ngadili umaté, lan bakal getun marga saka para abdiningSun, nalika Panjenengané mirsani yèn kakuwatané wis ilang, lan ora ana siji waé kang katutup utawa kang kari. Lan Panjenengané bakal ngandika, Endi para allahé, watu karangé kang dadi panyandhangan kapracayané? Pangandharing Toret 32:28–37.

“Peringatan iku wis rawuh: Ora kena diidini ana apa wae mlebu sing bakal ngganggu dhasaring pracaya kang wis kita bangun wiwit pesen iku rawuh ing taun 1842, 1843, lan 1844. Aku ana ing sajroning pesen iki, lan wiwit nalika iku aku wis ngadeg ana ing ngarsané jagad, setya marang pepadhang kang wis diparingaké Gusti Allah marang kita. Kita ora duwe ancas kanggo nggeser sikil kita saka landhesan panggonané wis dipasang, nalika saben dina kita ngupaya marang Pangéran kanthi pandonga kang temen-temen, nggolèki pepadhang. Apa kowé mikir yèn aku bisa ninggalaké pepadhang kang wis diparingaké Gusti Allah marang aku? Iku kudu dadi kaya Watu Karang Sangakala. Iku wis nuntun aku wiwit nalika diparingaké.” Review and Herald, April 14, 1903.

Padha bungaha, hé para putraning Sion, lan padha sukaning ati ana ing Sang Yehuwah, Allahira; amarga Panjenengané wus maringi udan wiwitan marang kowé kanthi sapantesé, lan Panjenengané bakal ndhatengaké udan tumrap kowé, yaiku udan wiwitan lan udan pungkasan, ana ing sasi kapisan. Lan papan panggilingan bakal kebak gandum, lan bak-bak pangempres bakal lubèr kebak anggur lan lenga. Lan Aku bakal mulihaké marang kowé taun-taun kang wis dipangan walang, uler panggragas, uler, lan walang alit, yaiku wadyabala-Ku kang gedhé, kang Dakutus ana ing antaramu. Lan kowé bakal mangan kanthi lubèr, lan bakal wareg, lan bakal memuji asmané Sang Yehuwah, Allahira, kang wus tumindak nggumunaké marang kowé; lan umatingSun ora bakal tau kawirangan. Lan kowé bakal sumurup yèn Aku ana ing satengahing Israèl, lan yèn Aku iki Sang Yehuwah, Allahira, lan ora ana liyané; lan umatingSun ora bakal tau kawirangan. Yoèl 2:23–27.

Lan malaékat kang kaping nem muniaké kalasangkane, lan aku krungu swara saka patang sungu mesbèh emas kang ana ing ngarsané Gusti Allah, ngandika marang malaékat kaping nem kang nyekel kalasangka mau, “Luwarana malaékat papat kang kaiket ana ing bengawan gedhé Éfrat.” Lan malaékat papat mau diluwari, kang wus disawisaké kanggo sajam, sadina, sasasi, lan setaun, supaya matèni saprateloné manungsa. Wahyu 9:13–15.

Lan Gusti Allah ngandika, “Sarak, garwamu, mesthi bakal nglairake anak lanang kanggo kowé; lan kowé bakal maringi asmane Iskak; lan Aku bakal netepake prajanjian-Ku karo dheweke dadi prajanjian langgeng, lan karo turunane sawisé dheweke. Dene bab Ismael, Aku wis miyarsakaké panyuwunmu: lah, Aku wis mberkahi dheweke, lan bakal ndadekake dheweke subur, lan bakal nglairake turunane dadi akeh banget; rolas pangeran bakal dilairake saka dheweke, lan Aku bakal ndadekake dheweke dadi bangsa gedhé.” Purwaning Dumadi 17:19, 20.

“Panglihatan iki diparingaké ing taun 1847 nalika sadulur-sadulur Advent sing netepi Sabat isih mung sathithik banget, lan saka antarané wong-wong mau mung sawetara sing ngira yèn netepi Sabat iku wigati cukup kanggo narik garis pamisah antarané umat Allah lan wong-wong sing ora precaya. Saiki kawujudan saka panglihatan iku wiwit katon. ‘Wiwitané mangsa kasangsaran’ sing kasebut ing kéné ora nuduhaké marang wektu nalika pageblug-pageblug wiwit diwutahaké, nanging marang sawatara wektu sing cendhak sadurungé pageblug-pageblug iku diwutahaké, nalika Kristus isih ana ing papan suci. Ing wektu iku, nalika pakaryan karahayon lagi nutup, kasangsaran bakal teka marang bumi, lan para bangsa bakal nepsu, nanging isih dikendhalèkaké supaya ora ngalang-alangi pakaryané malaékat katelu. Ing wektu iku ‘udan pungkasan,’ utawa kasagaran saka ing ngarsané Gusti, bakal tumeka, kanggo maringi kakuwatan marang swara sora saka malaékat katelu, lan nyawisaké para suci supaya bisa tetep madeg ing mangsa nalika pitu pageblug pungkasan bakal diwutahaké.” Early Writings, 85.

“Ing sistem tipikal, kang dadi wewayanganing kurban lan imam agungipun Kristus, sesucining pasamuwan suci iku minangka paladosan pungkasan kang katindakaké déning imam agung ing sajroning puteran paladosan taunan. Iku minangka pakaryan panutuping panebusan—yaiku pambuwangan utawa panyingkiraning dosa saka Israèl. Iku pralambang tumrap pakaryan panutup ing paladosaning Imam Agung kita ing swarga, yaiku pambuwangan utawa pambusakaning dosa-dosaning umatipun, kang kacathet ing cathetan swarga. Paladosan iki nyakup pakaryan panyelidikan, pakaryan pangadilan; lan iku langsung ndhisiki rawuhipun Kristus ing méga-méga swarga kanthi kakuwatan lan kamulyan ageng; awit nalika Panjenengané rawuh, saben prakara wus kaputus. Pangandikanipun Gusti Yésus: ‘Ganjaran-Ku ana ing Aku, kanggo mènèhi marang saben wong miturut pakaryané.’ Wahyu 22:12. Pakaryan pangadilan iki, kang langsung ndhisiki rawuhipun kaping kalih, iku kang kapratélakaké ing pawartosing malaékat kapisan ing Wahyu 14:7: ‘Wediaa marang Allah, lan mulyakna Panjenengané; awit wekdal pangadilanipun wus rawuh.’” The Great Controversy, 352.

Mulanéa marga saka kuwi, lan mretobata, supaya dosa-dosamu kabusak, supaya wektu pangayoman bakal teka saka ngarsané Gusti; lan Panjenengané bakal ngutus Gusti Yesus Kristus, kang biyèn wis diwartakaké marang kowé: Panjenengané iku kudu katampi déning swarga nganti tekané mangsa pamulihan sakehing samubarang, kang wis dipangandikakaké déning Allah lumantar cangkemé para nabi suci-Né kabèh wiwit saka wiwitaning jagad. Lelakone Para Rasul 3:19–21.