Sajarah Sing Kasamun saka Ayat Patang Puluh — Angka Sangalas

Kitab Daniel lan Wahyu iku padha nglengkapi siji lan sijiné, tegesé yèn digandhengaké bebarengan, loro-loroné dadi sampurna.

Karajan-karajan ing ramalan Kitab Suci iku kudu dadi fokusé para murid ramalan, awit ana ing kono sajarah njaba ing dina-dina wekasan utamané dipratélakaké.

Sajarah-sajarah suci, manawa iku “gerakan-gerakan reformasi gedhé,” utawa “munggah lan rubuhipun karajan-karajan;” sajarah-sajarah suci punika dados prakawis gesang-utawi-pati wonten ing Sabdanipun Allah. Paulus nyatet wonten ing 2 Tesalonika pasal kalih bilih tiyang-tiyang ingkang boten tresna dhateng kayekten, lan sasampunipun punika nampi pangapusan ingkang kiyat; tumindak mekaten awit piyambakipun milih nampik pawartos ingkang dipunwastani déning Paulus wonten ing pérangan punika. Pérangan punika njlentrehaken gegayutanipun Roma kapir kaliyan Roma kepausan, ingkang ugi dados gegayutan Pergamus lan Tiatira lan ugi dados gegayutan wesi lan lempung, makaten ugi, gegayutan naga kaliyan kéwan mau. Munggahipun Roma kepausan ingkang dipunlambangaken déning Tiatira lan rubuhipun Roma kapir kados dene dipunlambangaken déning Pergamus punika satunggaling kayekten ingkang dipungethingi déning para ingkang nampi pangapusan ingkang kiyat.

Ing sajarah Millerit, prekara pasulayan antarané para Millerit lan para Protestan sing banjur kacathet ing bagan para perintis taun 1843 iku ngenani kakuwatan sajarah apa kang kauningakaké minangka “para begal saka ummatmu” ing ayat patbelas saka Daniel sewelas. Apa para begal iku munggahé Roma pagan kaya kang dipratelakaké déning para Millerit, apa iku ambruké wangsa Seleukid kaya kang diklaim déning para Protestan?

Sajarah Kitab Suci iku wahyu kang miturut pangandikané Suléman, manawa ora ana, bakal ndadèkaké sirna. Wong-wong Millerit wis ngakoni lan martakaké satus sèket taun kang dilambangaké minangka “limang sasi” ing Wahyu pasal sanga, ayat lima lan sepuluh, nanging wong-wong iku ora ngeduk kanthi jero sajarah kang dilambangaké ing pasal sanga kitab Wahyu. Wong-wong iku kanthi bener ngidhèntifikasi limang sasi ing ayat sepuluh, nanging cethané padha ngira yèn déné ayat lima lan sepuluh padha-padha ngandhut ungkapan “limang sasi,” iku mung nglambangaké penegasan tumrap ramalan babagan kasangsaran kang dilambangaké ing loro ayat mau. Saiki kanthi gampang bisa dibuktekaké yèn nalika ayat lima nglambangaké “limang sasi,” iku nglambangaké satus sèket taun kang diwiwiti nalika séda Muhammad ing taun 632, lan dipungkasi ing taun 782 kanthi pangasorané Maharani Irene saka Kakaisaran Bizantin, utawa Kakaisaran Romawi sisih wétan.

Para perintis punika leres wonten ing panganggépanipun dhateng ayat kaping sedasa minangka perang Nicomedia tanggal 27 Juli 1299 minangka wiwitaning satunggal atus sèket taun, ingkang dipunpungkasi kanthi kawiranganipun Constantine pungkasan ingkang mrentah ing Konstantinopel tanggal 27 Juli 1449. Baris ing dhuwur baris, satunggaling masa satunggal atus sèket taun punika nandhani Islam donya kabèh, kados ingkang kawewakili déning bilai kapisan Islam saking Arabia lan bilai kapindho Islam saking Turki. Islam ingkang ngasoraken kaisar saha permaisuri bebarengan punika nandhani Islam donya kabèh ingkang nelukaken satunggaling karajan ingkang kapérang saking satunggaling wanita, ingkang kawewakili déning Irene, lan satunggaling priya ingkang kawewakili déning Constantine pungkasan.

Ing sajroning satus sèket taun sing pungkasané katutup déning panyirnaning pakurmatan Irene, Islam Arab nguwasani dhaérah utawa wilayah Bizantium, ngéwahi Irene tumeka ing kahanan kang mangka nistha banget nganti kapeksa mbayar upeti sajroning telung taun, saliyané panguwulan liyane. Nalika panyirnaning pakurmatan Konstantinus sing pungkasan kelakon, prakara iku nandhani wiwitaning mangsa patang taun kang pungkasané kalawan pangepungan lan rubuhé ibukutha Roma wétan. Ing kaloroné prakara iku Islam kang tumindak, yaiku Islam Arab tumrap Irene lan Islam Turki tumrap Konstantinus sing pungkasan. Ing dina-dina pungkasan, Islam sadonya, kaya kang diwakili déning loro seksi yaiku Islam Arab lan Islam Turki, kaya kang kaandharaké ana ing bilai kapisan lan kapindho, bakal luwih dhisik ngrebut wilayah, banjur ibukuthané. Entitas pulitik ing dina-dina pungkasan kang diwakili déning Konstantinusé Roma wétan kanthi pralambang kaiket ing bebrayan karo entitas agami ing dina-dina pungkasan kang diwakili déning Irene saka Roma wétan. Aku migunakaké tembung entitas pulitik lan agami kanggo nedahaké yèn pralambang gambaring kéwan iku kawitan dumadi ing Amerika Sarékat banjur ing donya. Gambaring kéwan iku minangka bebrayan pralambang antarané Konstantinus lan Irene, kang loro-loroné padha kaisinan déning kasangsaran amarga kelangan wilayah lan ibukuthané marang Islam.

Pawiwahané wong loro mau kacawisaké kanthi nyelarasaké kaloro sajarah iku, lan dipratandhakaké déning pawiwahan antarané Constantia lan Licinius ing taun 313 nalika Edict of Milan dileksanakaké, lan pasamuwan simbolis Smyrna rampung sarta pasamuwan simbolis Pergamos wiwit. Wong-wong kang déning Paulus dipastèkaké minangka para panampa kasasaran kang kuwat, padha nampik ndeleng piwelingé Paulus kang nyakup anané murtad rumiyin sadurungé manungsa dosa iku kawedhar. Murtad iku dumadi ing sajarah Pergamos, lan manungsa dosa iku kawedhar ing taun 538, nalika pasamuwan Thyatira wiwit.

Sajarah Roma sisih wétan maringi loro seksi tumrap kayektèn wangsit, kang uga kaanggit ana ing sesambetan simbolis antarané Roma sisih wétan lan Roma sisih kulon. Ing sesambetan iku, Roma sisih kulon iku pasamuwan lan Roma sisih wétan iku nagara. Roma iku sawijining gabungan antarané pasamuwan lan nagara, kaya dene kaanggit minangka wesi lan lempung ing Daniel pasal loro.

Salah sawijining alesan manawa bisa katitik kanthi mestekaké yèn ing dina-dina pungkasan Islam ing saindenging jagad bakal nglawan sawijining kakuwatan sing digambarake minangka gabungan gréja lan nagara, ngrebut wewengkone lan kutha krajané, didhukung déning loro paseksi liyané saka sajarah suci Wahyu sanga. Osman ngrebut wewengkon Nicomedia tanggal 27 Juli 1299, lan banjur ngrebut wewengkon Nicaea rong taun sawisé, yaiku ing taun 1301. Putrané ngrebut kutha krajan Nicaea ing taun 1331, lan putra sing padha iku uga ngrebut kutha krajan Nicomedia lumantar pengepungan patang taun sing rampung ing taun 1337. Para pelopor nandhani tanggal 27 Juli 1299 gegayutan karo Osman, nanging ora tau mirsani perang sabanjuré, yaiku perang Nicaea, minangka langkah kapindho sajarah tumrap madegé Kakaisaran Ottoman. Tanggal 27 Juli 1299 iku minangka langkah kapisan saka sawetara langkah kanggo nggayuh undhang-undhang Minggu. Rong langkah kapisan Islam Turki nandhani wiwitan sawijining ramalan sing pungkasané dumugi ing taun 1449, banjur maneh ing taun 1840, banjur maneh ing 9/11, lan banjur maneh ing tanggal 31 Dhésèmber 2023.

Ingkang kapisan saking kalih lampah punika nyatet boten namung wiwitaning satus sèket taun, nanging ugi nyatet wiwitaning tigang dasa wolu taun. Punika kawiwitan nalika Osman ngrebut wilayah Nicomedia, lan rampung tigang dasa wolu taun salajengipun nalika putranipun Osman ngrebut kutha krajan Nicomedia ing pungkasaning pangepungan salami patang taun ing taun 1337. Cacah tigang dasa wolu nggambaraken “wungu ngadeg,” lan lampah wiwitan nalika Osman ngrebut wilayah punika nyatet wungu ngadeging Islam Turki. Ing lampah kapisan punika ing salebeting tigang dasa wolu taun, pangepungan “patang taun” dados pratandha pungkasanipun. Ing lampah pungkasan saking satus sèket taun punika, asoripun dipunandharaken, lan patang taun salajengipun, ing taun 1453, kutha krajanipun Roma sisih wétan kaasta.

Apa déné iku wong Turki Ottoman ing taun 1453, utawa putrané Osman sing ngrebut Nicomedia ing taun 1337 lan Nicaea ing taun 1331, ing kabèh telung kedadéan kasebut, saben kutha krajan mau ing sawijining wektu sajroning sajarah tau dadi ibu kutha Roma sisih wétan. Kabèh telung garis iku lagi ngenali penaklukan Roma sisih wétan. Saben siji saka telung garis kasebut mratélakaké bilih Islam luwih dhisik ngrebut wewengkoné lan sawisé iku ibu kutha Roma sisih wétan. Asmané kabèh telung ibu kutha iku padha karo jeneng wewengkoné. Saben siji saka telung garis kasebut nduwèni tokoh sajarah alfa lan omega kang béda-béda. Nalika ngenali sesambetan antarané greja lan nagara kanthi pakasoran déning Islam tumrap kaisar lan permaisuri, pakasoran profetik mau ngiket garis-garis kasebut bebarengan karo Roma sisih kulon, kang uga dipakasoraké déning Constantine Agung nalika piyambakipun milih Konstantinopel tinimbang kutha Roma ing taun 330. Pakasoran pungkasan Roma sisih kulon dumadi ing taun 476 bebarengan karo kaisar pungkasané, lan wiwit saka kono terus ambruk kanthi cepet.

Roma Kulon ing sesambungane karo Roma Wétan yaiku pasamuwan, dene sisih wétan yaiku nagara. Asor ing wiwitan ing taun 330, banjur asor ing taun 476, lan banjur ing taun 782, lan banjur maneh ing taun 1449. Sawijining garis asor kang diwiwiti kanthi pamecahe sawijining karajan, diterusake ing taun 476 kanthi asore amarga kelangan kaisar, mula uga kelangan kakaisaran, kang banjur kasusul déning Islam kang nggawa asor dhisik marang wewengkoné sisih wétan ing taun 782 lan banjur marang ibukutha sisih wétan ing taun 1453.

Islam sajroning ramalan Kitab Suci ndudut metu garis Roma sisih wetan lan kulon, lan pepadhang kang lagi diprodhuksi déning Islam ing dina iki cocog karo, nanging ngluwihi adoh, pepadhang dhasar kang dadi Islam tumrap para pelopor Millerit. Mangsa pangujian kang diwiwiti ing taun 2024 kanthi pitakon sapa ‘para perampog saka bangsamu kang netepake wahyu’ iku dadi alfa saka mangsa pangujian, lan saiki ing pungkasaning mangsa pangujian pepadhang saka bab Islam ing Wahyu pasal sanga nambahi para seksi tumrap Roma kulon lan wetan kang durung tau ditliti nganti tekan dina-dina pungkasan iki.

Garis-garis kenabian Islam sing diwakili ing pasal sangang nganti sewelas nggabungaké garis-garis sajarah sing dumunung ing ayat sapuluh nganti nembelas saka Daniel sewelas kanthi maringi paseksi-paseksi kang magepokan karo garis-garis sing wis dirembug ing artikel-artikel iki. Nanging ing sajroning ilustrasi kenabian ngenani munggahe Islam, ana uga munggahe loro gerakan, yaiku gerakan kaum Millerit lan gerakan wong satus patang puluh papat ewu. Rong mangsa patang taun sing mapan kanthi kukuh ing sajroning lan minangka pérangan saka ramalan-ramalan wektu ing Wahyu sangang maringi paseksi tumrap patang taun wiwit 1840 nganti 1844. Ing taun 1844 wektu kenabian wus ora ana manèh, mula mangsa simbolis patang taun iku ditegesi déning ciri-ciri kenabiannya, dudu déning wektu. Mangsa patang taun kang kapisan nandhani Islam ngrebut Nicomedia, ibukutha Romawi Wétan sing biyèn, ing taun 1337, telung puluh wolu taun sawisé bapaké ngrebut wilayah iku. Patang taun kang kapindho nandhani panyuda drajat para panguwasa pulitik lan agama Roma Wétan ing taun 1449, sing dumadi marga saka Islam, lan patang taun kang katelu nandhani pawujudan mulya saka pangwasaning Gusti Allah nalika malaékat sing madhangi bumi kanthi kamulyané tumedhak ing tanggal 11 Agustus 1840.

Sajarah kaum Millerite ngenani malaékat kapisan lan kapindho cocog karo sajarah malaékat katelu sajroning panyegelan tumrap wong satus patang puluh papat ewu. Pakaryan panyegelan pungkasan iku yaiku pambusakaning dosa, iku minangka pamejenganing Kaallahan karo kamanungsan, lan iku kalakon sajroning sawijining peperangan kang digawa déning Islam.

Kasampurnaning saben wangsit pinanggih ing wekasaning jaman, mulane pethikan iki nedahaké panyegelané wong satus patang puluh papat ewu. Wangsit bab Islam ing Wahyu sanga maringaké kunci sajarah kanggo nggawa pepadhang sing paling jangkep bab kakuwatan kang netepaké sesawangan iku bebarengan ing sajarah kang mempungkasi ing tanggal 11 Agustus 1840, nalika Islam katetepaké. Wiwit ing titik iku paseksèn Wahyu sanga lumebet menyang pasal sepuluh lan sajarahé malaékat kapisan lan kapindho. Banjur ing pasal sewelas bilai katelu dumadakan rawuh ing angger-angger dina Minggu, yaiku nalika panguwuh sora saka malaékat katelu diwiwiti. Pasal sanga iku kunci bab Islam ing ngatur munggah lan runtuhé karajan-karajan kaya kang kaandharaké ing Daniel lan Wahyu. Pasal sepuluh lan sewelas nandhani pengalamané para prawan wicaksana satus patang puluh papat ewu. Pasal sanga nandhani pralambang kang netepaké sesawangan njaba, lan pasal sepuluh lan sewelas nandhani sesawangan njero kang magepokan karo ngetutaké Sang Cempen mlebet menyang Papan Mahasuci.

Wahyu pasal sepuluh kabuka kanthi Kristus minangka malaékat kang kuwasa sing tumurun mawa sawijining kitab alit kang kabukak. Prastawa iku kawujud ing tanggal 11 Agustus 1840 ing pungkasaning wangsit Wahyu sanga kang netepake telung atus sangang puluh siji taun lan limalas dina. Wahyu sepuluh nandhani sajarah salajengipun nganti pawarta iku dadi pait ana ing wetengé Yohanes ing tanggal 22 Oktober 1844. Patang taun wiwit 1840 nganti 1844 diwiwiti kanthi tekane malaékat kapisan lan dipungkasi kanthi tekane malaékat katelu. Patang taun sawisé kasampurnaning tanggal 11 Agustus 1840 iku ditipèni déning patang taun wiwit 27 Juli 1449 nganti 1453 ing wiwitaning telung atus sangang puluh siji taun lan limalas dina. Kaloroné mangsa patang taun iku sesambungan pas karo patang tauning kepungan Nikomedia wiwit 1333 nganti 1337. Kanthi pralambang, Roma Wétan katelukaké déning Islam kaping telu. Kang kapisan yaiku nalika kepungan Nicaea ing 1331, banjur kepungan Nikomedia patang taun ing 1337, lan sabanjuré kepungan Konstantinopel ing 1453.

Diocletian kanthi sah mbagi Roma dadi sisih wétan lan kulon ing taun 293, lan Constantine kanthi profètis mbagi Roma dadi sisih wétan lan kulon ing taun 330. Ing taun 395, sawisé séda kaisar Theodosius I, kakaisaran iku kanthi resmi lan tetep kabagi, nalika dhèwèké marisaké sisih wétan lan sisih kulon marang anaké loro. Gréja Katulik kabagi dadi sisih wétan lan kulon ing taun 1054 nalika “skisma agung.” Pamisahan iku lumaku alon-alon, kaya déné karuntuhan sing banjur ndhèrèk. Pamisahan iku tetep ana nganti tekan dina iki. Ing sajroning sèket taun wiwit tanggal iku, gréja kulon ing Roma wiwit kurang luwih rong atus taun perang salib nglawan Islam. Roma Kulon ambruk nalika kelangan kaisar pungkasané ing taun 476. Roma Wétan ambruk ing taun 1453. Roma Kapapal ambruk ing taun 1798. Roma pagan kabagi dadi sisih wétan lan kulon ing taun 293, 330, lan 395. Roma Kapapal kabagi dadi sisih wétan lan kulon ing taun 1054. Sister White netepaké munggah lan rubuhé karajan-karajan minangka titik rujukan utama ing panaliten Sabdané Allah.

Karajan-karajan sing kacethak metu menyang pepadhanging sajarah saka bab sanga kitab Wahyu nguwataké argumentasi yèn Roma iku kang netepaké wahyu iku. Sambungan kenabian antarané Islam lan wong satus patang puluh papat èwu iku dadi bukti yèn pawarta panguwuh tengah wengi, kang dipralambangi déning Kristus nunggang kuldi mlebu ing Yerusalem, diwakili déning sawijining ramalan wektu kang wiwit ing mangsa bilai kang kapisan, banjur lumaku terus ana ing pérangan kapindho saka ramalan iku sajroning bilai kang kapindho, lan nggayuh kasampurnané ing sajarah patang taun nalika gerakan Millerit saka malaékat kapisan lan kapindho diwiwiti kanthi kawujudan ramalan iku piyambak. Ramalan iku diwiwiti kanthi pralambang “telung puluh wolu lan rong taun” (1299 lan 1301) taun kang nandhani munggahé Islam, lan dipungkasi kanthi pralambang “telung puluh wolu lan rong taun” (1838 lan 1840) kang nandhani munggahé para Millerit.

Ing taun 1844, ing pungkasaning patang tauné kaum Millerit kang wus ditandhakaké déning pengepungan saka 1333 nganti 1337, lan 1449 nganti tekan pengepungan taun 1453, wektu kenabian ora kena dienggo manèh. Pangengetaké panji-panji saka satus patang puluh papat ewu iku kagandhèng langsung karo ramalan ing ngendi Islam diangkat munggah.

Satus patang puluh papat ewu iku kanthi sampurna nggambarake watakipun Kristus, lan Kristus punika, saliyané minangka pralambang-pralambang simbolis sanèsipun, “wit anggur pilihan.” Ismael dipunandharaken minangka manungsa “liyar” wonten ing Purwaning Dumadi 16:12.

Tembung kang dijarwakake dadi “liyar” iku yaiku kuldi Arab liyar. Para wakilé Kristus ing dina-dina pungkasan nunggangi pesen kuldi Arab liyar, kuldi kang ditunggangi Kristus mlebu ing Yérusalèm, kuldi kang pungkasane ngandika sawisé Bileam nempuh dhèwèké kaping telu. Para utusan kang martakaké pesen kang maringi kakuwatan marang pesen malaékat kapisan ing taun 1840 ora weruh sawijining ramalan satus sèket taun kang wigati lan cocog banget ana ing sajarah ramalan iku piyambak, ing ngendi pesen kang maringi kakuwatan marang gerakan iku dumunung. Wong-wong mau ora weruh rong mangsa patang taun ana ing ramalan wektu kang padha iku uga, kang nggambarake sajarah taun 1840 nganti 1844. Singa saka taler Yehuda saiki lagi mbukak pepadhang saka “dalan-dalan kuna” kang durung tau katon sadurungé, lan pepadhang iku cocog karo pepadhang kang wis kabukak wiwit tanggal 31 Dhésèmber 2023. Iku ngilangaké sakehing mamang apa pancèn Islam kang nempuh Nashville. Pepadhang iku madhangi pralambang Roma, mula dadi sawijining pernyataan omega tumrap pasulayan alpha ing taun 2024 ngenani para rampog saka bangsamu, lan iku uga pralambang omega saka pasulayan ngenani pralambang kang padha iku ing sajarah Millerite. Iku netepaké yèn Islam ing ramalan-ramalan wektu Wahyu sanga iku yaiku pesen njaba sajroning sajarah njero saka mangsa panyegelané wong satus patang puluh papat èwu. Kita wis mulang kasunyatan iki sawatara suwéné, nanging saiki iki bisa katuduhaké ing sajroning siji garis kang diwiwiti ing Wahyu sanga lan dipungkasi ing Wahyu sewelas. Mangsa patang taun kang katelu kang gegandhèngan karo ramalan wektu Islam, kang kawujud wiwit taun 1840 nganti 1844, nggambarake mangsa panyegelané wong satus patang puluh papat èwu. Lumantar lindhu gedhé ing Wahyu sewelas, wong satus patang puluh papat èwu iku diangkat munggah dadi panji.

Ing Yehezkiel telung puluh pitu, pangwunguning umat Allah minangka sawijining wadya iku kadadosan lumantar proses rong tataran, kang sampun dipratandhani dening nitahakenipun Adam. Kaping pisan, Adam kawangun saking lemah, lajeng Kristus ngingusaken napas gesang dhateng piyambakipun. Ing Yehezkiel, pameca kapisan mbentuk badan-badan ingkang pejah, nanging taksih pejah. Lajeng sekawan angin dipunembusaken dhateng badan-badan punika, lan padha wungu dados wadya ingkang ageng lan kiyat. Wilangan telung puluh wolu lan patang puluh nggambaraken kalih tataran punika.

Kita badhé nerusaké prekawis-prekawis punika ing artikel salajengipun.