Sajarah Sing Kasimpen saka Ayat Patang Puluh — Nomer Nembelas

Nalaré Jones yèn malaékat kapisan ing Wahyu patbelas ora bisa dipisahaké saka malaékat loro sabanjuré iku kukuh banget. Anggoné ngenali sesambungan struktural antarané malaékat telu mau lan para malaékat kalasangka pancèn ora bisa dibantah babar pisan. Ora ana sangsiné yèn panandhesané tumuju marang malaékat telu ing Wahyu patbelas, nanging nalar kanggo ngetrapaké sipat “ora bisa dipisahaké” marang malaékat telu mau uga padha sahé tumrap kabèh malaékat sing ndhisiki.

Amarga kawigatèné dipusataké marang malaékat telu ing Wahyu bab patbelas, dhèwèké ora nerusaké logikané dhéwé nganti tekan dudutan pungkasané. Wekasané, logika kang digunakaké kanggo nggandhèngaké kalasangka bilai kaping lima, kaping enem, lan kaping pitu karo malaékat telu ing Wahyu bab patbelas iku uga nyakup panlusuran runtutan kalasangka mau mundur nganti tekan malaékat kapisan saka malaékat pitu kang ngunekaké kalasangka.

Rerangkening para malaékat kawiwitan saka para malaékat kalasangka kang cacahé “pitu”, lan rerangkening para malaékat ing Kitab Wahyu kawiwitan saka kalasangka kapisan lan terus lumaku nganti tekan pepèngeté malaékat katelu bab tengeré kéwan. Jones bener anggoné nuduhaké anané prabédan antarané patang kalasangka kapisan lan telung kalasangka bilai kang pungkasan, awit tatanan nubuat “papat lan telu” iku uga tinemu ing pasamuwan-pasamuwan lan segel-segel. Netepaké bab iki adhedhasar telung seksi ing Kitab Wahyu ndadèkaké wong-wong kang gelem bisa nyumurupi yèn pitu minangka pralambang uga ngemot papat minangka pralambang lan telu minangka pralambang.

Kang wis kita tuduhaké ing sawatara wektu pungkasan iki yaiku manawa malaékat kapisan lan kapindho ing Wahyu patbelas nampa kakuwatan saka sawijining pameca bab wektu kang magepokan karo Islam ing bilai kapisan lan kapindho, lan manawa panguwatané malaékat katelu kaleksanan lumantar kasembadané bilai katelu ing 9/11. Kang dituduhaké déning pangetrapané Jones (sanadyan dhèwèké ora ngandharaké pokok pamikiranku) yaiku manawa saben malaékat, wiwit saka malaékat kalasangka kapisan ing Wahyu wolu nganti kalasangka bilai katelu ing Wahyu sewelas, gegandhèngan tanpa bisa dipisahaké karo malaékat telu ing Wahyu patbelas. Para malaékat mau minangka pralambang ing alur pameca kang padha. Para malaékat mau kudu diweruhi minangka pralambang kang mangkono supaya bisa dimangertèni manéka kalungguhan kang dilambangaké déning saben malaékat. Mulané, kaya déné pasamuwan pitu, cap pitu, lan kalasangka pitu nglambangaké pitu, sarta uga pralambang papat lan telu sajroning sakabèhé tatanan pralambang pitu (pasamuwan, cap, lan kalasangka), rerangkening malaékat wiwit saka kang kapisan ing antarané malaékat kalasangka pitu nganti tekan malaékat katelu kudu dideleng minangka sawijining rerangkèn kang wutuh. Iki nuduhaké anané sawijining rerangkèn malaékat sewelas.

Telung malaékat ing Wahyu patbelas makili pasen pepelingé golongan Millerite sing ngumumaké kawiwitané pangadilan, lan sawisé iku pasen pepelingé wong satus patang puluh papat ewu sing ngumumaké panutupé pangadilan.

Pitu kalasangka mau nggambarake kakuwasan-kakuwasan kang dipigunakaké déning Allah lumantar panguwaosing pangrèhane kanggo ndhatengaké paukuman marang bangsa-bangsa kang ngetrapaké panyembahan marang srengéngé.

Patang trompet kapisan nedahaké ambruké Kakaisaran Romawi Kulon kanthi bertahap nganti tekan taun 476.

Ingkang kaping gangsal lan kaping enem nandhani ambrukipun Roma Wétan wiwit taun 1449 dumugi 1453.

Telung slompret pungkasan nggambarake Islam saka telung bilai.

Malaékat ing Wahyu bab sepuluh iku Kristus, kang tumurun kanggo maringi kakuwatan marang gerakan kasebut ing wiwitané, lan Panjenengané tumurun manèh ing Wahyu bab wolulas kanggo maringi kakuwatan marang gerakan kasebut ing pungkasané.

Kalasangka kapitu wiwit muni ing tanggal 22 Oktober 1844, nalika pangadilan kang minangka Dina Pangruwating Dosa antitipikal diwiwiti. Kalasangka Yobel kudu diunekake ing Dina Pangruwating Dosa. Mula, ana kalasangka loro kang diunekake nalika pangadilan: kalasangka Yobel lan kalasangka kapitu.

Konteks sing nandhesaké pamecaré Israèl sajrone “pitung mangsa” sing kapacak ing pasal sabanjuré ing Kitab Imamat, katetepaké ing ayat-ayat sing nuntun marang pepakon supaya ngunekaké slomprèt yobel ing Dina Pangruwating Dosa.

Nalika Miller mangertèni paukuman tumrap Israèl amarga nglanggar sabaté palèrèhaning tanah ing bab kaping rong puluh nem, panjenengané ngetrapaké asas yèn sapoé makili setaun lan nemokaké yèn setaun iku telung atus suwidak dina, lan yèn pitu ping telung atus suwidak iku rong éwu limang atus rong puluh taun paukuman amarga nglanggar prejanjian. Iku bebener profètis kang kapisan kang ditemokaké déning panjenengané. Iku dadi dhasaring bebener-bebener kang mbentuk dhasar sing dipasang déning Kristus lumantar pakaryané Miller. Kalasangka Yobel iku sawijining pawarta bab kamardikan lan kabébasan.

Sangkakala kapitu iku Islam saka bilai katelu.

Kalasangka kapitu saka Islam iku sawijining kayektèn profètis njaba, lan kalasangka Yobel iku kayektèn profètis njero bab pambeneran lumantar pracaya—pangluwaran saka dosa, kang miturut Sister White iku malaékat katelu ing kasunyatan. Ing wektu nalika kalasangka kapitu lagi muni, rahasia “Kristus ana ing kowé, pangarep-arep kamulyan” bakal kasampurnakaké nalika Kristus manunggalaké Kadewané karo kamanungsané wong satus patang puluh papat ewu. Wong-wong kang banjur nampani meterai Allah bakal martakaké sawijining pesen kalasangka pepènget kang digambaraké minangka bilai katelu lan uga pepènget saka malaékat katelu. Bilai katelu maringi kakuwatan marang pesen malaékat katelu nalika malaékat kang ora liya tinimbang pribadi Yesus Kristus piyambak tumedhak mawa sawijining pesen ana ing astané.

Nalika kita ngenali manawa iku minangka sawijining ramalan wektu saka bilai kapisan lan bilai kapindho sing maringi daya marang pekabaran malaékat kapisan, lan sawijining ramalan saka bilai katelu sing maringi daya marang pekabaran malaékat katelu, kita lagi ngenali trompèt-trompèt iku minangka “paugeran pangadilan sing ditibakaké marang Roma minangka wangsulan tumrap panegakan dina Minggu.” Pangadilan-pangadilan providensial iku, mligi telung trompèt bilai kang pungkasan, cocog lan sajajar karo pekabaran pepelingé telung malaékat ing Wahyu patbelas. Loro bilai lan loro malaékat ing sajarah Millerit, lan bilai katelu lan malaékat katelu ing sajarahé wong satus patang puluh papat ewu. Ing sajarah wiwitané malaékat kapisan lan kapindho, pekabaran babagan pambukané pangadilan diparingi daya déning kaleksanané Islam saka bilai kapisan lan bilai kapindho. Ing sajarah pungkasané malaékat katelu, pekabaran kang ngumumaké panutupané pangadilan diparingi daya déning kaleksanané Islam saka bilai katelu.

Pangwening ing wiwitan lan pungkasan dipratandhakaké déning malaékat ing Wahyu sepuluh lan wolulas, “kang ora liya satunggal pribadi kejaba Gusti Yesus Kristus.” Pesen lahiriah Islam lan pesen batiniah pangadilan iku yaiku kalasangka bilai katelu kang lahiriah, lan pesen batiniah pangadilan iku yaiku kalasangka saka malaékat katelu. Kalasangka lahiriah Islam iku ramalan rong èwu limang atus rong puluh taun, lan kalasangka batiniah saka malaékat katelu iku rong èwu telung atus taun. Kaloroné tekan lan muni nalika pambukaning pangadilan tumrap wong mati, lan kaloroné teka manèh nalika pambukaning pangadilan tumrap wong urip.

Malaékat ing Wahyu pasal sepuluh tumurun ing tanggal 11 Agustus 1840 minangka kaleksananing ramalan bab Islam, lan kanthi mangkono malaékat iku ngetipèkaké tumuruning malaékat ing Wahyu pasal wolulas kanthi kaleksananing sawijining ramalan bab Islam. Pengadilaning Allah marang pambrontakan hukum Minggu ing taun 321, lan banjur kaping pindho manèh ing taun 538, digambarake déning enem slompret kang kapisan, lan pengadilané tumrap pambrontakan hukum Minggu sing enggal teka digambarake déning slompret kapitu, yaiku bilai katelu lan uga malaékat katelu. Pesen pepènget babagan wiwitaning pengadilan ing tanggal 22 Oktober 1844 lan pesen pepènget babagan pengadilan tumrap wong urip ing 9/11 padha kaparengaké kuwasa déning malaékat kapitu ing runtutan sing diandharaké déning Jones. Enem malaékat slompret ana ing pasal wolu lan sanga, banjur ing pasal sepuluh tumurun sawijining malaékat sing ora liya pribadi kajaba Gusti Yésus Kristus. Panjenengané iku kang kapitu ing runtutan para malaékat, kang banjur diterusaké ing pasal sewelas déning bilai katelu, yaiku slompret kapitu sing wiwit muni ing taun 1844, nanging dadi kang kawolu ing larikan para malaékat sing nuntun marang malaékat kaping sanga, kaping sepuluh, lan kaping sewelas ing Wahyu pasal patbelas.

Pawartosing malaékat katelu ora bisa dipisahaké saka pawartosing malaékat kapisan lan kapindho, nanging uga ora bisa diceraaké saka pitu slomprèt paukumaning Allah marang murtad. Papat slomprèt paukuman kang kapisan ing Wahyu pasal wolu nandhani ambruké Roma Kulon kanthi maju sethithik-sethithik sawisé hukum Minggu pisanan déning Konstantinus ing taun 321, lan diwiwiti nalika piyambakipun mbagi karajan mau dadi sisih wétan lan kulon ing taun 330.

Paugeran manawa pamurtadane sawijining bangsa nuwuhake karusakane bangsa kasebut katrapake marang bangsane Constantine, diwiwiti saka patang kalasangka kapisan kang ndadekake Roma Kulon tekan pungkasane ing taun 476. Roma Wetan tekan pungkasane ing taun 1453, sanadyan miturut pameca wis kelangan kadhaulatan negarane ing tanggal 27 Juli 1449. Beda karo Babil, kang dirubuhake sajroning sawengi, Roma, iya kang kulon iya kang wetan, dipungkasi mbaka sethithik. Runtuhe Roma Kulon ing sangisore patang kalasangka kapisan nganti taun 476 nglambangake runtuhe Amerika Serikat ing sangisore patang kalasangka, kang ing salah sawijining tataran nglambangake patang generasi Amerika Serikat kang diwiwiti ing taun 1798 lan tekan pungkasane ing wektu undhang-undhang dina Minggu. Patang generasi kasebut sajajar karo patang generasi Adventisme, kang sajajar karo patang pasamuwan kapisan ing Wahyu bab loro, sarta patang tumindak nistha kang saya nemen ing Yehezkiel bab wolu lan patang gelombang walang ing kitab Yoel.

Kalasangka kaping lima lan kaping enem njalari ambruké Roma Wétan, lan Roma Wétan, ing sesambungan profètisé karo Roma Kulon, nglambangaké nagara. Roma Kulon nglambangaké gréja. Roma Kulon uga nglambangaké Amérika Sarékat, kang ditelukaké luwih dhisik, kaya déné Roma Kulon biyèn.

Papat trompet kang kapisan nggambarake papat generasi sajarah Amérika, lan nalika Amérika Sarékat ambruk, tanah kamulyan ing ayat patang puluh siji saka Daniel sewelas iku lagi waé ambruk, lan alangan sabanjuré yaiku Mesir, sawijining pralambang tumrap bangsa-bangsa liyané ing donya. Bangsa-Bangsa Manunggal, kang dadi sepuluh ratu iku, banjur sarujuk nyerahaké karajané kang kapitu marang kapausan, awit “sakedhap wektu—sawijining jam,” ing Wahyu pitulas. Iki dumadi ing pésta ulang tauné Hérodès, nalika dhèwèké janji maringi setengah saka karajané. Ing pésta ulang tauné Hérodès, ing jam iku tulisan tangan katon ing plester témbok, lan Belsyazar dipatèni. Jam iku tekan nalika undhang-undhang Minggu lan terus nganti tumekaning panutupan mangsa sih-rahmat tumrap manungsa. Karajan kang kapitu iku ditaklukaké kaya kang dipralambangaké déning rubuhé témbok Konstantinopel ing taun 1453. Wiwit saka undhang-undhang Minggu ing Amérika Sarékat, kaya kang dipralambangaké déning 1449, nganti tumeka ambruké Konstantinopel ing 1453 iku patang taun simbolis. Kapausan nampa tatu pati ing taun 1798.

Ing Daniel pasal sewelas ayat patang puluh, kapausan ambruk ing taun 1798, ing wektu pungkasan. Banjur ratu ing sisih kidul ambruk ing taun 1989, ing wektu pungkasan. Amerika Serikat ambruk ing ayat patang puluh siji lan Mesir ambruk ing ayat patang puluh loro, lan kapausan tumeka ing ambruké kang kapindho lan kang pungkasan ing ayat patang puluh lima.

Rubuhé Amérika Sarékat (nabi palsu) ing ayat patang puluh siji dipratandhakaké déning 1449, lan rubuhé Mesir (naga) ing ayat patang puluh loro dipratandhakaké déning 1453, lan kapausan (kéwan galak) tumeka ing pungkasané tanpa ana sing nulungi, kaya kang dipratandhakaké déning 1798. Nabi palsu lan naga dirontokaké déning kakuwasan trompèt, lan kéwan galak dirontokaké déning kakuwasan naga.

Angka papat minangka pralambang bubrahe sawijining karajan. Karajane Alexander buyar dadi patang karajan, lan Mesir ambruk ing Segara Abang ing generasi kapapat, lan Israel lagi sujud marang srengenge ing tumindak nistha kapapat ing Yeheskiel bab wolu. Patang generasi Protestanisme lan Republikanisme ing kewan saka bumi diwiwiti ing taun 1798 lan, tumrap sungu loro-lorone, bakal tekan wekasane nalika tekane angger-angger dina Minggu kang wis cedhak iku. Patang paukuman abot tumrap Yerusalem ing kitab Yeheskiel nggambarake patang paukuman tumrap Amerika Serikat, lan patang paukuman tumrap karajan kaping enem ing pameca Kitab Suci iku dadi pralambang patang taun wiwit taun 1449 nganti taun 1453 nalika karajan kaping pitu ing pameca Kitab Suci sarujuk masrahake separo karajane marang kepausan sajrone sesambungan antarane pasamuwan lan negara kang dikuwasani dening sundel saka Tirus.

Papat taun saka 1449 nganti 1453 makili karuntuhaning karajan kapitu ing wektu ukum Minggu, lan uga makili wektu karuntuhaning karajan kaping wolu wiwit saka ukum Minggu nganti tumeka panutupaning mangsa sih-rahmat. Penaklukan Mesir, yaiku jagad iki lan uga naga kang dipasrahake marang kepausan, minangka sawijining fraktal ing wiwitaning wektu kang dilambangake déning papat taun saka 1449 nganti 1453. Iki mratelakake rubuhipun Konstantinopel ing wektu ukum Minggu, lan banjur maneh nalika Mikhael jumeneng. Nalika Mikhael jumeneng, papat malaékat iku kabebasake kanthi kebak miturut ilham.

Papat péranganing karajan Aleksander, papat kalasangka tumrap Roma Kulon, papat angin kang diuculaké marang Roma Wétan, papat paukuman abot tumrap Yérusalèm, papat angin kang diuculaké nalika kapausan tumeka ing wekasané tanpa ana kang mitulungi. Sawisé pralambang-pralambang wangsit iki diandharaké, kita bakal nliti bilai kapindho ing konteks panerapané nalika undhang-undhang dina Minggu kang bakal enggal teka iku dileksanakaké.

Ing taun 1439, ing Konsili Firenze (uga sinebut Uni Firenze), para wakil Gréja Ortodoks Wétan (dipandhégani déning Kaisar Bizantium Yohanes VIII Palaiologos lan Patriarkh Konstantinopel) nandhatangani sawijining dekret resmi bab uni karo Gréja Katulik Roma. Wong-wong mau sarujuk ngakoni Paus Roma minangka sirah (panguwasa paling luhur) saka sakabèhé Gréja.

Sang Kaisar lan Patriark nampi “klausa Filioque” ing Pengakon Iman Nikea, yaiku sawijining tambahan marang Pengakon Iman Nikea, kang nyariosaken bilih Sang Roh Suci miyos saking Sang Rama lan Sang Putra. Pengakon Iman Nikea punika satunggal saking pratelan-pratelan ingkang paling wigati lan paling wiyar dipunginakaken ing salebeting sajarah iman Katulik. Pengakon Iman Nikea punika ringkesan resmi saking kapitadosan-kapitadosan dhasar Katulik. Wiwitanipun, punika kaserat kangge mbelani kayekten ngenani sinten Gusti Yesus Kristus punika. Ing taun 325, tuwuh pasulayan ageng amargi satunggal imam ingkang asmanipun Arius mulang bilih Yesus dipun-ciptakaken déning Gusti Allah Sang Rama lan boten saestu Allah kanthi kebak.

Kaisar Constantine nganakake Konsili Nicaea Kapisan kanggo ngrampungake prakara kasebut. Konsili kasebut kanthi tegas nandhesake manawa Yesus iku Gusti Allah kanthi sawutuhe, “tunggal dat” karo Sang Rama. Pangakon Iman kasebut banjur dijembarake ing Konsili Constantinople ing taun 381. Ing kene perlu digatekake manawa Pangakon Iman Nicaea ditetepake ing sajroning riwayate Constantine kang kapisan, lan mengko bakal dadi prakara tumrap Constantine kang pungkasan, yaiku Constantine kang kaping sewelas, kang dadi Kaisar pungkasan ing Kakaisaran Bizantium Wetan. Constantine Agung, yaiku Constantine kang kapisan, bola-bali diandharake minangka jejer ing pamecaning Kitab Suci. Dheweke iku panguwasa ing wiwitaning kakaisaran wetan, lan mulane dadi pralambang tumrap panguwasa ing pungkasaning kakaisaran wetan. Kasunyatan manawa Pangakon Iman Nicaea dadi salah sawijining unsur ing riwayat wiwitan lan uga riwayat pungkasan kudu digatekake dening wong kang nyinaoni pameca, yen dheweke mangerteni prinsip alfa lan omega.

Ing taun 381, Kredo Nikea dianyari kanthi doktrin Purgatori, doktrin Ekaristi, bebarengan karo ditampane panganggone roti tanpa ragi kanggo Ekaristi, kang minangka pakulinan Latin. Kredo taun 381 uga nampa pangerten Katulik bab dosa asal lan urip sawisé pati. Kredo iku dipungkasi kanthi ukara wigati iki: “Kita uga netepake manawa tahta apostolik suci lan Pontif Romawi ngasta kautaman utama ing saindenging jagad lan dadi wakil Kristus kang sajati.”

Ing Konsili Firenze, sawijining versi anyar maneh ditandhatangani tanggal 6 Juli 1439, yaiku 14 taun sadurunge Konstantinopel ambruk marang Turki Utsmani ing taun 1453. Uni mau ditandhatangani ing sangisoring tekanan pulitik kang abot. Kakaisaran Bizantium banget mbutuhake pitulungan militèr saka Kulon kanggo ngadhepi bangsa Utsmani kang saya maju. Nalika para utusan Yunani bali menyang nagarine, persetujuan mau ditolak kanthi keras déning mayoritas rohaniwan, para biarawan, lan wong-wong lumrah ing Wétan. Akèh-akehé para uskup kang wis nandhatangani iku banjur narik bali panyengkuyunge. Uni mau ora tau kalaksanan kanthi tuntas lan ing taun-taun candhaké dipun-singkur kanthi resmi déning Gréja Ortodoks Wétan. Nalika Konstantinopel ambruk ing taun 1453, uni mau satemené wis ambruk luwih dhisik. Para sejarawan asring nggambarake iku minangka sawijining uni pulitik kang gagal amarga ana perlawanan teologis, budaya, lan saka rakyat akèh kang banget jero.

Ing Konsili Nicaea Kapisan taun 325, Sahadat Nicaea disahaké. Prastawa iki kacathet limang taun sadurungé taun 330, nalika 360 taun ing Daniel bab sewelas, ayat patlikur, kang dilambangaké minangka sawijining “mangsa”, tekan pungkasané.

Taun 31 sadurungé Masèhi lan taun 330 padha-padha nandhani “wektu kang wis katemtokaké” kang kasebut ing ayat pitulikur lan sanganglikur ing Daniel bab sewelas.

Wiwitan (330) lan pungkasan (1449–1453) saka garis pameca Romawi Wétan dipralambangaké déning kaisar kapisan lan kaisar pungkasan kang padha jeneng Constantine. Alfa lan oméga saka garis pameca Romawi Wétan, kang diarani Kakaisaran Bizantium, ana gandhèngané karo pungkasané telung atus sewidak taun anggoné Romawi Kakaisaran ngasta panguwasa paling dhuwur wiwit perang Actium ing taun 31 SM nganti taun 330, lan banjur terus nganti taun 1453. Sadurungé perang Actium ing taun 31 SM, Mark Antony lan Augustus Caesar padha ngucapaké goroh ing méja siji, nanging goroh-goroh mau ora kasil. Sadurungé taun 330, yaiku ing taun 325, Sahadat Nicea ditampa. Sadurungé taun 1453, vèrsi kang wis dianyari saka Sahadat Nicea kang padha iku ditampa. Sadurungé taun 31 SM, tokoh politik loro padha ngucapaké goroh ing méja siji. Ing taun 325, goroh-goroh karohanèn diucapaké ing méja siji. Saksi loro mau nuduhaké goroh-goroh politik lan karohanèn kang ditampa ing taun 1439 ing Konsili Florence. Sahadat Nicea kang wis dianyari iku diarani Dekret Panyawijan.

Tenger dalan kapisan bab goroh-goroh ing meja siji dumadi sadurungé taun 31 SM, ing antarané rong faksi pulitik Roma kapir. Wektu kang katetepaké kanggo goroh-goroh iku yaiku taun 31 SM, lan prakara iku nyakup Augustus, sawijining pralambang Roma, kang nglawan sekuthon sawijining priya lan sawijining wanita kang makili Mesir. Rerangkening goroh kapindho dumadi ing taun 325, lan wektu kang katetepaké yaiku taun 330. Rerangkening goroh katelu dumadi ing taun 1439, lan wektu kang katetepaké yaiku taun 1449–1453. Wong-wong kang ana ing meja iku ing taun 1439 makili Roma Kulon lan Roma Wétan, déné Roma Wétan ngupaya nggayuh ancas pulitik kanthi nyarujuki sawijining argumentasi agama. Taun 31 SM, kang diterusaké déning taun 330 banjur taun 1453, nggambaraké pangetrapan rangkep telu saka garis Roma.

Ancaman politik saka pasekuton antarané Mark Antony lan Cleopatra dadi pralambang ancaman kasukman saka piwulang sesat Arianisme ing taun 325, kang sabanjuré dadi pralambang ancaman politik lan agama saka bangsa Turki Islam ing taun 1439.

Doktrin-doktrin Pangaken Iman Nikea iku goroh, lan ora ana kayekten ana ing jeroné. Dokumèn kang ditandhatangani tanggal 6 Juli 1439, ing Konsili Firenze, sinebut Dekret Uni lan nggambaraké goroh-goroh kang padha mau, lan malah luwih akèh manèh. Nalika para utusan bali menyang Konstantinopel ing taun 1439, wong-wong mau katampanan bebendu lan tuduhan pengkhianatan. Pangandikan kang sumebar mangkéné: “Luwih becik sorban Turki tinimbang mitra Sang Paus.”

Panyawijan punika dipuntandhatangani mliginipun amargi Kaisar Bizantium kanthi sanget mbutuhaken pitulungan militèr saking Kulon kanggé nglawan Ottoman. Sasampunipun cetha bilih pitulungan militèr ingkang badhé rawuh punika namung sakedhik sanget (utawi boten wonten babar pisan), panyengkuyung dhateng panyawijan punika lajeng sirna. Ing taun 1450–1451, sapérangan sinode Wétan nampik panyawijan punika, lan sasampunipun Konstantinopel rubuh ing taun 1453, panyawijan punika katilar sadaya. Asil pungkasan saking Dekret Panyawijan Firenze dipunanggep déning Gréja Ortodoks Wétan minangka sawijining konsili ingkang gagal lan katampik. Punika boten dipunakoni sah. Ananging, Gréja Katulik Roma taksih nganggep punika minangka konsili ekumenis ingkang sah.

Kita saweg nyusun dhasar nalar kanggé mangertos kadospundi ciri-ciri profetis saking bilai ingkang kaping kalih dipunambali ing sajarah bilai ingkang kaping tiga. Pameca bab bilai kapisan ingkang suwènipun satus sèket taun dipunwiwiti tanggal 27 Juli 1299, lan dipunpungkasi tanggal 27 Juli 1449.

Constantine XI Palaiologos miyos ing taun 1404 lan jumeneng nata wiwit Januari 1449 nganti 29 Mei 1453. Panjenengané minangka kaisar pungkasan Kakaisaran Romawi Wétan (Bizantium), sing wis madeg luwih saka 1.100 taun. Kanthi gagah prakosa, panjenengané mimpin pertahanan Constantinople nalika dikepung déning pasukan Ottoman ing taun 1453, kanthi mung watara 7.000 nganti 8.000 prajurit pambéla kanggo ngadhepi wadyabala Mehmed II sing cacahé luwih saka 80.000 wong. Panjenengané gugur nalika perang ing sadhuwuré tembok kutha tanggal 29 Mei 1453, nalika Constantinople pungkasané bedhah. Layoné ora tau kasil diidentifikasi kanthi mesthi. Guguré panjenengané nandhani pungkasané Kakaisaran Romawi (terusan langsung sing pungkasan saka kakaisaran sing diadegaké déning Augustus ing taun 27 SM).

Panjenenganipun kaéling ing sajarah Yunani lan tradhisi Ortodoks minangka sawijining paraga pahlawan — asring sinebut “Kaisar Marmer” ing legenda (kapitadosan bilih ing sawijining dina piyambakipun badhé wangsul kanggé nylametaken Konstantinopel).

John VIII Palaiologos (1392–1448) iku Kaisar Bizantium kapindho saka pungkasan, sing mrentah wiwit taun 1425 nganti 1448. Panjenengané putra pambarepé Kaisar Manuel II Palaiologos lan kakangé Constantine XI. John VIII ngentèkaké sapérangan gedhé mangsa pamaréntahané kanggo ngupaya mati-matian nylametaké Kakaisaran Bizantium sing wis mèh ambruk saka ancaman Ottoman. Ing taun 1439, panjenengané dhéwé tindak menyang Italia lan mimpin Konsili Florence. Ing konsili iku, panjenengané lan delegasi Ortodoks Wétan sauntara padha sarujuk kanggo nyawiji manèh karo Gréja Katulik Roma lan nampa Paus minangka pangarsané Gréja. Constantine Agung uga tau mimpin Konsili Nicaea. John VIII ngarep-arep manawa panyawijian karo kepausan iki bakal nekakaké pitulungan militèr saka Kulon kanggo nglawan bangsa Turki, nanging panyawijian mau banget ora disenengi ing Konstantinopel lan wusanané gagal. John VIII séda ing taun 1448 (amarga sebab alamiah), mung limang taun sadurungé Konstantinopel tiba ing taun 1453. Adhiné, Constantine XI, banjur jumeneng kaisar lan séda nalika mbélani kutha iku.

Nalika Yohanes VIII séda ing taun 1448, adhine, Konstantinus XI, kapilih minangka penggantiné. Ing taun 1448, Kakaisaran Bizantium wis dadi nagara vasal cilik, lan wong-wong Ottoman nduwèni pangaruh gedhé tumrap sapa sing lenggah ing dhampar Konstantinopel. Ing tanggal 27 Juli 1449, dumadi sawijining prastawa pulitik kang banget wigati ing taun-taun pungkasan Kakaisaran Bizantium. Kaisar Bizantium Yohanes VIII Palaiologos wus séda luwih dhisik ing taun 1448. Adhine, Konstantinus XI Palaiologos (kais ar pungkasan), diproklamasèkaké dadi kaisar ing Konstantinopel. Nanging, sadurungé Konstantinus XI resmi munggah ing dhampar, dhèwèké ngirim para duta marang Sultan Ottoman (Murad II) lan nyuwun idin supaya bisa mrentah. Sultan maringi idin iku, lan bareng sawisé iku waé Konstantinus XI kanthi resmi dimahkotai lan diakoni minangka kaisar. Tindak iki dipirsani minangka pasrah sukarela tumrap kamardikan Bizantium. Kanggo kaping pisanan, sawijining kaisar Bizantium kanthi terang-terangan ngakoni yèn dhèwèké mrentah mung kanthi idin saka wong Turki Ottoman. Mung patang taun sawisé iku, ing taun 1453, Konstantinopel ambruk marang tangan Ottoman.

Telung atus sangang puluh siji taun lan limalas dina sawisé tanggal 27 Juli 1449, yaiku tanggal 11 Agustus 1840, bangsa Turki ngupaya pangayoman saka ancaman Mesir kanthi tundhuk marang patang kakuwatan gedhé ing Éropah, saéngga nggenepi wangsit ngenani sajam, sadina, sasasi, lan setaun. Saiki kita wis mbangun landhesan nalar kanggo ngetrapaké bilai kapisan lan kapindho nalika tekané undhang-undhang dina Minggu sing wis cedhak. Peter, minangka pralambang wong satus patang puluh papat èwu, makili gerakan malaékat katelu, déné William Miller makili gerakané malaékat kapisan lan kapindho. Kaloro gerakan kasebut magepokan karo “kunci.”

Ing artikel sabanjuré, kita bakal ngrembug perang Nineveh ora mung minangka “kunci” sing mbukak jurang tanpa dhasar, nanging uga minangka kunci profetis sing nata sakabèhing paseksèn ing Daniel bab sewelas supaya runtut kanthi sampurna. Ing impèné Miller, “kunci” sing digandhèngaké karo pethi iku cara sing digunakaké Miller kanggo nyinaoni Kitab Suci. Pambuktèn sajarah kaum Millerit nganggo ayat-ayat Kitab Suci, sing dipadukaké karo “larik tumumpang larik” ing sajarah malaékat katelu, yaiku kunci sing ndadèkaké kunci Wahyu bab sanga bisa mbukak lan nata kanthi runtut sajarah sing kasamun ing pawarta njaba saka ayat patang puluh.

Kita badhé nerusaké pangrimbagan kita ing artikel salajengipun.