Ana ‘telulas’ rujukan marang tanggal ing kitab Yehezkiel; enem ditujokake marang Yerusalem, enem ditujokake marang Mesir, lan siji marang Tirus. Kabeh rujukan iku katetepake ing sajroning konteks pambrontakan, kang dilambangake déning angka ‘telulas’. Ing taun sawisé garwané Yehezkiel séda merga lara stroke, kang nandhani wiwitané pengepungan kaping telu, Yehezkiel kapréntah supaya ngucap nglawan Mesir, kanthi netepake yèn nagara iku bakal dadi sepi suwéné patang puluh taun.
Lan Ingsun bakal Dakdadèkaké sepi ing tengahing nagara-nagara kang sepi, lan kutha-kuthané ana ing antaraning kutha-kutha kang katumpes bakal dadi sepi patang puluh taun lawasé; lan wong Mesir bakal Dakbuyaraké ana ing antaraning para bangsa, lan bakal Daksebaraké ing sakehing nagara. Nanging mangkéné pangandikané Pangéran Allah: Ing pungkasané patang puluh taun Aku bakal nglumpukaké wong Mesir saka para bangsa panggonan wong-wong mau kasirnakaké; lan Aku bakal mbalèkaké tawanan Mesir, sarta bakal ndadèkaké wong-wong mau bali menyang tanah Pathros, menyang tanah papan panggonané; lan ana ing kono wong-wong mau bakal dadi karajan kang asor. Yehezkiel 29:12–14.
Pangepungan iku diwiwiti ing taun 587 SM, nalika Yeheskiel didhawuhi ngandika. Ing ayat ‘pitulas’, taun 571 SM nuduhake manawa Mesir bakal dipasrahake marang Babil minangka piwales tumrap lelabuhan kang wis ditindakake. Para ahli kronologi Kitab Suci ngajokake taun 567 SM nganti taun 527 SM minangka mangsa patang puluh taun kang kasebut ing ayat-ayat iku, lan wiwit pawarta paukuman kang wiwitan diwartakake ing taun 587 SM nganti pratelan ing ayat pitulas ing taun 571 SM manawa Gusti wis masrahake Mesir menyang tangane Nebukadnezar, kita nemokake mangsa ‘pitulas taun’.
Bala tentarané Nebukadnésar nglakoni sawijining perang dawa lan angel nglawan Tirus (pangepungan iku lumaku watara 13 taun, kira-kira 586–573 SM). Para prajurit padha nyambut gawé banget abot (saben sirah dadi gundhul lan saben pundhak dadi lecet amarga ngangkut beban), nanging padha ora nampa pituwas utawa jarahan sing pinunjul saka Tirus dhéwé. Amarga rekasa sing ora nguntungaké iki, Allah nemtokaké maringaké Mesir marang Nebukadnésar minangka ganti rugi (“pituwas”) tumrap pagawean sing ditindakaké déning tentarané nglawan Tirus.
Lan tetepana ana ing omah iku, padha mangan lan ngombé samubarang kang diparingaké marang kowé, amarga buruh iku pantes tampa upahé. Aja padha pindhah saka omah siji menyang omah liyané. Lukas 10:7.
Mula saka iku, Nebukadnezar ngrebut Tirus luwih dhisik, lan sawisé pangepungan suwéné telulas taun iku, dhèwèké diparingi Mesir. Sadurungé ngrebut Tirus, dhèwèké ngrebut Yerusalem ing taun 586 SM; banjur dhèwèké nindakaké pangepungan marang Tirus suwéné telulas taun, lan sawisé iku Mesir. Yerusalem direbut ing taun 586 SM, lan pangepungan Tirus diwiwiti ing taun 586 SM lan lumaku nganti taun 573 SM. Angka telulas digayutaké karo Amérika Sarékat.
Suster White maringi kita pratélan bilih Yerusalem ing kitab Yéhezkièl nggambaraken pasamuwan Advent Dina Kaping Pitu Laodikia, lan Nebukadnésar, raja saka lor, nggambaraken kakuwatan kapausan ing dina-dina wekasan. Ing ilustrasi sajarah bab kaping rong puluh sanga, para durjana saka bangsamu ing jaman wekasan, ingkang nggambaraken Roma kapausan, nelukaken tigang golongan ing bab punika. Kaping pisan piyambakipun ngrebut Yerusalem, lajeng Tirus, lan pungkasanipun Mesir.
Pangadilan kawiwitan ing padalemané Gusti Allah, lan sungu Protestantisme ing Amérika Sarékat ditelukaké luwih dhisik sadurungé anané undhang-undhang dina Minggu. Sungu Protestantisme murtad ing Amérika Sarékat iku nyakup pasamuwan Advent Dina Kapitu kang asipat Laodikia, kang nggambaraké umat prajanjian “sadurungé” kang diliwati, kaya déné Israèl kuna ing taun 34 lan para Protestan ing taun 1844. Diliwatiné umat prajanjiané Gusti Allah kang sadurungé iku ing taun 34 lan 1844 digambaraké ing sajarah profètis saka pameca rong èwu telung atus taun ing Daniel 8:14. Pangadilan kawiwitan saka padalemané Gusti Allah, lan sungu Protestantisme diadili sadurungé sungu Republikanisme.
Amarga wus tekan wektuné pangadilan kudu diwiwiti ana ing brayaté Allah; lan manawa iku wiwit dhisik marang kita, kepriyé pungkasané wong-wong sing ora manut marang Injilé Allah? 1 Petrus 4:17.
Panyebutan kapisan ngenani paukuman tumrap Mesir kapacak ing ayat kapisan saka pasal kaping rong puluh sanga, lan tanggal pungkasan kang kasebut gegayutan karo Mesir déning Ezekiel kapacak ing ayat “pitulas” saka pasal kang padha. Pasal punika nedahaké yèn Rum modern rumiyin ngalahaké sungu Protestantisme lan sabanjuré Tirus, kang makili sungu Republikanisme, kang bakal dikalahaké nalika angger-angger Minggu kang énggal badhé rawuh. Nalika Tirus (Amérika Sarékat) ditaklukaké déning Nebukadnésar nalika angger-angger Minggu, Mesir ugi dipasrahaké marang tangané. Ing wekdal punika tatu pati kapausan dados waras. Boten namung tatu pati kapausan ing wekdal punika dados waras, nanging Ezekiel mratélakaken dhateng kita bilih punika kalampahan sajroning mangsa udan pungkasan.
Ing dina iku Ingsun bakal nuwuhaké sunguing brayat Israèl, lan Ingsun bakal maringi kowé kabukakaning cangkem ana ing satengahé wong-wong mau; lan wong-wong mau bakal padha sumurup yèn Ingsun iki Pangéran. Yehezkiel 29:21.
Yakub lan Israel
Yésaya negesaké yèn Israèl metu tunas, mekar, lan ngebaki saindenging bumi nganggo woh. Udan iku kang ndadèkaké katelu tataran, yaiku metu tunas, mekar, lan ngasilaké woh; lan miturut Yésaya, udan pungkasan rawuh nalika “angin atos” wis ditahan. Luwih saka iku, panjenengané negesaké yèn sajroning mangsa metu tunas, mekar, lan ngasilaké woh mau, dosa-dosané Yakub kudu disucekaké; lan tembung Ibrani kang diterjemahaké dadi “disucekaké” iku tegesé digawekaké panebusan.
Kanthi ukuran, nalika Panjenengané ngirid metu, Paduka badhé ngrembug karo iku; Panjenengané nahan anginipun kang atos ing dina angin wetan. Mulané, kanthi mangkono kaluputané Yakub bakal kasucekaké; lan iki sakèhé wohé, yaiku nyingkiraké dosané; nalika panjenengané ndadèkaké kabèh watu misbyah kaya watu gamping sing diremuk dadi pecah-pecah, wit-witan keramat lan reca-reca ora bakal tetep ngadeg. Yesaya 27:8, 9.
Nalika angin papat pasulayan (angine kang galak) ditahan, panyegelan tumrap wong satus patang puluh papat ewu kawiwitan, lan para penganut Adventisme kang wicaksana lan kang duraka pungkasane dipisahake, lan kabeh iki kaleksanan ing “dina angin wetan.” Mangsa panyegelan kawiwitan kanthi panyipratan nalika 9/11 lan dipungkasi kanthi pangesokan sapenuhe ing wektu undhang-undhang dina Minggu, nalika bumi banjur kapenuhan woh. Mangsa panyegelan iku panyucen lan pambuwangan rereged kang lumaku kanthi undhak-undhakan, selaras karo Maleakhi bab telu. Nanging, ing mangsa pitulas taun kang digambarake dening tanggal wiwitan lan tanggal pungkasan ing Yehezkiel bab sangang likur, dumadi panaklukan marang karajan kaping enem ing pamecaning Kitab Suci, kaya kang digambarake dening Yerusalem, pralambang sunguning Protestantisme—pasamuwan—lan Tirus, pralambang sunguning Republikanisme—negara. Ora let suwe sawise rampunge pangepungan Tirus kang suwene telulas taun, dumadi panaklukan marang karajan kaping pitu kang dumadi saka raja sepuluh lan digambarake dening Mesir. Panaklukan telu marang Yerusalem, Tirus lan Mesir iku dumadi nalika “sunguning brayat Israel” thukul metu lan diparingi pambukaning cangkem.
Kahanan bisu kang dialami déning imam Yeheskiel lan imam Zakharia rampung ing wektuné undhang-undhang dina Minggu, nalika Amerika Serikat lan kuldiné Bileam padha guneman. Pangéran maringi “kabukaking tutuk” marang brayat Israel ing wektuné undhang-undhang dina Minggu. Ing wektu iku dosa-dosané Yakub wis kabirat lan jenengé diganti dadi brayat Israel. Pawarta kang diwartakaké déning wong-wong mau dipralambangaké déning seksi katelu bab kahanan bisu kang asipat pameca, kang dipralambangaké déning Daniel, kang banjur diparingi pawarta saka Daniel bab sewelas, kang uga minangka wahyuné Habakuk kang banjur ‘guneman lan ora goroh.’ Yeheskiel, Zakharia lan Daniel padha jumbuh karo pangundhangan panguwuh sora malaékat katelu, kaya déné Yeremia ing bab limalas, ing kono dhèwèké diparingi prasetya bakal dadi tutuké Gusti Allah menawa dhèwèké pulih manèh saka kuciwa kang kapisan.
Yagéné apa kasangsaranku langgeng, lan tatuningsun ora bisa mari, kang ora gelem diwarasaké? Apa Paduka bakal tumrap aku kaya wong goroh, lan kaya banyu kang nguciwani? Mulané mangkéné pangandikané Pangéran: Manawa kowé mratobat, Aku bakal mbalèkaké kowé manèh, lan kowé bakal ngadeg ana ing ngarsaku; lan manawa kowé misahaké kang aji saka kang nistha, kowé bakal dadi kaya cangkem-Ku; wong-wong mau padha balia marang kowé, nanging kowé aja bali marang wong-wong mau. Yeremia 15:18, 19.
Gusti Yésus nggambarake pungkasan kanthi wiwitan, lan ing 9/11 panyipratane njalari metu tetuwuhan enom lan tandurané Yakub wiwit tuwuh; lan pungkasane, nalika pialaning Yakub wus karesiki, brayat Israèl bakal ngandika. Metune tetuwuhan enom ing 9/11 kang kelakon déning udan iku nglambangake metune tetuwuhan enom ing pungkasaning wektu panyegelan, nalika “sungu” brayat Israèl metu tetuwuhan enom, persis ana ing panggonan sungu-sunguné Protestanisme murtad lan Republikanisme dikalahaké déning Nebukadnésar.
Ing wektu iku, sungu Protestantisme kang palsu ditandhingaké karo sungu Protestantisme kang sejati, kaya kang dipralambangaké déning tekené Harun kang thukul tunasé, béda karo teken-teken liyané saka suku-suku Israèl. Rong tanggal ing bab sangang likur kitab Yeheskiel nuduhaké sejarah pangangkatan panjiné wong satus patang puluh papat èwu ing mangsané undhang-undhang dina Minggu kang bakal enggal teka.
Prosès metunipun tunas, mekaring sekar, saha ngebaki bumi kanthi woh dipunwiwiti nalika jawah mangsa wekasan dipunciprataken ing 9/11, kadosdéné mangsa Pentakosta dipunwiwiti kanthi Kristus ngembusaken sawetawis tetes dhateng para sakabatipun, ingkang lajeng tumuju dhateng Pentakosta nalika pangesokan ingkang jangkep kalampahan. Metunipun tunas ing 9/11 ing wiwitaning panyucènipun Yakub (sang pangrebat hak), inggih punika mangsa panyegelan, dados pralambang tumrap metunipun tunas ing brayat Israel (sang pamenang) ing mangsa undhang-undhang dinten Minggu. Metunipun tunas ing wekasan nedahaken prabédan antawisipun umat prajanjian ingkang rumiyin kaliyan tiyang satus sekawan dasa sekawan èwu, kadosdéné pangesokan latu ing Redi Karmel mbedakaken nabi Elia kaliyan para nabi Baal. Prabédan punika dipungambaraken déning satunggaling golongan ingkang, miturut wangsit, nandhang wirang amargi pawartos palsu bab katentreman saha kaamanan, déné golongan sanèsipun, miturut wangsit, sami bingah, sarta boten badhé naté nandhang wirang.
Nem Tanggal Mesir
Yeheskiel nyebutaké patang tanggal liyané kang ana gandhèngané karo Mesir, lan loro saka tanggal kasebut nandhani taun kaping sewelas, déné loro tanggal liyané nandhani taun kaping rolas ing mangsa pambuwangan.
Pengepungan ing Taun Kaping Sèwelas
Ing taun kaping sewelas, ing sasi kapisan, ing dina kapitu sasi iku, tembunge Pangeran Yehuwah rawuh marang aku, mangkene, He anaking manungsa, Aku wus mecah lengené Firaun, rajané Mesir; lan lah, iku ora bakal dibebed supaya waras, ora dipasangi perban kanggo mbebet, supaya dadi kuwat nyekel pedhang. Yehezkiel 30:20, 21.
Lan kelakon ing taun kaping sawelas, ing sasi katelu, ing dina kapisaning sasi, pangandikané Pangéran tumeka marang aku, mangkéné: Hé anaké manungsa, kandhanana marang Firaun rajaning Mesir lan marang golongané wong akèh; Kowe iku ing kaluhuranmu padha karo sapa? Yehezkiel 31:1, 2.
Ing bab telung puluh, ing taun kaping sewelas sajroning pambuwangan, lengen-lengené Mesir lan Firaun diputung, lan lengen-lengené Babel dikuwataké. Ing bab telung puluh siji, ing taun kaping sewelas, ambruké Mesir lan pangaribawané tumrap donya dipratélakaké.
Taun Kaping Rolas lan Rubuhipun Yérusalèm
Loro tanggal ing taun kaping rolas iku kapacak ana ing Yehezkiel telung puluh loro.
Lan kadaden ing taun kaping rolas, ing sasi kaping rolas, ing dina kapisan ing sasi iku, pangandikaning Pangeran Yehuwah tumeka marang aku, mangkéné: Hé anaké manungsa, unjukna kidung pangadhuh tumrap Sang Pringon, ratu Mesir, lan kandhaa marang dhèwèké, Kowé iku kaya singa enom ana ing antarané para bangsa, lan kowé iku kaya iwak raseksa ana ing segara; kowé metu lumantar kali-kalimu, lan nggolèkké banyu nganggo sikilmu, sarta ngregedi kali-kaliné. Mangkéné pangandikané Pangeran Yehuwah: Mulané Aku bakal mbentangaké jaring-Ku ana ing sadhuwuré kowé kanthi golonganing wong akèh; lan wong-wong mau bakal ngangkat kowé munggah ana ing jaring-Ku. Yehezkiel 32:1–3.
Mangkono uga kadadéan ing taun kaping rolas, ing dina kaping limalas sasi iku, tembungé Pangéran rawuh marang aku, mangkéné: Hé anak manungsa, nggeroana nangis tumrap wong akèh ing Mesir, lan gulungna mudhun, iya dhèwèké lan para putriné bangsa-bangsa kang misuwur, menyang pérangan bumi kang paling ngisor, bebarengan karo para kang mudhun menyang jugangan. Yehezkiel 32:17, 18.
Paraun lan Wong Akèh-é
Ing ukuman bab telung puluh siji tumrap Mesir, ayat-ayat pungkasan nyatakake:
Ingsun damel bangsa-bangsa gonjang-ganjing merga swaraning rubuhe, nalika Ingsun nyemplungake dheweke menyang neraka bebarengan karo wong-wong kang padha mudhun menyang jugangan; lan sakehing wit-witaning Eden, kang pinilih lan kang paling becik ing Libanon, kabeh kang ngombe banyu, bakal oleh panglipur ana ing papan-papan paling ngandhap ing bumi. Wong-wong iku uga padha mudhun menyang neraka bebarengan karo dheweke, marani wong-wong kang katumpes déning pedhang; lan wong-wong kang dadi lengené, kang manggon ana ing sangisoring pangayomane ana ing satengahing bangsa-bangsa kapir. Kowe iki ing kamulyan lan ing kaluhuran dadi kaya sapa ana ing antaraning wit-witaning Eden? Nanging kowe bakal digawa mudhun bebarengan karo wit-witaning Eden menyang papan-papan paling ngandhap ing bumi; kowe bakal gumléthak ana ing satengahing wong-wong kang ora tetak bebarengan karo wong-wong kang katumpes déning pedhang. Iki Firaun lan sakèhé rakyaté, mangkono pangandikané Pangéran Yehuwah. Yeheskiel 31:16–18.
Ing pangandikan tumrap Mesir ing bab telung puluh loro, ayat-ayat pungkasan mbaleni lan njembarake andharan ing bab telung puluh siji sarta ngemot pratelan panutup kang sajajar.
Amarga Aku wus ndadèkaké ka-Ku ngèri ana ing nagarané wong urip; lan dhèwèké bakal katilar ana ing satengahé wong-wong sing ora tetak, bebarengan karo wong-wong sing dipatèni déning pedhang, yaiku Sang Pringon lan sakehing balané, mangkono pangandikané Pangéran Allah. Ezekiel 32:32.
Pitulas Taun ing Bab Rong Puluh Sanga
Tanggal-tanggal kang dumunung ana ing jangka pitulas taun kang kaandharake ing bab rong puluh sanga nuduhake Nebukadnésar ngalahaké Mesir, lan sawijining mangsa patang puluh taun karusakan lan kasunyané Mesir. Patang puluh nggambaraké ara-ara samun, minangka pralambang tumrap sewu taun nalika bumi dadi sepi lan tanpa pedunung.
Aku nyawang bumi, lah, bumi iku tanpa wangun lan suwung; uga langit, lan ing kono ora ana pepadhang. Aku nyawang gunung-gunung, lah, padha gonjang-ganjing, lan sakehing bukit padha obah alon. Aku nyawang, lah, ora ana manungsa, lan sakehing manuk ing awang-awang wis padha mlayu. Aku nyawang, lah, panggonan kang subur wis dadi ara-ara samun, lan sakehing kuthane padha rubuh ana ing ngarsane Pangeran Yehuwah, marga saka bebendune kang nggegirisi. Awit mangkene pangandikane Pangeran Yehuwah: Tanah kabèh bakal dadi suwung; nanging Aku ora bakal numpes nganti entek. Yeremia 4:23–27.
Ing pungkasaning patang puluh taun suwéné Mesir dadi suwung lan rusak, kang kasebut ing Yehezkiel sangang likur, digambaraké patangen kang pungkasan tumrap wong-wong duraka lan karusakané ing wekasan.
Wedi, lan jugangan, lan jebakan, ana ing atasmu, he wong sing manggon ana ing bumi. Lan bakal kelakon, manawa wong kang mlayu saka swaraning wedi bakal tumiba ing jugangan; lan wong kang munggah metu saka ing tengahing jugangan bakal katangkep ing jebakan: amarga jendhela-jendhela saka ing dhuwur kabukak, lan dhasaring bumi gonjang-ganjing. Bumi remuk temenan, bumi bubar babar pisan, bumi kaguncang banget. Bumi bakal oleng mrana-mrene kaya wong mendem, lan bakal katolak kaya gubug; lan panerakane bakal abot nindhihi dheweke; lan bumi bakal ambruk, lan ora bakal tangi maneh. Lan bakal kelakon ing dina iku, manawa Pangeran bakal ngukum wadya para luhur kang ana ing dhuwur, lan para raja ing bumi kang ana ing bumi. Lan wong-wong mau bakal diklumpukake bebarengan, kaya para tahanan diklumpukake ing jugangan, lan bakal dikurung ana ing pakunjaran, lan sawisé pirang-pirang dina wong-wong mau bakal dipirsani. Yesaya 24:17–22.
Pawarta Yehezkiel kang digandhengake dadi siji lumantar enem tanggal kang magepokan karo Mesir iku nuduhake karusakan pungkasaning panguwasa naga ing bumi, kang wiwit dumadi nalika undhang-undhang dina Minggu kang bakal enggal teka ditrapake lan terus lumaku nganti tumeka ing karusakan pungkasaning wong-wong Mesir kang duraka ing pungkasaning mangsa sewu taun.
Ing paseksen profetik, kéwan lan nabi palsu tekan pungkasané ana ing sendhang geni, kang nggambaraké Rawuhipun Kristus kaping Kalih, nanging karusakan ing sendhang geni tumrap kakuwatan naga iku dumadi ing pungkasaning milénium.
Lan kéwan iku dicekel, lan bebarengan karo iku nabi palsu sing nindakaké mukjijat ana ing ngarsané, kang kanthi iku dhèwèké nasaraké wong-wong sing wis nampani tandha kéwan iku, lan wong-wong sing nyembah marang recané. Kaloroné iku banjur dicemplungaké isih urip menyang segara geni kang murub nganggo belerang. Déné wong-wong liyané dipatèni nganggo pedhangé Panjenengané sing lenggah ing sandhuwuré jaran, pedhang kang metu saka cangkemé; lan kabèh manuk padha wareg marga saka dagingé. Wahyu 19:20, 21.
Kéwan lan nabi palsu kanthi profetis tekan pungkasané nalika rawuhé Kristus kang kaping pindho, nanging naga nemoni nasibé sèwu taun sawisé iku nalika rawuhé Kristus kang kaping telu.
Lan aku weruh sawijining malaékat tumurun saka swarga, nggawa kunci jurang tanpa dhasar lan rante gedhé ana ing tangane. Lan dhèwèké nyekel naga iku, ula kuna iku, yaiku Iblis lan Sétan, banjur mbelenggu dhèwèké lawasé sèwu taun, lan mbuwang dhèwèké menyang jurang tanpa dhasar, banjur nutup lan masang segel ing dhèwèké, supaya dhèwèké aja nganti nyasaraké bangsa-bangsa manèh nganti genep sèwu taun iku; lan sawisé kuwi dhèwèké kudu diluwaraké sawatara mangsa. Wahyu 20:1–3.
Taun Kaping Sanga Welas lan Kaping Rolas
Jangka wektu ‘pitulas’ taun kang katuduhake dening rong tanggal ing Yehezkiel bab sangang likur diwiwiti ing taun kaping sepuluh ing mangsa pambuwangan lan rampung ing taun kaping pitulikur. Pawarta-pawarta ing bab telung puluh lan telung puluh siji diwedharake ing taun kaping sewelas, dene rong tanggal kang kaandharake ing bab telung puluh loro diwenehake ing taun kaping rolas ing mangsa pambuwangan. Jangka wektu pitulas taun kang diwiwiti ing taun kaping sepuluh, kira-kira nalika pangepungan Yerusalem diwiwiti, banjur disusul dening rong pawarta bab Mesir ing taun kaping sewelas kang kaandharake ing bab telung puluh lan telung puluh siji. Kanthi bebarengan, rong pawarta ing taun kaping sewelas iku nggambarake sawijining pawarta ora suwe sadurunge undhang-undhang dina Minggu. Rong pawarta liyane bab Mesir ing taun kaping rolas dumadi nalika utawa ora suwe sawuse Yerusalem dirusak ing taun 586 SM.
Pawarta bab rawuhé Kristus diwartakaké minangka pérangan saka pawarta Panguwuh Tengah Wengi kang malih dadi pawarta panguwuh sora nalika undhang-undhang dina Minggu ditetepaké. Rong pawarta bab Mesir diwartakaké sadurungé undhang-undhang dina Minggu ditetepaké, lan rong pawarta bab Mesir diwartakaké nalika utawa sanalika sawisé undhang-undhang dina Minggu ditetepaké. Pangrangkepan pawarta-pawarta kang diparingaké ing taun kang padha, sajroning pangepungan kang tekan pucuké nalika Yérusalèm dirusak, lan rong pawarta liyané nalika undhang-undhang dina Minggu ditetepaké, dadi pralambang pawarta malaékat kapindho, kang ing sajroné tansah ana pangrangkepan.
Pawarta kang kapindho tansah katutaké déning pawarta kang katelu.
“Kanthi pena lan swara kita kudu nggemakake piwucal kasebut, nuduhake urutane, lan penerapaning wangsit-wangsit kang nggawa kita marang pekabaran malaekat katelu. Ora bisa ana katelu tanpa kang kapisan lan kapindho. Pekabaran-pekabaran iki kudu kita aturake marang donya lumantar terbitan-terbitan lan wewarah, kanthi nuduhake ing runtuting sajarah kenabian prekara-prekara kang wus kelakon lan prekara-prekara kang bakal kelakon.” Selected Messages, buku 2, 104, 105.
Ing pawarta katelu, lawang mangsa pacoban katutup. Mangsa pacoban tumrap Amerika Serikat dipungkasi nalika undhang-undhang dina Minggu ditetepake, lan mangsa pacoban tumrap jagad dipungkasi nalika Mikhael jumeneng. Lawang loro kang katutup mau nggambarake pawarta katelu kang tansah didhisiki dening pawarta kapindho, kang tansah awujud pawarta rangkep.
Panguwatan malaékat kapindho kaleksanan nalika pawarta Panguwuh Tengah Wengi nggabung karo malaékat iku. Pawarta loro kang diwedharaké tumrap umat manungsa, kaya kang kagambaraké déning pratélan-pratélané Yeheskiel tumrap Mesir ing bab telung puluh lan telung puluh siji, nuduhaké kapan pawarta Panguwuh Tengah Wengi nggabung karo malaékat kapindho, lan pawarta loro ing bab telung puluh loro nuduhaké panguwatan malaékat katelu ing panguwuh kang sora.
Rodha-rodhané Yehezkiel, kang nggambaraké sesambungan kang ruwet lan silih pangaribawa antarané prastawa-prastawa ing uripé manungsa, nuduhaké pepenget pungkasan tumrap umat manungsa, yaiku pepengeté malaékat katelu, lan malaékat katelu iku kawangun saka pepengeté malaékat kapisan lan kapindho. Panguwuh Tengah Wengi sadurungé undhang-undhang dina Minggu lan panguwuh banter sawisé undhang-undhang dina Minggu dilambangaké déning patang tanggalé Yehezkiel kang dumunung ing sajroné wektu ‘pitulas’ taun antarané tanggal alfa lan omega ing bab sangang likur kang jumbuh karo sajarah kang siningid ing Daniel bab sewelas ayat patang puluh, kaya kang digambaraké ing ayat sewelas nganti nembelas ing bab kang padha.
Ing Daniel bab sepuluh, Daniel, kaya dene Ezekiel, digawe bisu. Kabisané Daniel iku dumadi ana ing antarané telung pasemon; pasemon kang kapisan lan kang katelu asalé saka malaékat Gabriel, lan pasemon kang ana ing tengah iku pasemoné Kristus. Daniel, kaya dene Petrus ing antarané Kaisaréa-Filipi lan salib, ana ing tengah. Ing tengah iku Petrus ndeleng Kristus kang kasungsangaké, kaya uga Daniel ing bab sepuluh. Sing ana ing tengah saka telung malaékat iku pesen kapindho, yaiku gabungan saka rong pesen.
Dina kaping 5 ing Sasi kaping 4 lan 1844
Ing Ezekiel bab siji, ayat siji lan loro, Ezekiel ana ing dina kaping lima sasi kaping papat, kang salaras karo tengah-tengahe gerakan sasi kapitu ing taun 1844. Ezekiel ana ing titik tengah antarane tanggal 19 April lan 22 Oktober 1844, padha kaya Samuel Snow, utusan Panguwuh Tengah Wengi ing taun 1844, nalika dheweke ngandharake kanggo pisanan pamawase kang cetha ngenani pawarta kasebut ing Boston, 93 dina sawise tanggal 19 April lan 93 dina sadurunge lawang katutup ing tanggal 22 Oktober 1844. Samuel Snow ana ing Boston ing tanggal 21 Juli 1844, ing tengah-tengahe gerakan sasi kapitu, tanpa sadhar manawa sacara profetis dheweke lagi ngadeg bebarengan karo Peter ing Gunung Transfigurasi, karo Ezekiel ing taun kaping telung puluh saka daur Yobel kaping pitulas, lan karo Daniel nalika didemek kaping pindho sajrone sesanti pangilon ing bab sepuluh.
Tirus
Sadurungé kita bali marang pananggalan saka enem rujukané Yeheskiel bab Yerusalem, kita kudu luwih dhisik nemtokaké siji tanggal kang diproklamakaké nglawan Tirus.
Lan kalakon ing taun kaping sewelas, ing dina kapisaning sasi, pangandikané Pangéran rawuh marang aku, mangkéné: Hé anaking manungsa, awit Tirus wis ngandika marang Yerusalem, “Aha, wus remuk, kang dadi gapurané bangsa-bangsa; saiki dheweke malih marang aku; aku bakal kapenuhan, saiki déné dheweke wis dadi sepi.” Mulané mangkéné pangandikané Pangéran Allah: Lah, Ingsun nglawan kowé, hé Tirus, lan bakal ndadèkaké akèh bangsa munggah nglawan kowé, kaya segara nggugah ombak-ombaké munggah. Lan wong-wong mau bakal ngrusak témbok-temboké Tirus lan ngrubuhaké menara-menarane; bledugé uga bakal Ingsun keroki saka ing kono, lan Ingsun dadèkaké kaya pucaking watu karang. Kutha iku bakal dadi papan kanggo mbentangaké jala ana ing tengahing segara, awit Ingsun wis ngandika mangkono, mangkéné pangandikané Pangéran Allah; lan kutha iku bakal dadi jarahan kanggo bangsa-bangsa. Lan anak-anaké wadon kang ana ing ara-ara bakal dipatèni déning pedhang; lan wong-wong mau bakal sumurup yèn Ingsun iki Pangéran. Awit mangkéné pangandikané Pangéran Allah: Lah, Ingsun bakal ndhatangaké marang Tirus Nebukadnésar, ratu Babil, ratu para ratu, saka lor, karo jaran, lan karo kréta-kréta perang, lan karo para penunggang jaran, lan pasukan-pasukan, lan rakyat akèh.
Panjenengané bakal nyembelèh para putrimu ing ara-ara; lan bakal yasa bètèng pangepungan nglawan kowé, lan numpuk gundhukan pangepungan nglawan kowé, sarta ngangkat tamèng nglawan kowé. Panjenengané bakal masang piranti-piranti perang nglawan témbokmu, lan kanthi kapaké bakal ngrubuhaké menara-menaramu. Awit saka akehé jarané, bledugé bakal nutupi kowé; témbokmu bakal gonjang-ganjing marga saka swarané para nunggang jaran, lan roda-roda, lan kreta-kreta perang, nalika panjenengané mlebu ing gapuramu, kaya wong lumebu ing sawijining kutha kang wis ana jebolé. Kanthi tapak-tapak jaranné bakal diidak-idak kabèh lurung-lurungmu; umatmu bakal disembelèh nganggo pedhang, lan béntèng-béntèngmu kang kuwat bakal ambruk menyang lemah. Lan wong-wong mau bakal ngrampas kasugihanmu, lan njarah daganganmu; lan bakal ngrubuhaké témbokmu, sarta ngrusak omah-omahmu kang éndah; watu-watumu lan kayumu lan bledugmu bakal dibuwang ana ing tengahing banyu. Lan Ingsun bakal ndadèkaké swaraning tembang-tembangmu mandheg; lan swaraning clempungmu ora bakal keprungu menèh. Lan Ingsun bakal ndadèkaké kowé kaya pucuking parang watu; kowé bakal dadi papan kanggo nggelaraké jala; kowé ora bakal dibangun menèh; awit Ingsun, Pangeran Yehuwah, wus ngandika mangkono, mangkono pangandikané Pangéran Allah.
Mangkene pangandikané Pangéran Allah marang Tirus: Apa pulo-pulo ora bakal gonjang-ganjing merga swaraning rubuhmu, nalika wong-wong kang tatu padha sesambat, nalika patènan katindakaké ana ing tengahmu? Ing kono kabèh para pangéraning segara bakal mudhun saka dhamparé, lan nyisihaké jubahé, sarta ngudhari sandhangané kang kasulam; padha bakal nyandhang kaunjaran; padha bakal lenggah ing lemah, lan bakal gumeter saben wayah, sarta padha kaéraman merga kowé. Lan padha bakal ngucapaké kidung pangadhuh tumrap kowé, lan bakal muni marang kowé: Dhuh, kepriyé kowé wis numpes, kutha kang dienggoni para pelaut, kutha kang misuwur, kang biyèn rosa ana ing segara, iya dhèwèké lan para penduduké, kang njalari wewelaké tumrap kabèh wong kang manggon ana ing kono! Saiki pulo-pulo bakal gumeter ing dina rubuhmu; ya pulo-pulo kang ana ing segara bakal kegirisan merga sirnamu. Awit mangkene pangandikané Pangéran Allah: Nalika Ingsun ndadèkaké kowé dadi kutha kang suwung, kaya kutha-kutha kang ora dienggoni; nalika Ingsun ndhatangaké samodra jero numpes kowé, lan banyu kang gedhé nutupi kowé; nalika Ingsun nurunké kowé bebarengan karo wong-wong kang mudhun menyang luwangan pati, bebarengan karo bangsa jaman kuna, lan nggonaké kowé ana ing pérangan ngisor bumi, ana ing panggonan-panggonan kang wis suwung wiwit biyèn, bebarengan karo wong-wong kang mudhun menyang luwangan pati, supaya kowé ora dienggoni manèh; lan Ingsun bakal netepaké kamulyan ana ing tanahing wong urip; Ingsun bakal ndadèkaké kowé dadi kawekan, lan kowé bakal ora ana manèh: sanadyan kowé digolèki, nanging kowé ora bakal ketemu manèh ing salawas-lawasé, mangkono pangandikané Pangéran Allah. Yehezkiel 26:1–21.
Pesen ngenani Tirus diproklamasèkaké ing taun nalika Yerusalèm dirusak, lan punika nglambangaké rubuhipun karajan kaping enem ing wangsit Kitab Suci nalika angger-angger Minggu ingkang enggal badhé rawuh. Nalika angger-angger Minggu punika katetepaké, Amérika Sarékat (Tirus) kanthi profètis suka cita awit sampun nggulingaké Yerusalèm, ingkang déning Sadérékah White dipunidentifikasi minangka gréja Advent Hari Ketujuh Laodikia, ingkang déning Yézkiel dipunsebat “gapuraning bangsa-bangsa.” Tirus nandhesakaké bilih Yerusalèm “biyèn punika” gapuraning bangsa-bangsa, kanthi wangun wekdal kapengker. “Gapura” punika, kanthi profètis, ngrujuk dhateng satunggaling gréja.
Lan panjenengané wedi, lan ngandika, Panggonan iki saèstu nggegirisi! Iki ora liya kajaba dalemé Allah, lan iki gapurané swarga. Lan Yakub tangi ésuk-ésuk, banjur njupuk watu kang wus dipasang dadi teturoné, banjur ditegakké dadi tugu, lan diwutahi lenga ing pucaké. Lan panjenengané maringi jeneng panggonan iku Betel; nanging mula jeneng kutha iku Luz. Purwaning Dumadi 28:17–19.
Tembung “Bethel” tegesé padalemané Allah, lan Tirus bungah amarga wis meksa pasamuwan Advent Dina Kapitu Laodikia supaya nampa pamaksaan kanggo nyembah srengéngé. Nanging, sanadyan wong-wong kang meksakaké panyembahan marang srengéngé padha nganakaké pahargyan kang dilandhesi panganggep klèru, Allah lumantar Yeheskiel ngandika, “Ingsun nglawan sira, hé Tirus, lan Ingsun bakal njalari akèh bangsa padha maju nglawan sira, kaya segara kang njalari ombak-ombaké padha munggah. Lan bangsa-bangsa mau bakal ngrusak tembok-temboké Tirus lan ngrubuhaké menara-menarané.”
“tembok-temboké Tirus” nglambangaké pangayomané Tirus. “Tembok” iku pralambangé Sepuluh Préntah.
“Nabi ing kéné nggambarake sawijining umat kang, ing mangsa pamblèsèdan umum saka kayektèn lan kabeneran, lagi ngupaya mulihaké asas-asas kang dadi dhasaré Kratoning Allah. Wong-wong kuwi iku para ndandani rengkahan kang wis kadadèkaké ana ing angger-anggeré Allah—témbok kang Panjenengané pasang ngubengi wong-wong pilihané kanggo pangayomané, lan manut marang pranatan-pranatané bab kaadilan, kayektèn, lan kasucèn iku kang dadi pangreksané kang langgeng.” Prophets and Kings, 677.
Angger-anggeré Allah iku tembok pangayoman, nanging tembok-tembok ing wangun jamak nggambaraké rong prinsip kang ‘ngayomi’ lan nuwuhaké kamakmuran sarta kasuksesané Tyrus, pralambang sungu Republikan ing Amérika Sarékat.
“‘Lan iya duwe sungu loro kaya wedhus gèmbèl.’ Sungu-sungu kang kaya wedhus gèmbèl iku nuduhaké yuswa enom, katresnaning ati kang resik, lan kalembutan, kanthi trep nggambaraké watak Amerika Sarékat nalika dipratelakaké marang nabi minangka kang ‘muncul’ ing taun 1798. Ing antarané para pangungsi Kristen kang wiwitan padha mlayu menyang Amérika lan ngupaya papan perlindungan saka panindhesing ratu-raja lan intoleransi para imam, ana akèh kang netepaké tekad kanggo ngadegaké sawijining pamaréntahan ing sandhuwuring dhasar kang jembar, yaiku kamardikan sipil lan agama. Pandhangan-pandhangané nemu papan ana ing Déklarasi Kamardikan, kang negesaké bebener agung manawa ‘kabèh manungsa katitahaké padha drajaté’ lan kaparingan hak kang ora kena dicabut marang ‘urip, kamardikan, lan ngudi kabagyan.’ Lan Konstitusi njamin marang rakyat hak kanggo mréntah awaké dhéwé, kanthi netepaké manawa para wakil kang kapilih lumantar swara rakyat kudu nggawé lan ngleksanakaké undhang-undhang. Kamardikan ing pracaya agama uga diparingaké, saben wong diparengaké nyembah Gusti Allah miturut pituduhing atiné. Republicanisme lan Protestanisme dadi asas-asas dhasar bangsa iku. Asas-asas iki dadi wewadi saka kakuwatan lan karaharjané. Wong-wong kang katindhes lan kaidak-idak ing salumahing jagad Kristen wis nyawang marang nagara iki kanthi kapentingan lan pangarep-arep. Mayuta-yuta wong wis ngupaya tekan ing gisik-gisiké, lan Amerika Sarékat wis munggah marang papan ing antarané bangsa-bangsa kang paling kuwasa ing bumi. …”
“Sungu kados cempenipun sarta swanten naga saking pralambang punika nedahaken satunggaling pertentangan ingkang cetha sanget antawisipun pangaken-pangaken lan laku nyata bangsa ingkang makaten dipunlambangaken punika. ‘Pangandika’ utawi ‘wicantenipun’ bangsa punika inggih punika tumindak para panguwaos legislatif lan yudisialipun. Lumantar tumindak makaten, bangsa punika badhé mbuktèkakên bilih asas-asas liberal lan tentrem ingkang sampun dipunwedharaken minangka dhasaring kawicaksananipun punika namung goroh kemawon. Pratelan bilih bangsa punika badhé ngandika ‘kados naga’ sarta nindakaken ‘sakehing pangwasa kewan ingkang kapisan’ kanthi cetha medharaken sadèrèngipun bab tuwuhing roh boten sabar lan panganiaya ingkang sampun kawedhar déning bangsa-bangsa ingkang dipunlambangaken déning naga lan déning kewan kados macan tutul. Dene pratelan bilih kewan mawi sungu kalih punika ‘ndadosaken bumi lan para wong ingkang manggèn wonten ing ngriku nyembah kewan ingkang kapisan’ nedahaken bilih panguwasa bangsa punika badhé dipunginakaken kanggé meksa dipuntindakakênipun satunggaling pakurmatan agami tartamtu ingkang badhé dados tumindak sujud pakurmatan dhateng kapausan.”
“Tindak mangkono bakal cetha-cetha nalisir prinsip-prinsip pamaréntahan iki, marang roh dhasar pranatan-pranatané kang bébas, marang pranyatan langsung lan khidmat saka Declaration of Independence, lan marang Konstitusi. Para pangadeg bangsa kanthi wicaksana ngupaya njaga supaya gréja ora migunakaké kakuwatan sekuler, kanthi akibaté kang mesthi—intoleransi lan panganiaya. Konstitusi netepaké yèn ‘Congress shall make no law respecting an establishment of religion, or prohibiting the free exercise thereof,’ lan yèn ‘no religious test shall ever be required as a qualification to any office or public trust under the United States.’ Mung lumantar pelanggaran kang nyata lan nggegirisi marang pangayoman kabébasan bangsa iki, sawijining tata ibadah agama bisa dipaksakaké déning wewenang sipil. Nanging ora selarasé tumindak kang kaya mangkono ora luwih gedhé tinimbang kang digambarake ana ing pralambang iku. Iku kéwan galak kang sunguné kaya anak wedhus—ing pangaken resik, alus, lan ora mbebayani—nanging gunemané kaya naga.” The Great Controversy, 441, 442.
Dhasaring Amérika Sarékat katuduhaké déning Déklarasi Kamardikan lan Konstitusi, kang makili Protestantisme lan Republikanisme miturut urutané. “Témbok-tembok” pangayoman lan kamakmuran iku yaiku Republikanisme lan Protestantisme, lan nalika hukum Minggu diberlakokaké, prinsip-prinsip saka Déklarasi Kamardikan lan Konstitusi loro-loroné dibalèkaké, awit Nebukadnésar “shall set engines of war against thy walls, and with his axes he shall break down thy towers.”
Nalika undhang-undhang dina Minggu dileksanakaké, kabèh “menara” dirubuhaké, lan menara iku pralambang sawijining pasamuwan kang filsafat dhasaré kawujud ing upayané manungsa kanggo nylametaké awaké dhéwé. Bab Nimrod, pambrontak gedhé iku, lan menarané, kita diwènèhi katrangan ing Para Nabi lan Para Raja, “Nalika menara iku wis rampung sapérangan, sapérangané dipanggoni minangka papan padunungan kanggo para tukang bangunan; kamar-kamar liyané, kang dijangkepi prabot lan dipaèsi kanthi sarwa éndah, dicawisaké kanggo brahala-brahalané. Wong-wong padha bungah amarga kasil kang digayuh, sarta ngluhuraké déwa-déwa saka salaka lan emas, lan padha nglawan Panguwasa langit lan bumi.” Nalika undhang-undhang dina Minggu dileksanakaké, Tyrus bungah amarga Yerusalem wis dirubuhaké, nanging pamurtadan bangsa disusul déning karusakané bangsa iku, lan raja ing sisih lor banjur bakal ngrubuhaké témbok-témbok lan menara-menara Amerika Serikat.
Kita bakal miwiti ngrembag nem tanggalé Yérusalèm ing Yéhèzkèl ing artikel sabanjuré.