Yehezkiel nggambarake wong-wong kang wis nampani sawijining pakaryan piwulang kang wis katindakaké tumrap wong-wong mau déning Singa saka taler Yehuda, lan piwulang dhasaré Panjenengané iku “garis demi garis.”

Kanggo wong-wong mau Panjenengane ngandika, “Iki panggonan pamegahan kang srana iku kowé bisa marakaké wong kang kesel padha ngaso; lan iki pangayomaning segering manah”; nanging wong-wong mau ora gelem ngrungokaké. Nanging pangandikané Pangeran tumrap wong-wong mau dadi pepakon ing sadhuwuring pepakon, pepakon ing sadhuwuring pepakon; larik ing sadhuwuring larik, larik ing sadhuwuring larik; ana sathithik ing kéné lan ana sathithik ing kana; supaya wong-wong mau padha lunga, lan tumiba ngguling menguri, lan remuk, lan kena jebak, lan katangkep. Yesaya 28:12, 13.

Saiki Sanga saka taleré Yehuda lagi mbukak kitab Yeheskiel. Kita diparingi pawartos bilih Yeheskiel punika satunggaling imam ing taun kaping tigang dasa, punapa “tigang dasa” punika nggambaraken yuswa simbolisipun minangka imam, utawi taun kaping tigang dasa ing garis kenabian ingkang dipunwiwiti nalika Paskah Agengipun Yosia. Ka-imaman pungkasan ing dinten-dinten wekasan punika satunggal atus patang dasa sekawan ewu, lan sajarah-sajarah harfiah kuna punika dados pralambang tumrap satunggaling sajarah simbolis ing dinten-dinten wekasan.

Nanging kowé bakal sinebut Imam-imamé Pangéran; wong-wong bakal nyebut kowé para Pelayané Allah kita; kowé bakal mangan kasugihané para bangsa liya, lan ing kamulyané kowé bakal gumunggung. Yesaya 61:6.

Ezekiel minangka pralambang umating Gusti Allah ing jaman wekasan–sejarah suci kang diidentifikasi déning saben paseksi kenabian. Sejarah suci iku minangka gerakan malaékat katelu, kang kanthi mligi dilambangaké déning gerakan malaékat kapisan ing taun 1840. Gerakan malaékat kapisan iku malaékat alfa saka malaékat telu mau, lan malaékat katelu iku malaékat omega. Mulané, Ezekiel dipapanaké sajajar karo Peter ing mangsa panyegelan tumrap wong satus patang puluh papat èwu. Sejarah Peter lan Ezekiel kang asipat pralambang dumunung ing sejarah Panium lan kagambaraké ing sejarah iku.

Kitab Cilik

Yèhezkièl njupuk gulungan kitab cilik iku, kaya dene Yohanes ing Wahyu sepuluh.

Nanging sira, hé anak manungsa, rungokna apa kang Dakpangandikakake marang sira; aja sira dadi mbaléla kaya brayat kang mbaléla iku; cangkemira bukaken, lan panganen apa kang Dakparingake marang sira. Lan nalika aku mirsani, lah ana astan kang kaunjukaké marang aku; lan lah, ana gulungan kitab ana ing sajroning iku; banjur diudharaké ana ing ngarepku; lan ana tulisané ing sisih njero lan njaba: lan kang tinulis ana ing kono yaiku pasambat, tangis, lan bilai. Sateruse Panjenengané ngandika marang aku, Hé anak manungsa, panganen apa kang koktemoni; panganen gulungan iki, banjur lungaa lan ngandika marang brayat Israèl. Mulane aku mbukak cangkemku, lan Panjenengané maringi aku mangan gulungan iku. Lan Panjenengané ngandika marang aku, Hé anak manungsa, wetengira dhaharana, lan isenana ususira nganggo gulungan kang Dakparingake marang sira iki. Banjur aku mangan iku; lan ana ing cangkemku rasane kaya madu, leginé. Hezkiel 2:8–10, 3:1–3.

Ing Wahyu bab sepuluh, Yokanan mangan kitab cilik, lan bab iku sakabèhé nggambaraké kawedharaning pangwasané Gusti Allah wiwit tanggal 11 Agustus 1840 nganti tanggal 22 Oktober 1844.

“Malaékat kang manunggal ing pangwartan peparingé malaékat katelu iku bakal madhangi saklumahing bumi nganggo kamulyané. Ing kéné dinubuataké sawijining pakaryan kang jembaré nglimputi saindenging jagad lan kakuwatané ngédab-édabi. Gerakan Advent taun 1840–44 iku minangka pernyataan kamulyan saka kakuwatané Allah; peparingé malaékat kapisan wis digawa menyang saben pos misi ing donya, lan ing sawetara nagara ana kapentingan agama kang paling gedhé sing tau kasaksènan ing nagara endi waé wiwit jaman Reformasi abad kaping nembelas; nanging kabèh iki bakal kaungkuli déning gerakan kang gagah prakosa ing sangisoré pepènget pungkasan saka malaékat katelu.” The Great Controversy, 611.

Yehezkiel selaras kaliyan Yohanes ing bab kaping sedasa Kitab Wahyu, mila Pétrus, Yohanes, lan Yehezkiel ngadeg sesarengan wonten ing papan ingkang sampun katetepaken kagem piyambakipun nalika wekdal panyegelanipun satus patang dasa sekawan ewu.

1840 nganti 1844 nggambarake sawijining wektu patang taun sing diwiwiti nalika ramalan wektu sing wiwit kanthi sawijining mangsa satus sèket taun ing tanggal 27 Juli 1299. “Lima sasi” iku rampung lan nyawiji karo ramalan wektu telung atus sangang puluh siji taun lan limalas dina sing pungkasané ing tanggal 11 Agustus 1840, nalika pepanthaning kamulyan saka pangwasané Gusti Allah katuduhaké nganti tekan tanggal 22 Oktober 1844. Sawisé kuwi, penerapan wektu ramalan mandheg.

Lan banjur supaos kanthi asma Panjenengane kang gesang ing salawas-lawase, kang nitahake langit lan samubarang kang ana ing jerone, uga bumi lan samubarang kang ana ing jerone, sarta segara lan samubarang kang ana ing jerone, manawa wektune ora bakal ana maneh. Wahyu 10:6.

Wektu kenabian rampung minangka penerapan nubuat sing sah ing tanggal 22 Oktober 1844. Yehezkiel, Pétrus, lan Yohanes saben-saben makili para prawan wicaksana kagungané Allah ing gerakan malaekat kapisan lan kapindho, uga gerakan malaekat katelu.

Wahyu

Sewelas bab kang kapisan saka Yézkiel ngaturake sawatara rerangkèn “wahyu,” kaya dene katetepake ana ing ayat kapisan bab kapisan.

Tumuli ing taun katelung puluh, ing sasi kaping papat, ing tanggal kaping lima sasi iku, nalika aku ana ing antarané para wong tawanan ana ing pinggiré kali Kebar, langit kabuka, lan aku weruh wahyu-wahyuné Allah. Yehezkiel 1:1.

“Pawongan” ing sewelas pasal kapisan mau kawitan kaparingaké ing pasal siji ana ing pinggir kali Kebar, banjur diwedharaké luwih jembar manèh ing pawongan pasal telu ana ing “tanah lapang,” lan sabanjuré manèh ing pawongan pasal wolu ana ing Yerusalem. Telung papan, yaiku kali Kebar, tanah lapang, lan Yerusalem, nggambaraké telung pawongan sing bebarengan nyusun siji pawongan, yaiku “pawongan-pawongan” ing ayat siji lan ing sewelas pasal ‘kapisan’.

Yubileum

Panganggep manawa taun kaping telung puluh iku minangka taun kaping telung puluh ing siklus Yobel kang diwiwiti nalika riyaya Paskahé Yosia kang misuwur, lan banjur rampung ing tanggal 22 Oktober, bisa disengkuyung kanthi gampang, awit alur tartamtu ing sejarah suci mau digambarake kanthi cetha, alur mbaka alur, kanthi luwih saka siji seksi. Minangka tuladha, Paskah nglambangake riyaya-riyaya ing mangsa semi lan dina pangruwating dosa nglambangake riyaya-riyaya ing mangsa gugur. Mula, Kaimaman bab telulikur diselarasake karo siklus Yobel kang diwiwiti ing jamané Yosia. Ana alur-alur liyané kang selaras karo sejarah kang digambarake dening Raja Yosia nganti tekan tanggal 22 Oktober 573 SM. Kasembadan historis sawijining taun Yobel ing tanggal 22 Oktober 573 SM disengkuyung dening para ahli sejarah.

Para ahli kronologi umumé ora kabotan netepaké Dina Pangruwating Dosa ing tanggal 22 Oktober 573 SM, lan taun 622 SM uga ditampa déning para ahli kronologi Alkitab mau minangka taun Paskah Agungé Yosia. Paskah, kang dadi pralambang riyaya-riyaya ing mangsa semi, miwiti sawijining siklus Yobel suwéné patang puluh sanga taun, kang rampung ing pralambang riyaya-riyaya ing mangsa gugur, yaiku ing Dina Pangruwating Dosa. Pitung minggu taun kang gunggungé patang puluh sanga taun iku minangka pralambang-pralambang Sabaté tanah.

“Ing saben kaca, manawa sajarah, utawa piwulang, utawa ramalan, Kitab-Kitab Prajanjian Lawas padhang kasinari déning kamulyané Sang Putraning Allah. Sajauh prakara iku minangka pranatan ilahi, kabèh sistem Yudaisme iku sawijining ramalan Injil kang sumawijiné rapet. Tumrap Kristus “kabeh para nabi padha mènèhi paseksi.” Kisah Para Rasul 10:43. Wiwit saka prasetyaning janji kang kaparingaké marang Adam, tumurun ngliwati garis para patriarch lan tatanan angger-anggering Torèt, pepadhang kamulyan swarga njlentrehaké kanthi cetha jejak-langkah Sang Juru Panebus. Para paningal padha nyumurupi Lintang Bètléhèm, Sang Shilo kang bakal rawuh, nalika prakara-prakara kang bakal kelakon lumaku ana ing ngarepé wong-wong mau sajroning iring-iringan kang misterius. Ing saben kurban, pati Kristus katuduhaké. Ing saben méga dupa, kabenerané minggah. Kanthi saben kalasangka yobel, asmané kasuarakaké. Ing misteri kang nggegirisi saka papan kang Mahasuci, kamulyané manggon.” The Desire of Ages, 211.

Pituwelas

Zedekiah wis digawa menyang Babylon nalika Jerusalem ambruk, patbelas taun sadurungé taun 573 SM. Para ahli sajarah Yahudi netepaké siklus Yobel wiwit jaman Josiah ing taun 622 nganti tanggal 22 Oktober 573 minangka siklus Yobel kaping 17. Jangka wektu wiwit paprangan ing Raphia nganti paprangan ing Panium yaiku pitulas taun. Ptolemy menang ing paprangan ing Raphia, lan dhèwèké mrentah minangka raja ing sisih kidul suwéné pitulas taun. Jangka wektu wiwit Maklumat Milan nganti Constantine mérang kekaisarané ing taun 330 yaiku pitulas taun. Ing siklus Yobel kaping pitulas, Jerusalem dirusak déning Nebuchadnezzar.

Amarga para bani Israèl bakal manggon nganti pirang-pirang dina tanpa ratu, lan tanpa pangeran, lan tanpa kurban, lan tanpa tugu brahala, lan tanpa efod, lan tanpa terafim: Sawisé kuwi para bani Israèl bakal bali, sarta bakal ngupaya Pangéran, Allahé, lan Dawud, ratuné; sarta bakal wedi marang Pangéran lan marang kasaénanipun ing dina-dina wekasan. Hosea 3:4, 5.

Hosea ngrembug sawijining prakara kang gegayutan langsung karo anggone Zedhekia ditawan, sanadyan prakara iku uga nggambarake wiwitane panawanan tumrap karajan sisih lor ing taun 723 sadurunge Masehi. Sesambungane pethikan saka kitab Hosea karo paseksene Yehezkiel ana ing bab anggone Israel nampik Gusti Allah nalika ngeyel njaluk raja manungsa. Pepenginane Israel supaya diprentah dening raja manungsa, dudu dening raja Ilahi, digambarake minangka “gumunggunging kakuwatanmu” ing paukuman "pitung mangsa" ing Kaimaman 26.

Lan manawa kowe isih ora gelem ngrungokake marang Aku sawise kabèh iki, mula Aku bakal ngukum kowe kaping pitu luwih abot marga saka dosa-dosamu. Lan Aku bakal ngrusak gumunggunging kakuwatanmu; lan Aku bakal ndadèkaké langitmu kaya wesi, lan bumi kaya tembaga. Imamat 26:18, 19.

Tetembungan “gumunggunging kakuwatanmu” nggambarake pepenginane Israel supaya kaya jagad lan nduweni rajane dhewe. Disingkirake raja saka karajan lor ing taun 723 SM lan sabanjure ditawane Raja Zedekiah saka karajan kidul ing taun 586 SM nggambarake remuke “rasa gumunggung” Israel kuna, lan rasa gumunggung iku ndhisiki karubuhan. Ing pamecaning Kitab Suci, “kakuwatan” iku raja utawa karajan, lan rasa gumunggung Israel anggone kasil oleh raja manungsa nandhani panulakane marang teokrasi lan Sang Raja Ilahi.

Miturut pangertosan kenabian, gumunggunging kakuwatan Yéhuda dipun remuk nalika Manasyé kaasta dados tawanan dhateng Babil, lan wiwit ing wekdal punika Yéhuda tansah wonten ing sangisoring pangawulaning kakuwatan asing. Zedekia nggambaraken pungkasan pungkasaning proses remuking gumunggunging kakuwatanipun.

Lan kelakon, nalika Samuel wus tuwa, dheweke ngangkat anak-anaké dadi hakim atas Israèl. Adapun jeneng anaké sing pambarep yaiku Yoèl, lan jeneng anaké sing kapindho, Abia; padha dadi hakim ing Bersyeba. Nanging anak-anaké ora lumaku ing dalan-dalané, malah nyimpang merga ngoyak bathi sing nistha, nampani suap, lan mbengkongaké paukuman. Banjur sakehing para pinituwa Israèl padha nglumpuk bebarengan, banjur sowan marang Samuel ing Rama, lan matur marang dheweke, “Lah, panjenengan sampun sepuh, lan anak-anak panjenengan boten lumampah wonten ing dalan-dalan panjenengan; mila saiki anggènana ratu tumrap kawula, supados ngadili kawula kados dene sakehing bangsa.” Nanging prakara iku ora ndadèkaké renaning Samuel, nalika padha matur, “Wènèhana kawula ratu supados ngadili kawula.” Tumuli Samuel ndedonga marang Pangeran. Lan Pangeran ngandika marang Samuel, “Rungokna swarané bangsa iku ing samubarang kabèh kang padha diucapaké marang kowé; amarga dudu kowé kang padha tampik, nanging Aku kang padha tampik, supaya Aku aja dadi Raja atasé wong-wong mau. Cocog karo sakehing panggawé kang wis padha tindakaké wiwit dina Aku ngirid metu wong-wong mau saka Mesir nganti tekan dina iki, yaiku anggoné padha nilar Aku lan ngabekti marang para allah liyané, mangkono uga tindaké marang kowé. Mulané saiki rungokna swarané; nanging éling-élènga kanthi temenan marang wong-wong mau, lan tuduhna marang wong-wong mau pranatané ratu kang bakal mrentah atasé.” 1 Samuel 8:1–9.

Perlu dicathet manawa ing wektu iku Israèl nampik ora mung Gusti Allah minangka Ratuné, nanging uga Roh Wewangsit, kaya kang kaawakaké déning Samuel, awit ana katulisan, “wong-wong iku wis nilar Aku, lan ngabdi marang allah-allah liyané, mangkono uga kang padha ditindakaké marang kowé.”

“Setan tansah nyusupaké kang palsu—supaya wong-wong kasasar adoh saka kayekten. Pangapusan pungkasaning daya cidra Setan yaiku ndadèkaké paseksèné Rohing Allah ora ana gunané. ‘Ing ngendi ora ana wahyu, bangsa iku bakal binasa’ (Wulang Bebasan 29:18). Setan bakal makarya kanthi licik, nganggo manéka cara lan lumantar manéka sarana, kanggo ngoyagaké kapitadosan umat umaté Allah kang kari tumrap paseksèn kang sejati.

“Bakal ana sengit kang kaobong marang Paseksèn-paseksèn iku, kang asipat satanis. Pakaryané Iblis iku bakal kanggo ngoyagake pracayané pasamuwan-pasamuwan marang paseksèn-paseksèn mau, marga saka alesan iki: Iblis ora bisa nduwèni dalan kang cetha mangkono kanggo nglebokaké pangapusan-pangapusané lan mbebat nyawa-nyawa ing sajroning kasasarané, manawa pepènget-pepènget, pamrayogan-pamrayogan, lan pitutur-pitutur saka Rohé Allah digatèkaké.” Selected Messages, buku 1, 48.

Pangapusaning pangapusan tumrap teokrasi Israel kuna yaiku panampikan ora mung marang Allah, nanging uga marang Rohing Ramalan. Panampikan iku ing taun 1097 SM dados pralambang tumrap pangapusaning pangapusan pungkasan saka Adventisme Laodikia Dina-Kapitu ing taun 1863. “Pitung kaping” ing Imamat likur nem punika Sabdaning Allah, lan Rohing Ramalan nyariosaken ngenani “pitung kaping” menawa punika “boten kenging dipunowahi.”

“Aku wis weruh manawa bagan 1843 iku katuntun déning astané Pangéran, lan manawa bagan iku ora kena diowahi; manawa angka-angkane kaya sing Panjenengané kersakaké; manawa astané Panjenengané ana ing kono lan ndhelikaké sawijining kaluputan ing sawatara angka mau, supaya ora ana wong sing bisa weruh, nganti astané Panjenengané dijupuk.” Early Writings, 74.

Roh Pameca sampun cetha nyarujuki “pitung mangsa,” saha panyarujuipun punika minangka pepenget supados boten ngowahi angka-angka ing bagan, ingkang "pitung mangsa" punika mapan wonten ing kolom tengah saha pojok tengen inggilipun. Kanthi wontenipun bagan palsu damelanipun Uriah Smith ing taun 1863, panulakan ingkang saya mindhak tumrap bebener-bebener dhasar, ingkang dipunpralambangaken dening bangsa Israel ing jaman kina lumantar panulakanipun dhateng Gusti Allah saha Roh Pameca, nedahaken pambrontakan taun 1863. Titimangsa pambrontakan taun 1863 punika jumbuh kaliyan alur pameca ingkang kaandharaken wonten ing kitab Ezekiel. Ing alur sejarah punika, pungkasanipun inggih punika karisakanipun Jerusalem, ingkang dados pralambang tumrap undhang-undhang dinten Minggu. Wekdal wiwit taun 1863 ngantos undhang-undhang dinten Minggu ingkang badhe enggal dumugi punika dipunpralambangaken dening sejarah wiwit Prabu Saul ing taun 1097 SM ngantos Zedekiah ing taun 586 SM.

Zedekia dijupuk dadi tawanan menyang Babil patbelas taun sadurunge Yobel taun 573 SM. Siklus Yobel kaping pitulas wiwit ing taun 622 SM, lan ing taun kaping telung puluh Ezekiel katetepaké minangka imam ing taun 592 SM, banjur limang taun sawisé iku Yerusalem dirusak ing taun 586 SM. Kutha iku dirusak ing dina taun sing padha kaya nalika dirusak kaping pindho ing taun 70 M déning Titus. Ayat siji saka Yehezkiel pasal siji iku limang taun sadurunge karusakané Yerusalem lan sangalas taun sadurunge wahyu babagan Padaleman Suci ing pasal patang puluh.

Ing taun kaping selikur lan lima saka panawaning kawula, ing wiwitaning taun, ing dina kaping sapuluh saking sasi punika, ing taun kaping patbelas sasampunipun kutha punika kasirnakaken, ing dinten ingkang sami punika asta Dalem Pangeran Yehuwah wonten ing atasku, lan ngasta aku mrika. Ezekiel 40:1.

Amarga ora netepi prajanjian Sabat tumrap tanah, Gusti Allah mratélakaké manawa “pitung mangsa” bakal dadi ipat-ipat tumrap tumindak ora netepi taun kapitu, yaiku Sabat tumrap tanah. “Mangsa” iku setaun, lan “taun” iku telung atus sewidak dina, lan pitu ping telung atus sewidak iku rong ewu limang atus rong puluh taun. Golongan Millerit bisa uga ora migunakaké tetembungan “selawe rong puluh,” nanging kaloro bagan suciné nuduhaké wektu rong ewu limang atus rong puluh taun iku kanthi angka.

Pranyatan bab ipat-ipat pitung mangsa tumrap karajan Israèl ing sisih lor lan karajan Yéhuda ing sisih kidul iku pangertené William Miller sing kapisan, utawa bisa diarani pangerten ‘dhasar,’ utawa malah bisa diarani pangerten “alfa”. Ing taun 1863, gréja Advent Dina Kapitu Laodikia nolak pangerten dhasar saka panemon-panemoné Miller—“panemon-panemon” sing mujudaké sakabèhing dhasar gerakan Millerite. Ilham wis paring pepéling kanthi langsung yèn prakara iki bisa kelakon, lan pancèn wis kelakon, lan kelakoné wis suwé banget.

Dhasar padaleman suci kang kawangun maneh sawisé panawanan ing Babil kaampungi sajroning sajarahing dhawuh kapisan, lan sadurungé dhawuh kapindho. Padaleman suci iku kabangun kanthi sampurna sajroning sajarahing dhawuh kapindho. Ing dhawuh katelu, kadhaulatan nasional dipulihaké marang Israèl kuna harfiah. William Miller nglambangaké malaékat kapisan kang rawuh ing taun 1798 lan diparingi kakuwatan ing tanggal 11 Agustus 1840. Malaékat kapindho rawuh sawisé dhasar-dhasar mau kaletakaké, kaya kang dilambangaké déning bagan 1843, kang diterbitaké ing wulan Méi 1842. Nalika kuciwa kapisan taun 1844, yaiku kuciwa alfa taun 1844, malaékat kapindho lan uga mangsa tundha ing pasemon para prawan rawuh, lan nalika piwulangé malaékat kapindho diparingi kakuwatan ing pasamuwan kémah Exeter, padaleman suci iku kaampungi. Banjur ing kuciwa gedhé, utawa omega, taun 1844, Utusan Prajanjian iku ndadak rawuh menyang Padalemané, minangka panggenapan saka rong ewu telung atus taun kang diwiwiti ing dhawuh katelu lan dipungkasi ing rawuhé malaékat katelu.

Josiah ateges ‘dhasaring Gusti Allah.’ Apa iku Raja Josiah utawa Josiah Litch, loro-loroné minangka pralambang dhasar-dhasar, kaya kang kagambaraké ing sajarah dékrit kapisan lan kang kagambaraké déning riyaya-riyaya mangsa semi kang diandharaké ing rong puluh loro ayat kapisan ing kitab Kaimaman bab rong puluh telu. Dhasar-dhasar, riyaya-riyaya mangsa semi lan dékrit kapisan iku kabèh minangka pralambang taun 1840 lan pambèring kuwasa marang malaékat kapisan. Tanggal 22 Oktober 573 sadurungé Masehi, kaya kang diandharaké ing kitab Yehezkiel bab patang puluh ayat siji, minangka pralambang tanggal 22 Oktober 1844 lan kawiwitané pangadilan tumrap wong-wong kang wis mati, lan uga minangka pralambang tanggal 11 September 2001, nalika pangadilan tumrap wong-wong kang isih urip diwiwiti. Sapa waé kang wis ngetutaké artikel-artikel iki samesthiné wis mangertèni panrapan-panrapan kang dakgunakaké.

Yéhezkièl punika satunggaling pralambang ing salebeting sajarah kenabian ingkang dipunwastani wonten ing seratanipun. Yéhezkièl wonten ing ngriku nalika kalih dasa gangsal priya sujud dhateng srengéngé ing pungkasaning bab wolu. Panjenenganipun ugi wonten ing ngriku wonten ing bab-bab salajengipun nalika ‘panyéglèn ingkang lajeng katut dening pambedhilan’ dipunlampahaken dhateng Yérusalèm, ingkang déning Ellen White dipunwastani gréja Advent Hari Ketujuh. Ing sepisananing sewelas bab, Yéhezkièl dipunasta mlebet ing pasucèn swarga supados tampi piwulangipun, kados para Millerit ingkang katimbalan nindakaken makaten ing taun 1844, lan kados déné gerakan punika ing wekdal samenika ugi dipunimbali nindakaken makaten.

Mangkono Yéhezkièl iku dadi tandha tumrap kowé: miturut samubarang kang wis dilakoni déning panjenengané, kowé bakal padha nindakaké; lan manawa iki kalakon, kowé bakal sumurup yèn Aku iki Pangéran Yehuwah. Yéhezkièl 24:24.

Nalika Iki Rawuh

Nalika kita tekan titik ing dina-dina pungkasan nalika prakara-prakara sing digambarake déning Yéhezkièl mbalèni dumadi ana ing umaté Allah, mula kita wis tekan pratandha Yéhezkièl. Nalika kowé mangertèni yèn Yéhezkièl makili wong satus patang puluh papat ewu, lan kowé mangertèni iku nganti tekan tataran pracaya lan pangerten kang ngemu pangarep-arep kasucèkaké yèn kabèh prakara sing digambarake déning Yéhezkièl ing tulisan-tulisané minangka pralambang sawijining runtutan prastawa suci ing dina-dina pungkasan sing nyangkut wong satus patang puluh papat ewu—nalika kowé mangertèni iku, mula “kowé bakal mangertèni” yèn “Pangéran” iku “Allah.”

Kita badhé nerusaké pamanggih-pamanggih punika ing artikel salajengipun.