Kitab Yoèl nerangake manawa karusakaning pakebonan anggur kagungané Allah dumadi ana ing turun kaping papat.
Pangandikané Pangéran kang tumeka marang Yoèl, putrané Pethuèl.
Padha rungokna iki, hé para wong tuwa, lan pasangna kuping, hé sakèhé para kang manggon ana ing nagara iki. Apa iki tau kalakon ing jamanmu, utawa malah ing jamané para leluhurmu? Critakna iki marang anak-anakmu, lan anak-anakmu supaya nyritakaké marang anak-anaké, lan anak-anaké marang turun sabanjuré.
Kang wus ditinggal déning ulat palmer, iku dipangan déning walang; lan kang wus ditinggal déning walang, iku dipangan déning ulat canker; lan kang wus ditinggal déning ulat canker, iku dipangan déning ulat caterpillar.
Padha tangia, hé para wong mendem, lan padha nangisa; lan padha nguwuh-uwuh, hé sakèhé kang ngombé anggur, marga saka anggur énggal; awit iku wus kateteg saka cangkemmu. Yoèl 1:1–5.
Pasemon bab sepuluh prawan iku minangka pasemon Adventisme, lan kawangunan sajrone pasemon iku dumadi nalika gandum lan alang-alang kapisahaké, nalika iku alang-alang padha tangi marang kasunyatan yèn wong-wong mau wis “kapotong” saka “anggur anyar.” Tembung “kapotong” iku nglambangaké langkah prajanjian kapisan Abram nalika sapi bêthina enom, wedhus bêthina, lan wedhus gèmbèl lanang dipotong dadi rong pérangan sajrone ritual kanggo ngesahaké prajanjian nganggo getih. Ing pérangan prajanjian sing padha iku uga, Gusti Allah netepaké yèn Panjenengané bakal ngrawuhi umaté ing pangadilan sajrone turun kaping papat.
Lan Panjenengane ngandika marang Abram, Ngertia temenan, manawa turunira bakal dadi wong manca ana ing sawijining nagara kang dudu duwèké dhéwé, lan bakal ngabdi marang wong-wong ing kana; lan wong-wong mau bakal nandhang sangsara patang atus taun lawasé; Nanging bangsa kang diladèni mau bakal Sunukum uga: lan sawisé iku wong-wong mau bakal metu nggawa banda akèh. Déné kowé bakal marani para leluhurmu kanthi tentrem; kowé bakal kakubur ing yuswa sepuh kang becik. Nanging ing turun kaping papat wong-wong mau bakal bali mrene manèh: amarga durakané wong Amori durung kebak. Purwaning Dumadi 15:13–16.
Nalika ramalan iku kawujud ing turun kaping papat, yaiku ing turunane Musa, Gusti netepaké Sepuluh Préntah minangka pralambanging prejanjian antarané Gusti Allah lan umat pilihané. Ing angger-angger kapindho saka sepuluh angger-angger iku, pepadhanging patang turunan Abram saya kaluhuraké.
Sira aja damel reca pahatan apa wae kanggo awakira, utawa rupa apa wae saka samubarang kang ana ing swarga ing dhuwur, utawa kang ana ing bumi ing ngisor, utawa kang ana ing banyu ing sangisoring bumi. Sira aja sujud marang iku, lan aja ngabekti marang iku; amarga Aku, Pangeran Allahmu, iku Allah kang cemburu, kang nekakaké paukumaning pialaning para bapa marang para anak nganti turun kang katelu lan kaping papat saka wong-wong kang sengit marang Aku; lan nduduhaké sih-rahmat marang éwonan wong saka wong-wong kang tresna marang Aku lan netepi pepakon-Ku. Exodus 20:4–6.
Papat generasi ing prajanjiané Abram digandhengaké menyang panggedhènipun watak Allah minangka Allah kang cemburu. Kacemburuanipun dipadakaké kontras kaliyan reca-reca ukiran. Ing generasi kaping papatipun Abram kita ugi manggihaké sawijining pangadilan kang lumampah kanthi majeng. Pangadilan punika tumuju dhateng bangsa ing pundi umat Allah sami kabanda, ugi tumuju dhateng umat Allah piyambak, lan sasampunipun punika, bangsa Amori badhé kaadili. Abram nedahaké sawijining proses pangadilan kang lumampah kanthi majeng, ingkang wiwit saking griyanipun Allah lan lajeng lumampah ngliwati jagad kanthi saya maju; lan pepakon kaping kalih nedahaké bilih proses pangadilan punika misahaké manungsa dados golongan tiyang ingkang sengit dhateng Allah, lan golongan tiyang ingkang tresna dhateng Allah, saéngga dados pralambanging undhang-undhang Minggu ingkang nguwuh, “Menawa kowé tresna marang Aku, tindakna pepakon-Ku.”
Ing mangsa kang padha nalika Angger-anggering Toret lagi dipasrahake ing Sinai, Musa diparingi weruh wataking Allah.
Lan Pangeran ngandika marang Musa, “Tatasna kanggo awakmu dhéwé loro loh watu kaya kang kapisan; lan Aku bakal nulis ana ing loh-loh iki tembung-tembung kang ana ing loh-loh kang kapisan, kang wus kokpecahaké. Lan siyaga ing wayah ésuk, sarta munggaha ing wayah ésuk menyang Gunung Sinai, lan ngadega ana ing kono ing ngarsaku ana ing pucaking gunung. Lan aja ana wong siji waé munggah bebarengan karo kowé, lan aja nganti ana wong katon ana ing sakèhé gunung iku; mangkono uga wedhus-wedhus lan sapi-sapi aja digembalakaké ana ing ngarepé gunung iku.”
Panjenengané banjur ngukir loro loh watu kaya kang kapisan; sarta Musa tangi esuk-esuk banget, banjur munggah menyang Gunung Sinai, kaya kang wus dipréntahaké déning Pangéran marang dhèwèké, lan nggawa ing tangane loro loh watu mau. Pangéran tumedhak ana ing méga, lan jumeneng ana ing kono bebarengan karo Musa, sarta nglairaké asmaning Pangéran. Pangéran banjur lumampah ngliwati ing ngarsané, lan nglairaké,
Pangéran, Pangéran Allah, kang welas asih lan sih-rahmat, sabar duka, lan lubèr ing kabecikan sarta kayektèn, netepi sih-rahmat tumrap éwonan, ngapura piala lan panerak lan dosa, nanging ora pisan-pisan mbébasaké wong sing luput saka paukuman; nindakaké paukuman marga saka pialané para bapa marang anak-anaké, lan marang anak-anaké anak-anak, nganti tumeka turun katelu lan turun kaping papat.
Musa banjur enggal-cepat sujud nganti pasuryane tumungkul ing bumi, sarta nyembah. Panjenengane banjur ngandika, “Menawi sapunika kawula sampun pikantuk sih-rahmat wonten ing ngarsa Paduka, dhuh Gusti, mugi Gusti kawula kersa tindak wonten ing satengahing kawula; awit punika bangsa ingkang tengeng gulu; saha mugi Paduka ngapunteni kalepatan kawula lan dosa kawula, sarta mugi Paduka nampi kawula dados panduman warisan Paduka piyambak.” Pangentasan 34:1–9.
Pangwènèhan angger-anggering Torèt kang kaping pindho, selaras karo chart para pionir taun 1850. Loh-loh kang kapisan wus diremuk, lan tabel kang kapisan ngandhut kaluputan ing angka-angkane. Israel kuna banjur dipasrahi dadi panyimpening angger-anggering Torèt, lan Israel modern banjur dipasrahi dadi panyimpening angger-anggering Allah lan angger-anggering Sabda pitedahing Allah. Nalika kaloro loh iku sapisan diprawartakake, ana pambrontakan nyata ana ing pakemahan, lan nalika chart taun 1850 diprawartakake, ana pambrontakan rohani kang lagi ngrembaka ana ing pakemahan. Wangsit Abram bab turun kang kaping papat kawujud lumantar Nabi Musa ing turun kang kaping papat, nalika Allah ngrembakaake pitedah bab pangadilan ing turun kang kaping papat ana ing dhawuh kang kapindho. Patung-patung ukir dadi gantining palsu tumrap pangibadah sejati marang Allah, lan rasa cemburu ing wataking Allah digandhengake karo pangadilan iku. Banjur Musa nyawang kamulyaning Allah. Panjenengane mirsa rasa cemburuning Allah minangka sawijining unsur saka wataking Allah, kaya kang kagambarake lumantar “asmane,” lan sesambungan antarane wong kang ngabekti lan dosa-dosane para leluhure katetepake.
Nalika Kristus nyucekake Padaleman Suci kaping pisanan, para sakabat banjur kelingan manawa pepénginan kang murub tumrap griyané wus nguntal Panjenengané. “Pepénginan kang murub” iku yaiku tembung “kecemburuan.” Wataké Gusti Allah kang nglairaké kecemburuan-Né iku dadi pamecut kang nuntun Kristus nyucekake Padaleman Suci-Né, lan sipat kenabian bab kabutuhan ngakoni dosa-dosané para leluhurmu mengko bakal dadi unsur kang wigati tumrap panggilan kanggo mratobat ana ing paukuman “pitu kaping” ing Imamat selikur enem. “Turunan kaping papat” Abram saya suwe saya ngrembaka kanthi bobot kang saya gedhé sajroning lumakuné sajarah prejanjian. Kitab Yoèl nggambaraké mangsa udan pungkasan, kang dumadi ing dina-dina wekasan. Kitab Yoèl ngatur pesenané adhedhasar pambukané ngenani pesen patang turunan, minangka téma kang wis kacathet ing langkah pisanan saka prejanjian rangkep telu Abram karo Gusti Allah. Téma iku tekan ing pungkasané ana ing kitab Yoèl.
Sawisé ana ing Tanah Prajanji, Pethi Prejanjian dumunung ana ing Silo, ing ngendi Imam Agung Eli kang ala lan bodho bebarengan karo anaké loro kang rusak ditandhingaké karo pakaryaning panggilan Samuel. Silo bakal dadi sawijining tataran ing lelampahané Pethi iku, kang dadi pralambang prejanjian. Sawisé Pethi iku dipigunakaké minangka pralambang kanggo ngrubuhaké témboké Yerikho, banjur dumunung ana ing Silo watara patang atus taun, nganti tekan pejahé Eli lan anak-anaké kang ala. Sawisé iku Pethi mau direbut déning wong Filistin, lan salajengipun nalika Dawud mindhahaké Pethi iku menyang Yerusalem, gegambaran kapisan bab mlebet kanthi kamenangan menyang Yerusalem kasampurnakaké. Tujuan kang kasebut saka mindhahaké pralambang prejanjian menyang Yerusalem yaiku yèn Allah milih netepaké Asmané ana ing Yerusalem, lan Asmané iku kagandhèng karo cemburuné, kang kagandhèng karo paukumané kang cemburu marang turun kaping papat.
Nalika angger-anggering dina Minggu ditetepaké, Gusti bakal ngluhuraké pasamuwan kang menang ngungkuli sakehé bukit lan gunung, lan para bangsa liya bakal kandha, “ayo padha lunga menyang omahé Allah.”
Lan bakal kalakon ing dina-dina wekasan, menawa gunung padalemané Pangéran bakal ditetepaké ana ing pucaking pagunungan, lan bakal diluhuraké ngungkuli bukit-bukit; sarta sakèhé bangsa bakal mili marani iku. Lan akèh umat bakal padha lunga lan matur, Ayo, sumangga kita padha munggah menyang gunungé Pangéran, menyang padalemané Allahé Yakub; lan Panjenengané bakal mulang kita bab dalan-dalané, lan kita bakal lumaku ana ing marginé: awit saka Sion angger-angger bakal metu, lan pangandikané Pangéran saka Yérusalèm. Yesaya 2:2, 3.
Pangandikané Pangéran medal saka Yérusalèm, awit ing kono Panjenengané milih netepaké “asmá”-Nya. Karo Musa, “Pangéran tumedhak ana ing méga, lan ngadeg ana ing kono bebarengan karo dhèwèké, sarta ngumandhangaké asmane Pangéran. Lan Pangéran lumampah ngliwati ing ngarsané, sarta ngumandhangaké,
Pangeran Yehuwah, Allah, kebak sih-rahmat lan welas asih, dawa sabare, lan lubèr ing kabecikan lan kayekten, kang netepi sih-rahmat tumrap èwonan, ngapura pialaning dosa, panerak, lan dosa, nanging ora pisan-pisan mbeneraké wong kang luput; ngukum pialaning para bapa marang anak-anaké, lan marang putu-putuné, nganti tumeka turun katelu lan turun kapat. Exodus 34:6, 7.
“Asmane” iku watake Panjenengane, lan watake Allah iku banget rumit lan banget prasaja. Allah iku katresnan, iku watake Panjenengane kanthi sampurna, nanging kaandharake kanthi prasaja. Kayektèn prejanjian Abram bab “turun-temurun kang kaping papat saka paukuman” banjur digedhekake “sathithik mbaka sathithik” lumantar pepadhang tambahan saka dhawuh kang kapindho tumrap turun-temurun kang kaping papat. Banjur pengalaman Musa ngrembaka pepadhang bab sesambungan turun-temurun kang kaping papat karo watake Allah, kanthi nambahake pepadhang babagan cemburuné Panjenengane. Inspirasi wis netepake watak minangka “pikiran lan raos kang dipun-gandhengaken,” nanging inspirasi uga wis maringi pirsa marang kita manawa pikiran kita ora kaya pikirané Allah. Watake Panjenengane iku gabungan pikiran lan raosé Panjenengane, lan watake Panjenengane nduwèni akèh banget pérangan lan pasuryan ngluwihi pikiran lan raos kita kang prasaja minangka manungsa, saéngga bedane iku mangkéné: pikirané Panjenengane luwih luhur tinimbang langit tumraping bumi.
Amarga panggalih-Ku iku dudu panggalihmu, lan dalanmu iku dudu dalan-Ku, mangkono pangandikané Pangéran. Awit kaya langit iku luwih luhur tinimbang bumi, mangkono uga dalan-Ku luwih luhur tinimbang dalanmu, lan panggalih-Ku tinimbang panggalihmu. Yesaya 55:8, 9.
Mulané, punika satunggaling pamanggih manungsa kang pantes dipun renungaké; manawi watakipun Allah dipun pralambangaké déning asmanipun, mila saben panyingkapan asmanipun Allah punika ugi minangka panyingkapan watakipun. Singa saking taler Yehuda nyegel lan mbikak segel Sabda kenabianipun, Palmoni punika Sang Panyacah Rahasia ingkang Ajaib, ingkang ugi punika Oyod saking lemah garing, ugi grumbul ingkang murub, satunggaling tugu geni, malaékat agung Mikhaèl, lan sapiturutipun, lan sapiturutipun. Sipat-sipat watakipun Allah kados ingkang dipun pralambangaké déning manéka warna asmanipun punika boten wonten entèkipun. “Pamanggih manungsa kang pantes dipun renungaké” punika inggih punika makaten. Kanthi sadaya manéka warna panyataan watakipun Allah ingkang sampun dipun mangertosi wontenipun, punapa tegesipun—bilih ing langkah prajanjian ingkang kapisan piyambak saking prosès prajanjian tripunika kaliyan Abram—“paugeran pengadilan generasi kaping sekawan” punika dados pratelan dhasar wonten ing prajanjian punika—ingkang nggambaraken asmanipun?
Panjenengane banjur ngandika marang Abram, “Ngertia kanthi temenan yèn turunmu bakal dadi wong manca ana ing tanah kang dudu kagungané dhéwé, lan bakal padha ngawula marang wong-wong ing kana; sarta wong-wong iku bakal nandhang sangsara patang atus taun lawasé. Nanging bangsa kang diladèni mau bakal Sunukum; lan sawisé iku bakal padha metu karo banda kang akèh. Déné kowé bakal lunga marang para leluhurmu kanthi tentrem; kowé bakal kakubur ing mangsa tuwa kang becik. Nanging ing turun kaping papat wong-wong mau bakal bali mrene manèh, awit pialané wong Amori durung kebak.” Purwaning Dumadi 15:13–16.
Watakipun Gusti Allah minangka Hakim tumrap manungsa lan bangsa-bangsa maringi manungsa satunggaling mangsa panggènan pacoban ingkang dipunlambangaken déning patang turun-temurun. Gusti Allah punika Hakim, Panjenenganipun kebak sih-kawelasan, Panjenenganipun sabar, lan Panjenenganipun ndadosaken paukuman tumrap manungsa lan bangsa-bangsa dumugi ing pungkasanipun ing turun-temurun kaping papat. Pratelan dhasar Gusti Allah wonten ing prasetyanipun kaliyan satunggaling umat pilihan nyakup paukuman turun-temurun kaping papat. Kados déné pawartos malaékat kapisan gadhah sadaya sipat saking saben pawartos malaékat tigang piyambak-piyambak, mekaten ugi langkah kapisan saking prasetyan Abram gadhah sipat-sipat saking kabèh prasetyan tripunju. Asmanipun Gusti Allah punika bilih Panjenenganipun inggih Hakim ingkang kebak sih-kawelasan, ingkang ngadili ing turun-temurun kaping papat. Saben langkah sanès wonten ing sajarah prasetyan satunggaling umat pilihan, kabangun ing nginggil dhasar punika.
Nalika kitab Yoèl dipanggonaké ing tanginé Pambengok Wengi Tengah ing ayat lima, lan “anggur anyar” “kapatèn” saka cangkemé wong-wong mau, pambuka tumrap pamisahan prajanjian pungkasan saka umat prajanjian sing kapilih iku dadi piwulang dhasar bab prajanjian kang njlentrehaké pambrontakané umat prajanjian, sing banjur “kapatèn” minangka sawijining prakara sing katindakaké ing turun kaping papat. Wong-wong mau “kapatèn” marga ora mangertèni piwulang dhasar bab prajanjian.
Pesen dhasar saka prajanjian ing patang ayat ing Purwaning Dumadi pasal limalas iku, yaiku dadi piranti ukur—tali paukuman kang dipigunakaké nalika pesen watu pucuk saka prajanjian dipratélakaké minangka “anggur anyar” ing dina-dina wekasan. Bobot kang magepokan karo tanginé para wong mendem saka Éfraim, nalika “anggur anyar” iku “dipatèni,” mung bisa dimangertèni kanthi saestu—manawa iku dipasang ing sajroning konteks sawijining pangandika paukuman marang generasi kaping papat kang pungkasan saka bangsa pilihan kang mbrontak, sajroning mangsa panggawéaning ujian saka udan pungkasan.
Ing Purwaning Dumadi pitulas, kita manggihi langkah kapindho saka prajanjian telu tataran karo Abraham:
Lan Gusti Allah ngandika marang Abraham, “Mulane sira kudu netepi prejanjian-Ku, sira lan turunira sawisé sira ing saindhenging turun-temuruné. Iki prejanjian-Ku, kang kudu koktetepi, ing antaraning Aku lan kowé lan turunira sawisé kowé;”
Saben bocah lanang ing antaramu kudu disunat. Lan kowe kudu nyunat daging kulupmu; lan iku bakal dadi pratandha prasetyan antarane Aku lan kowe. Lan saben bocah lanang sing umuré wolung dina kudu disunat ing antaramu, saben bocah lanang turun-temurunmu, iya kang lair ing omahmu, utawa kang dituku nganggo dhuwit saka wong manca, kang dudu turunmu. Kang lair ing omahmu, lan kang dituku nganggo dhuwitmu, mesthi kudu disunat; lan prasetyanku bakal ana ing dagingmu dadi prasetyan langgeng. Lan bocah lanang kang ora disunat, kang daging kulupé ora disunat, jiwa iku bakal katumpes saka bangsane; awit dhèwèké wus nglanggar prasetyanku. Purwaning Dumadi 17:9–14.
Langkah kapindho maringi paseksi kapindho tumrap pralambang “dipun-tugel.” Tembung ingkang dipun-terjemahaken dados “dipun-tugel” punika gadhah oyodipun wonten ing kewan-kewan ingkang dipun-pisah dados kalih déning Abram wonten ing bab kaping limalas, lan ing pethikan punika, sinten kemawon ingkang boten tetak, badhé “dipun-tugel” saking prejanjèn punika. Tetak salajengipun dipun-gantos déning baptisan ing sajarah prejanjèn, nalika Kristus nedahaken lan netepaken bebener-bebener punika piyambak, lan amargi punika Panjenenganipun, minangka tuladha kita, kawungokaken wungun malih ing dinten kaping wolu.
Tandha iku kudu katindakake ing dina kaping wolu, kaya kang dilambangaké déning wolung jiwa ing pethi. Ing langkah kapindho iku ujian visual dilambangaké, manawa iku Israel kang milih antarané para nabi Izébel lan Élia sadurungé pangadilan kang ditindakaké déning Élia, utawa Daniel, Sadrakh, Mésakh, lan Abédnego kang rupané katon luwih éndah lan luwih gemuk tinimbang wong-wong kang mangan panganané raja; ujian kapindho iku sipaté visual. Sunat iku minangka tandha urip, lan wolung jiwa ing pethi mau nggambaraké wong-wong kang urip, béda karo wong-wong kang mati.
Ing sajarah Kristus, nalika pratandha prajanjian ngalih dadi baptisan, rasul Paulus migunakaké sajarah prajanjian saka ayat-ayat iki kanggo nduduhaké owah-owahan gedhé ing sajarah prajanjian. Panjenengané migunakaké daging kang dipotong ing tetak, minangka pralambangé manungsa gegayutan karo kaallahan, lan minangka pralambangé kodrat ngisoré manungsa gegayutan karo kodrat sing luwih luhur ing manungsa. Paulus mulang para siswané kanthi migunakaké Sabda Allah kang asipat kenabian, lan ancasé minangka “sawijining wong kang kapilih,” (kaya déné tegesé asmané Saul) yaiku kanggo ngenali owah-owahan gedhé ing sajarah prajanjian kang diwakili déning peralihan saka Israèl harfiah marang Israèl rohani minangka umat prajanjiané Allah. Nalika ngrampungaké pakaryan kang ditugasaké marang dhèwèké, panjenengané ngaturaké pesen kenabiané ana ing konteks sajarah prajanjian.
Purwaning Dumadi pitulas nggambarake langkah kapindho saka telung langkah dhasar prejanjian sing nemokake kasampurnan omegane ana ing telung malaékat ing Wahyu patbelas. Langkah kapindho iki kaimangaké déning pratandha sunat, sing nglambangaké meterai Allah tumrap wong satus patang puluh papat éwu, yaiku panji, kang makili ujian kang kasatmata. Telung malaékat iku dadi omega saka prejanjian alfa Abraham. Langkah katelu kanggo Abraham ana ing pasal rong puluh loro.
Mulané malaékaté Pangéran nimbali Abraham saka swarga kaping pindho, lan ngandika, Demi Aku piyambak Aku wus supaos, mangkono pangandikané Pangéran, awit merga kowé wis nindakaké prakara iki, lan ora nahan anakmu, anakmu ontang-anting: Satemené ing mberkahi Aku bakal mberkahi kowé, lan ing nglumpukaké Aku bakal nglumpukaké turunmu kaya lintang-lintang ing langit, lan kaya wedhi kang ana ing pinggir segara; lan turunmu bakal ndarbèni gapurané para mungsuhé; Lan ana ing turunmu sakehé bangsa ing bumi bakal kaparingan berkah; awit kowé wus manut marang swaraningSun. Purwaning Dumadi 22:15–18.
Ayat kapisan ing pasal punika ngandika, “Lan kadadosan sawisé prakara-prakara punika, Gusti Allah nyobi Abraham, lan ngandika marang panjenengané, Abraham: lan panjenengané mangsuli, Lah, kawula wonten ing ngriki.” Gusti Allah nyobi Abraham, mangkono nedahaké sawijining ujian pungkasan sadurungé pangucapan prajanjian ingkang kaping tiga. Nalika Abraham nglampahi ujian punika kanthi kasil, lajeng patang ayat pungkasan saking prajanjian Abraham ingkang rangkep tiga punika dipunwedharaken. Awit Abraham “manut” marang swaraning Allah, ingkang wonten ing wacana punika dados “swaraning prajanjian”-Nya, Abraham badhé kaparingi berkah dados bapaking bangsa-bangsa. Malaékat ingkang katelu punika satunggaling ujian, ingkang kados Abraham nglambangaké satunggaling ujian ingkang mbuktèkaké watak, lan watak punika adhedhasar menapa panjenengan pitados dhumateng Allah, kados Abraham, utawi mboten. Para tiyang ingkang nglampahi ujian punika kanthi kasil, kados Abraham, badhé dipunginakaken kanggé nglumpukaken sadaya bangsa ing donya. Pitulas ayat, saking tiga pasal, nandhakaké prajanjian antawis Gusti Allah kaliyan umat pilihan; lan kanthi mekaten, ayat-ayat punika makili alfa saking sajarah prajanjianipun umat pilihan, lan kanthi mekaten ugi, ayat-ayat punika makili omega saking sajarah prajanjian kados ingkang dipunlambangaken lumantar dipunbangkitakenipun satus patang puluh sekawan ewu.
Pira akehe panjenengan sing gelem tuku omah, utawa kendaraan, tanpa luwih dhisik mriksa sarat-sarat ing prajanjian kontraké? Pira akehe Advent Hari Ketujuh Laodikia sing mangerténi manawa sarat pisanan banget ing kontrak prajanjiané karo Gusti Allah iku dumadi saka Gusti Allah mratelakaké yèn Panjenengané iku Allah kang kebak sih-rahmat, kang nindakaké paukuman nganti tumeka ing turun kaping papat? Tragediné yaiku menawa wong-wong mau ora mangerténi kayektèn-kayektèn dhasar sajarah Millerit, uga ora mangerténi kayektèn-kayektèn dhasar saka sesambetan prajanjian kang padha diakoni kuwi, lan awit saka iku, kaya Israel kuna, wong-wong mau ora mangerténi wektu nalika padha dilawat. Pungkasaning mangsa palawatan iku, kang wiwitané ing 9/11, yaiku nalika wong-wong mau kawungokaké ing tengah wengi, mung kanggo nyumurupi yèn wong-wong mau wis kapisah.
Kita badhé nerusaké ing artikel salajengipun.
“Ing tanggal 18 April, rong dina sawisé pemandhangan babagan ambruké gedhung-gedhung wis kaparingaké ana ing ngarsaku, aku lunga kanggo nepaki sawijining jadwal ing Carr Street Church, Los Angeles. Nalika aku lan para kanca saya nyedhaki pasamuwan iku, aku krungu para bakul koran cilik padha surak: ‘San Francisco dirusak déning lindhu!’ Kanthi manah kang kebak abot, aku maca pawarta kapisan kang dicithak kanthi kesusu bab bebendu kang nggegirisi iku.
“Rong minggu sawisé kuwi, nalika lelampahan bali menyang omah, aku lan para kancaku liwat San Francisco lan, kanthi nyéwa kreta, ngginakaké sakjam setengah kanggo nyawang karusakan sing kadadèkaké ana ing kutha gedhé iku. Gedhong-gedhong sing dianggep tahan marang bebaya padha rubuh dadi reruntuhan. Ing sawatara panggonan, ana gedhong sing kleleb sapérangan menyang ing lemah. Kutha iku nampilaké gambaran kang nggegirisi banget ngenani ora mampuné kapinteran manungsa kanggo mbangun bangunan sing tahan geni lan tahan lindhu.”
Lumantar nabi-Nya, Zefanya, Pangeran nerangake kanthi cetha paukuman-paukuman kang bakal Panjenengane timpakake marang para wong ala: “Ingsun bakal nyirnakake samubarang kabeh saka ing salumahing tanah, mangkono pangandikane Pangeran. Ingsun bakal nyirnakake manungsa lan kéwan; Ingsun bakal nyirnakake manuk-manuk ing langit lan iwak-iwak ing segara, sarta sandhungan-sandhungan bebarengan karo para wong duraka; lan Ingsun bakal ngrampungi manungsa saka ing salumahing tanah, mangkono pangandikane Pangeran.”
“‘Lan bakal kalakon ing dina pangurbanané Pangeran, yèn Ingsun bakal ngukum para panggedhé, lan para putrané ratu, lan sakèhé wong kang padha nganggo sandhangan manca. Ing dina iku uga Ingsun bakal ngukum sakèhé wong kang mlumpati ambang lawang, kang ngebaki omahé para bendarané kalawan panganiaya lan cidra….
“‘Lan bakal kelakon ing wektu iku, yèn Ingsun bakal nggoleki Yérusalèm nganggo pepadhang, lan ngukum para wong sing mapan ana ing ampasé angguré: yaiku wong-wong sing ngucap ing atiné, Pangéran ora bakal nindakaké kabecikan, lan uga ora bakal nindakaké piala. Mulané barang-barangé bakal dadi jarahan, lan omah-omahé bakal dadi reruntuhan: wong-wong iku uga bakal mbangun omah, nanging ora bakal dienggoni; lan bakal nandur kebon anggur, nanging ora bakal ngombé angguré.
“‘Dinané gedhé saka Pangéran wis cedhak, wis cedhak, lan enggal banget teka, iya swarané dinané Pangéran: wong kang gagah prakosa bakal nangis ana ing kono kanthi pait banget. Dina iku dina bebendu, dina kasangsaran lan karubedan, dina karusakan lan kabinasan, dina pepeteng lan surem, dina mendhung lan peteng kenthel, dina kalasangka lan weker marang kutha-kutha kang santosa, lan marang menara-menara kang dhuwur. Lan Aku bakal ndhatengaké kasusahan marang manungsa, nganti padha lumaku kaya wong wuta, marga padha wus dosa marang Pangéran: lan getihé bakal kawutahaké kaya lebu, lan dagingé kaya rereged. Salaka lan emasé ora bakal bisa ngluwari wong-wong mau ing dinané bebenduné Pangéran; nanging sakabehing nagara bakal diuntal déning geni cemburuné Panjenengané: marga Panjenengané bakal enggal ngrampungaké pungkasaning sakèhé wong kang manggon ana ing nagara iku.’ Zefanya 1:2, 3, 8–18.”
“Gusti Allah ora bisa maneh ngempet suwé. Saiki paukuman-paukumané wus wiwit tumiba ing sawetara panggonan, lan ora suwé menèh bebenduné kang cetha bakal kasarasa ing panggonan-panggonan liyané.
“Bakal ana rerangkèn prastawa kang mratelakaké yèn Allah iku Panguwaos ing sajroning kahanan. Kayektèn bakal kawartakaké nganggo basa kang cetha lan ora bisa kliru. Minangka sawijining umat kita kudu nyawisaké dalané Pangéran miturut tuntunan pangwasaning Roh Suci. Injil kudu diparingaké ing kasucèné. Aliran banyu kauripan kudu saya jero lan saya amba ing lumakuné. Ing sakèhé palagan, sing cedhak lan sing adoh, wong-wong bakal katimbalan saka waluku lan saka pagawéan dagang kang luwih lumrah, kang akèh ngrebut pikiran, lan bakal didhidhik bebarengan karo wong-wong kang duwe pengalaman. Nalika padha sinau makarya kanthi migunani, padha bakal martakaké kayektèn kanthi kakuwatan. Lumantar pakaryan pangwasaning Gusti Allah kang nggumunaké banget, gunung-gunung kasangsaran bakal disingkiraké lan dibuwang menyang segara. Pesen kang ateges banget tumrap para pandhudhuk bumi bakal kaprungu lan dimangertèni. Wong-wong bakal ngerti apa kang dadi kayektèn. Pakaryan iku bakal terus maju, maju tanpa kendhat, nganti kabèh bumi wis kaélingaké, lan sawisé kuwi wekasan bakal teka.”
“Saya suwe saya cetha, nalika dina-dina lumaku, yèn paukumané Allah ana ing jagad iki. Lumantar geni lan banjir lan lindhu, Panjenengané paring pepeling marang para pedununging bumi iki bab rawuhé Panjenengané kang wis cedhak. Wektuné saya nyedhak nalika krisis gedhé ing sajarahing jagad bakal wus teka, nalika saben gerakan ing pamaréntahané Allah bakal diawasi kanthi minat kang banget lan rasa waswas kang ora kena kaandharaké. Kanthi silih-susul kanthi rikat, paukuman-paukumané Allah bakal ngetutaké siji lan sijiné—geni lan banjir lan lindhu, bebarengan karo perang lan tumpahing getih.”
“Dhuh, muga-muga bangsa iku mangerténi wektuné panyowané! Akeh wong kang durung krungu kayektèn kang nyoba kanggo mangsa iki. Akeh uga wong kang lagi diperjuwangaké déning Rohé Allah. Wektuné paukuman karusakan saka Allah iku ya wektu sih-kawelasan tumrap wong-wong kang ora tau nduwèni kasempatan kanggo sinau apa kang dadi kayektèn. Kanthi alus Pangéran bakal mirsani wong-wong mau. Atiné kang kebak sih-kawelasan kagugah; asta-Né isih kauluraké kanggo nylametaké, déné lawang wis katutup tumrap wong-wong kang ora gelem mlebu.
“Sihe-rahmate Gusti Allah katuduhaké ana ing kasabarané kang dawa. Panjenengané nahan paukuman-paukumané, ngentèni supaya pawarta pepènget mau kaswarakaké marang kabèh wong. O, manawa umaté kita ngrasa kaya samesthiné bab tanggung jawab kang kapasang ing dhèwèké kanggo maringaké pawarta sih-rahmat kang pungkasan marang jagad, satemené pakaryan kang nggumunakaké bakal kalakon!” Testimonies, volume 9, 94–97.