passage unavailable
This passage is not yet available in .
Telu raja kang kapisan iku minangka pralambanging akèh bebener, nanging salah siji saka rodha-rodha bebener kang ana gandhèngané karo wong-wong mau yaiku telu raja pungkasaning Yehuda—Yoyakim, Yoyakhin, lan Zedekia—kang sabanjuré nggambaraké Koresy, Darius, lan Artahsasta. Koresy, Darius, lan Artahsasta iku banjur nggambaraké telung pranatané kang lumaku wiwit 536 SM tekan 457 SM; kang sabanjuré nggambaraké telung malaékat ing Wahyu patbelas kang rawuh ing 1798, 19 April 1844, lan 22 Oktober 1844, saben-sabené. Sajarah rawuhipun telung malaékat ing Wahyu patbelas kaulang nganti sapurta aksarané dhéwé ing mangsa panyegelané wong satus patang puluh papat èwu, mangkono netepaké yèn garis kenabian kang diwiwiti saka pengurapané Saul dados raja tekan ing pungkasané nalika pasamuwan kang unggul kaurapi ing undhang-undhang Minggu kang enggal rawuh. Garis iku kalebu rodhané raja Yosia, kang nggayuh bali tekan pambrontakané Yerobeam ing Betel lan Dan ing taun 977 SM.
Rong puluh loro
passage unavailable
This passage is not yet available in .
Lan dina-dina pamaréntahané Yérobéam iku rong puluh loro taun lawasé; banjur panjenengané séda lan disarekaké bebarengan karo para leluhuré, lan Nadab, anaké, jumeneng raja nggentèni panjenengané. 1 Raja-raja 14:20.
passage unavailable
This passage is not yet available in .
Banjur Yérobéam yasa Sikhem ana ing pagunungan Éfraim, lan manggon ana ing kono; banjur metu saka kono lan yasa Pénuèl. Yérobéam banjur ngandika ing sajroning atiné, “Saiki karajan iki bakal mbalèk marang brayaté Dawud: manawa bangsa iki padha munggah ngaturaké kurban ana ing Pedalemané Pangéran ing Yérusalèm, mula atiné bangsa iki bakal malih marang gustiné, yaiku Réhabeam raja Yéhuda; temahan aku bakal dipatèni, lan wong-wong iku bakal bali menèh marang Réhabeam raja Yéhuda.” Mulané sang raja banjur rembugan lan yasa anak sapi loro saka emas, sarta ngandika marang wong-wong mau, “Kowé wis kakehan munggah menyang Yérusalèm; lah iki para allahmu, hé Israèl, kang wus ngirid kowé metu saka tanah Mesir.” Sing siji banjur dipasang ing Bètèl, lan sijiné manèh dipasang ing Dan. Lan prakara iki dadi dosa; awit bangsa iku padha lunga sujud nyembah ana ing ngarsané sing siji iku, nganti tekan Dan. Panjenengané uga yasa padaleman ing papan-papan pangurbanan ing dhuwur, sarta ngangkat imam-imam saka wong lumrah, kang dudu saka para putrané Lèwi. Yérobéam uga netepaké riyaya ana ing sasi kawolu, ing dina kaping limalas ing sasi iku, padha kaya riyaya kang ana ing Yéhuda, lan piyambakné saos kurban ana ing mesbèh. Mangkono kang ditindakaké ana ing Bètèl, ngaturaké kurban marang anak-anak sapi kang wus digawé; lan ana ing Bètèl panjenengané nempataké para imam saka papan-papan pangurbanan ing dhuwur kang wus diyasa. Mangkono panjenengané saos kurban ana ing mesbèh kang wus diyasa ana ing Bètèl, ing dina kaping limalas sasi kawolu, yaiku ing sasi kang wus dirancang déning atiné dhéwé; lan netepaké riyaya kanggo bani Israèl; lan panjenengané saos kurban ana ing mesbèh, sarta ngobong menyan. 1 Para Raja 12:25–33.
passage unavailable
This passage is not yet available in .
490
passage unavailable
This passage is not yet available in .
Lan kelakoné, nalika kabèh wong sing wus wanuh marang dhèwèké wiwit biyèn padha weruh yèn, lah, dhèwèké medhar wangsit ana ing satengahé para nabi, mula wong akèh padha kandha siji marang sijiné: Apa ta iki sing kataman marang anaké Kish? Apa Saul iya kalebu ana ing antarané para nabi? Lan ana salah siji wong saka panggonan kono mangsuli lan ngandika: Nanging sapa ta bapaké wong-wong mau? Mulané tembung iku dadi paribasan: Apa Saul iya kalebu ana ing antarané para nabi? 1 Samuel 10:11, 12.
passage unavailable
This passage is not yet available in .
passage unavailable
This passage is not yet available in .
Lah, ana wonging Allah teka saka Yéhuda menyang Betel marga saka pangandikané Pangéran; lan Yerobeam ngadeg ana ing sacedhaké mesbèh arep ngobong menyan. Lan wong iku sesambat nglawan mesbèh mau miturut pangandikané Pangéran, sarta ngandika, Hé, mesbèh, mesbèh, mangkéné pangandikané Pangéran: Lah, bakal lair sawijining anak kanggo kulawargané Dawud, yaiku Yosia jenengé; lan ana ing dhuwurmu dhèwèké bakal nyaosaké para imam ing punden-punden pangurbanan sing ngobong menyan ana ing dhuwurmu, lan balung-balunging manungsa bakal diobong ana ing dhuwurmu. Lan ing dina iku uga dhèwèké maringi pratandha, pangandikané: Iki pratandha kang wis dipangandikakaké déning Pangéran; lah, mesbèh iki bakal pecah, lan awu kang ana ing dhuwuré bakal tumpah. Lan kelakon, nalika Sang Prabu Yerobeam mireng pangandikané wonging Allah kang sesambat nglawan mesbèh ing Betel iku, dhèwèké ngacungaké tangané saka mesbèh mau, pangandikané: Cekelen wong iku. Nanging tangané, kang diacungaké nglawan wong mau, banjur garing, satemah ora bisa ditarik bali manèh marang awaké dhéwé.
Mezbah iku uga pecah, lan awuné tumpah metu saka mezbah, miturut pratandha kang wus kaparingaké déning abdi Allah mau lumantar pangandikané Sang Yehuwah. Raja banjur mangsuli lan ngandika marang abdi Allah mau, “Nyuwunana saiki sih-rahmat ana ing ngarsané Yehuwah, Allahmu, lan ndedongaa kanggo aku, supaya tanganku bisa pulih manèh.” Abdi Allah mau banjur nyuwun marang Sang Yehuwah, lan tangané raja kapulihaké manèh, dadi kaya mauné. Raja banjur ngandika marang abdi Allah mau, “Mrenea menyang omahku bebarengan karo aku, lan segaresa awakmu, sarta aku bakal maringi kowé ganjaran.” Nanging abdi Allah mau ngandika marang raja, “Sanadyan panjenengan maringi aku saparo saka omah panjenengan, aku ora bakal mlebu bebarengan karo panjenengan, lan aku uga ora bakal mangan roti utawa ngombe banyu ana ing panggonan iki. Awit mangkono dhawuh kang kaparingaké marang aku déning pangandikané Sang Yehuwah, mengkéné: Aja mangan roti, aja ngombe banyu, lan aja bali lumantar dalan kang padha karo dalan nalika kowé teka.” Mulané banjur dhèwèké lunga lumantar dalan liya, lan ora bali lumantar dalan kang dilakoni nalika teka menyang Betel. 1 Raja-raja 13:1–10.
Panolaké nabi iku ora gelem mangan bebarengan karo Yérabéam senajan ditawani “saparo omahmu” iku selaras karo prasetyané Hérodès marang Salomé bab saparo kratoné.
Lan nalika wis tumeka sawijining dina kang trep, yaiku nalika Hérodès ing dina pahargyan miyosé damel pasamuwan nedha marang para pangerané, para panglima luhur, lan para utama ing tanah Galiléa; lan nalika putriné Hérodias mau mlebet sarta njogèd, lan ndadosaké Hérodès tuwin para kang padha lenggah sesarengan kaliyan panjenengané remen, Sang Prabu ngandika marang prawan mau, “Nyuwuna marang Aku samubarang apa waé kang kokkarepake, lan iku bakal Dakparingaké marang kowé.” Lan Panjenengané sumpah marang prawan mau, “Samubarang apa waé kang koknyuwun marang Aku, bakal Dakparingaké marang kowé, nganti satengahing KratoningSun.” Banjur prawan mau banjur medal lan matur marang ibuné, “Punapa ingkang kedah kula suwun?” Wangsulané, “Endhasé Yokanan Sang Pembaptis.” Markus 6:21–24.
Janji Hérodès kanggo mènèhi setengah saka karajané kelakon nalika dina lairé. Hérodès iku pralambang Roma, lan sepuluh ratu ing Wahyu pitulas dipralambangi déning pamecahan Roma dadi sepuluh pérangan ing Daniel pasal pitu, lan sepuluh driji sikil ing pasal loro. Dina lairé ditandhani nalika karajan kaping nem diganti déning karajan kaping pitu ing undhang-undhang Minggu, lan ing pangertèn iki, iku dadi dina lairé Perserikatan Bangsa-Bangsa minangka karajan kaping pitu ing ramalan Kitab Suci. Ing undhang-undhang Minggu sing enggal bakal teka, sepuluh ratu, sing dipralambangi déning sepuluh taler loré Yérobéam, padha sarujuk masrahaké karajané marang kéwan iku sajroning sakjam ing Wahyu “pitulas”.
Awit Gusti Allah sampun maringaken ing manahipun tiyang-tiyang punika supados nindakaken karsanipun, lan supados sarujuk, sarta masrahaken karajanipun dhateng kewan punika, ngantos pangandikanipun Gusti Allah kalampahan. Wahyu 17:17.
Sadurungé kita ngrembug wangsit Ézékiel ing pasal papat, kita bakal ngenali kaping “telulas” nalika Ézékiel kanthi langsung netepaké sawijining tanggal. Telulas tandha dalan mau, ing umumé, kabagi antarané jagad lan umaté Allah. Jagad sing dilambangaké déning Mesir dipasang ing sawijining tanggal langsung kaping nem, lan Tirus ditujokaké sapisan, déné kaping enem liyané Yérusalèm dadi pokoké. Kitab iki diwiwiti ing taun 592 SM, yaiku taun kaping telung puluh saka siklus Yobel kaping pitulas, lan ayat siji saka pasal patang puluh Ézékiel netepaké 22 Oktober 573 SM minangka pungkasané siklus mau. Siklus Yobel nggambaraké mangsa panyegelan saka wong satus patang puluh papat èwu wiwit 9/11 nganti tekan undhang-undhang Minggu sing bakal enggal rawuh, sing sabanjuré uga dilambangaké ana ing sawijining fraktal saka sajarah iku dhéwé, wiwit 31 Dhésèmber 2023 nganti tekan undhang-undhang Minggu sing bakal enggal rawuh. Kaloro mangsa iku dititèni déning pralambang saka 11 Agustus 1840 nganti tekan 22 Oktober 1844.
passage unavailable
This passage is not yet available in .
Kados Yohanes, Yéhezkiel kapréntah njupuk kitab sing ana ing tangané malaékat kang tumurun ing Wahyu pasal sepuluh, sarta uga didhawuhi mangan kitab ratapan, pangadhuh, lan bilai.
Nanging kowe, hai anaking manungsa, rungokna apa kang Dakwedharake marang kowe; aja kowe mbangkang kaya brayat kang mbangkang iku; bukakna tutukmu, lan panganen apa kang Dakparingake marang kowe. Nalika aku nyawang, lah ana tangan diulurkake marang aku; lan lah, ana gulungan kitab ana ing jerone; banjur iku dibentangake ana ing ngarepku; lan ana tulisan ing sisih njero lan sisih njaba; lan kang katulis ana ing jerone iku pangadhuh, tangis, lan bilai. Yehezkiel 2:8–10.
Pesen punika kaandharaken dados pesen rangkep tiga, satemah dados pralambang saking pesen telung malaékat ing Wahyu patbelas. Mila punika, pesen panyégelan saking malaékat katiga ingkang maringi segel dhateng para tiyang ing salebeting Yérusalèm ingkang ngluh lan sesambat merga dosa gréja saha nagari, kados ingkang kaweca wonten ing Yehezkiel bab sanga lan Wahyu bab pitu.
Kamulyaning Gusti Allahipun Israèl minggah saking kerub, papan Panjenengané wonten, tumuju ing ambangipun griya. Panjenengané banjur nimbali tiyang ingkang ngagem lena, ingkang wonten piranti tinta panulis wonten ing sisihipun; sarta Pangéran ngandika dhateng piyambakipun, “Lumampaha ing satengahing kitha punika, ing satengahing Yérusalèm, lan pasanga tandha wonten ing bathukipun para priya ingkang nggresah lan sesambat awit saking sadaya panggawé nistha ingkang katindakaken wonten ing satengahipun.” Ézékiel 9:3, 4.
Para wong sing nampa segel iku padha nglilir lan sesambat marga saka dosa-dosané pasamuwan lan dosa-dosané nagara, lan paseksèné Ezekiel kasulam ing sajroning sajarah Yerusalem lan Mesir, minangka pralambang pasamuwan lan donya.
“Ragi kasalihan durung kelangan dayaé kabèh. Ing wektu nalika bebaya lan kasangsaran pasamuwan paling gedhé, rombongan cilik sing ngadeg ana ing pepadhang bakal sesambat lan nangis merga saka sakehing jejibahan sing katindakaké ana ing nagara. Nanging luwih-luwih manèh pandongané bakal munggah kanggo pasamuwan amarga para wargané tumindak manut cara donya. …
“Pangandikanipun mekaten: ‘Lungaa ngliwati tengahing kutha, ngliwati tengahing Yerusalem, lan wenehana tandha ana ing bathuke para wong sing sesambat lan nangis marga saka sakehe pangawuran ala kang katindakake ana ing tengahing kono.’ Wong-wong kang sesambat lan nangis punika sampun nglairaken pangandika-pangandika kauripan; piyambakipun sampun mratelakake luput, paring pitutur, lan nyuwun kanthi tenanan. Sawenèh saka wong-wong kang sampun ngasorake pakurmatan dhumateng Allah banjur mratobat lan ngasorake manahipun wonten ing ngarsanipun. Nanging kamulyaning Sang Yehuwah sampun sumingkir saking Israel; sanadyan kathah ingkang taksih nglajengaken tatacaraning agami, pangwaos lan ngarsanipun sampun boten wonten.” Testimonies, jilid 5, 209, 210.
Ing sajroning konteks kitab Kidung Pangadhuh, pasambat lan bilai minangka pralambang tumrap telu malaékat ing Wahyu patbelas, pangadhuh lan pasambat iku yaiku malaékat kapisan lan kapindho, déné sing katelu yaiku pawarta bilai, sawijining pralambang angin wetan kang dicekel supaya tetep kaendhalèkaké déning papat malaékat panahan ing Wahyu pitu.
Mesir
Ing kitab Yèhezkiel, ana telulas tanggal sing kacathet. Tanggal pisanan saka rangkaian tanggal bab Mesir yaiku Yèhezkiel 29:1, lan iku makili taun 587 SM.
Ing taun kaping sapuluh, ing sasi kaping sapuluh, ing dina kaping rolas sasi iku, pangandikané Pangéran tumuju marang aku, mangkéné: Hé, anaké manungsa, adhepna rainmu nglawan Firaun, raja Mesir, lan medharana panyaruwé nglawan dhèwèké lan nglawan kabèh tanah Mesir: Ngucapa lan kandhaa, Mangkéné pangandikané Pangéran Allah; Lah, Aku nglawan kowé, hé Firaun, raja Mesir, naga gedhé kang mapan ana ing satengahing kali-kaliné, kang wus ngandika, Kaliku iki duwèkku dhéwé, lan aku sing damel iku kanggo awakku dhéwé. Yehezkiel 29:1–3.
587 SM iku taun pangepungan, kang wiwit setaun setengah sadurunge karusakan Yerusalem. Ing wektu iku Ézékiel mratélakaké yèn Gusti Allah badhé nggulingaké Mesir, lan yèn panggulingan iku bakal nduduhaké marang umaté Gusti Allah kabodhoané merga padha ngandel marang naga Mesir. Ing pungkasaning pasal kasebut banjur ana dhawuh pangandika yèn Mesir bakal dipasrahaké marang Babil, mangkono nandhani kapan sepuluh ratu masrahaké karajané sing kapitu saka ramalan Kitab Suci marang Babil modhèren—karajan kaping wolu kang asalé saka pitu. Ramalan iku kaleksanan ‘pitulas’ taun sawisé kuwi, yaiku ing taun 571 SM, kaya kang katetepaké ing pungkasaning pasal kasebut. Mulané, pasal 29 ngemu rujukan tanggalan kang kapisan lan kang pungkasan kang gegandhèngan karo Mesir.
Lan kelakon ing taun kaping pitu likur, ing sasi kapisan, ing dina kapisan sasi iku, pangandikané Pangéran tumeka marang aku, mangkéné: Hé, anaké manungsa, Nebukhadrezar, raja Babil, wus ndadèkaké bala-tentarane nindakaké pakaryan gedhé nglawan Tirus; saben sirah dadi gundhul, lan saben pundhak dadi lecet; nanging dhèwèké lan bala-tentarane ora olèh opah saka Tirus amarga pakaryan kang wus ditindakaké nglawan kutha iku. Mulané mangkéné pangandikané Pangéran Allah: Lah, tanah Mesir bakal Dakwènèhaké marang Nebukhadrezar, raja Babil; lan dhèwèké bakal ngangkut wong akèh ing kana, lan ngrebut jarahané, lan njupuk rampasané; lan iku bakal dadi opah tumrap bala-tentarane. Tanah Mesir wus Dakwènèhaké marang dhèwèké minangka piwalesing pakaryané kang wus ditindakaké nglawan iku, amarga wong-wong mau padha nyambut-gawé kanggo Aku, mangkono pangandikané Pangéran Allah. Ing dina iku Aku bakal nuwuhaké sungu tumrap brayat Israèl, lan Aku bakal maringaké marang kowé pambukaning tutuk ana ing satengahé wong-wong mau; banjur padha bakal sumurup yèn Aku iki Pangéran. Hezkiel 29:17–21.
Taun kaping rong puluh, ing sasi kapisan, ing dina kapisan, saka ayat pitulas, nggambarake tanggal pungkasan saka telulas tanggal ing kitab Yehezkiel, lan iku siji-sijiné tanggal kang dumunung sawisé 22 Oktober 573 SM. Iku nggambarake wektu nalika ratu sisih lor ing Daniel 11:42 lan 43 diparingi Mesir, uga titik nalika para ratu sepuluh masrahake kratoné kang kapitu marang kraton kang kawolu, kang asalé saka pitu iku. Iku kawujud nalika “sungu saka brayat Israel” wiwit semi. Ing kitab Yesaya, Israel semi ing dina angin saka wetan.
Panjenengane bakal ndadosake wong-wong kang asalé saka Yakub padha ngoyod; Israèl bakal mekar lan semi, lan ngebaki salumahing bumi kalawan woh. Yesaya 27:8.
passage unavailable
This passage is not yet available in .
“Tumindaké Kristus nalika ngembusaké marang para sakabaté Sang Roh Suci, lan nalika maringaké tentrem-rahayu-Nya marang wong-wong mau, iku kaya sawetara tetes sadurungé udan deres kang bakal kaparingaké ing dina Pentakosta.” Spirit of Prophecy, jilid 3, 243.
Pameca Ézèkiel ngenani ambruké Mesir dipratelakaké ing taun 587 SM, yaiku taun pengepungan, lan pitulas taun sawisé iku pameca mau kawujud. Iku kawujud ing mangsa sing dipralambangaké déning angka “pitulas,” mula makili sajarah kang kasingid ing ayat patang puluh saka Daniel sewelas. Iku bakal kawujud sajroning wektu pemeteraiané wong satus patang puluh papat èwu, kang digambaraké ing pasal sanga saka Ézèkiel. Ing wektu pemeteraian iku udan pungkasan kawutahaké, wiwitane minangka pèrèkan ing 9/11 banjur dadi wawutahan kebak nalika hukum Minggu. Miturut Yésaya, iku kawujud ing “dina angin wetan,” lan Islam iku angin wetan, lan Islam iku “bilai” kang katelu. Pesen kang kudu dipangan déning Ézèkiel iku pesen rangkep telu, kang pérangan kateluné yaiku pesen bilai.
Telulas pesen Yehezkiel kang ana tanggalé telulas mau dikemukakaké gegayutan karo Yérusalèm, Mesir, lan Tirus. Kabeh mau ngarah marang pambalélan kaya sing kaimakaké déning angka “telulas.”
Kita badhé nerusaké nimbang pananggalan Ézékiel ing artikel salajengipun.