Miturut ilham, ing prakara ilham, “saben kasunyatan duwe gegayutané,” lan “saben prinsip duwe gegayutané.”
“Kitab Suci ngemot kabèh asas sing diperlokaké manungsa supaya bisa dadi pantes tumrap urip iki utawa tumrap urip kang bakal teka. Lan asas-asas iki bisa dimangertèni déning kabèh wong. Ora ana wong sing nduwé roh kanggo ngregani piwulangé sing maca sanajan mung siji pérangan saka Kitab Suci tanpa olèh saka ing kono sawatara pamikiran sing migunani. Nanging piwulang Kitab Suci sing paling aji ora bakal kapèngeti lumantar panaliten sing mung sok-sok utawa pisah-pisah. Sistem agunging kayektèné ora dipratélakaké mangkono rupa saéngga bisa kawruhan déning pamaca sing kesusu utawa sembrana. Akèh bandhané dumunung adoh ing sangisoré lumahing, lan mung bisa dipikantuk lumantar panaliten sing temen lan upaya sing tanpa kendhat. Kayektèn-kayektèn sing nyusun kasampurnaning kabèh kang agung iku kudu digolèki lan diklumpukaké, ‘sathithik ing kéné, lan sathithik ing kana.’ Yesaya 28:10.”
“Nalika kanthi mangkono dipriksa kanthi tliti lan diklumpukaké dadi siji, kabèh mau bakal katitén cocog sampurna siji lan sijiné. Saben Injil dadi tambahan tumrap Injil liyané, saben pitedah nabi dadi panjlèntrèhan tumrap pitedah liyane, saben kayektèn dadi pangrembakaning kayektèn liya. Tipe-tipe ing tata-pranatan Yahudi katetepaké cetha déning Injil. Saben asas ing pangandikané Allah nduwèni papané dhéwé, saben kasunyatan nduwèni gegayutané. Lan susunané kang pepak, ing rancangan lan panglaksanane, marakaké paseksi tumrap Pangriptané. Susunan kang kaya mangkono iku ora bakal bisa digagas utawa dibentuk déning pikiran liya kejaba mung pikirané Panjenengané Kang Tanpa Wates.” Education, 123.
Kasunyatané ya iku bilih ungkapan Ibrani “ereb boqer” kapanggih kaping wolu ing Kitab Suci. Ungkapan punika tansah dipunjarwakaken dados “sonten lan enjing,” kejaba ing Daniel 8:14 ing pundi dipunjarwakaken dados “dinten.” Miturut inspirasi, ayat kaping patbelas punika inggih menika “landhesan lan pilar utami saking iman Advent.”
“Ayat Kitab Suci sing ngungkuli kabeh liyane, kang wus dadi dhasar lan uga pilar utama saka pracaya Advent, yaiku pawartos, ‘Nganti rong ewu telung atus dina; banjur pasamuwan suci bakal disucekake.’ [Daniel 8:14.]” The Great Controversy, 409.
Mulané, kasunyatané yaiku yèn tembung “days” ing ayat iku minangka wektu kaping wolu saka pitung wektu nalika ungkapan Ibrani iku dienggo. Lan pratélan Alkitab bab pituduh kenabian saka Allah marang para juru tarjamah versi King James kanthi sengaja nggayutaké teka-teki alkitabiah bab kang kaping wolu iku minangka pérangan saka kang pitu, ana ing ayat sing makili salah siji saka loro wahyu ing pasal wolu. Salah siji tembung sing diterjemahaké dadi “vision” ing pasal wolu yaiku tembung Ibrani “chazon,” lan sijiné manèh yaiku “mareh.” “Mareh” tegesé penampakan, lan wahyu “mareh” iku wahyu bab penampakané Kristus ing Sabda kenabiané Allah. Wahyu “mareh” saka Daniel 8:14 netepaké yèn Kristus mesthiné ngatingal lan dumadakan rawuh ing Padalemané ing tanggal 22 Oktober 1844. Kabèh kayektèn iki iku kasunyatan, lan kabèh iku ana gandhèngané karo ayat sing dadi pilar tengah, lan pilar tengah iku dudu doktrin utawa ramalan sing kawujud ing tanggal 22 Oktober 1844; kasunyatané yaiku yèn ayat iku Kristus, pilar tengah.
“Nalika ana ing kahanan susah ati iki, aku ngimpi kang marakaké kesan kang jero tumrap pikiranku. Ing sajroning impènku aku weruh sawijining Padaleman Suci, kang dituju déning akèh wong kanthi padha mbludag mrana. Mung wong-wong kang ngungsi ing Padaleman Suci iku kang bakal kapitulungan nalika wekasaning mangsa wis tekan; kabèh wong kang tetep ana ing njabané bakal sirna ing salawas-lawasé. Wong akèh kang ana ing njaba, kang padha mlaku manut dalan uripé dhewé-dhéwé, padha ngina lan ngguyu-gguyoni wong-wong kang mlebu ing Padaleman Suci, sarta kandha marang wong-wong mau yèn rancangan kaslametan iki mung panyasatan kang licik, lan satemené ora ana bebaya apa waé kang kudu diendhani. Malah ana uga kang nyekel sawatara wong kanggo nyegah supaya wong-wong mau aja enggal-enggal mlebu ing njero témbok-temboké.
“Amarga wedi yen bakal dipoyoki, aku ngira luwih becik ngenteni nganti wong akèh iku bubar, utawa nganti aku bisa mlebu tanpa kacathet déning wong-wong mau. Nanging cacahé malah saya tambah tinimbang saya suda, lan amarga wedi menawa aku bakal kasep, aku enggal-enggal ninggal omahku lan nyurung lumantar ing antarané wong akèh iku. Ing sajroning sumelangku kanggo tekan ing Padaleman Suci, aku ora nggatèkaké lan ora peduli marang wong akèh sing ngubengi aku.
“Nalika mlebet ing bangunan iku, aku weruh manawa padaleman suci kang jembar banget iku ditopang déning siji pilar agung, lan ing pilar iku kaiket anak wedhus gèmbèl kang wis remuk lan kebak getih. Aku lan wong-wong kang ana ing kono kaya-kaya padha mangerti manawa anak wedhus iku wis disuwèk lan diremuk marga saka kita. Kabeh wong kang mlebet ing padaleman suci iku kudu sowan ing ngarsané lan ngakoni dosa-dosané. Pas ana ing ngarepé anak wedhus iku ana kursi-kursi kang kaunggahaké, ing ndhuwur kono lenggah sakelompok wong kang katon bungah banget. Pepadhanging swarga kaya-kaya sumunar ing raosé pasuryan-pasuryané, lan padha memuji Gusti Allah sarta ngidungaké kidung panuwun kang kebak kabungahan, kang kaya swaraning musik para malaékat. Wong-wong iki yaiku wong-wong kang wis sowan ing ngarsané anak wedhus iku, ngakoni dosa-dosané, nampa pangapura, lan saiki lagi ngentosi kanthi pangajeng-ajeng kang bungah marang sawiji prastawa kang nggawé kabungahan.”
“Malah sawisé aku mlebu ing gedhong iku, rasa wedi nyerang aku, lan rasa isin manawa aku kudu ngasoraké awakku ana ing ngarsané wong-wong iki; nanging aku kaya-kaya kapeksa maju, lan alon-alon lagi mlaku ngubengi pilar mau supaya bisa ngadhepi cempené, nalika trompet muni, Pedalemané Allah gonjang-ganjing, sora pameca jaya kumrungsung saka para suci kang padha nglumpuk, pepadhang kang nggegirisi madhangi gedhong iku, banjur kabèh dadi pepeteng kang banget. Kabeh wong kang kabegjan mau wis sirna bebarengan karo pepadhang iku, lan aku kari dhéwékan ana ing gegerening bisu kang nggirisi saka wengi.”
“Aku tangi ing sajroning kasangsaraning batin, lan meh ora bisa ngyakinaké awakku dhéwé yèn aku mung ngimpi. Kayané marang aku yèn paukumaning nasibku wis katetepaké; yèn Rohé Gusti wus ninggal aku, lan ora bakal bali menèh.” Experience and Teachings, 24, 25.
Saiki kita lagi diuji, apa kita bakal mlebu ing Padalemané Allah banjur ngakoni dosa-dosa kita lan nampa berkah saka pambenerané Panjenengané. Panggilan pungkasan iki kanggo mlebu ing Padalemané Allah dikubengi alangan-alangan supaya saben wong saka kita ora mlebu, nanging manawa saiki kita ragu-ragu, kita bakal “ditinggal piyambakan ing kasunyatan medeni kang bisu saka bengi.” Nanging iki dudu siji-sijiné pokok kang arep dakkandhakaké.
Ayat ingkang paling wigati punika kanthi sengaja dipunparingi panandhes kanthi nyakup pambédan tembung “dinten-dinten,” ingkang ngemot cangkriman profetis bilih wolu punika kalebet ing pitu, ingkang dados salah satunggaling rodha ing mangsa panyegelan tiyang satus sekawan dasa sekawan èwu. Ing mangsa panyegelan punika, sungu Protestan saha sungu Republikan saking karajan kaping enem ing pamecaning Kitab Suci sami-sami badhé netepi cangkriman bilih ingkang kawolu punika kalebet ing pitu. Saking wolung présidhèn wiwit mangsa wekasan ing taun 1989, Trump dados ratu kaping enem ing karajan kaping enem, saha sasampunipun pikantuk kamenangan kanggé mangsa jabatanipun ingkang kaping kalih, piyambakipun dados ingkang kawolu ingkang kalebet ing pitu. Salebeting tumindakipun Amerika Serikat ingkang ngambali Edik Milan taun 313, gerakan Laodikia tiyang satus sekawan dasa sekawan èwu badhé dados gerakan Filadelfia tiyang satus sekawan dasa sekawan èwu. Mangsa panyegelan punika dumugi pungkasanipun ing wekdal undhang-undhang Minggu, nalika tatu ingkang mejahi ingkang kasandhang déning kepausan dipunwarasaken, saha kanthi makaten piyambakipun netepi cangkriman ing Wahyu pitulas minangka ingkang kawolu ingkang kalebet ing pitu. Satunggal kasunyatan, ingkang dipunwakili ing satunggal frasa basa Ibrani, minangka satunggal tembung basa Inggris, mbekta ayat ingkang nedahaken wiwitaning pangadilan mlebet ing ayat ingkang nedahaken pungkasaning pangadilan ing mangsa panyegelan tiyang satus sekawan dasa sekawan èwu.
Saben kasunyatan nduwèni papané dhéwé-dhéwé, lan ing Prajanjian Anyar mung ana siji ungkapan sing migunakaké konstruksi numerik awujud sawijining ‘wilangan’ dipingaké karo ‘wilangan’ liyané, déné ing Prajanjian Lawas mung ana loro. Alfa saka ‘konstruksi numerik’ iku ana ing Purwaning Dumadi.
Yèn Kain bakal dibales pitung tikel, satemené Lamekh pitung puluh lan pitu tikel. Purwaning Dumadi 4:24.
“Konstruksi numerik” omega kapanggih dina Injil Mateus.
Banjur Pétrus sowan marang Panjenengané lan matur, “Gusti, sepira ping pira sadulurku nindakaké dosa marang aku, lan aku kudu ngapura marang dhèwèké? Ngantos kaping pitu?” Gusti Yésus ngandika marang dhèwèké, “Aku ora ngandika marang kowé, Ngantos kaping pitu; nanging, Ngantos pitung puluh ping pitu.” Matius 18:21, 22.
Pitedah-pitedah iki makili kaping pisanan lan pungkasan ing Kitab Suci nalika sawijining angka kasebut kanthi cetha kudu diping kalikake karo angka liyane. Ana akeh angka, nanging alfa ing Purwaning Dumadi lan omega ing Matius nduwèni susunan angka sing padha temenan, lan padha migunakaké loro angka sing padha, yaiku ‘pitu’ lan ‘pitung puluh’.
Ing antarane alfa lan omega, papan ing tengah kang dadi siji-sijine papan liyane kang ngemot susunan wilangan iki ana ing Kaimaman bab selawe. Ing kono, wilangan loro mau dudu ‘pitu’ lan ‘pitung puluh,’ nanging ‘pitu ping pitung taun.’
Lan kowé kudu ngétung pitung sabat taun kanggo awakmu, pitung ping pitung taun; lan cacahing wektu saka pitung sabat taun iku bakal dadi patang puluh sanga taun kanggo kowé. Leviticus 25:8.
Susunan wilangan kang dumunung ing tengah iku sapisan manèh migunakaké wilangan ‘pitu,’ nanging dudu wilangan ‘pitung puluh.’ Pérangan teks kang ngemot susunan iku ngandhut berkah tumrap pambangun-turut, lan uga ipat-ipat tumrap tumindak ora mbangun-turut. Berkah awujud pamardikaning para batur tukon lan pamulihaning tanah dikontrasaké karo ipat-ipat tikel pitu kang kasebut kaping papat ing bab nem likur Kitab Kaimaman. Berkah iku nyakup panyukupan kabutuhan urip déning Gusti sajroné taun-taun nalika tanah ngaso, lan berkah tikel loro ing taun Yobel, déné ipat-ipat ing bab nem likur minangka pasangan kosok baliné sajroning pepéling prajanjian kang ana ing rong bab mau.
Susunan wilangan kang ana ing tengah tinemu ing Kaimaman 25:8 (‘pitu ping pitung taun’). Iki langsung digandhengake karo paukuman ‘ping pitu’ kang kaandharake ping papat ing Kaimaman 26. Mula, susunan wilangan ing tengah iku nglambangake berkah lan uga ipat-ipat, saengga mujudake paseksi rangkep ing kitab Kaimaman. Susunan wilangan saka berkah utawa ipat-ipating Yobel dipapanake ing antarane paukumane Lamekh lan anggone Yesus nuduhake watesing mangsa pacoban. Katelu iku bebarengan nuduhake watesing mangsa pacoban; nalika mangsa iku rampung, bakal katon golongan siji kang kaberkahan lan golongan siji kang kena ipat-ipat. Alfa lan omega, kang nglambangake pawarta malaekat kapisan lan katelu, nuduhake patang atus sangang puluh minangka pralambanging mangsa pacoban. Manawa iki digandhengake karo ipat-ipat utawa berkah Yobel, kasunyatan-kasunyatan kasebut dadi wigati nalika kita arep nyinaoni Yeheskiel bab siji ayat siji, kang mapanake Yeheskiel ing taun kaping telung puluh saka siklus Yobel kaping pitulas.
Siklus Yobel kasebut rampung ing tanggal 22 Oktober 573 SM, lan dadi pralambang ora mung tumrap tanggal 22 Oktober 1844, nanging uga tumrap undhang-undhang dina Minggu kang bakal enggal teka. Ezekiel lagi jumeneng ing Padaleman Suci, makili wong satus patang puluh papat ewu kang marga saka pracaya wis lumebu ing Papan Kang Mahasuci ing pungkasaning pangadilan, kaya kang wis ditindakake dening wong-wong kang setya sawisé tanggal 22 Oktober 1844. Ora mangertèni “kasunyatan” ngenani dunungé Ezekiel ing sajarah pameca ing bab siji lan ayat siji iku ateges panjenengan kelangan “pandom”.
Sawisé nyumurupi kamulyaning Pangéran kang kaparingaké ing sapinggiring Kali Chebar, Ezekiel diasoraké nganti tekan lebu, kaya déné Daniel, Isaiah, lan John. Sabanjuré, patang tuladha mau kabèh nyedhiyakaké unsur-unsur pangjebadan tumrap wong-wong kang bakal nglantaraké pawarta marang pasamuwan kang ora gelem ndeleng utawa ngrungokaké.
Ing kitab Yeheskiel wonten enem tanggal ingkang magepokan kaliyan Yerusalem. Sadèrèngipun kita sampun ngrembag tanggal kapisan lan tanggal pungkasan ingkang kapanggih ing bab setunggal, ayat setunggal lan kalih, lajeng ing bab sekawan dasa, ayat setunggal. Kula sampun ngrembag tanggal kaping kalih ingkang kapanggih ing bab wolu, ayat setunggal, ananging namung ing wujud pralambangipun, tanpa nemtokaken dunungipun ing sesambetan kaliyan pangepungan saha karisakanipun Yerusalem, déné kitab punika sadayanipun mubeng ing poros punika. Yerusalem dipunlebur ing pungkasan taun 586/585 sadèrèngipun Masèhi. Lan ing Yeheskiel 33:21, satunggaling tiyang ingkang lolos dumugi kanthi mbekta pawartos bab ambrukipun Yerusalem.
Lan kadadéan ing taun kaping rolas saka panangkaran kita, ing sasi kaping sapuluh, ing dina kaping lima saking sasi iku, ana wong kang uwal saka Yerusalem teka marang aku, matur, “Kutha iku wis katumpes.” Saiki astaing Pangéran wus ana ing atasku ing wayah sore, sadurungé wong kang uwal iku teka; lan Panjenengané wus mbikak cangkemku nganti nalika wong iku teka marang aku ing wayah ésuk; mulané cangkemku kabikak, lan aku ora bisu manèh. Yehezkiel 33:21, 22.
Ing taun kaping rolas kutha iku kaantem, lan sawisé iku Yéhezkièl bébas ngandika miturut kersané dhéwé. Wahyu ing Yéhezkièl bab wolu kadadéané ing taun kaping nem, mula kira-kira nem taun sadurungé kutha iku kaantem.
Lan kadadéan ing taun kaping nem, ing sasi kaping nem, ing tanggal kaping lima sasi iku, nalika aku lenggah ana ing omahku, lan para pinituwa Yehuda padha lungguh ana ing ngarepku, tangané Pangéran Allah tumiba ana ing kono marang aku. Ezekiel 8:1.
Ing taun candhake, yaiku taun kapitu, para pinituwa nemoni Ezekiel kanggo nyuwun pitedah marang Pangeran.
Lan kelakon ing taun kapitu, ing sasi kaping lima, ing dina kaping sepuluh sasi iku, ana sawenèh para pinituwa saka Israèl padha teka nyuwun pirsa marang Pangéran Yehuwah, lan padha lungguh ana ing sangarepku. Ezekiel 20:1.
Banjur ing taun kaping sanga, pangepungan kang suwéné setaun setengah iku diwiwiti.
Manèh, ing taun kaping sanga, ing sasi kaping sapuluh, ing dina kaping sapuluh sasi iku, pangandikané Pangéran rawuh marang aku, mangkéné: Hé anaké manungsa, catheta jenengé dina iki, ya iku dina iki dhéwé; ratu Babil wis ngadegé awaké nglawan Yérusalèm ing dina iki dhéwé. Yézkiel 24:1, 2.
Saben tanggal kasebut nuduhake tengara-tengara tartamtu ing jaman wekasan, awit Paulus ngandika manawa Israel kuna minangka tuladha tumrap wong-wong kang urip ing wekasaning jagad.
Saiki sakehing prakara mau kelakon marang wong-wong mau minangka tuladha; lan iku katulisan kanggo pepeling kita, yaiku kita kang urip ing wekasaning jaman. Mulané, sapa sing rumangsa yèn dhèwèké ngadeg, ngatèn-atèna supaya aja tiba. 1 Korinta 10:11, 12.
Kabèh enem tanggal sing magepokan karo Yérusalèm dumadi ing antarané tanggal kawitan ing pasal siji ayat siji lan tanggal pungkasan sing kapacak ing pasal patang puluh ayat siji. Loro tanggal mau nandhani taun kaping lima ing pasal siji, yaiku 592 SM, lan taun kaping rong puluh lima ing pasal patang puluh, yaiku 573 SM. Ing tataran line upon line, Yézkiel nduwèni sawijining garis kanggo Mesir, sing nyakup rujukan tumrap Tirus, lan sawijining garis kanggo Yérusalèm. Garis Mesir nduwèni pitu waymark langsung, (nalika Tirus dilebokaké) lan Yérusalèm nduwèni enem. Bebarengan karo loro garis iki ana garis Yosia lan siklus Yobel kaping pitulas. Nanging, garis sing digambaraké tanpa tanggal langsung kapacak ing pasal papat, lan garis ing pasal papat iku ngemot sawatara roda sing dideleng Yézkiel nalika piyambakipun mirsani menyang Papan Mahasuci. Garis iku uga kebak karo sawatara kayektèn simbolis.
430
Cacah patang atus telung puluh nggambarake prejanjian langgeng, lan ing pasal papat Yéhezkièl kaanggo déning Pangéran minangka pasemon urip, sawijining pasemon kang nyakup cacah patang atus telung puluh.
Kowé uga, hé anaké manungsa, njupuka sapapan lempung, banjur pasangen ana ing ngarepmu, lan gambaraké ing kono kutha iku, yaiku Yerusalem. Banjur kepungana kutha iku, lan degégna béntèng marang kono, lan timbunana gundhukan marang kono; pasangna uga kémah-kémah perang nglawan kono, lan pasangna alat pendhobrak ing sakiwa-tengené. Sabanjuré, njupuka kanggo awakmu panci wesi, lan pasangen iku dadi témbok wesi ing antaramu lan kutha iku; banjur pasangna rai panjenenganmu ngadhep marang kono, lan kutha iku bakal kaepung, lan kowé bakal ngepung kutha iku. Iki bakal dadi pratandha kanggo brayat Israèl. Kowé uga léléhana ing sisih kiwamu, lan tumpangna pialané brayat Israèl ana ing kono: manut cacahé dina sing bakal koklakoni lèlèh ing kono, kowé bakal nanggung pialané. Awit Aku wus netepaké marang kowé taun-taun pialané, manut cacahé dina, yaiku telung atus sangang puluh dina: mangkono kowé bakal nanggung pialané brayat Israèl. Lan manawa kowé wis ngrampungaké iku kabèh, léléhana manèh ing sisih tengenmu, lan kowé bakal nanggung pialané brayat Yéhuda patang puluh dina: saben dina Aku wus netepaké kanggo setaun. Mulané kowé kudu ngadhepake rai panjenenganmu marang pengepungan Yerusalem, lan lengenmu kudu kabukak, sarta kowé kudu medhar wangsit nglawan kutha iku. Lan lah, Aku bakal masang talining pangiket marang kowé, lan kowé ora bakal bisa malih saka sisih siji menyang sisih liyané, nganti kowé ngrampungaké dina-dina pengepunganmu. Yehezkiel 4:1–8.
Pengepungan Yerusalem, kaya sing digambarake déning Yehezkiel, iku sawijining “tetenger,” kaya uga pengepungan marang Yerusalem sing digawa déning Cestius ing taun 66. Nalika maringi komentar bab Gusti Yesus ngenali karusakan Yerusalem, Sister White ngandhani kita yèn panggenapan “langsung” saka karusakan Yerusalem iku dumadi ing dina-dina pungkasan. Tetenger karusakan tumrap kaloro seksi sing diwakili déning Nebukadnésar lan Cestius mratélakaké yèn tetenger pengepungan iku, yaiku tetenger saka angger-angger Minggu sing wis nyedhak.
Sedina Dina kanggo Setaun
Ing pérangan ingkang saweg kita tintingi punika, kita ugi ningali rujukan omega ing Kitab Suci tumrap paugeran utami William Miller babagan panapsiran pameca ing gerakan ingkang dados dhasaring pawartos malaékat kapisan lan kaping kalih. Alfa saking paugeran sadinten minangka sataun ugi minangka pralambang omega, awit alfa saking paugeran sadinten minangka sataun punika dipunandharaken ing Kitab Wilangan minangka pacoban kaping sedasa lan ingkang pungkasan, ingkang boten kasil dipunliwati déning bangsa Israel, satemah ndadosaken dhirinipun piyambak nemahi pati ing ara-ara samun salebeting sekawan dasa taun anggènipun ngumbara ing ara-ara samun.
Lan anak-anakmu bakal padha ngumbara ana ing ara-ara samun patang puluh taun, lan bakal nanggung jina-panjenenganmu, nganti bangkai-bangkai panjenengan padha sirna ana ing ara-ara samun. Miturut cacahing dina nalika panjenengan padha nliti tanah iku, yaiku patang puluh dina, saben dina kanggo setaun, panjenengan bakal nanggung kaluputan-kaluputanmu, yaiku patang puluh taun, lan panjenengan bakal sumurup peparing-Ku kang Dakcewakké. Aku iki Pangéran wis ngandika, temenan Aku bakal nindakaké iku marang sakehé pasamuwan ala iki, kang padha nglumpuk bebarengan nglawan Aku: ana ing ara-ara samun iki wong-wong mau bakal entèk, lan ana ing kana wong-wong mau bakal mati. Wilangan 14:33–35.
Implikasi profetis saka kasunyatan manawa prinsip sadina kanggo setaun katitik ing pambaléla pungkasan sajroning proses pangujian sepuluh tataran kang diwiwiti nalika nyabrang Segara Teberau, lan manawa prinsip kang padha diwartakaké manèh nalika Yérusalèm bakal dikepung lan dirusak, kudu dimangertèni lan ditrapaké marang pérangan teks kang lagi kita tintingi, semono uga wigatiné “pangepungan” minangka “pratandha.”
Garis sajarah sing dipunsawijèkaké nalika migunakaké “pengepungan” Yerusalem minangka pratandha kedah dipunmangertosi, awit punika dados satunggaling “poros”, upaminipun mekaten, lan kanthi kiasan pratandha pengepungan punika gadhah kathah jeruji ingkang kagandhèng. Pratandha pengepungan punika mbokmenawi minangka pérangan ingkang paling wigati ing Yehezkiel, lan pratandha punika maringi kalodhangan dhateng Singa saking taler Yehuda kanggo nglairaké kasampurnan saking punapa ingkang wiwitanipun katingal déning Yehezkiel minangka kabingungan. “Pratandha” pengepungan, asas setaun tumrap sedinten, lan garis-garis kenabian ingkang dipunsawijèkaké déning pengepungan punika, kedah dipuntingali wonten ing konteks bilih patang atus tigang dasa makili prajanjian langgeng.
Prajanjian
Panjenengané banjur ngandika marang Abram, “Ngertia temen-temen yèn turunira bakal dadi wong manca ana ing tanah kang dudu kagungané, lan bakal padha ngabdi marang wong-wong ing kana; sarta wong-wong iku bakal nandhangsaraké turunira patang atus taun.” Purwaning Dumadi 15:13.
Gusti ngiket prajanjian karo Abraham lumantar proses telung tataran, lan tataran kapisan saka telung tataran kasebut ngemot pameca manawa turunane Abraham bakal dadi tawanan ing Mesir suwene patang atus taun. Ing tataran kapindho, Abraham kaparingan pranatan tetak, lan tataran katelu yaiku pangurbanan Isaac ing Gunung Moriah. Patang atus taun kasebut disebutake ing alfa saka telung tataran kang ditindakake dening Gusti kanggo ngadegake sawijining umat pilihan lan ngiket prajanjian karo umat kasebut. Umat pilihan kang kaiket ing prajanjian kasebut dipegat dening Gusti Allah nalika Stephen dibenturi watu ing taun 34, lan sawise iku Paul, rasul kang pinilih kanggo bangsa-bangsa dudu Yahudi, nyebut patang atus taun kasebut minangka—patang atus telung puluh taun.
Dene iki kang dakkandhakake: angger-anggering Toret, kang kaparingake patang atus telung puluh taun sawuse iku, ora bisa mbatalake prajanjian kang sadurunge wus dikukuhake dening Gusti Allah ana ing Sang Kristus, nganti ndadekake prasetyan iku tanpa daya. Galatia 3:17.
Angka kang nglambangaké prajanjian iku patang atus telung puluh, nanging saksi loro, yaiku Abram lan Saul, kang jenengé padha diganti dadi Abraham lan Paul miturut urut-urutané, nuduhaké rong kurun wektu kang béda, kang yèn digabung gunggungé dadi patang atus telung puluh. Nalika Gusti Allah ngganti jenengé sawijining jiwa, iku minangka pralambang sesambungan prajanjian antarané jiwa mau lan Gusti Allah. Mula, patang atus telung puluh taun iku minangka gunggung asil panjumlahan rong angka kang béda, kaya déné patang atus saka Abraham lan tambahan telung puluh saka Paul. Ezekiel gumléthak miring ngiwa suwéné telung atus sangang puluh dina, banjur miring nengen suwéné patang puluh dina, kang nuduhaké rong angka kang gunggungé patang atus telung puluh.
Ing Purwaning Dumadi bab sewelas, prajanjian pati kang kelakon sanalika sawisé banjir lumantar pambrontakané Nimrod nélakaké béda antarané rong prajanjian. Unsur-unsur Menara Babel maringi paseksi tumrap sawijining bangsa prajanjian Iblis kang ngupaya ngluwari awaké dhéwé, kang pantes diadili lan dipencar. Ing bab kang padha, silsilahé wong Ibrani diwiwiti kanthi kalairané Eber, kang nandhani wiwitané sawijining bangsa pilihan kanggo makili prajanjian urip, minangka kosok baliné prajanjian pati duwèké Nimrod.
Lan Éber urip telung puluh papat taun, lan banjur nglairaké Péleg. Sawisé nglairaké Péleg, Éber isih urip patang atus telung puluh taun, lan nglairaké para putra lan para putri. Lan Péleg urip telung puluh taun, lan banjur nglairaké Réhu. Purwaning Dumadi 11:16–18.
Ing pasal sepuluh Kitab Purwaning Dumadi, Eber lan Peleg kawitan kasebat.
Lan Éber lair anak lanang loro: jeneng kang siji Péleg; amarga ing jamane bumi kabagi; lan jeneng seduluré yaiku Yoktan. Purwaning Dumadi 10:25.
Peleg tegesé pamérangan utawa pamisahan, lan ing jamané Peleg paméranganing rong golongan umat prasetyan katandhani déning sajarah menara Babel lan pambrontakané Nimrod. Eber urip nganti patang atus sewidak papat taun, nanging sawisé Peleg (pamisahan) lair, dhèwèké isih urip patang atus telung puluh taun. Saben kasunyatan nduwèni gegandhèngané dhéwé, lan patang atus telung puluh iku angka kang dipasrahaké déning Paulus marang wangsit prasetyané Abraham. Sanadyan angka patang atus telung puluh kaiket karo uriping Eber sawisé lairé Peleg, telung puluh papat taun kang kapisan saka uripé diandharaké minangka “patang lan telung puluh taun,” kang temtu waé telung puluh papat taun, nanging ing paujaran prasaja tumrap telung puluh papat taun iku kabacané “patang” lan “telung puluh” (430). Banjur tumeka patang atus telung puluh, banjur pangandikan kang kapisan bab uripé Peleg yaiku “telung puluh.”
Eber iku asalé saka jeneng Ibrani, lan iki minangka sebutan kang kapisan tumrap wong Ibrani, kang bakal dadi umat pilihaning prajanjian. Eber tegesé “nyabrang,” mula nglambangaké umat prajanjian kang nyabrang saka bumi menyang bumi anyar, kaya déné para anaké Abraham nalika padha nyabrang Segara Abang menyang Tanah Prajanjian. Lelakoning ngumbara ing ara-ara samun patang puluh taun ngalang-alangi panyabrangan mau, nanging ing pungkasané patang puluh taun iku padha nyabrang Kali Yordan menyang Tanah Prajanjian, mula nglambangaké panyabrangan pungkasané umat Allah. Peleg makili sajarah nalika pamisahaning manungsa dadi rong umat prajanjian kapisan dumadi ing menarané Nimrod. Lambang prajanjianing pati saka Nimrod iku kebingungan, lan lambang prajanjianing urip wong Ibrani iku patang atus telung puluh taun uriping Eber sadurungé pamisahan kang diwakili déning Peleg. Jeneng Peleg uga nandhani sawijining kayektèn angka kang simbolis, awit patang atus telung puluh tauné Eber kabagi dadi rong cacah, lan Peleg makili sawijining pambédan antarané angka patang atus lan angka telung puluh.
Patang atus telung puluh kagungan kalih pérangan. Sekawan atus tauning prejanjianipun Abraham sesarengan kaliyan tambahan tigang puluh taun ingkang dipun tandhai déning Paulus. Tambahing kawruh ingkang ngasilaken kawiwitan pungkasan tumrap umatipun Allah dipun pralambangakên wonten ing Daniel bab kalih welas, ing pundi pralambang kalih pérangan saking prejanjian langgeng punika kaidentifikasi kanthi mligi, lan punika kaaturaken wonten ing ayat 9/11.
Panjenengané banjur ngandika, “Lungaa, Dhanièl; awit tembung-tembung iku katutup lan kasegel nganti ing wekasaning jaman. Akeh wong bakal disucèkaké, lan diputihaké, lan diuji; nanging wong-wong duraka bakal tumindak duraka; lan ora ana siji waé saka wong-wong duraka iku bakal mangertèni; nanging wong-wong wicaksana bakal mangertèni. Lan wiwit wektu nalika kurban saben dina bakal disingkiraké, lan kanisthan kang ndadèkaké sepi disadegé, bakal ana sèwu rong atus sangang puluh dina.” Daniel 12:9–11.
Pambukakan segel kang pungkasan, kang nuwuhake proses pangujian telung tataran kaya kang digambarake ing ayat sepuluh minangka “diresiki, diputihake, lan diuji,” gegayutan karo wektu sewu rong atus sangang puluh taun. Pangertene para pelopor tumrap ayat kasebut yaiku yen disingkirake panentangan saka paganisme ing taun 508 miwiti proses telung puluh taun kang tumuju marang madege kepausan minangka karajan kaping lima ing pameca ing Kitab Suci ing taun 538, kang banjur mrentah minangka karajan kaping lima ing pameca ing Kitab Suci nganti wektu sewu rong atus sewidak taun iku rampung ing taun 1798. Wektu telung puluh taun saka taun 508 nganti taun 538 iku uga digambarake dening Paulus minangka “pamurtadan luwih dhisik,” ing 2 Tesalonika.
Ing 2 Tesalonika, pokok bahasanipun inggih punika sesambetan antawisipun Roma kapir lan Roma paus, inggih punika karajan kaping sekawan lan kaping gangsal ing nubuatan. Wonten ing pasal Tesalonika menika William Miller manggihaken bilih “daily” ing kitab Daniel nglambangaken Roma kapir, lan Miller langkung tebih malih manggihaken bilih “daily” ing Daniel tansah dipunwedharaken gegayutan kaliyan kekejian utawi panerakéng angger-angger ingkang ndadosaken sepi. Kekejian lan panerakéng angger-angger ingkang ndadosaken sepi ing kitab Daniel nggambaraken punapa ingkang Yohanes tetelakaken ing kitab Wahyu dados reca kéwan lan tandha kéwan, piyambak-piyambakipun.
William Miller ndhasaraké sapérangan gedhé, yèn ora kabèh, panrapané tumrap pameca marang anggoné ngenali rong panguwasa kang njalari karusakan, yaiku kang dilambangaké minangka “padinan” (Roma kapir), lan panguwasa kapindho kang njalari karusakan, kang diandharaké kanthi rong cara, yaiku minangka palanggaran kang njalari karusakan (manunggaling gréja lan nagara), ing kitab Wahyu—minangka recané kéwan (tatanan profetis kepausan), lan kanisthan kang njalari karusakan (panyembahan marang srengéngé) ing kitab Wahyu—minangka tengeré kéwan. Pangerten kang dijupuk Miller saka andharané Paulus ing 2 Tésalonika iku minangka pangerten dhasar kang utama tumrap Miller, kang dadi pralambang dhasar-dhasaré Adventisme. Paulus negesaké yèn wong-wong kang ora nresnani kayektèn kang kaandharaké ing bab kapindho kitab 2 Tésalonika iku wong-wong kang nampa panyasaran kang kuwat.
Ing telung ayat ing kitab Daniel (Daniel 12:9–11), pangertèn simbolis ing dina-dina wekasan ora bisa nyakup panerapan wektu, amarga wiwit tanggal 22 Oktober 1844, panerapan wektu ing pameca wis ora sah manèh. Ayat-ayat 9/11 nglambangaké rong mangsa kang béda, yaiku telung puluh taun lan sèwu rong atus sewidak taun. Angka patang puluh lan angka sèwu rong atus sewidak loro-loroné minangka pralambang ara-ara samun ing pameca, lan ing babagan pameca bisa silih nggantèni. Mula saka iku, sèwu rong atus sewidak bisa dimangertèni minangka patang puluh, lan patang puluh iku prasepuluhané patang atus. Ayat-ayat 9/11 nglambangaké angka prajanjian langgeng, kaya kang dilambangaké déning patang atus (Abraham) kang digandhèngaké karo telung puluh (Paul). ‘Ara-ara samun’ kang dilambangaké déning ‘sèwu rong atus sewidak’ laras karo ‘ara-ara samun patang puluh’, lan patang puluh iku prasepuluhan saka patang atus. Telung puluh iku telung puluh. Patang atus telung puluh iku asil saka angka patang atus kang ditambahaké marang angka telung puluh, kang ing Ezekiel bab papat dilambangaké minangka telung atus sangang puluh kang ditambahaké marang angka patang puluh.
Ayat-ayat 9/11 ing bab rolas makili pérangan tengah saka telung mangsa kenabian ing bab iku, lan iku minangka pralambang prajanjian langgeng kang dibukak segelé ing dina-dina wekasan. Kabukane segel tegesing angka patang atus telung puluh ing dina-dina wekasan iku kalaksanakake ana ing bab papat kitab Yehezkiel.
Sang Singa saka taler Yehuda saiki lagi mbukak segeling pawarta pepéling pungkasan marang wong-wong kang kanthi iman wis lumebu ing Papan Kang Mahasuci bebarengan karo Yeheskiel, Yokanan, Dhaniel, lan Yesaya. Bebener iku kawiyak magepokan karo kaangkaté wong-wong kang dilambangaké ora mung minangka wong-wong Israel kang katundhung, nanging uga minangka panjiné wong satus patang puluh papat èwu. Bebener iku kapapanaké ing kontèks prajanjian kang dilambangaké déning patang atus tauné Abraham, magepokan karo prajanjian kang dilambangaké déning telung puluh tauné Paulus. Bebener iku kaandharaké ing ayat-ayat 9/11 ing Dhaniel rolas, kang nglambangaké mangsa tengah saka telung mangsa simbolis, kang wis dimangertèni kanthi bener déning golongan Millerit. Bebener 9/11 ing tengah kang lagi kabukak segelé ing Dhaniel rolas iku dilambangaké ing telung atus sangang puluh dina lan patang puluh dinané Yeheskiel. Dina-dina iku kawiyak marang Yeheskiel ing taun kaping telung puluh ing daur Yobel kaping pitulas, lan Yeheskiel, minangka imam, nglambangaké kaimamané wong satus patang puluh papat èwu kang lagi ana ing ujian tengah saka telung ujian.
Ezekiel ditandhani ing sajroning pangujian padaleman suci ing “dina kaping lima” saka “sasi kaping papat,” kang ing sajarah Millerite nandhani pas tengah-tengahé (“ing tengah-tengah”) wektu pitung sasi kang diwiwiti nalika kuciwa kapisan tanggal 19 April 1844, lan rampung tanggal 22 Oktober ing taun iku uga.
“Ing mangsa panas taun 1844, ing satengahing antarané wektu nalika wiwitané dianggep yèn 2300 dina bakal pungkasan, lan mangsa gugur ing taun kang padha, kang sawisé iku katemokaké yèn tekan ing kono wekdalé lumampah, pawarta punika dipratélakakaké mawi tembung-tembung Kitab Suci piyambak: ‘Lah, Sang Pangantèn lanang rawuh!’” The Great Controversy, 398.
Tanggal 21 Juli 1844 ana ing tengahing pitu sasi suci, lan ing tanggal iku Samuel Snow ana ing Tabernakel Boston nyampekake pesenipun bab Sesambat Tengah Wengi. Ing kana, sapisananipun wonten ing sawijining pawartos umum, piyambakipun “martelakake kanthi tembung-tembung Kitab Suci piyambak: ‘Lah, Sang Penganten Pria rawuh!’” Saiki kita kanthi pralambang lagi ngadeg bebarengan karo Ezekiel ing Tabernakel Boston, sawatara sadurunge pangungkatan para utusan sesambat tengah wengi maju kaya ombak pasang gedhe. Proses kenabian bab ngangkat panji punika dipralambangake ing garis kenabian Islam wonten ing Wahyu pasal sanga. Ezekiel pasal sekawan maringi seksi kapindho lan pungkasaning ramalan punika, yaiku telung atus sangang puluh siji taun lan limalas dina, lan piyambakipun nindakaken punika ing pasal sekawan.
Kita badhé nerusaké perkawis-perkawis punika ing artikel salajengipun.