When the parable of the ten virgins was fulfilled in Millerite history it took place during the second angel’s message. The second angel’s message represents two distinct messages, both in the period of time which they cover and in terms of the intended audience of the message. The second angel’s message was directed to the Protestant churches that had just returned to Rome and became daughters of Babylon. The Midnight Cry was directed to the sleeping Millerites. The first message was directed outside of the Millerites, the second was directed inside. This will be fulfilled to the letter in our day.

Nalika pasemon bab sepuluh prawan kawujud ing sajarah Millerite, iku kelakon sajrone pekabaran malaékat kapindho. Pekabaran malaékat kapindho makili loro pekabaran kang béda cetha, loro-loroné ing bab jangka wektu kang dicakup lan uga ing bab golongan sing dadi tujuwan saka pekabaran iku. Pekabaran malaékat kapindho katujokaké marang gréja-gréja Protestan kang nembe bali marang Roma lan dadi para putri Babilon. Panguwuh Tengah Wengi katujokaké marang wong-wong Millerite kang padha turu. Pekabaran kang kapisan katujokaké marang wong-wong ing njabané Millerite, déné kang kapindho katujokaké marang wong-wong ing jeroné. Iki bakal kawujud temenan miturut aksarané ing jaman kita.

The difference that needs to be noted in the repetition of our day is that in the beginning of Adventism the message of the second angel first went outside the Millerites and then part two of the message went inside the Millerites. At the end of Adventism, when the parable is again repeated, so also is the second angel’s message. We are told that directly more than a handful of times. But the two-fold nature of the message is reversed at the end. The first message goes to Adventism and the second to those outside of Adventism. We are told that the work and message represented by the angel of Revelation eighteen is a repetition of the second angel’s message.

Bédané sing perlu dicathet ing pengulanganing dina kita iki yaiku, yèn ing wiwitan Adventisme, pekabarané malaekat kapindho luwih dhisik metu menyang njabané golongan Millerit, banjur pérangan kapindho saka pekabaran iku mlebu ing antarané golongan Millerit. Ing pungkasan Adventisme, nalika pasemon iku diulang manèh, mangkono uga pekabarané malaekat kapindho. Kita diparingi katrangan bab iku kanthi langsung luwih saka mung sawatara kaping. Nanging sipat loro-bageyan saka pekabaran iku dibalikke ing pungkasan. Pekabaran kang kapisan tumuju marang Adventisme lan kang kapindho marang wong-wong sing ana ing njabané Adventisme. Kita diparingi katrangan yèn pakaryan lan pekabaran kang dilambangaké déning malaekat ing Wahyu wolulas iku minangka pengulangan saka pekabarané malaekat kapindho.

“The prophet says, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils’ (Revelation 18:1, 2). This is the same message that was given by the second angel. Babylon is fallen, ‘because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). What is that wine?—Her false doctrines. She has given to the world a false sabbath instead of the Sabbath of the fourth commandment, and has repeated the falsehood that Satan first told Eve in Eden—the natural immortality of the soul. Many kindred errors she has spread far and wide, ‘teaching for doctrines the commandments of men’ (Matthew 15:9).

“Nabi ngandika, ‘Aku weruh malaékat liyané tumurun saka swarga, kagungan panguwasa gedhé; lan bumi padhang marga saka kamulyané. Lan panjenengané sesambat kanthi rosa nganggo swara banter, pangandikané: Babil gedhé iku wus rubuh, wus rubuh, lan wus dadi panggonané dhemit-dhemit’ (Wahyu 18:1, 2). Iki iku pesen kang padha karo kang wis diparingaké déning malaékat kapindho. Babil wus rubuh, ‘amarga panjenengané wis gawé sakehing bangsa ngombé anggur bebenduing laku jina rohaniné’ (Wahyu 14:8). Apa ta anggur iku?—Ya iku piwulang-piwulangé kang palsu. Panjenengané wis maringaké marang jagad iki dina sabat palsu minangka gantiné Sabat ing pepakon kaping papat, lan wis mbalèni goroh kang dhisik dicritakaké déning Iblis marang Hawa ana ing Éden—yaiku yèn nyawa iku langgeng kanthi kodraté. Akeh kaluputan sanak liya manèh wis disebaraké kanthi amba lan jembar, ‘mulangaké pepakoné manungsa dadi piwulang agama’ (Matius 15:9).”

“When Jesus began His public ministry, He cleansed the Temple from its sacrilegious profanation. Among the last acts of His ministry was the second cleansing of the Temple. So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches. The second angel’s message is, ‘Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). And in the loud cry of the third angel’s message a voice is heard from heaven saying, ‘Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities’ (Revelation 18:4, 5).” Selected Messages, book 2, 118.

“Nalika Gusti Yésus wiwit nglaksanani paladosan umumipun, Panjenenganipun nucèkaké Pedaleman Suci saking panyucèk remenipun ingkang nista lan najis. Ing antawisipun tindak-tanduk pungkasan saking paladosanipun wonten panyucèn kaping kalih tumrap Pedaleman Suci. Makaten ugi, ing pakaryan pungkasan kanggé pepènget dhateng jagad, kalih panggilan ingkang béda kasuwun dhateng gréja-gréja. Pawartos malaékat kaping kalih punika: ‘Babil iku wus rubuh, wus rubuh, kutha gedhé iku, awit iya wis marèkaké sakehé bangsa ngombé anggur bebenduné jinahe’ (Wahyu 14:8). Lan ing panguwuh sora saking pawartos malaékat kaping tiga, kapireng swara saking swarga ngandika: ‘Padha metua saka ing kono, hé umat-Ku, supaya kowé aja mèlu kecemplung ana ing dosa-dosané, lan supaya kowé aja nganti kataman pageblug-pageblugé. Awit dosa-dosané wis numpuk nganti tekan ing swarga, lan Gusti Allah wis ènget marang sakehé piala-pialané’ (Wahyu 18:4, 5).” Selected Messages, buku 2, 118.

The message of the second angel at the beginning of Adventism is the same message as the message represented by the angel of Revelation eighteen, and in that warning, there are two voices that proclaim a message. The first voice is proclaimed when the earth is lightened by his glory and in verse four John heard another voice saying, “come out of her.”

Pesen malaékat kapindho ing wiwitan Adventisme iku padha karo pesen sing dilambangaké déning malaékat ing Wahyu wolulas, lan ing pepéling iku ana loro swara sing martakaké sawijining pesen. Swara kang kapisan dipratélakaké nalika bumi padhang katébakaké déning kamulyané, lan ing ayat papat Yohanes krungu swara liyané ngandika, “metua saka ing antarané dheweke.”

In Millerite history the call out of Babylon came first and the message to the Millerites came second. In Revelation eighteen it is the second voice, or second message that addresses those outside of Adventism. Along with the declaration that there are “two distinct calls made to the churches” we find that the two times Christ cleansed the temple (at the beginning and ending of His ministry) is also an illustration of the beginning and ending of Adventism.

Ing sajarah kaum Millerit, panggilan metu saka Babil tumeka luwih dhisik, lan pesen marang para Millerit tumeka kapindho. Ing Wahyu wolulas, swara kapindho, utawa pesen kapindho, iku kang nyapa wong-wong sing ana ing njabaning Adventisme. Sesarengan karo pratelan manawa ana “rong panggilan kang béda kang katindakaké marang gréja-gréja,” kita nemu yèn kaping pindho Kristus nyucekaké Pedalemané Allah (ing wiwitan lan ing pungkasaning pangibadahé) uga dadi pralambang tumrap wiwitan lan pungkasaning Adventisme.

The beginning of Adventism illustrated a purification of the workers that helped in building the foundation that William Miller was used to establish. The foundation was completed at the conclusion of the second angel’s message, for with the arrival of the third angel on October 22, 1844 the truths that make up the foundations of Adventism were made available to understand, for those who are willing to hear.

Wiwitané Adventisme nggambarake sawijining panyucèkan tumrap para buruh sing mbiyantu ing pambangunan dhasar kang William Miller dipigunakaké kanggo ngedegaké. Dhasar iku kasampurnakaké ing pungkasaning piwelingé malaékat kapindho, awit kanthi rawuhipun malaékat katelu ing tanggal 22 Oktober 1844, kayektèn-kayektèn kang nyusun dhasaré Adventisme wus kasedhiya supaya bisa dipunmangertèni déning wong-wong kang gelem ngrungokaké.

The work of building the foundation concluded at the climax of the history of the second angel, when “two distinct calls were made to the churches.” The first call was outside the Millerites, the second was for the Millerites. But another beginning that aligns with Adventism’s beginning is the ministry of Christ when He cleansed His temple the first time. The prophetic illustration of the temple being cleansed is marking a purification at the beginning and end of His ministry, that in turn typifies a purification of Adventism at its beginning and ending. Christ’s two temple cleansings align with the beginning and ending of Adventism, but His message was just for His covenant people who were in the process of forever divorcing themselves from God.

Pakaryan mbangun dhasar rampung ing puncaking sajarahé malaékat kapindho, nalika “rong panggilan kang béda kapratélakaké marang pasamuwan-pasamuwan.” Panggilan kang kapisan ana ing njabané golongan Millerit, dene kang kapindho kanggo wong-wong Millerit. Nanging wiwitan liyané kang cocog karo wiwitané Adventisme yaiku paladosané Kristus nalika Panjenengané nyucèkaké Pedalemané ing kaping pisan. Gambar pralambang bab Pedaleman kang disucèkaké iku nandhani sawijining pasucèné ing wiwitan lan pungkasaning paladosané, kang banjur dados pralambang tumrap pasucèné Adventisme ing wiwitan lan pungkasané. Rong panyucèkan Pedaleman déning Kristus iku cocog karo wiwitan lan pungkasané Adventisme, nanging pangandikané namung kanggo umat prajanjiané dhéwé kang lagi ana ing prosès megataké awaké saka Gusti Allah kanggo salawas-lawasé.

The beginning of Adventism presented a message announcing the opening of the judgment and the end of Adventism is announcing the end of judgment. Jesus cleansed the temple the first time and rebuked the Jews for turning His house into a den of thieves, but the second cleansing of the temple was “among the last acts of His ministry.” At the end of His ministry, He no longer told the Jews that they had made His Father’s house a den of thieves, he then told them that their house “was left to them desolate.”

Wiwitané Adventisme marakaké sawijining pekabaran kang ngumumaké kabukaké pangadilan, lan pungkasané Adventisme ngumumaké pungkasaning pangadilan. Gusti Yesus nalika sapisan ngresiki Padaleman Suci ngrebedi wong-wong Yahudi merga padha ndadèkaké griyané dadi guwa para maling, nanging pangresikan Padaleman Suci kang kapindho kalebu “ing antarané tindak-tanduk pungkasan saka paladosan Panjenengané.” Ing pungkasaning paladosan Panjenengané, Panjenengané ora malih ngandhani wong-wong Yahudi yèn padha wis ndadèkaké griyané Rama Panjenengané dadi guwa para maling; banjur Panjenengané ngandhani wong-wong mau yèn griyané “ditilar marang wong-wong mau dadi sepi lan suwung.”

“Meanwhile worshipers from every nation sought the temple which had been dedicated to the worship of God. Glittering with gold and precious stones, it was a vision of beauty and grandeur. But Jehovah was no longer to be found in that palace of loveliness. Israel as a nation had divorced herself from God. When Christ, near the close of His earthly ministry, looked for the last time upon the interior of the temple, He said, ‘Behold, your house is left unto you desolate.’ Matthew 23:38. Hitherto He had called the temple His Father’s house; but as the Son of God passed out from those walls, God’s presence was withdrawn forever from the temple built to His glory.” Acts of the Apostles, 145.

Sauntara para wong sing padha ngabekti saka saben bangsa ngupaya marang Padaleman Suci kang wus kasucekake kanggo pangibadah marang Gusti Allah. Padaleman iku sumilak dening emas lan watu-watu aji, dadi sawijining pemandangan kaendahan lan kaluhuran. Nanging Sang Yehuwah wis ora tinemu maneh ana ing kraton kang endah iku. Israel minangka sawijining bangsa wus pegatan karo Gusti Allah. Nalika Kristus, ing pungkasaning pelayananipun ing bumi, ndeleng kanggo kang pungkasan marang sajroning Padaleman Suci, Panjenenganipun ngandika, ‘Lah, omahira kaparingake marang kowe ing kaanan sepi lan katilar.’ Matius 23:38. Nganti nalika iku Panjenenganipun nyebut Padaleman Suci minangka griyaning Rama-Nipun; nanging nalika Putraning Allah tindak metu saka ing antaraning tembok-tembok iku, ngarsaning Allah katundhung salawas-lawase saka Padaleman Suci kang kabangun kanggo kamulyanipun.” Para Rasul, 145.

The temple He cleansed at the beginning was a different temple than what He cleansed at the end. The first temple was His Father’s house, but the second temple was the Jew’s house. The Lord entered into covenant with Adventism at the beginning and Adventists became priests in His temple. At the end of Adventism, they are to be no more priests, and their house will be desolated.

Padaleman suci kang Panjenengané resiki ing wiwitan iku béda karo padaleman suci kang Panjenengané resiki ing pungkasan. Padaleman suci kang kapisan iku omahé Sang Rama, nanging padaleman suci kang kapindho iku omahé wong Yahudi. Ing wiwitan, Gusti lumebet ing prejanjian karo Adventisme, lan para Adventis dadi imam-imam ana ing padalemané. Nanging ing pungkasan Adventisme, wong-wong mau ora bakal dadi imam manèh, lan omahé bakal katinggal sepi lan dadi suwung.

The second angel represents two messages. This is one reason the message is represented as Babylon falling twice. This is not the primary reason for the twice repeated announcement of Babylon’s fall, but is one reason. How is it two messages?

Malaékat kapindho nglambangaké rong pekabaran. Iki minangka salah siji sebab yèn pekabaran iku dipratélakaké minangka Babil rubuh kaping pindho. Iki dudu sebab utama tumrap pawartan kaping pindho bab rubuhé Babil, nanging iki salah siji sebab. Kadospundi bisa dados rong pekabaran?

The second angel arrived in response to the rejection of the first angel’s message. When the failed prediction, identifying 1843 as the conclusion of the 2300-year prophecy, the Protestant churches used the erroneous message to reject Miller’s message. Miller’s message was the first angel’s message. At its rejection the Protestant churches, who had been God’s church in the wilderness for over 1260 years, were rejected and became a daughter of Babylon. At that point the second angel arrived with his message.

Malaékat kapindho teka minangka wangsulan tumrap panampikan marang piwelingé malaékat kapisan. Nalika ramalan sing gagal, kang netepaké taun 1843 minangka pungkasaning wangsit 2300 taun, gréja-gréja Protestan migunakaké piweling sing kliru mau kanggo nampik piwelingé Miller. Piwelingé Miller iku piwelingé malaékat kapisan. Nalika piweling iku ditampik, gréja-gréja Protestan, kang wis dadi gréjané Gusti Allah ana ing ara-ara samun luwih saka 1260 taun, banjur katampik lan dadi putri Babil. Ing wektu iku malaékat kapindho teka nggawa piwelingé.

There are some very important points involved with the various elements of this history we are considering. There is at least one point that must be developed slowly for it definitely contributes to the understanding of the message of the Revelation of Jesus Christ that is currently being unsealed. For this reason, I am including a very important passage about that history. It is two chapters that I am pointing to, but there is also a third important chapter in the middle of those two chapters. I am not including this at this time in order to limit the scope of our consideration.

Ana sawatara pokok sing banget wigati kang kinandhut ing manéka unsur sajarah iki sing lagi kita tetimbang. Ana paling ora siji pokok sing kudu diwedhar alon-alon, amarga temenan nyumbang marang pangerten bab pesen saka Wahyu Yesus Kristus sing saiki lagi dibukak segelé. Awit saka iku, aku nyakup sawijining wacana sing banget wigati babagan sajarah iku. Ana rong bab sing daktuju, nanging ana uga bab katelu sing wigati ing antarané rong bab mau. Ing wekdal punika aku durung nyakup bab iku, supaya winatesing jangkahing tetimbangan kita tetep kaestokake.

Notice which angel is being addressed as you read through, look for the progressive testing process, note in the first paragraph that the prophetic characteristics of the angel of Revelation eighteen are also the characteristics of the first angel. Notice that to crucify one of the messages is to crucify Christ, and notice that the three angels are all presented as single angels, but the Midnight Cry message is a multitude of angels.

Gatekna malaékat sing endi sing lagi dipunandharaké nalika panjenengan maos kanthi runtut; pirsanana prosès pangujian sing lumaku kanthi maju; cathetana ing paragraf kapisan bilih ciri-ciri kenabian saka malaékat ing Wahyu wolulas ugi minangka ciri-ciriné malaékat kapisan. Gatekna bilih nyalib salah satunggaling pekabaran tegesipun nyalib Kristus, lan gatekna bilih katiga malaékat mau kabèh dipunwedharaké minangka malaékat tunggal, nanging pekabaran Panguwuh Tengah Wengi punika satunggaling kathahing malaékat.

“I was shown the interest which all heaven had taken in the work which had been going on upon the earth. Jesus commissioned a strong and mighty angel to descend and warn the inhabitants of earth to get ready for his second appearing. I saw the mighty angel leave the presence of Jesus in heaven. Before him went an exceedingly bright and glorious light. I was told that his mission was to lighten the earth with his glory, and warn man of the coming wrath of God. Multitudes received the light. Some seemed to be very solemn, while others were joyful and enraptured. The light was shed upon all, but some merely came under the influence of the light, and did not heartily receive it. But all who received it, turned their faces upward to heaven, and glorified God. Many were filled with great wrath. Ministers and people united with the vile, and stoutly resisted the light shed by the mighty angel. But all who received it withdrew from the world, and were closely united together.

“Aku diparingi pituduh bab kaprigelaning swarga kabèh marang pakaryan kang wus lumaku ana ing bumi. Gusti Yesus maringi dhawuh marang malaékat kang rosa lan kuwasa supaya tumedhak lan ngélingaké para penduduk bumi supaya nyawisaké awaké tumrap rawuhipun kang kaping pindho. Aku weruh malaékat kang kuwasa iku ninggal ngarsané Gusti Yesus ana ing swarga. Ana ing sangarepé lumampah pepadhang kang sarwa padhang lan mulya. Aku dipangandikani manawa misi panjenengané yaiku madhangi bumi kanthi kamulyané, lan ngélingaké manungsa bab bebenduning Allah kang bakal rawuh. Wong akèh nampani pepadhang iku. Sawenèh katon banget khidmat, déné liyané bungah lan kebak kasengsem. Pepadhang iku sumunar marang kabèh wong, nanging sawenèh mung kecandak ing pangaribawaning pepadhang iku, lan ora nampani kanthi sajroning ati. Nanging kabèh wong kang nampani iku, padha ngangkat pasuryané munggah marang swarga, lan ngluhuraké Allah. Wong akèh kebak bebendu gedhé. Para pandhita lan rakyat padha nyawiji karo para durjana, lan kanthi teges nglawan pepadhang kang diparingaké déning malaékat kang kuwasa iku. Nanging kabèh wong kang nampani pepadhang iku padha misah saka donya, lan padha raket nyawiji siji lan sijiné.”

“Satan and his angels were busily engaged in seeking to attract the minds of all they could from the light. The company who rejected it were left in darkness. I saw the angel watching with the deepest interest the professed people of God, to record the character they developed, as the message of heavenly origin was introduced to them. And as very many who professed love for Jesus turned from the heavenly message with scorn, derision and hatred, an angel with a parchment in his hand, made the shameful record. All heaven was filled with indignation, because Jesus was slighted by his professed followers.

“Sétan lan para malaékaté padha kanthi sibuk ngudi narik pikirane sakehing wong sing bisa padha dipéngaruhi adoh saka pepadhang. Golongan sing nampik pepadhang iku ditinggal ana ing pepeteng. Aku weruh malaékat iku ngawas kanthi kapentingan kang paling jero tumrap umat Allah kang ngakoni pracaya, kanggo nyathet watak sing padha kembangaké nalika piweling kang asalé saka swarga dipratelakaké marang wong-wong mau. Lan amarga akèh banget saka wong-wong sing ngakoni tresna marang Gusti Yésus banjur mbalik saka piweling swarga iku kanthi rasa ngremehaké, pangece, lan sengit, ana sawijining malaékat nggawa gulungan tulisan ana ing tangane, lan nyathet cathetan kang ngisin-isini iku. Kabèh swarga kapenuhan nepsu suci, amarga Gusti Yésus wis diremehaké déning para pandhèrèké sing ngakoni jenengé.”

“I saw the disappointment of the trusting ones. They did not see their Lord at the expected time. It was God’s purpose to conceal the future, and bring his people to a point of decision. Without this point of time the work designed of God would not have been accomplished. Satan was leading the minds of very many far ahead in the future. A period of time proclaimed for Christ’s appearing must bring the mind to earnestly seek for a present preparation. As the time passed, those who had not fully received the light of the angel, united with those who had despised the heavenly message, and they turned upon the disappointed ones in ridicule. I saw the angels in heaven consulting with Jesus. They had marked the situation of Christ’s professed followers. The passing of the definite time had tested and proved them, and very many were weighed in the balance and found wanting. They all loudly professed to be Christians, yet failed in following Christ in almost every particular. Satan exulted at the state of the professed followers of Christ. He had them in his snare. He had led the majority to leave the straight path, and they were attempting to climb up to heaven some other way. Angels saw the pure, the clean, and holy, all mixed up with sinners in Zion, and the world-loving hypocrite. They had watched over the true lovers of Jesus; but the corrupt were affecting the holy.

“Aku nyumurupi kuciwane para wong kang pracaya. Wong-wong mau ora weruh Gustiné ing wektu kang diarep-arep. Iku wus dadi karsané Allah kanggo ndhelikake mangsa ngarep, lan nuntun umaté tekan ing sawijining titik kaputusan. Tanpa titik wektu iki, pakaryan kang wus dirancang déning Allah mesthi ora bakal kaleksanan. Sétan lagi nuntun pikirané wong akèh banget adoh lumaku menyang mangsa ngarep. Sawijining kurun wektu kang diumumaké tumrap rawuhé Kristus kudu nggawa pikiran supaya kanthi temen-temen ngupaya sawijining pepakoning kasiyapan ing wektu saiki. Bareng wektu iku wis kliwat, wong-wong kang ora nampani pepadhangé malaékat kanthi kebak, banjur gabung karo wong-wong kang wis nyepèlèkaké pawarta swarga, lan wong-wong mau banjur nyerang para wong kang kuciwa kanthi pangolok-olok. Aku nyumurupi para malaékat ing swarga rembugan karo Gusti Yésus. Wong-wong mau wus nyathet kaanan para pandhèrèké Kristus kang ngakoni. Lumakuné wektu kang mesthi iku wus nguji lan mbuktèkaké wong-wong mau, lan akèh banget kang ditimbang ana ing timbangan sarta ketemun kurang. Kabèh padha kanthi sora ngakoni dadi wong Kristen, nanging meh ing saben prakara padha gagal ngetutaké Kristus. Sétan gumunggung marga saka kaanan para pandhèrèké Kristus kang mung ngakoni waé. Wong-wong mau wus dicekel ana ing jérétingé. Panjenengané wus nuntun mayoritas supaya ninggal dalan kang lurus, lan wong-wong mau padha nyoba munggah menyang swarga lumantar dalan liya. Para malaékat nyumurupi wong-wong kang suci, kang resik, lan kang mursid, kabèh campur baur karo para wong dosa ing Sion, lan para wong lamis kang tresna marang donya. Wong-wong mau wus ngreksa para wong kang sejati tresna marang Gusti Yésus; nanging wong-wong kang rusak budi lagi marakaké pangaruh marang para wong suci.”

“Those whose hearts burned with a longing, intense desire to see Jesus, were forbidden by their professed brethren to speak of his coming. Angels viewed the whole scene, and sympathized with the remnant, who loved the appearing of Jesus. Another mighty angel was commissioned to descend to earth. Jesus placed in his hand a writing, and as he came to earth, he cried, Babylon is fallen! is fallen! Then I saw the disappointed ones again look cheerful, and raise their eyes to heaven, looking with faith and hope for their Lord’s appearing. But many seemed to remain in a stupid state, as if asleep; yet I could see the trace of deep sorrow upon their countenances. The disappointed ones saw from the Bible that they were in the tarrying time, and that they must patiently wait the fulfillment of the vision. The same evidence which led them to look for their Lord in 1843, led them to expect him in 1844. I saw that the majority did not possess that energy which marked their faith in 1843. Their disappointment had dampened their faith. But as the disappointed ones united in the cry of the second angel, the heavenly host looked with the deepest interest, and marked the effect of the message. They saw those who bore the name of Christians turn with derision and scorn upon those who had been disappointed. As the words fell from the mocker’s lips, You have not gone up yet! an angel wrote them. Said the angel, They mock God.

“Wong-wong kang atiné murub déning rasa ngarep-arep, pepénginan kang banget kanggo nyumurupi Gusti Yésus, padha kaalang-alangi déning para saduluré kang ngakoni pracaya supaya aja ngucapaké bab rawuhipun. Para malaékat mirsani sakabèhé kadadéan iku, lan melasi marang para turahan, kang tresna marang pakaryané Gusti Yésus bakal ngatingal. Malaékat liyané kang gagah prakosa dipréntah mudhun menyang bumi. Gusti Yésus masrahaké sawijining tulisan ana ing astané, lan nalika dhèwèké tekan bumi, dhèwèké nguwuh, Babil wis rubuh! wis rubuh! Banjur aku weruh wong-wong kang wis kuciwa mau manèh dadi sumringah, lan ngangkat mripaté menyang swarga, nyawang kanthi pracaya lan pangarep-arep marang rawuhipun Gustiné. Nanging akèh kang katon isih tetep ana ing kahanan bodho, kaya wong turu; nanging aku bisa weruh tandha kasusah kang jero ana ing rainé. Wong-wong kang kuciwa mau weruh saka Kitab Suci manawa wong-wong mau ana ing mangsa tundhaning wektu, lan manawa kudu ngentèni kanthi sabar kayektening wahyu mau kalakon. Bukti kang padha, kang ndadèkaké wong-wong mau ngarep-arep rawuhipun Gustiné ing taun 1843, uga ndadèkaké wong-wong mau ngarep-arep Panjenengané ing taun 1844. Aku weruh manawa mayoritas ora nduwèni semangat kang padha kaya kang nandhani pracayané ing taun 1843. Rasa kuciwa wis ngedhunaké pracayané. Nanging nalika wong-wong kang kuciwa mau manunggal ing panguwuhé malaékat kang kapindho, bala swarga mirsani kanthi kawigatèn kang paling jero, lan nyathet pangaribawané pawarta iku. Wong-wong mau weruh para kang nyandang jeneng Kristen ngadhep marang wong-wong kang wis kuciwa mau kanthi guyonan lan panyendhu. Nalika tembung-tembung iku metu saka lambéné si panyendhu, Kowé durung munggah uga! ana malaékat kang nulis. Malaékat mau ngandika, Wong-wong mau ngécé Gusti Allah.”

“I was pointed back to the translation of Elijah. His mantle fell on Elisha, and wicked children (or young people) followed him, mocking, crying, Go up thou bald head! Go up thou bald head! They mocked God, and met their punishment there. They had learned it of their parents. And those who have scoffed and mocked at the idea of the saints’ going up, will be visited with the plagues of God, and will realize that it is not a small thing to trifle with him.

“Aku ditudingi bali marang pengangkatan Élia. Jubahé tumiba marang Élisa, lan bocah-bocah ala (utawa para nom-noman) ngetutaké dheweke, ngolok-olok, sesambat: Munggaha, hé sing gundhul! Munggaha, hé sing gundhul! Wong-wong mau ngolok-olok Allah, lan ana ing kono padha nampani paukumané. Iku padha sinau saka wong tuwané. Lan wong-wong sing wis nyemooh lan ngolok-olok gagasan bab munggahé para suci, bakal katempuhan wewelaké Allah, lan bakal nyadhari yèn prakara sembrana marang Panjenengané iku dudu prakara cilik.”

“Jesus commissioned other angels to fly quickly to revive and strengthen the drooping faith of his people, and prepare them to understand the message of the second angel, and of the important move which was soon to be made in heaven. I saw these angels receive great power and light from Jesus, and fly quickly to earth to fulfill their commission to aid the second angel in his work. A great light shone upon the people of God as the angels cried. Behold the Bridegroom cometh, go ye out to meet him. Then I saw those disappointed ones rise, and in harmony with the second angel, proclaim, Behold the Bridegroom cometh, go ye out to meet him. The light from the angels penetrated the darkness everywhere. Satan and his angels sought to hinder this light from spreading, and having its designed effect. They contended with the angels of God, and told them that God had deceived the people, and that with all their light and power, they could not make the people believe that Jesus was coming. The angels of God continued their work, although Satan strove to hedge up the way, and draw the minds of the people from the light. Those who received it looked very happy. They fixed their eyes up to heaven, and longed for the appearing of Jesus. Some were in great distress, weeping and praying. Their eyes seemed to be fixed upon themselves, and they dared not look upward.

“Yesus maringi tugas marang malaekat-malaekat liyane supaya mabur kanthi cepet kanggo nguripake maneh lan nguwatake pracaya umaté kang wis lesu, sarta nyawisake wong-wong mau supaya padha mangerténi piwelingé malaekat kapindho, lan tumindak wigati kang enggal bakal katindakake ing swarga. Aku weruh malaekat-malaekat iki nampani panguwasa lan pepadhang kang gedhé saka Gusti Yesus, banjur mabur kanthi cepet menyang bumi kanggo netepi tugasé, yaiku mbiyantu malaekat kapindho sajroning pakaryané. Pepadhang gedhé sumunar tumrap umaté Allah nalika para malaekat padha nguwuh, Lah Sang Manten lanang rawuh, metua sira padha nemoni Panjenengané. Banjur aku weruh wong-wong kang nandhang kuciwa mau padha tangi, lan salaras karo malaekat kapindho, ngumumaké, Lah Sang Manten lanang rawuh, metua sira padha nemoni Panjenengané. Pepadhang saka para malaekat nembus pepeteng ing ngendi-endi. Sétan lan malaekat-malaekaté ngupaya ngalang-alangi supaya pepadhang iki aja sumebar, lan aja nuwuhaké pangaruh kang wis dipesthèkaké. Wong-wong iku padha mbantah marang para malaekaté Allah, sarta kandha marang wong-wong mau yèn Allah wus ngapusi bangsa iku, lan yèn sanajan nganggo sakèhé pepadhang lan panguwasané, wong-wong mau ora bakal bisa ndadèkaké bangsa iku pracaya yèn Gusti Yesus rawuh. Para malaekaté Allah terus nglajengaké pakaryané, sanadyan Sétan ngudi nutupi dalan, lan narik pikirane manungsa adoh saka pepadhang iku. Wong-wong kang nampani pepadhang iku katon bungah banget. Wong-wong mau ngarahaké mripaté munggah marang swarga, lan ngangen-angen rawuhé Gusti Yesus. Sawetara ana ing kasusahan kang gedhé, nangis lan ndedonga. Mripaté kaya-kaya tumuju marang awaké dhéwé, lan wong-wong mau ora wani ndhangak.”

“A precious light from heaven parted the darkness from them, and their eyes, which had been fixed in despair upon themselves, were turned upward, while gratitude and holy joy were expressed upon every feature. Jesus and all the angelic host looked with approbation upon the faithful, waiting ones.

Sawijining pepadhang mulya saka swarga misahake pepeteng saka wong-wong mau, lan mripate, sing sadurunge kebak putus asa lan tumuju marang awake dhewe, banjur kaangkat munggah, déné rasa syukur lan kabungahan suci katon cetha ing saben rai. Gusti Yesus lan sakèhé wadya malaékat mirsani kanthi kepareng marang wong-wong setya kang ngentèni kanthi sabar.

“Those who rejected and opposed the light of the first angel’s message, lost the light of the second, and could not be benefited by the power and glory which attended the message, Behold the Bridegroom cometh. Jesus turned from them with a frown. They had slighted and rejected him. Those who received the message were wrapt in a cloud of glory. They waited and watched and prayed to know the will of God. They greatly feared to offend him. I saw Satan and his angels seeking to shut this divine light from the people of God; but as long as the waiting ones cherished the light, and kept their eyes raised from earth to Jesus, Satan could have no power to deprive them of this precious light. The message given from heaven enraged Satan and his angels, and those who professed to love Jesus, but despised his coming, scorned and derided the faithful, trusting ones. But an angel marked every insult, every slight, every abuse they received from their professed brethren. Very many raised their voices to cry, Behold the Bridegroom cometh, and left their brethren who did not love the appearing of Jesus, and who would not suffer them to dwell upon his second coming. I saw Jesus turn his face from those who rejected and despised his coming, and then he bade angels lead his people out from among the unclean, lest they should be defiled. Those obedient to the messages stood out free and united. A holy and excellent light shone upon them. They renounced the world, tore their affections from it, and sacrificed their earthly interests. They gave up their earthly treasure, and their anxious gaze was directed to heaven, expecting to see their loved Deliverer. A sacred, holy joy beamed upon their countenances, and told of the peace and joy which reigned within. Jesus bade his angels go and strengthen them, for the hour of their trial drew on. I saw that these waiting ones were not yet tried as they must be. They were not free from errors. And I saw the mercy and goodness of God in sending a warning to the people of earth, and repeated messages to bring them up to a point of time, to lead them to a diligent search of themselves, that they might divest themselves of errors which have been handed down from the heathen and papists. Through these messages God has been bringing out his people where he can work for them in greater power, and where they can keep all his commandments. . . .

“Wong-wong sing nampik lan nentang pepadhanging piweling malaekat kapisan, ilang pepadhanging piweling malaekat kapindho, lan ora bisa oleh paédah saka kakuwatan lan kamulyan kang ndhèrèk piweling, Lah, Pangantèn Priya teka. Gusti Yesus minger saka wong-wong mau kanthi pasuryan kang murka. Wong-wong mau wis ngremehake lan nampik Panjenengané. Nanging wong-wong sing nampani piweling mau kaselimuti méga kamulyan. Wong-wong mau padha ngentèni, padha waspada, lan padha ndedonga supaya mangertèni kersané Allah. Wong-wong mau banget wedi aja nganti nyinggung Panjenengané. Aku weruh Sétan lan para malaekaté ngupaya nutup pepadhang ilahi iki saka umaté Allah; nanging sajrone wong-wong sing ngentèni mau ngugemi pepadhang iku, lan njaga mripaté tetep kaangkat saka bumi marang Gusti Yesus, Sétan ora nduwèni pangwasa kanggo njabut pepadhang larang rega iki saka wong-wong mau. Piweling kang kaparingaké saka swarga ndadèkaké Sétan lan para malaekaté nesu banget, lan wong-wong sing ngakoni tresna marang Gusti Yesus, nanging ngremehake rawuhé, padha ngece lan ngolok-olok wong-wong sing setya lan pracaya. Nanging ana sawijining malaekat kang nyathet saben panyaruwe, saben pangremehan, saben panyiksa kang ditampa déning wong-wong mau saka para sedulur sing ngakoni iman. Akeh banget sing ngangkat swarané kanggo nguwuh, Lah, Pangantèn Priya teka, lan ninggal para seduluré sing ora tresna marang penampakané Gusti Yesus, lan sing ora gelem ngidini wong-wong mau ngrembug bab rawuhé kang kaping pindho. Aku weruh Gusti Yesus ngalihaké pasuryané saka wong-wong sing nampik lan ngremehake rawuhé, banjur Panjenengané dhawuh marang para malaekat supaya nuntun umaté metu saka ing antarané wong-wong najis, supaya aja nganti kacemaran. Wong-wong sing manut marang piweling-piweling iku ngadeg kapisah, bébas lan manunggal. Pepadhang suci lan endah madhangi wong-wong mau. Wong-wong mau nyingkiri jagad, nyuwèk katresnané saka jagad, lan ngurbanaké kapentingan kadonyané. Wong-wong mau nilar bandha kadonyané, lan pandelengé kang kebak pangajab katujokaké menyang swarga, kanthi ngentèni arep nyumurupi Juru Slameté kang ditresnani. Kabungahan kang suci lan kasucèkaké sumunar ing rainé, lan iku nyaritakaké tentrem-rahayu lan kabungahan kang mrentah ing batiné. Gusti Yesus dhawuh marang para malaekaté supaya lunga lan nguwataké wong-wong mau, amarga wektu panggawé pacobané saya cedhak. Aku weruh menawa wong-wong sing ngentèni iki durung dipacobi kaya sakmesthiné. Wong-wong mau durung bébas saka kaluputan. Lan aku weruh sih-rahmat lan kabecikané Allah ing ngutus bebaya marang para wong ing bumi, lan piweling-piweling kang bola-bali supaya nggawa wong-wong mau tekan ing sawijining titi mangsa, supaya dituntun mriksani awaké déwé kanthi temen, supaya bisa nyisihaké kaluputan-kaluputan kang wis diwarisaké saka para kafir lan para penganut kapausan. Liwat piweling-piweling iki Allah wis ngentasaké umaté menyang papan ing ngendi Panjenengané bisa makarya kanggo wong-wong mau kanthi kakuwatan kang luwih gedhé, lan ing ngendi wong-wong mau bisa netepi sakehé pepakoné....”

“As the ministration of Jesus closed in the Holy place, and he passed into the Holiest, and stood before the ark containing the law of God, he sent another mighty angel to earth with the third message. He placed a parchment in the angel’s hand, and as he descended to earth in majesty and power, he proclaimed a fearful warning, the most terrible threatening ever borne to man. This message was designed to put the children of God upon their guard, and show them the hour of temptation and anguish that was before them. Said the angel, They will be brought into close combat with the beast and his image. Their only hope of eternal life is to remain steadfast. Although their lives are at stake, yet they must hold fast the truth. The third angel closes his message with these words, Here is the patience of the saints; here are they that keep the commandments of God, and the faith of Jesus. As he repeated these words he pointed to the heavenly Sanctuary. The minds of all who embrace this message are directed to the Most Holy place where Jesus stands before the ark, making his final intercession for all those for whom mercy still lingers, and for those who have ignorantly broken the law of God. This atonement is made for the righteous dead as well as for the righteous living. Jesus makes an atonement for those who died, not receiving the light upon God’s commandments, who sinned ignorantly.

“Nalika paladosané Gusti Yesus rampung ing Papan Suci, lan Panjenengané lumebet menyang Papan Mahasuci, sarta jumeneng ana ing ngarsané pethi prajanjian kang ngemot angger-anggering Allah, Panjenengané ngutus malaékat liya kang kuwasa menyang bumi karo pawarta katelu. Panjenengané nyelehake gulungan kitab ing tangané malaékat mau, lan nalika dhèwèké tumurun menyang bumi kanthi kaluhuran lan kakuwasan, dhèwèké mratélakaké pepéling kang nggegirisi, ancaman kang paling nggegirisi sing tau digawa marang manungsa. Pawarta iki katetepaké kanggo ndadèkaké anak-anaké Allah waspada, lan nduduhaké marang wong-wong mau jam panggodha lan kasangsaran kang ana ing ngarepé. Pangandikané malaékat mau, Wong-wong iku bakal kasurung mlebu ing peperangan kang cedhak banget nglawan kéwan mau lan reca-gambarané. Pangarep-arep siji-sijiné tumrap urip langgeng yaiku supaya tetep mantep. Sanadyan nyawané dadi taruhane, nanging wong-wong iku kudu nyekel kayektèn kanthi teguh. Malaékat katelu nutup pawartané nganggo tembung-tembung iki, Ana ing kéné kasabarané para suci; ana ing kéné wong-wong kang netepi angger-anggering Allah lan pracayané Gusti Yesus. Nalika dhèwèké mbalèni tembung-tembung iki, dhèwèké nuding menyang Padaleman Suci swarga. Pikiran kabèh wong kang nampani pawarta iki katuntun marang Papan Mahasuci, ing kono Gusti Yesus jumeneng ana ing ngarsané pethi prajanjian, nindakaké panyuwunan pambéla panungkasé tumrap kabèh wong kang isih diparingi welas asih, lan tumrap wong-wong kang kanthi ora sumurup wus nerak angger-anggering Allah. Pangruwating dosa iki katindakaké tumrap wong mati kang mursid uga tumrap wong urip kang mursid. Gusti Yesus nindakaké pangruwating dosa tumrap wong-wong kang wis mati tanpa nampa pepadhang bab angger-anggering Allah, kang wus nglakoni dosa amarga ora sumurup.”

After Jesus opened the door of the Most Holy the light of the Sabbath was seen, and the people of God were to be tested and proved, as God proved the children of Israel anciently, to see if they would keep his law. I saw the third angel pointing upward, showing the disappointed ones the way to the Holiest of the heavenly Sanctuary. They followed Jesus by faith into the Most Holy. Again they have found Jesus, and joy and hope spring up anew. I saw them looking back reviewing the past, from the proclamation of the second advent of Jesus, down through their travels to the passing of the time in 1844. They see their disappointment explained, and joy and certainty again animate them. The third angel has lighted up the past, present and future, and they know that God has indeed led them by his mysterious providence.

“Sasampunipun Gusti Yesus mbikak lawanging Papan Ingkang Mahasuci, pepadhanging Sabat katingal, lan umatipun Allah badhé dipun uji saha dipunbuktèkaken, kados déné Allah mbuktèkaken para putraning Israèl ing jaman kina, supados katingal menapa piyambakipun badhé netepi angger-anggeripun. Aku nyumerepi malaékat kaping tiga tumuju ing nginggil, nedahakên dhateng para ingkang sami kuciwa punika margi tumuju dhateng Papan Ingkang Mahasuci wonten ing Papan Suci kaswargan. Piyambakipun sami ndhèrèk Gusti Yesus kanthi iman mlebet dhateng Papan Ingkang Mahasuci. Sapisan malih piyambakipun sampun manggihaken Gusti Yesus, lan kabingahan saha pangajeng-ajeng tuwuh malih kanthi enggal. Aku nyumerepi piyambakipun sami ningali malih dhateng wingking, nliti lelampahan ingkang sampun kapengker, wiwit saking pawartos bab rawuhipun Gusti Yesus kaping kalih, tumurun lumantar lelampahanipun ngantos tekan kalampahanipun wekdal ing taun 1844. Piyambakipun ningali bilih kuciwanipun sampun kaandharakên, lan kabingahan saha kapesthèn malih nguripi piyambakipun. Malaékat kaping tiga sampun madhangi jaman kapengker, samenika, saha ingkang badhé dumados, lan piyambakipun sami mangertos bilih satemenipun Allah sampun nuntun piyambakipun lumantar pangwaosipun ingkang ngédab-édabi.”

“It was represented to me that the remnant followed Jesus into the Most Holy place, and beheld the ark, and the mercy-seat, and were captivated with their glory. Jesus raised the cover of the ark, and behold! the tables of stone, with the ten commandments written upon them. They trace down the lively oracles; but they start back with trembling when they see the fourth commandment living among the ten holy precepts, while a brighter light shines upon it than upon the other nine, and a halo of glory is all around it. They find nothing there informing them that the Sabbath has been abolished, or changed to the first day of the week. It reads as when spoken by the mouth of God in solemn and awful grandeur upon the mount, while the lightnings flashed and the thunders rolled, and when written with his own holy finger in the tables of stone. Six days shalt thou labor and do all thy work; but the seventh day is the Sabbath of the Lord thy God. They are amazed as they behold the care taken of the ten commandments. They see them placed close by Jehovah, overshadowed and protected by his holiness. They see that they have been trampling upon the fourth commandment of the decalogue, and have observed a day handed down by the heathen and papists, instead of the day sanctified by Jehovah. They humble themselves before God, and mourn over their past transgressions.

“Katuduhaké marang aku yèn para sésa ngetutaké Gusti Yésus mlebet ing Papan Mahasuci, lan nyawang pethi prejanjian, lan tutup pangapunten, sarta kapikat déning kamulyané. Gusti Yésus ngangkat tutuping pethi mau, lan lah! papan-papan watu, kanthi sepuluh dhawuh katulis ana ing kono. Wong-wong iku nlusuri pranatan-pranatan urip mau; nanging padha mundur kanthi gumeter nalika padha weruh yèn dhawuh kaping papat urip ana ing antarané sepuluh pepakon suci, déné cahya sing luwih padhang sumunar marang dhawuh iku tinimbang marang sangang dhawuh liyané, lan soroting kamulyan ngubengi dhawuh mau. Wong-wong iku ora nemu apa-apa ing kono sing mènèhi katrangan marang wong-wong mau yèn Sabat wis dibatalaké, utawa diganti dadi dina kapisan ing minggu. Isiné kaya nalika kawedharaké déning tutuké Gusti Allah kanthi kaluhuran sing khidmat lan nggegirisi ana ing gunung, nalika kilat sumebyak lan gludhug gumuruh, lan nalika katulis nganggo drijiné piyambak sing suci ana ing papan-papan watu. Nem dina kowé kudu nyambut gawé lan nindakna sakehing pagawéanmu; nanging dina kapitu iku Sabaté Pangéran Yehuwah, Allahmu. Wong-wong iku kagèt banget nalika padha nyawang kepriyé gedhéné pamrihé marang sepuluh dhawuh mau. Wong-wong iku weruh yèn dhawuh-dhawuh mau dipapanaké cedhak karo Yehuwah, katudhungi lan dijaga déning kasucèné. Wong-wong iku weruh yèn wong-wong mau wis ngidak-idak dhawuh kaping papat saka Dékalog, lan wis netepi sawijining dina sing diwarisaké déning wong-wong kapir lan para penganut kepausan, gantiné dina kang disucèkaké déning Yehuwah. Wong-wong iku ngasoraké awak ana ing ngarsané Gusti Allah, lan sesambat merga saka panerak-panéraké biyèn.”

“I saw the incense in the censer smoke as Jesus offered their confessions and prayers to his Father. And as it ascended, a bright light rested upon Jesus, and upon the mercy-seat; and the earnest, praying ones, who were troubled because they had discovered themselves to be transgressors of God’s law, were blest, and their countenances lighted up with hope and joy. They joined in the work of the third angel, and raised their voices and proclaimed the solemn warning. But few at first received the message, yet they continued with energy to proclaim the warning. Then I saw many embrace the message of the third angel, and unite their voices with those who had first proclaimed the warning, and they exalted God and magnified him by observing his sanctified Rest-day.

“Aku nyumurupi menyan ana ing pedupaan mau ngepul nalika Gusti Yesus ngaturake pangakoning dosa lan pandongané wong-wong mau marang Ramane. Lan nalika iku munggah, ana pepadhang kang padhang banget tumungkul ana ing ngarsané Gusti Yesus lan ana ing dhampar sih-rahmat; lan wong-wong kang temen-temen ndedonga, kang susah awit wis nemu yèn awake dhewe iku para pelanggaring angger-anggeré Allah, padha kaparingan berkah, lan pasuryané padha sumunar marga saka pangarep-arep lan kabungahan. Wong-wong mau banjur melu ing pakaryaning malaekat katelu, ngunggahaké swarané lan martakaké pepènget kang khidmat iku. Nanging wiwitané mung sethithik wong kang nampani piwulang iku, nanging wong-wong mau tetep kanthi semangat martakaké pepènget mau. Banjur aku nyumurupi akèh wong nampani piwulangé malaekat katelu, lan nyawijèkaké swarané karo wong-wong kang wiwitané wis martakaké pepènget iku, sarta padha ngluhuraké Allah lan ngagungaké Panjenengané kanthi ngreksa Dina Pangaso-Né kang wus kasucekaké.”

Many who embraced the third message had not an experience in the two former messages. Satan understood this, and his evil eye was upon them to overthrow them; but the third angel was pointing them to the Most Holy place, and those who had an experience in the past messages were pointing them the way to the heavenly Sanctuary. Many saw the perfect chain of truth in the angels’ messages, and gladly received it. They embraced them in their order, and followed Jesus by faith into the heavenly Sanctuary. These messages were represented to me as an anchor to hold the body. And as individuals receive and understand them, they are shielded against the many delusions of Satan.

“Akeh wong kang nampani pesen katelu ora nduwèni pengalaman ana ing loro pesen sadurungé. Sétan mangertèni prakara iki, lan mripaté kang ala tumuju marang wong-wong mau supaya nggulingaké wong-wong mau; nanging malaékat katelu lagi nuding wong-wong mau marang Papan Maha Suci, lan wong-wong kang wis nduwèni pengalaman ana ing pesen-pesen sadurungé padha nudingaké dalané marang Padaleman Suci swarga. Akeh wong weruh ranté kayektèn kang sampurna ana ing pesen-pesen para malaékat, lan kanthi bungah nampani pesen-pesen mau. Wong-wong mau nampani pesen-pesen mau miturut runtutané, lan lumantar iman ngetutaké Gusti Yésus mlebu menyang Padaleman Suci swarga. Pesen-pesen iki dituduhaké marang aku minangka sauh kanggo nyekel badan. Lan nalika saben wong nampani lan mangertèni pesen-pesen mau, wong-wong mau dilindhungi saka akèh panyasatané Sétan.”

“After the great disappointment in 1844, Satan and his angels were busily engaged in laying snares to unsettle the faith of the body. He was affecting the minds of individuals who had a personal experience in these things. They had an appearance of humility. They changed the first and second messages, and pointed to the future for their fulfillment, while others pointed far back in the past, declaring that they had been there fulfilled. These individuals were drawing the minds of the inexperienced away, and unsettling their faith. Some were searching the Bible to try to build up a faith of their own, independent of the body. Satan exulted in all this; for he knew that those who broke loose from the anchor, he could affect by different errors and drive about with winds of doctrine. Many who had led in the first and second messages, denied them, and division and scattering was throughout the body. I then saw Wm. Miller. He looked perplexed, and was bowed with sorrow and distress for his people. He saw the company who were united and loving in 1844, losing their love for each other, and opposing one another. He saw them fall back into a cold, backslidden state. Grief wasted his strength. I saw leading men watching Wm. Miller, and fearing lest he should embrace the third angel’s message and the commandments of God. And as he would lean towards the light from heaven, these men would lay some plan to draw his mind away. I saw a human influence exerted to keep his mind in darkness, and to retain his influence among them. At length Wm. Miller raised his voice against the light from heaven. He failed in not receiving the message which would have fully explained his disappointment, and cast a light and glory on the past, which would have revived his exhausted energies, brightened up his hope, and led him to glorify God. But he leaned to human wisdom instead of divine, and being broken with arduous labor in his Master’s cause, and by age, he was not as accountable as those who kept him from the truth. They are responsible, and the sin rests upon them. If Wm. Miller could have seen the light of the third message, many things which looked dark and mysterious to him would have been explained. His brethren professed such deep love and interest for him, he thought he could not tear away from them. His heart would incline towards the truth; but then he looked at his brethren. They opposed it. Could he tear away from those who had stood side and shoulder with him in proclaiming Jesus’ coming? He thought they surely would not lead him astray.

“Sawisé kuciwa gedhé ing taun 1844, Sétan lan para malaékaté padha kanthi sibuk ngupaya masang jiret kanggo ngguncang iman umat. Panjenengané nyurung pangaribawa marang pikiran sawatara wong sing nduwèni pengalaman pribadi ing prakara-prakara iki. Wong-wong iku duwé katon andhap asor. Wong-wong mau ngowahi piweling kapisan lan kapindho, banjur nuding marang mangsa ngarep kanggo kasampurnané, déné liyané malah nuding adoh menyang mangsa kapungkur, kanthi mratélakaké yèn piweling-piweling mau wis kalakon ana ing kana. Wong-wong iki lagi narik pikirané wong-wong sing durung duwé pengalaman adoh saka bebener, sarta ngguncang iman wong-wong mau. Sawatara wong padha nliti Kitab Suci kanggo nyoba mbangun iman miturut pangertené dhéwé, kapisah saka umat. Sétan bungah banget ndeleng sakabèhé iki; awit panjenengané mangerti yèn wong-wong sing ucul saka jangkar, bisa dipangaribawani déning manéka warna kasalahan lan diombang-ambingaké déning angin piwulang. Akeh wong sing biyèn mimpin ing piweling kapisan lan kapindho banjur nyélaki piweling-piweling mau, lan pamisahan sarta buyaran lumaku ing saindhenging umat. Banjur aku weruh Wm. Miller. Panjenengané katon bingung, lan kebak susah lan lara batin amarga umaté. Panjenengané weruh golongan sing ing taun 1844 padha manunggal lan kebak katresnan, saiki kelangan katresnané siji marang sijiné, lan padha sesawangan. Panjenengané weruh wong-wong mau ambruk bali menyang kaanan sing adhem lan mundur saka iman. Rasa susah ngentèkaké kekuwatané. Aku weruh para pemimpin ngawasi Wm. Miller, lan padha wedi manawa panjenengané bakal nampani piwelinging malaékat katelu lan pepakoné Allah. Lan saben panjenengané wiwit nglèrèng marang pepadhang saka swarga, wong-wong iki bakal nyusun rerencana kanggo ngalingaké pikirane. Aku weruh ana pangaribawa manungsa sing ditindakaké kanggo njaga pikirane tetep ana ing pepeteng, lan supaya pangaribawané tetep ana ing antarané wong-wong mau. Pungkasane Wm. Miller ngluhuraké swarané nglawan pepadhang saka swarga. Panjenengané gagal amarga ora nampani piweling sing satemené bakal njlentrehaké kanthi gamblang kuciwané, lan madhangi masa kapungkur nganggo pepadhang lan kamulyan, sing mesthiné bakal nyegeraké maneh tenaga-é sing wis entèk, madhangi pangarep-arepé, lan nuntun panjenengané kanggo ngluhuraké Allah. Nanging panjenengané luwih condhong marang kawicaksanan manungsa katimbang kawicaksanan ilahi; lan amarga panjenengané wis remuk déning pegawean sing abot ing pakaryané Kangjengipun, sarta déning yuswa, mula panjenengané ora sapadha tanggung jawabé karo wong-wong sing nyegah panjenengané saka bebener. Wong-wong mau sing tanggung jawab, lan dosa iku mapan ana ing dhèwèké. Saupama Wm. Miller bisa ndeleng pepadhangé piweling katelu, akèh prakara sing tumrap panjenengané katon peteng lan misterius mesthiné wis bakal katrangan. Para saduluré ngaku duwé katresnan lan kawigatosan kang mengkono jero tumrap panjenengané, nganti panjenengané rumangsa ora bisa misah saka wong-wong mau. Atiné condhong marang bebener; nanging banjur panjenengané ndeleng para saduluré. Wong-wong mau nentang iku. Apa panjenengané bisa misah saka wong-wong sing wis bebarengan jejeg sabahu lan sapundhak karo panjenengané ing martakaké rawuhipun Gusti Yésus? Panjenengané mikir manawa mesthiné wong-wong mau ora bakal nasaraké panjenengané.”

“God suffered him to come under the power of Satan, and death to have dominion over him. He hid him in the grave, away from those who were constantly drawing him from God. Moses erred just as he was about to enter the promised land. So also, I saw that Wm. Miller erred as he was soon to enter the heavenly Canaan, in suffering his influence to go against the truth. Others led him to this. Others must account for it. But angels watch the precious dust of this servant of God, and he will come forth at the sound of the last trump.

“Allah nglilani dheweke tumiba ing sangisoring panguwasané Iblis, lan pati nduwèni panguwasa marang dheweke. Panjenengané ndhelikaké dheweke ana ing kubur, adoh saka wong-wong sing tanpa kendhat narik dheweke adoh saka Allah. Musa klèru pas nalika wis mèh lumebu ing tanah prasetyan. Mangkono uga, aku weruh yèn Wm. Miller klèru nalika dheweke bakal enggal lumebu ing Kanaan swarga, amarga nglilani pangaribawané tumindak nalisir marang kayektèn. Wong liya sing nuntun dheweke marang iki. Wong liya kudu tanggung jawab bab iku. Nanging para malaékat njaga lebu aji saka abdiné Allah iki, lan dheweke bakal metu nalika swarané kalasangka pungkasan.”

“I saw a company who stood well guarded and firm, and would give no countenance to those who would unsettle the established faith of the body. God looked upon them with approbation. I was shown three steps—one, two and three—the first, second and third angels’ messages. Said the angel, Woe to him who shall move a block, or stir a pin in these messages. The true understanding of these messages is of vital importance. The destiny of souls hangs upon the manner in which they are received. I was again brought down through these messages, and saw how dearly the people of God had purchased their experience. It had been obtained through much suffering and severe conflict. Step by step had God brought them along, until he had placed them upon a solid, immovable platform. Then I saw individuals as they approached the platform, before stepping upon it examine the foundation. Some with rejoicing immediately stepped upon it. Others commenced to find fault with the laying of the foundation of the platform. They wished improvements made, and then the platform would be more perfect, and the people much happier. Some stepped off the platform and examined it, then found fault with it, declaring it to be laid wrong. I saw that nearly all stood firm upon the platform, and exhorted others who had stepped off to cease their complaints, for God was the master-builder, and they were fighting against him. They recounted the wonderful work of God, which had led them to the firm platform, and in union nearly all raised their eyes to heaven, and with a loud voice glorified God. This affected some of those who had complained, and left the platform, and again they with humble look stepped upon it.

“Aku nyumurupi sakelompok wong kang ngadeg kanthi kajaga becik lan tetep kukuh, lan ora gelem maringi pambiyantu marang wong-wong kang arep ngoyak-oyak iman kang wis katetepake ana ing badan pasamuwan. Gusti Allah mirsani wong-wong mau kanthi kersaning pangrengkuh. Aku katuduhake telung undhakan—siji, loro, lan telu—yaiku pawartos malaekat kang kapisan, kapindho, lan katelu. Malaekat punika ngandika, Bilai tumrap wong kang bakal mindhah sapérangan cecaketan, utawa nggeser sawijining paku, ing pawartos-pawartos iki. Pangerten kang sejati bab pawartos-pawartos iki iku wigati banget tumrap urip. Nasib jiwa-jiwa gumantung marang cara pawartos-pawartos iku ditampani. Aku banjur digawa mudhun maneh lumantar pawartos-pawartos iki, lan aku weruh sepira larang umat Allah wus ngluwari pengalamané. Iku kasil dipikolehi lumantar akèh sangsara lan pasulayan kang abot. Sakecak-sakecak Gusti Allah nuntun wong-wong mau, nganti Panjenengané mapanake wong-wong mau ana ing sawijining landhesan kang kenceng lan ora bisa digoyahake. Banjur aku weruh sawatara wong nalika padha nyedhaki landhesan iku, sadurunge munggah ing kono, mriksa luwih dhisik dhasaré. Sawatara kanthi kabungahan enggal-cepet munggah ing kono. Nanging liyane wiwit golek-golek kaluputan tumrap carane dhasar landhesan iku dipasang. Wong-wong mau kepéngin ana pambeneran sing ditindakake, lan banjur landhesan iku bakal luwih sampurna, sarta umat bakal luwih bungah. Sawatara mudhun saka landhesan iku lan mriksa iku, banjur padha nemokake kaluputan ana ing kono, kanthi mratelakake manawa iku dipasang kanthi kliru. Aku weruh manawa meh kabèh padha tetep kukuh ana ing landhesan iku, lan padha mepélingi wong liya kang wis mudhun saka kono supaya mandheg saka panggresulané, awit Gusti Allah iku Juru-bangun kang utama, lan wong-wong mau lagi nglawan Panjenengané. Wong-wong mau nyaritakake maneh pakaryan Gusti Allah kang nggumunake, kang wis nuntun wong-wong mau menyang landhesan kang kukuh iku, lan kanthi sarujuk meh kabèh ngangkat mripaté marang swarga, lan kanthi swara sora ngluhurake Gusti Allah. Iki mengaruhi sawatara saka wong-wong kang biyèn padha sambat lan ninggal landhesan iku, banjur maneh kanthi pasuryan andhap asor padha munggah ing landhesan iku.”

“I was pointed back to the proclamation of the first advent of Christ. John was sent in the spirit and power of Elijah to prepare the way for Jesus’ coming. Those who rejected the testimony of John were not benefited by the teachings of Jesus. Their opposition to the proclamation of his first advent placed them where they could not readily receive the strongest evidence of his being the Messiah. Satan led on those who rejected the message of John to go still further, to reject Jesus and crucify him. In doing this, they placed themselves where they could not receive the blessing on the day of Pentecost, which would have taught them the way into the heavenly Sanctuary. The rending of the vail of the temple showed that the Jewish sacrifices and ordinances would no longer be received. The great Sacrifice had been offered, and had been accepted, and the Holy Spirit which descended on the day of Pentecost carried the minds of the disciples from the earthly Sanctuary to the heavenly, where Jesus had entered by his own blood, and shed upon his disciples the benefits of his atonement. The Jews were left in complete deception and total darkness. They lost all the light they might have had upon the plan of salvation, and still trusted in their useless sacrifices and offerings. They could not be benefited by the mediation of Christ in the Holy place. The heavenly Sanctuary had taken the place of the earthly, yet they had no knowledge of the way to the heavenly.

“Aku kaparingi pitedah bali marang pawartos bab rawuhipun Sang Kristus ingkang kapisan. Yohanes kautus wonten ing roh lan kuwasanipun Elia, supados nyawisaken margi tumrap rawuhipun Gusti Yesus. Wong-wong ingkang nampik paseksinipun Yohanes boten pikantuk paedah saking piwulang-piwulangipun Yesus. Pamengkangipun dhateng pawartos bab rawuhipun ingkang kapisan ndadosaken piyambakipun wonten ing papan ing ngendi piyambakipun boten saget kanthi gampang nampi bukti ingkang paling kiyat bilih Panjenenganipun punika Sang Mesias. Iblis nuntun wong-wong ingkang nampik pekabaranipun Yohanes supados lumampah saya tebih malih, inggih punika nampik Yesus lan nyalib Panjenenganipun. Kanthi mekaten, piyambakipun ndadosaken dhirinipun wonten ing papan ing ngendi piyambakipun boten saged nampi berkah ing dinten Pentakosta, ingkang mesthinipun badhe mulang dhateng piyambakipun margi mlebet ing Padaleman Suci kaswargan. Sukahe tirai Padaleman Suci nedahaken bilih kurban-kurban lan pranatan-pranatan Yahudi boten badhe dipuntampi malih. Kurban Ageng sampun kasembahaken, lan sampun katampi, lan Sang Roh Suci ingkang tumurun ing dinten Pentakosta nuntun pamikiring para sakabat saking Padaleman Suci kadonyan dhateng Padaleman Suci kaswargan, ing pundi Yesus sampun mlebet kanthi rahipun piyambak, lan maringaken dhateng para sakabating Panjenenganipun paedah saking panebusanipun. Wong-wong Yahudi katilar wonten ing kasasar sampurna lan pepeteng sakabehe. Piyambakipun kelangan sadaya pepadhang ingkang saged sampun dipun-gadhahi babagan rancangan kaslametan, lan taksih ngandel dhateng kurban-kurban lan pisungsung-pisungsungipun ingkang tanpa guna. Piyambakipun boten saged pikantuk paedah saking pangantaranipun Sang Kristus wonten ing Papan Suci. Padaleman Suci kaswargan sampun nggantos papanipun padaleman suci kadonyan, ananging piyambakipun boten gadhah kawruh bab margi dhateng ing kaswargan.”

“Many look with horror at the course the Jews pursued toward Jesus in rejecting and crucifying him. And as they read the history of his shameful abuse, they think they love Christ, and would not have denied him like Peter, or crucified him like the Jews. But God who has witnessed their professed sympathy for his Son, has proved them, and has brought to the test that love which they professed for Jesus.

“Akeh wong nyawang kanthi giris marang dalan sing ditindakake wong-wong Yahudi marang Gusti Yesus nalika padha nampik lan nyalib Panjenengane. Lan nalika padha maca sajarah panganiaya nistha marang Panjenengane, dheweke padha mikir yen dheweke tresna marang Kristus, lan mesthi ora bakal nyélaki Panjenengane kaya Pétrus, utawa nyalib Panjenengane kaya wong-wong Yahudi. Nanging Gusti Allah, kang wus nyeksèni rasa simpati sing padha pratelakake marang Putrané, wus nyoba wong-wong mau, lan wus nggawa menyang pangujian katresnan sing padha pratelakake tumrap Gusti Yesus.”

“All heaven watched with the deepest interest the reception of the message. But many who profess to love Jesus, and who shed tears as they read the story of the cross, instead of receiving the message with gladness, are stirred, with anger, and deride the good news of Jesus’ coming, and declare it to be delusion. They would not fellowship those who loved his appearing, but hated them, and shut them out of the churches. Those who rejected the first message could not be benefited by the second, and were not benefited by the midnight cry, which was to prepare them to enter with Jesus by faith into the Most Holy place of the heavenly Sanctuary. And by rejecting the two former messages, they can see no light in the third angel’s message, which shows the way into the Most Holy place. I saw that the nominal churches, as the Jews crucified Jesus, had crucified these messages, and therefore they have no knowledge of the move made in heaven, or of the way into the Most Holy, and they cannot be benefited by the intercession of Jesus there. Like the Jews, who offered their useless sacrifices, they offer up their useless prayers to the apartment which Jesus has left, and Satan, pleased with the deception of the professed followers of Christ, fastens them in his snare, and assumes a religious character, and leads the minds of these professed Christians to himself, and works with his power, his signs and lying wonders. Some he deceives in one way and some in another. He has different delusions prepared to affect different minds. Some look with horror upon one deception, while they readily receive another. Satan deceives some with Spiritualism. He also comes as an angel of light, and spreads his influence over the land. I saw false reformations everywhere. The churches were elated, and considered that God was marvelously working for them, when it was another spirit. It will die away and leave the world and the church in a worse condition than before.

“Sakèhé swarga mirsani kanthi minat kang paling jero tumrap panrimané pawarta iku. Nanging akèh wong kang ngakoni nresnani Gusti Yésus, lan kang netesaké eluh nalika maca caritaning salib, tinimbang nampani pawarta iku kanthi kabungahan, malah kabangkitaké déning bebendu lan nyepèlèkaké kabar kabungahan bab rawuhipun Yésus, sarta mratélakaké manawa iku mung khayalan. Wong-wong mau ora gelem sesrawungan karo wong-wong kang nresnani rawuhipun, nanging malah sengit marang wong-wong iku, lan ngusir wong-wong mau metu saka pasamuwan-pasamuwan. Wong-wong kang nampik pawarta kang kapisan ora bisa nampa kauntungan saka pawarta kang kapindho, lan uga ora oleh paédah saka sesambat ing tengah wengi, kang mesthiné nyawisaké wong-wong mau supaya lumebu bebarengan karo Yésus lumantar pracaya menyang Papan Mahasuci ing Padaleman Suci swarga. Lan marga saka nampik kaloro pawarta kang sadurungé, wong-wong mau ora bisa ndeleng pepadhang ana ing pawarta malaékat katelu, kang nuduhaké dalan menyang Papan Mahasuci. Aku weruh manawa pasamuwan-pasamuwan nominal, kaya déné wong Yahudi nyalib Yésus, uga wis nyalib pawarta-pawarta iki, lan mulané wong-wong mau ora duwe kawruh bab lampah kang dumadi ana ing swarga, utawa bab dalan menyang Papan Mahasuci, lan wong-wong mau ora bisa oleh paédah saka panyuwunan syafaaté Yésus ana ing kono. Kaya déné wong Yahudi kang nyaosaké kurban-kurbané kang ora ana gunané, wong-wong mau nyaosaké pandongan-pandongané kang ora ana gunané marang petak kang wis ditinggalaké déning Yésus, lan Sétan, kang rena déning pangapusan kang nyasaraké para pandhèrèk Kristus kang mung ngakuné waé, ngencengaké wong-wong mau ana ing jaringé, lan njupuk watak agami, banjur nuntun pikirané para wong Kristen kang mung ngakuné waé iku marang awaké dhéwé, sarta makarya nganggo pangwasané, pratandha-pratandhané, lan kaélokan-kaélokan palsu. Sawetara wong ditipoké kanthi cara siji lan sawetara liyané kanthi cara liya. Dhèwèké wis nyawisaké rupa-rupa khayalan kanggo mengaruhi manéka warna pikiran. Sawetara wong ndeleng kanthi nggegirisi marang salah siji pangapusan, nanging kanthi gampang nampani pangapusan liyané. Sétan ngapusi sawetara wong lumantar Spiritualisme. Panjenengané uga teka kaya malaékat pepadhang, lan nyebarake pangaribawané ing saindhenging nagara. Aku weruh pembaruan-pembaruan palsu ana ing endi-endi. Pasamuwan-pasamuwan padha kaangkat déning rasa gumunggung, lan ngira manawa Gusti Allah makarya kanthi nggumunakaké tumrap wong-wong mau, mangka iku roh liya. Iku bakal sirna lan ninggalaké donya lan pasamuwan ana ing kaanan kang luwih ala tinimbang sadurungé.

“I saw that God had honest children among the nominal Adventists, and the fallen churches, and ministers and people will yet be called out from these churches, before the plagues shall be poured out, and they will gladly embrace the truth. Satan knows this, and before the loud cry of the third angel, raises an excitement in these religious bodies, that those who have rejected the truth may think God is with them. He hopes to deceive the honest, and lead them to think that God is still working for the churches. But the light will shine, and every one of the honest ones will leave the fallen churches, and take their stand with the remnant.” Spiritual Gifts, volume 1, 151–172.

“Aku nyumurupi yèn Gusti Allah kagungan para putra kang jujur ana ing antarané para Adventis nominal lan pasamuwan-pasamuwan kang wus tiba; lan para pelados sarta umat isih bakal ditimbali metu saka pasamuwan-pasamuwan iki sadurungé pageblug-pageblug mau kawutahaké, lan wong-wong mau bakal kanthi bungah nampani kayektèn. Sétan mangertèni iki, lan sadurungé swara sora saka malaékat katelu, dheweke nuwuhaké gegering rohani ana ing badan-badan agama iki, supaya wong-wong kang wis nampik kayektèn bisa ngira yèn Gusti Allah nunggil karo wong-wong mau. Dheweke ngarep-arep bisa ngapusi wong-wong kang jujur, lan nuntun wong-wong mau supaya mikir yèn Gusti Allah isih makarya kanggo pasamuwan-pasamuwan iku. Nanging pepadhang bakal madhangi, lan saben wong kang jujur bakal ninggal pasamuwan-pasamuwan kang wus tiba, lan ngadeg bebarengan karo para sisah.” Spiritual Gifts, volume 1, 151–172.

This passage has so many important truths, but I am using the passage to isolate some characteristics of the messages of Millerite history, in order to understand how those typify our history. All three of the angels of Revelation fourteen have a message in their hands. The second and third angel are identified as having a “parchment,” with them as they descend with their message. Each angel represents a message, and the arrival of each message causes an effect.

Wacana iki ngemot akèh bebener kang wigati, nanging aku migunakaké wacana iki kanggo misahaké sawatara ciri saka pesen-pesen ing sajarah Millerit, supaya kita bisa mangertèni kepriyé prakara-prakara iku dados pralambang tumrap sajarah kita. Katelu malaékat ing Wahyu patbelas padha nggawa pesen ana ing tangané. Malaékat kapindho lan katelu katandhani minangka nggawa “gulungan,” bebarengan karo wong-wong mau nalika padha mudhun nggawa pesené. Saben malaékat makili sawijining pesen, lan rawuhipun saben pesen nimbulaké sawijining pangaribawa.

We will continue this subject in the next article.

Kita badhé nglajengaken bab punika wonten ing artikel salajengipun.