Wewatoning lebak pangliyan. Apa kang njalari kowe saiki, nganti kowe sakabèhé padha munggah menyang payon-payoning omah? Hé kutha kang kebak riribed, kutha kang rame gumuruh, kutha kang bungah; wong-wongmu sing kapatèni iku ora dipatèni déning pedhang, lan ora mati ana ing paprangan. Kabèh para panggedhému padha mlayu bebarengan, padha kabanda déning para pamanah; kabèh sing kapanggih ana ing antaramu padha kabanda bebarengan, ya iku wong-wong kang wis mlayu saka papan kang adoh. Mulané aku ngandika, Aja nyawang aku; aku bakal nangis banget, aja ngupaya nglipur aku, marga saka karusakaning putri bangsaku. Awit iki dina kasangsaran, lan dina katindhes, lan dina bingung-bingung, saka Pangéran Allahé sarwa dumadi, ana ing lebak pangliyan, dina ngrubuhaké témbok-témbok, lan dina sesambat marang gunung-gunung. Yesaya 22:1–5.
Ing kitab Yesaya, tembung “beban” kapanggih kaping wolulas. Saking rujukan-rujukan punika, sewelas langsung nandhesake ramalan karusakan, lan pitu rujukan sanèsipun ngemu teges bilih beban punika satunggaling prakawis ingkang dipunasta ing pundhak. Namung satunggal saking rujukan ingkang dipunterjemahaken dados “beban” ingkang nggambarake prakawis ingkang dipunasta ing pundhak lan ing wekdal ingkang sami ugi dados ramalan karusakan. Kawula badhe ngrembag rujukan satunggal punika, inggih punika tembung Ibrani ingkang nedahaken satunggaling prakawis ingkang dipunasta, nanging ugi dados ramalan karusakan; mila kawula nedahaken pambedan punika wiwit wiwitan, sanadyan kita boten badhe wangsul malih dhateng prakawis-prakawis punika ngantos ing tembe.
Bab punika boten samar gegayutan kaliyan tegesipun “lebak wawasan,” awit punika katandhesaken dados “Kutha Dawud” lan ugi dados “Yerusalem.” Lebak wawasan punika minangka rujukan dhateng Adventisme Laodikia sajroning sajarah enem ayat pungkasan saking Daniel sewelas. Yesaya netepaken konteks bebendhu punika kanthi sajarah ingkang kawecakakên wonten ing bab kalih dasa, kanthi ngandharaken penaklukan jagad kanthi saya majeng déning ratu Asyur ingkang naté ngutus sawijining pangarsan militèr aran Tartan kanggé ngrebut satunggaling kutha ing Mesir ingkang kawastanan Asdod.
Undhang-undhang Minggu kapacak ing Daniel sewelas ayat patang puluh siji, lan iku nandhani telung golongan sing “uwal” saka tanganing kapapaan nalika undhang-undhang Minggu ditetepake.
Ing taun nalika Tartan teka ing Asdod, (nalika Sargon, ratu Asyur, ngutus dheweke,) lan perang nglawan Asdod, banjur ngrebut kutha iku; ing wektu iku uga Pangeran ngandika lumantar Yésaya, putrané Amoz, mangkéné: Lungaa lan uwalana bagor saka ing pinggangmu, lan copota kasutmu saka sikilmu. Lan iya banjur nindakaké mangkono, lumaku wuda lan ora nganggo kasut. Lan Pangeran ngandika: Kaya déné abdi-Ku Yésaya wis lumaku wuda lan tanpa kasut telung taun dadi pratandha lan kaélokan tumrap Mesir lan tumrap Étiopia; mangkono uga ratu Asyur bakal nggawa wong Mesir dadi tawanan, lan wong Étiopia dadi wong buwangan, enom lan tuwa, wuda lan tanpa kasut, malah bokongé kabukak, dadi kawirangan tumrap Mesir. Lan wong-wong mau bakal wedi lan kawirangan marga saka Étiopia, sing dadi pangarep-arepé, lan marga saka Mesir, sing dadi kaluhurané. Lan pedunung pulo iki bakal kandha ing dina iku: Lah, kaya mangkéné iki pangarep-arepé kita, kang dadi pangungsèné kita kanggo njaluk pitulungan supaya kita kapitulungan lan kaluwaraké saka ratu Asyur; lan kepriyé kita bakal bisa uwal? Yésaya 20:1–6.
Pitakon kang diangkat déning para pedunung pulo iku yaiku kepriyé anggoné padha uwal saka raja Asyur, kang uga dipratélakaké minangka raja saka lor ing Daniel sewelas.
Panjenengané [raja saka sisih lor] uga bakal mlebu menyang tanah kamulyan, lan akèh nagara bakal dirubuhaké; nanging iki bakal uwal saka tangane, yaiku Edom, lan Moab, lan para pangareping bani Amon. Daniel 11:41.
Ing ayat iki angger-angger Minggu ing Amérika Sarékat diidhentifikasi, lan ana sawatara nuansa alus ing wacana Daniel kang pantes digatekaké. Ana telung ayat jejèr ing Daniel pasal sewelas ayat patang puluh tekan patang puluh telu, sing kabèh padha ngidhentifikasi “negara-negara.” Ing ayat patang puluh negara-negara kang nglambangaké tilas Uni Sovyèt padha kasapu lunga déning kapausan lan Amérika Sarékat ing taun 1989. Para sejarawan modhèren netepaké kasunyatan iki.
Banjur ing ayat kaping patang puluh loro kita manggihaké tembung “negara-negara” sing nggambarake kabèh negara ing bumi iki, nalika raja saka sisih lor (kapapaan) ngrebut Mesir, sing nggambarake saindenging jagad. Iku salah siji saka nuansa-nuansa mau. Nuansa sijiné saka loro nuansa sing dakkarepaké ing telung ayat iku nyangkut tembung “uwal” ing ayat patang puluh siji lan banjur maneh ing ayat patang puluh loro. Iku loro tembung Ibrani sing béda, senadyan loro-loroné padha diterjemahaké dadi “uwal.” Tembung Ibrani sing diterjemahaké dadi “uwal” ing ayat patang puluh loro ateges ora nemu pangluwaran, amarga nalika “sepuluh raja” sing nggambarake Perserikatan Bangsa-Bangsa sarujuk masrahaké pamaréntahan donya siji marang pangwasané kéwan paus, ora ana uwal—ora ana pangluwaran.
Lan sungu sepuluh kang kokdeleng iku raja-raja sepuluh, kang durung nampani karajan; nanging bakal nampani panguwasa minangka raja sajrone sajam bebarengan karo kewan iku. Wong-wong mau padha saiyeg saeka praya, lan bakal masrahake kakuwasan lan kekuwatane marang kewan iku. Wong-wong mau bakal perang nglawan Sang Cempé, lan Sang Cempé bakal ngalahake wong-wong mau; awit Panjenengane iku Gustining para gusti, lan Rajaning para raja; lan wong-wong kang nunggil karo Panjenengane iku padha katimbalan, kapilih, lan setya. Lan pangandikane marang aku, Banyu-banyu kang kokdeleng, panggonane wanita sundal iku lenggah, iku para bangsa, lan wong akèh, lan para bangsa, lan basa-basa. Lan sungu sepuluh kang kokdeleng ana ing kewan iku, wong-wong mau bakal sengit marang wanita sundal iku, lan bakal ndadekake dheweke sepi lan wuda, lan bakal mangan daginge, lan ngobong dheweke nganggo geni. Awit Gusti Allah wus nancepaké ing atine wong-wong mau supaya netepi karsane Panjenengane, lan supaya padha sarujuk, lan masrahake karajane marang kewan iku, nganti pangandikane Gusti Allah kelakon. Wahyu 17:12–17.
“Raja sepuluh” iki bola-bali kasebut ing pangandikané Allah, lan ing crita Élia, Akhab, raja Israèl, iku dadi kepalaing sapuluh taler, lan dhèwèké krama karo Izébel. Izébel iku kapausan ing pungkasaning jagad, Élia iku para utusaning piweling malaékat katelu, lan Akhab iku kepalaing sawijining pasamuwan raja sapuluh. Akhab nggambarake Amérikah Sarékat minangka pimpinaning Perserikatan Bangsa-Bangsa sajroning sajarah sunnatènèng nubuatan bab angger-angger Minggu. Nalika Mesir kaasta déning Asyur, raja sisih lor ing Dhanièl sewelas patang puluh loro nembe waé meksa raja-raja sapuluh supaya sarujuk masrahaké karajané marang kakuwasan kapausan.
“Nalika kita saya nyedhaki krisis pungkasan, prakara kang wigati banget yaiku supaya ana karukunan lan kasawijèn ing antarané piranti-piranti kagungané Gusti. Donya iki kebak prahara, perang, lan pasulayan. Nanging ana ing sangisoré siji sirah—kuwasa kepausan—umat bakal manunggal kanggo nglawan Gusti Allah ana ing pribadi para seksi-Né. Pasawijèn iki dipasakaké déning si murtad agung. Nalika dhèwèké ngupaya nyawijèkaké para agèn-é ing peperangan nglawan kayektèn, dhèwèké uga bakal nyambut gawé kanggo mecah lan nyebaraké para panyengkuyungé. Rasa meri, panyana ala, guneman ala, iku kabèh diudhekaké déning dhèwèké kanggo nuwuhaké padudon lan pasulayan.” Testimonies, volume 7, 182.
Ing ayat patang puluh siji kita nemokake tembung “uwal,” lan kita uga nemokake tembung “uwal” ing ayat patang puluh loro, nanging kalorone iku rong tembung Ibrani sing béda. Tembung sing diterjemahaké dadi “uwal” ing ayat patang puluh siji tegesé uwal kaya déné amarga liciné. Iki minangka tembung sing diterjemahaké dadi “uwal” ing ayat nem saka Yesaya bab rong puluh. “Ing dina iku” “kang manggon ing pulo iki” padha takon kepiyé anggoné bisa uwal saka wong Asyur kang “ing dina iku” saya ngrebut jagad iki sethithik mbaka sethithik, kaya kang digambaraké ing Daniel sewelas lan ing sawetara pérangan Kitab Suci liyané.
Ing Daniel pasal sewelas ayat patang puluh siji, nalika kapausan, utawa kados dene dipunwastani déning Daniel, ratu ing sisih lor, utawa kados dene dipunwastani déning Yesaya, wong Asyur, lagi nelukaké “tanah kang mulya” kang nglambangaké Amérika Sarékat, ana loro golongan kang dipunpacakaken.
Panjenengané uga bakal lumebu ing tanah kamulyan, lan akèh nagara bakal katumpes; nanging iki bakal luput saka tangané, yaiku Édom, Moab, lan para panggedhé saka bani Amon. Daniel 11:41.
Sawijining golongan yaiku “akeh wong” sing dijungkiringaké, lan golongan sijiné digambaraké minangka “Édom, Moab lan para pangarepé bani Amon.” Ing wektu angger-angger Minggu, Wahyu wolulas ayat papat nimbali wong-wong sing isih ana ing Babil supaya “metua.”
Lan aku krungu swara liya saka swarga, mangkene pangandikane, Metua saka ing dheweke, he para umat-Ku, supaya kowe aja melu dadi pandumaning dosa-dosane, lan supaya kowe aja nampani paukumane. Wahyu 18:4.
Edom, Moab, lan para panggedhéné bani Amon iku wong-wong kang bisa uwal kanthi kelicikan, kaya déné bangsa-bangsa ing pulo sajroning Yesaya rong puluh padha ngarep-arep arep nindakaké mangkono.
Ing ayat patang puluh siji, nuansa liyané sing dakkarepake iku yaiku bilih ing ayat patang puluh, patang puluh siji, lan patang puluh loro kita manggihaké tembung “negara-negara,” nanging ing ayat patang puluh siji iku tembung tambahan, dudu ana ing tembung-tembung asli Daniel lan tembung iku ora pantes ana ing kono. Akeh negara wis digulingaké minangka panggenepan ayat patang puluh nalika ambruké Uni Soviet, lan akeh negara kajupuk nalika kapausan njupuk alih Perserikatan Bangsa-Bangsa. Nanging ing wektu hukum Minggu ana ing Amérika Sarékat, “akeh” sing digulingaké iku dudu akèh negara, nanging mung bisa dadi para Advent Hari Ketujuh.
“Yèn pepadhang kayekten wus dipratélakaké marang kowé, mbabar Sabat ing pepakon kaping papat, lan nedahaké yèn ora ana dhasar sajroning Sabdaning Allah tumrap ngurmati dina Minggu, nanging kowé isih tetep ngugemi sabat palsu iku, sarta nampik nucèkaké Sabat kang déning Allah sinebut ‘dina-Ku kang suci,’ kowé nampani tandhané kéwan galak. Kapan iki kalakon? Nalika kowé manut marang pranatan kang mrentah kowé supaya kendel nyambut gawé ing dina Minggu lan nyembah marang Allah, sanadyan kowé ngerti yèn ora ana tembung siji waé ing Kitab Suci kang nuduhaké yèn dina Minggu iku liya kajaba mung dina lumrah kanggo nyambut gawé, kowé sarujuk nampani tandhané kéwan galak, lan nampik segelé Allah.” Review and Herald, July 13, 1897.
Saben anggota pasamuwan Advent Dina Kaping Pitu nampa piwulang ngenani Sabat nalika dhèwèké sapisan dadi anggota pasamuwan lumantar baptisan, lan dhèwèké kaanggep tanggung jawab marang “pepadhanging kayektèn” bab Sabat.
“Pangowahan Sabat iku minangka pratandha utawa tandha wewenangé gréja Romawi. Wong-wong kang, kanthi mangertèni tuntutaning pepakon kaping papat, milih nindakaké pangrèwangan sabat palsu minangka gantiné Sabat kang sejati, kanthi mangkono padha ngaturaké pakurmatan marang kakuwatan kang mung déning iku prakara mau dipréntahaké. Tandhaning kéwan iku yaiku sabat kepausan, kang wis ditampa déning jagad minangka gantiné dina kang wis katetepaké déning Allah.
“Ora ana wong siji wae sing nganti saiki wis nampa tandha kéwan galak iku. Wektu pacoban durung tekan. Ana wong-wong Kristen sejati ing saben gréja, kalebu uga ing paguyuban Katulik Roma. Ora ana siji waé sing bakal kaukum sadurungé wong iku nampa pepadhang lan weruh kuwajibaning pepakon kaping papat. Nanging samangsa pranatan iku metu kanggo ngetrapaké sabat palsu, lan sesambaté malaékat katelu kanthi sora banter ngélingaké manungsa supaya waspada marang panyembahan marang kéwan galak lan reca wujude, garis pamisah antarane kang palsu lan kang sejati bakal katarik kanthi cetha. Banjur wong-wong sing isih terus lumaku ing panerak bakal nampa tandha kéwan galak.”
“Kanthi langkah kang rikat kita lagi nyedhaki mangsa iki. Nalika gréja-gréja Protestan bakal sesarengan karo kakuwasan sekulèr kanggo nyengkuyung agama palsu, sing marga nentang iku para leluhuré tau nandhang panganiaya kang paling sengit, nalika iku dina Sabat kapausan bakal dileksanakaké kanthi wewenang gabungan saka gréja lan nagara. Bakal ana kamurtadan nasional, kang pungkasane mung bakal tumeka marang karusakan nasional.” Manuscript 51, 1899.
Nalika ukum Minggu dileksanakake, wong-wong siji-sijiné sing diprentah tanggung jawab tumrap pepadhangé malaékat katelu yaiku para Advent Hari Ketujuh, awit mung ing wektu iku wong-wong ing sanjabané Adventisme bakal katampèkaké marang pangujiané malaékat katelu. “Akeh” sing kauncalaké ing wektu ukum Minggu kuwi yaiku para Adventis Laodikia, awit “pangadilan diwiwiti saka brayaté Gusti Allah.”
Mangkono wong kang pungkasan bakal dadi kang wiwitan, lan wong kang wiwitan dadi kang pungkasan; awit akeh kang katimbalan, nanging mung sathithik kang kapilih. Matius 20:16.
Yesaya punika dados “tetenger lan kaélokan” tumrap Mesir lan Etiopia ngenani panaklukan donya déning kepausan ingkang lumampah saya maju. Mesir punika Perserikatan Bangsa-Bangsa; Etiopia punika Amérika Sarékat, lan Asyur punika kepausan. Ing latar sajarah kenabian punika Yesaya wiwit ngaturaké rerangkén wangsit-wangsit karusakan. Bab selikur kalih punika ngenani tiyang-tiyang Laodikia ingkang katumpes ing wekdal angger-angger Minggu lan tiyang-tiyang Filadelfia ingkang nimbali “Edom, Moab lan para pangagenging bani Amon” medal saking Babil.
Adventisme Laodikia kakurangan watak kang perlu supaya kaslametake, lan padha dimuntahake metu saka tutuke Gusti ing wektu angger-angger dina Minggu. Aku nyathet kasunyatan iki mung kanggo nekanake pokok sabanjure. Yesaya rong puluh loro nggambarake alesan liyane manawa Laodikia ilang, awit ramalan paukuman iku katujokake marang lebak “wahyu.” Ana rong tembung Ibrani utama kang diterjemahake dadi “wahyu.” Sing siji makili runtutan prastawa-prastawa kenabian, lan sing sijine makili sawijining wahyu bab Kristus. Sing siji ana ing njaban greja lan sing sijine ana ing sajroning greja. Tembung ing bab rong puluh loro iku yaiku wahyu kang makili prastawa-prastawa kenabian, lan iku tembung sing padha kang diterjemahake dadi “wahyu” ing kitab Wulang Bebasan.
Ing papan kang ora ana wahyu, bangsa dadi rusak; nanging wong kang netepi angger-anggering Toret, begja iku. Wulang Bebasan 29:18.
“beban saka lebak wahyu” iku pitedah ngenani loro golongan wong sing ngabekti ana ing pasamuwané Allah ing wekasaning jagad. Golongan siji, kang dilambangaké déning Syébna, yaiku Laodikia, lan golongan sijiné manèh yaiku Filadelfia, kang dilambangaké déning Eliakim bin Hilkia. Bedaning loro golongan iku ing bab iki mesthi padha karo bedaning ing pasemon bab sepuluh prawan. Golongan siji nduwèni lenga ing wektu tengah wengi, lan golongan sijiné ora nduwèni. “Lenga” minangka pralambang makili manéka warna bebener gumantung marang konteks panggonané tembung iku ditemokaké, nanging ing Yesaya likur loro, “lenga” saka sepuluh prawan iku dilambangaké déning tembung “wahyu.” Golongan siji nduwèni “lenga,” déné golongan sijiné ora nduwèni.
“Wong-wong kang katetepaké lan kapilih déning pangurapan, kang jumeneng ing ngarsané Gusti, Pangéraning saindenging bumi, nduwèni kalenggahan kang biyèn diparingaké marang Sétan minangka kerub panudung. Lumantar para titah suci kang ngubengi dhamparé, Gusti njagi sesambungan kang tanpa pedhot karo para pendhudhuk bumi. Lenga emas iku nglambangaké sih-rahmat kang lumantar iku Gusti njagi supaya pepadhangé para pracaya tansah kasukani, supaya aja nganti kedhep-kedhep lan banjur mati. Saupama lenga suci iki ora diwutahaké saka swarga lumantar pawartos-pawartos saka Rohé Gusti, piranti-piranti piala bakal nduwèni pangwasané kabèh tumrap manungsa.”
“Gusti Allah kasirnakaké kamulyanipun nalika kita ora nampani pawartos-pawartos kang Panjenengané kintunakaké marang kita. Mangkono kita nampik lenga emas kang Panjenengané badhé tumpahaké menyang jiwa kita, supaya bisa katularaké marang wong-wong kang ana ing pepeteng. Nalika swara panggilan teka, ‘Lah, pangantèn lanang rawuh; metua kowe nglawan panjenengané,’ wong-wong kang durung nampani lenga suci, kang durung ngrembaka sih-rahmat Kristus ana ing sajroning atiné, bakal nemu, kaya para prawan bodho, yèn padha durung siyap sowan marang Gustiné. Ing sajroning awaké dhéwé, padha ora nduwèni kakuwatan kanggo olèh lenga iku, lan uripé padha remuk. Nanging manawa Roh Suci Allah dipun suwun, manawa kita nyuwun kanthi temen, kaya déné Musa, ‘Tingalana kamulyan Paduka marang kawula,’ katresnaning Allah bakal kapratelakaké kanthi lubèr ana ing ati kita. Liwat pipa-pipa emas, lenga emas bakal katularaké marang kita. ‘Dudu marga saka kakuwatan, utawa saka daya, nanging marga saka Roh-Ku, pangandikané Pangéran Balatentara.’ Kanthi nampani sorot padhang saka Srengéngé Kabeneran, para putraning Allah madhangi kaya pepadhang ana ing donya.” Review and Herald, 20 Juli 1897.
Rohing para nabi padha sarujuk siji lan sijiné, lan loro wong kang kadhapuk jebadané Zakharia iku uga loro seksi ing Wahyu sewelas.
Babagan loro seksi mau, nabi nerangaké luwih lanjut: “Iki iku loro wit zaitun, lan loro kaki dian kang ngadeg ana ing ngarsané Gusti Allahing bumi.” “Pangandika Paduka,” pangandikané juru masmur, “iku pelita tumrap sikil kawula, lan pepadhang tumrap margi kawula.” Wahyu 11:4; Jabur 119:105. Loro seksi iku makili Kitab Suci Prajanjian Lawas lan Prajanjian Anyar. Kalorone dadi paseksi kang wigati tumrap asal-usul lan kalanggenganing angger-anggeré Allah. Kalorone uga dadi seksi tumrap rancangan karahayon. Lambang-lambang, kurban-kurban, lan pameca-pamecané Prajanjian Lawas nuduh marang Sang Juru Slamet kang bakal rawuh. Injil-injil lan layang-layang Prajanjian Anyar nyaritakaké bab Sang Juru Slamet kang wis rawuh miturut cara kang pas kaya kang wis dipratelakaké sadurungé lumantar lambang lan pameca-pameca.” The Great Controversy, 267.
Loro wong kang katetepaké déning jebadané Allah ing Zakharia nggambaraké prosès panyalurane pawarta sing katuduhaké ing Wahyu pasal siji. “Lenga” iku, yaiku “wahyu” kenabian ngenani prastawa-prastawa sajarah, disaluraké lumantar Prajanjian Lawas lan Prajanjian Anyar. Ing Wahyu sewelas, loro seksi iki, miturut konteksé, kaidhèntifikasi minangka Musa lan Élia. Musa lan Élia iku minangka pralambang tumrap dhiriné piyambak.
Nalika dipratélakaké bebarengan kaya ing Gunung Pangowahan Rupa utawa ing Wahyu pasal sewelas, wong-wong mau dadi pralambang rong kabeneran kang béda. Ing gunung iku, wong-wong mau nglambangaké para martir sajroning krisis hukum Minggu lan wong satus patang puluh papat èwu, déné ing Wahyu pasal sewelas wong-wong mau nglambangaké Prajanjian Lawas lan Prajanjian Anyar. Nanging tumrap Adventisme, wong-wong mau nglambangaké luwih saka iku. Loro seksi tumrap wong Yahudi yaiku “angger-anggering Torèt lan para nabi” kang nglambangaké Prajanjian Lawas, lan loro seksi tumrap wong Kristen yaiku Prajanjian Lawas lan Prajanjian Anyar, nanging tumrap Adventisme loro seksi iku yaiku Sabdaning Allah lan paseksèné Gusti Yésus. Mulané Yokanan ana ing Patmos.
Aku, Yohanes, kang uga dadi sadulurmu lan mitra panjenengan ing kasangsaran, lan ing Kraton sarta kasabarané Gusti Yesus Kristus, ana ing pulo kang aran Patmos, marga saka pangandikané Allah, lan marga saka paseksiné Yesus Kristus. Wahyu 1:9.
Ing Yesaya selikur loro, loro seksi yaiku Musa lan Elia digambarake, senadyan prakara iku mung bisa dimangertèni menawa panjenengan ngetrapake prinsip Alfa lan Omega marang pasal kasebut. Coba gatèkna ing ngendi Gusti Yesus miwiti katrangané bab “wahyu” kedadeyan-kedadeyan nabi marang para sakabaté ing dalan menyang Emaus.
“Wiwit saka Musa, yaiku Alfa saka sajarah Kitab Suci, Kristus nerangake ana ing sakehing Kitab Suci prakara-prakara bab Panjenengané piyambak.” Desire of Ages, 796.
Élia iku nabi kang katon sadurungé dina gedhé lan nggegirisi saka Pangéran, nggawa pawarta kang dhedhasar asas Alfa lan Omega, mbalèkaké manah para rama (alfa) marang para anak (omega). Musa lan Élia nggambaraké alfa lan omega saka ramalan Kitab Suci. Menawa kowé bisa ngrungokaké, Musa iku William Miller. Musa lan Miller loro-loroné padha seda, lan loro-loroné padha diidentifikasi déning ilham minangka wong kang kapitulungan. Musa mesthi kawungokaké sawisé séda, nanging para malaékat padha nunggu ana ing sakiwa-tengené kuburané Miller nganti tekan patangené. Élia nggambaraké utusan pungkasan sadurungé rawuhé dina gedhé lan nggegirisi saka Pangéran.
“Wong-wong Yahudi ngupaya ngalang-alangi pangwartaning pekabaran sing wus kasumurupake ana ing Sabdaning Allah; nanging ramalan kudu kalakon. Pangéran ngandika, ‘Lah, Ingsun bakal ngutus nabi Élia marang kowé sadurungé rawuhipun dina Pangéran kang gedhé lan nggegirisi’ (Maleakhi 4:5). Bakal ana wong teka ing roh lan kakuwasané Élia, lan manawa panjenengané wus ngatingal, wong-wong bisa uga bakal kandha, ‘Kowé banget semangatmu, kowé ora napsiraké Kitab Suci kanthi patut. Ayo dakwulangaké marang kowé kepriyé carané mulang pekabaranmu.’”
“Ana akèh wong sing ora bisa mbedakaké antarané pakaryané Allah lan pakaryané manungsa. Aku bakal nyaritakaké kayektèn kaya déné Allah maringaké marang aku, lan saiki aku kandha, manawa kowé terus nggolèki kaluputan, nduwèni roh pasulayan, kowé ora bakal tau wanuh marang kayektèn. Gusti Yésus ngandika marang para muridé, ‘Aku isih akèh prekara kang kudu Dakandhakaké marang kowé, nanging saiki kowé durung bisa nampani’ (Yokanan 16:12). Wong-wong mau durung ana ing kahanan kang bisa ngregani prekara-prekara kang suci lan langgeng; nanging Gusti Yésus janji bakal ngutus Sang Panglipur, kang bakal mulangi wong-wong mau samubarang kabèh, lan ngélingaké marang wong-wong mau samubarang kabèh kang wis Panjenengané ngandhakaké marang wong-wong mau. Para sadulur, kita aja nganti nggantungaké pangandel kita marang manungsa. ‘Padha mandhega saka manungsa, kang ambegané ana ing irungé; awit ana rega apa ta ing dhèwèké?’ (Yesaya 2:22). Kowé kudu nggantungaké jiwa-jiwamu kang tanpa daya marang Gusti Yésus. Ora pantes tumrap kita ngombé saka sumber ing lebak, nalika ana sumber ing gunung. Ayo kita ninggalaké ilèn-ilèn kang ngisor; ayo kita sowan marang sumber-sumber kang luwih dhuwur. Manawa ana siji titik kayektèn kang ora kokmangertèni, kang bab iku kowé ora sarujuk, telitinen, bandhingna Kitab Suci karo Kitab Suci, tancebna poros kayektèn nganti jero menyang tambang Sabdané Allah. Kowé kudu nyaosaké awakmu lan panemunmu ing mesbèh Allah, nyingkiraké pamawasmu kang wis kabentuk sadurungé, lan nglilakaké Roh Swarga nuntun kowé menyang sakèhé kayektèn.” Selected Messages, buku 1, 412.
Ing Yesaya rong puluh loro, Shebna lan Elyakim nggambarake golongan sing wicaksana lan sing bodho ana ing sajroning Adventisme ing pungkasaning jagad, nalika ratu saka sisih lor lagi maju nyerang Yerusalem. Elyakim putrané Hilkia nduwèni “wahyu,” dene Shebna ora.
Ing panggonan kang ora ana wahyu, umat dadi liar tanpa kendhali; nanging wong kang netepi angger-anggering Toret, rahayu wong iku. Wulang Bebasan 29:18.
Pesening kenabian, yaiku “wahyu” ing ayat iki, nyemak rong prakara. Sampeyan mangerteni tambahing pepadhang kenabian lan sampeyan urip, lan manawa ora—sampeyan mati. Manawa sampeyan ora mangerteni, mula sampeyan ora bisa diparengake siyap kanggo netepi dina Sabat nalika ujian hukum Minggu. Iku bakal dadi, “kasep banget.” Nalika wong-wong Adventis Laodikia katumpes ing hukum Minggu, wong-wong mau nampik angger-anggering Torèt amarga wong-wong mau wis nampik “wahyu bebener.” Wong-wong mau ora nduwèni lenga, wong-wong mau ora mangerteni tambahing kawruh sing kabukak segelé sakdurungé mangsa kasempatan rampung.
Awit kowe ngandika, Aku sugih, lan bandha-ku wis saya akeh, lan ora mbutuhake apa-apa; nanging kowe ora sumurup manawa kowe iku cilaka, sengsara, mlarat, wuta, lan wuda. Wahyu 3:17.
Tandhané Yesaya yaiku yèn dhèwèké mlaku wuda lan tanpa nganggo sandal sajroning telung taun. Panjenengané nindakaké mangkono kanggo ngélingaké wong-wong sing gelem diélingaké déning pesen kenabiané, yèn manawa kowé ora mangertèni wahyu bab prastawa-prastawa kenabian, kowé bakal tumeka ing hukum Minggu lan dadi tawanan sing digiring lunga ana ing kaanan sengsara, melas, mlarat, wuta, lan wuda. Yesaya iku dadi tandha lan kaélokan tumrap sajarahé Yesaya, nanging luwih-luwih tumrap wekasaning jagad.
Saiki sakehing prakara iku tumiba marang wong-wong mau dadi tuladha; lan iku katulis kanggo pepeling tumrap kita, kang marang kita pungkasaning jagad wis tekan. 1 Korinta 10:11.
Ing limang ayat kawitan saka bab kaping rong puluh loro, Yerusalem, kutha Daud, diidentifikasi minangka “kutha kang rame,” “kutha kang bungah,” kang kebak “gegodhongan.” Sawijining ungkapan Alkitabiah klasik, kang malah uga dienggo déning wong-wong kadonyan, digunakaké ing bab iki kanggo nglambangaké “kutha kang bungah” lan “rame” kang kebak “gegodhongan,” nalika wong-wong ing ayat kaping telulas kanthi bungah ngucap, “ayo padha mangan lan ngombé; awit sesuk kita bakal mati.” Nanging, sanadyan padha bungah, wong-wong lanangé padha tiwas, nanging ora dening pedhang, lan uga ora ana ing paprangan; mulané Yesaya ngetokaké pitakon, “Apa kang nandhangi kowé?”
Apa waé sing nandhangi wong-wong mau, iku wis njalari wong-wong mau munggah menyang payon-payoning omah. Payon-payoning omah iku sawijining pralambang nyembah srengéngé, rembulan, lan lintang-lintang; iku sawijining pralambang spiritualisme. Ing perangan iki, Adventisme ana ing sangisoré panggawékan kasasar rohani.
Lan wong-wong kang nyembah marang bala tentaraning langit ana ing payon-payon; lan wong-wong kang nyembah sarta sumpah demi Pangéran, lan uga sumpah demi Malcham; lan wong-wong kang wis mbalik saka Pangéran; lan wong-wong kang ora ngupaya Pangéran, sarta ora nyuwun pitedah marang Panjenengané.
Menenga ana ing ngarsané Pangéran Allah: awit dinané Pangéran wus cedhak; awit Pangéran sampun nyawisaké kurban, Panjenengané sampun nimbali para tamu-Nya. Lan ing dinané kurbané Pangéran bakal kelakon mangkéné, yèn Aku bakal ngukum para panggedhé, lan anak-anaké raja, uga kabèh wong kang nganggo sandhangan manca. Ing dina iku uga Aku bakal ngukum kabèh wong kang mlumpat ing ambang lawang, kang ngebaki omah para bendarané kanthi panganiaya lan cidra. Zefanya 1:5–9.
Nalika krisis angger-angger dina Minggu, Adventisme, sing dipralambangaké minangka Yerusalem, ana ing “lebaké wahyu.” Wong-wong sing nampik pesen kenabian sing dipralambangaké déning “lenga” utawa “wahyu” lagi nindakaké spiritualisme, kang dibahas déning Paulus ing II Tesalonika. Ing kono kita uga nemokaké wong-wong (Shebna) sing ora nampani katresnan marang kayektèn.
Lan marga saka iku Gusti Allah bakal ngutus marang wong-wong mau kasasar kang banget, supaya padha pracaya marang goroh: Supaya wong-wong mau kabèh kena paukuman, yaiku wong-wong kang ora pracaya marang kayektèn, nanging seneng marang pialang. 2 Tesalonika 2:11, 12.
Mesthi wae, tembung “kayekten” sing dipigunakaké déning Paulus iku tembung Yunani sing dijupuk saka tembung Ibrani “kayekten” kang kawangun kanthi nggabungaké telung aksara Ibrani sing nglambangaké Alfa lan Omega. Panampikan marang “kayekten” sing dipralambangaké minangka prinsip Alfa lan Omega, ndhatengaké kasasaran kang kuwat marang wong-wong Laodikia, lan kasasaran iku ya iku spiritisme.
“Mangkene pangandikane nabi Yesaya: ‘Lan manawa wong-wong padha calathu marang kowe, Golekaa marang para kang nduwèni roh kenalan, lan marang para juru tenung kang ngicik lan nggrundel: apa ora samesthiné sawijining bangsa ngupaya marang Gusti Allahé? apa kanggo wong urip ngupaya marang wong mati? Marang angger-angger lan marang paseksi: manawa wong-wong iku ora ngucap manut marang pangandika iki, iku amarga ora ana pepadhang ana ing wong-wong mau.’ Yesaya 8:19, 20. Manawa manungsa gelem nampani kayektèn kang kanthi cetha banget wis katulis ana ing Kitab Suci bab sipaté manungsa lan kaanané wong mati, mesthiné wong-wong bakal weruh ana ing pangakèn lan pawujudan spiritualisme pakaryané Iblis kanthi kakuwatan lan pratandha-pratandha sarta kaélokan-kaélokan goroh. Nanging, tinimbang nyerahaké kamardikan kang nyenengaké ati kadagingan lan nilar dosa-dosa kang padha ditresnani, wong akèh padha nutup mripaté marang pepadhang lan terus lumaku tanpa nggatekaké pepènget, déné Iblis nenun jeraté ana ing saubengé wong-wong mau, lan wong-wong mau banjur dadi mangsané. ‘Amarga padha ora nampani katresnan marang kayektèn, supaya padha kapitulungan rahayu,’ mulané ‘Gusti Allah bakal ngutus marang wong-wong mau kasasaran kang rosa, supaya padha pracaya marang goroh.’ 2 Tesalonika 2:10, 11.” The Great Controversy, 559.
Ing Yesaya rong puluh loro, para wong ing kutha kang gumuyu padha dipatèni, nanging ora déning perang utawa pedhang; padha diiket bebarengan lan dipatèni bebarengan karo para pamimpin kang wus padha mlayu.
“Manawa pasamuwan ngetutaké laku kang padha karo laku donya, pasamuwan bakal padha olèh nasib kang padha. Ora mangkono waé, malah awit pasamuwan wis nampani pepadhang kang luwih ageng, paukumané bakal luwih abot tinimbang paukumané wong-wong kang ora gelem mratobat.
“Kita minangka umat ngakoni manawa kita nduwèni kayektèn luwih dhisik tinimbang saben umat liyané ing bumi. Mulané urip lan watak kita kuduné selaras karo pracaya kang mangkono kuwi. Saiki wis cedhak tekan dinané nalika wong-wong mursid bakal kaiket kaya gandum aji ana ing sakepel-sakepel kanggo lumbung swarga, déné wong-wong ala, kaya alang-alang, bakal diklumpukaké kanggo geni ing dina pungkasan kang agung. Nanging gandum lan alang-alang ‘thukul bebarengan nganti mangsa panèn.’” Testimonies, jilid 5, 100.
Pamimpin-pamimpin ing Yesaya rong puluh loro wis kaiket dadi siji déning “para pemanah.” Shebna diidentifikasi minangka pamimpin kang ngawasi omah, lan kalungguhane bakal dipasrahaké marang Eliakim, putrané Hilkia. Ing Yesaya rong puluh loro, pesen kenabian kang diwakili déning “sesanti” bab prastawa-prastawa kenabian wis ngasilaké rong golongan wong sing nyembah ing Yérusalèm nalika ratu saka lor wis nyedhak. Golongan siji lagi kaiket kanggo lumbung swarga, lan golongan sijiné kanggo geni ing dina-dina pungkasan. Kang wis ngiket para wong duraka iku yaiku “para pemanah,” kang minangka salah siji saka akèh pralambang Islam ing Sabdaning Allah.
Lan sisaning cacahé para pamanah, yaiku para priya gagah prakosa saka bani Kedar, bakal suda; awit Sang Yehuwah, Gusti Allahé Israèl, wus ngandika mangkono. Yesaya 21:17.
Lan iki jeneng-jenenge para putrane Ismael, miturut jeneng-jenenge, manut turun-temurune: pambajenge Ismael, Nebayot; lan Kedar, lan Adbeel, lan Mibsam, lan Misyma, lan Duma, lan Masa, Hadar, lan Tema, Yetur, Nafis, lan Kedema. Iki para putrane Ismael, lan iki jeneng-jenenge, miturut kutha-kuthane, lan miturut puri-purine; rolas pangeran miturut bangsa-bangsane. Purwaning Dumadi 25:13–16.
Pimpinan Adventisme kaiket déning para pamanah nalika padha nampik piwulang yèn Islam nyerang Amerika Serikat ing tanggal 11 September 2001, minangka panggenapaning ramalan Kitab Suci. Serangan ing 9/11 iku dadi pangesahan tumrap piwulang sing wis kabukak segelé ing taun 1989, nalika ambruké Uni Sovyèt. Serangan Islam ing 9/11 iku sejajar karo tanggal 11 Agustus 1840, nalika sawijining ramalan ngenani Islam kang ditahan maringi kakuwatan marang pekabaran malaékat kapisan lumantar pangesahaning paugeran ramalan utama Miller, yaiku yèn sadina nglambangaké setaun. Tanggal 11 Agustus 1840 iku minangka panggenapaning sawijining kedadéan kang wus diramalaké adhedhasar asas sadina kanggo setaun. Nalika iku kalakon, pekabaran malaékat kapisan digawa menyang saben stasiun misi ing saindenging jagad.
9/11 negesaké paugeran utama saka “wawasan” sing diparingaké marang Adventisme kanggo diproklamasèkaké. Paugeran iku yaiku menawa sajarah mbaleni dhiri. Nalika asas sedina kanggo setaun dikonfirmasi tanggal 11 Agustus 1840, malaékat kang gagah prakosa saka Wahyu sapuluh mudhun, nandhani panguwatan marang pekabaran jam pangadilané Miller, mula kanthi mangkono dados pralambang nalika malaékat saka Wahyu wolulas mudhun ing 9/11.
“Kepriyé bisa ana kabar manawa aku wis mratélakaké yèn New York bakal kasapu déning ombak pasang gedhé? Iki ora tau takucapaké. Aku wis ngandika, nalika aku ndeleng gedhong-gedhong gedhé sing lagi diadegaké ana ing kana, tumpuk demi tumpuk, ‘Pemandhangan kang nggegirisi apa sing bakal kelakon nalika Pangéran jumeneng kanggo gonjang-ganjing bumi kanthi nggegirisi! Banjur tembung-tembung ing Wahyu 18:1–3 bakal kaleksanan.’ Sakabèhé bab kaping wolulas saka kitab Wahyu iku minangka pepéling bab apa sing bakal tumiba marang bumi. Nanging aku ora nduwèni pepadhang tartamtu bab apa sing bakal tumiba marang New York, kejaba mung yèn aku ngerti manawa ing sawijining dina gedhong-gedhong gedhé ana ing kana bakal dirubuhaké déning pambalik lan panggulinging pangwasané Allah. Saka pepadhang sing kaparingaké marang aku, aku ngerti yèn karusakan ana ing donya. Satembung saka Pangéran, sapanyenggol saka pangwasané kang kuwasa, lan bangunan-bangunan raksasa iki bakal ambruk. Pemandhangan-pemandhangan bakal kelakon kang kengeriané ora bisa kita bayangaké.” Review and Herald, 5 Juli 1906.
Mesthi waé isih ana akèh bab sing bisa kapratelakaké bab Islam, nanging Shebna nggambaraké wong-wong sing nampik “sesanti” sajarah kenabian sing adhedhasar pangulangan sajarah, kang katut bebener utama saka pangulangan sajarah—yaiku menawa wiwitaning sawijining prakara nggambaraké pungkasaning prakara iku. Pangendhalèn Islam tanggal 11 Agustus 1840 nggawa mudhuné malaékat saka Wahyu sepuluh, lan kawéntaran Islam ing 9/11 nggawa mudhuné malaékat saka Wahyu wolulas.
Lan aku matur, “Mugi karsaa mireng, dhuh para pangarsaning Yakub lan para pangeraning brayat Israel; apa dudu dadi wajib panjenengan sumurup paukuman? Kowe sengit marang kang becik lan tresna marang kang ala; kowe nglonthongi kulité umat-Ku saka badané, lan dagingé saka balung-balungé; iya kowe mangan dagingé umat-Ku, nguliti kulité saka badané; kowe mecahi balung-balungé, ngethaki dadi pérangan-pérangan, kaya kanggo ing panci, lan kaya daging ana ing jero kuali.” Ing wektu iku wong-wong mau bakal padha sesambat marang Sang Yehuwah, nanging Panjenengané ora bakal mirengaké; malah Panjenengané bakal ndhelikaké rai-Né saka wong-wong mau ing wektu iku, merga tumindak-tumindaké wus ala. Mangkéné pangandikané Sang Yehuwah ngenani para nabi kang nyasaraké umat-Ku, kang nyokot nganggo untuné banjur nguwuh, “Tentrem”; nanging sapa waé kang ora nyeleh apa-apa ana ing cangkemé, marang wong iku padha nyawisaké perang. Mulané bengi bakal tumiba marang kowé, nganti kowé ora bakal oleh wahyu; lan pepeteng bakal tumiba marang kowé, nganti kowé ora bakal bisa ngramal; srengéngé bakal surup tumrap para nabi, lan awan bakal peteng tumrap wong-wong mau. Para paningal bakal padha kawirangan, lan para juru tenung bakal padha kebingungan; iya, kabèh bakal padha nutupi lambéné, awit ora ana wangsulan saka Allah. Nanging satemené, aku kapenuhan kakuwatan déning Rohé Sang Yehuwah, lan kapenuhan paukuman lan kaulon, supaya aku mratelakaké marang Yakub kaluputané, lan marang Israel dosané. Mugi karsaa mireng prakara iki, dhuh para pangarsaning brayat Yakub lan para pangeraning brayat Israel, kang sengit marang paukuman lan mbengkongaké sakèhé kaadilan. Wong-wong mau padha mbangun Sion nganggo getih, lan Yerusalem nganggo piala. Para pangarsané padha ngadili merga sogok, para imamé padha mulang merga bayaran, lan para nabiné padha ngramal merga dhuwit; nanging éwasemono wong-wong mau padha nyandhak marang Sang Yehuwah, sarta matur, “Apa dudu Sang Yehuwah ana ing tengah-tengah kita? Ora ana bilai kang bakal nekani kita.” Mikha 3:1–11.
Lan sakehing wong akèh saka kabèh bangsa kang padha perang nglawan Ariel [Yerusalem], iya kabèh kang perang nglawan dheweke lan bètèngé, sarta kang nandhangsaraké dheweke, bakal dadi kaya impening paningal wengi. Iku bakal padha kaya nalika wong kang luwe ngimpi, lan lah, dhèwèké mangan; nanging nalika tangi, nyawané isih kothong; utawa kaya nalika wong kang ngelak ngimpi, lan lah, dhèwèké ngombé; nanging nalika tangi, lah, dhèwèké lèmèh, lan nyawané isih péngin: mangkono bakal dadiné wong akèh saka kabèh bangsa kang perang nglawan Gunung Sion. Mandhega lan gumunana; padha sesambata lan sesambatanana: padha mendem, nanging ora merga anggur; padha olèng-olèng, nanging ora merga ombèn-ombèn kang atos. Awit Pangéran wus nglèlèhaké marang kowé roh turu kang jero, lan wus nutup mripatmu: para nabi lan para pangwasamu, para paningal, wus katutupi déning Panjenengané. Lan sakehing wahyu dadi marang kowé kaya tembung-tembunge kitab kang kasegel, kang dipasrahaké marang wong kang pinter maca, kalawan matur, “Mugi dipunwaos punika”; lan dhèwèké mangsuli, “Aku ora bisa; awit kitab iki kasegel”: lan kitab iku dipasrahaké marang wong kang ora pinter maca, kalawan matur, “Mugi dipunwaos punika”; lan dhèwèké mangsuli, “Aku ora pinter maca.” Mulané Pangéran ngandika, “Amarga bangsa iki nyedhaki Aku nganggo cangkemé, lan ngurmati Aku nganggo lambéné, nanging atiné wis nyingkur adoh saka Aku, lan rasa wediné marang Aku mung diwulangaké déning piwulanging manungsa: mulané, lah, Aku bakal nerusaké nindakaké pagawéan kang nggumunaké ana ing antarané bangsa iki, iya pagawéan kang nggumunaké lan kaélokan: awit kawicaksanané wong-wong wicaksana ana ing antarané bakal sirna, lan pangertèné wong-wong kang wicaksana bakal kasamun.” Bilahi wong-wong kang ngupaya ndhelikaké rancangané kanthi jeru saka ngarsané Pangéran, lan pagawéané ana ing pepeteng, lan padha kandha, “Sapa kang weruh marang kita? lan sapa kang wanuh marang kita?” Satemené pambalikaning samubarang sing koklakoni bakal dianggep kaya lempung ing tangané tukang grabah: apa kang digawé bakal kandha bab sing gawé, “Dhèwèké ora gawé aku”? utawa apa kang kabentuk bakal kandha bab sing mbentuk, “Dhèwèké ora duwe pangertèn”? Yesaya 29:7–16.
Lebaking wahyu, miturut Yesaya, iku “dina kasangsaran, lan pambesmekan, lan kabingungan dening Pangéran Allah semesta tumrap ing lebaking wahyu, ngrubuhake témbok-témbok, lan sesambat marang gunung-gunung.” Mulané Yesaya nangis kanthi pait banget, kaya déné Gusti Yésus uga mangkono.
Luhé Gusti Yésus dudu amarga ngentèni kasangsarané piyambak. Ing sangarepé ana Getsemani, papan ing ngendi enggal kaedananing pepeteng gedhé bakal nglimputi Panjenengané. Lawanging wedhus kurban uga katon ana ing ngarsané, lawang kang sajroning atusan taun kewan-kewan kanggo pisungsung kurban wis digiring liwat kono. Lawang iki rauh bakal kabukak kanggo Panjenengané, Sang Antitipe Agung, marang kurban Panjenengané kanggo dosa-dosaning jagad iki sakehing pisungsung mau wis nuding. Cedhak kono ana Kalvari, papan sangsara kang wis nyedhak. Nanging dudu amarga pangéling-éling marang pati Panjenengané kang kejem iku Sang Juru Wilujeng nangis lan nggresah sajroning kasangsaran roh. Kasusahane dudu susah kang mentingaké awaké dhéwé. Pangangen-angen bab kasangsarané piyambak ora gawé gigrig marang jiwa kang luhur lan gelem ngurbanaké dhiri iku. Kang nusuk manahé Gusti Yésus yaiku pandeleng marang Yérusalèm—Yérusalèm kang wis nampik Putraning Allah lan ngremehaké sih katresnané, kang ora gelem diyakinké déning mukjijat-mukjijaté kang kuwasa, lan kang wis arep ngrebut nyawané. Panjenengané weruh apa anané kutha iku sajroning kaluputané amarga nampik Juru Tebusé, lan apa kang mesthiné bisa dadi manawa dheweke nampani Panjenengané, siji-sijiné Kang bisa marasaké tatu-tatuné. Panjenengané wus rawuh kanggo nylametaké dheweke; kepriyé bisa Panjenengané nyerahaké dheweke?
Israel wus tau dadi umat kang pinilih; Allah wus ndadèkaké padalemané dadi papan dedalemé piyambak; iku “endah marga saka papané, kabungahaning saindenging bumi.” Jabur 48:2. Cathetan luwih saka sèwu taun bab pangayomané Kristus sarta katresnané kang lembut, kaya dene rama marang anak ontang-antingé, ana ing kana. Ana ing padaleman iku para nabi wus ngucapaké pepéling-pepélingé kang suci lan khidmat. Ana ing kana pedupan-pedupan kang murub diayun-ayun, nalika menyan, kang kasawijèkaké karo pandongané para panyembah, munggah marang Allah. Ana ing kana getih kéwan-kéwan kurban wis mili, kang dadi pralambang tumrap getihé Kristus. Ana ing kana Yéhuwah wus mratélakaké kamulyané ing sadhuwuré tutup pangruwating dosa. Ana ing kana para imam wus ngleksanakaké paladosané, lan kaagungan pralambang lan upacara wus lumaku nganti pirang-pirang jaman. Nanging kabèh iki kudu ana wekasané.
Gusti Yésus ngangkat astanipun,—kang sampun makaten asring maringi berkah dhateng para lara lan sengsara,—lan ngibyagaken dhateng kutha kang sampun katemtokaken bilai punika, kanthi tembung-tembung pedhot amargi casekapan sungkawa nguwuh: “Saupami kowé wus mangertèni, ya kowé dhéwé, ing paling ora ing dina iki, prekara-prekara kang kagolong tumrap katentremanmu!—” Ing ngriki Sang Juru Slamet kendel rumiyin, lan boten ngandika apa ingkang saged dados kaanané Yérusalèm saupami piyambakipun nampi pitulungan ingkang dipéngini déning Gusti Allah badhé kaparingaken dhateng dhèwèké,—yaiku peparingipun Putra kinasihipun. Saupami Yérusalèm mangertèni punapa ingkang dados hak istiméwanipun kanggé dipunmangertosi, lan nggatosaken pepadhang ingkang sampun dipunutus déning Swarga dhateng piyambakipun, mesthinipun piyambakipun saged ngadeg maju kanthi kaluhuran kamakmuran, ratuning kraton-kraton, mardika wonten ing kakiyatan panguwaos ingkang kaparingaken déning Allah. Boten badhé wonten para prajurit bersenjata jumeneng ing gapuranipun, boten wonten panji-panji Rum ngibar saking témbok-tembokipun. Nasib mulya ingkang saged maringi berkah dhateng Yérusalèm saupami piyambakipun nampi Sang Juru Tebusipun, medal cetha wonten ing ngarsanipun Putraning Allah. Panjenenganipun mirsani bilih lumantar Panjenenganipun, Yérusalèm saged sampun kawalèsaken saking lelara abotipun, kabébasaken saking pangawulan, lan dipantepaké dados kitha ageng ingkang rosa piyambak ing bumi. Saking témbok-tembokipun, manuk dara katentreman badhé mabur medal dhateng sadaya bangsa. Piyambakipun badhé dados makutha kamulyaning donya.
“Nanging gambaran padhang bab apa kang satemene bisa kelakon tumrap Yerusalem iku sirna saka pandelengé Sang Juruwilujeng. Panjenengané nyadhari apa kahanané saiki ana ing sangisoring kuk Romawi, nanggung pandelenge Allah kang duka, pinasthi tumuju marang paukuman piwalesé. Panjenengané banjur nerusaké untaian sungkawané kang wus pegat: ‘Nanging saiki prakara-prakara iku kaumpetake saka ing mripatmu. Awit bakal tumeka dina-dina marang kowé, nalika mungsuh-mungsuhmu bakal ngedegaké beteng ngubengimu, lan ngepung kowé sakiwa-tengenmu, sarta ngurung kowé saka sakehing sisih, lan bakal ngratakaké kowé karo lemah, uga anak-anakmu ana ing jeronmu; lan ora bakal ninggalaké ana ing kowé watu siji tumumpang ing watu sijiné; marga kowé ora wanuh marang wektuné rawuhing pamirsan marang kowé.’”
“Kristus rawuh kanggo nylametaké Yerusalem bebarengan karo anak-anaké; nanging gumunggung ala Farisi, lamis, drengki, lan piala wis ngalang-alangi Panjenengané netepi ancasé. Gusti Yesus sumurup paukuman walesan kang nggegirisi sing bakal katibakaké marang kutha kang wis katetepaké marang karusakan iku. Panjenengané nyumurupi Yerusalem dikubengi bala tentara, para pedunung kang kepung padha kapaksa nandhang kaliren lan pati, para ibu mangan awak anak-anaké dhéwé kang wis mati, lan wong tuwa sarta anak padha rebutan suapan pangan kang pungkasan saka siji lan sijiné, déné katresnan alamiah wis sirna déning laraning kaliren kang nggerogoti. Panjenengané nyumurupi manawa kekerasan atiné wong-wong Yahudi, kaya kabuktèn ing panolaké marang karahayon saka Panjenengané, uga bakal nuntun wong-wong mau nampik pasrah marang bala tentara kang nyerbu. Panjenengané mirsani Kalvari, papan ing ngendi Panjenengané bakal kasalib, kebak salib rapet kaya wit-witan ing alas. Panjenengané nyumurupi para pedunung kang sangsara nandhang panyiksa ing piranti siksa lan kanthi panyaliban, kraton-kraton éndah dirusak, Padaleman Suci dadi reruntuhan, lan saka témbok-temboké kang gedhé banget ora ana siji watu waé sing kari tumumpang ing sadhuwuré liyané, déné kutha iku dibladhag kaya pategalan. Pancen prayoga manawa Sang Juru Slamet nangis ing kasangsaran batin nalika nyawang pemandhangan kang nggegirisi iku.
“Yérusalèm wis dadi putraning pangreksan-Nya, lan kaya sawijining bapa kang kebak katresnan nglilir marang anak kang kesasar, mangkono Gusti Yésus nangisi kutha kang kinasih iku. Kepriyé Aku bisa nyerahaké kowé? Kepriyé Aku bisa ndeleng kowé dipasrahaké marang karusakan? Apa Aku kudu ngeculaké kowé supaya nggenepi tuwunging pialamu? Siji jiwa iku mangkono aji regané, nganti manawa katandhingaké karo iku, jagad-jagad dadi tanpa teges; nanging ing kéné ana sawiji bangsa kabèh kang bakal sirna. Nalika srengéngé kang cepak surup ing kulon liwati pandelengan ing langit, dina sih-rahmaté Yérusalèm bakal rampung. Nalika iring-iringan mau mandheg ana ing pucaking Olivet, durung kasep tumrap Yérusalèm kanggo mratobat. Malaékat sih-rahmat nalika iku lagi nglipet swiwiné kanggo tumurun saka dhampar emas lan maringi papan marang kaadilan lan paukuman kang enggal rawuh. Nanging manahé Kristus kang agung kebak katresnan isih nyuwun tumrap Yérusalèm, kang wis ngasoraké sih-rahmaté, ngina pepéling-pepélingé, lan meh ngelupuri tangané dhéwé ing getihé Panjenengané. Menawa Yérusalèm gelem mratobat, durung kasep. Nalika cahya pungkasan saka srengéngé angslup isih nyumunar ana ing Padaleman Suci, menara, lan pucak-pucaké, apa ora ana malaékat becik siji kang bakal nuntun dheweke marang katresnané Sang Juru Slamet, lan nyegah paukumané? Kutha kang éndah nanging najis, kang wis mbandhemi para nabi, kang wis nampik Putraning Allah, kang kanthi ora gelem mratobat lagi mbelenggu awaké dhéwé ing ranté pangawulan,—dina sih-rahmaté meh entèk!” Desire of Ages, 576–578.
Nalika perang nglawan Yerusalem kaandharake déning Yesaya ing pasal kaping rolikur loro, para panyerang “ngadegegaké barisan ana ing gapura.” Élam lan Kir ana ing gapura karo gaman wis siyap, banjur padha nemokaké tutupé Yerusalem. Ing kitab Yesaya, “tutup” kang ditemokaké déning para mungsuh ana ing gapura iku yaiku ayangé Mesir.
Cilaka para putra kang mbrontak, mangkono pangandikané Pangéran, kang padha nampani pitutur, nanging ora saka Aku; lan kang padha nutupi awaké nganggo tutup, nanging ora saka Roh-Ku, supaya padha nambahi dosa marang dosa: kang padha mlaku arep mudhun menyang Mesir, nanging ora nyuwun pitedah saka tutuk-Ku; kanggo nguwataké awaké dhéwé ana ing kakuwatané Pringon, lan kanggo ngendel ana ing ayomé Mesir! Yesaya 30:1, 2.
Para mungsuhé Yérusalèm padha ngakoni manawa wong-wong kang dilambangaké déning Syébna wis masrahaké pangandelé marang Mesir, kanthi pangira yèn Mesir bakal ngreksa wong-wong mau, déné wong-wong kang dilambangaké déning Élyakim bin Hilkia ora pracaya marang “wewayangané Mesir,” nanging katutupan déning panutupaning Rohé Allah lan masrahaké pangandelé marang “wewayangané Kang Mahaluhur.”
Sapa sing manggon ana ing panggonan kang ndhelik saka Ingkang Mahaluhur, bakal tetep ana ing sangisoring ayomaning Ingkang Mahakuwasa. Aku bakal ngandika bab Sang Yehuwah, Panjenengané iku pangungsènku lan bètèngku: Gusti Allahku; marang Panjenengané aku bakal precaya. Jabur 91:1, 2.
Nalika krisis hukum Minggu, para prawan wicaksana sing kawewakili déning Eliakim bin Hilkia padha ngendel marang pangayomaning Kang Mahaluhur, déné para prawan bodho sing kawewakili déning Shebna padha ngendel marang pangayomané Mesir. Tembung sing dipertalihaké dadi “kapacak” iku tegesé ngluluti lan nggawa menyang panangkaran. Para mungsuh ing gapura padha sumurup yèn pangayomané Yerusalem wis dicopot, lan banjur Shebna bebarengan karo para sekutuné wiwit ngupaya nylametaké awaké dhéwé, awit padha ndeleng “bedhah-bedhahing kutha Dawud,” lan padha weruh yèn ana akèh bedhah sing bakal maringi dalan marang mungsuh supaya bisa mlebu. Ing sajroning kagèt lan panik, kaya sing kawewakili ing pasemon bab sepuluh prawan, para wong bodho wiwit golèk pangayoman, nanging padha ora nduwèni apa-apa.
Shebna ngupaya marang “gegamaning alas” supaya bisa nylametaké dhèwèké, nanging wis kasep. Dhèwèké ngetung omah-omah ing Yérusalèm lan wiwit ngrubuhaké omah-omah mau kanggo nguwataké témboké, nanging wis kasep. Wong-wong mau nglumpukaké banyu saka blumbang ngisor lan nyoba nyambungaké karo banyuné blumbang lawas, nanging wis kasep. Banyu minangka pralambang utama saka Roh Suci nedahaké yèn wong-wong mau kanthi nekat banget lagi nggolèki lenga, nanging wis kasep. Ing sakehé upaya mau, wong-wong mau lali marang Kang Nitahaké blumbang-blumbang iku, lan yèn Panjenengané wis damel “blumbang-blumbang” kayektèn iku wiwit biyèn. Wong-wong mau lali yèn Watu Karahayon Langgeng iku sing nyawisaké piwulang ing jaman kuna. Wong-wong mau milih ora lumaku ing dalan-dalan lawas, kang dipralambangaké déning pondhasi-pondhasi sing wis diadegaké lumantar pakaryané William Miller.
“Mungsuh iku ngupaya ngelokaké pikirane para sadulur lan para sadulur wadon kita saka pakaryan nyawisaké sawiji umat supaya bisa ngadeg ing dina-dina pungkasan iki. Kapinteran ngapusi kang didhawuhake iku dirancang kanggo nuntun pikirane adoh saka bebaya lan kuwajiban ing wektu iki. Wong-wong mau nganggep tanpa guna pepadhang kang digawa Kristus saka swarga kanggo diparingaké marang Yokanan tumrap umaté. Wong-wong mau mulang manawa prastawa-prastawa kang ana ing ngarep kita iki ora cukup wigati kanggo nampa kawigatosan kang mirunggan. Wong-wong mau ndadèkaké tanpa daya kayektèn kang asalé saka swarga lan ngrampasi umat Allah saka pengalamané ing mangsa kapungkur, banjur nggantèni iku kanthi èlmu palsu.”
“Makaten pangandikanipun Pangéran, Jumenenga ana ing margi-margi, lan delengen, sarta pitakenana bab margi-margi ingkang kuna, pundi margi ingkang sae, lan lumampaha ana ing ngriku.” Yeremia 6:16.
“Aja nganti ana wong kang ngupaya ngrubuhake dhasar-dhasar iman kita—dhasar-dhasar kang wis katetepake ing wiwitaning pakaryan kita lumantar panyinaon Sabda kanthi pandonga lan lumantar wahyu. Ing sandhuwuré dhasar-dhasar iki kita wis mbangun sajroning seket taun pungkasan. Wong-wong bisa ngira manawa padha wis nemokake dalan anyar lan manawa padha bisa netepake dhasar kang luwih kuwat tinimbang dhasar kang wus katetepake. Nanging iki sawijining pangapusan gedhé. Ora ana wong siji waé kang bisa netepake dhasar liya saliyané dhasar kang wus katetepake.
“Ing jaman biyèn, akèh wong wis ngupadi mbangun iman kang anyar, netepaké asas-asas kang anyar. Nanging suwéné pira bangunané kuwi tetep jejeg? Bangunan iku enggal rubuh, awit ora didegaké ing sandhuwuré Watu Karang.
“Apa para murid kawitan ora kudu ngadhepi tetembunganing manungsa? Apa dheweke ora kudu ngrungokake teori-teori palsu, lan banjur, sawisé nindakaké samubarang kabèh, tetep jejeg kanthi pangandika: ‘Sebab pondhasi liyane ora ana kang bisa ngedegaké kajaba pondhasi kang wis katetepaké’? 1 Korinta 3:11.
“Mulané kita kudu nyekeli wiwitaning kapitadosan kita kanthi teguh nganti tekan pungkasan. Tembung-tembung kakuwatan wis dikintunakaké déning Allah lan déning Kristus marang umat iki, ngirid wong-wong mau metu saka donya, sethithik mbaka sethithik, menyang pepadhang cetha saka kayektèn jaman saiki. Kanthi lambé kang wis kasentuh déning geni suci, para abdiné Allah wis martakaké pawarta iku. Pangandika ilahi wis maringi segel marang kasahihané kayektèn kang wis diproklamakaké mau.” Testimonies, volume 8, 296, 297.
“dinten” nalika samubarang iki kabèh kelakon iku yaiku “dinten” miturut Kitab Suci kang déning Yesaya diidentifikasi minangka dinten nalika Pangéran Allahé Sarwa Dumadi nimbali marang “nangis, lan sesambat, lan botak sirah, lan nganggo bagor.”
Pangéran ngandika marang Musa, mangkéné: Ing dina kaping sepuluh ing sasi kapitu iki bakal ana dina panebusan; iku kudu dadi pasamuwan suci kanggo kowé; lan kowé kudu ngasoraké nyawamu, sarta nyaosaké kurban obaran marang Pangéran. Lan ing dina iku kowé aja padha nindakaké pagawean apa waé; amarga iku dina panebusan, kanggo nganakaké panebusan tumrap kowé ana ing ngarsané Pangéran Allahmu. Awit saben wong kang ora ngasoraké nyawané ing dina iku, wong kuwi bakal katumpes saka ing antarané bangsane. Lan saben wong kang nindakaké pagawean apa waé ing dina iku, wong kuwi bakal Sunsirnakaké saka ing antarané bangsane. Kowé aja padha nindakaké pagawean apa waé: iku dadi katetepan langgeng tumrap turun-temurunmu ana ing sakehing panggonan padununganmu. Iku bakal dadi dina sabat palereman tumrap kowé, lan kowé kudu ngasoraké nyawamu: wiwit ing wayah sore, ing dina kaping sanga ing sasi iku, saka sore nganti sore, kowé kudu ngriyayakaké sabatmu. Leviticus 23:26–32.
Dina sing kagambarake déning Shebna lan Eliakim, putrané Hilkia, iku yaiku Dina Pangruwating Dosa antitipikal, kang nyakup sajarah wiwit taun 1844 nganti Mikhael jumeneng. Ing wektu iku Adventisme wis kapanggil kanggo “ngasorake” nyawané, utawa kaya sing dilambangaké déning Yesaya, yaiku kapanggil “kanggo nangis, lan kanggo sesambat, lan kanggo gundhul, lan kanggo sabukan nganggo bagor.”
“Ing taun 1844 Imam Agung kita lumebet ing papan kang Mahasuci ing pasucèn swarga, kanggo miwiti pakaryan pangadilan panalitèn. Perkara-perkarané wong-wong mursid kang wis séda wis lumantar katliti ana ing ngarsané Allah. Manawa pakaryan iku wus rampung, pangadilan bakal diumumaké tumrap wong-wong kang isih urip. Saestu aji lan saestu wigati wekdal-wekdal suci lan nggegirisi iki! Saben wong ing antarané kita nduwèni sawijining perkara kang isih kagantung ana ing pengadilan swarga. Saben kita bakal diadili miturut patrap-pratélan kang wis katindakaké ana ing badan. Ing pangibadah pralambang, nalika pakaryan panebusan katindakaké déning imam agung ing papan kang Mahasuci ing pasucèn kadonyan, umat diprentah supaya ngasoraké nyawané ana ing ngarsané Allah, lan ngakoni dosa-dosané, supaya dosa-dosa iku katembung lan kabusak. Apa ta ana kang bakal dituntut luwih sithik marang kita ing dina panebusan antitipe iki, nalika Kristus ana ing pasucèn ing luhur kono lagi nyuwunaké tumrap umaté, lan putusan pungkasan kang ora bisa dibatalaké bakal diumumaké tumrap saben perkara?”
“Kepriyé kahanan kita ing mangsa sing nggegirisi lan khidmat iki? Aduh, sepira gedhéné kesombongan sing nguwasani pasamuwan, sepira gedhéné kemunafikan, sepira gedhéné panipuan, sepira gedhéné tresna marang sandhangan, tumindak sembrana, lan hiburan, sepira gedhéné pepénginan marang kaluhuran! Kabeh dosa iki wis nglindhungi pikiran nganggo pepeteng, nganti prekara-prekara langgeng ora bisa dimangertèni. Apa kita ora bakal nylidiki Kitab Suci, supaya kita bisa ngerti ana ing ngendi kita ana ing sajarahing jagad iki? Apa kita ora bakal dadi wasis bab pakaryan sing lagi ditindakake kanggo kita ing wektu iki, lan bab kalungguhan sing kuduné kita, minangka wong dosa, enggoni nalika pakaryan panebusan iki lagi lumaku? Manawa kita nduwèni kawigatosan tumrap kaslametaning nyawa kita, kita kudu nindakake owah-owahan sing temtu lan cetha. Kita kudu ngupaya Pangéran kanthi panebusing ati sing sejati; kita kudu, kanthi sesalaning jiwa kang jero, ngakoni dosa-dosa kita, supaya dosa-dosa iku bisa kabusak.” Selected Messages, buku 1, 124, 125.
Lan ing dina iku Pangéran Allah semesta tumindak ngundang marang nangis, lan marang sungkawa, lan marang gundhul sirah, lan marang ngiket nganggo bagor: Nanging lah, kabungahan lan kasenengan, nyembelèh sapi, lan motong wedhus, mangan daging, lan ngombé anggur: ayo padha mangan lan ngombé; amarga sesuk kita bakal mati. Yesaya 22:12, 13.
Gusti nimbali Shebna supaya nandhang sangsara ing nyawané, nanging dhèwèké malah milih mangan lan ngombé sarta terus pésta. Gusti “ngandharaké” ing “kupingé” menawa dosa Shebna ora bakal karesiki. Tembung sing dijarwakaké dadi “karesiki” iku tembung sing digunakaké ing Kitab Imamat kanggo “panebusan.” Dosa Adventisme Laodikia iki ora bakal katébusi. Saiki Yesaya wiwit ngrembag sesambungan antarané Shebna (wong-wong Adventis Laodikia) lan Eliakim, putrané Hilkia (wong-wong Adventis Filadelfia).
Shebna iku “bendahara,” kaya dene Yudas. Lan Tobia, ing jamané Nehemia, manggon ana ing pasucèné Allah, ing sawijining kamar (papan panyimpenan kasugihan) panggonan pisungsung-pisungsung kuduné disimpen. Nalika Nehemia nyucekaké Padaleman Suci, dhèwèké mbuwang Tobia bebarengan karo barang-barangé. Shebna uga bakal dibuwang metu. Kekaroné nggambaraké dipuntahaké Adventisme Laodikia nalika ana undhang-undhang Minggu.
“Amarga saka kekejeman lan pangapusan janji bangsa Amon lan Moab marang Israèl, Allah wis ngumumaké lumantar Musa manawa wong-wong mau kudu salawas-lawasé kasisihaké saka pasamuwaning umaté. Delengen Pangandharing Toret 23:3–6. Kanthi nantang pangandika iki, imam agung wis mbuwang pisungsung-pisungsung sing disimpen ana ing kamar omahé Allah, supaya nyawisaké panggonan kanggo wakil saka bangsa sing wis kaweca iki. Ora ana pangina marang Allah sing luwih gedhé tinimbang maringi sih kang kaya mangkono marang mungsuhé Allah lan kayektèné.”
“Nalika bali saka Persia, Nehemia mangertèni bab panajisan kang tanpa isin kuwi lan enggal tumindak kanggo ngusir wong kang nyelaki mau. ‘Atiku banget nandhang susah,’ pangandikané; ‘mula sakehing piranti omahé Tobia dakuncalaké metu saka kamar iku. Banjur aku dhawuh, lan wong-wong padha ngresiki kamar-kamar iku; lan ing kono mau banjur dakbalèkaké manèh piranti-piranti ing Padalemané Allah, bebarengan karo pisungsung dhaharan lan menyan.’”
“Bait Suci iku ora mung wis dinajisaké, nanging pisungsung-pisungsungé uga wis digunakaké kanthi ora trep. Bab iki cenderung ngleremake lomaning wong akèh. Wong-wong mau wis kelangan semangat lan panasing pengabdiané, lan padha ora gelem mbayar prasepuluhané. Pambendhaharan ing daleming Pedalemane Gusti ora kacukupan; akèh para juru kidung lan wong liyané sing diparagakaké ing pangibadah Bait Suci, amarga ora nampa panyengkuyung sing cekap, padha ninggalaké pakaryané Gusti Allah kanggo nyambut gawé ing panggonan liya.” Prophets and Kings, 670.
Shebna, Yudas, lan Tobia kabèh makili para Adventis Laodikia ing wekasaning jaman.
Mangkene pangandikané Pangéran Allahing sarwa dumadi: Lungaa, sowanana bendahara iki, yaiku Sebna, kang nguwasani brayat kraton, lan kandhanana, Apa sing kokduwèni ana ing kéné? lan sapa sing kokduwèni ana ing kéné, nganti kowé ngukir kuburan kanggo awakmu ana ing kéné, kaya wong kang ngukir kuburané ana ing panggonan kang dhuwur, lan ngukir papan panggonan kanggo awaké dhéwé ana ing watu? Lah, Pangéran bakal nggawa kowé lunga kanthi pambuwangan kang nggegirisi, lan mesthi bakal mbungkus kowé. Panjenengané mesthi bakal muter lan mbalang kowé kanthi kasar kaya bal menyang nagara kang amba: ana ing kono kowé bakal mati, lan ana ing kono kreta-kreta kamulyanmu bakal dadi wirang tumrap brayaté gustimu. Lan Ingsun bakal nundhung kowé saka kalungguhanmu, lan saka kalungguhaning panggedhénmu dhèwèké bakal njatuhaké kowé. Yesaya 22:15–19.
Nalika raja saka lor lagi nyedhaki Yerusalem, lan kudu dielingi manawa panyedhake iku minangka panyedhake kang lumaku saya maju, kang wus dimangerteni dening para warga Yerusalem bakal kelakon. Iki kang diidentifikasi ana ing Yesaya bab rong puluh nalika Tartan, panglima Asyur, ngrebut Asdod ing Mesir. Wong-wong padha sumurup apa kang bakal teka, nanging Shebna ngentekake wektune kanggo nyawisake kuburan kang endah kanggo awake dhewe. Para arkeolog nemokake kuburane Shebna lan njupuk tulisan kang ana ing lawanging kuburan iku, lan saiki iku ana ing sawijining Museum Inggris. Kanthi nggumunake, nalika Shebna dicopot lan Elyakim bin Hilkia njupuk alih kalungguhan pamarentahan Shebna, Elyakim bin Hilkia nampani segel karajan kang bisa dienggo ngesahake asmane ana ing dokumen-dokumen resmi. Segel iku uga ditemokake dening para arkeolog lan ana ing museum kang padha ing Inggris. Shebna ana ing museum iku diwakili dening kuburane, pratandha pati, lan Elyakim, bin Hilkia, ana ing museum iku kanthi pralambang segeling urip.
Amarga Shebna nampik marang pesen pepeling bab ratu ing sisih lor, dheweke dimuntahaké metu saka cangkemé Pangéran, lan tembung sing dijarwakaké “dimuntahaké” ing pepeling kitab Wahyu marang Laodikia sajatiné tegesé muntah kanthi muncrat. Kanthi Nehemia Panjenengané ngetokaké Tobia lan barang-barangé, lan marang Shebna dheweke dibalang kanthi kasar kaya bal menyang nagara kang adoh. Shebna iku para Adventis Laodikia sing lagi nampik pesen kenabian sing kabukak segelé ing taun 1989 lan lagi nyiapaké tumrap kubur—tandha kéwan galak, dene Eliakim biné Hilkia iku Adventisme Filadelfia kang nampa segelé Allah.
Lan bakal kelakon ing dina iku, Aku bakal nimbali abdiningSun Éliakim, anaké Hilkia: lan Aku bakal nganggoni dhèwèké nganggo jubahmu, lan nguwatké dhèwèké nganggo sabukmu, lan Aku bakal masrahaké pamaréntahanmu menyang astané: lan dhèwèké bakal dadi rama tumrap para pedunung ing Yerusalem, lan tumrap brayat Yehuda. Yesaya 22:20, 21.
Ing paugeran dina Minggu, gandum lan suket ilèn Adventisme dipisahaké, lan kapemimpinan pasamuwan kang unggul kaulungaké marang Eliakim, anaké Hilkia, lan banjur Pangéran ngangkat pasamuwané dadi panji nalika pekabaran malaékat katelu saya ngrembaka dadi panguwuh kang sora. Mbokmenawa aku wis kakehan mbalèni kanthi nyantumaké tembung “anaké Hilkia,” nalika satemené aku bisa waé mung nyebut Eliakim. Nanging bapak lan anaké iku bebarengan dadi pralambang saka pekabaran Élia sadurungé pitung pageblug kang pungkasan. Pekabaran Élia migunakaké pralambang para bapa lan para putra kanggo nggambaraké kang kapisan (bapa) lan kang pungkasan (putra). Sesambungan profètis iki nyumbang marang cecangkriman pungkasan ing bab rong puluh loro. Janji marang Eliakim, anaké Hilkia, yaiku bilih Pangéran badhé nyelehaké ing pundhaké konci omahé Dawud.
“kulawangé Dawud” iku sawijining piwulang bab rama lan putra kang dipangandikakaké déning Gusti Yésus ing pirembagan pungkasané karo wong-wong Yahudi kang mbalela. Iku uga papan nalika Panjenengané nutup Kitab Wahyu. Kulawangé Dawud nduwèni sawijining kunci, kang manawa ora ana apa-apa liyané kang dipigunakaké tumrap tanggal 22 Oktober 1844, awit siji-sijiné papan ing Kitab Suci kang nyebut kunci iki yaiku ing piwulang marang pasamuwan Filadelfia.
Lan kunciing brayaté Dawud bakal Dakpasrahaké ing pundhaké; mula dhèwèké bakal mbukak, lan ora ana siji waé kang bisa nutup; lan dhèwèké bakal nutup, lan ora ana siji waé kang bisa mbukak. Yesaya 22:22.
Lan marang malaékat pasamuwan ing Filadelfia tulisen: Mangkene pangandikané Panjenengané kang suci, Panjenengané kang satya, Panjenengané kang nyekel kunci Dawud, kang mbukak lan ora ana wong kang bisa nutup; lan nutup lan ora ana wong kang bisa mbukak; Aku pirsa pakaryanmu: lah, Aku wus ngedegaké ana ing ngarepmu lawang kang kabukak, lan ora ana wong kang bisa nutup iku: awit kowé duwé kakuwatan sethithik, lan wus netepi pangandikan-Ku, sarta ora nyélaki asma-Ku. Lah, Aku bakal ndadèkaké wong-wong saka papan pasamuwaning Iblis, kang padha ngaku yèn awake dhewe iku wong Yahudi, nanging dudu, malah padha goroh; lah, Aku bakal ndadèkaké wong-wong mau teka lan sujud ana ing ngarepé sikilmu, sarta supaya padha sumurup yèn Aku wus nresnani kowé. Amarga kowé wus netepi pangandikaning kasabaran-Ku, Aku uga bakal njaga kowé saka jam panggodha, kang bakal tumeka marang sakehing jagad, kanggo nyoba wong-wong kang manggon ana ing bumi. Lah, Aku enggal rawuh: cekelen kanthi teguh apa kang ana ing kowé, supaya aja ana wong kang ngrebut makuthamu. Sing sapa menang bakal Dakdadèkaké tugu ana ing Pedalemané Allah-Ku, lan dhèwèké ora bakal metu manèh saka ing kono: lan Aku bakal nulis ana ing dhèwèké asmané Allah-Ku, lan asmané kutha Allah-Ku, yaiku Yérusalèm Anyar, kang tumurun saka swarga saka Allah-Ku: lan Aku bakal nulis ana ing dhèwèké asma-Ku kang anyar. Sing sapa duwé kuping, mengkoa ngrungokna apa kang dipangandikakaké Roh marang pasamuwan-pasamuwan. Wahyu 3:7–12.
Eliakim nggambarake sawijining wong Filadelfia sajroning gerakan Millerite kang mbukak Papan Mahasuci ing tanggal 22 Oktober 1844. Aku mangerti manawa Kristus, Imam Agung kita, iku kang mbukak lawanging dispensasi mau, nanging Kristus wus nyelehake kunci iku ing pundhak Eliakim putrané Hilkia, lan ngandika manawa “dhèwèké bakal mbukak.” Kita wis tekan ing titik kang daktuduhake ing wiwitaning artikel iki.
Ing kitab Yesaya kapanggih tembung “beban” kaping wolulas; nanging saka jumlah mau, kaping pitu nggambarake sawijining prakara kang digotong ing pundhak, lan kaping sewelas nggambarake sawijining wangsit paukuman. Saka wolulas kaping mau, ana sapisan nalika tembung kang tegesé wangsit paukuman iku uga ing wektu kang padha dienggo nggambarake beban kang digotong ing pundhak.
Crita bab lembah wahyu punika ngrembag sawijining pesen karusakan sing nuwuhaké kalih golongan wong sembahyang ing Yerusalem. Pesen kenabian sing nandhani pambukaning pangadilan punika dipunaturaken déning Bapa Miller, lan punika pesen malaékat kapisan sing rampung nalika lawanging papan suci katutup lan Papan Mahasuci kabikak ing tanggal 22 Oktober 1844. “Bebendu” sing dipunpasrahaké ing pundhak William Miller, sing piyambakipun dipunutus ngasta dhateng jagad, punika pesen malaékat kapisan, sawijining ramalan karusakan sing rampung ing tanggal 22 Oktober 1844 kanthi rawuhipun pesen malaékat katiga.
“kunci padalemané Dawud bakal Daktumpangaké ing pundhaké,” lan pangandikané, “Ing dina iku,” “paku sing kaancik ana ing panggonan kang kukuh bakal dicopot, lan dipotong mudhun, lan tiba; sarta momotan sing ana ing ndhuwuré bakal kapatèn.”
Tembung kang dipunjarwakake minangka “beban” ing kene punika tembung kang nandhani sawijining ramalan karusakan, nanging ramalan karusakan punika sanes tembung Ibrani ingkang dipunginakaken déning Yesaya kanggé nggambaraken satunggaling prakawis ingkang kokgawa ing pundhakmu. Minangka tembung kanggé ramalan karusakan, tegesipun bilih Eliakim, putranipun Hilkia, badhé kaparingan kunci Daud dipunsandhangaken ing pundhakipun, lan beban ingkang wonten ing pundhakipun punika satunggaling ramalan karusakan. Punika satunggaling dolanan tembung ingkang jero sanget!
Suster White ngandika mekaten bab sawijining kunci kang kagandhèng karo Kitab Suci.
“Gandhèngan karo Sabdaning Allah ana sawijining kunci kang mbukak pethi pusaka kang aji, kanggo marem lan kabungahan kita. Aku ngrasa sukur kanggo saben sorot pepadhang. Ing tembé, pangalaman-pangalaman sing saiki tumrap kita isih banget misterius bakal diterangaké. Sawetara pangalaman bisa waé ora bakal tau kita mangertèni kanthi sampurna nganti kang fana iki ngagem kalanggengan.” Manuscript Releases, volume 17, 261.
Pangandikan pambuka Miller ngenani impèné ngandharaké mekaten.
“Aku ngimpen bilih Gusti Allah, lumantar astanipun ingkang boten katingal, ngutus dhateng aku satunggal pethi alit ingkang dipun-garap kanthi endah lan nggumunake, dawanipun kirang langkung sedasa inci lan ambanipun enem inci persegi, kapundhut saking kayu eboni sarta mutiara ingkang kapasang kanthi rerenggan ingkang éndah. Ing pethi alit punika wonten kunci ingkang kagandheng. Sanalika aku mundhut kunci punika lan mbikak pethi mau, kanthi kaéraman lan kagètku, aku manggih bilih pethi punika kebak manéka warna lan manéka ukuran permata, inten, watu-watu aji, saha dhuwit receh emas lan salaka saking saben ukuran lan rega, kasusun kanthi éndah wonten ing papanipun piyambak-piyambak ing salebeting pethi punika; lan kanthi susunan mekaten, sadaya punika mancaraken pepadhang lan kamulyan ingkang boten wonten tandhingipun kejawi srengéngé piyambak.” Early Writings, 81.
Ing cathetan ngisor kaca James White tumrap impen punika, piyambakipun ngandika mekaten bab kunci punika.
“‘Kunci sing kagandheng’ iku cara panjenengane napsirake Sabda ramalan—mbandhingake Kitab Suci karo Kitab Suci—Alkitab dados juru tafsiripun piyambak. Kanthi kunci punika Sadèrèké Miller mbikak ‘peti,’ utawa kayekten ageng bab rawuhipun Gusti marang jagad.” James White.
James White maringi komentar babagan impen punika, lan kanthi mekaten piyambakipun nyerat sawijining purwaka. Sanget wigatos dipunmangertosi bilih Miller pikantuk impenipun lan nerbitaken ing taun 1847, paling boten kalih taun sasampunipun Kuciwa Ageng, nalika para Adventis Millerit ingkang rumiyin manunggal sampun kacacah lan buyar. Miller kapisah saking gerakan punika, lan “kawanan alit” ingkang “sumebar ing mancanegari” taksih nandhang sangsara awit saking kuciwanipun. Impenipun Miller ngendika tumrap kaanan punika, lan James White maringi komentar tumrap punika, dene Ellen White nyariosaken punika kanthi cara ingkang temenan positif. James White nyerat sawijining purwaka tumrap impenipun, nyakup impenipun, lajeng nambahaken sawetawis cathetan suku. Purwakaipun, impenipun, lan cathetan-cathetan suku punika badhe kapacak ing pungkasaning artikel punika tumrap para ingkang mbutuhake akses dhateng katrangan punika.
Yesaya sèlikur loro punika sawijining ilustrasi ngenani wiwitan lan pungkasanipun Adventisme. Ing kalih sajarah punika sampun wonten lan badhé wonten pamisahan ingkang kadadosan tanggal 22 Oktober 1844, lajeng kaping kalih malih ing wekdal undhang-undhang Minggu. Pamisahan ing kalih kedadosan punika, ing wiwitan lan pungkasan, punika minangka kawujudan saking pasemon bab prawan sepuluh. Sister White maringi pawartos dhateng kita bilih para prawan bodho punika tiyang Laodikia. Shebna nglambangaken para Adventis Laodikia ing wiwitan lan pungkasanipun Adventisme. Eliakim, putranipun Hilkiah, nglambangaken para Adventis Filadelfia.
Nanging Hilkia uga nggambarake bapak Adventisme, awit “dhèwèké bakal dadi bapak tumrap para pedunung Yerusalem, lan tumrap brayat Yehuda.” William Miller kanthi ajrih dipunwastani “Bapak Miller.” Miller dipunpasrahi “kunci Daud” ing pundhaké, kang nggambarake cara panalitèné tumrap Kitab Suci, “baris demi baris.”
Pethi iku minangka Kitab Suci, lan piyambakipun migunakaken “kunci Daud” kang nggambaraken paugeran-paugeran tafsir kenabian ingkang dipun-ginakaken kanggo mbikak kayekten-kayektening malaekat kapisan. Paugeran-paugeran mau, (kunci Daud) lan ramalan paukumanipun (beban) ingkang dipunmangertosi lumantar kunci Daud, digantung “kaya paku ing papan kang mesthi” ana ing papan suci. “Paku” punika tanggal 22 Oktober 1844. Tembung “paku” ateges pasak, paku, utawa cagak, ingkang nggambaraken sawijining tandha dalan. “Beban,” utawa ramalan paukuman ingkang digantung ana ing paku mau, punika pekabaran malaekat kapisan, lan pekabaran punika tekan ing pungkasanipun nalika tanggal 22 Oktober 1844, nalika ramalan paukuman punika sampun kaleksanan lan dipunbusak, dipuntugel, lan ambruk. Punika dipunbusak awit pekabaran kenabian bab paukuman sampun dados prakawis ing jaman kapungkur, lan sawisé punika paku mau kedah dipunpindhah menyang Papan Mahasuci, ing pundi beban paukuman sanès badhé digantung ing kono.
Ramalan karusakan Miller, kang dipahami miturut paugeran-paugeran kenabian kang digambarake minangka “kunciné Dawud,” bakal masang paku ana ing papan suci kang bakal nyangga sakehing kamulyan saka brayat bapaké. Tembung “kamulyan” ing pethikan iku tegesé bobot. Kang nyangga bobot sawijining omah iku dhasaré omah mau. Pakaryan dhasar Miller nyangga bobot sakehing pepadhang tambahan saka pekabaran malaékat katelu kang dilambangaké déning “turunane lan asilé.” Iku nyangga bobot sakehing manéka warna prau-prau Padaleman Suci. Lan dhasar iku wis dilebokaké kanggo sawijining Padaleman Suci supaya mapanaké dhampar kang mulya.
Eliakim putrané Hilkiah nggambarake pasamuwan Philadelphia. Eliakim tegesé Gusti Allah kang ngedegaké, amarga Eliakim, bapaké Yerusalem, nggambarake William Miller kang dipigunakaké déning Gusti Allah kanggo ngedegaké dhasar-dhasaré umat prajanjian pilihané Gusti Allah. Dhèwèké iku putrané Hilkiah, kang asalé saka rong tembung, tembung kang kapindho yaiku Gusti Allah lan kang kapisan tegesé “kalemesan,” yaiku kalemesan ing pangucap. Hilkiah nggambarake Sabdané utawa swarané Gusti Allah, lan putrané nggambarake pangadegé pasucèn.
Ing pungkasan Adventisme kudu ana sawijining wangsit paukuman bilai, lan wangsit iku yaiku malaékat katelu ing Wahyu patbelas. Kudu ana sawijining kunci ing pungkasan kang ditipelakaké déning kunciné Miller. “Kunci” ing jaman kita dhedhasar marang pangulanganing sajarah, lan mligi paugeran panyebutan kawitan, kang nyakup utawa dadi asas sing dipralambangaké déning Kristus piyambak minangka Sang Alfa lan Omega. Kudu ana sawijining putrané Miller. Mulané Miller minangka rama dadi Hilkia, yaiku Sabdané Pangéran, lan putrané Miller iku Eliakim, tegesé Allah sing ngangkat. Bapa Miller ngangkat padaleman suci, lan putrané Miller mratélakaké nalika Laodikia lan Filadelfia dipisahaké lan wong-wong Filadelfia diangkat dadi sawijining panji. Kudu ana sawijining paku sing dipantegaké, nanging ora ana ing papan suci kaya ing sajarahé Miller, nanging ana ing Papan Mahasuci. Paku iku lan beban kang digantungaké ing kono bakal dipunpedhot ing pungkasané piwulang malaékat katelu, kaya déné kedadéan ing pungkasané piwulang malaékat kapisan. Nalika Mikhaèl jumeneng lan mangsaning sih kanggo manungsa katutup, wangsit paukuman bilai iku bakal wis dadi kala kapungkur, wis kabuwang, dipunpedhot, lan rubuh.
Pamisahan utawa panyebaran sawisé lumakuné wektu ing taun 1844 bakal kaulang manèh ing wektu hukum Minggu. Yesaya rong puluh loro minangka sawijining gambaran ngenani kahanan-kahanan sing nuwuhake pamisahan para Adventis Laodikia saka para Adventis Filadelfia sing kalakon ing mangsa krisis hukum Minggu.
Lan marang malaékat pasamuwan ing Laodikia tulisen mangkéné: Iki pangandikané Sang Amin, seksiné kang setya lan sejati, wiwitaning titahé Allah; Ingsun pirsa sakehing pakaryanira, yèn kowé ora adhem lan uga ora panas: beciké menawa kowé adhem utawa panas. Mulané, awit kowé mung anget-anget waé, ora adhem lan ora panas, Ingsun bakal muntahaké kowé metu saka cangkem-Ku. Awit kowé kandha, Aku sugih, lan saya kalimpahan bandha, lan ora butuh apa-apa; nanging kowé ora ngerti yèn kowé iku cilaka, nestapa, mlarat, wuta, lan wuda: Aku maringi pitutur marang kowé supaya tuku saka Aku mas kang wis kabuktèkaké ana ing geni, supaya kowé dadi sugih; lan sandhangan putih, supaya kowé kasandhangan, lan supaya kawiranganing wudamu ora katon; lan pulasana mripatmu nganggo salep mripat, supaya kowé bisa ndeleng. Sapa waé kang Dakasihi, iya iku Dakweling lan Daksiksa: mulané padha sregep, lan mratobata. Lah, Ingsun jumeneng ana ing ngarep lawang lan thothok-thothok: manawa ana wong kang krungu swara-Ku, lan mbukak lawang, Ingsun bakal mlebu marang dhèwèké, lan nedha bengi bebarengan karo dhèwèké, lan dhèwèké karo Ingsun. Wong kang menang bakal Dakparingi lenggah bebarengan karo Ingsun ana ing dhampar-Ku, kaya Ingsun uga wis menang lan lenggah bebarengan karo Rama-Ku ana ing dhamparé. Sing sapa nduwèni kuping, muga ngrungokna apa kang dingandikakaké déning Roh marang pasamuwan-pasamuwan. Wahyu 3:7–22.
Sasampuné pangenalan tumrap impèn punika, James White lajeng nyakup impèn punika kaliyan cathetan ngandhap. Kawula boten gadhah prekawis babar pisan tumrap pangginakakenipun James White dhateng impènipun Miller, sanajan kasunyatanipun bilih kawula sampun asring nerbitaken tafsiran babagan impènipun ingkang wonten bédanipun setunggal-kalih kaliyan kagunganipun James White. Pendekatan dhasar saking James White ingkang béda kaliyan ingkang sampun kawula nerbitaken punika inggih menika bilih piyambakipun mapanakaken “permata-permata” punika ing salebeting konteks umatipun Gusti Allah, dene pangertosan kawula, permata-permata punika inggih kayektèn-kayektèn nubuat. Boten wonten pertentangan, awit manungsa punika nggambaraken punapa ingkang dipracaya, lan buyaring permata-permata punika sasampunipun Kacewa Ageng nggambaraken buyaring umatipun Gusti Allah SADERENGÉ angger-angger Minggu. Nanging kasunyatan punika kagungan pangrembag kanggé panaliten ing tembé.
Pambukanipun James White tumrap Impèné William Miller
“Impen ing ngisor iki wis tau diterbitaké ing Advent Herald, luwih saka rong taun kepungkur. Nalika semana aku weruh yèn impen mau kanthi cetha nandhani pengalaman kita ing jaman biyèn gegayutan karo rawuhipun kaping pindho, lan yèn Gusti Allah maringi impen iku kanggo paédahing kawanan sing kasebar.
“Ing antarané pratandha-pratandha yèn dina gedhé lan nggegirisi kagungané Pangéran wus cedhak rawuhé, Gusti Allah wis netepaké impen-impen. Delengen Yoèl 2:28–31; Para Rasul 2:17–20. Impen bisa teka lumantar telung cara; kapisan, ‘amarga akèhé pakaryan.’ Delengen Pengkhotbah 5:3. Kaping pindho, wong-wong kang ana ing sangisoré roh reged lan pangapusané Iblis, bisa oleh impen lumantar pangaribawané. Delengen Pangandharing Toret 8:1–5; Yeremia 23:25–28; 27:9; 29:8; Zakharia 10:2; Yudas 8. Lan katelu, Gusti Allah wiwit biyèn tansah mulang, lan isih mulang umaté kurang luwih lumantar impen, kang teka lumantar pakaryané para malaékat lan Roh Suci. Wong-wong kang ngadeg ana ing pepadhang cetha saka kayektèn bakal ngerti nalika Gusti Allah maringi impen marang wong-wong mau; lan wong-wong kaya mangkono ora bakal kasasaraké lan disimpangaké déning impen-impen palsu.”
“Panjenengané banjur ngandika, Rungokna tembung-tembung-Ku saiki; manawa ana nabi ana ing antaramu, Aku, Sang Yehuwah, bakal ndadèkaké sarira-Ku kawedhar marang dhèwèké lumantar sesanti, lan bakal ngandika marang dhèwèké lumantar impen. Wilangan 12:5.
“Yakub ngandika, ‘Malaékaté Pangéran ngandika marang aku ana ing sajroning impèn.’ Purwaning Dumadi 31:2. ‘Lan Allah rawuh marang Laban, wong Siria, ana ing sajroning impèn ing wayah bengi.’ Purwaning Dumadi 31:24. Wacanen impèné Yusuf, ing Purwaning Dumadi 37:5–9, banjur carita kang narik kawigatèn bab kaleksanané ana ing Mesir.”
“Ing Gibeon Sang Yehuwah ngatingal marang Suléman sajroning pangimpen ing wayah wengi. 1 Raja-raja 3:5. Gambaran agung kang wigati banget ing bab kapindho kitab Daniel kaparingaké sajroning pangimpen, mangkono uga papat kéwan galak, lan sapituruté, ing bab kapitu. Nalika Hérodès ngupaya nyirnakaké Sang Juru Slamet kang isih bayi, Yusuf kapèngetaké sajroning pangimpen supaya mlayu menyang Mesir. Matius 2:13.”
“Lan bakal kalakon ing AKHIR ZAMAN, mangkono pangandikané Gusti Allah, Aku bakal nyiramaké Roh-Ku marang sakèhé manungsa: lan anak-anakmu lan anak-anak wadonmu bakal medhar wangsit, lan para nom-nomanmu bakal ndeleng wahyu, lan para sepuhmu bakal ngimpi pangimpen. Kisah Para Rasul 2:17.
“Kanugrahaning pangandikan nabi, lumantar impen lan wahyu, ing kéné minangka wohing Roh Suci, lan ing dina-dina wekasan kudu katetepaké kanthi cekap nganti dadi pratandha. Iki salah siji saka kanugrahan-kanugrahan pasamuwan Injil.
“Lan Panjenengané maringi sawatara dadi rasul-rasul; lan sawatara dadi NABI-NABI; lan sawatara dadi para juruwarta Injil; lan sawatara dadi para pangon lan para guru; Kanggo nyampurnakaké para suci, kanggo pakaryan paladosan, kanggo mbangun badané Kristus. Epesus 4:11, 12.
“Lan Allah wus netepake sapérangan wong ana ing pasamuwan, kapisan rasul-rasul, kapindho PARA NABI, lan sapituruté. 1 Korinta 7:28.
“Aja ngrèmèhaké PANGANDIKAN NUBUWAT. 1 Tesalonika 5:20. Delengen uga Para Rasul 13:1; 21:9; Rum 12:6; 1 Korinta 14:1, 24, 39. Para nabi utawa pangandikan nubuwat iku kanggo pambangunan pasamuwané Kristus; lan ora ana bukti siji waé sing bisa diajukaké saka pangandikané Allah, yèn iku bakal mandheg sadurungé para penginjil, para pangon, lan para guru mandheg. Nanging pangucapé wong sing mbantah, ‘Wis akèh banget wahyu lan impèn palsu nganti aku ora bisa nduwé kapitadosan marang samubarang kang kaya mangkono kuwi.’ Pancen bener yèn Iblis nduwé sing palsu kanggo niru. Dhèwèké tansah nduwé nabi-nabi palsu, lan mesthi waé saiki kita kena ngarep-arep ana kuwi kabèh ing jam pungkasané pangapusan lan kamenangané iki. Wong-wong sing nampik wahyu-wahyu mirunggan kang kaya mangkono amarga ana sing palsu, kanthi pantes sing padha bisa nerusaké sethithik manèh lan nyélaki yèn Allah tau nyatakaké sarirané marang manungsa lumantar impèn utawa wahyu, awit sing palsu iku tansah ana.”
“Pangimpen lan wahyu iku minangka sarana lumantar kang Gusti Allah ndhawuhaké sarirané marang manungsa. Lumantar sarana iki Panjenengané ngandika marang para nabi; Panjenengané wis masang peparing wangsit ana ing antarané peparing-peparing pasamuwan Injil, lan wis nggolongaké pangimpen lan wahyu bebarengan karo pratandha-pratandha liyané saka ‘DINA-DINA PUNGKASAN.’ Amin.
“Tujuwan kula ing pamanggih ing nginggil punika inggih namung kanggé nyingkiraken panyaruwe kanthi cara miturut Kitab Suci, lan nyawisaken manahipun para maos tumrap perkawis ing ngandhap punika.” James White, Brother Miller’s Dream, 1–3.
Impen Kaping Pindhone William Miller
“Aku ngimpi bilih Gusti Allah, kanthi astanipun ingkang boten katingal, ngutus dhateng aku satunggal pethi alit ingkang katata kanthi endah lan aneh, dawanipun kirang langkung sepuluh inci lan ambanipun enem inci persegi, kagawé saking kayu eboni lan mutiara ingkang dipasangi kanthi rerenggan ingkang endah sanget. Ing pethi punika wonten satunggal kunci ingkang kagandheng. Sanalika aku mundhut kunci punika lan mbikak pethi punika, lajeng, kanthi gumun lan kaget sanget, aku manggih bilih pethi punika kebak manéka warni lan manéka ukuran permata, inten, watu-watu aji, sarta dhuwit recehan emas lan salaka saking saben ukuran lan rega, ingkang kasusun kanthi endah wonten ing panggènanipun piyambak-piyambak ing salebeting pethi punika; lan kanthi susunan mekaten, sadaya punika mancaraken pepadhang lan kamulyan ingkang boten wonten tandhinganipun kejawi namung srengéngé.”
“Aku ngira manawa dudu kuwajibanku kanggo nikmati piyambakan pandeleng endah iki, sanajan atiku kebak kabungahan amarga kamulyan padhangé, kaéndahané, lan regané saka isiné. Mulané aku nyelehake iku ana ing méja tengah ing kamarku lan ngabaraké manawa kabèh wong sing nduwèni pepénginan bisa teka lan ndeleng pandeleng sing paling mulya lan paling sumilak sing tau dideleng déning manungsa sajroning urip iki.
“Wong-wong wiwit padha mlebu, kawitan cacahe sathithik, nanging saya tambah dadi wong akeh. Nalika padha kaping pisan ndeleng menyang pethi iku, wong-wong padha gumun lan surak-surak kanthi kabungahan. Nanging nalika para sing nonton saya akèh, saben wong wiwit ngribeti permata-permata mau, njupuk metu saka pethi lan nyebar-nyebarake ing dhuwur meja. Aku wiwit mikir manawa sing duwe bakal njaluk pethi lan permata-permata mau maneh saka tanganku; lan manawa aku nglilani iku disebar-nyebarake, aku ora bakal bisa maneh mapanaké ana ing panggonané ing njero pethi kaya biyèn; lan aku ngrasa yèn aku ora bakal tau bisa nanggung tanggung gugat iku, awit iku bakal gedhé banget. Banjur aku wiwit nyuwun banget marang wong-wong supaya aja nyekeli mau, utawa njupuk metu saka pethi; nanging saya aku nyuwun, saya padha nyebar-nyebarake; lan saiki padha katon nyebarake kabeh mau ing saklumahing kamar, ing lantai lan ing sadhuwuring saben perabot ing kamar iku.”
“Banjur aku weruh manawa ana ing antarané permata lan dhuwit recehan kang asli, wong-wong mau wis nyebarake permata palsu lan dhuwit recehan tiron kang ora kaetung cacahé. Aku banget nepsu marga saka tumindak asor lan ora ngerti panuwuné wong-wong mau, banjur aku nyalahaké lan nyendhak wong-wong mau merga saka iku; nanging saya daksalahaké, saya akèh wong-wong mau nyebarake permata palsu lan dhuwit recehan palsu ana ing antarané kang asli.”
“Banjur aku dadi nesu banget ing nyawaku kang jasmani lan wiwit migunakaké kakuwatan jasmani kanggo nyurung wong-wong mau metu saka kamar; nanging nalika aku lagi nyurung metu siji, telu manèh mlebu lan nggawa rereged lan serbuk-serbuk kayu lan wedhi lan manéka warna uwuh, nganti kabeh nutupi saben permata sejati, inten, lan dhuwit receh, kang kabèh kapinggiraké saka pandelengan. Wong-wong mau uga nyuwil-nyuwil petiku lan nyebarake ana ing antarané uwuh mau. Aku ngira ora ana wong siji waé kang nggatèkaké kasusahanku utawa nesuku. Aku dadi babar pisan kuciwa lan remuk atiné, banjur lungguh lan nangis.
“Bareng aku mangkono lagi nangis lan ngraukaké amarga kapitunan gedhéku lan tanggung jawabku, aku kelingan marang Gusti Allah, lan kanthi temen-temen ndedonga supaya Panjenengané ngutus pitulungan marang aku. Sanalika lawang kabuka, lan ana sawijining priya mlebu ing kamar iku, nalika wong-wong kabèh padha metu saka ing kono; lan dhèwèké, karo nyekel sapu bledug ana ing tangane, mbukak jendhéla-jendhéla, lan wiwit nyapu bledug lan rereged saka kamar iku.
“Aku sesambat marang Panjenengané supaya karsa ngampet, awit ana sawatara permata aji kang pating sumebar ana ing antarané reruntuhan.”
Panjenengané ngandika marang aku supaya “aja wedi,” awit Panjenengané badhé “ngreksa wong-wong mau.”
“Banjur, nalika dheweke nyaponi lemah lan rereged, permata palsu lan dhuwit recehan palsu, kabèh padha munggah lan metu liwat jendhéla kaya méga, lan angin nggawa kabèh mau adoh. Ing satengahing geger iku aku nutup mripatku sedhéla; nalika aku mbukak manèh, rereged iku kabèh wis sirna. Permata-permata aji, intan-intan, dhuwit recehan emas lan salaka, padha sumebar akèh banget ing sakabèhé kamar.
Panjenenganipun lajeng nyelehaken ing nginggil meja satunggaling pethi, ingkang langkung ageng lan langkung endah tinimbang ingkang rumiyin, lan nglumpukaken permata-permata, intan-intan, dhuwit receh, sarana sakgenggem, lajeng nguncalaken punika dhateng ing pethi wau, ngantos boten wonten setunggal kemawon ingkang ketinggalan, sanadyan sapérangan saking intan-intan punika boten langkung ageng tinimbang pucuking peniti.
“Banjur dheweke nimbali aku supaya ‘mrenea lan delengen.’”
“Aku nyawang menyang ing pethi mau, nanging mripatku kesilauan déning pandelengan iku. Padhangé sumorot ping sapuluh saka kamulyané kang kapungkur. Aku ngira yèn iku wis digosok ana ing wedhi déning sikilé wong-wong duraka kang wis nyebar-nyebaraké lan ngidak-idak iku ana ing lebu. Kabeh iku katata kanthi éndah ana ing pethi mau, saben siji ana ing papané dhéwé, tanpa katon tandha-tandha rekasané wong kang mbuwang iku mlebu. Aku sesambat amarga kabungahan kang gedhé, lan sesambat iku nggegeraké aku saka turu.” Early Writings, 81–83.
Cathetan Ngandhap Kaki James White
“‘Pethi’ iku nglambangaké bebener-bebener agung ing Kitab Suci, gegayutan karo rawuhipun kaping kalihipun Gusti kita Yesus Kristus, kang kaparingaké marang Sadulur Miller supaya dipunwartakaké marang jagad.”
“Kunci kang kagandheng” iku yaiku cara panjenengané nerangaké Sabda nabi—mbandhingaké Kitab Suci karo Kitab Suci—Alkitab dadi juru tafsir tumrap awaké dhéwé. Kanthi kunci iki Sadulur Miller mbukak “pethi,” utawa bebener agung bab rawuhipun Kristus marang donya.
“‘Wong-wong wiwit padha teka mlebu, wiwitané cacahe mung sathithik, nanging saya tambah nganti dadi wong akèh.’ Nalika piwulang bab rawuhipun Gusti kawitan diwartakaké déning Sadulur Miller, lan déning mung sawatara wong liyané, piwulang iku durung akèh nggawa pangaruh, lan mung sathithik banget wong kang kaprabawan lan kagugah déning iku; nanging wiwit taun 1840 nganti 1844, ing ngendi waé piwulang iku diwartakaké, sakèhé masarakat padha kagugah.
“‘Permata, intan, lan sapiturute’ kang ‘manéka warna lan ukurané’ lan ‘katata endah ing papané dhéwé-dhéwé ana ing kothak’ iku nglambangaké para putraning Allah, [Maleakhi 3:17,] saka sakehé pasamuwan, lan saka meh saben kalungguhan lan kahanan urip, kang nampani iman advent, lan katon njupuk pendirian kang kendel ana ing kalungguhané dhéwé-dhéwé, ana ing prakara suci saka kayektèn. Nalika lumaku ana ing tatanan iki, saben wong nggatekaké pakaryané dhéwé, lan lumaku kanthi andhap-asor ana ing ngarsané Allah, ‘padha mancaraké pepadhang lan kamulyan’ marang donya, kang ora ana tandhingané kajaba mung pasamuwan ing jaman para rasul. Pesen iku, [Wahyu 14:6, 7] lumaku kados-kados ana ing swiwining angin, lan uleman, ‘Padha mrénéa, awit samubarang saiki wus cumawis kabèh,’ [Lukas 14:17.] sumebar kanthi kakuwatan lan daya-guna.”
“Nalika malaékat kang mabur [Wahyu 14:6, 7.] wiwit nglairaké Injil langgeng, ‘Wedia marang Allah, lan mulyakna Panjenengané; awit wus tekan wektuné pangadilané Panjenengané,’ akèh wong padha surak-surak kanthi kabungahan merga nyawang rawuhipun Gusti Yésus, lan pamulihan, kang salajengipun malah nentang lan nggeguyu, sarta ngolok-olok kayektèn kang sawatara sadurungé iku ngisi atiné kanthi kabungahan. Wong-wong iku ngganggu lan mbuyaraké permata-permata. Iki nggawa kita menyang mangsa gugur taun 1844, nalika mangsa pambuyaran diwiwiti. Catheten iki: yaiku wong-wong kang biyèn tau ‘surak-surak kanthi kabungahan’ iku sing ngganggu lan mbuyaraké permata-permata. Lan wiwit 1844, ora ana sing wis nyebaraké pepanthan kanthi luwih mujarab lan nuntun wong-wong mau kesasar, kajaba wong-wong kang biyèn tau martakaké kayektèn lan bungah ana ing kono; nanging salajengipun padha nyélaki pakaryané Allah lan kasampurnaning ramalan ing pengalaman rawuhé Gusti kita ing mangsa kapungkur.”
“Paseksenipun Sadulur Miller, sawatawis wulan sasampunipun panguwuh Tengah Wengi, ing wulan kapitu, 1844, inggih punika bilih lawang sampun katutup, lan bilih gerakan rawuhipun Gusti punika kawujudanipun wangsit, lan bilih kita sampun leres anggen kita martakakaken wekdal. Salajengipun piyambakipun nyuwun pitutur dhateng para saduluré, lumantar Advent Herald, supados tetep mantep, sabar, lan boten nggresula siji marang sijiné; lan Gusti Allah badhé enggal mbeneraken piyambakipun awit saking martakakaken wekdal. Kanthi mekaten piyambakipun nyuwun kanthi temen marga saka para mustika punika, nalika piyambakipun ngrumaosi ‘tanggung jawab’-ipun tumrap dhateng para punika, lan bilih punika ‘badhe ageng sanget.’”
“‘Permata-permata palsu lan dhuwit recehan tiron’ sing kasebar ana ing antarané sing asli, cetha nggambarake para petobat palsu, utawa ‘anak-anak manca,’ [Hosea 5:7.] wiwit lawang katutup ing taun 1844.
“Pethi kapindho, ‘luwih gedhé lan luwih éndah tinimbang kang kapisan,’ kang dadi papan kaimpune ‘permata-permata,’ ‘inten-inten,’ lan ‘dhuwit logam’ kang sumebar, nggambaraké palemahan jembaring kayektèn saiki kang urip, ing kono pepanthan kang sumebar bakal kaimpun, yaiku 144.000, kabèh padha ngasta meterai saka Allah kang urip. Ora ana siji waé saka inten-inten kang aji iku bakal katinggal ing pepeteng. Sanadyan ana sawatara kang ‘ora luwih gedhé tinimbang pucuking peniti,’ wong-wong mau ora bakal kasamaran lan katinggal ing dina iki nalika Allah lagi ngimpun permata-permata kagungané. [Malachi 3:16–18.] Panjenengané bisa ngutus para malaékaté lan ndhawuhi wong-wong mau supaya enggal metu, kaya déné Panjenengané nate nggawa Lot metu saka Sodom. ‘Gusti bakal ngrampungaké sawijining pakaryan cekak ana ing bumi.’ ‘Panjenengané bakal nyepetaké iku ana ing kabeneran.’ Delengen Rum 9:28.”
“‘Regedan lan serutan, wedhi lan sakabehing jinis rereged,’ iku nglambangaké manéka warna lan akèh banget kasalahan kang wis dilebokaké ana ing antarané para pracaya rawuh kaping pindho, wiwit mangsa gugur taun 1844. Ing kéné aku bakal nyebut sawetara ing antarané.”
“1. Pendirian sing kanthi gumunggung lan sembrana dijupuk déning sawatara ‘pangon’ sanalika sawisé seruan Tengah Wengi diparingaké, yaiku yèn daya lelehé Roh Suci sing khidmat, kang ngancani gerakan sasi kapitu, iku sawijining pangaruh mesmerisme. George Storrs klebu antarané wong-wong kang kapisan njupuk pendirian iki. Delengen tulisan-tulisané ing pérangan pungkasan taun 1844, ing Midnight Cry, kang nalika iku diterbitaké ing kutha New York. J. V. Himes, ing Konferènsi Albany ing mangsa semi taun 1845, ngandika yèn gerakan sasi kapitu ngasilaké mesmerisme nganti jeroné pitung kaki. Iki dakkandhani déning wong siji sing ana ing kana lan krungu ucapan iku. Wong-wong liyané sing wis melu kanthi aktif ing seruan sasi kapitu, wiwit wektu kuwi wis nyebut gerakan iku minangka pakaryané Iblis. Nganggep pakaryané Kristus lan Roh Suci minangka pakaryané Iblis, ing jaman Juru Slamet kita, iku pitenah, lan saiki uga tetep pitenah.
“2. Kathahing pacoban ngenani wektu tartamtu. Wiwit 2300 dinten punika rampung ing taun 1844, wonten sawatawis wektu ingkang sampun katetepaken, déning manéka tiyang, tumrap pungkasanipun. Kanthi mekaten, piyambakipun sampun nyingkiraken ‘tetenger-tetenger wates,’ lan sampun nyebaraken pepeteng tuwin mamang ing salumahing kabèh gerakan advent.
“3. Spiritisme kanthi sakehing khayalan lan kaluwihan-kaluwihané. Kelicikan Iblis iki, kang wis nindakaké pakaryan pati kang nggegirisi, pancen trep banget dilambangaké déning ‘serpihan-serpihan kayu,’ lan ‘sakehing rupa rereged.’ Akeh wong kang ngombé nganti tuntas racun spiritisme ngakoni kayektèn pengalaman advent kita ing mangsa kapungkur, lan saka kasunyatan iki akèh wong wis kadadèkaké pracaya yèn spiritisme iku woh alamiah saka pracaya yèn Allah nuntun gerakan advent agung ing taun 1843 lan 1844. Petrus, nalika ngandika bab wong-wong kang bakal ‘nggawa mlebu bidah-bidah kang nggawa karusakan, malah nyélaki Sang Pangéran kang wus nebus wong-wong mau,’ ngandika, ‘MERGA KANG MANGKONO IKU DALANÉ KABENERAN BAKAL DIALA-ALA.’”
“4. S. S. Snow ngakoni awake minangka ‘Elijah Sang Nabi’” Wong iki, sajroning lakuning uripé kang aneh lan kebak kasliweran, uga wis nindakake pérané dhéwé ing pakaryan pati iki, lan tindak-tanduké nduwèni karep kanggo ndadèkaké posisi kang sejati tumrap para suci kang ngentèni dadi kaanggep nistha ing pamikirané akèh jiwa kang jujur.
“Menyang dhaptar kasalahan iki aku bisa nambah akeh maneh, kayata ‘sewu taun’ ing Wahyu 20:4, 7, ing jaman kepungkur, 144.000 ing Wahyu 7:4; 14:1, para wong sing ‘tangi lan metu saka kuburan-kuburan’ sawisé wunguné Kristus, doktrin ora nyambut gawé, doktrin bab karusakané bayi-bayi, lan sapanunggalané, lan sapanunggalané.
“Kaluputan-kaluputan iki kasebar kanthi temen-temen sregep, lan diugemi marang pepanthan kang lagi ngenteni, nganti nalika Sedulur Miller nampani impen iku, permata-permata kang sejati ‘kasisih saka pandeleng,’ lan tembunging nabi iku cocog—‘Lan pangadilan dibalekaké mundur, lan kaadilan ngadeg adoh,’ lsp. lsp. Delengen Yesaya 59:14. Ing wektu iku ora ana layang advent ing nagara iku kang mbéla prakara kayektèn saiki. The Day-Dawn iku kang pungkasan mbélani kalungguhan sejati saka pepanthan cilik; nanging iku mati sawatara sasi sadurungé Gusti maringi impen iki marang Sedulur Miller; lan ing perjuwangan pungkasan sadurungé pati, iku nudingaké para suci kang kesel lan nggresah marang taun 1877, nalika iku isih telung puluh taun ing mangsa ngarep, minangka wektu pambébasan pungkasané. Aduh! aduh! Ora nggumunakaké manawa Sedulur Miller ana ing impené, ‘lungguh lan nangis’ awit saka kahanan prakara kang sedhih iki.”
“Sadulur Miller nutup mripate ing pati, tanggal 22 Desember 1849, kang marakaké kayektening tembung-tembung ing ngimpi panjenengané ing ngisor iki, ‘Ing satengahing reribedan aku nutup mripatku sedhéla.’ Kayektèn kang nggumunaké iki cetha banget, saéngga ora ana wong siji waé kang bakal gagal ndeleng prakara iku.
“Peti iku nglambangaké kayektèn rawuhipun Gusti kaping kalih, ingkang dipunwartakakén déning Sedhèrèk Miller dhateng jagad, kados ingkang kaandharakén déning pasemon bab sepuluh prawan. [Matius 25:1–11.] Kaping pisan, wekdalipun, 1843; kaping kalih, wekdal tundhanipun; kaping tiga, sesambat tengah wengi, ing wulan kaping pitu, 1844, lan kaping sekawan, lawang ingkang katutup. Ora ana satunggal kemawon ing antawisipun tiyang ingkang sampun maos seratan-seratan bab rawuhipun Gusti kaping kalih wiwit taun 1843, ingkang badhé nyélaki bilih Sedhèrèk Miller sampun ndhukung sekawan pokok wigati punika wonten ing sajarah advent. Tatanan kayektèn ingkang selaras punika, utawi ‘peti,’ sampun dipunrêmbag dados pêpêcahan-pêpêcahan, lan dipunsêbar wonten ing antawisipun reremukan déning para tiyang ingkang sampun nampik pengalamanipun piyambak, lan sampun nyélaki kayektèn-kayektèn punika piyambak, ingkang bebarengan kaliyan Sedhèrèk Miller sampun dipunwartakakén kanthi tanpa wedi dhateng jagad.”
“Pasamuwan banjur bakal dadi suci lan ‘without fault before the throne of God,’ awit wus ngakoni sakehing kaluputan, cacad, lan dosane, lan sawisé kabeh mau karesiki déning getihé Kristus sarta kausapi, wong-wong mau bakal tanpa ‘spot or wrinkle, or any such thing.’ Banjur wong-wong mau bakal sumunar kanthi ‘ten times their former glory.’” JAMES WHITE Oswego, Mei, 1850.