Sajarah Sing Kasamun saka Ayat Sekawan Dasa — Nomer Rong Puluh Sekawan

“Piwulang-piwulang punika kanggé paédah kita. Kita kedah netepaken pracaya kita dhateng Gusti Allah, awit wonten ing ngajeng kita wekdal ingkang badhé nyobi jiwaning manungsa. Kristus, nalika wonten ing Gunung Zaitun, ngandharaken malih paukuman-paukuman ingkang nggegirisi, ingkang badhé ndhisiki rawuhipun kaping kalih: ‘Kowé bakal krungu bab perang lan pawartos bab perang.’ ‘Bangsa bakal tangi nglawan bangsa, lan kraton nglawan kraton: lan bakal ana pailan, pageblug, lan lindhu, ing manéka papan. Kabèh mau iku wiwitaning kasangsaran.’ Nalika pangujanan-pangujanan punika sampun nampi kasampurnan sawatawis nalika karusakané Yerusalem, punika langkung langsung tumraping dinten-dinten wekasan.”

Lan kelakon ing taun kaping nem, ing sasi kaping nem, ing dina kaping lima sasi iku, nalika aku lenggah ana ing omahku, lan para pinituwa Yehuda padha lenggah ana ing ngarsaku, tangané Pangéran Allah tumiba marang aku ana ing kono. Banjur aku nyawang, lah ana sawijining rupa kaya panampakan geni: wiwit saka panampakan panggulé tumuju ing ngisor, geni; lan wiwit saka panggulé tumuju ing dhuwur, kaya panampakan padhang sumorot, kaya warna ambar. Lan Panjenengané nguluraké sawijining wujud tangan, banjur nyekel aku saka gombal rambut ing endhasku; lan Roh ngangkat aku ana ing antarané bumi lan langit, sarta nggawa aku ana ing wahyu-wahyuné Allah menyang Yérusalèm, menyang lawanging gapura njero kang madhep menyang lor; ing kono ana papane reca cemburu, kang njalari cemburu. Hezekiel 8:1–3.

“Golongan wong sing ora ngrasa susah marga saka kemunduran rohaniné dhéwé, lan ora nglilir marga saka dosa-dosané liyan, bakal katinggal tanpa segelé Allah. Pangéran maringi dhawuh marang para utusané, wong-wong sing nyekel gaman kanggo nyembelèh ana ing tangané: ‘Lungaa ngetutaké dhèwèké ngubengi kutha, lan patenana: mripatmu aja melasi, lan aja padha welas asih: tumpesa nganti entèk, wong tuwa lan wong enom, para prawan, bocah-bocah cilik, lan para wong wadon: nanging aja nyedhaki sapa waé wong kang ana tandhané; lan wiwitna ana ing pasucèn-Ku. Banjur padha wiwit marang para wong tuwa kang ana ing ngarepé omah iku.’”

“Ing ngriku kita nyumurupi bilih pasamuwan—papan kasucèning Gusti—ingkang rumiyin piyambak ngrasakaken gebuganing bebendunipun Allah. Para sepuh, inggih punika tiyang-tiyang ingkang sampun kaparingi pepadhang ageng déning Allah lan ingkang sampun jumeneng dados para juru ngreksa kapentingan kasukmaning umat, sampun ngianati kapitayanipun. Piyambakipun sampun ngasta pendhapat bilih kita boten prelu ngantos-antos mukjijat lan panyingkapan ingkang cetha tumrap panguwaosipun Allah kados ing jaman rumiyin. Jaman sampun ewah. Tembung-tembung punika ngukuhaken pamrih boten pitadosipun, lan piyambakipun sami ngendika: Gusti boten badhé nindakaken kabecikan, lan boten ugi badhé nindakaken piala. Panjenenganipun kebacut welas asih ngantos boten badhé ngrawuhi umatingipun kalihan paukuman. Makaten ‘Tentrem lan kaslametan’ dados pameca saking para tiyang ingkang boten badhé malih ngangkat swaranipun kados slompret kanggé nedahaken kaluputaning umatipun Allah lan dosaning brayat Yakub. Asu-asu bisu ingkang boten purun menggonggong punika inggih punika para tiyang ingkang ngrasakaken piwales ingkang adil saking Allah ingkang kaluputi. Para kakung, para prawan, lan para lare alit sami tiwas sesarengan.

“Pangawulaning piala kang ndadèkaké wong-wong kang setya padha nggresula lan nangis iku mung sapérangan kang isih bisa dimangertèni déning mripat kang winates; nanging dosa-dosa kang luwih ala tanpa tandhing, yaiku dosa-dosa kang njalari bebenduning drengki saka Allah kang suci lan murni, durung kawedhar. Sang Panalitiing manah kang Agung mirsa saben dosa kang katindakaké kanthi sesidheman déning para pandhèrèking piala. Wong-wong iki banjur dadi rumangsa aman ana ing panylametané lan, merga saka kasabaraning Panjenengané kang dawa, padha kandha yèn Pangéran ora mirsa, banjur tumindak kaya déné Panjenengané wus nilar bumi. Nanging Panjenengané bakal mbabarake lamisé, lan bakal nglairaké ana ing ngarepé wong liya dosa-dosa kang kanthi ngati-ati banget padha didhelikaké.”

“Ora ana kaunggulan drajat, pakurmatan, utawa kawicaksanan kadonyan; ora ana kalungguhan ing pakaryan suci, kang bakal njaga manungsa saka ngurbanaké prinsip nalika padha dipasrahaké marang atiné dhéwé kang cidra. Wong-wong sing wis dianggep pantes lan mursid kabukten dadi pemimpin utama ing pambrontakan iman lan dadi tuladha ing rasa ora preduli sarta ing panyalawengan marang sih-rahmaté Allah. Lampahé kang ala iku ora bakal luwih suwi ditênggang déning Panjenengané, lan ing paukumaning dukané Panjenengané ngukum wong-wong mau tanpa sih-rahmat.”

“Kanthi rasa enggan Gusti narik rawuhipun saking para wong ingkang sampun kaparingan pepadhang ingkang ageng lan ingkang sampun ngrasakaken kakuwataning pangandika nalika ngladosi tiyang sanès. Biyèn piyambakipun punika para abdi-Nipun ingkang setya, kaparingan sih kanthi rawuh lan pitedah-Nipun; nanging lajeng sami nilar Panjenenganipun lan nuntun tiyang sanès dhateng kalepatan, mila sami kaasta wonten ing sangisoring bebenduning Allah.” Testimonies, volume 5, 211, 212.

Maneh, ing taun kaping sanga, ing sasi kaping sapuluh, ing dina kaping sapuluh ing sasi iku, pangandikané Pangeran rawuh marang aku, ngandika, He anaking manungsa, tulisen jenengé dina iki, iya dina iki uga: raja Babil wus ngadhep Yerusalem ing dina iki uga. Ezekiel 24:1, 2.

Malah pangandikané Pangéran rawuh marang aku, pangandikané, Hé anaking manungsa, lah Aku njupuk saka kowé apa kang dadi kasenenganing mripatmu lumantar siji pêthukan; nanging kowé aja ngaduh utawa nangis, lan luhmu aja nganti mili. Tahanen tangismu, aja nganakaké sesambat tumrap wong mati, penging sirahmu sematna ana ing sirahmu, lan kasutmu enggona ana ing sikilmu, aja nutupi lambe, lan aja mangan roti saka wong-wong. Mulané aku ngandika marang bangsa iku ing wayah ésuk; lan ing wayah sore bojoku mati; lan ing wayah ésuk aku nindakaké kaya kang diprentahaké marang aku. Ezekiel 24:15–18.

Lan umat padha matur marang aku, “Apa panjenengan ora bakal ngandhani marang aku apa tegesé sakehé prakara iki tumrap aku, déné panjenengan nindakaké mangkono?” Banjur aku mangsuli wong-wong mau, “Pangandikané Pangéran rawuh marang aku, pangandikané: Ngandika marang brayat Israèl, Mangkéné pangandikané Gusti Allah: Lah, Ingsun bakal najisaké pasucèn-Ku, kaendahaning kakuwatanmu, kang dadi pepénginaning mripatmu, lan kang dadi wewelasing nyawamu; lan anak-anakmu lan anak-anak wadonmu kang wis koktinggal bakal padha ambruk déning pedhang.” Yehezkiel 24:19–21.

Mulane, manawa kowe padha ndeleng pamelecehan kang ndadèkaké karusakan, kang wis kapratelakaké déning Nabi Dhaniel, ngadeg ana ing panggonan suci, (sapa kang maca, muga mangertia:) Ing wektu iku, wong-wong kang ana ing Yudéa padha mlayua menyang pagunungan. Matius 24:15,16.

Mangkono Sang Yekezkièl iku dadi tenger tumrap kowe: miturut samubarang kang wus ditindakaké déning dhèwèké, mangkono uga kowé bakal padha nindakaké; lan manawa iki kelakon, kowé bakal padha sumurup yèn Ingsun iki Pangéran Yéhuwah. Yekezkièl 24:24.

Nanging plataran kang ana ing sajabaning padaleman suci iku aja kokukuri, lan aja diukur; awit iku wus kaparingake marang para bangsa liya: lan kutha suci iku bakal diidak-idak déning wong-wong mau patang puluh loro sasi lawase. Lan Aku bakal maringi kakuwasan marang loro seksi-Ku, lan wong-wong mau bakal medhar wangsit sajrone sewu rong atus sawidak dina, nganggo bagor. Wahyu 11: 2, 3.

Lan wong-wong mau bakal gugur dening landheping pedhang, lan bakal digawa dadi tawanan menyang ing sakehing bangsa; lan Yérusalèm bakal diidak-idak déning para bangsa liya, nganti kalané para bangsa liya kalakon sapenuhé. Lukas 21:24.

Lan sawisé nem dina, Gusti Yésus ngajak Pétrus, Yakobus, lan Yohanes, saduluré Yakobus, banjur ngirid wong-wong mau munggah menyang gunung kang dhuwur, kapisah piyambakan. Matius 17:1.

Lan sawisé nem dina, Gusti Yésus ngajak Pétrus, Yakobus, lan Yohanes bebarengan karo Panjenengané, banjur ngasta wong-wong mau munggah menyang sawijining gunung kang dhuwur, kapisah dhewekan; lan Panjenengané malih pasuryan ana ing ngarsané wong-wong mau. Markus 9:2.

Kira-kira wolung dina sawisé pangandika-pangandika iku, Panjenengané ngajak Pétrus, Yohanes, lan Yakobus, banjur minggah menyang gunung kanggo ndedonga. Lukas 9:28.