The week that Christ confirmed the covenant represented the period from His baptism, until Christ in the heavenly sanctuary stood up at the stoning of Stephen.
კვირა, რომლის განმავლობაშიც ქრისტემ აღთქმა დაადასტურა, აღნიშნავდა პერიოდს მისი ნათლობიდან იმ დრომდე, როცა ქრისტე ზეციურ საწმიდარში სტეფანეს ჩაქოლვისას აღდგა.
But he, being full of the Holy Ghost, looked up stedfastly into heaven, and saw the glory of God, and Jesus standing on the right hand of God, And said, Behold, I see the heavens opened, and the Son of man standing on the right hand of God. Then they cried out with a loud voice, and stopped their ears, and ran upon him with one accord, And cast him out of the city, and stoned him: and the witnesses laid down their clothes at a young man’s feet, whose name was Saul. And they stoned Stephen, calling upon God, and saying, Lord Jesus, receive my spirit. And he kneeled down, and cried with a loud voice, Lord, lay not this sin to their charge. And when he had said this, he fell asleep. Acts 7:55–60.
მაგრამ იგი, სულიწმიდით აღვსილი, მტკიცედ შეჰყურებდა ზეცას და იხილა ღვთის დიდება და იესო, ღვთის მარჯვენით მდგომი, და თქვა: აჰა, ვხედავ გახსნილ ზეცას და კაცის ძეს, ღვთის მარჯვენით მდგომს. მაშინ მათ დიდი ხმით იყვირეს, ყურები დაიხშვეს და ერთსულოვნად დაეცნენ მას; გააძევეს იგი ქალაქიდან და ჩაქოლეს; ხოლო მოწმეებმა თავიანთი სამოსელი დააწყვეს ერთი ჭაბუკის ფერხთით, რომელსაც ერქვა სავლე. და ჩაქოლავდნენ სტეფანეს, რომელიც ღმერთს მოუხმობდა და ამბობდა: უფალო იესო, მიიღე ჩემი სული. და მუხლი მოიყარა და დიდი ხმით შესძახა: უფალო, ნუ მიუთვლი მათ ამ ცოდვას. და ეს რომ თქვა, მიიძინა. საქმეები 7:55–60.
When Stephen was stoned and Michael stood up, the gospel went to the Gentiles, for until that time the gospel was restricted to the Jews.
როცა სტეფანე ჩაქოლეს და მიქაელი აღდგა, სახარება წარმართებთან მივიდა, რადგან იმ დრომდე სახარება იუდევლებით იყო შემოფარგლული.
“Then, said the angel, ‘He shall confirm the covenant with many for one week [seven years].’ For seven years after the Saviour entered on His ministry, the gospel was to be preached especially to the Jews; for three and a half years by Christ Himself; and afterward by the apostles. ‘In the midst of the week He shall cause the sacrifice and the oblation to cease.’ Daniel 9:27. In the spring of A. D. 31, Christ the true sacrifice was offered on Calvary. Then the veil of the temple was rent in twain, showing that the sacredness and significance of the sacrificial service had departed. The time had come for the earthly sacrifice and oblation to cease.
„მაშინ, — თქვა ანგელოზმა, — ‘იგი ერთ შვიდეულს [შვიდ წელს] მრავალთან აღთქმას განამტკიცებს.’ მაცხოვრის მიერ თავისი მსახურების დაწყებიდან შვიდი წლის განმავლობაში სახარება განსაკუთრებით იუდეველთათვის უნდა ქადაგებულიყო: სამი წელიწად-ნახევარი თვით ქრისტეს მიერ, ხოლო ამის შემდეგ — მოციქულთა მიერ. ‘შვიდეულის შუაში იგი მსხვერპლსა და შესაწირავს მოსპობს.’ დანიელი 9:27. ახ. წ. 31 წლის გაზაფხულზე ქრისტე, ჭეშმარიტი მსხვერპლი, კალვარიაზე იქნა შეწირული. მაშინ ტაძრის კრეტსაბმელი ორად გაიპო, რაც მოწმობდა, რომ მსხვერპლშეწირვითი მსახურების სიწმინდე და მნიშვნელობა უკვე წასული იყო. დადგა ჟამი, რომ მიწიერი მსხვერპლი და შესაწირავი შეწყვეტილიყო.“
“The one week—seven years—ended in A. D. 34. Then by the stoning of Stephen the Jews finally sealed their rejection of the gospel; the disciples who were scattered abroad by persecution ‘went everywhere preaching the word’ (Acts 8:4); and shortly after, Saul the persecutor was converted, and became Paul, the apostle to the Gentiles.” The Desire of Ages, 233.
„ერთი კვირა — შვიდი წელი — დასრულდა ახ. წ. 34 წელს. შემდეგ, სტეფანეს ჩაქოლვით, იუდეველებმა საბოლოოდ დაადასტურეს სახარების უარყოფა; ხოლო მოწაფეები, რომლებიც დევნის გამო გაიფანტნენ, „ყველგან დადიოდნენ და სიტყვას ქადაგებდნენ“ (საქმეები 8:4); და ამის შემდეგ ცოტა ხანში, საული, მდევნელი, მოექცა და გახდა პავლე, წარმართთა მოციქული.“ The Desire of Ages, 233.
In the year 34, the sacred week (twenty-five hundred and twenty days), ended and ancient Israel was divorced from God, their probation had fully closed. At that point the retribution against ancient Israel for the rejection of the covenant, and for the crucifixion of the Son of God was subject to God’s executive judgment. God in His longsuffering mercy deferred the destruction of Jerusalem until the siege and destruction in 66 AD through to 70 AD.
34 წელს დასრულდა წმინდა კვირა (ორი ათას ხუთას ოცი დღე), და ძველი ისრაელი განეშორა ღმერთს; მათი გამოსაცდელი ვადა სრულად დაიხურა. იმ მომენტში ძველ ისრაელზე აღსრულებადი საზღაური აღთქმის უარყოფისა და ღვთის ძის ჯვარცმისათვის ღმერთის აღმასრულებელ სამსჯავროს დაექვემდებარა. ღმერთმა თავისი სულგრძელი წყალობით იერუსალიმის დაღუპვა გადაავადა ჩვენი წელთაღრიცხვის 66 წლიდან 70 წლამდე მისი ალყისა და განადგურების დრომდე.
The verses in Daniel chapter nine, that identified the week Christ confirmed the covenant, also identifies that pagan Rome (the prince that shall come) would destroy the city and sanctuary, but God in His longsuffering mercy, allowed the children of ancient Israel time to hear the gospel and make a decision as their fathers had done during the seven year period of Christ’s and the disciples’ ministry among them.
დანიელის მეცხრე თავის მუხლები, რომლებმაც განსაზღვრეს ის შვიდეული, რომლის განმავლობაშიც ქრისტემ აღთქმა განამტკიცა, ამავე დროს მიუთითებენ, რომ წარმართული რომი (მომავალი მთავარი) დაანგრევდა ქალაქსა და საწმიდარს; მაგრამ ღმერთმა, თავისი სულგრძელობით აღსავსე წყალობით, ძველი ისრაელის ძეთ დრო მისცა, რათა მოესმინათ სახარება და მიეღოთ გადაწყვეტილება, როგორც მათმა მამებმა მოიქცნენ ქრისტესა და მოწაფეთა მათ შორის მსახურების შვიდწლიანი პერიოდის განმავლობაში.
“For nearly forty years after the doom of Jerusalem had been pronounced by Christ Himself, the Lord delayed His judgments upon the city and the nation. Wonderful was the long-suffering of God toward the rejectors of His gospel and the murderers of His Son. The parable of the unfruitful tree represented God’s dealings with the Jewish nation. The command had gone forth, ‘Cut it down; why cumbereth it the ground?’ (Luke 13:7) but divine mercy had spared it yet a little longer. There were still many among the Jews who were ignorant of the character and the work of Christ. And the children had not enjoyed the opportunities or received the light which their parents had spurned. Through the preaching of the apostles and their associates, God would cause light to shine upon them; they would be permitted to see how prophecy had been fulfilled, not only in the birth and life of Christ, but in His death and resurrection. The children were not condemned for the sins of the parents; but when, with a knowledge of all the light given to their parents, the children rejected the additional light granted to themselves, they became partakers of the parents’ sins, and filled up the measure of their iniquity.
„თითქმის ორმოცი წლის განმავლობაში მას შემდეგ, რაც იერუსალიმის დაღუპვა თვით ქრისტემ გამოაცხადა, უფალმა დააყოვნა თავისი სამსჯავრო ქალაქსა და ერზე. საკვირველი იყო ღვთის სულგრძელება თავისი სახარების უარმყოფელთა და თავისი ძის მკვლელთა მიმართ. უნაყოფო ხის იგავი წარმოადგენდა ღვთის მოპყრობას იუდეველი ერისადმი. უკვე იყო გამოტანილი ბრძანება: „მოჭერით იგი; რადღა იკავებს ადგილს მიწაზე?“ (ლუკა 13:7), მაგრამ ღვთიურმა წყალობამ იგი კიდევ მცირე ხნით დაინდო. იუდეველთა შორის ჯერ კიდევ მრავალი იყო, ვისაც არ ესმოდა ქრისტეს ხასიათი და მისი საქმე. და შვილებს არ ჰქონდათ ის შესაძლებლობები გამოყენებული და ის ნათელი მიღებული, რომელიც მათმა მშობლებმა უკუაგდეს. მოციქულთა და მათი თანამოღვაწეების ქადაგებით ღმერთი მათზე ნათელს მოჰფენდა; მათ მიეცემოდათ ნება ეხილათ, როგორ აღსრულდა წინასწარმეტყველება არა მხოლოდ ქრისტეს შობაში და ცხოვრებაში, არამედ მის სიკვდილსა და აღდგომაშიც. შვილები არ დაისაჯნენ მშობლების ცოდვების გამო; მაგრამ როდესაც, იმ ნათლის სრული ცოდნით, რომელიც მათ მშობლებს მიეცათ, შვილებმა უარყვეს საკუთარი თავისთვის ბოძებული დამატებითი ნათელი, ისინი გახდნენ მშობლების ცოდვათა მონაწილენი და აავსეს თავიანთი ურჯულოების საზომი.
“The long-suffering of God toward Jerusalem only confirmed the Jews in their stubborn impenitence. In their hatred and cruelty toward the disciples of Jesus they rejected the last offer of mercy. Then God withdrew His protection from them and removed His restraining power from Satan and his angels, and the nation was left to the control of the leader she had chosen. Her children had spurned the grace of Christ, which would have enabled them to subdue their evil impulses, and now these became the conquerors. Satan aroused the fiercest and most debased passions of the soul. Men did not reason; they were beyond reason—controlled by impulse and blind rage. They became satanic in their cruelty. In the family and in the nation, among the highest and the lowest classes alike, there was suspicion, envy, hatred, strife, rebellion, murder. There was no safety anywhere. Friends and kindred betrayed one another. Parents slew their children, and children their parents. The rulers of the people had no power to rule themselves. Uncontrolled passions made them tyrants. The Jews had accepted false testimony to condemn the innocent Son of God. Now false accusations made their own lives uncertain. By their actions they had long been saying: ‘Cause the Holy One of Israel to cease from before us.’ Isaiah 30:11. Now their desire was granted. The fear of God no longer disturbed them. Satan was at the head of the nation, and the highest civil and religious authorities were under his sway.” The Great Controversy, 27, 28.
„იერუსალიმის მიმართ ღვთის სულგრძელობამ მხოლოდ უფრო მეტად განამტკიცა იუდეველნი თავიანთ ჯიუტ მოუნანიებლობაში. იესოს მოწაფეთა მიმართ თავიანთი სიძულვილითა და სისასტიკით მათ უარყვეს წყალობის უკანასკნელი შეთავაზება. მაშინ ღმერთმა მათგან წაიღო თავისი მფარველობა და სატანასა და მის ანგელოზებს მოუხსნა თავისი შემაკავებელი ძალა, და ერი დარჩა იმ წინამძღოლის მმართველობის ქვეშ, რომელიც თავად აირჩია. მისმა შვილებმა უგულებელყვეს ქრისტეს მადლი, რომელიც მათ შესაძლებლობას მისცემდა დაეთრგუნათ თავიანთი ბოროტი მიდრეკილებები, და ახლა ეს მიდრეკილებანი თავად იქცნენ მათ დამპყრობლებად. სატანამ აღძრა სულის ყველაზე მძვინვარე და ყველაზე დაცემული ვნებანი. ადამიანები აღარ მსჯელობდნენ; ისინი გონიერების ფარგლებს გარეთ იყვნენ — იმპულსისა და ბრმა მძვინვარების მმართველობის ქვეშ. თავიანთ სისასტიკეში ისინი სატანურნი გახდნენ. ოჯახშიც და ერშიც, როგორც უმაღლეს, ისე უმდაბლეს წოდებათა შორის, სუფევდა ეჭვი, შური, სიძულვილი, დავა, ამბოხი, მკვლელობა. არსად იყო უსაფრთხოება. მეგობრები და ნათესავები ერთმანეთს ღალატობდნენ. მშობლები თავიანთ შვილებს ხოცავდნენ, და შვილები — თავიანთ მშობლებს. ხალხის მმართველთ აღარ შესწევდათ ძალა, საკუთარი თავიც კი ემართათ. აღვირახსნილმა ვნებებმა ისინი ტირანებად აქცია. იუდეველებმა მიიღეს ცრუ მოწმობა, რათა დაეგმოთ ღვთის უდანაშაულო ძე. ახლა ცრუ ბრალდებებმა მათი საკუთარი სიცოცხლეც არამტკიცედ აქცია. თავიანთი საქმეებით ისინი დიდი ხნის განმავლობაში ამბობდნენ: ‘მოგვაშორეთ წმიდა ისრაელისა ჩვენს წინაშე.’ ესაია 30:11. ახლა მათი სურვილი აღსრულდა. ღვთის შიში მათ აღარ აშფოთებდათ. სატანა ერის სათავეში იდგა, ხოლო უმაღლესი სამოქალაქო და სასულიერო ხელისუფალნი მის გავლენას იყვნენ დამორჩილებულნი.“ დიდი ბრძოლა, 27, 28.
As the Messenger of the Covenant, Christ first dealt exclusively with the Jews. In the year 34, at the stoning of Stephen, the gospel then went to the Gentiles, and the time of God’s executive judgment arrived, though God in His mercy deferred that point in time for about forty years.
როგორც აღთქმის მაცნე, ქრისტე თავდაპირველად მხოლოდ იუდეველებთან მოქმედებდა. 34 წელს, სტეფანეს ქვით ჩაქოლვისას, სახარება შემდეგ წარმართებთან მივიდა, და დადგა ღვთის აღმასრულებელი სამსჯავროს ჟამი, თუმცა ღმერთმა, თავისი მოწყალებით, დროის ეს მომენტი დაახლოებით ორმოცი წლით გადადო.
As the Messenger of the Covenant, in fulfillment of Malachi chapter three, Christ twice cleansed the temple. He did so in a period that was especially set apart for the covenant people who were then being passed by and divorced, and also for those who would then become the new chosen people. When that period of time concluded, the time of God’s executive judgment began. John the Baptist was the messenger who prepared the way for Christ’s work of raising up a new chosen people that He would enter into covenant with.
როგორც აღთქმის მაცნემ, მალაქიას მესამე თავის აღსრულებით, ქრისტემ ტაძარი ორჯერ განწმინდა. ეს მან აღასრულა იმ პერიოდში, რომელიც განსაკუთრებულად იყო განყოფილი აღთქმის იმ ხალხისთვის, რომელთაც მაშინ გვერდს უვლიდნენ და განაშორებდნენ, და აგრეთვე მათთვის, რომლებიც მაშინ გახდებოდნენ ახალი რჩეული ხალხი. როდესაც დროის ის პერიოდი დასრულდა, დაიწყო ღვთის აღმასრულებელი სამსჯავროს ჟამი. იოანე ნათლისმცემელი იყო ის მაცნე, რომელმაც გზა მოამზადა ქრისტეს საქმისთვის — აღემართა ახალი რჩეული ხალხი, რომელთანაც იგი აღთქმაში შევიდოდა.
The two temple cleansings were object lessons identifying Christ’s work of cleansing the soul temple. When the Messenger of the Covenant suddenly arrives in Malachi chapter three, He purifies and also purges the sons of Levi, for the purpose of creating an offering, as in days of old.
ტაძრის ორი განწმენდა იყო თვალსაჩინო გაკვეთილები, რომლებიც მიუთითებდა ქრისტეს საქმეზე — სულის ტაძრის განწმენდაზე. როდესაც აღთქმის მაცნე მოულოდნელად მოდის მალაქიას მესამე თავში, იგი წმენდს და ასევე განწმენდით განდევნის ლევის ძეთ, რათა შეიქმნას შესაწირავი, როგორც ძველ დღეებში.
But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:2–3.
მაგრამ ვინ დაითმენს მისი მოსვლის დღეს? და ვინ დადგება, როცა იგი გამოჩნდება? რადგან იგი არის როგორც გამომდნარის ცეცხლი და როგორც მრეცხავთა საპონი. და დაჯდება იგი როგორც ვერცხლის გამომდნობი და განმწმენდელი; და განწმენდს ლევის ძეებს და გაწმედს მათ, როგორც ოქროსა და ვერცხლს, რათა შესწირონ უფალს შესაწირავი სიმართლით. მაშინ სასიამოვნო იქნება უფლისათვის იუდას და იერუსალიმის შესაწირავი, როგორც ძველ დღეებში და როგორც წარსულ წლებში. მალაქია 3:2–3.
Malachi chapter three, and the two temple cleansings represent a perfection of the faith of the sons of Levi that is accomplished by the Messenger of the Covenant. The perfection of the faith of the sons of Levi is represented by the purification of the gold.
მალაქიას მესამე თავი, და ტაძრის ორი განწმენდა წარმოადგენს ლევის ძეთა რწმენის სრულყოფას, რომელსაც აღასრულებს აღთქმის მაცნე. ლევის ძეთა რწმენის სრულყოფა წარმოდგენილია ოქროს განწმენდით.
“There must be, with all who have any influence in the sanitarium, a conforming to God’s will, a humiliation of self, an opening of the heart to the precious influence of the Spirit of Christ. The gold tried in the fire represents love and faith. Many are nearly destitute of love. Self-sufficiency blinds their eyes to their great need. There is a positive necessity for a daily conversion to God, a new, deep, and daily experience in the religious life.” Testimonies, volume 4, 558.
„აუცილებელია, სანატორიუმში ყოველ მათგანში, ვისაც რაიმე გავლენა აქვს, ღვთის ნებასთან შეთანხმება, საკუთარი თავის დამდაბლება, გულის გახსნა ქრისტეს სულის ძვირფასი ზემოქმედებისთვის. ცეცხლში გამოცდილი ოქრო სიყვარულსა და რწმენას წარმოადგენს. მრავალნი თითქმის მოკლებულნი არიან სიყვარულს. თვითკმარობა მათ თვალებს უბრმავებს მათი დიდი საჭიროების მიმართ. არსებობს აშკარა აუცილებლობა ღმერთთან ყოველდღიური მოქცევისა, ახალი, ღრმა და ყოველდღიური გამოცდილებისა რელიგიურ ცხოვრებაში.“ მოწმობანი, ტომი 4, 558.
Malachi chapter three, and the two temple cleansings represent a perfection of the understanding of the increase of knowledge within the wise, who are the sons of Levi, that is accomplished by the Messenger of the Covenant. The perfection of the sons of Levi’s represented by the purification of the silver.
მალაქიას მესამე თავი და ტაძრის ორგზისი განწმენდა წარმოადგენს ბრძენთა, ანუ ლევის ძეთა, შორის ცოდნის ზრდის გაგების სრულყოფას, რომელიც აღსრულდება აღთქმის მაცნის მიერ. ლევის ძეთა ეს სრულყოფა ვერცხლის განწმენდით არის წარმოდგენილი.
The words of the Lord are pure words: as silver tried in a furnace of earth, purified seven times. Psalm 12:6.
უფლის სიტყვები წმიდა სიტყვებია; როგორც მიწის ქურაში გამოდნობილი ვერცხლი, შვიდგზის განწმედილი. ფსალმუნი 12:6.
The Messenger of the Covenant was to purify the sons of Levi as silver and gold. The Word of God is what purifies, for to be purified is to be justified and sanctified.
აღთქმის მაცნე უნდა განეწმინდა ლევის ძენი ვერცხლივით და ოქროსავით. ღმერთის სიტყვა არის ის, რაც განწმენდს, რადგან განწმენდილ ყოფნა ნიშნავს გამართლებულსა და განსანctიფიცირებულს ყოფნას.
Sanctify them through thy truth: thy word is truth. John 17:17.
განწმინდე ისინი შენი ჭეშმარიტებით; შენი სიტყვა არის ჭეშმარიტება. იოანე 17:17.
John the Baptist was the messenger that prepared the way for the Messenger of the Covenant in the first fulfillment of Malachi chapter three, and his message in that regard was fourfold in nature. His work included the identification of the work of purification that was to be accomplished by the Messenger of the Covenant, and that the work of purification accomplished was represented as an act of sweeping a threshing-floor. He identified that the former chosen people were then in the process of being passed by. He also presented the Laodicean message to God’s people, thus showing them their sins and the sins of their fathers. He placed all these realities in the context of the “wrath to come.” The work of the messenger who prepared the way, represented a work by one who had never received an education in the educational system of the people who were being passed by.
იოანე ნათლისმცემელი იყო ის მაცნე, რომელმაც აღთქმის მაცნეს გზა მოუმზადა მალაქიას მესამე თავის პირველი აღსრულებისას, და მისი უწყება ამ მხრივ ოთხნაწილიანი ბუნებისა იყო. მისი საქმე მოიცავდა აღთქმის მაცნის მიერ შესასრულებელი განწმენდის საქმის გამოცხადებას, და იმასაც, რომ აღსრულებული განწმენდის საქმე წარმოდგენილი იყო როგორც კალოს მოხვეტის აქტი. მან გამოავლინა, რომ წინათ რჩეული ხალხი მაშინ გვერდის ავლის პროცესში იყო. მან აგრეთვე წარუდგინა ღვთის ხალხს ლაოდიკიის უწყება, რითაც უჩვენა მათ თავიანთი ცოდვები და მათი მამების ცოდვები. ყოველივე ეს მან მოაქცია „მომავალი რისხვის“ კონტექსტში. მაცნის საქმე, რომელმაც გზა მოამზადა, წარმოადგენდა საქმეს იმისა, ვისაც არასოდეს მიეღო განათლება იმ ხალხის საგანმანათლებლო სისტემაში, რომელთაც გვერდს უვლიდნენ.
“In John the Baptist the Lord raised up for Himself a messenger to prepare the way of the Lord. He was to bear to the world an unflinching testimony in reproving and denouncing sin. Luke, in announcing his mission and work, says, ‘And he shall go before Him in the spirit and power of Elias, to turn the hearts of the fathers to the children, and the disobedient to the wisdom of the just; to make ready a people prepared for the Lord’ (Luke 1:17).
„იოანე ნათლისმცემელში უფალმა თავისთვის აღადგინა მაცნე, რათა გაემზადებინა უფლის გზა. მას უნდა მიეტანა სამყაროსთვის შეუდრეკელი მოწმობა ცოდვის მხილებისასა და დაგმობისას. ლუკა, მისი მისიისა და საქმიანობის გამოცხადებისას, ამბობს: „და იგი ივლის მის წინაშე ელიას სულითა და ძალით, რათა მამათა გულები შვილებისკენ მოაქციოს და ურჩნი — მართალთა სიბრძნისკენ; რათა მოუმზადოს უფალს გამზადებული ხალხი“ (ლუკა 1:17).“
“Many of the Pharisees and Sadducees came to the baptism of John, and addressing these, he said, ‘O generation of vipers, who hath warned you to flee from the wrath to come? Bring forth therefore fruits meet for repentance: and think not to say within yourselves, We have Abraham to our father: for I say unto you, that God is able of these stones to raise up children unto Abraham. And now also the ax is laid unto the root of the trees: therefore every tree which bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire. I indeed baptize you with water unto repentance: but He that cometh after me is mightier than I, whose shoes I am not worthy to bear: He shall baptize you with the Holy Ghost, and with fire: whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner; but He will burn up the chaff with unquenchable fire’ (Matthew 3:7–12).
„ფარისეველთა და სადუკეველთაგან მრავალნი მოვიდნენ იოანეს ნათლისღებაზე, და მან, მიმართა რა მათ, თქვა: „იქედნეთა ნაშობნო, ვინ გაგაფრთხილათ, რომ გაქცეოდით მომავალ რისხვას? გამოიღეთ, მაშასადამე, სინანულის შესაფერი ნაყოფი; და ნუ იფიქრებთ, თითქოს თქვენს თავში თქვათ: აბრაამი გვყავს მამად; რადგან გეუბნებით თქვენ, რომ ღმერთს ძალუძს ამ ქვებისაგან აღუდგინოს შვილები აბრაამს. და აწ უკვე ცული მიდებულია ხეთა ფესვთან; ამიტომ ყოველი ხე, რომელიც კეთილ ნაყოფს არ გამოიღებს, მოიკვეთება და ცეცხლში ჩაიყრება. მე თქვენ წყლით გნათლავთ სინანულისთვის; ხოლო ჩემ შემდეგ მომავალი ჩემზე უძლიერესია, ვისი ფეხსაცმლის ტარების ღირსიც მე არა ვარ; იგი თქვენ მონათლავს სულიწმიდითა და ცეცხლით; ვის ხელშიც საცერია, და იგი სრულად გაწმენდს თავის კალოს, და თავის პურს ბეღელში შეკრებს; ხოლო ბზეს ჩაუქრობელი ცეცხლით დაწვავს“ (მათე 3:7–12).
“The voice of John was lifted up like a trumpet. His commission was, ‘Shew My people their transgression, and the house of Jacob their sins’ (Isaiah 58:1). He had obtained no human scholarship. God and nature had been his teachers. But one was needed to prepare the way before Christ who was bold enough to make his voice heard like the prophets of old, summoning the degenerate nation to repentance.” Selected Messages, book 2, 147, 148.
იოანეს ხმა საყვირივით აღიმართა. მისი დავალება იყო: „აუწყე ჩემს ხალხს მათი დანაშაული და იაკობის სახლს — მათი ცოდვები“ (ესაია 58:1). მას არ მიუღია ადამიანური განსწავლულობა. მისი მასწავლებლები ღმერთი და ბუნება იყვნენ. მაგრამ საჭირო იყო ერთი, რომელიც ქრისტეს წინ გზას მოამზადებდა და იმდენად გაბედული იქნებოდა, რომ თავისი ხმა ძველი დროის წინასწარმეტყველებივით გაეგონებინა, გადაგვარებული ერი მონანიებისკენ მოუწოდებდა. Selected Messages, წიგნი 2, 147, 148.
William Miller was the second messenger that prepared the way for the Messenger of the Covenant, and Miller’s person and work had been typified by John the Baptist.
უილიამ მილერი იყო მეორე მაცნე, რომელმაც მოამზადა გზა აღთქმის მაცნისთვის, და მილერის პიროვნება და მსახურება იოანე ნათლისმცემლით იყო წინასახეობრივად წარმოდგენილი.
“Thousands were led to embrace the truth preached by William Miller, and servants of God were raised up in the spirit and power of Elijah to proclaim the message. Like John, the forerunner of Jesus, those who preached this solemn message felt compelled to lay the ax at the root of the tree, and call upon men to bring forth fruits meet for repentance.” Early Writings, 233.
„ათასები იქნენ მოყვანილნი იმისათვის, რომ მიეღოთ უილიამ მილერის მიერ ქადაგებული ჭეშმარიტება, და ღვთის მსახურნი აღდგნენ ელიას სულითა და ძალით, რათა ეუწყებინათ ეს უწყება. იესოს წინამორბედი იოანეს მსგავსად, მათ, ვინც ამ საზეიმო უწყებას ქადაგებდნენ, თავს მოვალედ გრძნობდნენ, ცული მიედოთ ხის ფესვთან და ადამიანებისთვის მოეწოდებინათ, გამოეღოთ სინანულისთვის შესაფერისი ნაყოფი.“ Early Writings, 233.
The quibbling Jews in the time of Christ had been led to trust in a false message of the Messiah. “Messiah” is the Hebrew word for the Greek word “Christ” which means “anointed”.
ქრისტეს დროს მოქიშპე იუდეველები მიყვანილნი იყვნენ, რომ მესიაზე ცრუ უწყებისთვის ერწმუნათ. „მესია“ არის ებრაული სიტყვა ბერძნული სიტყვისა „ქრისტე“, რომელიც ნიშნავს „ცხებულს“.
The word which God sent unto the children of Israel, preaching peace by Jesus Christ: (he is Lord of all:) That word, I say, ye know, which was published throughout all Judaea, and began from Galilee, after the baptism which John preached; How God anointed Jesus of Nazareth with the Holy Ghost and with power: who went about doing good, and healing all that were oppressed of the devil; for God was with him. Acts 10:36–38.
სიტყვა, რომელიც ღმერთმა გაუგზავნა ისრაელის ძეთ, აუწყებდა მშვიდობას იესო ქრისტეს მიერ: (იგია ყოველთა უფალი:) ამ სიტყვას, ვამბობ, თქვენ იცით, რომელიც გახმოვანდა მთელს იუდეაში და დაიწყო გალილეიდან, იმ ნათლისღების შემდეგ, რომელსაც იოანე ქადაგებდა; როგორ სცხო ღმერთმა ნაზარეთელ იესოს სულიწმიდითა და ძალით; რომელიც მიმოდიოდა, კეთილს იქმოდა და კურნავდა ეშმაკის მიერ დაჩაგრულ ყველა ადამიანს; რადგან ღმერთი იყო მასთან. საქმეები 10:36–38.
Both “messiah” and “Christ” mean “the anointed one”. Christ was anointed at His baptism, so technically He was not the Messiah or the Christ until His baptism. His baptism prophetically aligns with the descent of the angel in Revelation chapter ten, that descended on August 11, 1840, and it also aligns with the descent of the mighty angel of Revelation chapter eighteen, who descended on September 11, 2001. The three prophetic waymarks identify the manifestation of the Holy Spirit in the latter rain.
ორივე — „მესია“ და „ქრისტე“ — ნიშნავს „ცხებულს“. ქრისტე მისი ნათლობისას იქნა ცხებული; ამიტომ, მკაცრი აზრით, იგი არ იყო არც მესია და არც ქრისტე მის ნათლობამდე. მისი ნათლობა წინასწარმეტყველურად შეესაბამება ანგელოზის ჩამოსვლას გამოცხადების მეათე თავში, რომელიც ჩამოვიდა 1840 წლის 11 აგვისტოს, და იგი ასევე შეესაბამება გამოცხადების მეთვრამეტე თავის ძლევამოსილი ანგელოზის ჩამოსვლას, რომელიც ჩამოვიდა 2001 წლის 11 სექტემბერს. ეს სამი წინასწარმეტყველური ნიშნული განსაზღვრავს სულიწმიდის გამოვლინებას გვიან წვიმაში.
The quibbling Jews held to a misconception, a false prophetic message that the Messiah would bring about a literal earthly kingdom where the nation of Israel would govern the world. It was a false message that promised “peace and prosperity”.
მოსარჩლე იუდეველებს ეპყრათ მცდარი შეხედულება, ცრუ წინასწარმეტყველური უწყება, თითქოს მესია დაამყარებდა სიტყვასიტყვით მიწიერ სამეფოს, სადაც ისრაელის ერი იმმართველებდა მთელ მსოფლიოზე. ეს იყო ცრუ უწყება, რომელიც აღუთქვამდა „მშვიდობასა და კეთილდღეობას“.
William Miller’s message had two major elements. The first was the application of the time prophecies that identified the cleansing of the sanctuary, and the second was his rejection of the Catholic interpretation of the thousand-year millennium that the Protestants were prone to believe. That false view of the millennium identified as a thousand years of peace and prosperity, had been represented by the false view of the Messiah’s kingdom that was held by the quibbling Jews.
უილიამ მილერის უწყებას ორი მთავარი ელემენტი ჰქონდა. პირველი იყო იმ დროითი წინასწარმეტყველებების გამოყენება, რომლებიც საწმიდრის განწმენდას განსაზღვრავდა, ხოლო მეორე — კათოლიკური განმარტების უარყოფა ათასწლოვანი მილენიუმის შესახებ, რომლის დაჯერებისკენაც პროტესტანტები იყვნენ მიდრეკილნი. მილენიუმის ეს მცდარი შეხედულება, რომელიც ათას წელს მშვიდობისა და კეთილდღეობის ხანად ასახელებდა, წარმოდგენილი იყო მესიის სამეფოს იმ მცდარი შეხედულებით, რომელსაც კირკიტა იუდეველები იზიარებდნენ.
Those two witnesses identify a counterfeit latter rain message promising “peace and prosperity” in the third and final fulfillment of the history of the messenger who prepares for the Messenger of the Covenant to suddenly come to His temple. That false latter rain message is identified as a “peace and safety” message, in contrast to the message of John the Baptist who identified that “every tree which bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire,” when “the wrath to come” arrives. It was also represented by Miller’s identification that there would be no thousand years of peace, as Catholicism teaches, for when the Lord returns, He will destroy the earth with the brightness of His coming.
ის ორი მოწმე ამხელს გვიანი წვიმის იმ ყალბ ცნობას, რომელიც აღთქმის მაცნეს მის ტაძარში უეცარი მოსვლისათვის გზის გამმზადებელი მაცნის ისტორიის მესამე და საბოლოო აღსრულებაში „მშვიდობასა და კეთილდღეობას“ ჰპირდება. ეს ცრუ ცნობა გვიანი წვიმის შესახებ განსაზღვრულია როგორც „მშვიდობისა და უსაფრთხოების“ ცნობა, იოანე ნათლისმცემლის ცნობის საპირისპიროდ, რომელმაც გამოაცხადა, რომ „ყოველი ხე, რომელსაც არ გამოაქვს კარგი ნაყოფი, იჭრება და ცეცხლში ჩაიყრება“, როდესაც „მომავალი რისხვა“ მოაწევს. ეს ასევე წარმოდგენილი იყო მილერის მიერ იმის დადგენით, რომ არ იარსებებდა მშვიდობის ათასი წელი, როგორც ამას კათოლიციზმი ასწავლის, რადგან როდესაც უფალი დაბრუნდება, იგი თავისი მოსვლის ბრწყინვალებით გაანადგურებს დედამიწას.
And to you who are troubled rest with us, when the Lord Jesus shall be revealed from heaven with his mighty angels, In flaming fire taking vengeance on them that know not God, and that obey not the gospel of our Lord Jesus Christ: Who shall be punished with everlasting destruction from the presence of the Lord, and from the glory of his power. 2 Thessalonians 1:7–9.
და თქვენ, შეჭირვებულნო, ჩვენთან ერთად მოისვენეთ, როდესაც უფალი იესო ზეციდან გამოცხადდება თავისი ძლევამოსილი ანგელოზებით, მგზნებარე ცეცხლში, რათა შური იძიოს მათზე, ვინც ღმერთს არ იცნობს და არ ემორჩილება ჩვენი უფლის, იესო ქრისტეს, სახარებას; რომელნიც დაისჯებიან საუკუნო დაღუპვით უფლის სახისაგან და მისი ძლიერების დიდებისაგან. 2 თესალონიკელთა 1:7–9
The first two messengers who prepared for the Messenger of the Covenant to enter into covenant with a new chosen people, demonstrate that a false “peace and safety” latter rain message, which was formulated in the third generation of Laodicean Adventism, has been designed by Satan to prevent Laodicean Adventism in the fourth generation from recognizing the role of Islam, as represented in the third Woe.
პირველი ორი მაცნე, რომლებმაც აღთქმის მაცნისათვის ახალი რჩეული ხალხთან აღთქმაში შესვლის გზა მოამზადეს, ცხადყოფენ, რომ ცრუ „მშვიდობისა და უსაფრთხოების“ უკანასკნელი წვიმის უწყება, რომელიც ლაოდიკეისეული ადვენტიზმის მესამე თაობაში ჩამოყალიბდა, სატანის მიერ იქნა გამიზნულად შემუშავებული, რათა მეოთხე თაობის ლაოდიკეისეულ ადვენტიზმს აღეკვეთა ისლამის როლის შეცნობა, როგორც იგი წარმოდგენილია მესამე ვაის სახით.
In the purification process that is accomplished for those represented by the sons of Levi, the one who comes after John the Baptist was to thoroughly sweep and “purge” His floor, with the fan that is in His hand. That work is accomplished by His Word.
იმ განწმედის პროცესში, რომელიც სრულდება მათთვის, ვინც ლევის ძეებით არიან წარმოდგენილნი, ის, ვინც იოანე ნათლისმცემლის შემდეგ მოვიდა, თავისი ხელში მყოფი ნიჩბით უნდა განეწმინდა და საფუძვლიანად გაესუფთავებინა თავისი საბძელი. ეს საქმე მისი სიტყვის მიერ სრულდება.
“‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’ Matthew 3:12. This was one of the times of purging. By the words of truth, the chaff was being separated from the wheat. Because they were too vain and self-righteous to receive reproof, too world-loving to accept a life of humility, many turned away from Jesus. Many are still doing the same thing. Souls are tested today as were those disciples in the synagogue at Capernaum. When truth is brought home to the heart, they see that their lives are not in accordance with the will of God. They see the need of an entire change in themselves; but they are not willing to take up the self-denying work. Therefore they are angry when their sins are discovered. They go away offended, even as the disciples left Jesus, murmuring, ‘This is an hard saying; who can hear it?’” The Desire of Ages, 392.
„ვისი სავარცხელი მის ხელშია, და იგი სრულად გაწმენდს თავის კალოს და თავის ხორბალს ბეღელში შეაგროვებს.“ მათე 3:12. ეს იყო განწმენდის ერთ-ერთი დრო. ჭეშმარიტების სიტყვებით ბზეს ხორბლისგან აცალკევებდნენ. რადგან ისინი მეტისმეტად ამაონი და საკუთარი სიმართლის მოიმედენი იყვნენ, რათა შეგონება მიეღოთ, მეტისმეტად წუთისოფლის მოყვარულნი, რათა სიმდაბლის ცხოვრება მიეღოთ, მრავალნი განერიდნენ იესოს. მრავალნი დღესაც იმავეს სჩადიან. სულები დღესაც გამოიცდებიან, როგორც ის მოწაფეები კაპერნაუმის სინაგოგაში გამოიცადნენ. როდესაც ჭეშმარიტება გულამდე მიეწევა, ისინი ხედავენ, რომ მათი ცხოვრება ღვთის ნებას არ შეესაბამება. ისინი ხედავენ, რომ საკუთარ თავში სრული ცვლილება ესაჭიროებათ; მაგრამ არ სურთ საკუთარი თავის უარყოფის საქმეს ხელი მოჰკიდონ. ამიტომ რისხდებიან, როცა მათი ცოდვები გამოაშკარავდება. შეურაცხყოფილნი მიდიან, როგორც მოწაფეებმა დატოვეს იესო დრტვინვით: „ძნელი სიტყვაა ეს; ვის შეუძლია მისი მოსმენა?“ The Desire of Ages, 392.
The message of the latter rain is the “debate” of Habakkuk chapter two, and it is the words of truth, that separate the chaff from the wheat. That separation is the purging accomplished by the Messenger of the Covenant. In Millerite history, the message of Daniel chapter eight, verse fourteen, produced a purging when it first failed and brought about the tarrying time of Habakkuk chapter two and the parable of the ten virgins in Matthew chapter twenty-five. When the message of the Midnight Cry was ultimately fulfilled on October 22, 1844, it produced an even greater purging. Then it was that the Messenger of the Covenant suddenly arrived and began the final purging and purification. The movement that had passed through the first two of three purifications and purging’s, failed the third and was sent to the wilderness of Laodicea in 1863.
უკანასკნელი წვიმის უწყება არის აბაკუმის მეორე თავის „დავა“, და იგი არის ჭეშმარიტების სიტყვები, რომლებიც კევს განაცალკევებს ხორბლისაგან. ეს გამიჯვნა არის ის განწმენდა, რომელსაც აღასრულებს აღთქმის მაცნე. მილერიტულ ისტორიაში, დანიელის მერვე თავის მეთოთხმეტე მუხლის უწყებამ განწმენდა გამოიწვია, როდესაც იგი პირველად ვერ აღსრულდა და მოიტანა აბაკუმის მეორე თავის დაყოვნების დრო და მათეს ოცდამეხუთე თავის ათი ქალწულის იგავი. როდესაც შუაღამის ღაღადის უწყება საბოლოოდ აღსრულდა 1844 წლის 22 ოქტომბერს, მან კიდევ უფრო დიდი განწმენდა მოახდინა. სწორედ მაშინ იყო, რომ აღთქმის მაცნე უეცრად მოვიდა და საბოლოო განწმენდა და განწმედა დაიწყო. მოძრაობამ, რომელმაც სამი განწმედისა და განწმენდისაგან პირველი ორი გაიარა, მესამე ვერ გაიარა და 1863 წელს ლაოდიკიის უდაბნოში იქნა გაგზავნილი.
In the Millerite history the Protestants were first purged by the words of truth, thereafter the movement of the first angel was purged at the arrival of the third testing message. But those who had been the builders of the Millerite temple during the forty-six years from 1798 unto 1844, failed the third test, which arrived on October 22, 1844, though they perfectly fulfilled the parable of the ten virgins.
მილერიტულ ისტორიაში პროტესტანტები პირველად ჭეშმარიტების სიტყვებით განიწმინდნენ; ამის შემდეგ, მესამე გამომცდელი უწყების მოსვლისას, პირველი ანგელოზის მოძრაობაც განიწმინდა. მაგრამ ისინი, რომელნიც 1798 წლიდან 1844 წლამდე, ორმოცდაექვსი წლის განმავლობაში, მილერიტული ტაძრის მშენებლები იყვნენ, ვერ გაუძლეს მესამე გამოცდას, რომელიც 1844 წლის 22 ოქტომბერს მოვიდა, თუმცა მათ სრულყოფილად აღასრულეს ათი ქალწულის იგავი.
“Many who went forth to meet the Bridegroom under the messages of the first and second angels, refused the third, the last testing message to be given to the world, and a similar position will be taken when the last call is made.
„ბევრმა, ვინც პირველი და მეორე ანგელოზის უწყებათა ზემოქმედებით გამოვიდა სიძის შესახვედრად, უარყო მესამე — უკანასკნელი გამომცდელი უწყება, რომელიც ქვეყნიერებას უნდა მიეცეს; და მსგავსივე პოზიცია იქნება დაკავებული, როდესაც უკანასკნელი მოწოდება გაისმება.“
“Every specification of this parable should be carefully studied. We are represented either by the wise or by the foolish virgins.” Review and Herald, October 31, 1899.
„ამ იგავის ყოველი დეტალი გულდასმით უნდა იქნეს შესწავლილი. ჩვენ წარმოჩენილი ვართ ან გონიერ, ან უგუნურ ქალწულებად.“ Review and Herald, October 31, 1899.
The prophetic history that began at the arrival of the third angel on October 22, 1844, was a failure, and it ended with the rebellion of 1863. By 1850 Sister White penned the following message.
წინასწარმეტყველური ისტორია, რომელიც დაიწყო მესამე ანგელოზის მოსვლით 1844 წლის 22 ოქტომბერს, მარცხი იყო და იგი 1863 წლის აჯანყებით დასრულდა. 1850 წლისთვის და უაითმა დაწერა შემდეგი უწყება.
“The Lord gave me a view, January 26, which I will relate. I saw that some of the people of God were stupid and dormant; and were but half awake, and did not realize the time we were now living in; and that the ‘man’ with the ‘dirt-brush’ had entered, and that some were in danger of being swept away. I begged of Jesus to save them, to spare them a little longer, and let them see their awful danger, that they might get ready before it should be forever too late. The angel said, ‘Destruction is coming like a mighty whirlwind.’ I begged of the angel to pity and to save those who loved this world, and were attached to their possessions, and were not willing to cut loose from them, and sacrifice them to speed the messengers on their way to feed the hungry sheep, who were perishing for want of spiritual food.
„უფალმა მომცა ხილვა, 26 იანვარს, რომელსაც მოგითხრობთ. მე ვიხილე, რომ ღვთის ხალხის ზოგიერთნი იყვნენ უგრძნობელნი და მიძინებულნი; მხოლოდ სანახევროდ იყვნენ გამოფხიზლებულნი და ვერ აცნობიერებდნენ იმ დროს, რომელშიც ახლა ვცხოვრობდით; და რომ „კაცი“ „მტვრის ჯაგრისით“ უკვე შემოსულიყო, და ზოგიერთებს ემუქრებოდათ წალეკვა. მე შევევედრე იესოს, რომ ეხსნა ისინი, კიდევ ცოტა ხანს დაენდო მათთვის და მიეცა მათთვის საშუალება ეხილათ თავიანთი საზარელი საფრთხე, რათა მომზადებულიყვნენ მანამდე, ვიდრე სამუდამოდ მეტისმეტად გვიანი გახდებოდა. ანგელოზმა თქვა: „დაღუპვა მოდის, ვითარცა ძლიერი გრიგალი.“ მე შევევედრე ანგელოზს, შეწყალებოდა და ეხსნა ისინი, რომელთაც უყვარდათ ეს ქვეყანა, მიჯაჭვულნი იყვნენ თავიანთ ქონებას და არ იყვნენ მზად, ჩამოშორებოდნენ მას და გაეღოთ იგი მსხვერპლად, რათა დაეჩქარებინათ მაცნეთა გზა მშიერი ცხვრების გამოსაკვებად, რომლებიც სულიერი საზრდოს უქონლობის გამო იღუპებოდნენ.
“As I viewed poor souls dying for want of the present truth, and some who professed to believe the truth were letting them die, by withholding the necessary means to carry forward the work of God, the sight was too painful, and I begged of the angel to remove it from me. I saw that when the cause of God called for some of their property, like the young man who came to Jesus, [Matthew 19:16–22.] they went away sorrowful; and that soon the overflowing scourge would pass over and sweep their possessions all away, and then it would be too late to sacrifice earthly goods, and lay up a treasure in heaven.” Review and Herald, April 1, 1850.
„როცა ვხედავდი, რომ საწყალი სულები იღუპებოდნენ დღევანდელი ჭეშმარიტების უქონლობის გამო, ხოლო ზოგი, ვინც ამტკიცებდა, რომ ჭეშმარიტება სწამდა, მათ დაღუპვას უშვებდა იმ აუცილებელი საშუალებების შეკავებით, რომლებიც საჭირო იყო ღვთის საქმის წინ წასაწევად, ეს სანახაობა მეტისმეტად მტკივნეული იყო, და ანგელოზს ვევედრებოდი, მოეშორებინა იგი ჩემგან. ვიხილე, რომ როცა ღვთის საქმე მოითხოვდა მათი ქონებიდან ნაწილს, იესოსთან მისული იმ ჭაბუკის მსგავსად [მათე 19:16–22.] დანაღვლიანებულნი მიდიოდნენ; და რომ მალე გადმოივლიდა თავს გადავსებული შოლტი და მთლიანად წალეკავდა მათ სამფლობელოს, და მაშინ უკვე მეტისმეტად გვიანი იქნებოდა მიწიერი ქონების შესაწირავად და ზეცაში საუნჯის დასაგროვებლად.“ Review and Herald, April 1, 1850.
In 1850, the dirt-brush man had already arrived. On October 22, 1844, the Messenger of the Covenant had suddenly come to His temple, and He began the work of purging and purifying the sons of Levi.
1850 წელს მტვრის-ჯაგრისის კაცი უკვე მოსული იყო. 1844 წლის 22 ოქტომბერს აღთქმის მაცნე უეცრად მოვიდა თავის ტაძარში და მან დაიწყო ლევის ძეთა განწმენდისა და გასპეტაკების საქმე.
We will continue this study in the next article.
ამ კვლევას შემდეგ სტატიაში გავაგრძელებთ.
“Today souls are being tested and tried, and many are passing over the same ground trodden by those who forsook Christ. When tested by the Word, they reject the divine Teacher. When rebuked because their lives are not in harmony with truth and righteousness, they turn from the Saviour; and their decision, like that of the offended disciples, is never reversed. They walk no more with Christ. Thus are the words fulfilled, ‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’” Signs of the Times, May 15, 1901.
„დღეს სულები გამოიცდებიან და იტანჯებიან, და მრავალნი გადიან იმავე გზას, რომელიც გათელეს მათ, ვინც ქრისტე მიატოვა. როდესაც სიტყვის მიერ გამოიცდებიან, ისინი უარყოფენ ღვთაებრივ მოძღვარს. როდესაც ამხელენ მათ, რადგან მათი ცხოვრება ჭეშმარიტებასა და სიმართლესთან თანხმობაში არ არის, ისინი ზურგს აქცევენ მაცხოვარს; და მათი გადაწყვეტილება, შეურაცხყოფილ მოწაფეთა გადაწყვეტილების მსგავსად, აღარასოდეს იცვლება. ისინი აღარ დადიან ქრისტესთან ერთად. ამგვარად სრულდება სიტყვები: „ვისი სავენტილაციო ნიჩაბი მის ხელშია, და იგი სრულად გაწმენდს თავის კალოს, და შეკრებს თავის ხორბალს ბეღელში.““ Signs of the Times, May 15, 1901.