As we bring the consideration of the various controversies which have occurred in Advent history together line upon line in order to conclude our understanding of the current issue, we have taken selected attributes of five prophetic lines. The first line is also the last line, for both controversies were directly based upon verse fourteen of Daniel eleven’s “robbers of thy people.” We considered the controversies of Uriah Smith and James White and the controversy of “the daily”, in the book of Daniel. We considered the controversy that occurred after the unsealing of the last six verses of Daniel eleven in 1989, concerning the king of the north. We then considered the four insects of the book of Joel. There is so much more that might be added to each of these lines, but we are simply isolating certain characteristics that contributed to the positions that rejected the truths connected with the subject of Rome.
Nalika kita nglumpukake pamatangan ngenani manéka pasulayan sing wis dumadi ing sajarah Advent, kanthi garis ing ndhuwur garis, supaya bisa ngrampungake pangerten kita tumrap prakara saiki, kita wis njupuk sipat-sipat pilihan saka limang garis kenabian. Garis kapisan uga dadi garis pungkasan, awit loro-loroné pasulayan iku langsung adhedhasar ayat patbelas saka Daniel sewelas ngenani “para begal saka bangsamu.” Kita wis nimbang pasulayané Uriah Smith lan James White lan pasulayan ngenani “the daily”, ing kitab Daniel. Kita uga wis nimbang pasulayan sing dumadi sawisé pambukane enem ayat pungkasan saka Daniel sewelas ing taun 1989, ngenani ratu saka lor. Sabanjuré kita nimbang papat gegremet ing kitab Yoèl. Isih akèh banget perkara liya sing bisa ditambahaké marang saben garis iki, nanging kita mung ngasingaké sawatara ciri tartamtu sing nyumbang marang panemu-panemu sing nolak kayektèn-kayektèn sing ana gandhèngané karo prakara Roma.
Five histories, but the first also being the last represents six lines. The prophetic setting for these lines of controversy is the last days, so for this reason the lines are to be applied during the test of the image of the beast.
Lima sajarah, nanging kang kapisan uga dadi kang pungkasan, nggambarake enem garis. Latar profetik tumrap garis-garis kontroversi iki yaiku dina-dina pungkasan, mulane marga saka iku garis-garis iki kudu ditrapake sajrone ujian gambaring kéwan galak.
“The Lord has shown me clearly that the image of the beast will be formed before probation closes; for it is to be the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided. . ..
“Pangéran wis cetha nduduhaké marang aku yèn gambar kéwan galak iku bakal kawangun sadurungé mangsa sih-rahmat ditutup; awit prakara iku bakal dadi ujian gedhé tumrap umaté Allah, kang lumantar iku nasib langgengé bakal diputusaké....”
“This is the test that the people of God must have before they are sealed.” Manuscript Releases, volume 15, 15.
“Puniki punika ujining prakawis ingkang kedah dipunlampahi déning umatipun Allah sadèrèngipun piyambakipun dipunmeterai.” Manuscript Releases, volume 15, 15.
The test of the formation of the image of the beast is, as with the other six lines of controversy a test concerning the prophetic subject of Rome. The great test that occurs before God’s people are sealed is about the formation of the image of the Roman beast. The beast is the papal power, and the United States forms an image of the papal power as it progresses to the soon-coming Sunday law.
Ujian bab pambentukané gambaring kéwan iku, kaya déné ing enem garis pasulayan liyané, minangka sawijining ujian ngenani subyek kenabian babagan Roma. Ujian gedhé kang dumadi sadurungé umaté Gusti Allah dimeteraèkaké iku ana gegayutané karo pambentukan gambaring kéwan Roma. Kéwan iku yaiku kakuwasan kapausan, lan Amérika Sarékat mbentuk sawijining gambar saka kakuwasan kapausan mau nalika maju tumuju marang undhang-undhang Minggu kang bakal enggal dumadi.
“In order for the United States to form an image of the beast, the religious power must so control the civil government that the authority of the state will also be employed by the church to accomplish her own ends.” The Great Controversy, 443.
“Supados Amérika Sarékat mbentuk gambaring kéwan galak iku, kakuwasan agami kudu nguwasani pamaréntahan sipil nganti kuwasaing nagara uga bakal dipigunakaké déning gréja kanggo nggayuh ancasé dhéwé.” The Great Controversy, 443.
That Sunday law in the United States identifies that the image of the beast has been fully formed in the United States.
Hukum Minggu ing Amérika Sarékat iku nandhakaké yèn gambaring kéwan mau wis kabentuk kanthi jangkep ing Amérika Sarékat.
“But in the very act of enforcing a religious duty by secular power, the churches would themselves form an image to the beast; hence the enforcement of Sundaykeeping in the United States would be an enforcement of the worship of the beast and his image.” The Great Controversy, 449.
“Nanging sajroning tumindaké ngetrapaké sawijining kuwajiban agami kanthi kakuwasan sekulèr, pasamuwan-pasamuwan mau piyambak bakal mbentuk sawijining gambar tumrap kéwan galak iku; mulané penegakan pangreksan dina Minggu ing Amérika Sarékat bakal dadi penegakan pangibadah marang kéwan galak iku lan marang gambarané.” The Great Controversy, 449.
At the Sunday law, the image of the beast has been fully formed in the United States, and the United States is then fully disconnected from God and it begins its prophetic work of forcing the entire world to form an image of the beast. At the Sunday law in the United States, Satan begins his marvelous work in leading the nations of the world to repeat the process of forming an image of the beast that encompasses all the nations of the world.
Nalika angger-angger dina Minggu ditetepake, patunging kéwan wis kabentuk kanthi sampurna ing Amérika Sarékat, lan ing wektu iku Amérika Sarékat wis kapisah sakabèhé saka Allah sarta wiwit nindakake pakaryan kenabiané, yaiku meksa saklumahing jagad supaya mbentuk patunging kéwan. Nalika angger-angger dina Minggu ditetepake ing Amérika Sarékat, Sétan miwiti pakaryané kang nggumunaké ing nuntun bangsa-bangsa ing jagad supaya mbalèni prosès pambentukan patunging kéwan kang nglimputi kabèh bangsa ing jagad.
“By the decree enforcing the institution of the Papacy in violation of the law of God, our nation will disconnect herself fully from righteousness. When Protestantism shall stretch her hand across the gulf to grasp the hand of the Roman power, when she shall reach over the abyss to clasp hands with Spiritualism, when, under the influence of this threefold union, our country shall repudiate every principle of its Constitution as a Protestant and republican government, and shall make provision for the propagation of papal falsehoods and delusions, then we may know that the time has come for the marvelous working of Satan and that the end is near.” Testimonies, volume 5, 451.
“Liwat sawijining dekret sing ngetrapaké pambangunan kalungguhan Kapapaan kanthi nglanggar angger-anggering Allah, bangsa kita bakal nyirnakaké sesambungané kanthi sampurna saka kabeneran. Nalika Protestanisme bakal ngluluraké tangané nyabrang jurang kanggo nggenggem tangan kakuwatan Romawi, nalika dhèwèké bakal nggayuh nyabrang palimengan kanggo sesalaman karo Spiritualisme, nalika, ana ing sangisoré pangaribawaning sesarengan telu iki, nagara kita bakal nampik saben dhasar prinsip Konstitusié minangka pamaréntahan Protestan lan républik, sarta bakal nganakaké ancangan kanggo panyebaran kasalahan lan panjebul kapapaan, banjur kita bisa mangerti yèn wis tekan wektuné tumindak Satan sing nggumunaké, lan yèn wekasan wis cedhak.” Testimonies, jilid 5, 451.
At the soon-coming Sunday law in the United States, Satan, in cooperation with the United States, will force every nation to follow the example of the United States in forming a church and state system, and enforcing Sunday worship.
Nalika angger-angger Minggu sing bakal enggal teka ditetepaké ing Amerika Sarékat, Sétan, kanthi sesarengan karo Amerika Sarékat, bakal meksa saben bangsa supaya ngetutaké tuladha Amerika Sarékat ing mbentuk sawijining sistem gréja lan nagara, sarta ngetrapaké pangibadah dina Minggu.
“Satan will work the miracles to deceive those who dwell upon the earth. Spiritualism will do its work by causing the dead to be personated. Those religious bodies who refuse to hear God’s messages of warning will be under strong deception, and will unite with the civil power to persecute the saints. The Protestant churches will unite with the papal power in persecuting the commandment-keeping people of God. This is that power which constitutes the great system of persecution which will exercise spiritual tyranny over the consciences of men.
“Sétan bakal nglakoni mukjijat-mukjijat kanggo ngapusi wong-wong sing manggon ana ing bumi. Spiritisme bakal nindakake pagaweyané kanthi njalari wong-wong mati dipersonakaké. Badan-badan agama sing ora gelem ngrungokaké pesen-pesen pepèngeté Gusti Allah bakal ana ing sangisoré kasasaran kang kuwat, lan bakal manunggal karo kakuwasan sipil kanggo nganiaya para suci. Greja-greja Protestan bakal manunggal karo kakuwasan kapausan ing nganiaya umaté Gusti Allah sing netepi dhawuh-dhawuh. Iki iku kakuwasan sing mbentuk sistem gedhé panganiaya sing bakal nindakaké tirani rohani tumrap batiné manungsa.”
“‘He had two horns like a lamb, and he spake as a dragon.’ Though professing to be followers of the Lamb of God, men become imbued with the spirit of the dragon. They profess to be meek and humble but they speak and legislate with the spirit of Satan, showing by their actions that they are the opposite of what they profess to be. This lamb-like power unites with the dragon in making war upon those who keep the commandments of God and have the testimony of Jesus Christ. And Satan unites with Protestants and papists, acting in consort with them as the god of this world, dictating to men as if they were the subjects of his kingdom, to be handled and governed and controlled as he pleases.
“‘Dhèwèké nduwèni sungu loro kaya cempé, lan ngandika kaya naga.’ Sanadyan ngakoni dadi para pandhèrèké Sang Cempé Allah, manungsa dadi kasurupan déning rohé naga. Wong-wong mau ngakoni yèn dhèwèké alus lan andhap asor, nanging padha ngandika lan nggawé undhang-undhang kanthi rohé Sétan, lan liwat tumindak-tumindaké nuduhaké yèn dhèwèké kuwi kosok baliné saka apa kang diakoni. Kakuwasan kang kaya cempé iki manunggal karo naga sajroning nindakaké perang marang wong-wong sing netepi pepakoné Allah lan nduwèni paseksèné Gusti Yésus Kristus. Lan Sétan manunggal karo wong-wong Protestan lan para papis, tumindak sarujuk bebarengan karo wong-wong mau minangka déwané jagad iki, ndhawuhi manungsa kaya-kaya wong-wong mau iku para kawulané kratoné, supaya bisa ditangani, dipréntah, lan dikuwasani miturut sakarepé.”
“If men will not agree to trample underfoot the commandments of God, the spirit of the dragon is revealed. They are imprisoned, brought before councils, and fined. ‘He causeth all, both small and great, rich and poor, free and bond, to receive a mark in their right hand, or in their foreheads’ [Revelation 13:16]. ‘He had power to give life unto the image of the beast, that the image of the beast should both speak, and cause that as many as would not worship the image of the beast should be killed’ [verse 15]. Thus Satan usurps the prerogatives of Jehovah. The man of sin sits in the seat of God, proclaiming himself to be God, and acting above God.” Manuscript Releases, volume 14, 162.
“Manawa manungsa ora gelem sarujuk ngidak-idak angger-anggering Allah, roh naga kawedhar. Wong-wong iku dipenjarakaké, digawa ana ing ngarepé pasamuwan-pasamuwan pangadilan, lan didhendha. ‘Panjenengané ndadèkaké kabèh wong, cilik lan gedhé, sugih lan mlarat, mardika lan batur, padha nampa tandha ana ing tangané tengen, utawa ana ing bathuké’ [Revelation 13:16]. ‘Lan panjenengané kagungan kuwasa maringi urip marang reca kéwan iku, supaya reca kéwan iku bisa guneman, lan uga ndadèkaké supaya sapa waé kang ora gelem nyembah reca kéwan iku dipatèni’ [verse 15]. Mangkono Iblis ngrampas hak kadarmané Yéhuwah. Wong dosa iku lenggah ana ing dhamparé Allah, ngumumaké awaké dhéwé minangka Allah, lan tumindak ngungkuli Allah.” Manuscript Releases, volume 14, 162.
The papal power is the beast, the United Nations is the dragon and the United States is the false prophet. Those who become confused on the meaning of antichrist, who is both Satan and Satan’s earthly representative, the pope of Rome, will end up on the side of antichrist.
Kakuwasan kapapan iku kéwan mau, Perserikatan Bangsa-Bangsa iku naga, lan Amerika Serikat iku nabi palsu. Wong-wong kang dadi bingung bab tegesé antikristus, yaiku Iblis lan uga wakilé Iblis ing bumi, paus Roma, bakal pungkasané ana ing sisih antikristus.
The United States is not the man of sin. The man of sin is the antichrist and he is Satan’s earthly representative. To confuse the power that places the papacy on the throne of the earth with the papacy is represented by Paul as evidence of not loving the truth. To reject the prophetic relationship of pagan Rome who restrained the papal power, until pagan Rome was removed, in order for the papal power to be revealed, as set forth in 2 Thessalonians chapter two, is to reject the outpouring of the Holy Spirit and accept the outpouring of the unholy spirit, which Paul identifies as strong delusion. That being said, each of the ancient prophets spoke more directly of the last days than the days in which they lived.
Amerika Serikat dudu manungsa duraka iku. Manungsa duraka iku yaiku antikristus lan dhèwèké iku wakilé Satan ing bumi. Nyampuradukaké kakuwatan sing nempatké kapausan ing dhampar bumi karo kapausan iku dhéwé diandharaké déning Paulus minangka bukti yèn wong ora tresna marang kayektèn. Nolak sesambungan kenabian Roma pagan sing nahan kakuwatan kapausan, nganti Roma pagan disingkiraké, supaya kakuwatan kapausan bisa kawedharaké, kaya sing katetepaké ing 2 Tesalonika bab loro, ateges nolak pencurahan Roh Suci lan nampa pencurahan roh najis, sing déning Paulus diarani panyasaraké kang rosa. Mangka mangkono, saben nabi kuna ngandika kanthi luwih langsung bab dina-dina wekasan tinimbang bab dina-dina nalika wong-wong mau urip.
“Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12. . . .
“Saben nabi ing jaman kuna ngandika ora pati kanggo jamane dhéwé, nanging luwih-luwih kanggo jaman kita, mula pamedhar wangsité tetep lumaku tumrap kita. ‘Saiki sakehing prakara iki kadadéan marang wong-wong mau dadi tuladha; lan iku katulisan kanggo pepéling tumrap kita, kang urip ing wekasaning jagad iki.’ 1 Korinta 10:11. ‘Dudu kanggo awaké dhéwé, nanging kanggo kita wong-wong iku ngladèni prakara-prakara, kang saiki kababar marang kowé déning wong-wong sing wis martakaké Injil marang kowé kanthi Roh Suci kang kadhawuhaké mudhun saka swarga; prakara-prakara kang para malaékat padha kepéngin ndelengé.’ 1 Petrus 1:12....”
“The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.
“Alkitab wis nglumpukaké lan mbundhel dadi siji kabèh bandha kasugihané kanggo generasi pungkasan iki. Kabeh prastawa agung lan tumindak-tumindak khidmat ing sajarah Prajanjian Lawas wus kelakon, lan saiki lagi kaulang manèh ana ing pasamuwan ing dina-dina pungkasan iki.” Selected Messages, buku 3, 338, 339.
Pagan Rome and the man of sin in 2 Thessalonians represents the United States and papal Rome of the last days. To misunderstand this truth is to demonstrate, among other things, that even if a person claims to be basing their private interpretation upon the principle of “type and antitype,” they actually do not understand “type and antitype.” The United States has been typified by several powers in sacred history. Every two-horned power represents the United States in the last days, whether it be the northern and southern kingdoms of Israel, the Medo-Persian Empire, or atheistic France represented by Sodom and Egypt.
Rum pagan lan manungsa dosa ing 2 Tesalonika nggambarake Amérika Sarékat lan Rum kapapan ing dina-dina wekasan. Nylèwèni bebener iki nuduhake, ing antarané prekara-prekara liyané, yèn senajan ana wong ngakoni yèn dhasar tafsiran pribadiné iku adhedhasar prinsip “jinis lan anti-jinis,” satemené dhèwèké ora mangertèni “jinis lan anti-jinis.” Amérika Sarékat wis diprajangkakaké déning sawetara kakuwasan ing sajarah suci. Saben kakuwasan sing mawa rong sungut nggambarake Amérika Sarékat ing dina-dina wekasan, manawa iku karajan lor lan kidulé Israèl, Kakaisaran Mèdo-Pèrsia, utawa Prancis atheis kang diwakili déning Sodom lan Mesir.
The period when the United States forms an image of and to the beast has been typified by the iron and clay of Daniel two, and the little horn that manifests as male and female in Daniel eight as well as the prophets of Baal and priests of the grove in the witness of Elijah at Mount Carmel. Salome typifies the United States in the witness of Herod’s drunken birthday party. Pergamos typifies the United States and identifies the compromise that leads to Thyatira, which typifies the papal power of the last days.
Mangsa nalika Amérika Sarékat mbentuk sawijining gambar saka lan marang kéwan mau wis dilambangaké déning wesi lan lempung ing Daniel loro, lan sungu cilik kang ngetokaké dhiri minangka lanang lan wadon ing Daniel wolu, uga para nabi Baal lan para imam panggènan suci ing paseksèné Élia ana ing Gunung Karmèl. Salome nglambangaké Amérika Sarékat ing paseksèné pésta ulang taun Hérodès kang mendem. Pèrgamos nglambangaké Amérika Sarékat lan nandhani kompromi kang nuntun marang Tiatira, kang nglambangaké kakuwatan kapapaan ing dina-dina pungkasan.
Clovis, king of the Franks in 496, typifies the United States in the Ronald Reagan era. Justinian in 533 represents Donald Trump in advance of the Sunday law. In each typification the United States represents the power that bows in submission to the papal power of the last days. The power who bows in submission is represented as paying homage to Rome. The act of ‘homage” includes bowing to the king, who is the head.
Clovis, raja bangsa Franka ing taun 496, nggambarake Amerika Sarékat ing jaman Ronald Reagan. Justinian ing taun 533 makili Donald Trump sadurunge angger-angger Minggu. Ing saben tipifikasi, Amerika Sarékat makili kakuwasan sing sujud ing panyaliman marang kakuwasan kapapaan ing dina-dina pungkasan. Kakuwasan sing sujud ing panyaliman iku digambarake minangka maringi pakurmatan marang Roma. Tindak “pakurmatan” iku kalebu sujud marang sang raja, kang dadi sirah.
"It has been shown that the United States is the power represented by the beast with lamblike horns, and that this prophecy will be fulfilled when the United States shall enforce Sunday observance, which Rome claims as the special acknowledgment of her supremacy. But in this homage to the papacy the United States will not be alone. The influence of Rome in the countries that once acknowledged her dominion is still far from being destroyed. And prophecy foretells a restoration of her power. ‘I saw one of his heads as it were wounded to death; and his deadly wound was healed: and all the world wondered after the beast.’ Verse 3. The infliction of the deadly wound points to the downfall of the papacy in 1798.
Sampun katuduhaké bilih Amérikah Sarékat punika kakuwasan ingkang dipunlambangakén déning kéwan ingkang gadhah sungut kados cempen, lan bilih ramalan punika badhé kalampahan nalika Amérikah Sarékat nindakaké pamaréntahaning pangreksa dinten Minggu, ingkang déning Roma dipunakoni dados tandha pangajèn ingkang mligi tumrap kaunggulaning kakuwasanipun. Nanging wonten ing pakurmatan punika dhateng kapausan, Amérikah Sarékat boten piyambakan. Pangaribawanipun Roma wonten ing nagari-nagari ingkang rumiyin naté ngakoni panguwasanipun, taksih tebih saking kacirnakakén. Lan ramalan nyariyosakén bab pamulihan kakuwasanipun. “Aku nyumurupi salah satunggaling sirahipun kados-kados kataton ngantos pejah; lan tatunipun ingkang matèni punika waras: sarta jagad kabèh gumun ngetutaké kéwan punika.” Ayat 3. Tinatoning tatun ingkang matèni punika nedahakén rubuhipun kapausan ing taun 1798.
"After this, says the prophet, ‘his deadly wound was healed: and all the world wondered after the beast.’ Paul states plainly that the ‘man of sin’ will continue until the second advent. 2 Thessalonians 2:3-8. To the very close of time he will carry forward the work of deception. And the revelator declares, also referring to the papacy: ‘All that dwell upon the earth shall worship him, whose names are not written in the book of life.’ Revelation 13:8. In both the Old and the New World, the papacy will receive homage in the honor paid to the Sunday institution, that rests solely upon the authority of the Roman Church." The Great Controversy, 578.
“Sawisé iki,” pangandikané nabi, “tatuné kang matèni iku wis waras: lan jagad kabèh padha gumun ngetutaké kéwan iku.” Paulus kanthi cetha nyatakaké yèn “wong dosa” iku bakal terus ana nganti tekan rawuh kapindho. 2 Tesalonika 2:3-8. Nganti tekan pungkasaning jaman dhèwèké bakal nerusaké pakaryan pangapusan. Lan sang panerang wahyu mratelakaké, kanthi uga nuduh marang kapausan: “Kabèh wong kang manggon ana ing bumi bakal padha nyembah marang dhèwèké, yaiku wong-wong kang jenengé ora katulis ana ing kitab panguripan.” Wahyu 13:8. Ing Donya Lawas lan uga ing Donya Anyar, kapausan bakal nampa pakurmatan liwat pangajèn kang diparingaké marang pranatan dina Minggu, kang mung ngaso ing wewenangé Gréja Roma.” The Great Controversy, 578.
The last sentence provides more evidence that Sister White understood the expression, “old world” to represent Europe, and the “new world” to represent the Americas. That being as it is, the United States pays homage to the papal power and forces the rest of the world to do the same. This identifies the United States as in subjection to the directions of the papal power. Isaiah’s identification and emphasis upon understanding the “head” in order to be established finds its divine purpose in that the symbol “head,” becomes a key to understand the external line of prophecy, and also the internal line of prophecy.
Ukara pungkasan mau maringi bukti luwih akèh manawa Sister White mangertèni ungkapan “old world” minangka pralambang Éropah, lan “new world” minangka pralambang Amérika. Mulané, Amerika Serikat mènèhi pakurmatan marang kakuwasan kepausan lan meksa sésa donya supaya nindakaké prakara kang padha. Iki nandhakaké manawa Amerika Serikat ana ing sangisoring panguwasa pituduhing kakuwasan kepausan. Panandhané Yesaya lan pameksanipun tumrap pangerten babagan “sirah” supaya bisa diteguhaké nemu ancas ilahi ana ing kasunyatan yèn pralambang “sirah” dadi kunci kanggo mangertèni garis lahiriahing ramalan, uga garis batiniahing ramalan.
For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:8, 9.
Amarga sirahe Siria iku Damsyik, lan sirahe Damsyik iku Rezin; lan ing sajroning nem puluh lima taun Efraim bakal diremuk, satemah ora dadi sawijining bangsa. Lan sirahe Efraim iku Samaria, lan sirahe Samaria iku putrané Remalya. Manawa kowe ora precaya, satemené kowe ora bakal diteguhaké. Yesaya 7:8, 9.
In the last days, which is when every prophet’s testimony is in force, the “robbers of thy people” establish the vision. Upon the authority of the Spirit of Prophecy, and in agreement with the foundational truths of Adventism, as represented upon the two sacred charts of Habakkuk, the “robbers,” are a symbol of Rome. When pagan Rome inserted itself into history for the first time in 200 BC, they typified modern Rome of the last days. This prophetic truth is what establishes the prophetic vision of the last days, and if you refuse to see that modern Rome’s “head” is the papal power, then surely you will not be established.
Ing dina-dina wekasan, yaiku nalika paseksen saben nabi lagi lumaku kanthi kawibawané, para “perampog saka bangsamu” netepaké wahyu iku. Miturut panguwasa Rohing Ramalan, lan selaras karo kayektèn dhasar Adventisme, kaya dene kawewujudaké ing rong bagan suci Habakuk, para “perampog” iku minangka pralambang Roma. Nalika Roma kapir nyelak mlebu ing sajarah kanggo kaping pisanan ing taun 200 SM, wong-wong mau dadi pralambang tumrap Roma modhèren ing dina-dina wekasan. Kayektèn kenabian iki kang netepaké wahyu kenabian tumrap dina-dina wekasan, lan manawa kowé ora gelem mirsani yèn “sirah” Roma modhèren iku kakuwatan kapausan, mesthi kowé ora bakal katetepaké.
“The world is filled with storm and war and variance. Yet under one head—the papal power—the people will unite to oppose God in the person of His witnesses.” Testimonies, volume 7, 182.
“Jagad kebak badai, perang, lan pasulayan. Nanging ana ing sangisoring siji sirah—yaiku kakuwasan kapausan—bangsa-bangsa bakal manunggal kanggo nglawan Gusti Allah lumantar pribadi para seksi-Nya.” Testimonies, jilid 7, 182.
If you have ears to hear, then you may understand that a primary failing of the Jews of Christ’s era was that they identified the “shadow” as the “substance.” The Jews before and after the cross trusted in the types of their system of worship, and rejected the Antitype. They argued that the “shadow” was the “substance”, and in doing so they left in the inspired record, a people in the last days who will also identify the shadow as the substance.
Yèn kowé nduwèni kuping kanggo ngrungu, mula kowé bisa mangertèni yèn salah siji kagagalan utama wong-wong Yahudi ing jamané Kristus yaiku manawa padha ngenali “wewayangan” minangka “hakékat.” Wong-wong Yahudi sadurungé lan sawisé salib ngandel marang pralambang-pralambang ing sistem pangibadahé, lan nampik Antitipe. Padha mbantah yèn “wewayangan” iku “hakékat”, lan kanthi mangkono padha ninggalaké ing cathetan kang kaparingaké ilham, sawijining bangsa ing dina-dina pungkasan kang uga bakal ngenali wewayangan minangka hakékat.
When the United States forms an image to the beast, they are forming a shadow of the beast. They are forming a shadow of the substance, for an image is a typification. To identify the United States, when it forms the image of the beast, as the symbol of Modern Rome, is to parallel ancient Israel’s rejection and crucifixion of the Great Antitype.
Nalika Amerika Serikat mbentuk sawijining gambar tumrap kewan mau, wong-wong iku lagi mbentuk sawijining bayangane kewan mau. Wong-wong iku lagi mbentuk sawijining bayangan saka hakekate, awit sawijining gambar iku sawijining pralambang. Ngenali Amerika Serikat, nalika mbentuk gambar kewan mau, minangka lambang Roma Modern, iku padha karo penampikan lan panyaliban Antitipe Agung déning Israèl kuna.
Those teaching the flawed view that the United States is the robbers of thy people speak much about their use of type and antitype, and they often identify the United States as the image of the beast and somehow think that by identifying the United States as the image of the beast somehow proves the United States is “the robbers.” If they truly allowed themselves to be governed by the basic principles of “type and antitype” they would quickly see that the prophetic role of the United States which has been repeatedly typified in God’s Word identifies the United States as the power that is in subjection to the papal authority. They would see that without the beast as the point of reference, it is absurd to identify an image to the beast that did not exist. The only thing which can define the image of the beast, is the beast itself, for the papal power is what establishes the image in the looking glass vision.
Wong-wong kang mulang pandhangan kang klèru menawa Amérika Sarékat iku para rampoging umatémi padha akèh ngrembug bab panganggoné jinis lan antijinis, lan asring padha nandhani Amérika Sarékat minangka gambaring kéwan mau lan kanthi sawijining cara ngira yèn kanthi nandhani Amérika Sarékat minangka gambaring kéwan mau kuwi mbuktekaké yèn Amérika Sarékat iku “para rampog.” Saupama wong-wong mau temenan nglilakaké awaké dikuwasani déning prinsip-prinsip dhasar “jinis lan antijinis,” mesthi bakal enggal weruh yèn kalungguhan profètis Amérika Sarékat, kang bola-bali wis ditipifikasi ana ing Sabdaning Allah, nandhani Amérika Sarékat minangka kakuwasan kang kaasta ing sangisoring wewenang kapausan. Wong-wong mau bakal weruh yèn tanpa kéwan mau minangka titik rujukan, iku sawijining kadurjanan nalar kanggo nandhani sawijining gambar tumrap kéwan mau kang durung ana. Siji-sijiné perkara kang bisa nemtokaké gambaring kéwan mau, yaiku kéwan mau dhéwé, awit kakuwasan kapausan iku kang netepaké gambar mau ana ing wahyu kaca pangilon.
The parallel line of prophecy to the United States forming an image of the beast is when the horn of true Protestantism forms an image of Christ. That formation is specifically identified in Daniel chapter ten, when Daniel beholds the “marah,” vision, which is the “looking glass” vision. Daniel represents those who behold Christ, and in so doing they reflect Christ’s character. If the vision of Christ was not presented to Daniel, he would have been unable to reflect the character of Christ. In order for the one hundred and forty-four thousand, who are represented by Daniel in chapter ten of forming an image of Christ within, they must behold His character. By beholding they are changed.
Garis paralel saka ramalan ngenani Amerika Sarékat kang mbentuk gambar kéwan iku yaiku nalika sungu Protestantisme sejati mbentuk gambar Kristus. Pambentukan iku kanthi mligi katetepaké ana ing Daniel pasal sepuluh, nalika Daniel nyawang “marah,” wahyu, yaiku wahyu “pangilon”. Daniel nggambaraké wong-wong kang nyawang Kristus, lan kanthi mangkono padha nggambarake watak Kristus. Saupama wahyu ngenani Kristus ora kaparingaké marang Daniel, mesthiné dhèwèké ora bakal bisa nggambarake watak Kristus. Supaya wong satus patang puluh papat èwu, kang ing pasal sepuluh digambaraké déning Daniel minangka wong-wong kang mbentuk gambar Kristus ana ing sajroning batin, padha kudu nyawang wataké Panjenengané. Kanthi nyawang, padha kaowahi.
But we all, with open face beholding as in a glass the glory of the Lord, are changed into the same image from glory to glory, even as by the Spirit of the Lord. 2 Corinthians 3:18.
Nanging kita kabèh, kanthi pasuryan kang ora katutupan, nyawang kaya ana ing pangilon kamulyaning Gusti, padha diowahi dadi gambar kang padha iku saka kamulyan menyang kamulyan, kaya dene lumantar Rohé Gusti. 2 Korinta 3:18.
The Hebrew definition of the “marah” vision which Daniel beheld in chapter ten is “a vision; also (causatively) a mirror: —looking glass, vision.” The Greek word translated as glass in the previous verse is to mirror oneself, that is, to see reflected (figuratively): —behold as in a glass.
Teges basa Ibrani tumrap sesanti “marah” kang dideleng déning Daniel ing pasal sapuluh yaiku “sesanti; uga (kanthi teges kausatif) pangilon: —pangilon, sesanti.” Tembung Yunani kang ing ayat sadurungé dipertalèkaké dadi glass tegesé nyawang awaké dhéwé ana ing pangilon, yaiku ndeleng bayangan kang kaulihaké (kanthi teges kiasan): —nyumurupi kaya ana ing pangilon.
James also sets forth a line of truth connected with the looking glass.
Yakobus uga ngaturaké satunggaling runtutan kayektèn kang ana gandhèng-cènthèngipun kaliyan kaca pangilon.
For if any be a hearer of the word, and not a doer, he is like unto a man beholding his natural face in a glass: For he beholdeth himself, and goeth his way, and straightway forgetteth what manner of man he was. But whoso looketh into the perfect law of liberty, and continueth therein, he being not a forgetful hearer, but a doer of the work, this man shall be blessed in his deed. James 1:23–25.
Amarga manawa ana wong kang ngrungokaké pangandika, nanging dudu pelakuné, wong iku padha karo wong lanang kang ndeleng pasuryané dhéwé ing pangilon; amarga sawisé ndeleng awake dhéwé, banjur lunga, lan sanalika lali kaya apa dhèwèké mau. Nanging sapa waé kang nyawang kanthi temen marang angger-anggering kamardikan kang sampurna, lan tetep mantep ana ing kono, wong iku dudu mung wong kang ngrungokaké banjur lali, nanging pelakuing pakaryan, wong iki bakal kaparingan berkah ana ing pakaryané. Yakobus 1:23–25.
If we love the truth, and we are therefore a doer of the Word, then the looking glass we behold is the perfect law of liberty, then if we do not love the truth, and thereafter go our own way, as those with Daniel did when they fled, then the looking glass is simply a reflection of ourselves.
Manawa kita tresna marang kayekten, lan mula kita dadi wong kang nindakaké Sabda, mula pangilon kang kita tingali iku angger-anggering kamardikan kang sampurna; nanging manawa kita ora tresna marang kayekten, banjur lumaku manut dalan kita dhewe, kaya para wong kang ana bebarengan karo Daniel nalika padha mlayu, mula pangilon iku mung dadi bayanganing awak kita dhewe.
“God’s law is the mirror presenting a complete reflection of the man as he is, and holding up before him the correct likeness. Some will turn away and forget this picture, while others will employ abusive epithets against the law, as though this would cure their defects of character. Still others who are condemned by the law will repent of their transgressions and, through faith in Christ’s merits, will perfect Christian character.” Faith and Works, 31.
“Angger-anggering Allah iku minangka pangilon kang nampilaké pamedhar jangkep bab manungsa kaya anané, lan ngadhegaké ana ing sangarepé patuladhan kang bener. Ana sawatara kang bakal mbalik lan lali marang gambaran iki, déné liyane bakal migunakaké tembung-tembung panyendhu kang kasar marang angger-angger iku, kaya-kaya kanthi mangkono cacad-cacad wataké bisa mari. Nanging liyane manèh, kang kaukum déning angger-angger iku, bakal mratobat saka panerak-paneroné lan, lumantar pracaya marang kautaman-kautaman Kristus, bakal nyampurnakaké watak Kristen.” Faith and Works, 31.
Daniel did not see himself in the looking glass vision, He saw Christ, who is the perfect representation of James’ perfect law of liberty.
Daniel ora nyumurupi awake dhewe ana ing wahyu pangilon iku; dheweke nyumurupi Kristus, kang dadi perwakilan sampurna saka angger-anggering kamardikan kang sampurna miturut Yakobus.
“Christ’s life on earth is a perfect reflection of the divine law. In Him is life and hope and light. Behold Him, and you will be changed into the same likeness, from character to character.” Signs of the Times, May 10, 1910.
“Gesangé Kristus ing bumi iku minangka pangilon kang sampurna saka angger-angger ilahi. Ing Panjenengané ana urip lan pangarep-arep lan pepadhang. Delengen Panjenengané, lan kowé bakal kaowahaké dadi gambar kang padha, saka watak marang watak.” Signs of the Times, May 10, 1910.
The image of the beast reflects the beast, and the formation of the image of the beast is the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided. When the Protestant churches take control of the government of the United States, they will have formed an image of the church state system which the papal power has always employed. In the same period of time the image of Christ will be produced in His last-day people. Yet, those that were with Daniel saw not the vision, for they fled from the vision.
Patung kewan iku nggambarake kewan mau, lan pambentukané patung kewan iku dadi ujian gedhé tumrap umaté Allah, kang lumantar iku nasib langgengé bakal diputusaké. Nalika greja-greja Protestan nguwasani pamaréntahané Amérika Sarékat, wong-wong mau bakal wis mbentuk sawijining patung saka sistem greja-negara kang tansah dienggo déning kakuwasan papal. Ing mangsa wektu kang padha, gambaré Kristus bakal kawujud ana ing umaté ing dina-dina pungkasan. Nanging, wong-wong kang padha bebarengan karo Daniel ora weruh wahyu iku, awit padha mlayu saka wahyu mau.
The formation of the image of Christ produces a manifestation of two classes of worshippers. One class rejects the principle of reflection. The principle of reflection being represented by a mirror, for Christ employs the literal earthly things to represent spiritual heavenly truths.
Kabentuké citra Kristus ngetokaké pepanthané rong golongan wong sembahyang. Golongan siji nampik asas pangilon. Asas pangilon iki dilambangaké déning sawijining pangilon, awit Kristus migunakaké barang-barang harfiah kadonyan kanggo makili kayektèn kasukman kaswargan.
“In Christ’s parable teaching the same principle is seen as in His own mission to the world. That we might become acquainted with His divine character and life, Christ took our nature and dwelt among us. Divinity was revealed in humanity; the invisible glory in the visible human form. Men could learn of the unknown through the known; heavenly things were revealed through the earthly; God was made manifest in the likeness of men. So it was in Christ’s teaching: the unknown was illustrated by the known; divine truths by earthly things with which the people were most familiar.
“Ing piwulang pasemon Kristus, katon asas kang padha kaya kang ana ing pangutusan Panjenengané piyambak marang jagad. Supaya kita bisa wanuh karo sipat lan urip ilahi Panjenengané, Kristus ngrasuk kodrat kita lan manggon ana ing satengahing kita. Kaallahan katuduhaké ana ing kamanungsan; kamulyan kang ora kasatmata ana ing wujud manungsa kang kasatmata. Manungsa bisa sinau bab kang ora kawruhan lumantar kang wis kawruhan; prakara-prakara kaswargan katuduhaké lumantar prakara-prakara kadonyan; Gusti Allah katuduhaké ana ing pasemoné manungsa. Mangkono uga ana ing piwulang Kristus: kang ora kawruhan dipratélakaké lumantar kang wis kawruhan; kayektèn-kayektèn ilahi lumantar prakara-prakara kadonyan kang paling akrab tumrap rakyat.”
“The Scripture says, ‘All these things spake Jesus unto the multitude in parables; … that it might be fulfilled which was spoken by the prophet, saying, I will open My mouth in parables; I will utter things which have been kept secret from the foundation of the world.’ Matthew 13:34, 35. Natural things were the medium for the spiritual; the things of nature and the life-experience of His hearers were connected with the truths of the written word. Leading thus from the natural to the spiritual kingdom, Christ’s parables are links in the chain of truth that unites man with God, and earth with heaven.” Christ’s Object Lessons, 17.
“Kitab Suci ngandika, ‘Sakèhé prakara iki dipangandikakaké déning Gusti Yésus marang wong akèh lumantar pasemon; … supaya kayektenan apa kang wis dipangandikakaké déning nabi kalakon, mangkéné, Aku bakal mbikak tutuk-Ku nganggo pasemon; Aku bakal ngucapaké prakara-prakara kang wis kasimpen rahasia wiwit wiwitaning jagad.’ Matius 13:34, 35. Prekara-prekara alam dadi sarana tumrap kang rohani; prakara-prakara alam lan pengalaman urip para pandhèngèré disambungaké karo kayektèn-kayektèné pangandika kang katulis. Kanthi mangkono, nuntun saka alam marang Kratoning Rohani, pasemon-pasemon Kristus iku dadi gegandhèngan ing rentenging kayektèn kang nyawijèkaké manungsa karo Allah, lan bumi karo swarga.” Christ’s Object Lessons, 17.
The spiritual principle of reflection is accomplished by looking into a mirror that represents Christ, and because the “marah” vision is a causative vision, the image of Christ in the mirror, produces the image of Christ in humanity.
Prinsip rohani bab refleksi katindakaké kanthi nyawang marang sawijining pangilon kang makili Kristus, lan amarga wahyu “marah” iku wahyu kausatif, citra Kristus ing pangilon mau ngasilaké citra Kristus ing kamanungsan.
To claim the United States is what establishes the vision, is to claim that the image of Daniel is what establishes Christ. Christ is what establishes the vision of His character and work, and the antichrist is what establishes the vision of his character and work. The vision is what is reflected with the looking glass, and the vision is established by the robbers. To misunderstand an image of a beast, by identifying the image as the actual beast, produces parallel lines.
Nganggep yèn Amerika Sarékat iku sing netepaké sesanti, padha karo nganggep yèn reca ing kitab Daniel iku sing netepaké Kristus. Kristus iku sing netepaké sesanti ngenani watak lan pakaryanipun, lan antikristus iku sing netepaké sesanti ngenani watak lan pakaryanipun. Sesanti iku apa sing kacermin ana ing pangilon, lan sesanti iku ditetepaké déning para begal. Salah paham tumrap sawijining gambar kéwan galak, kanthi ngenali gambar iku minangka kéwan galak sing sejati, ngasilaké garis-garis sing sejajar.
The unconverted man sees himself in the mirror, or if he does see God’s law, he throws contempt upon the law in an attempt to avoid its claims. A converted man sees Christ and His law in the looking glass. The United States forms an image to the papal power by beholding the papal power and duplicating it. The antichrist is duplicated by the United States.
Wong sing durung mratobat ndeleng awake dhewe ana ing pangilon, utawa manawa pancèn ndeleng angger-anggering Allah, dhèwèké nyepèlèkaké angger-angger kuwi minangka upaya kanggo nyingkiri tuntutan-tuntutané. Wong sing wis mratobat ndeleng Kristus lan angger-anggeré ana ing pangilon. Amérika Sarékat mbentuk gambar tumrap kakuwasan kapausan kanthi nyawang kakuwasan kapausan mau lan niru iku. Antikristus diduplikasi déning Amérika Sarékat.
Lucifer desired to be seated upon God’s political and religious thrones.
Lusifer kepéngin lenggah ing dhampar pulitik lan agami kagungané Gusti Allah.
How art thou fallen from heaven, O Lucifer, son of the morning! how art thou cut down to the ground, which didst weaken the nations! For thou hast said in thine heart, I will ascend into heaven, I will exalt my throne above the stars of God: I will sit also upon the mount of the congregation, in the sides of the north: I will ascend above the heights of the clouds; I will be like the most High. Ezekiel 14:12–14.
Heh, kepriyé ta kowé wus rubuh saka swarga, hé Lucifer, putraning ésuk! kepriyé ta kowé wus katigas tumeka ing lemah, kowé kang wus nglemesaké bangsa-bangsa! Awit kowé wus ngandika ana ing atimu, Aku bakal munggah menyang swarga, aku bakal ngluhuraké dhamparku ngungkuli lintang-lintangé Allah: aku uga bakal lenggah ana ing gunung pasamuwan, ana ing péranganing lor: aku bakal munggah ngungkuli dhuwuring méga-méga; aku bakal padha karo Kang Mahaluhur. Ezekiel 14:12–14.
Satan is the antichrist, and so too is the papal power. The papal power was seated in the church and reigned over the political thrones of Europe. The causative looking glass of Daniel chapter ten, when seen in its spiritual application, transforms those who behold into the image of Christ. That truth governs the line of the antichrist. When a nation or an individual looks into the looking glass vision it produces a causative effect, as it reproduces its image in either the individual or nation who beholds it and that produces either the image of Christ or the image of the beast. It parallels the same effect represented by Daniel. Christ is what established the vision for Daniel, and the antichrist establishes the vision for the United States when it forms an image of the beast.
Sétan iku antikristus, lan mangkono uga kakuwasan kapapan. Kakuwasan kapapan iku lenggah ana ing pasamuwan lan mrentah ing dhampare-dhampare pulitik Éropah. Pangilon sebab-akibat saka Daniel pasal sepuluh, manawa katon ing panganggoning rohani, ngowahi wong-wong sing nyawang dadi sarupaning gambar Kristus. Kayekten iku mrentah garis antikristus. Nalika sawijining bangsa utawa sawijining pribadi nyawang marang wahyu pangilon mau, iku nuwuhaké pangaribawa sebab-akibat, amarga wahyu iku mrodhuksi maneh gambare ana ing pribadi utawa bangsa sing nyawang iku, lan saka kono metu salah siji: gambar Kristus utawa gambar kéwan iku. Iki sajajar karo pangaruh kang padha kaya kang digambarake déning Daniel. Kristus iku kang netepaké wahyu iku tumrap Daniel, lan antikristus netepaké wahyu iku tumrap Amérika Sarékat nalika negara iku mbentuk gambar saka kéwan iku.
We will continue these thoughts in the next article.
Kita badhé nerusaké pamikiran-pamikiran punika ing artikel salajengipun.