Sajarah Sing Kasamun saka Ayat Patang Puluh — Angka Sangalas

“Ing kitab Wahyu, kabèh kitab ing Kitab Suci padha ketemu lan mungkas. Ing kéné ana panyampurnané kitab Daniel.” Lelakon Para Rasul, 585.

“Luwih becik banget manawa wong sinau, ing pepadhangé Sabdaning Allah, sebab-sebab kang nguwasani munggah lan rubuhé karajan-karajan. Ayo para nom-noman nyinaoni cathetan-cathetan iki, lan padha nyumurupi manawa kamakmuran sejatiné bangsa-bangsa wis kaiket raket karo panriman marang prinsip-prinsip ilahi. Ayo dhèwèké nyinaoni sajarahing gerakan-gerakan reformasi gedhé, lan nyumurupi sepira asring prinsip-prinsip iki, sanadyan disepelekaké lan disengiti, déné para panyengkuyungé digawa menyang pakunjaran lan panggonan paukuman pati, nanging lumantar kurban-kurban iki piyambak wis menang.” Education, 238.

“Saben bangsa sing wus munggah ing panggunging tumindak wus kadhawuhan ngrebut papané ing bumi, supaya katon apa bangsa iku bakal netepi karsa saka ‘Panjenengane Kang Jaga lan Kang Mahasuci.’ Ramalan wus nglacak munggah lan rubuhé karajan-karajan gedhé ing donya—Babil, Medhia-Pèrsia, Yunani, lan Roma. Tumrap saben karajan mau, kaya tumrap bangsa-bangsa sing kakuwatané luwih cilik, sajarah mbalèni awaké dhéwé. Saben-saben nduwé mangsané pangadilan, saben-saben gagal, kamulyané sirna, kakuwatané sirna, lan papané dikuwasani déning liyané....”

“Saka munggah lan rubuhe bangsa-bangsa kaya dene wis katuduhake cetha ana ing kaca-kacaning Kitab Suci, wong-wong iku kudu sinau sepira tanpa regane kamulyan lahiriah lan kadonyan kang mung mengkono. Babil, kanthi sakehing kakuwatane lan kamegahane, kang tandhingane durung nate katon maneh déning jagad kita wiwit nalika iku,—kakuwatan lan kamulyan kang tumrap bangsa ing jaman semana katon mekaten mantep lan langgeng,—satemene wis sirna babar pisan! Kaya ‘kembanging suket’ iku, iya wis tiwas. Mangkono uga sirnane sakehing samubarang kang ora ndarbeni Gusti Allah minangka dhasare. Mung apa kang kaiket karo karsa Panjenengane lan nglairake watake Panjenengane kang bisa lestari. Prinsip-prinsip Panjenengane iku mung siji-sijine prakara kang jejeg lan tetep kang dingerteni déning jagad kita.” Education, 177, 184.

Aja nganti ana wong siji waé kang nasarake kowé kanthi cara apa waé; awit dina iku ora bakal teka, kajaba menawa murtad wis kadadéan luwih dhisik, lan manungsa duraka iku kawedhar, yaiku anaking karusakan; kang nentang lan ngluhuraké awaké dhéwé ngungkuli sakèhé kang sinebut Allah, utawa kang disembah; nganti déné panjenengané lenggah ana ing padalemané Allah kaya-kaya Panjenengané Allah, nalika mratélakaké awaké dhéwé yèn panjenengané iku Allah. 2 Tesalonika 2:3, 4.

Lan dheweke mbukak jugangan tanpa dhasar; banjur metu kumelun saka jugangan iku, kaya kumelune pawon gedhé; lan srengéngé lan awang-awang dadi peteng marga saka kumelun jugangan iku. Lan saka kumelun iku metu walang menyang bumi; lan marang wong-wong mau kaparingaké pangwasa, kaya kalajengking-kalajengking ing bumi duwé pangwasa. Lan dipréntahaké marang wong-wong mau supaya aja ngrusak suketing bumi, utawa apa waé kang ijo, utawa wit apa waé; nanging mung manungsa-manungsa kang ora nduwèni segelé Allah ana ing bathuké. Wahyu 9:2–4.

Yéhuda, kowé iku wong kang bakal dipuji déning sedulur-sedulurmu; tanganmu bakal ana ing guluné mungsuh-mungsuhmu; anak-anaké bapakmu bakal sujud ana ing ngarepmu. Yéhuda iku anak singa: saka pangrebutan, hé anakku, kowé wus munggah: panjenengané ndhéprok, banjur mapan kaya singa, lan kaya singa tuwa; sapa kang wani ngéwahi panjenengané? Tongkat karajan ora bakal pisah saka Yéhuda, lan panguwasa hukum ora bakal sirna saka antarané sikilé, nganti Silo rawuh; lan marang Panjenengané bakal ana panglumpukané bangsa-bangsa. Panjenengané ngiket anak kuldiné marang wit anggur, lan anak kuldi wadoné marang wit anggur kang pinilih; Panjenengané ngumbah sandhangané ana ing anggur, lan busanané ana ing getih woh anggur: Mripaté bakal abang marga saka anggur, lan untuné putih marga saka susu. Purwaning Dumadi 49:8–12.

Lan dhèwèké bakal dadi manungsa galak; tangane bakal nglawan saben wong, lan tangané saben wong nglawan dhèwèké; lan dhèwèké bakal manggon ana ing ngarsané sakèhé para seduluré.

Sawisé iki ana riyaya wong Yahudi; lan Gusti Yésus minggah menyang Yérusalèm. Ana ing Yérusalèm, cedhak gapura wedhus, sawijining blumbang kang ing basa Ibrani sinebut Bétésda, kang duwé limang serambi. Ing kono padha gegléthak wong akèh kang nandhang lelara: wong wuta, pincang, lumpuh, padha ngentèni obahing banyu. Awit ana malaékat ing mangsa tartamtu mudhun menyang blumbang iku lan ngocak banyuné; sapa waé kang kawitan mlebu sawisé banyu iku kaocak, dadi waras saka lelara apa waé kang dideritané. Ana uga ing kono sawijining wong kang wis nandhang lara telung puluh wolu taun suwéné. Nalika Gusti Yésus weruh wong iku gegléthak, lan pirsa yèn wong mau wis suwé ana ing kahanan mangkono, Panjenengané ngandika marang wong iku, “Apa kowé gelem dadi waras?” Wong kang ora kuwawa iku mangsuli Panjenengané, “Gusti, kula boten gadhah tiyang, bilih toyanipun kaocak, ingkang nglebokaké kula dhateng blumbang punika; nanging nalika kula saweg tindak, tiyang sanès sampun tumurun rumiyin ngungkuli kula.” Gusti Yésus ngandika marang wong iku, “Tangia, angkata paturonmu, lan lumakua.” Sanalika wong iku dadi waras, banjur ngangkat paturoné lan lumaku; lan ing dina iku dina Sabat. Yohanes 5:1–9.

Saiki padha tangia, mangkono pangandikaku, lan nyabranga kali Zered. Banjur kita padha nyabrang kali Zered. Dene lawase wektu wiwit kita mangkat saka Kadeshbarnea nganti kita tekan sawuse nyabrang kali Zered iku telung puluh wolung taun; nganti sakehe turunane para wong perang padha sirna saka ing satengahe pasamuwan, kaya kang wus diprasetyakake dening Pangeran marang wong-wong mau. Pangandharing Toret 2:13, 14.