Sajarah Sing Kasingid saka Ayat Kaping Patang Puluh - Nomer Rong Puluh Sanga

Lan aku, Yokanan, weruh kutha suci, Yerusalem anyar, tumurun saka Gusti Allah saka swarga, wus kacawisake kaya panganten wadon kang dihias kanggo garwane. Lan aku krungu swara banter saka swarga ngandika: Lah, tarubé Gusti Allah ana ing antarané manungsa, lan Panjenengané bakal dedalem bebarengan karo wong-wong mau, lan wong-wong mau bakal dadi umat kagungané, lan Gusti Allah piyambak bakal nunggil karo wong-wong mau, sarta dadi Allahé. Lan Gusti Allah bakal ngusapi sakehing luh saka mripaté; lan pati ora bakal ana manèh, mangkono uga kasusahan, utawa tangis, utawa lara ora bakal ana manèh; awit prakara-prakara kang biyèn wus liwati. Lan Panjenengané kang lenggah ing dhampar ngandika: Lah, Aku ndadèkaké samubarang kabèh dadi anyar. Lan Panjenengané ngandika marang aku: Tulisen, awit pangandika iki bener lan setya. Lan Panjenengané ngandika marang aku: Wis kalakon. Aku iki Alfa lan Omega, wiwitan lan wekasan. Wong kang ngelak bakal Dakparingi banyu saka sumber banyu kauripan kanthi cuma-cuma. Sapa kang menang bakal oleh warisan samubarang kabèh; lan Aku bakal dadi Allahé, lan dhèwèké bakal dadi putraningSun. Nanging wong-wong kang wedi, lan kang ora pracaya, lan kang nistha, lan para tukang matèni, lan para wong laku jina, lan para juru sihir, lan para nyembah brahala, lan sakèhé wong goroh, bakal padha olèh pandumané ana ing tlaga kang murub déning geni lan belerang; iku pati kang kapindho. Lan ana siji saka pitu malaékat kang nyekel pitu bokor kang kebak pitu pageblug pungkasan teka marang aku, banjur guneman karo aku, pangandikané: Mrenea, bakal daktonjaké marang kowé Sang Pangantèn, garwané Sang Cempé. Wahyu 21:2–9.

Manèh ing taun kasanga, ing sasi kaping sapuluh, ing dina kaping sapuluh sasi iku, pangandikané Pangéran teka marang aku, mangkéné, … Pangandikané Pangéran teka manèh marang aku, mangkéné, Hé anaké manungsa, lah, Aku njupuk saka kowé kekarepaning mripatmu kanthi sawijining panguwun; nanging kowé aja nglokro utawa nangis, lan luhmu aja nganti mili. Tahanen sesambat, aja gawe pangadhang kanggo wong mati, talènana tutup sirahmu ana ing sirahmu, lan nganggoa kasutmu ana ing sikilmu, aja nutupi lambémmu, lan aja mangan roti saka wong-wong. Mulané aku kandha marang bangsa iku ing wayah ésuk; lan ing wayah soré bojoku mati; lan ésuké aku nindakaké kaya kang dipréntahaké marang aku. Banjur wong-wong mau padha matur marang aku, Apa kowé ora bakal nyritakaké marang aku apa tegesé prakara-prakara iki tumrap aku, déné kowé tumindak mangkono?

Banjur aku mangsuli wong-wong mau, Pangandikané Sang Yéhuwah tumeka marang aku, mangkéné: Dhawuha marang brayat Israèl: Mangkéné pangandikané Pangéran Allah; Lah, Aku bakal najisaké pasucèn-Ku, kaluhuraning kakuwatanmu, pepénginaning mripatmu, lan kang dadi welasing nyawamu; lan para putramu lan para putrimu kang koktinggal bakal padha tumiba déning pedhang. Lan kowé bakal nindakaké kaya kang wis daklakoni: kowé ora kena nutupi lambe, lan ora kena mangan roti saka wong liya. Lan sorbanmu bakal tetep ana ing sirahmu, lan kasutmu tetep ana ing sikilmu; kowé ora bakal padha sungkawa utawa nangis; nanging kowé bakal saya entèk merga saka kaluputanmu, lan padha sesambat siji marang sijiné.

Mangkono Yèhèzkièl bakal dadi pratandha tumrap kowé: manut sakèhé kang wis ditindakaké déning dhèwèké, kowé bakal nindakaké; lan manawa iki kelakon, kowé bakal sumurup yèn Aku iki Pangéran Allah. Uga kowé, hé anaking manungsa, apa ora bakal kelakon ing dina nalika Aku njupuk saka wong-wong mau kakuwatané, kabungahaning kamulyané, pepénginaning mripaté, lan apa kang dadi gandhulaning atiné, iya iku putra-putrané lan putri-putriné, yèn wong kang bisa oncat ing dina iku bakal teka marang kowé, supaya kowé krungu kabar iku nganggo kupingmu dhéwé? Ing dina iku cangkemmu bakal kabukak marang wong kang oncat iku, lan kowé bakal guneman lan ora meneng manèh: lan kowé bakal dadi pratandha tumrap wong-wong mau; lan wong-wong mau bakal sumurup yèn Aku iki Pangéran. Yèhèzkièl 24:1, 15–27.

Panjenengané banjur ngandika, “Lungaa, lan kandhakna marang bangsa iki: Sira bakal temen-temen krungu, nanging ora mangerti; lan sira bakal temen-temen weruh, nanging ora nyumurupi. Atosna atiné bangsa iki, lan abotna kupingé, sarta pejetna mripaté; supaya aja padha weruh nganggo mripaté, lan krungu nganggo kupingé, lan mangerti nganggo atiné, banjur mratobat, lan mari.” Yesaya 6:9, 10.

Nanging pangandikané Pangéran tumrap wong-wong mau dadi piwulang ing ndhuwur piwulang, piwulang ing ndhuwur piwulang; larik ing ndhuwur larik, larik ing ndhuwur larik; ing kéné sethithik, lan ing kana sethithik; supaya padha lumaku, lan ambruk mengkuri, lan remuk, lan kepasang, lan katangkep. Yesaya 28:13.

Lan akèh ing antarané wong-wong mau bakal kesandhung, lan ambruk, lan remuk, lan katempuh ing kala, lan katangkep. Yesaya 8:15.

Pangandikanipun Sang Kristus sampun kaatur wonten ing pangrunguhipun tiyang kathah; nanging nalika Panjenenganipun piyambakan, Pétrus, Yohanes, Yakobus, lan Andreas sowan dhateng Panjenenganipun nalika lenggah wonten ing Gunung Zaitun. “Maturana dhateng kawula,” aturipun, “badhe kapan punika kabèh kalampahan? lan punapa tandhanipun rawuhipun Paduka, saha pungkasaning jagad?” Gusti Yésus boten mangsuli para sakabate kanthi ngrembag piyambak-piyambak babagan karusakanipun Yérusalèm lan dinten agenging rawuhipun. Panjenenganipun nyawijèkaken gambaran kalih prastawa punika. Manawi Panjenenganipun nglairaken dhateng para sakabate prakawis-prakawis ing tembé kados ingkang Panjenenganipun sumerepi, mesthi para sakabat boten badhé kuwawi nyarengi pandeleng punika. Awit sih-kadarman dhateng piyambakipun, Panjenenganipun nyampur gambaraning kalih krisis ageng punika, nglilani para sakabat nyinau tegesipun piyambak. Nalika Panjenenganipun nyebat bab karusakanipun Yérusalèm, pangandikanipun ingkang sipat kenabian ngliwati prastawa punika tumuju dhateng kobongan ageng pungkasan ing dinten nalika Pangéran badhé jumeneng medal saking papanipun kanggé ngukum jagad awit saking durakanipun, nalika bumi badhé mbabar getihipun, lan boten malih nutupi para tiyang ingkang kapatèni. Sakabèhing piwulang punika kaparingaken, boten namung kanggé para sakabat, nanging ugi kanggé para tiyang ingkang badhé gesang wonten ing adegan-adegan pungkasaning sajarah bumi punika.

Nuli mratobat marang para sakabate, Sang Kristus ngandika, “Padha waspada supaya aja ana wong kang ngapusi kowé. Amarga bakal akèh wong teka nganggo Asma-Ku, matur, Aku iki Kristus; lan bakal ngapusi wong akèh.” Bakal tuwuh akèh mesias palsu, kang ngakoni nindakaké mukjijat, lan mratelakaké yèn wis tekan mangsané pambébasan bangsa Yahudi. Wong-wong iku bakal nyasaraké wong akèh. Pangandikané Kristus mau katetepaké. Ing antarané séda-Né lan pengepungan Yérusalèm, akèh mesias palsu kang banjur muncul. Nanging pepéling iki uga kaparingaké marang wong-wong kang urip ing jaman donya iki. Penyesatan kang padha, kang ditindakaké sadurungé karusakané Yérusalèm, wis ditindakaké sajroning abad-abad, lan bakal ditindakaké manèh.

“‘Lan kowé bakal krungu bab perang lan pawarta bab perang: waspadakna, aja nganti kowé kagèt lan giris: amarga kabèh iku kudu kelakon, nanging wekasané durung tekan.’ Sadurungé karusakan Yerusalem, manungsa padha rebutan kaluhuran lan kakuwasan sing paling dhuwur. Para kaisar dipatèni. Wong-wong sing kuduné ngadeg cedhak dhampar uga dipatèni. Ana perang lan pawarta bab perang. ‘Kabèh iku kudu kelakon,’ pangandikané Kristus, ‘nanging wekasané [bangsa Yahudi minangka sawijining bangsa] durung tekan. Sebab bangsa bakal nglawan bangsa, lan karajan nglawan karajan: lan bakal ana pailan, pageblug, lan lindhu, ana ing manéka panggonan. Kabèh iku minangka wiwitaning kasangsaran.’ Kristus ngandika, Nalika para rabi ndeleng pratandha-pratandha iki, wong-wong mau bakal mratelakaké yèn iku paukumané Allah tumrap bangsa-bangsa amarga wis ngenggoni umaté pilihan ana ing pangawulan. Wong-wong mau bakal mratelakaké yèn pratandha-pratandha iki minangka tenger rawuhé Sang Mesias. Aja padha kesasar; iku wiwitaning paukuman-paukumané Panjenengané. Bangsa iku wis ngandel marang awaké dhéwé. Wong-wong mau ora mratobat lan ora mingset supaya Aku bisa marasaké wong-wong mau. Pratandha-pratandha sing déning wong-wong mau dianggep minangka tengeré kamardikané saka pangawulan kuwi sajatiné pratandha-pratandha karusakané.” The Desire of Ages, 628.

“Enggal mripat kita enggal katarik menyang Wétan, amarga ana méga ireng cilik kang katon, ambané kira-kira mung satengahing ukuran tanganing manungsa, kang kita kabèh wis mangertèni yèn iku Tandha Putraning Manungsa.” The Day Star, 1846.

Raja banjur ngandika marang para abdine, Talinen tangan lan sikilé, gawanen lunga, lan buwangen dhèwèké menyang pepeteng ing njaba; ana ing kono bakal ana tangis lan kertak untu. Awit akèh kang katimbalan, nanging sathithik kang kapilih. Matius 22:13, 14.

Mangkono kang pungkasan bakal dadi kang kapisan, lan kang kapisan dadi kang pungkasan, amarga akeh kang katimbalan, nanging mung sathithik kang kapilih. Matius 20:16.

He para wong sing manggon ing donya, lan para pedununging bumi, padha nyawang, nalika Panjenengane ngangkat sawijining panji ana ing gunung-gunung; lan nalika Panjenengane ngunekake slompret, padha rungokna. Yesaya 18:3.

Lan ing dina iku wong budheg bakal krungu pangandikane kitab, lan mripate wong wuta bakal weruh metu saka peteng samar, lan saka pepeteng. Yesaya 29:18.

Nganti pira lawase aku bakal ndeleng panji, lan krungu swaraning slompret? Awit umatingSun iku bodho, padha ora wanuh marang Aku; padha iku para putra kang tanpa pangerten, lan ora duwe pangerten babar pisan: padha pinter nindakaké piala, nanging kanggo nindakaké kabecikan padha ora duwe kawruh. Yeremia 4:21, 22.

Siarna iki ing trah Yakub, lan wartakna ing Yehuda, mangkene: “Saiki rungokna iki, hé bangsa kang bodho lan tanpa pangerten; kang duwe mripat, nanging ora weruh; kang duwe kuping, nanging ora krungu.” Yeremia 5:20, 21.

Pangandikané Pangéran uga tumuju marang aku, mangkéné: Hé anak manungsa, kowé manggon ana ing satengahé brayat sing mbaléla, sing padha nduwèni mripat kanggo ndeleng, nanging ora ndeleng; padha nduwèni kuping kanggo krungu, nanging ora krungu; awit iku brayat sing mbaléla. Ezekiel 12:1, 2.

Mulané Aku ngandika marang wong-wong mau kanthi pasemon; awit sanajan padha ndeleng, padha ora weruh; lan sanajan padha krungu, padha ora ngrungu, lan uga padha ora mangerti. Lan ing wong-wong mau kayektenaning ramalané Yésaya, kang muni: Kanthi krungu kowé bakal krungu, nanging ora bakal mangerti; lan kanthi ndeleng kowé bakal ndeleng, nanging ora bakal nyumurupi. Amarga atiné bangsa iki wis dadi kandel, lan kupingé wis ora cetha kanggo krungu, lan mripaté wis padha ditutup; supaya aja nganti sawiji-wektu padha weruh nganggo mripaté lan krungu nganggo kupingé, lan mangerti nganggo atiné, lan padha mratobat, temah Aku marasaké wong-wong mau.

Nanging kabegjan iku kagunganing mripatira, awit iku padha ndeleng; lan kupingira, awit iku padha krungu. Satemen-temene Aku pitutur marang sira, manawa akeh para nabi lan wong mursid kang kepéngin ndeleng prakara-prakara kang padha sira deleng, nanging padha ora ndeleng; lan krungu prakara-prakara kang padha sira krungu, nanging padha ora krungu. Matius 13:13–17.

Mangkene pangandikané Pangéran: Ngadega ana ing margi-margi, sarta delengen, lan takonana bab dalan-dalan kuna, ing ngendi dalan kang becik iku, lan lumakua ana ing kono, temah kowé bakal nemu katentreman tumrap nyawamu. Nanging wong-wong mau padha ngandika, “Kula sami boten purun lumampah wonten ing ngriku.” Uga Aku wis netepaké para juru-jaga ana ing antaramu, pangandikané, “Rungokna swaraning kalasangka.” Nanging wong-wong mau padha ngandika, “Kula sami boten badhé mirengaken.” Yeremia 6:16, 17.

“Kabeh piwulang kang kaparingake wiwit taun 1840–1844 kudu saiki digawé kuwat lan ngemu daya, awit ana akèh wong kang wis kelangan pandome. Piwulang-piwulang iku kudu lumaku menyang sakehing pasamuwan.

“Kristus ngandika, ‘Begjané mripatmu, awit padha weruh; lan kupingmu, awit padha krungu. Satemené Aku pitutur marang kowé, manawa akèh nabi lan wong mursid padha kepéngin ndeleng samubarang kang kokdeleng, nanging padha ora weruh; lan krungu samubarang kang kokrungu, nanging padha ora krungu’ [Matius 13:16, 17]. Begjané mripat kang ndeleng samubarang kang katon ing taun 1843 lan 1844.

“Pesen iku wus kaparingake. Lan ora kena ana panundha anggone mbaleni pesen iku, awit pratandha-pratandhaning jaman lagi kasampurnakake; pakaryan panutup kudu katindakake. Pakaryan gedhe bakal katindakake sajroning wektu kang cendhak. Ora suwe maneh, dening paugeraning Gusti Allah, bakal kaparingake sawijining pesen kang bakal ngrembaka dadi panguwuh sora. Banjur Daniel bakal ngadeg ana ing pandumané, kanggo maringi paseksiné.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

Sawenèhing para ahli Toret lan wong-wong Farisi padha mangsuli, matur: “Guru, kawula sami kepéngin ndeleng sawijining pratandha saking Paduka.” Nanging Panjenengané mangsuli lan ngandika marang wong-wong mau: “Turun kang ala lan jina iki nggolèki pratandha; nanging ora bakal kaparingaké pratandha marang iku, kajaba pratandhané Nabi Yunus; awit kaya déné Yunus ana ing weteng iwak gedhé telung dina telung bengi, mangkono uga Putraning Manungsa bakal telung dina telung bengi ana ing sajroning bumi.” Matius 12:38–40.

“Pamanggih Sang Juru Slamet saweg punika wangsul saking ngremenakaken bab jaman kapengker saha mangsa ingkang badhe dumados. Nalika tiyang kathah sami ngudi nerangaken punapa ingkang sampun katingal saha kapireng déning piyambakipun manut kesan ingkang kacithak wonten ing manahipun, saha manut pepadhang ingkang dipungadhahi, ‘Gusti Yesus mangsuli lan ngandika, Swara punika rawuh dudu marga saka Aku, nanging marga saka kowé.’ Punika dados bukti ingkang paling luhur tumrap kalenggahanipun minangka Mesias, pratandha saking Sang Rama bilih Gusti Yesus sampun ngandika kayekten, saha bilih Panjenenganipun punika Putraning Allah. Punapa tiyang Yahudi badhé malih nyingkur saking paseksi langit ingkang luhur punika? Biyèn piyambakipun nate nyuwun dhateng Sang Juru Slamet, Tenger punapa ingkang Paduka tuduhaken supados kawula saged ningali saha pitados? Tenger ingkang tanpa wilangan sampun kaparingaken salebeting sadaya paladosan Kristus; ananging piyambakipun sampun meremaken mripat saha ngatos-atosi manahipun supados boten ngantos kapitadosaken. Kaélokan ingkang paling puncak, yaiku wungunipun Lazarus, boten nyingkiraken boten pitadosipun, nanging malah ngisi piyambakipun kalawan rasa sengit ingkang saya tambah; saha samenika, sasampunipun Sang Rama ngandika, lan piyambakipun boten saged nyuwun tenger malih, manahipun boten dados lemes lan piyambakipun taksih nampik pitados.” Spirit of Prophecy, volume 3, 79.

“Lumantar wungunipun Lazarus, kathah tiyang katuntun pitados dhateng Gusti Yesus. Iku wus dados rancanganipun Allah bilih Lazarus kedah pejah lan kasarekaken wonten ing kubur sadèrèngipun Sang Juru Slamet rawuh. Wungunipun Lazarus punika mukjijat puncakipun Sang Kristus, lan marga saking punika kathah tiyang ngluhuraken Allah.” Manuscript Releases, volume 21, 111.

“Lazarus, kang layoné wus ngalami bosok ing kuburan, nanging sing saiki bungah ana ing kakuwatan kadewasan lanang kang mulya, nuntun kéwan kang ditunggangi déning Sang Juruwilujeng.” The Desire of Ages, 572.

“Aku asring dipacak marang pasemon bab sepuluh prawan, lima ana ing antarané kang wicaksana, lan lima bodho. Pasemon iki wus kalakon lan bakal kalakon nganti tembung demi tembungé, amarga iki nduwèni panganggon kang mirunggan tumrap jaman iki, lan, kaya piwelingé malaékat katelu, wus kalakon lan bakal tetep dadi kayektèn saiki nganti tumekaning pungkasaning jaman.” Review and Herald, August 19, 1890.

“Bates iku salah siji saka para pamimpin wigati ing patemon kémah Exeter (New Hampshire) ing sasi Agustus 1844, nalika ‘pekik tengah wengi kang sejati’ kapisan dipratélakaké. Bates, kebeneran, iku juru kotbah sing kapilih kanggo ngladosi ibadah ésuk mau ing kémah. Nalika dhèwèké lagi ngélingaké para pamirsané supaya tetep setya lan kanthi tenang njamin wong-wong mau yèn Gusti Allah mung lagi nyoba wong-wong mau, yèn wong-wong mau ana ing mangsa tundha, lan ngandharaké rasa-rasa kang padha, Samuel S. Snow rawuh nunggang jaran mlebu ing kémah mau. Sawisé lungguh ing sandhingé mbakyuné, Mrs. John Couch, Snow mbalèni manèh keyakinané yèn Kristus bakal ngatingal ing wektu kang wus katetepaké. Kanthi banget kaobong ing sajroning atiné, Mrs. Couch ngagetaké para rawuh kanthi ngadeg lan ngumumaké, ‘Ing kéné ana sawijining wong kanthi pawarta saka Gusti Allah!’” Leroy Froom, The Prophetic Faith of our Fathers, jilid 4, 549.

“Pakaryané Gusti Allah ing bumi iki ngetokaké, saka jaman tekan jaman, sawijining kaserupaan kang cetha ing saben reformasi gedhé utawa gerakan agama. Prinsip-prinsip anggoné Gusti Allah sesambungan karo manungsa tansah padha. Gerakan-gerakan wigati ing jaman saiki nduwèni pepadhan karo gerakan-gerakan ing jaman biyèn, lan pengalaman pasamuwan ing jaman-jaman kapungkur ngemu piwulang kang aji banget tumrap jaman kita dhéwé.” The Great Controversy, 343.

Padha bungaha banget, hé putrining Sion; suraka, hé putrining Yérusalèm: lah, Rajamu rawuh marang kowé; Panjenengané iku adil, lan nggawa kaslametan; andhap asor, lan nitih kuldi, yaiku anak kuldi, anaké kuldi wadon. Zakharia 9:9.

“Yèn sing maca kepéngin mangertèni piranti-pranti sing bakal dienggo ing pasulayan sing enggal bakal teka, cukup nglacak cathetan ngenani cara-cara sing biyèn dienggo déning Roma kanggo tujuan sing padha. Yèn dhèwèké kepéngin weruh kepriyé para papis lan Protestan, nalika padha manunggal, bakal nindakaké marang wong-wong sing nampik dogma-dogmané, muga dhèwèké ndeleng roh sing wis dituduhaké déning Roma marang dina Sabat lan para pambélané.

“Pranatan-pranatan karajan, konsili-konsili umum, lan pranatan-pranatan gréja kang disengkuyung déning kakuwatan sekuler, iku dadi undhak-undhakan kang ndadèkaké pésta kapir mau nggayuh kalenggahan kinurmatan ana ing donya Kristen. Tindakan umum kang kapisan kanggo meksa pangreksan dina Minggu yaiku angger-angger kang ditetepaké déning Constantine. (A.D. 321; delengen cathetan Appendix kanggo kaca 53.) Pranatan iki nuntut supaya wong-wong kutha padha leren ing ‘dina srengéngé kang kinurmatan,’ nanging maringi idin marang wong-wong désa supaya nerusaké pakaryan tetanèné. Sanadyan sajatiné angger-angger iki ateges pranatan kapir, nanging tetep dileksanakaké déning kaisar sawisé panrimané marang agama Kristen kang mung nominal.” The Great Controversy, 574.

“Kaya ombak pasang gedhé, gerakan iku nyapu saindhenging nagara. Saka kutha menyang kutha, saka désa menyang désa, lan nganti tekan panggonan-panggonan padesan kang adoh, gerakan iku lumaku, nganti umaté Allah kang wis ngentèni tangi kanthi sampurna. Fanatisisme sirna ana ing ngarepé pawartos iki kaya embun beku ésuk sirna ana ing ngarepé srengéngé kang lagi njedhul. Para pracaya weruh yen mamang lan kabingungané wis kasirnakaké, lan pangajab tuwin kawigatening manah nguripi atiné. Pakaryan iku bébas saka sakèhé kaluwihan kang tansah katon nalika ana kasenengan manungsa tanpa pangwasaning Sabda lan Rohé Allah. Wataké padha karo mangsa-mangsa andhap-asor lan wangsul marang Pangéran kang ana ing antarané Israèl kuna sawisé pawartos-pawartos panyaruwe saka para abdiné. Pakaryan iku nggawa pratandha-pratandha kang mènèhi ciri marang pakaryané Allah ing saben jaman. Ing kana ora akèh kabungahan kang ékstatis, nanging luwih-luwih panyelidikaning ati kang jero, pangakoning dosa, lan nilar donya. Kasiyapan kanggo manggihi Pangéran dadi bebendu pikiran kang nandhang kasangsaran. Ana pandonga kang tekun lan pasrah tanpa sarèh kabèh marang Allah.” The Great Controversy, 400, 401.

“Panguwuh tengah wengi punika boten utaminipun kasembadan lumantar bantahan, sanadyan bukti Kitab Suci punika cetha lan mesthèkakên. Ana kakiyatan ingkang ngirid piyambakipun, kakiyatan ingkang meksa lan nggegerakakên jiwa. Ing ngriku boten wonten mamang, boten wonten pitaken. Nalika Kristus lumebet kanthi kamenangan dhateng Yerusalem, tiyang kathah ingkang kapundhut saking sadaya papan ing nagari punika kanggé ngriyayakakên riyaya, padha tumuju dhateng Gunung Zaitun; lan nalika padha gabung kaliyan tiyang kathah ingkang ngiringi Gusti Yesus, padha katularan pangrasa suci ing wekdal punika, sarta mbiyantu nguwatakên panguwuh, ‘Rahayu Panjenenganipun ingkang rawuh atas asmanipun Gusti!’ [Matius 21:9.] Mekaten ugi para tiyang boten pitados ingkang padha mriksani pakempalan Advent—sawenèh amargi penasaran, sawenèh malih namung badhé moyoki—ngraosakakên kakiyatan ingkang ngyakinakên ingkang ngancani pawartos punika, ‘Lah, Sang Penganten Kakung rawuh!’” Spirit of Prophecy, volume 4, 250.

Nanging plataran kang ana ing sanjabaning Padaleman Suci kuwi aja kokukur, awit iku kaparingake marang para bangsa liya; lan kutha suci bakal padha diidak-idak suwéné patang puluh loro sasi. Wahyu 11:2.

Lan malaékat katelu ngetutaké wong-wong mau, pangucapé kanthi swara sora, “Yèn ana wong nyembah kéwan iku lan reca gambaré, sarta nampa tandhané ana ing bathuké utawa ing tangane, wong iku uga bakal ngombé anggur bebenduné Allah, kang kauncalaké tanpa campuran menyang tuwung paukumaning duka-Né; lan dhèwèké bakal kasiksa nganggo geni lan belérang ana ing ngarsané para malaékat suci lan ana ing ngarsané Sang Cempen: lan kumeluning kasangsarané munggah ing salawas-lawasé; lan wong-wong kang nyembah kéwan iku lan reca gambaré, uga saben wong kang nampa tandhaning jenengé, ora duwe sesinggahan awan lan bengi. Ing kéné katemuning kasabarané para suci: ing kéné ana wong-wong kang netepi dhawuh-dhawuhé Allah lan pracayané marang Gusti Yésus.” Wahyu 14:9–12.

“Ramalan ing Daniel bab kaping sewelas wis meh ngancik kasampurnan kaleksanane. Kathah saking sajarah ingkang sampun kalampahan minangka kaleksananing ramalan punika badhe kaulang malih.” Manuscript Releases, nomer 13, 394.