“Kunci” kang nglambangake paprangan Niniwe ing Wahyu bab sanga wis kawujud lumantar sajarah kang nuwuhake titik pambalikan, kang mesthi wae minangka pakaryane sawijining kunci. Pratelanku yaiku manawa paprangan Niniwe ora mung minangka kunci sajarah kang nandhani jumedhule Islam, nanging uga minangka kunci kang asipat pameca. Dinamika pameca saka paprangan kasebut ndadekake sakabehing alur kraton-kraton ing pamecaning Kitab Suci, kaya kang diandharake ing Dhaniel lan Wahyu, laras karo Dhaniel bab sewelas. Kanthi mangkono, kraton-kraton kasebut kabeh bisa menehi paseksi tumrap enem ayat pungkasan ing Dhaniel bab sewelas, lan kang luwih wigati—mbukak segele sajarah eksternal kang kasamun ing ayat patang puluh.
Lan Aku bakal maringi marang kowe kunci-kunci Kratoning Swarga; lan apa waé kang kokiket ana ing bumi bakal kaiket ana ing swarga; lan apa waé kang kokculaké ana ing bumi bakal keculaké ana ing swarga. Matius 16:19.
Pelepasan lan Munculé Karajan Mohammed
Perang ing Nineveh ing taun 627 nandhani wiwitané sepuluh taun pungkasan kakuwatan Persia, kang wis dikalahaké lumantar siasaté Roma kanthi dibarengi pedhut kang dumadi marga saka pangrèhé Gusti Allah. Perang iku nandhani titik pangowahan nalika gerombolan-gerombolan Islamé Mohammed wiwit bangkit. Perang iku nyingkiraké sawijining pepalang kang sadurungé ana, yaiku pepalang kang miturut téori bakal tetep ana, saupama Roma lan Persia loro-loroné tetep njaga kakuwatané. Nanging loro-loroné ora njaga kakuwatané.
Pangekangan lan Pelepasan
Ing pralambang profetik bab Islam, kita manggih pepalang lan palepasané Islam wiwit saka wiwitané piyambak Pitedah Suci, nalika Sarah ngyakinaké Abraham supaya nyirep Hagar lan Ismail.
Sarai banjur ngandika marang Abram, “Pialaku iku tumempuh marang kowé; aku wis maringaké batur wadonku menyang pangkuanmu; lan nalika dhèwèké weruh yèn dhèwèké wis ngandheg, aku dadi diremehake ana ing paningale; muga-muga Pangéran ngadili antarané aku lan kowé.” Nanging Abram ngandika marang Sarai, “Lah, batur wadonmu iku ana ing tanganmu; tumindaka marang dhèwèké miturut sakarepmu.” Lan nalika Sarai nindakaké kasar marang dhèwèké, dhèwèké banjur mlayu saka ngarsané. Purwaning Dumadi 16:5, 6.
Malah sadurungé kedadéan iku, sebabé Hagar dipunwedharaké ing narasi kenabian iku amarga Pangéran wus “nyegah” Sarah supaya ora nglairaké anak.
Sarai, garwané Abram, ora mbabar anak kanggo dhèwèké; lan dhèwèké nduwèni sawijining abdi wadon, wong Mesir, jenengé Hagar. Lan Sarai ngandika marang Abram, “Lah saiki, Pangéran wis nyegah aku supaya ora mbabar; mugi panjenengan mlebet marang abdiku; bokmanawa aku bisa olèh anak lumantar dhèwèké.” Lan Abram ngrungokaké swarané Sarai. Purwaning Dumadi 16:1, 2.
“kunci” ing Wahyu sangang sing diparingaké marang Mohammed, lan sawisé iku kawujud lumantar perang Nineveh, nggambaraké dicabuté “watesan” tumrap Islam ing titik tartamtu apa waé sajroning sajarah kenabian.
“Malaékat padha nyekel papat angin, kang dilambangaké minangka jaran ngamuk kang ngupaya uwal lan mlayu nyabrang ing salumahing bumi kabèh, nggawa karusakan lan pati ing dalané.” Manuscript Releases, volume 20, 217.
“Mundhak lan ambruké” karajan Mohammed iku ora digambarake luwih-luwih minangka mundhak lan ambruk, nanging minangka sawijining ‘pelepasan’ lan sawijining ‘pangekangan’. Nalika Islam diluwari sacara profetis, pelepasan iku wis dilambangake déning perang ing Nineveh.
Namung Bilai-bilai Wae##
Ing antarane pitung kalasangka, mung kalasangka-kalasangka bilai Islam kang ngambah sejarah minangka kekuwatan kang ajeg wiwit sepisanan mlebu ing sejarah pamecan nganti katutuping mangsa sih-rahmat. Patang kalasangka kapisan kang katedhakake marang Roma Kulon diwakili dening Odoacer, Genseric, Attila wong Hun lan Alaric, saengga dadi pralambang patang kekuwatan paukuman kang dadi sarana pangrehing Allah ing jaman wekasan, nanging pepadhane ing jaman modern dudu turunan langsung saka patang kekuwatan kuna mau. Ora mangkono tumrap kalasangka-kalasangka bilai. Sawise mlebu ing sejarah, Islam terus ngliwati reroncening pambebasan lan pangekangan kang sambung-sinambung nganti dibebasake babar pisan nalika katutuping mangsa sih-rahmat. Tumrap kalasangka-kalasangka bilai, “kunci” ‘pambebasan’ ditengeri dening perang Nineveh.
Nikomedia lan 27 Juli 1299
Para pelopor kanthi trep nemtokaké tanggal 27 Juli 1299 minangka wiwitaning mangsa satus sèket taun kang rampung ing tanggal 27 Juli 1449, kang sabanjuré dadi wiwitaning mangsa telung atus sangang puluh siji taun lan limalas dina kang rampung ing tanggal 11 Agustus 1840.
Ing artikel saderengipun, kita sampun ngidentifikasi pangepungan wiwit taun 1333 dumugi taun 1337 ingkang katindakaken déning Sultan Orhan Gazi (putranipun Osman I, pangadeg Beylik Ottoman) tumrap Nicomedia, nalika piyambakipun ngepung kitha Bizantium ingkang wigati, Nicomedia. Pangepungan punika minangka pungkasanipun paprangan nglawan Nicomedia ingkang sampun dipunwiwiti déning ramanipun, Osman. Wekdal satus sèket taun ing Wahyu bab sanga, ayat sedasa kawiwitan ing tanggal 27 Juli 1299, lan minangka wiwitaning satunggaling pameca, sajarah ingkang gayut kaliyan tanggal wiwitan punika kedah dipungatosaken. Osman I (pangadeg wangsa Ottoman) punika ramanipun Sultan Orhan Gazi, ingkang ing tanggal 27 Juli 1299 nggayuh kamenangan wiwitan ingkang wigati nglawan Kakaisaran Bizantium ing Paprangan Bapheus, ingkang dumados ing tlatah Nicomedia, caket kaliyan kitha Nicomedia, satunggaling kitha krajan ingkang wigati sanget ing sajarah Romawi saha sajarah Bizantium ing jaman wiwitan.
Rama lan Putra
Ing tanggal 27 Juli 1299, wadyabala Osman ngasoraké wadyabala Bizantium kang dipimpin déning sawijining gubernur dhaérah. Peperangan iki dianggep minangka salah sawijining kamenangan militèr gedhé kang kawitan digayuh Osman kanthi mandhiri sawisé dhèwèké wiwit ngukuhaké kakuwasané ing Bithynia (Anatolia sisih lor-kulon). Peperangan iku nandhani sawijining langkah wigati ing owah-owahan saka beylik Turki cilik (kapangéranan suku) dadi sawijining kakuwatan kang saya ngrembaka, kang ing tembé bakal nantang lan nelukaké wewengkon-wewengkon Bizantium. Tanggal iku nandhani wiwitaning mangsa pangrembakan Islam kang wekasané njalari madegé Kakaisaran Ottoman nalika Konstantinopel ambruk ing taun 1453. Osman migunakaké para prajurit ghazi (para panyerbu ing tapel wates kang dilandhesi semangat Islam), lan wiwit nalika iku para prajurit ghazi ing tapel wates wiwit kabentuk dadi wadyabala kang luwih tumata, kang ngrembaka mbaka sethithik wiwit ing jaman Osman banjur diterusaké ing jaman putrané, Orhan. Salah sawijining unsur wigati liyané saka warisané Osman yaiku warisan mau ndadèkaké Islam bisa tetep nguwasani bandha darbèké, béda karo cara perang para prajurit ghazi, kang taktik nyerang banjur énggal mundur kanthi ora tumata mung ndadèkaké wong-wong mau olèh bandha jarahan saka kamenangané, nanging ora tau olèh wewengkon apa waé.
Ing tanggal 27 Juli 1299, Osman miwiti sawijining kampanye ing wewengkon Nikomedia, lan telung puluh papat taun sawisé iku putrané miwiti sawijining pangepungan patang taun marang kutha krajan Nikomedia. Sang rama ing wiwitan lan sang putra ing pungkasan. Peperangan diwiwiti nglawan wewengkon sing dipratandhakaké minangka Nikomedia lan dipungkasi kanthi direbuté Nikomedia, kutha krajan saka wewengkon Nikomedia. Wiwit taun 1299 nganti 1337 iku sawijining mangsa telung puluh wolu taun, lan kanthi profètis angka “telung puluh wolu” nglambangaké sawijining tangi jumeneng.
“Saiki tangia, pangandikaku, lan nyabrangna kali Zered.” Banjur aku padha nyabrang kali Zered. Lan wektu wiwit saka Kadeshbarnea nganti aku padha tekan lan nyabrang kali Zered iku telung puluh wolung taun; nganti kabèh turunan para wong perang wus sirna saka ing satengahing pasamuwan, kaya déné Sang Yehuwah wus supaos marang wong-wong mau. Pangandharing Torèt 2:13, 14.
Satus seket sèket taun wiwit tanggal 27 Juli 1299 nganti tanggal 27 Juli 1449 nggambarake mangsa wektu kang nuntun marang madege Kakaisaran Ottoman saka bilai kapindho ing Wahyu pasal sanga. Telung puluh wolu taun penaklukan Nicomedia kang lumaku kanthi progresif diwiwiti déning sawijining bapa (Osman) lan dipungkasi déning putrané (Orhan). Mangsa wektu iku nggambarake tataran kapisan saka munggahe kanthi progresif sawijining kapangeranan suku nganti dadi sawijining kakaisaran.
Jangka wektu satus seket taun wiwit tanggal 27 Juli 1299 nganti tanggal 27 Juli 1449 iku nyakup pangepungan suwene patang taun kang nandhani pungkasane telung puluh wolu taun kasebut. Panaklukan Nicomedia diwiwiti dening sang rama, Osman, lan dirampungake kanthi pangepungan suwene patang taun wiwit taun 1333 nganti taun 1337—pangepungan kang ditindakake dening putrane Osman.
Nalika jangka satus sèket taun iku rampung ing tanggal 27 Juli 1449, kaisar Bizantium Constantine XI, utawa Constantine pungkasan ing Romawi Wétan, nyuwun palilah marang bangsa Turki kanggo nglenggahi dhampar. Wiwit tanggal iku nganti karebuté Constantinople, suwéné patang taun. Patang taun iku dipungkasi kanthi pangepungan Constantinople, lan Constantine pungkasan séda sajroning pangepungan iku. Ngrembakané Islam dilambangaké déning telung puluh wolu taun kapisan saka pameca satus sèket taun, kang tekan puncaké ing pangepungan suwéné patang taun. Nalika jangka satus sèket taun iku rampung, Islam wis ngrembaka nganti tekan tataran nalika Romawi Wétan diasoraké déning kakuwatan kang diduwèni bangsa Turki nalika iku. Wiwit pangasoran ing tanggal 27 Juli 1449, patang taun sawisé, ing taun 1453, Constantinople karebut lumantar pangepungan. Pungkasané telung puluh wolu taun kapisan ditandhani kanthi pangepungan, lan madegé Kakaisaran Ottoman ditandhani kanthi pangepungan.
38 lan 40
Angka tigang dasa wolu minangka pralambang, kados ingkang dipunandharaken déning Musa wonten ing kitab Pangandharing Torèt, nggambaraken tigang dasa wolu taun pungkasan saking paukuman awujud ngumbara sekawan dasa taun wonten ing ara-ara samun. Pramila, angka tigang dasa wolu, minangka pralambang, gadhah sesambetan kaliyan angka sekawan dasa. Osman ngrebat wewengkon Nicomedia ing tanggal 27 Juli 1299, lan tigang dasa wolu taun sasampunipun putranipun ngrebat kitha krajan ing wewengkon punika. Wewengkon saha kitha krajan punika kekalihipun dipunsebat Nicomedia. Para sejarawan netepaken paprangan punika minangka tataran kapisan saking ‘kalih’ tataran ingkang nandhani purwa wiwitaning tuwuhipun Kakaisaran Ottoman. Tataran kaping kalih ingkang dipuntedahaken déning sajarah inggih punika paprangan Nicaea ing taun 1301. Wonten ing ngriku, sang rama, Osman, ngrebat wewengkon ingkang dipunsebat Nicaea, lan ing taun 1331, tigang dasa taun sasampunipun, putranipun ngrebat kitha krajan ingkang nama Nicaea, ingkang rumiyin minangka kitha krajan Romawi.
Gegayutan karo taun 1299 lan paprangan ing Nicomedia minangka tataran kapisan saka rong tataran, tataran kapindho dumadi rong taun sabanjure, yaiku ing taun 1301. Taun 1299 minangka pralambang telung puluh wolu, lan rong taun sabanjure (patang puluh), wewengkon Nicaea direbut dening bapake. Gegayutan angka telung puluh wolu lan patang puluh ing prastawa gumregahing bangsa Israel kuna kanggo ngrebut tanah prasetyan kagambar ing tanggal 27 Juli 1299 lan taun 1301. Rong tataran kapisan saka gumregahing Islam mau ditandhani dening kampanye-kampanye militèr kang diwiwiti kanthi bapake nelukake wewengkon lan dipungkasi kanthi anake nelukake kutha krajan ing wewengkon kasebut. Nalika kutha krajan loro mau tiba, kalorone tiba sajrone pangepungan. Kutha krajan loro mau tau dadi kutha krajan Romawi Wetan.
Tanggal 27 Juli 1299 lan taun 1301 tekan pungkasané ing tanggal 11 Agustus 1840, kang nggambaraké sajarah taun 1838, nalika Litch sepisanan nerbitaké pamawas lan ramalané ngenani pameca kang suwéné telung atus sangang puluh siji taun lan limalas dina, kang pungkasané bakal kaleksanan ing tanggal 11 Agustus 1840. Rong tataran anggoné para pandhèrèk Miller gumregah yaiku taun 1838 lan 1840.
“Ing taun 1840 katitèn sawijining panggenapan wangsit liyane kang nggumunaké, sing nguripaké kapentingan kang sumebar amba. Rong taun sadurungé, Josiah Litch, salah siji saka para pandhita utama kang martakaké Rawuhé Kristus Kang Kaping Pindho, nerbitaké sawijining panerang bab Wahyu 9, kanthi medharaké sadurungé rubuhé Kakaisaran Ottoman. Miturut petungané, kakuwasan iki bakal dijorogaké ‘ing A.D. 1840, ing sawijining wektu ing sasi Agustus;’ lan mung sawetara dina sadurungé kalakoné, dhèwèké nulis: ‘Yèn diparengaké manawa mangsa kapisan, 150 taun, wis kaleksanan kanthi pas sadurungé Deacozes munggah ing dhampar kanthi idin saka wong Turki, lan manawa 391 taun lan limalas dina iku diwiwiti ing pungkasané mangsa kapisan, mula iku bakal rampung ing tanggal 11 Agustus 1840, nalika kakuwasan Ottoman ing Konstantinopel kena diarep-arep bakal diremuk. Lan iki, aku pracaya, bakal kabukten mangkono.’—Josiah Litch, ing Signs of the Times, and Expositor of Prophecy, 1 Agustus 1840.
“Ing wektu sing wus katetepake iku, Turki, lumantar para dutané, nampi pangayoman saka kakuwasan-kakuwasan sekuthu Éropah, lan kanthi mangkono nyélakaké dhiriné ana ing sangisoring pangwasané bangsa-bangsa Kristen. Kedadéan iku netepi ramalan mau kanthi pas temenan. Nalika prakara iku wus kawuningan, wong akèh padha yakuwi marang kabeneran asas-asas panafsiran ramalan sing dipigunakaké déning Miller lan para mitrané, lan sawijining daya dorong kang nggumunaké kaparingaké marang gerakan advent. Wong-wong kang pinulangan lan nduwèni kalungguhan padha manunggal karo Miller, ing pambiyara sarta ing nerbitaké pamanggih-pamanggihé, lan wiwit taun 1840 nganti 1844 pakaryan iku sumebar kanthi rikat.” The Great Controversy, 334, 335.
Ramalan Litch taun ’38 lan paningalé kang wis dibeneraké ing taun ’40 nyakup pratelan pungkasané, kang ditulis déning dhèwèké ing tanggal 1 Agustus, sepuluh dina sadurungé ramalan kang wis dibeneraké mau. Kawujudan ramalan iku kang ngyakinaké jagad bab beneré metodologi ramalan Kitab Suci. Telung puluh wolu taun kang nandhani tumindaké bangsa Israèl kuna kalebu rong taun wiwit panyabrangan Segara Abang nganti marang pambrontakan kapisan ing Kades.
Awit sakehe wong lanang iku kabeh kang wis padha ndeleng kamulyaningSun, lan mukjijat-mukjijatSun, kang Daklakoni ana ing Mesir lan ana ing ara-ara samun, lan saiki wis nyoba Aku nganti ping sapuluh, lan ora gelem ngrungokake swaraSun; satemene wong-wong iku ora bakal weruh tanah kang wus Daksumpahake marang para leluhuré, mangkono uga ora ana siji waé saka wong-wong kang ngunek-unek marang Aku bakal weruh tanah iku. Wilangan 14:22, 23.
Pambrontakan iku kaidentifikasi minangka sing pungkasan saka sepuluh pacoban. Sawijining mangsa pacoban rong taun kang dumadi saka sepuluh pacoban, ditambah telung puluh wolu taun ana ing ara-ara samun, ngemot pralambang tumrap taun 1838 lan 1840, lan taun 1840 ngandhut sawijining mangsa sepuluh dina.
Titik wiwitan munggahé Islam lumantar Osman tanggal 27 Juli 1299 miwiti sawijining mangsa telung puluh wolu taun sing pungkasané kaakhiri déning sawijining pengepungan patang taun ing 1337. Tanggal 27 Juli 1299 iku minangka kang kapisan saka rong langkah sing déning para sejarawan dianggep minangka titik wiwitan munggahé Kakaisaran Ottoman, lan langkah kapindhoné ana ing taun 1301. Rong langkah peperangan Nicomedia lan Nicaea ing 1299 lan 1301 iku nglambangaké taun 1838 lan 1840. Wiwitaning ramalan iku nggambaraké pungkasané.
Ing sajarahé dhéwé-dhéwé, Nicomedia lan Nicaea padha tau dadi ibu kutha Romawi Wétan kanggo sawetara wektu. Mesthi waé, Constantinople pungkasané dadi ibu kutha Romawi Wétan ing taun 330 lan tetep mangkono nganti taun 1453. Nicomedia lan Nicaea dadi pralambang tumrap tib,以 Constantinople; kabèh kutha mau padha tiba amarga pangepungan déning Islam kang nandhani pungkasané sawijining kampanye militèr, kang ing sajroné Islam luwih dhisik nguwasani wilayahé lan sawisé iku ngrebut ibu kuthané.
Pangepungan kapisan kang suwéné patang taun, wiwit taun 1333 nganti taun 1337, nglambangaké patang taun wiwit taun 1449 nganti taun 1453, nalika pameca iku rampung. Telung atus sangang puluh siji taun lan limalas dina sawisé iku, Islam dikekang nalika para Millerites ‘madeg’ ing sangisoré daya pameca kang dilambangaké ing ciri-ciri ‘telung puluh wolu lan patang puluh’, kaya kang dilambangaké ing sajarah alfa tanggal 27 Juli 1299 lan tanggal 27 Juli 1449. Madegé Islam lan madegé para utusané Gusti Allah ing jaman wekasan dilambangaké ing sawijining pralambang wilangan kang kawangun saka sesambungan antarané wilangan 38 lan 40.
Ing Yèheskèl telung puluh pitu, Islam iku pesen saka angin wetan kang diembusaké marang balung-balung garing kang mati, supaya padha ngadeg dadi bala perang kang gagah prakosa. Nalika pesené Yèheskèl tekan, wiwitaning tanginé diwiwiti, kaya ing sajarah Millerit taun 1838 lan 1840. Pesen mau teka nalika 9/11, lan ing hukum Minggu kang enggal rawuh, balung-balung iku ngadeg dadi bala perang kang gagah prakosa. Tanginé bala Allah minangka pasamuwan kang menang ing dina-dina wekasan dipratandhani déning 1838 lan 1840. 9/11 nganti marang hukum Minggu dipratandhani déning 1840 nganti 1844, nanging iku uga mratandhani mangsa wiwit 31 Dhésèmber 2023 nganti bal-balaning geni ing Nashville.
Rum Wétan
Mangsa wiwit pamérangan kekaisaran déning Constantine kapisan (Sang Agung) nganti tekan Constantine pungkasan nggambaraké sejarah Roma Wétan ing nubuwat. Mula, mangsa nubuwat iku ditandhani déning sawijining bapa lan putra ing pangertèn nubuwat utawa pralambang, kaya kang digambaraké ing jenengé, sanajan Constantine kaping sewelas dudu turun langsung saka Constantine Sang Agung miturut garis getih. Constantine kapisan lan pungkasan uga digambaraké ing nubuwat minangka pralambang alfa lan omega, lan sang bapa (alfa) milih Constantinople minangka kutha krajan, déné sang putra (omega) séda sajroning pangepungan nalika Constantinople ora dadi kutha krajan manèh. Mangsa nubuwat Roma Wétan ditandhani déning Constantine kapisan lan pungkasan. Mangsa 150 taun kang diwiwiti tanggal 27 Juli 1299 nyakup mangsa 38 taun lan dipungkasi kanthi pangepungan suwéné 4 taun. Pangepungan iku dadi pralambang tumrap taun 1449 nganti 1453. Kampanye militèr ing Nicomedia diwiwiti kanthi ditelukaké sawijining wewengkon lan dipungkasi kanthi ditelukaké kutha krajan wewengkon iku. Kaya déné Constantine kapisan lan pungkasan, panelukan Nicomedia diwiwiti déning sawijining bapa (kang kapisan) lan dipungkasi déning sawijining putra (kang pungkasan).
Papat taun
Pengepungan patang taun ing mangsa pambuka saka satus seket taun kang nuwuhake patang taun wiwit saka pangasoranipun Konstantinus ingkang pungkasan ing taun 1449 nganti 1453 nalika Konstantinopel dipunkepung lan rubuh. Ramalan wekdal bab kasusahan kapindho ingkang nglambangaken telung atus sangang puluh satunggal taun lan limalas dinten kawiwitan ing tanggal 27 Juli 1449 lan rampung ing tanggal 11 Agustus 1840. Tanggal punika nandhani wiwitanipun satunggaling mangsa patang taun ingkang déning Sister White sinebat satunggaling pamedhar ingkang mulya saking pangwaosipun Gusti Allah.
“Malaekat kang manunggal ing pawartosing pekabaran malaekat katelu iku bakal madhangi saindenging bumi kanthi kamulyane. Ing kéné kapratelakaké sawijining pakaryan kang jembaré saindenging jagad lan kakuwatané ora lumrah. Gerakan rawuhipun Gusti taun 1840–44 iku minangka pratandha kamulyan saka kakuwataning Allah; pekabaran malaekat kapisan digawa menyang saben pos misi ing jagad, lan ing sawatara nagara ana kawigatosan agami kang paling gedhé kang tau kasumurupan ing nagara endi waé wiwit jaman Reformasi abad kaping nembelas; nanging kabèh iki bakal kaluwihan déning gerakan kang gagah prakosa ing sangisoré pepéling pungkasan saka malaekat katelu.” The Great Controversy, 611.
Islam katetepake pangwatesé ing 11 Agustus 1840, lan ana wektu patang taun sing cocog karo pamuanganing Roh Suci ing Pentakosta, sarta karo tumuruning malaékat kang gagah prakosa ing Wahyu wolulas, nalika “gedhong-gedhong agung” ing New York katempuh déning Islam saka bilai katelu ing 9/11. 9/11 nandhani wiwitané mangsa panyegelan tumrap wong satus patang puluh papat ewu. Panyegelan iku sawijining mangsa wektu, lan pungkasaning mangsa panyegelan iku nduwèni ciri-ciri kang padha karo wiwitaning mangsa iku. Nalika Kristus tumurun ing 9/11, Panjenengané nglambangaké Mikhaèl kang tumurun kanggo nangèkaké urip manèh marang loro seksi ing 31 Dhésèmber 2023, nalika mangsa pungkasan saka panyegelan iku wiwit.
Kunci sing minangka perang Niniwe iku nggambarake manéka warna pambebasan Islam, kang bakal ngrubuhake Roma sisih wétan ing taun 1453. Ing sajroning satus sèket taun saka “limang sasi” ing ayat sepuluh, wiwitan lan uga pungkasané ngandhut sawijining mangsa patang taun. Kaloro mangsa patang taun iku gegandhèngan karo pungkasané telung atus sangang puluh siji taun lan limalas dina, kang nandhai sawijining mangsa patang taun wiwit 1840 tekan 1844 nalika Kristus bakal madhangi “saklumahing bumi kalawan kamulyané.” Ing taun 1844, wektu kenabian ora dienggo manèh, awit wektu bakal ana, “ora ana menèh.”
Lan supaos demi Panjenengane kang gesang ing salawas-lawase, kang nitahaké swarga lan sakèhé kang ana ing kono, bumi lan sakèhé kang ana ing kono, segara lan sakèhé kang ana ing kono, yèn wektu ora bakal ana manèh. Wahyu 10:6.
1333 nganti 1337, 1449 nganti 1453, 1840 nganti 1844
Telung garis saka période patang taun iku selaras karo wektu pameteraian wiwit 9/11 nganti tekan undhang-undhang Minggu, lan uga selaras karo fraktal saka 9/11 nganti tekan undhang-undhang Minggu kang kawejangan wiwit tanggal 31 Desember 2023 nganti Islam dibébasaké manèh kanggo nglantaraké bal-balaning geni Nashville.
Fraktal profètis wiwit tanggal 31 Desember 2023 nganti bal-bal geni ing Nashville wis dipralambangi déning telung mangsa profètis kang saben-saben suwéné patang taun lan kabèh jumbuh karo mangsa panyegelan wiwit 9/11 nganti undhang-undhang dina Minggu. Mula, patang seksi nduduhaké sejarah wiwit tanggal 31 Desember 2023 nganti serangan ing Nashville, lan paprangan ing Nineveh iku kang dadi “kunci” tumrap saben seksi mau. 1333, 1449, 1840 lan 9/11 kabèh minangka titik pangowahan—“kunci.”
“Ana piwulang-piwulang kang kudu dijupuk saka sajarah jaman biyèn; lan kawigatosan katuntun marang prakara-prakara iki, supaya kabèh wong mangerténi yèn Gusti Allah makarya miturut garis-garis kang padha saiki iki kaya Panjenengané tansah makarya wiwit biyèn. Astané katingal ana ing panggawé-Né lan ana ing antarané bangsa-bangsa saiki, padha waé kaya wiwit Injil kapisan diumumaké marang Adam ana ing Eden.
“Ana mangsa-mangsa sing dadi titik balik ing sajarahing bangsa-bangsa lan pasamuwan. Ing pamaréntahaning Allah, nalika krisis-krisis kang béda-béda iki rawuh, pepadhang kanggo wektu iku diparingaké. Manawa pepadhang iku ditampa, bakal ana kamajengan rohani; manawa ditampik, karusakan lan kacilakan rohani bakal nututi. Gusti ana ing pangandikané wus mbikak pakaryan nyerang saka Injil, kaya dene wis ditindakaké ing jaman biyèn, lan bakal katindakaké ing tembé, nganti tumeka ing paprangan panutup, nalika agènsi-agènsi Iblis bakal nindakaké obahan pungkasané kang nggumunaké.” Bible Echo, August 26, 1895.
Nikomedia
Sawisé dadi kaisar ing taun 284, ing taun 293 Diocletian milih Nicomedia minangka kutha krajan sisih wétan Kakaisaran Romawi nalika dhèwèké kanthi sah mérang kakaisaran iku dadi Wétan lan Kulon sarta ngedegaké sistem Tetrarki. Nicomedia dadi kutha krajan utama kanggo urusan administrasi lan militèr ing Wétan suwéné pirang-pirang dasawarsa. Constantine Agung migunakaké kutha iku minangka pangkalan sadurungé mutusaké mbangun kutha krajan anyar ing Byzantium kang cedhak kono (kang déning dhèwèké diganti jenengé dadi Constantinople ing taun 330). Sanajan Constantinople wis dadi kutha krajan utama, Nicomedia tetep dadi punjer wewengkon kang wigati, kang dunungé strategis ing pasisir wétan Segara Marmara. Mula, sanajan dudu kutha krajan tetep kaya Rome utawa Constantinople, Nicomedia kanthi resmi ditetepaké minangka kutha krajan sisih wétan sajroné mangsa transisi kang wigati ing sajarah Romawi. Ing wiwitané mangsa satus sèket taun iku, sawijining kutha krajan Romawi Wétan ditelukaké, lan ing pungkasané sawijining kutha krajan Romawi Wétan ditelukaké. Kaloro panaklukan mau padha nglibataké pangepungan.
Diocletian
Kaisar Diocletian kanthi resmi netepaké Nicomedia minangka ibu kutha sisih wétan Kakaisaran Romawi nalika ngetrapaké sistem Tetrarki ing taun 293. Sistem Tetrarki awujud pamérangan kakaisaran dadi pérangan kulon lan pérangan wétan, kang saben pérangané nduwèni kaisar senior (Augustus) lan kaisar junior (Caesar), saéngga gunggungé ana papat, kaya kang dilambangaké déning tembung ‘tetrarki’.
Alfa lan Omega
Diokletianus iku pralambang omega tumrap gréja Smirna, lan Néron iku pralambang alpha. Konstantinus Agung iku pralambang alpha tumrap gréja Pergamus, lan Yustinianus iku pralambang omega.
Pamérangan Roma sacara ‘legal’ dadi pérangan wétan lan kulon (kang ora suwé lestari) katindakaké déning Diocletian, lan pamérangan Roma sacara profetik dadi pérangan wétan lan kulon katindakaké déning Constantine. Sajeroning sajarah gréja simbolis kapindho kang kebak panganiaya, kang dilambangaké déning Smyrna, Roma kabagi sacara legal dadi wétan lan kulon; lan sajroning sajarah gréja simbolis katelu kang kebak kompromi, kang dilambangaké déning Pergamos, Roma kabagi sacara profetik dadi wétan lan kulon. Taun 293 iku alfa lan taun 330 iku omega, lan ing tanggal 11 Mei 330, Constantine Agung ngresmikakaké Konstantinopel dadi ibukutha Kakaisaran.
Pamérangan kang ditetepaké miturut ukum déning Diocletian ing taun 293 bubrah amarga perang sadulur kang dumadi sawisé iku nganti diwetokaké Maklumat Milan ing taun 313. Nalika Maklumat Milan diwetokaké, kang ndadèkaké agama Kristen sah miturut ukum lan ing kasunyatané mungkasi Tetrarki, sistem pamaréntahan patang panguwasa kang makarya kanthi koordinasi iku ambruk dadi rebutan kuwasa antarané rong kakuwatan utama (Constantine ing Kulon lan Licinius ing Wétan). Pamérangan miturut ukum iku, kang mbukak dalan tumrap ambruké sistem, nggambaraké kurun wektu rong puluh taun saka pamérangan siji menyang pamérangan sijiné, lan pamérangan loro-loroné njalari ambruké sistem kasebut.
Pasamuwan Smirna diwiwiti nalika jaman Nero ing taun 64, nalika geni gedhé ing Roma dipigunakaké déning Nero kanggo nganiaya wong-wong Kristen, kang dituduh déning Nero minangka wong-wong sing miwiti kobongan iku. Nero nandhani wiwitaning panganiaya lan dadi pralambang panganiaya pungkasan ing dina-dina pungkasan. Panganiaya pungkasan iku lumaku terus nganti tumekaning tutuping mangsa sih-rahmat, nalika kakuwatan kapapan bakal tekan wekasane tanpa ana sing nulungi. Mangkono, mangsa panganiaya kang kapisan diwiwiti kanthi kobonganing Roma, lan panganiaya kang pungkasan dipungkasi kanthi kobonganing Roma.
Lan sungu sepuluh sing kokdeleng ana ing dhuwure kewan iku, iku bakal sengit marang sundel mau, lan bakal ndadèkaké dheweke suwung lan wuda, lan bakal mangan dagingé, sarta ngobong dheweke nganggo geni. Wahyu 17:16.
Pasamuwan Smyrna diwiwiti ing jamané Nero ing taun 64, nalika kobongan gedhé ing Roma digunakaké déning Nero kanggo nganiaya wong-wong Kristen, sing ditudhuh déning Nero minangka wong-wong sing njalari kobongan kasebut. Rong atus sèket taun sawisé iku, pasamuwan iki tekan pungkasané ing taun 313 kanthi Édik Milan. “Édik” iku minangka pungkasaning mangsa rong puluh taun sing diwiwiti kanthi pambagéan miturut hukum déning Diocletian, lan uga minangka pungkasaning rong atus sèket taun jaman Smyrna sing diwiwiti ing jamané Nero. Rong atus sèket taun panganiaya sing dilambangaké déning pasamuwan Smyrna lan Nero iku nyakup sepuluh taun panganiaya sing paling abot dhéwé sing dituwuhaké déning Diocletian. Panganiaya sajroné sepuluh taun iku minangka separo pungkasan saka rong puluh taun jaman Diocletian, sing diwiwiti kanthi pambagéan kekaisaran miturut hukum sing ditindakaké déning Diocletian ing taun 293. Pambagéan miturut hukum dadi wewengkon wétan lan kulon déning Diocletian ing taun 293 iku dadi wiwitané sawijining mangsa rong puluh taun sing dumadi saka rong mangsa, saben mangsa suwéné sepuluh taun.
Diocletian kanthi sah miturut ukum mérang kakaisaran dadi pérangan wétan lan kulon, saéngga dadi pralambang tumrap pamérangan kang kawedhar ing pameca lan diwujudaké déning Constantine. Pamérangan déning Diocletian iku dadi wétan lan kulon, nanging dumadi saka rong panguwasa ing wétan lan rong panguwasa ing kulon. Siji panguwasa utama lan siji panguwasa tingkat kapindho kanggo saben tlatah. Ing tanggal 24 Fèbruari 303, Diocletian ngetokaké kang kapisan saka sapérangan ‘édik’ kang nglawan wong-wong Kristen, kang nandhani wiwitaning Panganiaya Agung (uga disebut Panganiaya Diocletian), yaiku panganiaya marang wong-wong Kristen kang paling abot lan paling amba cakupané ing Kakaisaran Romawi.
Lan marang malaékaté pasamuwan ing Smyrna tulisen; Mangkéné pangandikané Kang Wiwitan lan Kang Wekasan, kang wis seda lan saiki gesang; Ingsun nguningani panggawenira, kasangsaranira, lan kamlaratanira, (nanging sira iku sugih) lan Ingsun nguningani panyenyamahé wong-wong kang padha ngaku wong Yahudi, nanging satemené dudu, malah padha dadi sinagogené Satan. Aja sira wedi marang samubarang kasangsaran kang bakal sira sandhang: lah, Iblis bakal nglebokaké sapérangan saka sira kabèh ing pakunjaran, supaya sira padha kacoba; lan sira bakal padha nandhang kasangsaran lawasé sepuluh dina: tetepa setya nganti tumeka ing pati, lan Ingsun bakal maringi sira makutha kauripan. Sing sapa duwé kuping, ngrungokna apa kang dingandikakaké déning Roh marang pasamuwan-pasamuwan; Sing sapa menang ora bakal nandhang cilaka marga saka pati kang kapindho. Wahyu 2:8–11.
Panganiaya Gedhé terus lumaku ing jaman pamaréntahan para panerusé Diocletian (mligi Galerius) nganti taun 313, nalika panganiaya iku dipungkasi lumantar Edik Milan. Nero minangka pralambang alfa saka panganiaya, kang dadi gegambaran tipologis tumrap Diocletian minangka panganiaya omega ing mangsa profètis kang dilambangaké déning pasamuwan Smyrna. Panganiaya mau dipungkasi kanthi palakrama politik lan prajanjèn antarané Constantine saka sisih kulon lan Licinius saka sisih wétan. Ing sasi Fèbruari taun 313, Constantine lan Licinius ketemu ing Milan lan ngetokaké Edik Milan, kang mènèhi toleransi agama marang wong-wong Kristen (lan wong-wong liyané) ing saindenging kakaisaran. Kanggo ngukuhaké pasekuthon politiké, Licinius palakrama karo Constantia (sedulur wadoné Constantine kang mung tunggal bapa utawa tunggal ibu) nalika patemon iki utawa watara wektu iku. Palakrama iki minangka wujud pasekuthon politik khas Romawi—ngukuhaké prajanjèn antarané kaisar loro mau lan mbiyantu nggawé kakaisaran dadi stabil kanggo sawatara wektu sawisé perang sadulur kang dumadi nganti pirang-pirang taun. Pasekuthon iku ora tahan suwé. Constantine lan Licinius banjur perang siji nglawan sijiné, lan Constantine ngalahaké Licinius ing taun 324, saéngga dadi panguwasa tunggal.
Wiwit saka Nero nganti Constantine, mangsa profètis Smyrna kang suwéné rong atus sèket taun wis kaleksanan, lan ing taun 313 diwiwiti jaman pasamuwan Pergamos, yaiku pasamuwan kompromi, kang rampung nalika tekan jaman pasamuwan Thyatira ing taun 538. Rong atus sèket tauné Smyrna iku nggambaraké mangsa panganiaya, lan ing pungkasané sakabèhing mangsa kasebut, panganiayané Diocletian nggenepi “sepuluh dina” (sepuluh taun) ing Kitab Wahyu, déné mangsa panganiaya kang paling abot iku minangka fraktal saka sakabèhing mangsa kasebut. Sepuluh taun mau minangka fraktal saka rong atus sèket taun kasebut. Sepuluh taun mau nggambaraké omega saka panganiayané Nero, lan ing pungkasané uga nggambaraké pamérangan omega kakaisaran dadi wétan lan kulon.
Palakrama lan Pegatan
Smirna diwiwiti nalika kobongé Roma ing taun 64 lan rampung rong atus seket taun sawisé iku, yaiku ing taun 313, kanthi Edikt Milan lan palakrama pulitik antarané wétan lan kulon. Fraktal panganiaya sajroning sepuluh taun diwiwiti ing taun 303 lan rampung ing taun 313 kanthi Edikt Milan lan palakrama pulitik antarané wétan lan kulon. Rong puluh taun sing diwiwiti kanthi pamisahan légal antarané wétan lan kulon ing taun 293 déning Diocletian rampung ing taun 313 kanthi palakrama pulitik antarané wétan lan kulon. Prajanjèn palakrama taun 313 antarané wétan lan kulon rampung kanthi pegatan taun 324, nalika Konstantinus ngalahaké Licinius saka wétan lan dadi panguwasa tunggal Roma. Pegatan profètis taun 324 dumadi telung taun sawisé undhang-undhang Minggu kang kapisan ing taun 321.
Kurun pitulas taun wiwit taun 313 dumugi taun 330 nedahaken satunggaling palakrama politik, sarta pungkasaning panguya-uya ingkang dipunpralambangaken déning Smyrna lan Nero, saha wiwitaning pasamuwan ingkang nindakaken kompromi ingkang dipunpralambangaken déning Pergamos. Wiwitaning Pergamos ing taun 313 nalika palakrama punika dipunsusul déning wiwitaning panguya-uya ingkang kawiwitan nalika angger-angger dinten Minggu ingkang kapisan dipuntetepaken ing taun 321. Punika dipunsusul déning pegatan profétis ing taun 324, ingkang ndadosaken wétan lan kulon manunggal dados satunggal kakaisaran ing sangandhaping pamaréntahanipun Constantine. Enem taun salajengipun, ing taun 330, pamérangan dados wétan lan kulon dipunambali kanthi profétis. Kurun pitulas taun punika nggambaraken mangsa alfa pasamuwan Pergamos ingkang badhé lumampah terus dumugi pasamuwan Thyatira mlebet ing sajarah profétis ing taun 538. Mangsa alfa punika badhé nggambaraken sajarah oméga ing pungkasaning kurun wiwit taun 330 dumugi taun 538. Sajarah oméga Pergamos nggambaraken kurun taun 496, 508, lan 533.
Pitulas Taun
Ptolemaios saka paprangan Raphia mrentah “pitulas taun,” lan ana “pitulas taun” ing antarané paprangan Raphia lan paprangan Panium. Pitulas taun mau sajroning pralambang selaras karo pitulas taun wiwit 313 nganti 330. Rong atus seket tauné Nero tumrap Smyrna ndadékaké menyang pitulas taun kapisaning pasamuwan Pergamos, lan nyambung karo rong atus seket taun kang diwiwiti ing dhawuh katelu ing taun 457 SM, titik wiwitan saka 2300 taun ing Daniel wolu ayat patbelas, kang dadi dhasar lan pilar tengah Adventisme. Loro seksi sajroning rong atus seket taun selaras karo rong atus seket taun saka karajan kaping enem ing ramalan Kitab Suci kang diwiwiti ing 1776 lan rampung ing taun iki, 2026.
Para pelopor Adventisme ora ndeleng utawa mangertèni pitulas taun saka 313 nganti 330, amarga ing taun 1844 wong-wong iku durung mangertèni bab prakara Sabat dina kapitu utawa dina srengéngé. Nanging, wong-wong iku pancèn ngakoni satus sèket taun ing ayat sepuluh saka Wahyu sanga, lan iku dadi titik wiwitan sawijining mangsa wektu sing nuntun marang telung atus sangang puluh siji taun lan limalas dina, sing rampung ing tanggal 11 Agustus 1840. Pangerten mau ngasilaké sawijining “pakaryan pratandha daya Allah” kang gedhé.
Para pelopor ora mangertèni anané mangsa kapindho kang suwéné satus sèket taun ing Wahyu bab sanga. Pangerten dhasaré minangka landhesan kang dienggo mbangun “pepadhang anyar” saka Wahyu bab sanga. Pepadhang iku kawiyak lumantar “kunci” saka perang Niniwe. “Kunci” iku ndadèkaké wong kang nyinaoni wangsit bisa ngenali kabèh karajan ing wangsit Kitab Suci kang digambaraké ing Daniel lan Wahyu: Babilonia, Mèdia-Pèrsia, Yunani, kakaisaran Seleukid lan Ptolemaik, karajan Muhammad; lan kang luwih wigati, kunci iku ngatonaké kakaisaran Roma kanthi luwih cetha lumantar nuduhaké madeg lan runtuhé ora mung Roma, nanging uga karajan-karajan Roma Wétan lan Roma Kulon, sarta Amérika Sarékat (nabi palsu), kapausan (kéwan) lan Perserikatan Bangsa-Bangsa (naga). Sakabèhé madeg lan runtuhé karajan-karajan iki neksèni obah-osiké naga, kéwan lan nabi palsu kang wekasané nggawa jagad menyang Armagédon. Obah-osik iku digambaraké ing enem ayat pungkasan ing Daniel bab sewelas, lan wiwitané obah-osik iku digambaraké ing sejarah kang siningid ing ayat patang puluh.
Peperangan Nineweh nyedhiyakake titik rujukan profetik kanggo nyelarasake paseksèn-paseksèn babagan kakaisaran Roma, karajan-karajan Roma sisih wétan lan kulon, sarta Roma kapapaan, ing runtutan prastawa-prastawa akhir jaman. Mangkono, peperangan Nineweh iku dadi kunci kang njlentrehake kanthi pepak manéka paseksèn profetik ngenani Roma, lan miturut ayat patbelas saka Daniel sewelas, Roma iku kang netepake wahyu kasebut. Kunci kang nglumpukake garis-garis iku dadi siji yaiku peperangan Nineweh.
Ing artikel kita sabanjuré, kita bakal wiwit nglumpukaké limang artikel sadurungé kang mbahas bebenduning Wahyu sanga.