Miturut ilham, ing prakara ilham, “saben kasunyatan duwe gegayutané,” lan “saben prinsip duwe gegayutané.”
“Kitab Suci ngemot kabèh asas sing diperlokaké manungsa supaya bisa dadi pantes tumrap urip iki utawa tumrap urip kang bakal teka. Lan asas-asas iki bisa dimangertèni déning kabèh wong. Ora ana wong sing nduwé roh kanggo ngregani piwulangé sing maca sanajan mung siji pérangan saka Kitab Suci tanpa olèh saka ing kono sawatara pamikiran sing migunani. Nanging piwulang Kitab Suci sing paling aji ora bakal kapèngeti lumantar panaliten sing mung sok-sok utawa pisah-pisah. Sistem agunging kayektèné ora dipratélakaké mangkono rupa saéngga bisa kawruhan déning pamaca sing kesusu utawa sembrana. Akèh bandhané dumunung adoh ing sangisoré lumahing, lan mung bisa dipikantuk lumantar panaliten sing temen lan upaya sing tanpa kendhat. Kayektèn-kayektèn sing nyusun kasampurnaning kabèh kang agung iku kudu digolèki lan diklumpukaké, ‘sathithik ing kéné, lan sathithik ing kana.’ Yesaya 28:10.”
“Nalika kanthi mangkono dipriksa kanthi tliti lan diklumpukaké dadi siji, kabèh mau bakal katitén cocog sampurna siji lan sijiné. Saben Injil dadi tambahan tumrap Injil liyané, saben pitedah nabi dadi panjlèntrèhan tumrap pitedah liyane, saben kayektèn dadi pangrembakaning kayektèn liya. Tipe-tipe ing tata-pranatan Yahudi katetepaké cetha déning Injil. Saben asas ing pangandikané Allah nduwèni papané dhéwé, saben kasunyatan nduwèni gegayutané. Lan susunané kang pepak, ing rancangan lan panglaksanane, marakaké paseksi tumrap Pangriptané. Susunan kang kaya mangkono iku ora bakal bisa digagas utawa dibentuk déning pikiran liya kejaba mung pikirané Panjenengané Kang Tanpa Wates.” Education, 123.
Kasunyatané ya iku bilih ungkapan Ibrani “ereb boqer” kapanggih kaping wolu ing Kitab Suci. Ungkapan punika tansah dipunjarwakaken dados “sonten lan enjing,” kejaba ing Daniel 8:14 ing pundi dipunjarwakaken dados “dinten.” Miturut inspirasi, ayat kaping patbelas punika inggih menika “landhesan lan pilar utami saking iman Advent.”
“Ayat Kitab Suci sing ngungkuli kabeh liyane, kang wus dadi dhasar lan uga pilar utama saka pracaya Advent, yaiku pawartos, ‘Nganti rong ewu telung atus dina; banjur pasamuwan suci bakal disucekake.’ [Daniel 8:14.]” The Great Controversy, 409.
Mulané, kasunyatané yaiku yèn tembung “days” ing ayat iku minangka wektu kaping wolu saka pitung wektu nalika ungkapan Ibrani iku dienggo. Lan pratélan Alkitab bab pituduh kenabian saka Allah marang para juru tarjamah versi King James kanthi sengaja nggayutaké teka-teki alkitabiah bab kang kaping wolu iku minangka pérangan saka kang pitu, ana ing ayat sing makili salah siji saka loro wahyu ing pasal wolu. Salah siji tembung sing diterjemahaké dadi “vision” ing pasal wolu yaiku tembung Ibrani “chazon,” lan sijiné manèh yaiku “mareh.” “Mareh” tegesé penampakan, lan wahyu “mareh” iku wahyu bab penampakané Kristus ing Sabda kenabiané Allah. Wahyu “mareh” saka Daniel 8:14 netepaké yèn Kristus mesthiné ngatingal lan dumadakan rawuh ing Padalemané ing tanggal 22 Oktober 1844. Kabèh kayektèn iki iku kasunyatan, lan kabèh iku ana gandhèngané karo ayat sing dadi pilar tengah, lan pilar tengah iku dudu doktrin utawa ramalan sing kawujud ing tanggal 22 Oktober 1844; kasunyatané yaiku yèn ayat iku Kristus, pilar tengah.
“Nalika ana ing kahanan susah ati iki, aku ngimpi kang marakaké kesan kang jero tumrap pikiranku. Ing sajroning impènku aku weruh sawijining Padaleman Suci, kang dituju déning akèh wong kanthi padha mbludag mrana. Mung wong-wong kang ngungsi ing Padaleman Suci iku kang bakal kapitulungan nalika wekasaning mangsa wis tekan; kabèh wong kang tetep ana ing njabané bakal sirna ing salawas-lawasé. Wong akèh kang ana ing njaba, kang padha mlaku manut dalan uripé dhewé-dhéwé, padha ngina lan ngguyu-gguyoni wong-wong kang mlebu ing Padaleman Suci, sarta kandha marang wong-wong mau yèn rancangan kaslametan iki mung panyasatan kang licik, lan satemené ora ana bebaya apa waé kang kudu diendhani. Malah ana uga kang nyekel sawatara wong kanggo nyegah supaya wong-wong mau aja enggal-enggal mlebu ing njero témbok-temboké.
“Amarga wedi yen bakal dipoyoki, aku ngira luwih becik ngenteni nganti wong akèh iku bubar, utawa nganti aku bisa mlebu tanpa kacathet déning wong-wong mau. Nanging cacahé malah saya tambah tinimbang saya suda, lan amarga wedi menawa aku bakal kasep, aku enggal-enggal ninggal omahku lan nyurung lumantar ing antarané wong akèh iku. Ing sajroning sumelangku kanggo tekan ing Padaleman Suci, aku ora nggatèkaké lan ora peduli marang wong akèh sing ngubengi aku.
“Nalika mlebet ing bangunan iku, aku weruh manawa padaleman suci kang jembar banget iku ditopang déning siji pilar agung, lan ing pilar iku kaiket anak wedhus gèmbèl kang wis remuk lan kebak getih. Aku lan wong-wong kang ana ing kono kaya-kaya padha mangerti manawa anak wedhus iku wis disuwèk lan diremuk marga saka kita. Kabeh wong kang mlebet ing padaleman suci iku kudu sowan ing ngarsané lan ngakoni dosa-dosané. Pas ana ing ngarepé anak wedhus iku ana kursi-kursi kang kaunggahaké, ing ndhuwur kono lenggah sakelompok wong kang katon bungah banget. Pepadhanging swarga kaya-kaya sumunar ing raosé pasuryan-pasuryané, lan padha memuji Gusti Allah sarta ngidungaké kidung panuwun kang kebak kabungahan, kang kaya swaraning musik para malaékat. Wong-wong iki yaiku wong-wong kang wis sowan ing ngarsané anak wedhus iku, ngakoni dosa-dosané, nampa pangapura, lan saiki lagi ngentosi kanthi pangajeng-ajeng kang bungah marang sawiji prastawa kang nggawé kabungahan.”
“Malah sawisé aku mlebu ing gedhong iku, rasa wedi nyerang aku, lan rasa isin manawa aku kudu ngasoraké awakku ana ing ngarsané wong-wong iki; nanging aku kaya-kaya kapeksa maju, lan alon-alon lagi mlaku ngubengi pilar mau supaya bisa ngadhepi cempené, nalika trompet muni, Pedalemané Allah gonjang-ganjing, sora pameca jaya kumrungsung saka para suci kang padha nglumpuk, pepadhang kang nggegirisi madhangi gedhong iku, banjur kabèh dadi pepeteng kang banget. Kabeh wong kang kabegjan mau wis sirna bebarengan karo pepadhang iku, lan aku kari dhéwékan ana ing gegerening bisu kang nggirisi saka wengi.”
“Aku tangi ing sajroning kasangsaraning batin, lan meh ora bisa ngyakinaké awakku dhéwé yèn aku mung ngimpi. Kayané marang aku yèn paukumaning nasibku wis katetepaké; yèn Rohé Gusti wus ninggal aku, lan ora bakal bali menèh.” Experience and Teachings, 24, 25.
Saiki kita lagi diuji, apa kita bakal mlebu ing Padalemané Allah banjur ngakoni dosa-dosa kita lan nampa berkah saka pambenerané Panjenengané. Panggilan pungkasan iki kanggo mlebu ing Padalemané Allah dikubengi alangan-alangan supaya saben wong saka kita ora mlebu, nanging manawa saiki kita ragu-ragu, kita bakal “ditinggal piyambakan ing kasunyatan medeni kang bisu saka bengi.” Nanging iki dudu siji-sijiné pokok kang arep dakkandhakaké.
Penekanan sing sengaja dipasang tumrap ayat ingkang paling wigati punika katuduhaké lumantar panyelipan pambéda tembung “days,” ingkang nggawa bebarengané têka-teki kenabian yèn angka wolu iku asalé saka pitu, ingkang dados salah satunggaling rodha ing mangsa panyegelanipun satus patang puluh papat ewu. Ing mangsa panyegelan punika, sungu Protestan lan sungu Republik saking karajan kaping enem ing ramalan Kitab Suci badhé sami kaleksanan têka-teki yèn kang kaping wolu iku asalé saka pitu. Saking wolung présidhèn wiwit mangsa wekasan ing taun 1989, Trump dados ratu kaping enem saking karajan kaping enem, lan sasampunipun piyambakipun menang mangsa jabatan kapindhonipun, piyambakipun dados kang kaping wolu ingkang asalé saka pitu. Ing tumindakipun Amérika Sarékat manèh ngulang Pranata Milan ing taun 313, gerakan Laodikia saking satus patang puluh papat ewu badhé dados gerakan Filadelfia saking satus patang puluh papat ewu. Mangsa panyegelan punika rampung wonten ing angger-angger Minggu nalika tatu matènipun kapapaan waras, lan kanthi makaten piyambakipun netepi têka-teki Wahyu pitulas minangka kang kaping wolu ingkang asalé saka pitu. Satunggaling kasunyatan, ingkang diprayogakaké déning satunggaling frasa Ibrani, dados satunggaling tembung Inggris; ndadosaké ayat ingkang nandhani pambukanipun pangadilan mlebet dhateng ayat ingkang nandhani panutupanipun pangadilan ing mangsa panyegelanipun satus patang puluh papat ewu.
Saben kasunyatan nduwèni papané dhéwé, lan mung ana siji ungkapan ing ngendi ana konstruksi angka saka sawijining ‘angka’ ping liyane ‘angka’ ing Prajanjian Anyar, lan mung loro ing Prajanjian Lawas. Alfa saka ‘konstruksi angka’ iku ana ing Purwaning Dumadi.
Yèn Kain bakal dibales pitung tikel, satemené Lamekh pitung puluh lan pitu tikel. Purwaning Dumadi 4:24.
“Konstruksi numerik” omega kapanggih dina Injil Mateus.
Banjur Pétrus sowan marang Panjenengané lan matur, “Gusti, sepira ping pira sadulurku nindakaké dosa marang aku, lan aku kudu ngapura marang dhèwèké? Ngantos kaping pitu?” Gusti Yésus ngandika marang dhèwèké, “Aku ora ngandika marang kowé, Ngantos kaping pitu; nanging, Ngantos pitung puluh ping pitu.” Matius 18:21, 22.
Pitedah-pitedah iki makili kaping pisanan lan pungkasan ing Kitab Suci nalika sawijining angka kasebut kanthi cetha kudu diping kalikake karo angka liyane. Ana akeh angka, nanging alfa ing Purwaning Dumadi lan omega ing Matius nduwèni susunan angka sing padha temenan, lan padha migunakaké loro angka sing padha, yaiku ‘pitu’ lan ‘pitung puluh’.
Antarané alpha lan omega; pérangan tengah, lan siji-sijiné panggonan liyané ing ngendi konstruksi angka iki ana, yaiku ing Imamat rong puluh lima. Ing kono loro angka iku dudu “pitu” lan “pitung puluh,” nanging “pitu kaping pitu taun.”
Lan kowé kudu ngétung pitung sabat taun kanggo awakmu, pitung ping pitung taun; lan cacahing wektu saka pitung sabat taun iku bakal dadi patang puluh sanga taun kanggo kowé. Leviticus 25:8.
Konstruksi angka ing tengah mau nggunakaké angka “pitu” maneh, nanging dudu angka “pitung puluh.” Perangan papan iku dumunung ngemot berkah tumrap katresnaning manut, lan uga paukuman tumrap ora manut. Berkah pambébasan para batur tukon lan pamulihaning tanah dipadakaké kontras karo paukuman kaping pitu, yaiku kang kasebut kaping papat ing bab kaping selikur enem saka Imamat. Berkah iku kalebu panyangga saka Pangéran sajroning taun-taun nalika tanah ngaso, lan berkah kaping pindho ing taun Yobel, déné paukuman ing bab kaping selikur enem iku dadi pasangane ing pepènget prajanjian saka loro bab mau.
Konstruksi angka ing tengah katon ana ing Imamat 25:8 (“pitung kaping pitung taun”). Iki enggal dipasangake karo paukuman “pitung kaping” kang ping patang ing Imamat 26. Mangkono, konstruksi angka ing tengah iku makili berkah lan uga ipat-ipat, dadi paseksen kaping pindho ing kitab Imamat. Konstruksi angka saka salah siji, yaiku berkah utawa ipat-ipat Yobel, dipasang ana ing antarané paukumané Lamekh lan pratandhané Gusti Yesus babagan watesing wekdal pangayoman. Katelu mau bebarengan padha nandhani sawijining wates wekdal pangayoman, kang manawa wis rampung bakal ngetingalaké siji golongan kang diberkahi lan siji golongan kang kena ipat-ipat. Alfa lan omega, kang makili pekabaran malaékat kapisan lan katelu, nandhani patang atus sangang puluh minangka pralambang wekdal pangayoman. Nalika iki dipasangake karo ipat-ipat utawa berkah Yobel, kasunyatan-kasunyatan iku dadi wigati nalika kita nyedhaki panaliten bab Yehezkiel pasal siji ayat siji, kang mapanake Yehezkiel ana ing taun kaping telung puluh saka siklus Yobel kaping pitulas.
Siklus Yobel punika pungkasan ing tanggal 22 Oktober 573 SM lan dados pralambang boten namung tumrap 22 Oktober 1844, nanging ugi tumrap angger-angger Minggu ingkang badhé enggal dumugi. Saweg punika kita wonten ing taun 2026 ingkang dados taun kaping patang-puluh pitu saking siklus Yobel kaping pitung-puluh. Siklus Yobel punika sampun dipralambangakén déning siklus Yobel “kaping pitulas” nalika Yehezkiel jumeneng ing taun kaping tigang-puluh. Panjenenganipun jumeneng wonten ing Pedaleman, nglambangakén satunggal atus patang-patlikur ewu tiyang ingkang lumantar iman sampun mlebet dhateng Papan Ingkang Mahasuci ing pungkasaning pangadilan, kados para setya sasampunipun 22 Oktober 1844. Menawi kantun nyumurupi “kasunyatan” ngenani pundi papanipun Yehezkiel wonten ing sajarah kenabian ing bab kapisan lan ayat kapisan, punika ateges kelangan “pancadanipun.”
Sawisé nyeksèni kamulyané Pangéran kang kaparingaké ana ing pinggir kali Kebar, Yéhezkièl katetepaké andhap-asor nganti tumeka ing lebu, kaya déné Danièl, Yésaya, lan Yokanan. Banjur, kabèh papat tuladha mau maringi unsur-unsur pangurapan tumrap para wong kang kudu maringaké pawarta marang pasamuwan kang ora bakal ndeleng utawa ngrungu.
Ana enem tanggal ing kitab Yehezkiel kang ngrembug Yerusalem. Sadurungé kita wus ngrembug tanggal kang kapisan lan kang pungkasan, kang kapacak ana ing pasal siji, ayat siji lan loro, banjur ing pasal patang puluh, ayat siji. Aku wus ngrembug tanggal kang kapindho, kang kapacak ana ing pasal wolu lan ayat siji, nanging mung sajroning perwakilan simbolisé, lan durung nempatake iku gegayutan karo pengepungan lan karusakané Yerusalem, déné sakabèhé kitab iku muter ngubengi poros mau. Yerusalem dirusak ing pungkasan taun 586/585 SM. Lan ing Yehezkiel 33:21 ana sawijining wong kang lolos tekan nggawa pawarta bab rubuhé Yerusalem.
Lan kadadéan ing taun kaping rolas saka panangkaran kita, ing sasi kaping sapuluh, ing dina kaping lima saking sasi iku, ana wong kang uwal saka Yerusalem teka marang aku, matur, “Kutha iku wis katumpes.” Saiki astaing Pangéran wus ana ing atasku ing wayah sore, sadurungé wong kang uwal iku teka; lan Panjenengané wus mbikak cangkemku nganti nalika wong iku teka marang aku ing wayah ésuk; mulané cangkemku kabikak, lan aku ora bisu manèh. Yehezkiel 33:21, 22.
Ing taun kaping rolas kutha iku kaantem, lan sawisé iku Yéhezkièl bébas ngandika miturut kersané dhéwé. Wahyu ing Yéhezkièl bab wolu kadadéané ing taun kaping nem, mula kira-kira nem taun sadurungé kutha iku kaantem.
Lan kadadéan ing taun kaping nem, ing sasi kaping nem, ing tanggal kaping lima sasi iku, nalika aku lenggah ana ing omahku, lan para pinituwa Yehuda padha lungguh ana ing ngarepku, tangané Pangéran Allah tumiba ana ing kono marang aku. Ezekiel 8:1.
Ing taun candhaké, yaiku taun kapitu, para pinituwa padha ngupaya Yéhezkiel kanggo nyuwun pituduh marang Pangéran.
Lan kelakon ing taun kapitu, ing sasi kaping lima, ing dina kaping sepuluh sasi iku, ana sawenèh para pinituwa saka Israèl padha teka nyuwun pirsa marang Pangéran Yehuwah, lan padha lungguh ana ing sangarepku. Ezekiel 20:1.
Banjur ing taun kaping sanga, wiwit ana pangepungan sajrone setaun setengah.
Manèh, ing taun kaping sanga, ing sasi kaping sapuluh, ing dina kaping sapuluh sasi iku, pangandikané Pangéran rawuh marang aku, mangkéné: Hé anaké manungsa, catheta jenengé dina iki, ya iku dina iki dhéwé; ratu Babil wis ngadegé awaké nglawan Yérusalèm ing dina iki dhéwé. Yézkiel 24:1, 2.
Saben tanggal iki nggambarake tandha-tandha wektu tartamtu saka dina-dina wekasan, awit Paulus ngandika manawa Israèl kuna iku dadi tuladha tumrap wong-wong sing urip ing pungkasaning jagad.
Saiki sakehing prakara mau kelakon marang wong-wong mau minangka tuladha; lan iku katulisan kanggo pepeling kita, yaiku kita kang urip ing wekasaning jaman. Mulané, sapa sing rumangsa yèn dhèwèké ngadeg, ngatèn-atèna supaya aja tiba. 1 Korinta 10:11, 12.
Kabèh enem tanggal sing magepokan karo Yérusalèm dumadi ing antarané tanggal kawitan ing pasal siji ayat siji lan tanggal pungkasan sing kapacak ing pasal patang puluh ayat siji. Loro tanggal mau nandhani taun kaping lima ing pasal siji, yaiku 592 SM, lan taun kaping rong puluh lima ing pasal patang puluh, yaiku 573 SM. Ing tataran line upon line, Yézkiel nduwèni sawijining garis kanggo Mesir, sing nyakup rujukan tumrap Tirus, lan sawijining garis kanggo Yérusalèm. Garis Mesir nduwèni pitu waymark langsung, (nalika Tirus dilebokaké) lan Yérusalèm nduwèni enem. Bebarengan karo loro garis iki ana garis Yosia lan siklus Yobel kaping pitulas. Nanging, garis sing digambaraké tanpa tanggal langsung kapacak ing pasal papat, lan garis ing pasal papat iku ngemot sawatara roda sing dideleng Yézkiel nalika piyambakipun mirsani menyang Papan Mahasuci. Garis iku uga kebak karo sawatara kayektèn simbolis.
430
Cacah patang atus telung puluh nggambarake prejanjian langgeng, lan ing pasal papat Yéhezkièl kaanggo déning Pangéran minangka pasemon urip, sawijining pasemon kang nyakup cacah patang atus telung puluh.
Kowé uga, hé anaké manungsa, njupuka sapapan lempung, banjur pasangen ana ing ngarepmu, lan gambaraké ing kono kutha iku, yaiku Yerusalem. Banjur kepungana kutha iku, lan degégna béntèng marang kono, lan timbunana gundhukan marang kono; pasangna uga kémah-kémah perang nglawan kono, lan pasangna alat pendhobrak ing sakiwa-tengené. Sabanjuré, njupuka kanggo awakmu panci wesi, lan pasangen iku dadi témbok wesi ing antaramu lan kutha iku; banjur pasangna rai panjenenganmu ngadhep marang kono, lan kutha iku bakal kaepung, lan kowé bakal ngepung kutha iku. Iki bakal dadi pratandha kanggo brayat Israèl. Kowé uga léléhana ing sisih kiwamu, lan tumpangna pialané brayat Israèl ana ing kono: manut cacahé dina sing bakal koklakoni lèlèh ing kono, kowé bakal nanggung pialané. Awit Aku wus netepaké marang kowé taun-taun pialané, manut cacahé dina, yaiku telung atus sangang puluh dina: mangkono kowé bakal nanggung pialané brayat Israèl. Lan manawa kowé wis ngrampungaké iku kabèh, léléhana manèh ing sisih tengenmu, lan kowé bakal nanggung pialané brayat Yéhuda patang puluh dina: saben dina Aku wus netepaké kanggo setaun. Mulané kowé kudu ngadhepake rai panjenenganmu marang pengepungan Yerusalem, lan lengenmu kudu kabukak, sarta kowé kudu medhar wangsit nglawan kutha iku. Lan lah, Aku bakal masang talining pangiket marang kowé, lan kowé ora bakal bisa malih saka sisih siji menyang sisih liyané, nganti kowé ngrampungaké dina-dina pengepunganmu. Yehezkiel 4:1–8.
Pengepungan Yerusalem, kaya sing digambarake déning Yehezkiel, iku sawijining “tetenger,” kaya uga pengepungan marang Yerusalem sing digawa déning Cestius ing taun 66. Nalika maringi komentar bab Gusti Yesus ngenali karusakan Yerusalem, Sister White ngandhani kita yèn panggenapan “langsung” saka karusakan Yerusalem iku dumadi ing dina-dina pungkasan. Tetenger karusakan tumrap kaloro seksi sing diwakili déning Nebukadnésar lan Cestius mratélakaké yèn tetenger pengepungan iku, yaiku tetenger saka angger-angger Minggu sing wis nyedhak.
Sedina Dina kanggo Setaun
Ing salebeting pethikan sing kita rembag iki kita uga sumerep rujukan biblikal omega tumrap pranatan utama interpretasi kenabian William Miller ing gerakan dhasar pesen malaékat kapisan lan kapindho. Alfa saka asas sedina kanggo setaun uga minangka pralambang omega, awit alfa saka asas sedina kanggo setaun iku kapratelakaké ana ing kitab Wilangan minangka pacoban kang kaping sapuluh lan pungkasan, kang dipragat Israèl, mula ndhatengaké pati marang dhiriné dhéwé ana ing ara-ara samun sajroning patang puluh taun panglambrangan ana ing ara-ara samun.
Lan anak-anakmu bakal padha ngumbara ana ing ara-ara samun patang puluh taun, lan bakal nanggung jina-panjenenganmu, nganti bangkai-bangkai panjenengan padha sirna ana ing ara-ara samun. Miturut cacahing dina nalika panjenengan padha nliti tanah iku, yaiku patang puluh dina, saben dina kanggo setaun, panjenengan bakal nanggung kaluputan-kaluputanmu, yaiku patang puluh taun, lan panjenengan bakal sumurup peparing-Ku kang Dakcewakké. Aku iki Pangéran wis ngandika, temenan Aku bakal nindakaké iku marang sakehé pasamuwan ala iki, kang padha nglumpuk bebarengan nglawan Aku: ana ing ara-ara samun iki wong-wong mau bakal entèk, lan ana ing kana wong-wong mau bakal mati. Wilangan 14:33–35.
Implikasi profetis menawa prinsip sedina kanggo setaun katandhani ana ing pambrontakan pungkasan saka prosès panggodhèkan sapuluh tataran sing diwiwiti nalika nyabrang Segara Abang, lan menawa prinsip sing padha diwartakaké manèh nalika Yerusalem arep dikepung lan dirusak, kudu dimangertèni lan ditrapaké ing pethikan sing lagi kita tinimbang, kaya dene wigatiné menawa “pangepungan” iku dadi “tandha.”
Garis sajarah sing dipunsawijèkaké nalika migunakaké “pengepungan” Yerusalem minangka pratandha kedah dipunmangertosi, awit punika dados satunggaling “poros”, upaminipun mekaten, lan kanthi kiasan pratandha pengepungan punika gadhah kathah jeruji ingkang kagandhèng. Pratandha pengepungan punika mbokmenawi minangka pérangan ingkang paling wigati ing Yehezkiel, lan pratandha punika maringi kalodhangan dhateng Singa saking taler Yehuda kanggo nglairaké kasampurnan saking punapa ingkang wiwitanipun katingal déning Yehezkiel minangka kabingungan. “Pratandha” pengepungan, asas setaun tumrap sedinten, lan garis-garis kenabian ingkang dipunsawijèkaké déning pengepungan punika, kedah dipuntingali wonten ing konteks bilih patang atus tigang dasa makili prajanjian langgeng.
Prajanjian
Panjenengané banjur ngandika marang Abram, “Ngertia temen-temen yèn turunira bakal dadi wong manca ana ing tanah kang dudu kagungané, lan bakal padha ngabdi marang wong-wong ing kana; sarta wong-wong iku bakal nandhangsaraké turunira patang atus taun.” Purwaning Dumadi 15:13.
Gusti lumebet ing prejanjian kaliyan Abraham lumantar sawijining proses telung tataran, lan tataran kapisan saking telu punika kalebet ramalan bilih turunan Abraham badhé dados tawanan ing Mesir salaminipun patang atus taun. Ing tataran kapindho, Abraham dipun paringi tata cara tetak, lan tataran katiga inggih punika kurbanipun Ishak wonten ing Gunung Moriah. Patang atus taun punika dipun tandhai wonten ing alfa saking tiga tataran ingkang dipun tindakaken Gusti nalika ngedegaken lan lumebet ing prejanjian kaliyan sawijining bangsa pilihan. Bangsa prejanjian pilihan punika dipun pegat saking Gusti Allah nalika Stéfanus dipun watu ing taun 34, lan sasampunipun punika Paulus, rasul pilihan tumrap bangsa-bangsa sanès, netepaken patang atus taun punika dados—patang atus tigang dasa taun.
Lan iki kang dakwulangake: prejanjian kang wus dikukuhake sadurunge déning Allah ana ing Kristus, ora bisa dibatalaké déning Torèt kang rawuh patang atus telung puluh taun sawisé iku, supaya janji mau dadi ora ana gunané. Purwaning Dumadi 3:17.
Angka sing makili prejanjian iku patang atus telung puluh, nanging loro seksi, yaiku Abram lan Saul, kang jenenge loro-loroné banjur diowahi dadi Abraham lan Paul, netepaké rong mangsa kang béda sing mbentuk cacah wutuh patang atus telung puluh mau. Nalika Allah ngowahi jeneng sawijining nyawa, iku minangka pralambang sesambetan prejanjian antarané nyawa mau lan Allah. Mulané, patang atus telung puluh taun iku sawijining jumlah sing kaasilaké saka pamedharan rong angka kang béda, kaya déné patang atusé Abraham lan tambahan telung puluhé Paul. Ezekiel nglempak ing sisih kiwa telung atus sangang puluh dina, banjur ing sisih tengen patang puluh dina; kanthi mangkono mratelakaké rong angka kang gunggungé dadi patang atus telung puluh.
Ing Purwaning Dumadi bab sewelas, prajanjian pati kang kelakon sanalika sawisé banjir lumantar pambrontakané Nimrod nélakaké béda antarané rong prajanjian. Unsur-unsur Menara Babel maringi paseksi tumrap sawijining bangsa prajanjian Iblis kang ngupaya ngluwari awaké dhéwé, kang pantes diadili lan dipencar. Ing bab kang padha, silsilahé wong Ibrani diwiwiti kanthi kalairané Eber, kang nandhani wiwitané sawijining bangsa pilihan kanggo makili prajanjian urip, minangka kosok baliné prajanjian pati duwèké Nimrod.
Lan Éber urip telung puluh papat taun, lan banjur nglairaké Péleg. Sawisé nglairaké Péleg, Éber isih urip patang atus telung puluh taun, lan nglairaké para putra lan para putri. Lan Péleg urip telung puluh taun, lan banjur nglairaké Réhu. Purwaning Dumadi 11:16–18.
Ing pasal sepuluh Kitab Purwaning Dumadi, Eber lan Peleg kawitan kasebat.
Lan Éber lair anak lanang loro: jeneng kang siji Péleg; amarga ing jamane bumi kabagi; lan jeneng seduluré yaiku Yoktan. Purwaning Dumadi 10:25.
Peleg tegesé pamérangan utawa pamisahan, lan ing jamané Peleg paméranganing rong golongan umat prasetyan katandhani déning sajarah menara Babel lan pambrontakané Nimrod. Eber urip nganti patang atus sewidak papat taun, nanging sawisé Peleg (pamisahan) lair, dhèwèké isih urip patang atus telung puluh taun. Saben kasunyatan nduwèni gegandhèngané dhéwé, lan patang atus telung puluh iku angka kang dipasrahaké déning Paulus marang wangsit prasetyané Abraham. Sanadyan angka patang atus telung puluh kaiket karo uriping Eber sawisé lairé Peleg, telung puluh papat taun kang kapisan saka uripé diandharaké minangka “patang lan telung puluh taun,” kang temtu waé telung puluh papat taun, nanging ing paujaran prasaja tumrap telung puluh papat taun iku kabacané “patang” lan “telung puluh” (430). Banjur tumeka patang atus telung puluh, banjur pangandikan kang kapisan bab uripé Peleg yaiku “telung puluh.”
Eber iku asalé saka jeneng Ibrani, lan iki minangka sebutan kang kapisan tumrap wong Ibrani, kang bakal dadi umat pilihaning prajanjian. Eber tegesé “nyabrang,” mula nglambangaké umat prajanjian kang nyabrang saka bumi menyang bumi anyar, kaya déné para anaké Abraham nalika padha nyabrang Segara Abang menyang Tanah Prajanjian. Lelakoning ngumbara ing ara-ara samun patang puluh taun ngalang-alangi panyabrangan mau, nanging ing pungkasané patang puluh taun iku padha nyabrang Kali Yordan menyang Tanah Prajanjian, mula nglambangaké panyabrangan pungkasané umat Allah. Peleg makili sajarah nalika pamisahaning manungsa dadi rong umat prajanjian kapisan dumadi ing menarané Nimrod. Lambang prajanjianing pati saka Nimrod iku kebingungan, lan lambang prajanjianing urip wong Ibrani iku patang atus telung puluh taun uriping Eber sadurungé pamisahan kang diwakili déning Peleg. Jeneng Peleg uga nandhani sawijining kayektèn angka kang simbolis, awit patang atus telung puluh tauné Eber kabagi dadi rong cacah, lan Peleg makili sawijining pambédan antarané angka patang atus lan angka telung puluh.
Patang atus telung puluh kagungan kalih pérangan. Sekawan atus tauning prejanjianipun Abraham sesarengan kaliyan tambahan tigang puluh taun ingkang dipun tandhai déning Paulus. Tambahing kawruh ingkang ngasilaken kawiwitan pungkasan tumrap umatipun Allah dipun pralambangakên wonten ing Daniel bab kalih welas, ing pundi pralambang kalih pérangan saking prejanjian langgeng punika kaidentifikasi kanthi mligi, lan punika kaaturaken wonten ing ayat 9/11.
Panjenengané banjur ngandika, “Lungaa, Dhanièl; awit tembung-tembung iku katutup lan kasegel nganti ing wekasaning jaman. Akeh wong bakal disucèkaké, lan diputihaké, lan diuji; nanging wong-wong duraka bakal tumindak duraka; lan ora ana siji waé saka wong-wong duraka iku bakal mangertèni; nanging wong-wong wicaksana bakal mangertèni. Lan wiwit wektu nalika kurban saben dina bakal disingkiraké, lan kanisthan kang ndadèkaké sepi disadegé, bakal ana sèwu rong atus sangang puluh dina.” Daniel 12:9–11.
Pambukakan pungkasan sing ngasilaké sawijining prosès pangujian telung undhak-undhakan, kaya kaandharaké ing ayat sapuluh minangka “diresiki, lan diputihaké, lan diuji,” kagandhèngaké karo sèwu rong atus sangang puluh taun. Pangerten para perintis tumrap ayat iku yaiku yèn panyingkiraning perlawanan paganisme ing taun 508 miwiti sawijining prosès telung puluh taun sing nuntun marang ditegakké papasi minangka karajan kaping lima ing ramalan Kitab Suci ing taun 538, kang banjur mrentah minangka karajan kaping lima ing ramalan Kitab Suci nganti sèwu rong atus suwidakan taun iku rampung ing taun 1798. Telung puluh taun saka 508 nganti 538 iku uga dilambangaké déning Paulus minangka “murtad luwih dhisik,” ing 2 Tesalonika.
Ing 2 Tesalonika, pokok bahasanipun inggih punika sesambetan antawisipun Roma kapir lan Roma paus, inggih punika karajan kaping sekawan lan kaping gangsal ing nubuatan. Wonten ing pasal Tesalonika menika William Miller manggihaken bilih “daily” ing kitab Daniel nglambangaken Roma kapir, lan Miller langkung tebih malih manggihaken bilih “daily” ing Daniel tansah dipunwedharaken gegayutan kaliyan kekejian utawi panerakéng angger-angger ingkang ndadosaken sepi. Kekejian lan panerakéng angger-angger ingkang ndadosaken sepi ing kitab Daniel nggambaraken punapa ingkang Yohanes tetelakaken ing kitab Wahyu dados reca kéwan lan tandha kéwan, piyambak-piyambakipun.
William Miller ndhasaraké akèh, manawa ora kabèh, panrapané ngenani ramalan marang pangidentifikasiané tumrap loro kakuwatan kang nyebabaké kasunyatan sepi lan rusak, kang dilambangaké minangka “daily” (Roma kapir), lan kakuwatan kapindho kang nyebabaké kasunyatan sepi lan rusak, kang diwedharaké kanthi rong cara, yaiku minangka panerakane kang ndadèkaké sepi lan rusak (gabungan gréja lan nagara), ing Wahyu—minangka gambaré kéwan (struktur ramalan kapausan), lan kekejian kang ndadèkaké sepi lan rusak (pangibadah marang srengéngé), ing Wahyu—minangka tengeré kéwan. Pangerten kang dipundhut déning Miller saka pawartosé Paulus ing 2 Tesalonika iku dadi salah siji pangerten dhasar kang utama tumrap Miller, kang minangka pralambang dhasaring Adventisme. Paulus negesaké bilih wong-wong kang ora nresnani kayektèn kang dipralambangaké ing pasal kapindho 2 Tesalonika iku wong-wong kang nampani panyasaran kang banget kuwat.
Ing telung ayaté Daniel (Daniel 12:9–11), pangerten simbolis ing jaman wekasan ora bisa nyakup penerapan wektu, awit wiwit tanggal 22 Oktober 1844, penerapan wektu kenabian wus ora sah manèh. Ayat-ayat 9/11 makili rong mangsa kang béda, yaiku telung puluh taun lan sèwu rong atus suwidak taun. Angka patang puluh lan angka sèwu rong atus suwidak loro-loroné minangka pralambang ara-ara samun kenabian, lan sajroning makna kenabian bisa silih-gantos. Mulané, sèwu rong atus suwidak bisa dipahami minangka patang puluh, lan patang puluh iku prasepuluhané patang atus. Ayat-ayat 9/11 nglambangaké angka prajanjian langgeng, kaya kang diwakili déning patang atus (Abraham) gegandhèngan karo telung puluh (Paulus). “Ara-ara samun” kang diwakili déning “sèwu rong atus suwidak” selaras karo “ara-ara samun” saka “patang puluh”, lan papat iku prasepuluhané patang atus. Telung puluh tetep telung puluh. Patang atus telung puluh kabentuk saka angka patang atus kang ditambah karo angka telung puluh, kang ana ing Yeheskiel pasal papat diwakili minangka telung atus sangang puluh kang ditambah karo angka patang puluh.
Ayat-ayat 9/11 ing bab rolas makili pérangan tengah saka telung mangsa kenabian ing bab iku, lan iku minangka pralambang prajanjian langgeng kang dibukak segelé ing dina-dina wekasan. Kabukane segel tegesing angka patang atus telung puluh ing dina-dina wekasan iku kalaksanakake ana ing bab papat kitab Yehezkiel.
Singa saka taler Yehuda saiki lagi mbukak segel piweling pungkasan marang wong-wong sing lumantar pracaya wis lumebu ing Papan Mahasuci bebarengan karo Yehezkiel, Yohanes, Daniel, lan Yesaya. Kabeneran iku kabuka sajroning gegandhèngan karo diunggahaké wong-wong sing kaanggépan ora mung minangka wong-wong buwangan Israèl, nanging uga minangka panji tumrap wong satus patang puluh papat èwu. Kabeneran iku ditetepaké ana ing sajroning konteks prajanjian sing dipralambangaké déning patang atus tauné Abraham gegandhèngan karo prajanjian sing dipralambangaké déning telung puluh tauné Paulus. Kabeneran iku katuduhaké ing ayat-ayat 9/11 saka Daniel rolas, sing makili tengahé telung mangsa pralambang, kang wis dipahami kanthi bener déning para Millerit. Kabeneran tengah 9/11 sing lagi dibukak segelé ana ing Daniel rolas dipralambangaké ana ing telung atus sangang puluh dina lan patang puluh dina ing Yehezkiel. Dina-dina mau kabukak marang Yehezkiel ing taun kaping telung puluh saka siklus Yobel kaping pitulas, lan Yehezkiel, minangka imam, makili kaimamané wong satus patang puluh papat èwu sing ana ing pacoban tengah, saka telung pacoban.
Yehezkiel ditandhani ana ing sajroning ujian pasamuwan ing “dina kaping lima” saka “wulan kaping papat,” kang ing sajarah Millerit nandhani titik tengah sing satemene (“midway”) saka pitu wulan sing kawiwitan nalika kuciwa kapisan ing 19 April 1844, lan pungkasané ing 22 Oktober ing taun kang padha.
“Ing mangsa panas taun 1844, ing satengahing antarané wektu nalika wiwitané dianggep yèn 2300 dina bakal pungkasan, lan mangsa gugur ing taun kang padha, kang sawisé iku katemokaké yèn tekan ing kono wekdalé lumampah, pawarta punika dipratélakakaké mawi tembung-tembung Kitab Suci piyambak: ‘Lah, Sang Pangantèn lanang rawuh!’” The Great Controversy, 398.
Tanggal 21 Juli 1844 ana ing tengahing pitu sasi suci, lan ing tanggal iku Samuel Snow ana ing Tabernakel Boston nyampekake pesenipun bab Sesambat Tengah Wengi. Ing kana, sapisananipun wonten ing sawijining pawartos umum, piyambakipun “martelakake kanthi tembung-tembung Kitab Suci piyambak: ‘Lah, Sang Penganten Pria rawuh!’” Saiki kita kanthi pralambang lagi ngadeg bebarengan karo Ezekiel ing Tabernakel Boston, sawatara sadurunge pangungkatan para utusan sesambat tengah wengi maju kaya ombak pasang gedhe. Proses kenabian bab ngangkat panji punika dipralambangake ing garis kenabian Islam wonten ing Wahyu pasal sanga. Ezekiel pasal sekawan maringi seksi kapindho lan pungkasaning ramalan punika, yaiku telung atus sangang puluh siji taun lan limalas dina, lan piyambakipun nindakaken punika ing pasal sekawan.
Kita badhé nerusaké perkawis-perkawis punika ing artikel salajengipun.