627, 632 lan 637

“Konci” kang mbukak jugangan tanpa dhasar iku perang Nineveh, kang kalakon ing taun 627, limang taun sadurunge Mohammed séda ing taun 632. Limang taun sawisé iku, ing taun 637, pasukan Muslim ngrebut kutha krajaning Persia, salah siji saka loro kakuwatan adidaya gedhé kang mèlu ing perang Nineveh. Kedadéan iki kanthi nggegirisi ngowahi imbangan kakuwatan ing Wétan Tengah. Perang Nineveh ing taun 627 nguras kakuwatan Kakaisaran Persia, lan sepuluh taun sawisé iku Kakaisaran Persia rampung.

Asor—782

Sasatus sèket sèket sèket sèket sèket taun sawisé sédahe Mohammed ing taun 632, ing Kampanye Abbasiyah taun 782, bala tentara Abbasiyah (kacarita watara 95.000 wong) ngluncuraké invasi gedhé menyang tlatah Bizantium ing Asia Cilik (Turki modhèren). Wong-wong mau maju nganti tekan Chrysopolis, pas ing sabrang Selat Bosporus saka Konstantinopel—teka banget cedhak karo ibukutha Bizantium. Wong Bizantium, ing sangisoré Maharani Irene, nandhang kalah abot. Minangka akibaté, wong Bizantium kapeksa nandhatangani gencatan senjata telung taun sing ngasoraké, kanthi sarujuk mbayar upeti taunan sing gedhé (watara 70.000–90.000 dinar emas) lan nyerahaké sandhangan sutra sarta para sandera. Kampanye iki dadi salah siji saka serbuan Abbasiyah paling gedhé lan paling kasil menyang tlatah Bizantium sajrone abad ka-8. Prastawa iki nduduhaké saya mundhaké kakuwatan Khilafah Abbasiyah lan terus mudhune Kakaisaran Bizantium.

Lima sasi

Ing kitab Wahyu bab sanga, “limang sasi” kang padha karo satus seket taun kasebut kaping pindho: sapisan ing ayat lima lan sapisan maneh ing ayat sepuluh.

Lan marang wong-wong mau kaparingaké, supaya aja matèni wong-wong iku, nanging supaya padha disiksa limang sasi; lan siksaané kaya dene siksaané kalajengking, manawa nyengat manungsa. Lan ing dina-dina iku manungsa bakal padha ngupaya pati, nanging ora bakal nemu; lan bakal padha kepéngin mati, nanging pati bakal mlayu saka wong-wong mau. Lan wujud walang-walang iku kaya jaran sing wis disiyapaké kanggo perang; lan ing sirahé ana kaya makutha kaya emas, lan rainé kaya rai manungsa. Lan padha duwé rambut kaya rambuté wong wadon, lan untuné kaya untuné singa. Lan padha duwé tamèng dhadha, kaya tamèng dhadha saka wesi; lan swaraning swiwiné kaya swaraning kréta-kréta kanthi jaran akèh sing padha mlayu menyang peperangan. Lan padha duwé buntut kaya kalajengking, lan ana sengat ana ing buntuté; lan kakuwatané ana kanggo nyilakani manungsa limang sasi. Wahyu 9:5–10.

Ana rong periode sunnat wektu kenabian sing béda-béda, sabené suwéné satus sèket taun, ing kalasangka kaping lima saka Wahyu pasal sanga. Sing kapisan diwiwiti saka sédaé Mohammed ing taun 632 nganti tumekaning asoré Maharani Irene saka Roma Wétan ing taun 782. Pasal sanga ngenali mungulé Islam kanthi cara kang rinci banget. Wiwit saka manunggaling para suku ing taun 606, nganti perang Nineveh ing taun 627, nganti sédaé Mohammed ing taun 632, banjur tekan kalahé Persia ing taun 637, munggah lan rubuhé Islam dilacak kanthi tliti ana ing Sabdané Allah kang kenabian. Islam saka Arab iku kakuwatan ing ramalan kasangsaran kapisan sing suwéné satus sèket taun. Panyawijiné para suku déning Mohammed ing taun 606; banjur perang Nineveh sing dadi “kunci” ing taun 627, disusul déning ramalan Mohammed ngenani karuntuhan Persia lan Roma watara taun 628, banjur tumuju marang sédaé ing taun 632. Tanggal-tanggal iki makili runtutan prastawa kang tinamtu ing garis Islam.

Satus sèket sèket taun sawisé Mohammed séda ing taun 632, pusat kakuwatan Islam ngalih saka Arab menyang Turki, nalika iku ngusir Roma Wétan nganti mundur tekan Konstantinopel. Bilai kang kapisan nggambarake Islamé Arab, lan bilai kang kapindho nggambarake Islamé Turki. Ing sajroning bilai kang kapisan, loro ramalan wektu satus sèket taun padha nandhani béda antarane Islamé Arab lan Islamé Turki, kaya déné kang kaandharake ing pamecahan bebener kang padha antarane bilai kang kapisan lan bilai kang kapindho.

Satus sèket sèket sèket taun kang kapisan diwiwiti kanthi ambruké Persia lan dipungkasi nalika Roma kaiket ana ing sajroning témbok Konstantinopel. Mangsa kapindho sajroning sèket sèket sèket taun diwiwiti kanthi kamenangan Osman (uga sinebut Ottman) ing Nikomedia. Kamenangan Ottoman ing Nikomedia ngrujuk marang Pengepungan Nikomedia (İzmit jaman saiki, Turki), kang dumadi wiwit taun 1333 nganti 1337 nalika Sultan Orhan Gazi (putrané Osman I, pangadeg Beylik Ottoman), ngepung kutha Bizantium Nikomedia kang wigati. Kutha iku bisa bertahan pirang-pirang taun, nanging ing pungkasané nyerah ing taun 1337 amarga kaliren lan kurangé pasokan. Garnisun Bizantium diparengaké lunga menyang Konstantinopel. Nikomedia iku salah siji saka benteng utama Bizantium kang pungkasan ing Asia Kecil (Anatolia). Rubuhé kutha iku kanthi nyata mungkasi panguwasané Bizantium ing sapérangan gedhé Anatolia sisih kulon. Kamenangan iki maringi dalan marang Ottoman kanggo ngukuhaké kakuwatané ing Bitinia lan ngrembaka luwih adoh menyang Selat Bosporus. Iki dadi sawijining watu undhakan utama tumuju panaklukan Konstantinopel déning Ottoman ing tembé (kang dumadi luwih saka satus taun sawisé, ing taun 1453). Pengepungan iki asring dianggep minangka salah siji kamenangan wiwitan kang wigati, kang ngowahi beylik Ottoman kang cilik dadi kakuwatan régional kang lagi munggah.

Nalika mangsa satus sèket taun kapindho sajroné kalasangka kapisan rampung ing tanggal 27 Juli 1449, Constantine kang pungkasan nyuwun idin marang sultan Islam kanggo munggah dhampar Romawi Wétan, saéngga ngalami pangasoran kang padha karo kang dialami Maharani Irene ing pungkasan mangsa satus sèket taun kapisan saka rong mangsa “limang sasi” ing Wahyu bab sanga. Pangasoran tumrap ‘Maharani Irene’ lan uga ‘Constantine kang pungkasan’ dadi pralambang tumrap pangasoran bangsa Ottoman ing tembé mburi, nalika ing pungkasan mangsa kang diweca bab bilai kapindho, padha nyuwun pangayoman marang papat kakuwatan gedhé Éropah supaya dilindhungi saka ancaman Mesir.

Pantheon

Para perintis kanthi bener mangertos lan mulang bilih ukara “panggonan pasucene kagulingaké” ing Daniel wolu ayat sewelas kaleksanan déning Konstantinus.

Inggih, piyambakipun ngluhuraken dhirinipun ngantos dumugi dhateng Pangéraning wadya, lan déning piyambakipun kurban padintenan punika dipunilangi, sarta papan pasucènipun kabucal mudhun.

“Papan suci” kang kasebut ing kéné iku candhi Pantheon ing kutha Roma, lan “panggonané” candhi mau yaiku Roma. Roma “dipunlungsuraké” déning Konstantinus nalika piyambakipun milih mindhah ibukutha karajanipun menyang Konstantinopel ing taun 330. Ayat sewelas iku gegayutan karo Wahyu telulas ayat loro lan nedahaké prastawa kang padha.

Lan kéwan galak kang dakdeleng iku kaya macan tutul, lan sikilé kaya sikilé bruwang, lan cangkemé kaya cangkem singa; lan naga mau maringi marang dhèwèké kakuwatané, dhamparé, lan wewenang kang gedhé.

Naga iku Rum pagan, lan Rum pagan nyerahaké “dhampar” panguwasané marang gréja Rum ing taun 330, nalika ibukutha dipindhah menyang sisih wétan, mula ninggalaké kekosongan panguwasa kang kanthi seneng dimanfaataké déning gréja kapausan. Nalika kita miwiti garis Rum wétan saka taun 330 nganti 1453, kita nemokaké yèn ing wiwitaning wangsit bab Rum wétan, kutha Rum diremehake déning panolaké Konstantinus marang Rum. Penginaan iku katunggal manèh lumantar Maharani Irene ing taun 782, ing pungkasaning satus sèket taun pisanan saka siksa. Loro-loroné penginaan mau katunggal manèh déning Konstantinus kang pungkasan.

Munggah lan Tiba kang Aneh

Kalasangka kaping gangsal lan kaping enem ing Wahyu sanga maringi rincian bab ambruké Roma Wétan, lan uga nyathet munggah lan ambruké Islam. Inspirasi mratelakaké marang kita supaya nyinau “munggah lan ambruk” karajan-karajan ing kitab Daniel lan Wahyu. Karajan-karajan mau nduwèni ciri-ciri dhéwé sing béda, kang gegandhèngan karo “munggah lan ambruké” sing khas. Ambruké Yehuda kalakon amarga telung serangan marang Yerusalem. Wong Ibrani digawa menyang Babil, lan bakal bali miturut telung dhawuh, kang bakal miwiti 2.300 taun sing nuntun marang tekane telung malaékat menyang sajarah wiwit taun 1798 nganti 1844. Babil ambruk sajroning sewengi. Roma buyar, lan ing sajroning kebuyarané mau ana loro aspek Roma kang katuduhaké miturut papané, yaiku Roma Kulon utawa Roma Wétan. Munggah lan ambruké karajan Ptolemaik lan karajan Seleukia ing sapratelon pisanan Daniel sewelas dadi pralambang tumrap munggah lan ambruké Roma kapausan. Paseksi mau mung minangka pungkasané crita Aleksander lan buyaré Yunani. Beda karo Roma, Yunani kabagi dadi papat pérangan sing pungkasane dadi loro. Roma kabagi dadi wétan lan kulon, lan sawisé iku Roma Kulon kabagi sacara kenabian dadi telu, minangka pralambang pamaréntahan Roma kang rangkep telu. Kanggo Roma Wétan, Konstantinus mbagi karajané marang telung putrané. Cetha yèn Roma Kulon lan Roma Wétan iku garis-garis sing sajajar, kang makili gréja Romawi lan nagara Romawi. Kanthi pamérangan rangkep loro iku, ana pamérangan rangkep telu salajengé. Yunani saka papat dadi loro, Babil sajroning sewengi, Yehuda telung serangan. Ing bab Islam, “munggahé” kagambaraké minangka “pangluwaran” lan “ambruké” minangka “pangekangan.”

Kabangkitane diwiwiti saka Mohammed, lan padha ditahan tanggal 11 Agustus 1840. Padha dibebasake lan sanalika ditahan maneh nalika 9/11. Durung suwe iki padha dibebasake tanggal 7 Oktober 2023, lan wiwit iku padha ditahan ing Gaza. Islam bakal dibebasake maneh minangka pratandha madege recane kewan iku. Alur sejarah pameca Islam kang digambarake ing bab sanga nganti sewelas ing kitab Wahyu nuduhake sejarah pameca Islam ing bilai katelu. ‘Sejarah pameca Islam ing bilai katelu’ uga dilambangake dening malaekat kapitu lan uga malaekat katelu. Malaekat katelu tumeka tanggal 22 Oktober 1844, nalika malaekat kapitu wiwit ngunekake slomprete. Malaekat katelu lan bilai katelu tumeka ing sejarah pameca nalika 9/11. Wiwit 9/11 nganti undhang-undhang dina Minggu, sejarah pameca bilai kapisan lan kapindho wis bola-bali dumadi, lan nganti saiki isih bola-bali dumadi.

“Kunci” saka paprangan ing Nineveh nggandhengake rong kakuwatan, Roma lan Persia, ing sesambungan kang langsung lan ora bisa dipisahake karo Islam. Nineveh nuduhake kanthi luwih cetha tinimbang perangan Kitab Suci liyane endi wae bab runtuhing Roma Kulon lan Roma Wetan kang dumadi mbaka sethithik.

Herodes minangka pralambang naga; dheweke makili Roma. Naga ing wekasaning jagad yaiku Perserikatan Bangsa-Bangsa. Nalika angger-angger dina Minggu dileksanakake, karajan kaping enem ambruk lan karajan kaping pitu wiwit madeg, nanging padha masrahake karajane marang karajan kaping wolu ing pesta ambal warsane dhewe. Karajan kaping pitu lagi wae lair, lan sanalika iku uga sarujuk masrahake karajane marang sundel Babilon suwene sajam, kaya kang dipralambangake dening Herodes nalika janji bakal menehi Salome nganti separo karajane.

Ing titik ambruké Amerika Serikat iku uga, Perserikatan Bangsa-Bangsa lair lan pasekuton telung pihak dileksanani. Herod iku naga, Herodias iku kapausan, lan Amerika Serikat iku Salome. Herod kaiket ing pasekuton palakrama kang ora sah, awit dhèwèké palakrama karo garwané seduluré lanang, lan ing tataran nubuat dhèwèké duwé sesambungan insès karo Salome, awit cetha yèn dhèwèké nduwèni pepénginan sahwat marang Salome nalika Salome njogèd. Naga iku duwé sesambungan karo ibu mau lan uga karo anaké wadon. Bab iki wigati dimangertèni nalika panjenengan nemtokaké yèn Roma Kulon nglambangaké tata pangrèhing gréja lan Roma Wétan nglambangaké tata pangrèhing nagara. Roma, karajan kapapat ing nubuat Kitab Suci, ing tataran nubuat mapanaké kapausan ing dhampar, lan kanthi tumindak mangkono Roma dadi pralambang tumrap Amerika Serikat, kang bakal mapanaké kapausan ing dhampar manèh.

Sirnané Roma kulon kanthi bertahap wiwit taun 330 nganti 476 makili sirnané Amérika Sarékat kanthi bertahap wiwit taun 1798 nganti tekan hukum Minggu. Taun “330” lan taun “1798” loro-loroné minangka tenger profètis sing kasebut “wektu sing wis katetepaké” utawa “wektu wekasan” ana ing kitab Daniel. Taun 330 nandhani wiwitané Roma kulon lan Roma wétan. Pungkasané loro-loroné iku yaiku andhap-asoré pamimpin Romawi, kaya déné Konstantinus ngasoraké kutha Roma ing wiwitan. Taun 476 iku pungkasaning sawijining période profètis sing nandhani carané tatanan pulitik Roma sing kinurmatan iku buyar lumantar telung langkah. Sawijining période sing diwiwiti nalika kutha iku ditampik ing taun 330, banjur disusul déning pangasorané sakabèhé tatanan pulitiké—républik agungé, kang wis dadi pokok kamunggahan utama Roma kuna, dibubaraké—lan pungkasane tekan taun 476, nalika ora bakal ana manèh sawijining panguwasa ing Roma sing asalé saka garis getih Romawi sejati. Loro garis Roma diwiwiti ing taun 330, lan pérangan wacana ing ngendi loro garis iku dipratelakaké, uga nyakup loro garis profètis limang sasi. Garis Roma kulon diwiwiti lan dipungkasi kanthi pangasoran sing lumaku sethithik mbaka sethithik. Garis Roma wétan diwiwiti lan dipungkasi kanthi pangasoran sing lumaku sethithik mbaka sethithik ing taun 1449, nalika Konstantinus sing pungkasan nyuwun idin kanggo mrentah.

Salah sawijining mangsa limang sasi iku tumuju marang pungkasane Islam Arab minangka punjering wangsit sarta wiwitane Islam Turki ing taun 782. Ing taun kasebut Maharani Irene diasorake, jumbuh karo pangasoran tumrap Constantine kang pungkasan ing pungkasaning wangsit limang sasi kang kapindho. Rong wangsit limang sasi ing sajroning siji carita kang dumadi saka limalas ayat. Siji nggambarake sejarah Islam ing tanah Arab; sijine, Islam ing Turki. Loro-lorone dipungkasi kanthi pangasoran tumrap Romawi Wétan. Pungkasaning salah siji wangsit iku kawujud kanthi diasorake sawijining wanita, dene sijine kanthi diasorake sawijining priya. Larik tumpang larik, loro-lorone nuduhake pangasoran tumrap pasamuwan lan nagara Romawi Wétan. Pangasoran loro iku padha disebabake dening Islam saka bilai kang kapisan. Pangasoran tumrap Constantine kang pungkasan ing taun 1449 miwiti sawijining mangsa patang taun kang rampung ing taun 1453 kanthi runtuhe tembok-tembok Constantinople. Taun 1449 nggambarake sawijining pangasoran, lan ing taun 1453 tembok-tembok iku runtuh lan sawijining karajan tekan ing pungkasane.

Patiné Muhammad

Salah siji saka rong mangsa kang saben-saben suwéné limang sasi diwiwiti kanthi sédané Mohammed, kang diidentifikasi minangka raja ing tetembungan “wong-wong mau padha duwé raja kang nguwasani wong-wong mau” ing ayat sewelas.

Lan padha padha nduwèni ratu ngungkuli wong-wong mau, yaiku malaékat saka jurang tanpa dhasar, kang ing basa Ibrani asmane Abaddon, nanging ing basa Yunani asmane Apollyon.

Raja ing ngatasé wong-wong mau iku Mohammed, awit dhèwèké diidentifikasi ing ayat siji, mula dhèwèké dudu sawijining tokoh Islam liyané; dhèwèké iku Mohammed sang raja, lan raja iku sawijining karajan lan Islam iku karajané Mohammed.

Lan malaékat kaping lima ngunèkaké kalasangkane, lan aku weruh ana lintang tiba saka swarga menyang bumi; lan marang dhèwèké kaparingaké kunci telaga tanpa dhasar. Lan dhèwèké mbukak telaga tanpa dhasar mau; banjur metu kumelun saka telaga iku, kaya kumeluning pawon geni kang gedhé; lan srengéngé lan awang-awang dadi peteng marga saka kumeluning telaga iku. Lan saka ing kumelun mau metu walang menyang bumi; lan marang walang-walang iku kaparingaké panguwasa, kaya kalajengking ing bumi duwé panguwasa. Wahyu 9:1–3.

Pangambalané bilai kapisan lan kapindho ing sajroning bilai katelu sajajar karo pangambalané malaékat kapisan lan kapindho ing sajroning malaékat katelu. Mohammed, sang raja, kaparingan kunci kanggo mbukak jurang tanpa dhasar, lan 9/11 nuduhaké wektu nalika malaékat katelu kaparingan panguwasa. Kristus minangka malaékat kang gagah prakosa banjur tumurun nalika sabetan kapisané Balaam dumadi ing sajarah pameca. Banjur jurang tanpa dhasar kabukak lan Islam bali dadi sawijining pokok rembug ing sajarah donya. Kristus banjur nuntun umaté bali menyang dalan-dalan kuna saka Jeremiah, lan pawartaning bilai katelu lan malaékat katelu wiwit diswarakaké. Ing taun 2015, Trump ngumumaké niyaté arep nyalonaké dhiri dadi présidhèn, saéngga nggugah kakuwatan-kakuwatan naga globalis, lan jurang tanpa dhasar banjur ngetokaké atéisme kang wekasané matèni Trump ing lurung-lurung Sodom lan Mesir. Ing mangsa undhang-undhang dina Minggu, kéwan kang dadi kang kawolu, kang kalebu ing pepitu iku, bakal munggah saka jurang tanpa dhasar. Wiwitané mangsa panyegelan tumrap wong satus patang puluh papat èwu lan pungkasané nuduhaké jumedhulé sawijining kakuwatan saka jurang tanpa dhasar.

Kéwan sing sira deleng iku biyèn ana, lan saiki ora ana; nanging bakal munggah saka jugangan tanpa dhasar, lan bakal mlebu ing karusakan: lan para wong kang manggon ing bumi bakal gumun, yaiku wong-wong kang jenengé ora katulis ana ing kitabing kauripan wiwit madegé jagad, nalika padha ndeleng kéwan iku, kang biyèn ana, lan saiki ora ana, nanging satemené isih ana. Wahyu 17:8.

Islam punika kunci ingkang mbikak jugangan tanpa dhasar ing 9/11 lan ingkang mbikak jugangan tanpa dhasar nalika hukum Minggu. Ing satengahing wekdal panyegelan, naga-kéwan globalisme ugi medal saking jugangan tanpa dhasar.

Lan manawa padha wus ngrampungake paseksiné, kéwan galak kang munggah saka telenging jurang tanpa dhasar bakal nindakake perang nglawan wong-wong mau, lan bakal ngalahaké wong-wong mau, lan matèni wong-wong mau. Wahyu 11:7.

Kunci kang mbukak sakabèhing tetenger cacah telu saka sawijining kakuwatan kang asalé saka jurang tanpa dhasar diwènèhaké marang Mohammed, raja karajan Islam. Paprangan Nineveh ing taun 627 nggambaraké paprangan antarané rong kakuwatan kang ngentèkaké kakuwatané pihak loro kang padha perang lan ndadèkaké Islam bisa kanthi cepet tuwuh dadi kakuwatan. Kunci mau diputer ing 9/11 lan Islam wiwit tuwuh dadi kakuwatan, sanadyan ora let suwé sawisé iku banjur dibendung. Paprangan Nineveh dipralambangaké ing 9/11, awit ing kono Islam wiwit tuwuh dadi kakuwatan nalika malaékat kang prakosa tumedhak kanggo madhangi bumi kanthi kamulyané Panjenengané, lan lintang, kang tegesé utusan, uga tiba saka swarga. Paprangan Nineveh uga dipralambangaké ing pungkasan, nalika undhang-undhang dina Minggu teka lan mangsa kapindho Jaman Pepeteng diwiwiti nalika kebulé agama Islam nutupi srengéngé.

Exeter

Angger-angger dina Minggu dipralambangake nalika pawarta panguwuh ing tengah wengi tekan ing patemon pakemahan Exeter. Banjur rerangkening tumindak pungkasan ing pangadegan recane kewan iku diwiwiti. Pambentukan, utawa pangadegan reca iku, diwiwiti ing 9/11, nanging ing pungkasaning mangsa kasebut, mangsa panyiaran panguwuh ing tengah wengi uga minangka fraktal saka sakabehing mangsa pambentukan reca kang diwiwiti ing 9/11. Wiwitan nggambarake pungkasan. Bilai kang kapisan mralambangake bilai kang katelu, kayadene malaekat kang kapisan mralambangake malaekat kang katelu. Peperangan Nineveh ing pungkasaning mangsa panyegelan nuduhake peperangan Nineveh ing wiwitan. Peperangan Nineveh nalika angger-angger dina Minggu minangka pungkasaning mangsa panyegelan kang diwiwiti ing 9/11, nanging uga minangka pungkasaning mangsa panyiaran panguwuh ing tengah wengi. Mula, peperangan Nineveh dipralambangake ing wiwitaning panyiaran panguwuh ing tengah wengi kang nuduhake jangkah-jangkah pungkasan ing pambentukan recane kewan ing Amerika Serikat, lan nalika angger-angger dina Minggu, wiwitaning pambentukan recane kewan ing jagad diwiwiti. Nineveh minangka kunci kang nyelarasake maneka warna alur kang kaleksanan kanthi sampurna ing sejarah siningid ing ayat patang puluh.

Kita bakal nerusaké luwih jero ing artikel sabanjuré.