Ing hukum Minggu, satus patang puluh papat ewu kanthi pralambang nabi ketemu karo para buruh jam kaping sewelas. Satus patang puluh papat ewu iku wus kapater, lan banjur padha nyeluk supaya wong akeh banget iku metu saka Babil lan jumeneng bebarengan karo dheweke kanggo Sabat dina kapitu. Pengadilan kanggo umaté Gusti Allah rampung ing hukum Minggu, lan sawisé iku pengadilan banjur tumuju marang para bangsa liya, yaiku wong akeh banget—kawanané Gusti Allah liyané. Wahyu pitu netepaké loro-loroné golongan iki, lan ing pateron kang kaping lima para martir saka Jaman Peteng padha takon, “nganti kapan,” Gusti Allah bakal ngadili kakuwasan kapausan marga saka martiré wong-wong mau? Wong-wong mau dikandhani supaya ngaso ing kuburané nganti golongan martir kang kapindho saka panyiksa kapausan kacukupan cacahé, lan wong-wong mau diparingi jubah putih. Wong akeh banget ing Wahyu bab pitu nganggo jubah putih, amarga wong-wong mau nggambarake golongan martir kapindho saka kapausan ing krisis hukum Minggu kang bakal enggal rawuh. Wahyu pitu lan pateron kang kaping lima ngrembug loro golongan iki, mangkono uga pasamuwan Smirna lan Filadelfia. Smirna nggambarake para martir ing tumpahing getih pungkasan déning kapausan, lan Filadelfia nggambarake satus patang puluh papat ewu.
Pétrus ana ing jam katelu ing Kaisaréa Filipi, lan sawisé “enem dina,” dudu nem jam, dhèwèké bakal tekan ing pinggiring angger-angger dina Minggu, yaiku jam kasanga.
Sawisé nem dina, Gusti Yesus nuli ngajak Petrus, Yakobus, lan Yokanan, saduluré Yakobus, banjur nggawa wong-wong mau munggah menyang gunung kang dhuwur, kapisah saka wong liya. Ana ing ngarsané wong-wong mau Panjenengané malih rupa; pasuryané sumunar kaya srengéngé, lan panganggoné putih padhang kaya cahya. Lah, tumuli Musa lan Élia ngetingal marang wong-wong mau, padha caturan karo Panjenengané. Matius 17:1–3.
Nalika hukum Minggu kalaksanan, satus patang puluh papat ewu, kanthi pralambang kenabian, pinanggih karo wong akèh gedhé iku. Élia nglambangaké satus patang puluh papat ewu sing ora ngrasakaké pati, lan Musa nglambangaké wong-wong sing mati ana ing Gusti. Wong-wong mau padha ngadeg bebarengan karo Kristus nalika hukum Minggu, yaiku ing papan Kristus njebadi Kraton kamulyané, kaya Panjenengané ngadegaké Kraton sih-rahmaté ana ing kayu salib. Manawa kowé isih ngugemi logika sing lagi kita aturaké gegayutan karo wektu nem jam saka jam katelu nganti jam kasanga, mula prelu kanggo nyumurupi sawijining gambaran sing istiméwa banget.
Jam katelu ing Caesarea Philippi iku minangka alfa saka omega jam kaping sanga ing Caesarea Maritima. Aku lagi ngenali manawa dudu nem jam, nanging nem dina sawisé iku, Petrus ana ing Gunung Transfigurasi, kang uga nggambarake sajarah kang pungkasané tumeka ing hukum Minggu, yaiku jam kaping sanga. Periode nem dina iku selaras karo periode nem jam, nanging mung minangka fraktal saka Caesarea tumuju Caesarea. Sing banget mirunggan yaiku manawa kedadeyan iki, yaiku sawijining fraktal saka sajarah kang ana ing sajroning sajarah periode nem jam, iku pas padha karo apa kang kelakon nalika panjenengan nimbang mangsa Pentakosta. Nem jam saka sedaé Kristus nganti Pentakosta iku sawijining fraktal saka periode wiwit salib nganti taun 34 M, nalika minggu suci rampung lan Injil lumaku marang para bangsa liya.
“Saiki gumunggung lan meri wis nutup lawang tumrap pepadhang. Menawa pawartos sing digawa para pangon lan para wong wicaksana iku ditampani minangka bener, iku bakal ndadèkaké para imam lan para rabi ana ing kalungguhan sing banget ora nyenengaké, amarga bakal mbantah panjaluké yèn wong-wong mau iku juru teranging kayektèn Gusti Allah. Para guru kang sinau iki ora gelem andhap-asor supaya diwulang déning wong-wong sing déning wong-wong mau diarani kapir. Miturut pangandikané, ora kena kedadéan yèn Gusti Allah ngliwati wong-wong mau, banjur nglantaraké pangandikan marang para pangon kang bodho utawa marang para bangsa liya sing ora tetak. Wong-wong mau netepaké arep nuduhaké panyepelé marang pawartos sing njalari Raja Herod lan sakèhé Yérusalèm gèger. Wong-wong mau malah ora gelem lunga menyang Bètléhèm kanggo ndeleng apa prakara-prakara iki temenan mangkono. Lan wong-wong mau nuntun rakyat supaya nganggep kaprigelan marang Gusti Yésus minangka panggugah fanatik. Ing kéné wiwité panampikan marang Kristus déning para imam lan para rabi. Wiwit saka titik iki gumunggung lan kekandelané saya tuwuh dadi sengit sing tumetep marang Sang Juruwilujeng. Nalika Gusti Allah lagi mbikak lawang kanggo para bangsa liya, para pamimpin Yahudi malah lagi nutup lawang tumrap awaké dhéwé.” The Desire of Ages, 62.
Ing tengahing minggu kang suci Kristus kasalib. Telung taun setengah sawisé iku Stefanus dirajam nganggo watu lan Kornelius nimbali Petrus. Telung taun setengah sawisé salib, mangsa sih-rahmat tumrap Israèl kuna rampung sakabèhé. Stefanus banjur mirsani swarga lan nyumurupi Kristus jumeneng, kang dadi pralambang pungkasaning mangsa sih-rahmat ing Daniel rolas ayat siji. Lawang katutup tumrap Israèl kuna lan kabukak tumrap para bangsa liya.
Ing salawasé wiwit sédané Kristus ing jam kaping sanga nganti sédané Stéfanus lan panggilané Pétrus ing jam kaping sanga, Kornélius lan Stéfanus iku loro saksi yèn sèwu rong atus suwidak dina profètis wis katetepaké. Wiwit jam kaping sanga nalika pati nganti jam kaping sanga nalika pati, iku ana 1.260 dina profètis. Saka jam kaping sanga nalika pati nganti jam kaping sanga nalika Pentakosta, iku nandhakaké sawijining fraktal saka 1.260 dina, sajroning rentang sèket loro dina.
Fraktal kang dadi mangsa Pentakosta iku dumunung ing wiwitaning 1.260 dina iku, lan ing pungkasaning dina-dina mau Pétrus kanthi profètis dipapanaké ing jam katelu lan jam kasanga ing Kaisaréa. Loro Kaisaréa iku nglambangaké alpha lan omega saka sawijining mangsa profètis nem jam. Ing sajroning mangsa profètis nem jam saka loro Kaisaréa iku, Pétrus lumaku nem dina lan tekan ing Gunung Transfigurasi. Gunung iku nglambangaké panyegelan kang ngancik pucaké ing hukum Minggu, yaiku papan pasamuwan kang menang kaangkat ngluwihi sakèhé gunung. Nem dina iku nglambangaké mangsa nem jam saka Kaisaréa tekan Kaisaréa lan dadi sawijining fraktal ing sajroning mangsa iku, kaya dene mangsa Pentakosta uga dadi sawijining fraktal ing wiwitaning mangsa suci kang padha iku.
Fraktal wiwitan iku minangka panggenapan riyaya-riyaya Mangsa Semi sing magepokan karo mangsa Pentakosta. Fraktal pungkasan saka Kaisarea Filipi tekan Gunung Transfigurasi uga kaiket bebarengan kanthi profetis karo minggu suci. Ing Gunung iku Sang Rama ngandika, kaya Panjenengane wus nindakaké ing baptisané Kristus, lan kaya Panjenengane bakal ngandika sawatara wektu sadurungé salib. Sang Rama ngandika kanthi keprungu swara kaping telu wiwit saka wiwitan minggu suci nganti tekan salib. Sepisan nalika baptisan, banjur ing Gunung Transfigurasi, lan banjur Panjenengane ngandika ana ing sangisoring pepénginan salib sing wis nyedhak.
Salib iku omega saka 1.260 dina kang diwiwiti nalika baptisan Panjenengané. Baptisan lan salib iku minangka waymark-waymark tartamtu saka minggu suci ing Daniel sanga, mula ngenali Gunung Transfigurasi minangka pérangan saka minggu suci mau. Manawa waymark pisanan lan pungkasan nggenepi waymark-waymark saka wangsit minggu suci, mula waymark ing tengah mesthi, miturut kabutuhan kenabian, nindakaké bab kang padha.
Baptisan iku malaékat kang kapisan; Gunung Pangowahan Rupa iku kang kapindho, lan salib iku kang katelu. Ing Gunung mau, Gusti Allah netepaké Musa lan Élia dadi tandha dalan tumrap gréja sésa. Panggonané panganggon iki dirajut bebarengan karo pralambang rangkep telu, yaiku Pétrus, Yakobus, lan Yokanan. Ana ping telu nalika Yésus ngajak Pétrus, Yakobus, lan Yokanan bebarengan karo Panjenengané. Sepisanan yaiku nalika kawungokaké wunguné putri Yairus, kang kapindho yaiku Pangowahan Rupa, lan kang katelu yaiku Getsemani. Sepisanan, Pétrus, Yakobus, lan Yokanan nyeksèni sawijining prawan umur rolas taun kang wis kawungokaké saka ing pati.
Sawisé iku, nalika Gusti Yésus wus wangsul, wong akèh padha nampani Panjenengané kalawan bungah, amarga kabèh padha ngentèni Panjenengané. Lah tumuli ana wong lanang jenengé Yairus, sawijining pangwasa sinagoga; banjur sujud ana ing ngarsané sampéyané Gusti Yésus lan nyuwun sanget supaya Panjenengané kersa rawuh menyang omahé. Amarga dhèwèké nduwèni anak wadon ontang-anting, umuré kira-kira rolas taun, lan anak iku wus mèh pejah. Nanging nalika Panjenengané tindak, wong akèh padha sesesekan ngubengi Panjenengané. Lukas 8:40–42.
Asma Yairus ateges “sang padhang” lan “dadi sumorot sarta mulya.” Saka telung prakara nalika Pétrus, Yakobus, lan Yohanes kanthi mirunggan dados tamuné Kristus, iki minangka kaping pisanan, lan Yairus nggambarake malaékat kapisan sing madhangi bumi kanthi kamulyané. Prawan umur rolas taun iku nggambarake para prawan sing bakal kawungokaké urip manèh minangka satus patang puluh papat ewu. Kristus tekan ing omahé putri prawan iku sawisé sesambungané karo sawijining wong wadon sing nandhang lelara metu getih sajroning rolas taun.
Lan ana wong wadon kang nandhang lara metune getih rolas taun lawase, kang wis ngentekake sakehing panguripane kanggo para tabib, nanging ora bisa diwarasake dening sapa wae. Wong wadon iku marani Panjenengane saka mburi, banjur ndemek pucuke panganggone; lan sanalika iku uga metune getihe mandheg. Lukas 8:43, 44.
Sawijining prawan wadon umur rolas taun diidentifikasi, banjur ing ayat sabanjuré sawijining wong wadon kang nandhang lara ngeluaraké getih sajroning rolas taun uga diidentifikasi. Wong wadon iku nandhang lara ngeluaraké getih sajroning sakabèhé umur prawan iku. Gusti Yesus arep ngliwati wong wadon kang nandhang lara ngeluaraké getih mau, supaya bisa tekan marang putri prawan iku. Wong wadon iku nglambangaké pekabaran malaékat kapisan, kaya kang diwakili déning pekabaran marang Laodikia. Kristus wus arep mbangèkaké lan nguripaké manèh prawan iku, lan wong wadon kang lara, wong wadon Laodikia, isih nduwèni kalodhangan cekak kanggo ndemèk Kaallahan. Bocah nglambangaké generasi pungkasan, lan Gusti Yesus lagi ngliwati sawijining wong wadon kang ringkih lan lara, yaiku Laodikia, kanggo ngunggahaké prawan ing dina-dina pungkasan. Nalika prawan iku dibangèkaké, wong wadon iku wis salah siji: wis waras utawa wis keliwatan.
Salah satunggaling ciri malaékat kapisan punika wedi, lan wonten kalih jinis wedi.
Nalika Panjenengané isih ngandika, ana wong siji teka saka omahé panggedhé pasamuwan, matur marang dheweke, “Anakmu wadon wis mati; aja ngrepoti Sang Guru manèh.” Nanging nalika Gusti Yésus mireng iku, Panjenengané mangsuli marang dheweke, pangandikané, “Aja wedi: pracayaa waé, lan dheweke bakal kapulihaké.” Lukas 8:49, 50.
Banjur Petrus, Yakobus, lan Yohanes mlebu menyang kamar ing ngendi patangen, sing dilambangaké déning baptisané Kristus, makili pambèrdayan malaekat kapisan lan katelu. Gunung Pangowahan Rupa iku kaping pindho nalika Petrus, Yakobus, lan Yohanes dadi para seksi. Gunung Pangowahan Rupa iku malaekat kapindho, lan nalika Kristus ngajak para murid sing padha menyang Getsemani, iku makili malaekat katelu. Ing langkah kapindho, Gunung Pangowahan Rupa ing kono ana “penggandhan,” amarga tenger dalan Gunung iku ana ing tengahé telung kaping Rama ngandika. Sing kapisan ana ing baptisané, sing selaras karo patangen prawan umur rolas taun, sing kapindho ana ing Gunung, lan sing katelu ana sakdurungé salib. Telung kaping Rama ngandika lan telung kaping telung murid iku lunga piyambakan bebarengan karo Gusti Yesus iku kaiket bebarengan déning kasunyatan manawa tenger dalan kapindho ing salah siji garis iku yaiku Gunung Pangowahan Rupa.
Lan nalika Panjenengané lumebet ing omah mau, Panjenengané ora nglilani wong siji waé mlebu, kajaba Pétrus, Yakobus, lan Yohanes, tuwin bapak lan ibuné bocah wadon iku. Lan kabèh padha nangis lan ngliliraké tangis amarga dhèwèké; nanging Panjenengané ngandika, “Aja padha nangis; anak iki ora mati, nanging turu.” Lan wong-wong mau padha ngguyu ngécé marang Panjenengané, awit padha sumurup yèn anak iku wis mati. Nanging Panjenengané nundhungi wong-wong mau kabèh metu, banjur nyekel tangané bocah iku lan nguwuh, pangandikané, “He, bocah wadon, tangia.” Lan rohé bali manèh, lan sanalika iku uga dhèwèké tangi; banjur Panjenengané dhawuh supaya diparingi mangan. Lan wong tuwané padha kaéraman; nanging Panjenengané ngélingaké wong-wong mau supaya aja ngandhakaké marang sapa waé bab apa kang wis kelakon. Lukas 8:51–56.
Pétrus, Yakobus, lan Yohanes nyekseni malaékat kapisan ing patangené sang prawan, kang wus keturon, kaya Lazarus. Nalika panjenengané tangi, panjenengané enggal jumeneng lan diparingi pangan. Nalika Élia lan Musa katangèkaké ing Wahyu sewelas, wong loro mau enggal jumeneng, banjur Roh Suci kauncalaké tanpa ukuran, minangka pralambang pangané sang prawan. Gunung Pangowahan Rupa iku kalakon nem dina sawisé Kaisaréa Filipi, kajaba nalika Lukas nyathet prastawa-prastawa iku.
Sawatawis wolung dina sawisé pangandika iku, Panjenengané ngajak Pétrus lan Yohanes lan Yakobus, banjur minggah menyang gunung kanggo ndedonga. Lan nalika Panjenengané ndedonga, rupa pasuryané malih, sarta panganggoné dadi putih sumorot. Lan lah, ana wong loro padha guneman karo Panjenengané, yaiku Musa lan Élia. Lukas 9:28–30.
Matius lan Markus loro-loroné kanthi tegas ngandika, “sawisé nem dina,” lan Lukas ngandika “kira-kira” wolung dina. Para panulis Kitab Suci migunakaké rong cara petungan wektu; sing siji sinebut inklusif lan sijiné eksklusif. Ing pandelengan sapisan bisa katon kaya ana pertentangan, nanging kasunyatan yèn Lukas ngandika “kira-kira” nandhakaké yèn panjenengané ngandika miturut petungan inklusif, lan nalika Matius lan Markus ngandika, “sawisé nem dina,” iku nandhakaké yèn wong-wong mau ngetung dina-dina sing wutuh, lan ora ngetung dina sing miwiti mangsa wolung dina kuwi, utawa dina sing mungkasi mangsa wolung dina kuwi. Bédané iki ngasilaké loro lambang angka kanggo mangsa wektu sing padha; siji yaiku angka wolung lan sijiné yaiku nem dina.
Sing katetepaké lumantar loro paseksèn bab mangsa nem utawa wolung dina saka Kaisaréa Filipi lan Gunung Pangowahan Rupa iku yaiku menawa ing mangsa nalika Kristus nyegel wong satus patang puluh papat èwu, angka wolu nggambaraké wolung jiwa ing Prau Nuh, lan angka nem nggambaraké pasamuwan kaping nem, yaiku Filadelfia, kang wis katetepaké dadi pasamuwan kang dadi kaping wolu, yaiku saka antarané pitu iku. Wong-wong mau diowahi dadi kang kaping wolu nalika kamulyakaké Musa, Élia, lan Kristus. Kamulyan ing gunung iku uga dilambangaké déning kamulyan ing gunung sajroning sajarah Musa.
Nalika Musa munggah ing gunung, panjenengane ngirid pitung puluh pinituwa lan Yosua bebarengan karo panjenengane.
Musa banjur munggah, lan Harun, Nadab, lan Abihu, sarta pitung puluh para pinituwan Israel; lan padha ndeleng Gusti Allahe Israel; lan ing sangisore sampéyané ana kaya pakaryan lanté saka watu safir, sarta kaya badaning langit ing kajernihané. Lan marang para utama ing antarané bani Israel Panjenengané ora ngulungaké astané; iya padha ndeleng Gusti Allah, lan padha mangan lan ngombé. Lan Pangéran ngandika marang Musa, “Mungguhen marani Aku ing gunung, lan manggonana ana ing kono; lan Aku bakal maringi kowé loh-loh watu, sarta angger-angger lan pepakon kang wis Suntulis, supaya kowé mulangaké marang wong-wong mau.”
Lajeng Musa jumeneng bebarengan kaliyan abdinipun, Yusak; sarta Musa minggah dhateng gununging Allah. Panjenengané ngandika dhateng para pinituwa, “Padha ngentènana ing kéné tumrap aku, nganti aku bali meneh marang kowé; lan lah, Harun lan Hur ana bebarengan karo kowé; manawa ana wong kang duwé prekara, sumanggakna sowan marang wong loro mau.”
Lan Musa minggah menyang gunung, lan méga nutupi gunung mau. Lan kamulyané Pangéran manggon ana ing Gunung Sinai, lan méga mau nutupi gunung iku nem dina suwéné; lan ing dina kapitu Panjenengané nimbali Musa saka ing satengahing méga. Lan katoné kamulyané Pangéran iku kaya geni kang ngentekaké ing pucaking gunung, ana ing paningalé bani Israèl. Lan Musa lumebet menyang satengahing méga, sarta minggah menyang gunung; lan Musa ana ing gunung patang puluh dina lan patang puluh bengi. Pangentasan 24:9–18.
Pesen malaékat kang kapisan yaiku wunguné putriné Yairus, selaras karo baptisané Kristus. Banjur nem dina sawisé iku, rawuh Gunung Pangowahan Rupa, kang dadi malaékat kang kapindho, kang nuntun marang salib, yaiku malaékat kang katelu. Minangka malaékat kang kapindho, Gunung iku nduwèni paseksi kaping pindho, awit pangandikané Sang Rama ing Gunung iku nyambung karo garis kapindho saka katelu iku. Ping telu Petrus, Yakobus, lan Yohanes dadi tamu istiméwa déning Kristus, lan ping telu Sang Rama ngandika, loro-loroné padha nandhani pepanthaning swara Sang Rama kang kapindho, lan wektu kang kapindho Gusti Yesus ngasta Petrus, Yakobus, lan Yohanes yaiku ing Gunung Pangowahan Rupa. Tenger dalan kang kapindho, yaiku Gunung iku, nduwèni paseksi kaping pindho saka swara Sang Rama lan saka telung murid iku, awit pesen kang kapindho tansah nandhani sawijining “pangloroan.”
Wektu nem jam antarané kurban sonten lan kurban enjing, kang dipralambangaké déning enem dina miturut Matius lan Markus wiwit Kaisaréa Filipi nganti Gunung iku, uga dipralambangaké déning enem dinané Musa, nganti piyambakipun katimbalan mlebet ing méga ing dina kapitu.
Garis iku diwiwiti kanthi wektu nanteni saka malaekat kapindho, kaya dene Musa maringi dhawuh marang pitung puluh pinituwa supaya “ngenteni” nganti dhèwèké bali. Enem dina pisanan ing garis iku kapisah, nanging isih dadi pérangan saka patang puluh nem dina sakabèhé. Enem dina iku minangka sawijining mangsa sing nuntun marang pacobèn katelu, kang dilambangaké déning patang puluh dina. Patang puluh nem dina iku nglambangaké padaleman suci; enem dina iku yaiku enem jam saka séda Kristus nganti Pentakosta, enem jam saka panyalibané nganti séda-Né, enem jam saka Kaisaréa tekan Kaisaréa, lan enem jam saka Pétrus ing kamar ing dhuwur nganti padaleman suci. Musa lagi nampi Angger-anggering prasetyan, lan nampi pituduh bab carané ngedegaké padaleman suci. Sanadyan Kitab Suci ngandika yèn ora ana manungsa kang tau ndeleng Gusti Allah, para pinituwa iku “ndeleng Gusti Allahe Israèl.” Kaluhuraning Gusti Allah ana ing gunung bebarengan karo Musa lan para pinituwa iku mratandhani kaluhuran ana ing Gunung Pangowahan Rupa. Kekaroné ngemu mangsa enem dina. Garisé Musa nyakup wektu nanteni saka malaekat kapindho lan sakabèhé patang puluh nem dina kang makili padaleman suci. Patang puluh dina nalika dhèwèké nampi angger-anggering Toret iku makili pemateraian.
Pétrus ana ing Caesarea Philippi ing jam katelu, nalika lelampahané menyang Caesarea Maritima ing jam kasanga, lan sajroning nem nganti wolung dina panjenengané ana ing Gunung iku, ngentèni bebarengan karo pitung puluh pinituwané Musa nalika panjenengané ndeleng wahyu bab Gusti ing kaluhurané, padha kaya Daniel ing pasal sepuluh. Daniel ndeleng Gusti adhep-adhepan, kaya mangkono uga Gideon lan pitung puluh pinituwa. Gunung Pangowahan Rupa iku papan ing ngendi gerakan Laodikia saka satus patang puluh papat èwu diowahi dadi gerakan Filadelfia saka satus patang puluh papat èwu. Wong-wong mau dadi pasamuwan kaping wolu kang iku pasamuwan kaping nem, mula kita ndeleng nem dina lan wolung dina.
Nem jam wiwit panyaliban nganti pejahipun, nem jam Pentakosta, nem jam saking Kaisaréa dhateng Kaisaréa, nem dina tumuju ing Gunung Transfigurasi lan nem dinané Musa ingkang nuntun dhateng patang puluh dina, punika satunggal garis ingkang sami. Ing antawisipun Kaisaréa Filipi, ingkang punika Panium, lan hukum Minggu, satus patang puluh sekawan ewu punika dipunsegel. Panyegelan punika njalari satunggaling pamisahan.
Lan aku, Daniel, piyambak sing mirsa wahyu iku; amarga wong-wong sing bebarengan karo aku ora mirsa wahyu iku; nanging ana giris kang gedhé tumiba marang wong-wong mau, nganti padha mlayu ndhelikaké awaké dhéwé. Daniel 10:7.
Musa kapisah saka para pinituwa nalika ngandika, “Padha leren ana ing kéné ngentèni aku, nganti aku bali manèh marang kowé.” Musa kapisah saka pitung puluh nalika wektu ngentèni, lan pitung puluh minggu nggambarake wektu pancoban tumrap umat prajanjian lawas. Nalika minggu kaping pitung puluh iku rampung, lan minggu kaping pitung puluh iku minangka minggu suci nalika Kristus netepake prajanjian karo wong akèh, Kristus banjur misah kanthi tuntas saka umat prajanjian lawas. Mangsa nalika umat prajanjian lawas isih bisa ngrampungake prakara ilining getihé, kang tumrap wong-wong mau ateges pracaya yèn padha kaslametake déning getih Abraham, wus rampung, lan prawan sing umur rolas taun iku kawungokake manèh kanggo leladi. Sawisé wektu ngentèni iku diwiwiti, Musa nampani angger-anggering prajanjian lan piwulang bab ngedegake Padaleman Suci.
Nalika Pétrus, Yakobus, lan Yohanes ana ing Gunung, pamasèhan tumrap umaté Allah, lan sawisé iku pangunggahané dadi panji, nggambaraké umat prajanjèn iku minangka pasamuwané wong satus patang puluh papat èwu. Para buruh jam kaping sewelas banjur dipasangungaké karo pasamuwan iku.
Mangkéné pangandikané Pangéran: Padha netepana paukuman, lan tindakna kaadilan; awit karahayon-Ku wis cedhak bakal rawuh, lan kabeneran-Ku bakal kawedharaké. Begja wong kang nglakoni iki, lan anaking manungsa kang nyekel kuwat marang iku; kang ngreksa dina Sabat supaya ora najisaké, lan ngreksa tangané supaya aja nglakoni piala apa waé. Aja nganti anak wong manca, kang wis nggabungaké awaké marang Pangéran, muni mangkéné: Pangéran temen-temen wis misahaké aku saka umaté; lan aja nganti sida muni: Lah, aku iki wit garing. Awit mangkéné pangandikané Pangéran tumrap para sida kang ngreksa dina-dina Sabat-Ku, lan milih apa kang ndadèkaké keparenging-Ku, sarta nyekel kuwat marang prejanjian-Ku; marang wong-wong mau bakal Dakparingi ana ing dalem-Ku lan ing sajroning témbok-tembok-Ku papan lan jeneng kang luwih becik tinimbang para putra lan para putri: Aku bakal maringi marang wong-wong mau jeneng langgeng, kang ora bakal dipunpedhot. Uga anak-anak wong manca, kang nggabungaké awaké marang Pangéran, kanggo ngabdi marang Panjenengané, lan nresnani asmané Pangéran, supaya dadi para abdiné, saben wong kang ngreksa dina Sabat supaya ora najisaké, lan nyekel kuwat marang prejanjian-Ku; iya wong-wong mau bakal Daksowanaké menyang gunung-Ku kang suci, lan Dakgawé bungah ana ing dalem pandonga-Ku: kurban obongané lan kurban-kurbané bakal katampani ana ing mesbèh-Ku; awit dalem-Ku bakal sinebut dalem pandonga kanggo sakehing bangsa.
Pangéran Allah, kang nglumpukaké para wong buwangané Israèl, ngandika, “Isih bakal Ingsun nglumpukaké liyané marang Panjenengané, saliyané wong-wong kang wis kasil nglumpuk marang Panjenengané.” Yesaya 56:1–8.
Pétrus, Yakobus lan Yohanes, uga Musa, makili “wong-wong sing kasingkir saka Israel,” sing kasuwang déning para seduluré sing sengit marang wong-wong mau.
Mangkene pangandikané Pangéran, Swarga iku dhampar-Ku, lan bumi iku ancik-ancik sikil-Ku; ana ing ngendi omah sing kokbangun kanggo Aku? lan ana ing ngendi papan panggonan-Ku ngaso?
Awit sakehing samubarang iku wis digawé déning astaningSun, lan sakehing samubarang iku wus kelakon, pangandikané Pangéran; nanging marang wong iki Aku bakal mirsani, yaiku marang wong kang mlarat lan remuk ing roh, lan kang gumeter marang pangandikaningSun. Wong kang nyembeleh sapi lanang iku kaya wong kang matèni manungsa; wong kang nyaosaké cempé dadi kurban, kaya wong kang ngethok guluné asu; wong kang nyaosaké pisungsung, kaya wong kang nyaosaké getih babi; wong kang ngobong menyan, kaya wong kang mberkahi brahala. Ya, wong-wong iku wis milih dalané dhéwé, lan nyawané remen marang pakarjan-pakarjané kang jijik. Aku uga bakal milih kasasarane wong-wong iku, lan bakal nekakaké apa kang diwedèni marang wong-wong iku; amarga nalika Aku nimbali, ora ana kang mangsuli; nalika Aku ngandika, wong-wong iku ora ngrungokaké: nanging wong-wong iku nindakaké piala ana ing ngarsaningSun, lan milih apa kang ora ndadèkaké keparengingSun.
Rungokna pangandikané Pangéran, hé kowé para kang gumeter marang pangandikané; para sadulurmu kang sengit marang kowé, kang ngusir kowé marga saka asmaningSun, padha kandha, “Muga-muga Pangéran kaluhuraké”; nanging Panjenengané bakal ngatingal dadi kabungahanmu, lan wong-wong mau bakal isin. Yesaya 66:1–5.
Tembung “kabungahan” kapanggih kaping pirang-pirang lan ing rupa-rupa cara ing Kitab Suci, mangkono uga tembung “isin.” Ing konteks pesené Petrus saka kitab Yoèl, isin mungsuh kabungahan iku minangka sawijining pararel, kaya dene wong wicaksana lan wong bodho utawa gandum lan suket eri. Isin lan kabungahan makili, ing konteks Yoèl, wong-wong sing nduwèni lenga, utawa pesen udan pungkasan, mungsuh wong-wong sing ora nduwèni. Mung nalika panjenengan ndeleng rinciyan iki, panjenengan bisa tekan marang teges sing luwih jero saka, “Sadulur-sadulurmu kang sengit marang kowé, kang ngusir kowé marga saka asma-Ku.” Sadulur-sadulur iku yaiku wong-wong sing ing Spalding and Magan, kaca siji lan loro, kasebut minangka “nominal Adventists, like Judas,” sing bakal “betray us to the Catholics,” “for they hated us on account of the Sabbath, for they could not refute it.” Sadulur-sadulurmu sing sengit marang kowé ngusir kowé marga saka pesen babagan Sabaté tanah, Musa kaping pitu, kang ora bisa dibantah. Pokoké ing kéné yaiku yèn kowé diusir amarga sawijining pasulayan doktrinal, sawijining debat, kaya sing diarani déning Yésaya, lan debat doktrinal iku yaiku pesen udan pungkasan.
Yoèl nyebut pawartos iku “anggur anyar,” lan manawa kowé nduwèni pawartos iku, kowé nduwèni kabungahan. Manawa kowé ora nduwèni, kowé tangi kaya para wong mendem ing kitab Yoèl, lan nemu manawa anggur anyar iku wis katutup saka cangkemu. Ing wektu iku kowé kanthi profètis dadi “isin.” Golongan sing nduwèni lenga, nduwèni kabungahan, lan golongan sing ora nduwèni lenga iku isin. Lenga iku uga anggur anyar, lan iku kagandhèng karo kabungahan. Mulane Ésaya ngandika, “Rungokna pangandikané Pangéran.” Siji golongan milih ngrungokaké, lan sijiné ora ngrungokaké swarané kalasangka. Ésaya kanthi cetha nandhani golongan sing ngrungokaké, nalika panjenengané ngandika, “kowe kang gemeter marang pangandikané.” Pangéran nglumpukaké wong-wong sing wis katundhung marga saka pawartos sing teka nalika 9/11, lan ing mangsa undhang-undhang Minggu, Panjenengané nglumpukaké sida-sidané Ésaya, sing digambaraké minangka wit-wit garing. Manawa wong-wong mau gelem nyekel prajanjian iku, wong-wong mau ora bakal kapisah manèh saka gunung suci kagungané Allah.
Wong kasim utawa wit garing makili pati. Wong kasim ora bisa ngasilaké turun, lan wit garing ora nduwèni urip. Janjiné yaiku manawa para bangsa liya iku, utawa para buruh ing jam kaping sewelas, bakal nampa prejanjian sing dilambangaké déning Sabat, mula wong-wong mau bakal nduwèni putra-putri. Dhèwèké dhisik nglumpukaké para buwanganing Israèl, banjur ngangkat para buwangan mau dadi panji, lan sawisé iku nglumpukaké wedhus-wedhusé liyané. Panglumpukan kapisan lan kapindho mau makili wektu wiwit 9/11 nganti tumekaing hukum Minggu nalika Roh Suci lagi ngetokaké pepersikan, lan uga wektu wiwit hukum Minggu nganti Mikhaèl jumeneng lan udan pungkasan kawutahaké tanpa ukuran. Ing loro-loroné wektu iku, udan pungkasan mau yaiku sawijining piweling, kang manawa kowé nduwèni, iku nggawa kabungahan, lan manawa kowé ora nduwèni, iku nggawa wirang.
Kitab Matius kabagi dadi telung garis, sing makili telung malaékat ing Wahyu patbelas. Saben siji saka telung garis iku uga ngemu fraktal saka telung malaékat mau. Garis kapindho, wiwit pasal sewelas nganti pasal rong puluh loro, iku minangka garis tengah, awit iku malaékat kapindho, sing mapan ana ing antarané malaékat kapisan lan katelu. Kitab Matius dhéwé ya iku sawijining garis tengah, nalika kita nimbang pasal sewelas nganti rong puluh loro ing sajroning konteks pasal-pasal prajanjian ing Purwaning Dumadi lan Wahyu.
Pusaté rolas bab prejanjian iku ana ing bagéané Matius, lan larik tengah saka telung larik ing bagéané Matius kapanggih ana ing rolas bab sing padha iku. Pusat saka rolas bab iku yaiku panyégelan tumrap satus patang puluh papat èwu wong. Titik pusat iku kaawakaké déning telung ayat, kang selaras karo telung ayat tengah saka rolas bab prejanjian ing Purwaning Dumadi lan Wahyu.
Pétrus punika dados titik pusat saking titik pusat saking titik pusat, lan piyambakipun nggambaraken pangantèn Kristen ingkang kapisan lan ingkang pungkasan. Punika minangka tetandha asma Alpha lan Omega. Palmoni ugi ndadosaken tetandha asma-É wonten ing owahing nama Pétrus, nalika Panjenenganipun ngrancang enigma nama Pétrus ing basa Inggris. Gusti Yesus ngandika dhateng Pétrus ing basa Ibrani, lan pirembagan punika kacathet ing basa Yunani lan salajengipun dipunwastani ing basa Inggris. Ing basa Inggris, Palmoni maringi nama Pétrus kanthi migunakaken aksara kaping 16 saking abjad Inggris, lajeng kaping 5, ingkang lajeng katut kaping 20, ingkang lajeng katut kaping 5, ingkang lajeng katut kaping 18, kanthi sumerep kanthi sampurna bilih nalika Panjenenganipun, minangka Palmoni, nitahaken nama ingkang badhé lumampah saking basa Ibrani, dhateng basa Yunani, lajeng dhateng basa Inggris. Panjenenganipun ugi ngrancang bilih nama Inggris punika badhé ngidinaken satunggaling enigma saking ngèngingi aksara gangsal punika miturut urutanipun supados nggayuh angka satus sekawan dasa sekawan èwu. Palmoni, ingkang ugi punika ingkang kapisan lan ingkang pungkasan, ngrancang bilih aksara kapisan saking gangsal aksara punika lan aksara pungkasan saking gangsal aksara Inggris ingkang mbentuk nama Peter punika inggih aksara kaping 16 lan 18, awit nama Peter kedah kadadosan wonten ing Matius 16:18.
Kanthi samubarang iku kabeh bab Pétrus, kita isih kudu ngrembug “rasio emas.” Rasio emas iku diwakili déning Matius 16:18, amarga rasioné yaiku 1.618. Rasio emas gegandhèngan karo fraktal-fraktal ing alam, lan nalika Palmoni netepaké Pétrus ing Matius 16:18, Palmoni lagi nandhani yèn kunci kenabian sing dipasang ing pundhak Élyakim ing Yesaya 22:22, lan kunci-kunci kenabian sing diwènèhake marang Pétrus lan pasamuwan ing pérangan kasebut, ngemu fraktal-fraktal kenabian.
Caesarea Philippi ing jam katelu nganti Caesarea Maritima ing jam kasanga nggambarake sawijining fraktal saka jam katelu nalika Kristus kasalib nganti jam kasanga nalika Kornelius ngutus wong nimbali Pétrus. Mangsa Pentakosta wiwit saka jam katelu nalika panyaliban nganti Pétrus ana ing Padaleman nalika Pentakosta ing jam kasanga, iku sawijining fraktal saka 1.260 dina saka salib nganti marang Kornelius. Telung kaping Sang Rama ngandika iku sawijining fraktal saka telung malaékat, mangkono uga telung kaping Yésus mung ngajak Pétrus, Yakobus, lan Yokanan. Katrangan profetik kang dienkode ana ing ayat-ayat nalika Pétrus nggambarake satus patang puluh papat èwu iku sajero apa wae kayekten kang tau ana, nanging kita isih durung nempatake Pétrus ing Panium ing Daniel sewelas.
Kita bakal nerusake panaliten iki ing artikel sabanjuré.
Pétrus, rasulipun Gusti Yesus Kristus, dhumateng para wong neneka ingkang sumebar wonten ing Pontus, Galatia, Kapadokia, Asia, lan Bitinia, ingkang kapilih miturut pangawikan rumiyin saking Allah Sang Rama, lumantar panyucekaning Roh, tumuju dhateng mituhu lan peprajaning rahipun Yesus Kristus: sih-rahmat lan katentreman mugi kaparingaken kanthi tumanja dhateng panjenengan sedaya. Pinujia Allah lan Rama saking Gusti kita Yesus Kristus, ingkang miturut sih-kadarmané ingkang lubèr sampun nglairaken kita malih dhateng pangajeng-ajeng ingkang gesang lumantar wungunipun Yesus Kristus saking antawisipun tiyang pejah, tumuju warisan ingkang boten saged rusak, lan boten cemar, lan boten luntur, ingkang kasimpen wonten ing swarga kanggé panjenengan sedaya, ingkang kaayomi déning pangwasaning Allah lumantar iman tumuju karahayon ingkang sampun siyap katembungaken wonten ing wekasaning jaman.
Ing kono sira padha bungah banget, sanadyan sapréné manawa perlu sira padha lagi nandhang prihatin marga saka warna-warna panggawé panggodha; supaya panyobané imanmu, kang luwih aji banget tinimbang emas kang bakal sirna, senadyan kabuktèkaké lumantar geni, bisa katemuné dadi pamuji lan pakurmatan lan kamulyan nalika Gusti Yésus Kristus ngatingal. Panjenengané, sanadyan durung tau sira deleng, sira tresnani; ana ing Panjenengané, sanadyan saiki sira ora weruh marang Panjenengané, nanging marga pracaya, sira padha bungah kanthi kabungahan kang ora kena kaandharaké lan kebak kamulyan; nampani pungkasaning imanmu, yaiku karahayoné nyawamu.
Bab kawilujengan iku para nabi wus nyuwun katerangan lan nelusuri kanthi temen, para kang medhar wangsit bab sih-rahmat kang bakal kaparingake marang kowe: padha nliti apa lan wektu kang kaya apa kang dituduhake dening Roh Kristus kang ana ing sajroning dheweke, nalika Panjenengane luwih dhisik martakake sangsaraning Kristus lan kamulyan kang bakal tumuli. Marang para nabi iku kaandharake manawa ora kanggo awake dhewe, nanging kanggo kita, dheweke padha ngladosi prakara-prakara iku, kang saiki wis diwartakake marang kowe dening para kang martakake Injil marang kowe kanthi Roh Suci kang katurunake saka swarga; prakara-prakara kang uga dadi pepénginané para malaékat kanggo nyumurupi.
Mulané, siyagakna batinira, padha waspada, lan tetepa ngarep-arep nganti pungkasan marang sih-rahmat kang bakal kaparingaké marang kowé nalika panyingkapané Gusti Yésus Kristus; Minangka anak-anak kang manut, aja padha mbentuk awakmu manut marang pepénginan-pepénginan biyèn nalika kowé isih ana ing kabodhoan: Nanging kaya Panjenengané kang wis nimbali kowé iku suci, mangkono kowé uga kudu suci ana ing sakèhé lakumu; Awit wis katulisan, Kowé kudu suci; marga Aku suci.
Lan manawa sira nyebut Sang Rama, kang ngadili miturut pakaryaning saben wong tanpa mbedak-mbedakake wong, lakonana wekdaling panumpanganira ana ing kene kanthi wedi: Awit sira padha sumurup, yen sira wus ditebus dudu nganggo barang-barang kang bisa rusak, kaya salaka lan emas, saka lakumu kang tanpa guna, kang tinampa lumantar piwulang turun-temurun saka para leluhurira; Nanging nganggo rah kang aji banget, yaiku rahé Sang Kristus, kados rahing cempe kang tanpa cacad lan tanpa rereged: Panjenengané iku satemene wus katetepake sadurunge dhasaring jagad kababar, nanging wus kawedhar ana ing jaman pungkasan iki marga saka sira, Kang lumantar Panjenengané sira padha pracaya marang Allah, kang wus nangèkaké Panjenengané saka ing antarane wong mati, lan maringi Panjenengané kamulyan; supaya pracaya lan pangajabira ana ing Allah. Awit sira wus nyucekake nyawamu sajroning mituhu marang kayekten lumantar Sang Roh tumuju marang katresnan kang tulus marang para sadulur, mula padha tresnaa-tinresnanen kanthi temen saka ati kang resik: Awit sira wus kalairake maneh, dudu saka wiji kang bisa rusak, nanging saka wiji kang ora bisa rusak, lumantar pangandikaning Allah, kang gesang lan tetep langgeng ing salawas-lawase. Sabab sakehing daging iku kaya suket, lan sakehing kamulyaning manungsa kaya kembanging suket. Suket iku garing, lan kembange padha gugur: Nanging pangandikané Pangéran tetep langgeng ing salawas-lawase. Lan iki pangandika kang lumantar Injil wus diwartakake marang sira. 1 Petrus 1:1–25.