Kitab Yoèl lan Pasamuwan Advent Dina Kapitu Laodikia - Nomer Limalas

Aku negesake manawa wigati kanggo mangerteni sesambungan antarane pralambang patang turun-temurun lan pekabaran udan pungkasan, supaya nduwèni pangarep-arep sing paling becik kanggo ngenali tegesing papat ayat pambuka saka Yoèl bab siji. Yoèl ngidungake kidung bab pakebonan anggur, nanging pada pambukané iku minangka gegandhèngan profetik saka prejanjian karo patang turun-temurun.

Wacana iki iku wejangane nabi kang kasembadan lumantar uripe Musa. Nalika kitab Yoel miwiti kidung bab pakebon anggur kanthi nyebut patang turun-temurun saka karusakan kang saya ndadra, iku nyelarasake kitab Yoel karo turun-temurun kaping papat lan pungkasan kang sipaté kenabian. Turun-temurun iku yaiku “bangsa kang kapilih” miturut Pétrus, kang wis katimbalan metu saka pepeteng mlebu ing “pepadhang-Né kang nggumunake.” Wong-wong iku dipadakake kanthi cetha karo pasangan turun-temurune, kang digambarake minangka turun-temurun ula beludhak. Turun-temurun kaping papat lan pungkasan iku digambarake déning Yokanan, kang dadi pralambang tumrap satus patang puluh papat ewu, kang “katimbalan, lan kapilih, lan setya.”

Kacemawis nalika 9/11, kapilih ing Panguwuh Tengah Wengi lan setya ing mangsa krisis angger-angger Minggu, kaya para wong Lewi biyèn setya ana ing pambrontakan anak sapi emasé Harun lan Yerobeam. Jiwa-jiwa kang dimurnèkaké kaya slaka ing Maleakhi telu iku para wong Lewi kang kapilih sajroning piwulang Panguwuh Tengah Wengi, awit panyegelan kalakon lumantar, lan kanthi, sawijining pambedhahan Roh Suci.

Ing artikel sadurungé kita wis nglairaké garis-garis saka sajarah Musa, kang déning Sister White diidentifikasi minangka alfa saka ramalan Kitab Suci, kang kanthi profetik kagandhèng karo Kristus minangka omega saka ramalan Kitab Suci. Musa iku watu pondhasi, lan Kristus iku watu puncak. Kekaroné padha dadi pralambang pamardikan saka dosa, kaya dene pamardikan saka Mesir lumantar Musa. Nanging kabèh pepanggihan saka panguwasané Gusti Allah kang kelakon lumantar tangané Musa, kalah adoh banget déning apa kang kelakon nalika Kristus netepaké prejanjian karo akèh wong sajroning satunggal minggu. Musa iku alfa lan Kristus iku omega, lan omega iku angka “22” lan alfa iku angka “1.”

Nalika ngrampungi bab Musa, kita manggihi yèn pangluwaran kang nyawiji ing saindhenging paseksèn kenabiané katetepaké ana ing sajroning banyu. Pangluwarané saka banyuning Kali Nil nalika lairé, nggambaraké Nuh ana ing pethi. Baptisan ing Segara Abang sajalur karo Nuh lan wong wolu kang ana ing sajroning pethi, kang banjur sajalur karo baptisané Yosua ing Kali Yarden, kang diwangsuli manèh déning Sang Kristus ing papan kang padha banget. Paseksèné Musa diwiwiti kanthi pangluwaran ana ing Kali Nil lan dipungkasi ana ing pinggiring Kali Yarden. Baptisané Sang Kristus iku pamulyané minangka jebadan kanggo mènèhi paseksèn sajroning telung taun satengah tumuju marang sedané, kang wis kawewakili ing wiwitan nalika baptisané. Nalika wunguné saka ing pati ana sawatara tetes, nganti tekan kacurahan kang kebak ing Pentakosta.

Prasetya prejanjian Allah marang umat manungsa diwiwiti karo Nuh, lan prasetyanipun prejanjian marang sawijining bangsa pinilih lumantar Abraham kasampurnakaké lumantar Musa. Musa sang alfa nglambangaké Yesus sang omega, sing bakal rawuh lan netepaké prejanjian karo “akeh wong,” ora mung karo sawijining bangsa pinilih. Minangka pralambang Kristus, miyosipun Musa cocog karo prejanjian sing kaparingaké marang Nuh, kanthi pélangi minangka tandha tumrap kabèh wong. Musa uga cocog karo prejanjian sing kaparingaké marang sawijining bangsa pinilih, kanthi tetak minangka tandha tumrap bangsa pinilih. Karya prejanjian Musa ana gegayutané karo “akeh wong,” dudu mung sawijining bangsa pinilih. Manawa ora mangkono, wong-wong mau mesthi ora bakal tansah kaganggu déning golongan campuran.

Ing satengahing sakabèhé warna-warna “toya kaslametan” kang kaèlèkaké sajroning saindhenging uripé Musa, baptisan ing Bethabara ing Kali Yordan nyambungaké wiwitaning sajarah prajanjian Israèl kuna ing Tanah Prajanjèn karo pungkasaning sajarahé, sajroning minggu nalika Kristus netepaké prajanjian karo akèh wong. Baptisané Kristus selaras karo baptisané Israèl kuna, lan loro sajarah mau padha ngandika bab wunguné Panjenengané nalika Panjenengané ngembusaké sawatara tetes udan, sadurungé udan deres kang lubèr ing Pentakosta sèket dina sawisé iku. Sakabèhing garis alfa lan omega ing prakara Musa tekan Kristus kagambaraké ana ing sajroning toya kaslametan.

Ing artikel-artikel sing ngrembug kitab Yoel, kita sampun “mbandhingaken ramalan-ramalan Prajanjian Lawas kaliyan sajarahing Prajanjian Anyar,” sarta ugi sajarahing Israel rohani modern. Manawi punika Prajanjian Lawas utawi Prajanjian Anyar utawi sajarahing telung malaékat ingkang kawiwitan ing taun 1798, sadaya garis punika kaanggé nggambaraken minangka “swaraning Kristus.” Paseksèn ingkang katulis wonten ing Kitab Suci lan Roh Ramalan punika swaraning Kristus, lan swaraning Kristus punika swaranipun Panjenenganipun ingkang dados Sabdanipun Gusti Allah.

“Swara” Sabda Allah iku pesenipun Allah kados dene kawejangan wonten ing Sabdanipun ingkang katulis. Pesenipun ing dinten-dinten wekasan punika inggih punika pesen udan pungkasan, ingkang nyakup udan wiwitan, lajeng katutulaken déning udan wiwitan lan udan pungkasan, miturut Yoèl.

Yokanan Sang Panerang Wahyu makili wong satus patang puluh papat ewu sing bali marang dalan-dalan kuna, amarga panjenenganipun mireng sawijining “swara” ing wingkingipun. “Swara” ing wingking iku yaiku swaraning Sang Kristus “wiwit jaman Adam” tumeka ing salajengipun.

Ayat punika mratandhani wontenipun pedhotan ing pasal kapisan, amargi ngantos dumugi ayat sadèrèngipun Yokanan taksih wonten ing pulo ingkang sinebat Patmos, nanging ing ayat kalih welas piyambakipun noleh, lan wiwit saking ngriku lajeng Yokanan wonten ing Padaleman Suci Swarga. Nalika piyambakipun noleh, piyambakipun nindakaken mekaten amargi ing ayat sedasa piyambakipun sampun mireng swara saking wingking.

Yohanes nggambarake wong-wong sing krungu swaraning Kristus ana ing mburiné. Panjenengané krungu pesen slomprèté Yeremia supaya bali marang dalan-dalan kuna, yaiku dalan-dalan sing ditampik déning wong duraka kanggo dilakoni, lan slomprèt pepéling kang padha ora gelem dirungokake. Yohanes ngrungokake, lan swara saka mburiné mau ngenalaké Sarirané piyambak minangka Alfa lan Omega—Panjenengané sing nglambangaké dalan anyar, bebarengan karo dalan lawas.

Ing ayat rolas, Yohanes noleh lan ndeleng sawijining wahyu bab Kristus, kang déning Sister White disalarasaké karo wahyu bab Kristus kang dipun tampi déning Daniel, yaiku wahyu kang ugi dipun tampi déning Yesaya, Yeremia, Yehezkiel, lan Paulus.

Wahyu sing kita pirsani iki nyakup katrangan bab swaraning Kristus. Nalika Yohanes noleh lan krungu swaraning Kristus, swarané iku kaya gemuruhing “banyu akèh.” Nalika swaraning Kristus ngandika bab prejanjiané karo manungsa utawa karo sawijining umat pilihan, swara iku digandhèngaké karo banyu akèh. Pesen ing Daniel pitu nganti sanga kabukak segelé ing taun 1798, lan banjur, ing taun 1989, pesen ing Daniel sepuluh nganti rolas kabukak segelé. Taun 1798 digandhèngaké karo swaraning Kali Ulai, lan taun 1989 iku swaraning Kali Hiddekel.

Kali Yardèn iku pranala antarané sajarah prajanjian alfa lan sajarah prajanjian omega saka Israèl kuna. Tembung Yardèn tegesé ‘sing tumurun’ lan nggambaraké Kristus minangka ‘Panurun Agung.’

Kali Yordan nggambarake Kristus minangka “Panurun Agung,” lan Yordan iku pranala antarane sejarah alfa lan omega umat pilihaning Allah, kang kaparingan kebon anggur supaya diopeni. Banyu kaslametané Musa nggambarake swarané Kristus, kang bisa kauningan manawa ana jiwa gelem mung mbalek, supaya krungu “swara ing wingkingé wong-wong mau,” lan swara kang banjur bakal padha rungokaké iku—swara banyu akèh. Wiwit saka banjire Nuh tekan karusakané Yerusalem ing taun 70 M, banyu kaslametan katetepaké minangka tandha-tandha dalan kanggo umat prajanjiané Allah. Tandha-tandha dalan iku nggambarake sejarah batin umat pungkasaning prajanjiané Allah, yaiku wong satus patang puluh papat èwu. Banyu kang nyukupi Kali Yordan asalé saka embun lan salju kang nglumpuk ana ing pagunungan Hermon, kang dadi hulu Kali Yordan.

Banyu-banyu iku uga ngasilaké guwa Pan, sawijining blumbang jero, sing mapan ana ing sajroning guwa ing Panium miturut Daniel 11:13–15, lan ing Kaisaréa Filipi ing jamané Pétrus. Hulu-hulu Kali Yordan uga ngasilaké blumbang satanis saka guwa Pan. Swaraning banyu akèh nuduhaké yèn pasulayan gedhé antarane Kristus lan Iblis asalé saka pucuk-pucuk gunung kang dhuwur ing pagunungan Hermon.

Jeneng “Hermon” ateges “suci, kasucekake, kasrahake, utawa kapisahake,” lan dadi pralambanging Swarga, sumbering sakabehing banyu lan wiwitaning kontroversi gedhe kaya kang kawejwakake dening “gapura neraka,” yaiku sebutan kang dipasang déning Gusti Yesus marang groto Pan nalika Panjenengane ana ing Kaisarea Filipi. Ing kahanan iku Simon Barjona diganti dadi Petrus. Simon ateges ‘wong kang ngrungokake,’ lan Barjona ateges ‘putraning manuk dara.’ Simon dadi pralambang jiwa kang ngrungokake piwulang bab baptisané Yesus, kang diwakili déning Roh Suci awujud manuk dara. Kaya dene wong kang ngrungokake piwulang bab baptisané Kristus iku diganti ana ing Petrus, kang makili 144.000. Petrus dimeteraèkaké nalika ana ing Panium, yaiku ayat telulas nganti limalas saka Daniel sewelas.

Saka banyuné Hermon, kali Yordan, sawijining pralambang Kristus—Panjenengané, Sang Kang Turun Agung, ngrampungaké lelampahané ana ing Segara Mati. Saka Swarga, papan embuning urip asalé, Kristus tumedhak nganti tekan pati ing kayu salib, kang dipralambangaké déning Segara Mati. Pasisir Segara Mati iku lumahing tanah kabuka kang paling jero ing bumi. Kali Yordan kang tumedhak iku tumedhak nganti tekan tataran banyu kang paling endhek ing bumi, kaya déné Kristus tumedhak nganti tekan pati ing kayu salib. Saka banyuning urip nganti banyuning pati, Kali Yordan nglambangaké tumedhaké Kristus saka swarga menyang kayu salib.

Tema-tema wigati saka wangsit Alkitab kagandhèng karo banyu, lan wangsit Alkitab iku swarané Kristus, yaiku swara saka akèh banyu. Sundel Babil linggih ana ing sadhuwuring akèh banyu, lan banyu-banyu Éfrat padha dikeringaké supaya nyawisaké dalan tumrap para ratu saka wetan, lan para sudagar lan para ratu padha ngadeg saka kadohan lan padha nangisi, awit kapal-kapal Tarsis padha dirusak ana ing satengahing segara, lan prejanjian pati sing ditampani déning para wong mendem saka Éfraim nalika padha ndhelikaké awaké ana ing sangisoré goroh, dibatalaké déning banjir gedhé saka undhang-undhang Minggu kepausan.

Nalika Sister White nyebut “kali-kali gedhé ing Sinear,” panjenengané lagi ngrujuk marang Kali Tigris lan Efrat. Banyu-banyu iku bisa dilacak bali menyang Taman Eden, ing kono banyu-banyu mau dadi kali katelu lan kaping pat saka sing metu saka Eden.

Hiddekel iku Tigris, lan mesthi bae, Efrat iku Efrat, sanadyan para sejarawan lan teolog modern padha ora sarujuk. Wong-wong mau negesake manawa Ulai iku dudu kali gedhé, nanging mung saluran banyu gawéan manungsa ing Persia, dudu ing Sinear. Panguwasa manungsa sing padha iku uga netepake manawa mung ana loro kali kang pinunjul sing gegandhengan karo Sinear, yaiku Tigris lan Efrat, lan nabi wadon iku nyariosake manawa Ulai lan Hiddekel iku “kali-kali gedhé ing Sinear.”

Pangandikanipun nabi wédok bab pekabaran banyu nentang para ahli modhèrn, kados dene para ahli jaman kuna—ingkang nentang pekabaran banyunipun Nuh. Kita kaparingan pawartos bilih kalih wahyu ingkang dipunlambangaken déning kalih kali punika saweg lumampah tumuju kasampurnaning panggenapan, lan mila, sadaya ingkang dipunlambangaken wonten ing salebeting kalih wahyu punika ingkang kaparingaken déning “kalih bengawan ageng Sinear,” badhé enggal kalampahan. Pekabaran ingkang gegandhèngan kaliyan kali-kali punika inggih punika swaranipun Kristus, awit swaranipun kados swaraning toya kathah. Tigris lan Efrat nggambaraken sawijining tema kenabian ingkang wigati sanget, lan paseksènipun gegandhèngan kaliyan prejanjian ingkang dipunaturaken déning Musa alfa, yaiku prejanjian ingkang sami ingkang dipunteguhaken déning Kristus omega.

Ing ramalan, Tigris nggambarake Asyur lan Efrat yaiku Babil. Ing gegayutan iki, loro mau iku rong kakuwasan sing digambarake kaya singa déning Yeremia, kang bakal nggawa dhisik karajan lor lan sawisé iku karajan kidul menyang panangkaran.

Asyur lan Babil loro-loroné padha dadi mungsuh saka lor tumrap saben karajan Israèl, mula kaloroné iku minangka pralambang ratu palsu saka lor—yaiku kakuwatan kapapaan. Ing pokoké, tradhisi pulitik lan agami kang padha iku dilakokaké déning loro kakuwatan sing muncul saka latar kabudayan sing padha, nanging struktur pulitik Asyur luwih nekanaké tata nagara, déné Babil luwih nekanaké tata pasamuwan, sanajan padha banget. Roma kapir lan Roma kapapaan ing tataran tartamtu iku padha, nanging Roma kapir nggambaraké tata nagara, déné Roma kapapaan nggambaraké tata pasamuwan. Asyur, sajroning sesambungan kenabian karo Babil, minangka sawijining karajan tata nagara, banjur diterusaké déning Babil minangka kakuwatan kang padha nanging nekanaké tata pasamuwan. Asyur nggambaraké Roma kapir lan Babil nggambaraké Roma kapapaan. Kabeh papat kakuwatan iki ngidak-idak pasucèn lan bala kagungané Allah. Asyur digandhèngaké karo Tigris lan Babil karo Éfrat. Iki cocog karo pangeringané Éfrat ing kitab Wahyu, kanggo nyawisaké dalan tumrap para ratu saka wétan, kaya kang dipralambangaké déning pakaryané Koresh nalika ngalihaké Éfrat kanggo ngrubuhaké Babil. Babil iku Éfrat; Asyur iku Tigris.

Raja sisih lor sajroning pamedhar wangsit nelukaké donya nalika krisis angger-angger dina Minggu lan sawisé iku banjur tumiba, nanging panaklukan iku asring dipralambangaké minangka banjir gedhé sing nyirnakaké. Crita bab raja sisih lor, kaya kang dipralambangaké déning Asyur lan Babilon, dilambangaké déning kali-kali, awit crita iku dicritakaké déning swaraning banyu akèh.

Tanah ing antarané kali loro kasebut diarani Mesopotamia, kang tegesé “tanah ing antarané kali loro.” Kali loro iku nggambaraké kakuwatan saka sisih lor kang dienggo déning Allah kanggo ngukum umaté kang murtad kanthi nyebarake wong-wong mau menyang pangawulan. Salah siji saka anak kali swaraning banyu akèh kapanggih ana ing jeneng “Padanaram,” kang mung katandhesaké ping sepuluh ing Kitab Suci. Sebutan kapisané ana gegayutané karo prejanjian, amarga iku nandhani oyod getihé Ribkah, garwané Ishak. Ayat iku kandha:

Pungkasaning patang puluh taun wis katuduhaké ing sajroning telung paseksi Musa minangka nuntun marang Kadesh, 1863 lan angger-angger dina Minggu. Palakrama Ishak iku sawijining palakrama prajanjian kang nggambaraké palakramaning Kristus karo satus patang puluh papat ewu nalika angger-angger dina Minggu, yaiku 1863, yaiku Kadesh, yaiku pungkasaning sajarah prajanjian patang puluh taun. Ribka iku putriné wong Siria lan saduluré Laban wong Siria, (kang ing generasi sabanjuré saka sajarah prajanjian, nglanggar sawijining prajanjian karo Yakub, putrané Ishak.)

Betuel tegesé “omahing karusakan utawa sing ngrusak,” mula Ribkah iku putriné “omahé sing ngrusak.” Siria tegesé dataran luhur lan plato, lan Padanaram tegesé Mesopotamia, utawa tanah ing antarané. Ribkah asalé saka garis getih wong Siria sing teka saka Mesopotamia, tanah dhuwur ing antarané “Tigrisé Asyur” lan “Éfraté Babel,” kang makili singa-singa sing dipigunakaké déning Pangéran kanggo mbuyaraké wedhus-wedhus-Nya sing murtad. Omahé para perusak digandhèngaké karo omahé Allah sajroning palakramané Iskak lan Ribkah. Dudu sawijining kacilakan manawa ing panyebutan pisanan babagan Padanaram, loro kali iki, sing makili ratu lor profètis kang digambaraké minangka banjir sing lubèr, pisanan kasebut ing Purwaning Dumadi 25:20.

Sesambungan antarané omah karusakan lan umat prajanjiané Allah terus lumangsung nalika Yakub mlayu saka Esau, lan tekan ing panggonan pakliké, Laban, lan ana ing kono ngladèni rong mangsa 2520 dina supaya ngamanaké palakrama prajanjian sabanjuré. Salah siji palakrama pungkasané kawujud ing buyaring karajan lor, yaiku Israèl, lan palakrama sijiné pungkasané kawujud ing buyaring karajan kidul. Nalika mangsa buyaring saka loro karajan mau kanthi saben-saben rampung ing taun 1798 lan 1844, palakrama sing diupayakaké Yakub lumantar rong mangsa 2520 iku kasampurnakaké, nalika pangantèn lanang rawuh ing palakrama mau ing tanggal 22 Oktober 1844.

Mula apa Kristus banjur nggarwa Lea, kang tegesé “kesel lan kesel banget,” utawa apa Panjenengané nggarwa Rahel, kang tegesé “wong lelungan kang becik?” Lea lan Rahel nggambarake rong golongan prawan kang padha lelungan, siji prawan kang “dadi kesel” lan siji prawan kang “lelungan kanthi becik” ana ing dalan kanggo omah-omah karo Yakub ing tanggal 22 Oktober 1844.

Ing taun 1844, gerakan Millerite Filadelfia mlebet ing pawiwahan. Pawiwahan tanggal 22 Oktober 1844 misahaké rong golongan para panyembah sing dipralambangaké déning Rakhel lan Lea. Rakhel nggambaraké sawijining golongan sing wis kasil lumaku ing dalan tumuju marang pawiwahan tanggal 22 Oktober 1844, nanging golongané Lea dadi kesel lan kendho. Sawisé iku wong-wong mau banjur kapisah, lan prosès pangujian malaékat katelu wiwit lumaku, pas ing papan panggonan prosès pangujian Sora Pating Sliring wengi teka ing pungkasané.

Pawiwahan punika sampun katindakaken, lan salajengipun badhé kasampurnakaken sarta dipun uji. Pawiwahan punika kasampurnakaken ing taun 1846, lan proses pangujian malaékat ingkang kaping tiga wiwit. Ing taun 1849 lan 1850, Gusti nglebetaken asta-Nipun kaping kalih kanggé nglumpukaken para umaté ingkang dados sisihan-Nipun. Méja Habakuk ingkang kaping kalih lajeng dipun papanaken ing sajarah, kados dene dipun pralambangakaken déning set kaping kalih saking Pepakon-Pepakon. Sasampunipun Musa mecah set ingkang kapisan, set méja ingkang kaping kalih lajeng dipun aturaken. Bagan 1850 nggantos bagan 1843, lan ing taun 1850, pangujian tumrap Israèl kuna minangka pengantèn prajanjian énggal kagunganipun Allah terus lumampah nuju Kadesh lan 1863.

Ing taun 1856, banyu liyane saka kaloro kali iku mili lumantar pena Hiram Edson. Pepadhang ngenani “pitung kaping” kang lumantar pena Edson, yaiku pepadhang kang dilambangaké déning kaloro kali kang miwiti paseksèning ramalané ana ing Taman Éden. Taman Éden iku sawijining pralambang pambrontaké manungsa marang angger-anggeré Allah, lan ana ing kono banyuné kali Ulai lan Hiddekel miwiti lelampahané. Kaloro kali mau mlaku ngliwati sajarah prajanjian, awit Taman iku, lambang pambrontakan, uga dadi papan ing ngendi cempé disembelèh kanggo nyedhiyakké sandhangan minangka gantiné godhong ara kang ana ing Adam lan Hawa. Sajarah prajanjian diwiwiti déning prajanjianing urip antarané Adam lan Allah. Prajanjian iku, kang dilambangaké déning wit panguripan, nuntun marang prajanjian kang kaingkari déning Adam lan Hawa, kang miwiti sawijining prajanjian urip kang anyar, nalika Sang Cempé kang disembelèh wiwit dhasaring jagad maringi sandhangan marang pasangan kang wuda lan kesasar iku. Kaloro kali kang mili saka Taman iku pungkasane dadi pralambang kakuwatan-kakuwatan kang dienggo Allah minangka teken panggulawenthahing Panjenengané.

Kaloro bengawan mau mili metu saka Eden tumuju marang trahé Ribkah lan bebrayan prasetyané karo Ishak, banjur terus marang Yakub, ing ngendi banyuné kaloro bengawan mau digambarake minangka rong mangsa pitu wektu sing béda. Sabanjuré, kaloro bengawan sing padha mau mili lumantar enem pasal pungkasaning Daniel, ing ngendi saben bengawan diwakili déning telung pasal. Siji bengawan nglambangaké mundhaké kawruh sing wis kabukak segelé ing pasal pitu, wolu, lan sanga, lan bengawan sijiné nglambangaké mundhaké kawruh sing wis kabukak segelé ing pasal sepuluh, sewelas, lan rolas.

Bab pitu, wolu, lan sanga katuduhaké minangka wahyu bab Ulai, lan Kristus digambaraké kanthi cara kang sarupa ana ing bab sepuluh, sewelas, lan rolas. Ing loro-loroné wahyu kali iku, kang kaudharaké ing telung bab, Kristus digambaraké jumeneng ing sadhuwuring banyu.

Sesanti bab Kristus ing pasal sepuluh iku padha karo sesanti sing dideleng Yohanes ing Wahyu pasal siji, lan ing sesanti Daniel ing pasal wolu, Palmoni ana ing sadhuwure banyu, kaya dene Panjenengane ana ing pasal rolas, nalika Panjenengane ngagem mori alus.

Ing wahyu Hiddekel bab sepuluh, Kristus ana ing sadhuwuring banyu lan ngagem mori alus, lan ing wahyu Ulai Panjenengane uga ana ing sadhuwuring banyu. Wahyu ing Wahyu pasal siji selaras karo wahyu kang katuduhake ing wahyu Ulai lan Hiddekel, ing ngendi Sister White negesi manawa Panjenengane iku “ora liya pribadi kajaba Putraning Allah.” Nalika dheweke negesi malaekat ing Wahyu pasal sepuluh, dheweke mratelakake manawa malaekat iku “ora liya pribadi kajaba Yesus Kristus.” Malaekat ing Wahyu pasal sepuluh ngangkat asta-Nya marang langit lan supaos demi Panjenengane kang gesang salawas-lawase, kagandhèng karo wahyu Kristus ing bab rolas kang ngangkat loro-lorone asta-Nya marang langit lan supaos demi Panjenengane kang gesang salawas-lawase. Ing Wahyu pasal sepuluh Panjenengane ana ing sadhuwuring banyu lan uga ing dharatan.

Apa kang ana “ing antaraning pinggir-pinggir” sawijining kali iku banyu, lan Daniel krungu “swaraning manungsa ing antaraning pinggir-pinggir,” mula swara iku asalé saka wong kang ana ing sadhuwuring banyu, lan swara iku kaya swaraning banyu-banyuning kali Ulai.

Kali-kali gedhé ing Sinar, kaya déné dipratélakaké déning Sister White, kaloroné gegandhèngan karo sawijining wahyu ing ngendi Kristus ana ing sadhuwuring banyu lan ngandika, awit swarané kados swaraning banyu akèh. Ing kaloro wahyu mau pitakon “suwéné pira” diajokaké. Kaloro kali iku uga kagambaraké ing ‘pitakon lan wangsulan’ ing Daniel bab wolu, kang dadi pilar tengah lan dhasar Adventisme. Ing kana, kaloro kali mau dadi pralambang saka “pitu mangsa” panyebaran lan pangidak-idakan tumrap papan suci lan pasukané. Kaloro kali mau netepi kalungguhané minangka teken paukumaning Allah, banjur salajengipun mili mlebu ing sajarah Millerit saka malaékat kapisan, ing ngendi William Miller nemokaké permata kenabiané kang kapisan, yaiku garis “pitu mangsa” ing Imamat rong puluh enem. Kaloro kali mau nglambangaké loro panyebaran sajroning 2520 taun, kang katindakaké déning loro singa Asyur lan Babel, kang dilambangaké déning Tigris lan Éfrat, lan mesthi uga déning Léa lan Rakhel, ponakané Ribka, kang palakrama prajanjiané dumadi nalika Iskak yuswa patang puluh taun, kaya kacathet ing Purwaning Dumadi 2520.

Miller namung nyajèkaké pepencaran “pitu mangsa” tumrap karajan kidul Yehuda, kang kawujud bareng karo wangsit 2300 taun ing taun 1844. Ing taun 1856, “anggur anyar” saka “pitu mangsa” ngenali pepencaran kang padha tumrap karajan lor, kang pungkasané ing taun 1798. Minangka panemon wangsit pisanan déning William Miller, banyuné kali Efrat rawuh minangka piwulang alfa ing sajarahé malaékat kapisan. Banyuné kali Ulai rawuh bebarengan karo malaékat katelu. Panemon alfa saka Miller yaiku pitu mangsa kang dilambangaké déning kali Ulai, lan panemon omega saka Hiram Edson yaiku pitu mangsa kang dilambangaké déning kali Hidékel.

Angka 2520 nggambarake dawane sawijining mangsa wektu sing padha tumrap saben karajan, nanging wiwitan lan pungkasané pisah patang puluh nem taun. Taun 1798 nandhani wektu pungkasan lan tekane malaékat kapisan saka Wahyu patbelas. Taun 1798 iku minangka kasampurnaning 2520 taun panyebaran sing ditibakaké marang karajan lor déning singa Asyur. Taun 1844 iku minangka kasampurnaning “pitu mangsa” sing ditibakaké marang karajan kidul lan diwakili déning singa Babil. Kaloro kali iku dadi wates pambuka lan panutup tumrap sajarah pekabaran malaékat kapisan lan kapindho, sing dipungkasi kanthi tekane malaékat katelu ing tanggal 22 Oktober 1844, nalika slompret kapitu lan uga slompret yobel padha diunekaké ing Dina Pangruwating Dosa antitipikal.

Kumandhanging kalasangka kapitu iku pralambang pakaryané Kristus sajroning nyawijèkaké Kadéwané karo kamanungsan, lan dilambangaké déning 2300 taun ing wahyu Kali Ulai; déné kumandhanging kalasangka yobel iku pralambang prajanjianing tanah kang wis dilanggar lan ditibakaké marang umaté Allah, yaiku apa kang déning Daniel sinebut ipat lan sumpahé Musa, lan apa kang déning Musa sinebut “pasulayané prajanjiané Allah.”

“ipat-ipat” lan “sumpah” kang katulis “ing angger-anggeré Musa” iku yaiku “ping pitu” ing Imamat rong puluh enem. Tembung kang diterjemahaké dadi “sumpah” iku padha karo tembung Ibrani sing ana ing kitab Imamat diterjemahaké dadi “ping pitu.” Ipat-ipat iku, amarga nerak sumpahing prejanjian ing pasal rong puluh lima, diterangaké ing pasal rong puluh enem, ing kono Musa negesaké ipat-ipat iku minangka “pasulayaning prejanjian.”

Pangéran ndhatengaké pedhangé singa Asyur marang karajan sisih lor kanggo “ngukum” wong-wong mau kanthi masrahaké wong-wong mau menyang “tanganing mungsuh,” ing taun 723 SM. Patang puluh enem taun sawisé iku, ing taun 677 SM, karajan sisih kidul ngrasakaké ipat-ipaté Musa. Ipat-ipaté Musa iku pasulayaning prajanjian. Sajroning patang puluh enem taun, singa-singa Mesopotamia dipigunakaké déning Allah kanggo nyingkiraké lan ngidak-idak bala mau. Ing pungkasaning mangsa patang puluh enem taun iku, Nebukadnésar ngrusak papan suci. Bala ing pitakoné Daniel ing ayat telulas saka Daniel wolu diprabudak déning mungsuh-mungsuhé sajroning mangsa patang puluh enem taun, kang pungkasané ngremukaké papan suci, yaiku prakara liyané sing uga arep diidak-idak ing ayat telulas. Nalika kali-kali mau tekan taun 1798 lan 1844 saben-sabené, sawijining bala wis kaklumpukaké dadi sawijining bait, awit bala iku sawijining badan, lan badan iku sawijining bait. Ing pungkasaning mangsa iku, bait sing diadegaké sajroning patang puluh enem taun iku kudu manunggal karo bait swarga ing palakramaing Kaallahan karo kamanungsan. Palakrama iku antarané rong bait, lan apa sing wis dipasangkaké déning Allah ora kena kapisah.

Banyu Tigris tumeka ing taun 1798 lan banyu Éfrat tumeka ing taun 1844. Sadurungé rawuhipun malaékat katelu, malaékat kapindho rawuh, lan sawisé iku ing patemon kémah ing Exeter, New Hampshire, tanggal 12–17 Agustus 1844, piwucal Bab Pangrengkuh Wengi Tengah diwutahaké. Exeter tegesipun “bèntèng banyu,” lan ing patemon kémah punika, wonten patemon palsu ingkang katindakaké wonten ing kémah sanès, ingkang dipunadegaké déning satunggaling golongan saking Watertown, Massachusetts. Banyu-banyu ingkang asalipun saking Éden, miturut Sister White, badhé kasebar kados “gelombang pasang” ing saindhenging pesisir wétan Amérika Sarékat. Lindhu ingkang nuwuhaké gelombang pasang punika kadadosan wonten ing Taman Éden nalika Iblis nelukaké umat manungsa, njalari gègèr seismik ing Éden ingkang ombakipun tumeka dumugi Pangrengkuh Wengi Tengah ing sajarah kaum Millerit. Gelombang pasang punika mbanjiri Pangrengkuh Wengi Tengah ing sajarahé satus patang puluh papat ewu, lan gelombang ingkang kawiwitan saking lindhu dosa Adam tumeka dumugi lindhuing angger-angger Minggu ing Wahyu bab sewelas.

Swarané Kristus iku swarané banyu akèh, lan banyu-banyu kang kasawijèkaké iku mbentuk pesen udan pungkasan. Yesaya lan putrané, Shearjashub, padha ngadeg ana ing ayat telu bab pitu ing blumbang saka saluran ndhuwur, ngaturaké pesen udan pungkasan ing wektu pamasangan segel tumrap satus patang puluh papat èwu. Ing kono pangandikané Yesaya tumrap raja Ahaz kang bodho lan duraka yaiku yèn Pangéran bakal ngutus marang Ahaz banyuné Asyur, yaiku raja Sanherib, lan banyuné bakal munggah tekan gulu.

Ahaz nampik banyu kang “dipunutus” déning Pangéran, mulané Pangéran “ngutus” banyu Asyur marang Ahaz. Ahaz “bungah” ana ing pasrawungané “Rezin lan putrané Remalya.” Ahaz “bungah” ana ing pawartos udan pungkasan palsu kang dipralambangaké déning Rezin lan putrané Remalya.

Rezin lan putrané Remalya, yaiku Pekah, rajaing karajan sisih lor, nggambaraké sawijining tironé Yesaya lan putrané. Raja Ahaz kang bodho lan ala “sukacita” ana ing pakempalan sekuthon kang diwakili déning sepuluh taler Israèl sisih lor lan Siria, minangka pralambang sesambungan greja lan nagara kang tanpa hak miturut angger-angger dina Minggu. Ahaz padha bungah, awit wirang lan kabungahan iku loro émosi kang saling kosok-balen kang dipigunakaké déning inspirasi kanggo ngandika marang wong-wong kang diwakili ana ing pasulayan bab udan pungkasan. Nalika Yeremia mangan kitab cilik iku, bab iku dadi kabungahan lan sukacitane atiné, lan Yoèl mratélakaké marang kita yèn umaté Allah ora bakal tau kawirangan. Ahaz, minangka wong Laodikia, iku wuta, mula dhèwèké padha bungah ana ing piwulang banyu palsu lan nolak piwulang banyu sejati saka Yesaya. Panjenengané kuduné rumangsa wirang merga ngandel marang piwulang udan pungkasan palsu kang diwakili déning banjir saka raja sisih lor, nanging dhèwèké wis nampik piwulang Siloah.

Pesen Shiloah ing Yesaya wolung iku yaiku pesen udan pungkasan. Blumbang Shiloah ing Prajanjian Anyar diidentifikasi minangka blumbang Siloam. Ing basa Ibrani utawa Yunani, tegesé “kang diutus.” Iku prelu tumrap Sang Kristus supaya Panjenengané lunga, supaya Panjenengané bisa “ngutus” Roh Suci. Yesaya lan Ahaz ana ing blumbang Shiloah, lan pacoban iku gumantung marang apa bakal nduwèni pracaya marang blumbang Shiloah kaya kang kaawakaké déning Yesaya lan anaké, utawa pracaya marang Rezin lan putrané Remalya? Ahaz lagi milih ing antarané rong banyu, banyuné Shiloah utawa banyuné Raja Asyur. Ahaz bungah marang pasakuthon lan pesen kang diwakili déning Rezin lan putrané Remalya, lan mulané dhèwèké nampa banjir karusakan, dudu banyu kang mili alus ing wektu pangadilane. Pangadilane iku nglambangaké undhang-undhang Minggu nalika raja saka lor nglimputi kabèh donya kaya banjir. Iku kelakon wiwit saka undhang-undhang Minggu terus, nalika banjir Sesambat Tengah Wengi uga lagi nyapu donya.

Ahaz bungah ana ing prajanjian antarané sapuluh taler lor lan Siria, lan mula bungah uga marang piwulang kang nggabungaké gréja lan nagara, kaya kang kaawakaké déning saben prajanjian kang ora sah kang kapanggih ana ing Pangandikané Allah. Yesaya nggambaraké sawijining wong Filadelfia, déné Ahaz nggambaraké sawijining wong Laodikia. Kristus nyambungaké paseksiné Yesaya karo paseksiné Panjenengané piyambak nalika Panjenengané marasaké wong wuta, sawijining wong Laodikia, ana ing blumbang Siloam.

Wong wuta mau, bebarengan karo Sang Prabu Ahaz kang bodho lan duraka, diuji apa dheweke bakal nglebokake kapercayané marang blumbang Siloam utawa marang banjir Asyur. Wong wuta mau mangerti yèn dheweke iku wuta, nanging Ahaz iku sugih, kebak bandha, lan ora ngrasa butuh apa-apa. Ahaz iku prawan bodho ana ing blumbang udan pungkasan, dene wong wuta mau prawan wicaksana. Banyu-banyu kang Kautus saka, utawa banyu-banyu kang kautus saka Asyur, iku dadi ujian.

Blumbang iku papan panglumpuke banyu, lan miturut pralambang kenabian blumbang iku papan panglumpuke manéka kali cilik, kali gedhé, ilèn-ilèn banyu, segara, samodra, tlaga, udan, lan embun saka kabèh “banyu” kang nggambarake swarané Kristus. Blumbang udan pungkasan kabentuk déning banyu kang mili saka blumbang ing dhuwur. Blumbang iku nggambarake piwucal bab udan pungkasan ana ing konteksing sawijining ujian. Ahaz nampik banyu kang mili alon-alon, nanging wong wuta iku manut marang piwucal kang ana gandhengané karo blumbang mau. Gusti Yesus mundhut sawatara saka kaallahané, kang dipralambangaké minangka “ilir,” lan nggabungaké karo lempung, kang nggambarake panggabungan kaallahan lan kamanungsan kang ditindakaké déning Kristus ana ing Papan Mahasuci.

Kristus ngidoni lemah lan nyampur ilaté kanggo gawé lempung. Panjenengané migunakaké pesen bab panyawijiné Kaallahan lan kamanungsan kanggo nglèlèti mripaté wong wuta iku. Pesen kang dilambangaké déning panyawijiné Kaallahan lan kamanungsan iku yaiku pesen taun 1888, lan pesen iku katetepaké kanggo ngowahi manungsa saka kaanan Laodikia menyang kaanan Filadelfia. Nanging pesen iku mbutuhaké partisipasi manungsa. Wong-wong mau kudu lunga menyang blumbang, banjur wisuh.

Kabeh wong wis padha dosa lan ora nggayuh kamulyaning Allah, nanging Gusti Yesus ngandika manawa wong wuta mau lan wong tuwané ora dosa. Gusti Yesus lagi nyingkirake pitakonan bab sapa sing kudu disalahake saka kahanan wong wuta mau, lan netepake dheweke minangka wong sing diunggahake supaya ngluhurake Pangéran; lan manungsa profetik ing ramalan Kitab Suci sing diunggahake kanggo maksud supaya “pakaryaning Allah kawedhar” iku yaiku panji, kang kasusun saka para priya lan para wanita sing wis ngalami transisi saka Laodikia menyang Filadelfia. Panji iku papan ing ngendi pakaryaning Allah kawedhar, awit pakaryan Panjenengané yaiku nyawijèkaké Kaallahan karo kamanungsan (kaya sing dilambangaké déning lepa saka lemah), lan tétenger kamenangan saka pakaryan mau yaiku wong-wong sing ora mung krungu piweling Laodikia, nanging uga wong-wong sing ngetutaké piwulang tumindak sing ana ing piweling mau. Piwejangan tumindak kanggo wong wuta mau yaiku lunga lan wisuh. Sawisé dheweke bisa ndeleng, dheweke ora perlu nyoba ngluhuraké Allah, amarga kahanan-kahanan ing saubengé ndadèkaké iku kelakon.

Iki diwiwiti kanthi rawuhipun Kristus, banjur katut pakaryanipun Kristus. Pakaryan pungkasanipun Kristus ing papan suci Swarga gegayutan kaliyan manungsa yaiku ngowahi satunggal manungsa saking lembah balung-balung garing kang mati, utawa saking kahanan mati ing dalan-dalan, utawa saking kahanan wuta kados kalong. Pakaryan pungkasanipun yaiku nitahakaken malih umatipun dados miturut gambaripun, lan punika temenan pakaryan ingkang Panjenenganipun tindakaken nalika Panjenenganipun nitahakaken Adam saking lebuing bumi, lajeng ngembusaken napas gesang dhateng ing panjenenganipun. Pakaryan pungkasan punika pakaryan kapisan, awit Panjenenganipun rumiyin damel lempung, lajeng njebadi lempung punika kanthi gesanging Rohipun. Tumrap Adam, Roh punika napasipun; tumrap tiyang wuta, punika toya. Tumrap lembah balung-balung matiipun Yehezkiel, punika pesen pangempalan ingkang nitahakaken badan. Banjur satunggaling pesen bab patang angin dipunembusaken dhateng badan punika, lajeng badan punika ngadeg dados wadya bala ingkang gagah prakosa.

Nalika wong wuta iku isih wuta, Gusti Yesus weruh marang panjenengané lan banjur nyedhaki panjenengané. Panjenengané nyedhaki wong wuta iku ing sajroning konteks sawijining pitakonan kang diajokake déning para murid-Nya, saéngga maringi kalodhangan marang Panjenengané kanggo netepaké latar profetik kang trep tumrap pepindhan iku. “Pakaryaning Allah” iku sawijining pralambang profetik ing akèh manéka garis paseksi ing Kitab Suci. Saben peranganing “pakaryaning Allah” ing Kitab Suci kawujudaké ing mangsa udan pungkasan. Gusti Yesus lagi netepaké konteks carita iku miturut piguraning pekabaran pungkasan, kaya kang dipralambangaké déning Élia ana ing ayat-ayat pungkasan kitab Malakhi.

Para wong tuwa lan bocah wuta iku ora kaukum minangka wong dosa, awit iki wektune pakaryan-pakaryan Allah kang nggumunaké, lan ing wektu iku atiné para wong tuwa lan atiné anak-anak bakal dibalèkaké supaya ndeleng prakara kang ana ing ngarepé. Prakara iku yaiku—apa wong Laodikia kang wuta wis diowahi dadi wong Filadelfia kang kaurapi. Iku prakara kang ngadhepi para wong tuwa lan bocah iku ing mangsa udan pungkasan, amarga iku uga mangsa pangadilan. Lan mangsa pangadilan iku kaleksanan sajrone turun-temurun kaping katelu lan kaping papat miturut ramalan prajanjian Abraham. Wong wuta iku turun-temurun pungkasan lan kaping papat, déné wong tuwané iku kaping katelu. Ing mangsa iku, pawarta Élia ndadèkaké kulawarga-kulawarga mlebu ing kaanan ing ngendi wong-wong mau kapaksa nampa utawa nampik pawarta bab blumbang Siloam. Raja Ahas kang bodho lan ala nampik pawarta saka blumbang iku, nanging wong wuta mau nampani. Pawarta Élia ing Malakhi katetepaké ana ing konteks ipat-ipat sadurungé dina Pangéran kang gedhé lan nggegirisi.

Nalika Gusti Yesus nata kaanan sing kita rembag iki, Panjenengane nglebokaké ing ringkesan bab ancasé mukjijat iku yèn Panjenengane kudu makarya nalika semana, awit bakal ana wektu nalika ora ana wong kang bisa makarya. Pakaryan kang Panjenengane maksudaké kalakon ana ing wayah awan, lan pungkasaning pakaryan iku dipralambangaké minangka wengi. Pangandikané iku nuduh marang panutupaning mangsa pangadilan.

Nalika Panjenengané ngrampungaké pakaryan paukuman-É, Panjenengané nyopot sandhangan imam-É lan ngagem sandhangan piwales. Nalika Panjenengané ngrampungaké pakaryan misahaké wong kang kasasar saka wong kang kaslametaké, pakaryan kaslametan rampung. Mangsa sih-rahmat katutup, lan saiki wus dadi wengi nalika ora ana wong kang bisa nyambut gawé. Pesen Kristus iku ora mung pesen Laodikia marang wong wuta, nanging uga pesen Éliah kang dipasang ana ing sajroning konteks cedhaké panutupaning mangsa sih-rahmat, yaiku panggugah suci saka Kristus kanggo makarya tumrap nylametaké jiwa-jiwa.

Wiwitané Kristus nyedhaki wong wuta iku, banjur nyawisaké lan nglebokaké salep mau, banjur maringi pituduh tumrap sawijining pakaryan sing kudu ditindakaké déning wong wuta mau dhéwé, lan kang padha wigatiné yaiku yèn nalika dhèwèké miwiti nindakake pakaryan iku, paningalé kapulihaké. Sawisé dhèwèké oleh paningal, dhèwèké wus malih saka Laodikia sing wuta dadi wong Filadelfia. Mangsa owah-owahan saka kaloro pasamuwan mau kawujud wiwit wiwitané, saka taun 1856 nganti taun 1863.

Mangsa punika nggambaraken pamisahan antawisipun gandum lan ilalang, sarta panyegelan pungkasan tumrap satus patang puluh patang ewu, ingkang salajengipun kaangkat dados panji. Wong wuta punika enggal dados pusat kawigatosan umum—sasampunipun piyambakipun malih saking tiyang Laodikia dados tiyang Filadelfia. Wong wuta punika inggih punika satus patang puluh patang ewu, lan ratu Akhas ingkang duraka lan bodho punika nggambaraken umat prajanjian rumiyin ingkang dipuntibakaken saking cangkeming Gusti. Ing titik sajarah ingkang sami, Gusti Yesus punapa migunakaken ludahipun kanggo njebadi umat prajanjian enggal kagunganipun, utawi Panjenenganipun ngiduh metu umat prajanjian rumiyin saking cangkemipun.

Kita badhé nerusaké pamanggih-pamanggih punika ing artikel salajengipun.