Sajarah Sing Kaumpet saka Ayat Patang Puluh — Nomer Pitung Welas

“Konci” kang mbukak jugangan tanpa dhasar iku perang Nineveh, kang kalakon ing taun 627, limang taun sadurunge Mohammed séda ing taun 632. Limang taun sawisé iku, ing taun 637, pasukan Muslim ngrebut kutha krajaning Persia, salah siji saka loro kakuwatan adidaya gedhé kang mèlu ing perang Nineveh. Kedadéan iki kanthi nggegirisi ngowahi imbangan kakuwatan ing Wétan Tengah. Perang Nineveh ing taun 627 nguras kakuwatan Kakaisaran Persia, lan sepuluh taun sawisé iku Kakaisaran Persia rampung.

Sasatus sèket sèket sèket sèket sèket taun sawisé sédahe Mohammed ing taun 632, ing Kampanye Abbasiyah taun 782, bala tentara Abbasiyah (kacarita watara 95.000 wong) ngluncuraké invasi gedhé menyang tlatah Bizantium ing Asia Cilik (Turki modhèren). Wong-wong mau maju nganti tekan Chrysopolis, pas ing sabrang Selat Bosporus saka Konstantinopel—teka banget cedhak karo ibukutha Bizantium. Wong Bizantium, ing sangisoré Maharani Irene, nandhang kalah abot. Minangka akibaté, wong Bizantium kapeksa nandhatangani gencatan senjata telung taun sing ngasoraké, kanthi sarujuk mbayar upeti taunan sing gedhé (watara 70.000–90.000 dinar emas) lan nyerahaké sandhangan sutra sarta para sandera. Kampanye iki dadi salah siji saka serbuan Abbasiyah paling gedhé lan paling kasil menyang tlatah Bizantium sajrone abad ka-8. Prastawa iki nduduhaké saya mundhaké kakuwatan Khilafah Abbasiyah lan terus mudhune Kakaisaran Bizantium.

Ana rong periode sunnat wektu kenabian sing béda-béda, sabené suwéné satus sèket taun, ing kalasangka kaping lima saka Wahyu pasal sanga. Sing kapisan diwiwiti saka sédaé Mohammed ing taun 632 nganti tumekaning asoré Maharani Irene saka Roma Wétan ing taun 782. Pasal sanga ngenali mungulé Islam kanthi cara kang rinci banget. Wiwit saka manunggaling para suku ing taun 606, nganti perang Nineveh ing taun 627, nganti sédaé Mohammed ing taun 632, banjur tekan kalahé Persia ing taun 637, munggah lan rubuhé Islam dilacak kanthi tliti ana ing Sabdané Allah kang kenabian. Islam saka Arab iku kakuwatan ing ramalan kasangsaran kapisan sing suwéné satus sèket taun. Panyawijiné para suku déning Mohammed ing taun 606; banjur perang Nineveh sing dadi “kunci” ing taun 627, disusul déning ramalan Mohammed ngenani karuntuhan Persia lan Roma watara taun 628, banjur tumuju marang sédaé ing taun 632. Tanggal-tanggal iki makili runtutan prastawa kang tinamtu ing garis Islam.

Satus sèket sèket taun sawisé Mohammed séda ing taun 632, pusat kakuwatan Islam ngalih saka Arab menyang Turki, nalika iku ngusir Roma Wétan nganti mundur tekan Konstantinopel. Bilai kang kapisan nggambarake Islamé Arab, lan bilai kang kapindho nggambarake Islamé Turki. Ing sajroning bilai kang kapisan, loro ramalan wektu satus sèket taun padha nandhani béda antarane Islamé Arab lan Islamé Turki, kaya déné kang kaandharake ing pamecahan bebener kang padha antarane bilai kang kapisan lan bilai kang kapindho.

Satus sèket sèket sèket taun kang kapisan diwiwiti kanthi ambruké Persia lan dipungkasi nalika Roma kaiket ana ing sajroning témbok Konstantinopel. Mangsa kapindho sajroning sèket sèket sèket taun diwiwiti kanthi kamenangan Osman (uga sinebut Ottman) ing Nikomedia. Kamenangan Ottoman ing Nikomedia ngrujuk marang Pengepungan Nikomedia (İzmit jaman saiki, Turki), kang dumadi wiwit taun 1333 nganti 1337 nalika Sultan Orhan Gazi (putrané Osman I, pangadeg Beylik Ottoman), ngepung kutha Bizantium Nikomedia kang wigati. Kutha iku bisa bertahan pirang-pirang taun, nanging ing pungkasané nyerah ing taun 1337 amarga kaliren lan kurangé pasokan. Garnisun Bizantium diparengaké lunga menyang Konstantinopel. Nikomedia iku salah siji saka benteng utama Bizantium kang pungkasan ing Asia Kecil (Anatolia). Rubuhé kutha iku kanthi nyata mungkasi panguwasané Bizantium ing sapérangan gedhé Anatolia sisih kulon. Kamenangan iki maringi dalan marang Ottoman kanggo ngukuhaké kakuwatané ing Bitinia lan ngrembaka luwih adoh menyang Selat Bosporus. Iki dadi sawijining watu undhakan utama tumuju panaklukan Konstantinopel déning Ottoman ing tembé (kang dumadi luwih saka satus taun sawisé, ing taun 1453). Pengepungan iki asring dianggep minangka salah siji kamenangan wiwitan kang wigati, kang ngowahi beylik Ottoman kang cilik dadi kakuwatan régional kang lagi munggah.

Para perintis kanthi bener mangertos lan mulang bilih ukara “panggonan pasucene kagulingaké” ing Daniel wolu ayat sewelas kaleksanan déning Konstantinus.

“Papan suci” kang kasebut ing kéné iku candhi Pantheon ing kutha Roma, lan “panggonané” candhi mau yaiku Roma. Roma “dipunlungsuraké” déning Konstantinus nalika piyambakipun milih mindhah ibukutha karajanipun menyang Konstantinopel ing taun 330. Ayat sewelas iku gegayutan karo Wahyu telulas ayat loro lan nedahaké prastawa kang padha.

Naga iku Rum pagan, lan Rum pagan nyerahaké “dhampar” panguwasané marang gréja Rum ing taun 330, nalika ibukutha dipindhah menyang sisih wétan, mula ninggalaké kekosongan panguwasa kang kanthi seneng dimanfaataké déning gréja kapausan. Nalika kita miwiti garis Rum wétan saka taun 330 nganti 1453, kita nemokaké yèn ing wiwitaning wangsit bab Rum wétan, kutha Rum diremehake déning panolaké Konstantinus marang Rum. Penginaan iku katunggal manèh lumantar Maharani Irene ing taun 782, ing pungkasaning satus sèket taun pisanan saka siksa. Loro-loroné penginaan mau katunggal manèh déning Konstantinus kang pungkasan.

Kalasangka kaping gangsal lan kaping enem ing Wahyu sanga maringi rincian bab ambruké Roma Wétan, lan uga nyathet munggah lan ambruké Islam. Inspirasi mratelakaké marang kita supaya nyinau “munggah lan ambruk” karajan-karajan ing kitab Daniel lan Wahyu. Karajan-karajan mau nduwèni ciri-ciri dhéwé sing béda, kang gegandhèngan karo “munggah lan ambruké” sing khas. Ambruké Yehuda kalakon amarga telung serangan marang Yerusalem. Wong Ibrani digawa menyang Babil, lan bakal bali miturut telung dhawuh, kang bakal miwiti 2.300 taun sing nuntun marang tekane telung malaékat menyang sajarah wiwit taun 1798 nganti 1844. Babil ambruk sajroning sewengi. Roma buyar, lan ing sajroning kebuyarané mau ana loro aspek Roma kang katuduhaké miturut papané, yaiku Roma Kulon utawa Roma Wétan. Munggah lan ambruké karajan Ptolemaik lan karajan Seleukia ing sapratelon pisanan Daniel sewelas dadi pralambang tumrap munggah lan ambruké Roma kapausan. Paseksi mau mung minangka pungkasané crita Aleksander lan buyaré Yunani. Beda karo Roma, Yunani kabagi dadi papat pérangan sing pungkasane dadi loro. Roma kabagi dadi wétan lan kulon, lan sawisé iku Roma Kulon kabagi sacara kenabian dadi telu, minangka pralambang pamaréntahan Roma kang rangkep telu. Kanggo Roma Wétan, Konstantinus mbagi karajané marang telung putrané. Cetha yèn Roma Kulon lan Roma Wétan iku garis-garis sing sajajar, kang makili gréja Romawi lan nagara Romawi. Kanthi pamérangan rangkep loro iku, ana pamérangan rangkep telu salajengé. Yunani saka papat dadi loro, Babil sajroning sewengi, Yehuda telung serangan. Ing bab Islam, “munggahé” kagambaraké minangka “pangluwaran” lan “ambruké” minangka “pangekangan.”

Sirnané Roma kulon kanthi bertahap wiwit taun 330 nganti 476 makili sirnané Amérika Sarékat kanthi bertahap wiwit taun 1798 nganti tekan hukum Minggu. Taun “330” lan taun “1798” loro-loroné minangka tenger profètis sing kasebut “wektu sing wis katetepaké” utawa “wektu wekasan” ana ing kitab Daniel. Taun 330 nandhani wiwitané Roma kulon lan Roma wétan. Pungkasané loro-loroné iku yaiku andhap-asoré pamimpin Romawi, kaya déné Konstantinus ngasoraké kutha Roma ing wiwitan. Taun 476 iku pungkasaning sawijining période profètis sing nandhani carané tatanan pulitik Roma sing kinurmatan iku buyar lumantar telung langkah. Sawijining période sing diwiwiti nalika kutha iku ditampik ing taun 330, banjur disusul déning pangasorané sakabèhé tatanan pulitiké—républik agungé, kang wis dadi pokok kamunggahan utama Roma kuna, dibubaraké—lan pungkasane tekan taun 476, nalika ora bakal ana manèh sawijining panguwasa ing Roma sing asalé saka garis getih Romawi sejati. Loro garis Roma diwiwiti ing taun 330, lan pérangan wacana ing ngendi loro garis iku dipratelakaké, uga nyakup loro garis profètis limang sasi. Garis Roma kulon diwiwiti lan dipungkasi kanthi pangasoran sing lumaku sethithik mbaka sethithik. Garis Roma wétan diwiwiti lan dipungkasi kanthi pangasoran sing lumaku sethithik mbaka sethithik ing taun 1449, nalika Konstantinus sing pungkasan nyuwun idin kanggo mrentah.

Raja ing ngatasé wong-wong mau iku Mohammed, awit dhèwèké diidentifikasi ing ayat siji, mula dhèwèké dudu sawijining tokoh Islam liyané; dhèwèké iku Mohammed sang raja, lan raja iku sawijining karajan lan Islam iku karajané Mohammed.

Islam punika kunci ingkang mbikak jugangan tanpa dhasar ing 9/11 lan ingkang mbikak jugangan tanpa dhasar nalika hukum Minggu. Ing satengahing wekdal panyegelan, naga-kéwan globalisme ugi medal saking jugangan tanpa dhasar.

Kita bakal nerusaké luwih jero ing artikel sabanjuré.