We are putting in place the prophetic rule that was identified by the Lion of the tribe of Judah in His work of unsealing the last six verses of Daniel eleven, at the “time of the end,” in 1989, when the Soviet Union was swept away by an secret alliance between Ronald Reagan and the pope of Rome. We have shown that the triple applications of Rome and the fall of Babylon identify the woman and the beast she rides upon and reigns over in Revelation seventeen.
ჩვენ ვამკვიდრებთ იმ წინასწარმეტყველურ წესს, რომელიც იუდას ტომის ლომმა გამოავლინა დანიელის მეთერთმეტე თავის უკანასკნელი ექვსი მუხლის გახსნის საქმეში, „აღსასრულის ჟამს“, 1989 წელს, როდესაც საბჭოთა კავშირი წარიხოცა რონალდ რეიგანსა და რომის პაპს შორის საიდუმლო კავშირის მიერ. ჩვენ ვაჩვენეთ, რომ რომის სამმაგი გამოყენება და ბაბილონის დაცემა განსაზღვრავს ქალს და მხეცს, რომელზედაც იგი ზის და რომელზედაც მეფობს, გამოცხადების მეჩვიდმეტე თავში.
The portrayal of the woman and the beast in chapters seventeen and eighteen identify the progressive judgment which God brings upon Modern Babylon, beginning at the soon-coming Sunday law and lasting until Michael stands up and human probation closes. That period of time marks the first part of God’s Executive Judgment that is accomplished with a mixture of His mercy. Then with the seven last plagues, no mercy is mixed with His judgments. The two steps have been also inferred in the Investigative Judgment, which began on October 22, 1844. The investigative judgment began with the investigation and judgment of the dead, and on September 11, 2001, the investigative judgment of the living began.
ქალისა და მხეცის აღწერა მეჩვიდმეტე და მეთვრამეტე თავებში ასახავს იმ თანმიმდევრულ სამსჯავროს, რომელსაც ღმერთი მოდერნულ ბაბილონზე მოავლენს, დაწყებული მალე მოსული საკვირაო კანონით და გაგრძელებული იქამდე, ვიდრე მიქაელი აღდგება და ადამიანთა გამოსაცდელი ვადა დაიხურება. დროის ეს მონაკვეთი აღნიშნავს ღვთის აღმასრულებელი სამსჯავროს პირველ ნაწილს, რომელიც სრულდება მისი წყალობის ნაზავით. შემდეგ კი, უკანასკნელი შვიდი წყლულით, მის სამსჯავროებს აღარ ერევა არავითარი წყალობა. ეს ორი საფეხური აგრეთვე ნაგულისხმევი იყო საგამომძიებლო სამსჯავროშიც, რომელიც დაიწყო 1844 წლის 22 ოქტომბერს. საგამომძიებლო სამსჯავრო დაიწყო მკვდართა გამოძიებითა და განსჯით, ხოლო 2001 წლის 11 სექტემბერს დაიწყო ცოცხალთა საგამომძიებლო სამსჯავრო.
The judgment of the living is also divided into two periods, the first beginning on September 11, 2001, with the investigation and judgment of those that are candidates to be among the one hundred and forty-four thousand, for judgment begins with the house of God. The investigative judgment of the dead was only accomplished upon those whose names had, at some time in their life, been recorded in the book of life. The names of the dead that were written and registered were then compared with the book of sins. If they had unconfessed sins their names were removed from the book of life. The investigative judgment of the Living is qualified as beginning with the house of God, whereas there needed to be no qualification in the investigative judgment of the dead.
ცოცხალთა სამსჯავროც ორ პერიოდად არის დაყოფილი; პირველი იწყება 2001 წლის 11 სექტემბერს იმათი გამოძიებითა და გასამართლებით, რომელნიც ას ორმოცდაოთხ ათასს შორის ყოფნის კანდიდატები არიან, რადგან სამსჯავრო ღვთის სახლით იწყება. მკვდართა საგამოძიებო სამსჯავრო აღსრულდებოდა მხოლოდ მათზე, ვისი სახელებიც მათი ცხოვრების რომელიღაც დროს სიცოცხლის წიგნში იყო ჩაწერილი. შემდეგ ჩაწერილი და დარეგისტრირებული მკვდართა სახელები ცოდვათა წიგნს შეედარა. თუ მათ მოუნანიებელი ცოდვები ჰქონდათ, მათი სახელები სიცოცხლის წიგნიდან ამოიშლებოდა. ცოცხალთა საგამოძიებო სამსჯავრო ხასიათდება, როგორც ღვთის სახლით დასაწყისებული, მაშინ როცა მკვდართა საგამოძიებო სამსჯავროში ასეთი დაკონკრეტება საჭირო არ იყო.
In the investigative judgment of the living, God’s Word was careful to identify that judgment during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand began at Jerusalem, which is God’s church. The Bible provides a second direct witness to this fact.
ცოცხალთა საგამომძიებლო სამსჯავროში ღმერთის სიტყვა ზრუნვით მიუთითებს, რომ იმ სამსჯავრომ, რომელიც ას ორმოცდაოთხი ათასის დაბეჭდვის ჟამს მიმდინარეობს, დასაბამი იერუსალიმში, ანუ ღმერთის ეკლესიაში, აიღო. ბიბლია ამ ფაქტის მეორე უშუალო მოწმობას გვაძლევს.
For the time is come that judgment must begin at the house of God: and if it first begin at us, what shall the end be of them that obey not the gospel of God? 1 Peter 4:17.
რადგან დადგა დრო, რომ სამსჯავრო დაიწყოს ღვთის სახლიდან; და თუ პირველად ჩვენგან იწყება, რა იქნება მათი ბოლო, რომელნიც არ ემორჩილებიან ღვთის სახარებას? 1 პეტრე 4:17.
The judgment of the living begins at Jerusalem, the house of God, and there is a specific time when that judgment begins. The judgment of the living begins in Jerusalem when the writer’s inkhorn goes through Jerusalem and places a mark upon the men and women who sigh and cry for the abominations that are done in the church and also the land.
ცოცხალთა სამსჯავრო იწყება იერუსალიმში, ღვთის სახლში, და არსებობს განსაზღვრული დრო, როდესაც ეს სამსჯავრო იწყება. ცოცხალთა სამსჯავრო იწყება იერუსალიმში მაშინ, როცა მწერლის სამელნე იერუსალიმში გაივლის და ნიშანს დაასვამს იმ კაცებსა და ქალებს, რომლებიც ოხრავენ და ტირიან იმ სისაძაგლეების გამო, რაც ეკლესიაშიც და ქვეყანაშიც ხდება.
The class that does not obey the gospel is identified in Revelation chapter seven in contrast with the one hundred and forty-four thousand, where John there identifies them as the great multitude. The great multitude represents a class of living souls that are judged during the period of the judgment of the living who have not fully obeyed God’s law, for they have been worshipping on the pope’s day of the sun. At the soon-coming Sunday law in the United States those who have been sealed by the angel with the writer’s inkhorn in Ezekiel chapter nine, which is also the sealing of Revelation chapter seven, are lifted up as an ensign. Then those who are currently not obeying the gospel will be held accountable to the seventh-day Sabbath.
კლასი, რომელიც სახარებას არ ემორჩილება, გამოცხადების მეშვიდე თავში არის ნაჩვენები ას ორმოცდაოთხი ათასის საპირისპიროდ, სადაც იოანე მათ „დიდ სიმრავლედ“ განსაზღვრავს. დიდი სიმრავლე წარმოადგენს ცოცხალ სულთა კლასს, რომლებიც ცოცხალთა სამსჯავროს პერიოდში განიკითხებიან, რომელთაც ღვთის რჯული სრულად არ დაუმორჩილებიათ, რადგან ისინი თაყვანს სცემდნენ პაპის მზის დღეს. შეერთებულ შტატებში მალე მოსალოდნელი საკვირაო კანონის დროს ისინი, ვინც დაბეჭდილნი არიან ეზეკიელის მეცხრე თავში მწერლის სამელნით სავსე სამელნე ყუთის მქონე ანგელოზის მიერ, რაც ასევე არის გამოცხადების მეშვიდე თავის დაბეჭდვა, აღიმართებიან როგორც დროშა. მაშინ ისინი, ვინც ამჟამად სახარებას არ ემორჩილებიან, პასუხს აგებენ მეშვიდე დღის შაბათის წინაშე.
“But Christians of past generations observed the Sunday, supposing that in so doing they were keeping the Bible Sabbath; and there are now true Christians in every church, not excepting the Roman Catholic communion, who honestly believe that Sunday is the Sabbath of divine appointment. God accepts their sincerity of purpose and their integrity before Him. But when Sunday observance shall be enforced by law, and the world shall be enlightened concerning the obligation of the true Sabbath, then whoever shall transgress the command of God, to obey a precept which has no higher authority than that of Rome, will thereby honor popery above God. He is paying homage to Rome and to the power which enforces the institution ordained by Rome. He is worshiping the beast and his image. As men then reject the institution which God has declared to be the sign of His authority, and honor in its stead that which Rome has chosen as the token of her supremacy, they will thereby accept the sign of allegiance to Rome—‘the mark of the beast.’ And it is not until the issue is thus plainly set before the people, and they are brought to choose between the commandments of God and the commandments of men, that those who continue in transgression will receive ‘the mark of the beast.’” The Great Controversy, 449.
„მაგრამ წარსული თაობების ქრისტიანები კვირას იცავდნენ, იმ ვარაუდით, რომ ამით ბიბლიურ შაბათს ინახავდნენ; და დღესაც ყველა ეკლესიაში არიან ჭეშმარიტი ქრისტიანები, რომის კათოლიკურ საზიარებლობასაც არ გამორიცხავს, რომელთაც გულწრფელად სჯერათ, რომ კვირა საღვთოდ დადგენილი შაბათია. ღმერთი იღებს მათი განზრახვის გულწრფელობას და მათ უმწიკვლობას მის წინაშე. მაგრამ როდესაც კვირის დაცვა კანონით იქნება დაწესებული და ქვეყნიერება განიბრძნობა ჭეშმარიტი შაბათის სავალდებულოობის შესახებ, მაშინ ყოველი, ვინც ღვთის მცნებას დაარღვევს, რათა დაემორჩილოს დადგენილებას, რომელსაც რომის ავტორიტეტზე მაღალი ძალა არა აქვს, ამით პაპიზმს ღმერთზე მაღლა დააყენებს. იგი პატივს მიაგებს რომს და იმ ძალაუფლებას, რომელიც რომის მიერ დადგენილ დაწესებას აიძულებს. იგი სცემს თაყვანს მხეცს და მის ხატებას. როდესაც ადამიანები უარყოფენ იმ დაწესებას, რომელიც ღმერთმა თავისი ხელმწიფების ნიშნად გამოაცხადა, და მის ნაცვლად პატივს მიაგებენ იმას, რაც რომმა თავისი უზენაესობის ნიშნად აირჩია, ამით ისინი მიიღებენ რომისადმი ერთგულების ნიშანს — „მხეცის ნიშანს“. და ვიდრე ეს საკითხი ასე აშკარად არ წარედგინება ხალხს და ისინი არ მიიყვანებიან არჩევანის გაკეთებამდე ღვთის მცნებებსა და ადამიანთა მცნებებს შორის, ისინი, ვინც განაგრძობენ ურჯულოებაში ყოფნას, მიიღებენ „მხეცის ნიშანს“.“ The Great Controversy, 449.
The ensign of those who are sealed are who calls those who obey not the gospel into obedience.
დაბეჭდილთა დროშა არის ის, ვინც სახარებას დაუმორჩილებლობაში მყოფთ მორჩილებისკენ მოუწოდებს.
And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall set his hand again the second time to recover the remnant of his people, which shall be left, from Assyria, and from Egypt, and from Pathros, and from Cush, and from Elam, and from Shinar, and from Hamath, and from the islands of the sea. And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. Isaiah 11:10–12.
და იმ დღეს იქნება იესეს ფესვი, რომელიც ხალხთა ნიშანსავით დადგება; მას მიეშურებიან წარმართნი, და მისი განსასვენებელი დიდებით იქნება მოსილი. და მოხდება იმ დღეს, რომ უფალი კვლავ, მეორედ, გაიწვდის თავის ხელს, რათა დაიბრუნოს თავისი ხალხის ნატამალი, რომელიც დარჩება, ასურეთიდან, ეგვიპტიდან, ფათროსიდან, ქუშიდან, ელამიდან, შინარიდან, ხამათიდან და ზღვის კუნძულებიდან. და აღმართავს იგი ნიშანს ერებისთვის, შეკრებს ისრაელის განდევნილებს და თავს მოუყრის იუდას გაფანტულებს ქვეყნის ოთხივე კიდიდან. ესაია 11:10–12.
Those who currently do not obey not the gospel are judged while they are living, but their judgment must follow the investigative judgment of the living one hundred and forty-four thousand, for they can only be warned by seeing men and women with the seal of God during the crisis of the soon coming Sunday law.
ისინი, ვინც ამჟამად არ ემორჩილებიან სახარებას, განიკითხებიან ჯერ კიდევ სიცოცხლეში; თუმცა მათი განკითხვა უნდა მოჰყვეს ცოცხალი ას ორმოცდაოთხი ათასის საგამომძიებლო სამსჯავროს, რადგან მათ მხოლოდ იმით შეუძლიათ გაფრთხილდნენ, რომ მალე მომავალი კვირადღის კანონის კრიზისის დროს იხილავენ მამაკაცებსა და ქალებს ღვთის ბეჭდით.
“The work of the Holy Spirit is to convince the world of sin, of righteousness and of judgment. The world can only be warned by seeing those who believe the truth sanctified through the truth, acting upon high and holy principles, showing in a high, elevated sense, the line of demarcation between those who keep the commandments of God, and those who trample them under their feet. The sanctification of the Spirit signalizes the difference between those who have the seal of God, and those who keep a spurious rest-day. When the test comes, it will be clearly shown what the mark of the beast is. It is the keeping of Sunday. Those who after having heard the truth, continue to regard this day as holy, bear the signature of the man of sin, who thought to change times and laws.” Bible Training School, December 1, 1903.
„სულიწმიდის საქმეა ქვეყნიერების დარწმუნება ცოდვაში, სიმართლეში და სამსჯავროში. ქვეყნიერება მხოლოდ მაშინ შეიძლება იქნეს გაფრთხილებული, როცა დაინახავს, რომ ისინი, ვისაც ჭეშმარიტება სწამს, ჭეშმარიტებით განწმედილნი არიან, მაღალ და წმიდა პრინციპთა შესაბამისად მოქმედებენ და ამაღლებული, აღმატებული სახით წარმოაჩენენ განმასხვავებელ ზღვარს მათ შორის, ვინც ღვთის მცნებებს იცავენ, და მათ შორის, ვინც მათ ფეხქვეშ თელავს. სულის განწმედა გამოარჩევს განსხვავებას მათ შორის, ვისაც ღვთის ბეჭედი აქვთ, და მათ შორის, ვინც ცრუ დასვენების დღეს იცავენ. როდესაც გამოცდა მოვა, ცხადად გამოჩნდება, თუ რა არის მხეცის ნიშანი. ეს არის კვირა დღის დაცვა. ისინი, ვინც ჭეშმარიტების მოსმენის შემდეგაც განაგრძობენ ამ დღის წმიდად მიჩნევას, ატარებენ ცოდვის კაცის ხელწერას, რომელმაც განიზრახა ჟამთა და რჯულის შეცვლა.“ Bible Training School, December 1, 1903.
The executive judgment, which is where the work of the third Elijah is accomplished, begins at the soon-coming Sunday law. It is two periods of time; in the first period God’s judgments are mixed with mercy for those who do not now obey the gospel, and then it is followed by the seven last plagues that are poured out without mercy.
აღმასრულებელი სამსჯავრო, რომელშიც მესამე ელიას საქმე სრულდება, იწყება მალე მოსალოდნელი კვირა დღის კანონით. იგი დროის ორ პერიოდს მოიცავს: პირველ პერიოდში ღვთის სამსჯავროები შეზავებულია წყალობით მათ მიმართ, ვინც ახლა სახარებას არ ემორჩილება; შემდეგ კი მას მოსდევს უკანასკნელი შვიდი წყლული, რომლებიც წყალობის გარეშე იღვრება.
“Probationary time will not continue much longer. Now God is withdrawing his restraining hand from the earth. Long has he been speaking to men and women through the agency of his Holy Spirit; but they have not heeded the call. Now he is speaking to his people, and to the world, by his judgments. The time of these judgments is a time of mercy for those who have not yet had opportunity to learn what is truth. Tenderly will the Lord look upon them. His heart of mercy is touched; his hand is still stretched out to save. Large numbers will be admitted to the fold of safety who in these last days will hear the truth for the first time.” Review and Herald, November 22, 1906.
„გამოსაცდელი დრო დიდხანს აღარ გაგრძელდება. ახლა ღმერთი დედამიწას თავის შემაკავებელ ხელს აშორებს. დიდი ხნის განმავლობაში იგი მამაკაცებსა და ქალებს თავისი სულიწმიდის მოქმედებით ელაპარაკებოდა; მაგრამ მათ მოწოდებას ყური არ უგდეს. ახლა იგი თავის ხალხსაც და ქვეყანასაც თავისი სამსჯავროებით ელაპარაკება. ამ სამსჯავროთა ჟამი წყალობის ჟამია მათთვის, რომელთაც ჯერ კიდევ არ ჰქონიათ შესაძლებლობა გაეგოთ, რა არის ჭეშმარიტება. უფალი მათზე სათუთად მოიხილავს. მისი მოწყალე გული შეძრულია; მისი ხელი კვლავაც გაწვდილია სახსნელად. მრავალნი შეიყვანებიან უსაფრთხოების ფარეხში, რომელნიც ამ უკანასკნელ დღეებში პირველად მოისმენენ ჭეშმარიტებას.“ Review and Herald, November 22, 1906.
Those who obey not the gospel are the “other sheep,” Jesus promised to call, and they will hear His voice when He calls.
ისინი, ვინც სახარებას არ ემორჩილებიან, არიან „სხვა ცხვრები“, რომელთა მოხმობაც იესომ აღუთქვა, და როდესაც ის მოუხმობს, ისინი მის ხმას გაიგონებენ.
And other sheep I have, which are not of this fold: them also I must bring, and they shall hear my voice; and there shall be one fold, and one shepherd. John 10:16.
მე სხვა ცხვრებიც მყავს, რომლებიც ამ ფარეხისანი არ არიან; ისინიც უნდა მოვიყვანო, და ისინი მოისმენენ ჩემს ხმას; და იქნება ერთი ფარა და ერთი მწყემსი. იოანე 10:16.
The “voice” they hear is the second “voice” of Revelation chapter eighteen, that cries loudly at the soon-coming Sunday law when the judgment of the great whore is doubled, for she has filled up her probationary cup of sin.
„ხმა“, რომელსაც ისინი ისმენენ, არის გამოცხადების მეთვრამეტე თავის მეორე „ხმა“, რომელიც ხმამაღლა ღაღადებს მალე მოსალოდნელი კვირადღის კანონის დროს, როდესაც დიდ მეძავის სამსჯავრო გაორმაგდება, რადგან მან ცოდვის თავისი გამოსაცდელი სასმისი აავსო.
“The prophet says, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils’ (Revelation 18:1, 2). This is the same message that was given by the second angel. Babylon is fallen, ‘because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). What is that wine?—Her false doctrines. She has given to the world a false sabbath instead of the Sabbath of the fourth commandment, and has repeated the falsehood that Satan first told Eve in Eden—the natural immortality of the soul. Many kindred errors she has spread far and wide, ‘teaching for doctrines the commandments of men’ (Matthew 15:9).
„წინასწარმეტყველი ამბობს: „ვიხილე სხვა ანგელოზი, ჩამომავალი ზეციდან, რომელსაც ჰქონდა დიდი ხელმწიფება; და დედამიწა განათდა მისი დიდებით. და მან ძლიერად შეჰღაღადა ძლიერი ხმით და თქვა: დაეცა, დაეცა ბაბილონი დიდი და იქცა ეშმაკთა სავანედ“ (გამოცხადება 18:1, 2). ეს არის იგივე უწყება, რომელიც მეორე ანგელოზის მიერ იყო მოცემული. დაეცა ბაბილონი, „რადგან მან ყველა ერს ასვა თავისი სიძვის რისხვის ღვინო“ (გამოცხადება 14:8). რა არის ეს ღვინო? — მისი ცრუ მოძღვრებანი. მან ქვეყნიერებას მისცა ცრუ შაბათი მეოთხე მცნების შაბათის ნაცვლად და გაიმეორა ის სიცრუე, რომელიც სატანამ პირველად უთხრა ევას ედემში — სულის ბუნებრივი უკვდავება. მრავალი მონათესავე ცდომილება გაავრცელა მან შორს და ფართოდ, „რათა ადამიანთა მცნებანი მოძღვრებად ასწავლოს“ (მათე 15:9).“
“When Jesus began His public ministry, He cleansed the Temple from its sacrilegious profanation. Among the last acts of His ministry was the second cleansing of the Temple. So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches. The second angel’s message is, ‘Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). And in the loud cry of the third angel’s message a voice is heard from heaven saying, ‘Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities’ (Revelation 18:4, 5).” Selected Messages, book 2, 118.
„როდესაც იესომ დაიწყო თავისი საჯარო მსახურება, მან ტაძარი გაწმინდა მისი მკრეხელური შებილწვისაგან. მისი მსახურების უკანასკნელ მოქმედებათა შორის იყო ტაძრის მეორედ განწმენდა. ამგვარად, სამყაროს გასაფრთხილებლად აღსრულებულ უკანასკნელ საქმეშიც ეკლესიებს მიემართება ორი მკაფიო მოწოდება. მეორე ანგელოზის უწყებაა: „დაეცა, დაეცა ბაბილონი, ის დიდი ქალაქი, რადგან თავისი სიძვის რისხვის ღვინით დაათრო ყველა ერი“ (გამოცხადება 14:8). ხოლო მესამე ანგელოზის უწყების ძლიერ ღაღადში ისმის ხმა ზეციდან, რომელიც ამბობს: „გამოდით მისგან, ჩემო ხალხო, რათა არ ეზიაროთ მის ცოდვებს და არ მიიღოთ მისი წყლულები. რადგან მისი ცოდვები მიწვდა ზეცას და ღმერთმა გაიხსენა მისი უსამართლობანი“ (გამოცხადება 18:4, 5).“ Selected Messages, book 2, 118.
At the soon coming Sunday law in the United States the progressive executive judgment upon Modern Babylon commences, and the last period of the judgment of the living begins as the two judgments overlap. The third messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant work represents the work during the time of the judgment of the living that began on September 11, 2001, and ends when the last of those who currently do not obey the gospel hear the second voice of Revelation chapter eighteen, and come out of Babylon. That work identifies the purification and purging of the temple of the one hundred and forty-four thousand at the beginning of the ministry of the messenger who prepares the way, and then a purging and purification of the temple of the great multitude at the ending of the ministry of the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant.
ამერიკის შეერთებულ შტატებში მალე მოსასვლელი კვირა-კანონის დროს თანამედროვე ბაბილონზე პროგრესული აღმასრულებელი სამსჯავრო იწყება, და ცოცხალთა სამსჯავროს უკანასკნელი პერიოდი იწყება, რადგან ეს ორი სამსჯავრო ერთმანეთს ემთხვევა. მესამე მაცნე, რომელიც აღთქმის მაცნის საქმისათვის გზას ამზადებს, წარმოადგენს იმ საქმიანობას ცოცხალთა სამსჯავროს დროს, რომელიც 2001 წლის 11 სექტემბერს დაიწყო და მთავრდება მაშინ, როდესაც ისინი უკანასკნელნი, ვინც ამჟამად სახარებას არ ემორჩილებიან, მოისმენენ გამოცხადების მეთვრამეტე თავის მეორე ხმას და გამოვლენ ბაბილონიდან. ეს საქმე განსაზღვრავს ას ორმოცდაოთხი ათასის ტაძრის განწმენდასა და განშორებას გზის მომამზადებელი მაცნის მსახურების დასაწყისში, ხოლო შემდეგ — დიდი სიმრავლის ტაძრის განშორებასა და განწმენდას იმ მაცნის მსახურების დასასრულს, რომელიც აღთქმის მაცნისათვის გზას ამზადებს.
At the soon coming Sunday law the manifestation of the power of God that occurred at Pentecost is repeated.
კვირის შესახებ მალე მომავალი კანონის დროს განმეორდება ღვთის ძალის ის გამოვლინება, რომელიც ორმოცდაათობის დღეს მოხდა.
“Not one of us will ever receive the seal of God while our characters have one spot or stain upon them. It is left with us to remedy the defects in our characters, to cleanse the soul temple of every defilement. Then the latter rain will fall upon us as the early rain fell upon the disciples on the Day of Pentecost. . . .
„არც ერთი ჩვენგანი ოდესმე ვერ მიიღებს ღვთის ბეჭედს, ვიდრე ჩვენს ხასიათზე ერთი ლაქა ან ნაკლი მაინც იქნება. ჩვენზეა მინდობილი ჩვენი ხასიათის დეფექტების გამოსწორება, სულის ტაძრის ყოველი შებილწვისაგან განწმენდა. მაშინ გარდამოხდება ჩვენზე გვიანი წვიმა, როგორც ადრეული წვიმა გარდამოხდა მოწაფეებზე ორმოცდამეათე დღისას....“
“What are you doing, brethren, in the great work of preparation? Those who are uniting with the world are receiving the worldly mold and preparing for the mark of the beast. Those who are distrustful of self, who are humbling themselves before God and purifying their souls by obeying the truth these are receiving the heavenly mold and preparing for the seal of God in their foreheads. When the decree goes forth and the stamp is impressed, their character will remain pure and spotless for eternity.” Testimonies, volume 5, 214, 216.
„რას აკეთებთ, ძმანო, მომზადების ამ დიდ საქმეში? ისინი, ვინც წუთისოფელს უერთდებიან, იღებენ სოფლის ყალიბს და ემზადებიან მხეცის ნიშნისთვის. ხოლო ისინი, ვინც საკუთარ თავს არ ენდობიან, ვინც ღმერთის წინაშე მდაბლდებიან და ჭეშმარიტებისადმი მორჩილებით თავიანთ სულებს განიწმედენ, ისინი იღებენ ზეციურ ყალიბს და ემზადებიან ღმერთის ბეჭდისთვის თავიანთ შუბლზე. როდესაც ბრძანება გამოიცემა და ბეჭედი აღიბეჭდება, მათი ხასიათი მარადიულად წმინდა და უბიწო დარჩება.“ მოწმობანი, ტომი 5, 214, 216.
It is here that a seeming discrepancy in the prophetic Word might be stumbled over, though it is not necessary to do so. At Pentecost in the time of the disciples the message that was empowered was not carried to the Gentiles, which are those who do not obey the gospel at the soon-coming Sunday law. The message that was empowered at Pentecost was carried to ancient Israel, that for another three and a half years were still in their final probationary time.
აქ არის ის ადგილი, სადაც შესაძლებელია წინასწარმეტყველურ სიტყვაში მოჩვენებით წინააღმდეგობაზე წაბორძიკება, თუმცა ამის აუცილებლობა არ არსებობს. ორმოცდამეათე დღის დღესასწაულზე, მოწაფეთა დროს, ის ცნობა, რომელსაც ძალა მიეცა, არ გადაეცა წარმართებს, რომლებიც არიან ისინი, ვინც არ ემორჩილებიან სახარებას მალე მოსალოდნელი საკვირაო კანონის დროს. ის ცნობა, რომელსაც ორმოცდამეათე დღის დღესასწაულზე ძალა მიეცა, გადაეცა ძველ ისრაელს, რომელსაც კიდევ სამი-ნახევარი წელი რჩებოდა თავისი საბოლოო გამოსაცდელი ვადის განმავლობაში.
Seventy weeks are determined upon thy people and upon thy holy city, to finish the transgression, and to make an end of sins, and to make reconciliation for iniquity, and to bring in everlasting righteousness, and to seal up the vision and prophecy, and to anoint the most Holy. Daniel 9:24.
სამოცდაათი შვიდეული განჩინებულია შენს ერსა და შენს წმიდა ქალაქზე, რათა დასრულდეს დანაშაული, და ბოლო მოეღოს ცოდვებს, და აღსრულდეს შერიგება ურჯულოებისთვის, და შემოვიდეს მარადიული სიმართლე, და დაიბეჭდოს ხილვა და წინასწარმეტყველება, და იცხოს უზენაესად წმიდა. დანიელი 9:24.
The message that was empowered at Pentecost would not be carried to those who obeyed not the gospel until Stephen was stoned in the year 34. Sister White often identifies this fact.
ორმოცდამეათე დღეს ძალით აღჭურვილი უწყება არ მიეტანებოდა მათ, ვინც სახარებას არ დაემორჩილა, ვიდრე სტეფანეს ჩაქოლავებდნენ 34 წელს. და უაიტი ხშირად აღნიშნავს ამ ფაქტს.
“Then, said the angel, ‘He shall confirm the covenant with many for one week [seven years].’ For seven years after the Saviour entered on His ministry, the gospel was to be preached especially to the Jews; for three and a half years by Christ Himself; and afterward by the apostles. ‘In the midst of the week He shall cause the sacrifice and the oblation to cease.’ Daniel 9:27. In the spring of A. D. 31, Christ the true sacrifice was offered on Calvary. Then the veil of the temple was rent in twain, showing that the sacredness and significance of the sacrificial service had departed. The time had come for the earthly sacrifice and oblation to cease.
„მაშინ, თქვა ანგელოზმა, ‘იგი მრავალთან აღთქმას განამტკიცებს ერთი კვირით [შვიდი წლით].’ მას შემდეგ, რაც მაცხოვარი თავის მსახურებას შეუდგა, შვიდი წლის განმავლობაში სახარება განსაკუთრებით იუდეველებს უნდა ქადაგებოდათ: სამწელიწად-ნახევრის განმავლობაში — თვით ქრისტეს მიერ, ხოლო შემდგომ — მოციქულთა მიერ. ‘და კვირის ნახევარში იგი შეწყვეტს მსხვერპლსა და შესაწირავს.’ დანიელი 9:27. ახ. წ. 31 წლის გაზაფხულზე ქრისტე, ჭეშმარიტი მსხვერპლი, გოლგოთაზე შეიწირა. მაშინ ტაძრის კრეტსაბმელი შუაზე გაიპო, რითაც გამოჩნდა, რომ სამსხვერპლო მსახურების სიწმინდე და მნიშვნელობა უკვე განშორებული იყო. დადგა დრო, რომ მიწიერი მსხვერპლი და შესაწირავი შეწყვეტილიყო.“
“The one week—seven years—ended in A. D. 34. Then by the stoning of Stephen the Jews finally sealed their rejection of the gospel; the disciples who were scattered abroad by persecution ‘went everywhere preaching the word’ (Acts 8:4); and shortly after, Saul the persecutor was converted, and became Paul, the apostle to the Gentiles.” The Desire of Ages, 233.
„ერთი კვირა — შვიდი წელი — დასრულდა ახ. წ. 34 წელს. შემდეგ სტეფანეს ჩაქოლვით იუდეველებმა საბოლოოდ დაბეჭდეს თავიანთი უარყოფა სახარებისა; დევნის გამო გაფანტული მოწაფეები „ყველგან დადიოდნენ და სიტყვას ქადაგებდნენ“ (საქმეები 8:4); და ამის შემდეგ ცოტა ხანში მოქცეულ იქნა მდევნელი საული და გახდა პავლე, წარმართთა მოციქული.“ The Desire of Ages, 233.
The message which was empowered at Pentecost, fifty days after Christ’s resurrection, aligns with the Sunday law where the gospel calls Christ’s other flock out of Babylon, yet it was not for three and a half years after the cross that the Jews “sealed their rejection of the gospel,” and the message then went to the Gentiles, who are those who then did not obey the gospel. The seeming contradiction is magnified by the identification that in 34 AD the Jews sealed their rejection of the gospel, for Sister White says otherwise.
ქრისტეს აღდგომიდან ორმოცდაათი დღის შემდეგ, ორმოცდამეათედს ძალით აღჭურვილი უწყება შეესაბამება კვირა დღის კანონს, სადაც სახარება ქრისტეს სხვა ფარას ბაბილონიდან უხმობს გამოსასვლელად; მაგრამ ჯვრიდან სამნახევარი წლის გასვლამდე არ იყო, რომ იუდევლებმა „სახარების უარყოფა დაბეჭდეს“, და შემდეგ უწყება წარმართებთან წავიდა, რომელნიც იმ დროისთვის იყვნენ ისინი, ვინც სახარებას არ დაემორჩილნენ. მოჩვენებითი წინააღმდეგობა კიდევ უფრო ძლიერდება იმ განსაზღვრით, რომ 34 წელს იუდევლებმა სახარების უარყოფა დაბეჭდეს, რადგან და უაიტი სხვაგვარად ამბობს.
“Since the whole ritual economy was symbolical of Christ, it had no value apart from Him. When the Jews sealed their rejection of Christ by delivering Him to death, they rejected all that gave significance to the temple and its services. Its sacredness had departed. It was doomed to destruction. From that day sacrificial offerings and the service connected with them were meaningless. Like the offering of Cain, they did not express faith in the Saviour. In putting Christ to death, the Jews virtually destroyed their temple. When Christ was crucified, the inner veil of the temple was rent in twain from top to bottom, signifying that the great final sacrifice had been made, and that the system of sacrificial offerings was forever at an end.” The Desire of Ages, 165.
„ვინაიდან მთელი საზეიმო-საკულტო წყობა ქრისტეს სიმბოლურად წარმოადგენდა, მის გარეშე მას არავითარი ღირებულება არ ჰქონდა. როდესაც იუდეველებმა ქრისტეს უარყოფა საბოლოოდ დაამტკიცეს იმით, რომ იგი სასიკვდილოდ გასცეს, მათ უარყვეს ყოველივე, რაც ტაძარსა და მის მსახურებას მნიშვნელობას ანიჭებდა. მისმა სიწმინდემ დატოვა იგი. იგი განადგურებისთვის იყო განწირული. იმ დღიდან მსხვერპლშეწირვანი და მათთან დაკავშირებული მსახურება უაზრო გახდა. კაენის შესაწირავის მსგავსად, ისინი მაცხოვრის მიმართ რწმენას არ გამოხატავდნენ. ქრისტეს სიკვდილით დასჯით იუდეველებმა, ფაქტობრივად, საკუთარი ტაძარი დაანგრიეს. როდესაც ქრისტე ჯვარს აცვეს, ტაძრის შიდა კრეტსაბმელი ზემოდან ქვემოდე ორად გაიხა, რითაც აღინიშნა, რომ დიდი საბოლოო მსხვერპლი უკვე შეწირული იყო და რომ მსხვერპლშეწირვის სისტემა სამუდამოდ დასრულდა.“ The Desire of Ages, 165.
Did the Jews seal their rejection of the gospel at the stoning of Stephen or the cross of Christ? This seeming contradiction is associated with the seeming contradiction of identifying the manifestation of the power of God at Pentecost to the soon-coming Sunday law.
დაამოწმეს თუ არა იუდეველებმა სახარების უარყოფა სტეფანეს ჩაქოლვისას, თუ ქრისტეს ჯვარცმისას? ეს მოჩვენებითი წინააღმდეგობა დაკავშირებულია იმავე სახის მოჩვენებით წინააღმდეგობასთან, რომელიც ღმერთის ძალის გამოვლინების ამოცნობას, პენტეკოსტეზე, ახლო მომავალში მოსალოდნელ საკვირაო კანონს უკავშირებს.
We intend to sort the seeming contradiction out in the next article, but I wish to remind us that the purpose of this particular consideration is based upon the fact that is identified by the prophets that God’s Laodicean people in the last days do not understand the judgment. We have taken time to review the various periods and purposes of the judgment in order to be clear about how the investigative and executive judgments both meet at the soon-coming Sunday law. In order to see the revelation associated with the seeming contradictions we have just raised these elements needed to be reviewed.
ჩვენ ვაპირებთ, მომდევნო სტატიაში გავარკვიოთ ეს მოჩვენებითი წინააღმდეგობა, მაგრამ მსურს შეგვახსენოს, რომ ამ კონკრეტული განხილვის მიზანი ემყარება იმ ფაქტს, რომელსაც წინასწარმეტყველები მიუთითებენ: რომ ღმერთის ლაოდიკეელი ხალხი უკანასკნელ დღეებში სამსჯავროს ვერ იგებს. ჩვენ დრო დავუთმეთ სამსჯავროს სხვადასხვა პერიოდებისა და მიზნების მიმოხილვას, რათა ნათლად დაგვენახა, თუ როგორ იყრის თავს როგორც საგამომძიებლო, ისე აღმასრულებელი სამსჯავრო ახლო მომავალში მოსალოდნელ კვირადღის კანონთან. იმისათვის, რომ დავინახოთ იმ გამოცხადება, რომელიც იმ მოჩვენებით წინააღმდეგობებთან არის დაკავშირებული, რომლებიც ახლახან წამოვჭერით, საჭირო იყო ამ ელემენტების მიმოხილვა.
We will continue this study in the next article.
ამ კვლევას მომდევნო სტატიაში გავაგრძელებთ.
“Roman Catholics acknowledge that the change in the Sabbath was made by their church, and they cite this very change as evidence of the supreme authority of the church. They declare that by observing the first day of the week as the Sabbath, Protestants are recognizing her power to legislate in divine things. The Roman church has not relinquished her claim to infallibility; and when the world and the Protestant churches accept a spurious Sabbath of her creating, while they reject the Sabbath of Jehovah, they virtually acknowledge this claim. They may cite the authority for this change, but the fallacy of their reasoning is easily discerned. The papist is sharp enough to see that Protestants are deceiving themselves, willingly closing their eyes to the facts in the case. As the Sunday institution gains favor, he rejoices, feeling assured that it will eventually bring the whole Protestant world under the banner of Rome.
რომის კათოლიკენი აღიარებენ, რომ შაბათის შეცვლა მათმა ეკლესიამ მოახდინა, და სწორედ ამ ცვლილებას მოიყვანენ ისინი ეკლესიის უზენაესი ავტორიტეტის მტკიცებულებად. ისინი აცხადებენ, რომ როდესაც პროტესტანტები კვირის პირველ დღეს შაბათად იცავენ, ამით ისინი აღიარებენ მის ძალაუფლებას, დააწესოს კანონები საღვთო საგნებში. რომის ეკლესიას არ დაუთმია თავისი პრეტენზია შეუცდომლობაზე; და როდესაც მსოფლიო და პროტესტანტული ეკლესიები მიიღებენ მის მიერ შექმნილ ყალბ შაბათს, მაშინ როცა უარყოფენ იეჰოვას შაბათს, ისინი არსებითად აღიარებენ ამ პრეტენზიას. მათ შეუძლიათ ამ ცვლილებისთვის ავტორიტეტის მოხმობა, მაგრამ მათი მსჯელობის მცდარობა ადვილად შესამჩნევია. პაპისტი საკმარისად გამჭრიახია იმის დასანახად, რომ პროტესტანტები თავს იტყუებენ და ნებაყოფლობით ხუჭავენ თვალს საქმის ნამდვილ გარემოებებზე. რამდენადაც საკვირაო დაწესებულება კეთილგანწყობას იძენს, ის ხარობს, რადგან დარწმუნებულია, რომ ეს საბოლოოდ მთელ პროტესტანტულ სამყაროს რომის დროშის ქვეშ მოაქცევს.
“The change of the Sabbath is the sign or mark of the authority of the Roman church. Those who, understanding the claims of the fourth commandment, choose to observe the false Sabbath in the place of the true, are thereby paying homage to that power by which alone it is commanded. The mark of the beast is the papal Sabbath, which has been accepted by the world in the place of the day of God’s appointment.
შაბათის შეცვლა რომის ეკლესიის ძალაუფლების ნიშანი, ანუ ბეჭედია. ისინი, ვინც მეოთხე მცნების მოთხოვნათა შეგნებული ცოდნით ჭეშმარიტის ნაცვლად ცრუ შაბათის დაცვას ირჩევენ, ამით პატივს მიაგებენ იმ ხელისუფლებას, რომლის მიერაც მხოლოდ იგი არის დადგენილი. მხეცის ნიშანი არის პაპური შაბათი, რომელიც ქვეყნიერებამ ღვთის მიერ დადგენილი დღის ნაცვლად მიიღო.
“But the time to receive the mark of the beast, as designated in prophecy, has not yet come. The testing time has not yet come. There are true Christians in every church, not excepting the Roman Catholic communion. None are condemned until they have had the light and have seen the obligation of the fourth commandment. But when the decree shall go forth enforcing the counterfeit Sabbath, and when the loud cry of the third angel shall warn men against the worship of the beast and his image, the line will be clearly drawn between the false and the true. Then those who still continue in transgression will receive the mark of the beast in their foreheads or in their hands.
„მაგრამ იმ დროისთვის, როცა უნდა მიიღონ მხეცის ნიშანი, როგორც ეს წინასწარმეტყველებაშია განსაზღვრული, ჯერ არ დამდგარა. გამოცდის ჟამი ჯერ არ დამდგარა. ყოველ ეკლესიაში არიან ჭეშმარიტი ქრისტიანები, მათ შორის რომაულ-კათოლიკურ აღმსარებლობაშიც. არავინ განიკითხება მანამდე, ვიდრე არ მიეცემა ნათელი და არ დაინახავს მეოთხე მცნების სავალდებულო ძალას. მაგრამ როდესაც გამოვა დადგენილება, რომელიც გაატარებს ყალბ შაბათს, და როდესაც მესამე ანგელოზის ძლევამოსილი ძახილი გააფრთხილებს ადამიანებს მხეცისა და მისი ხატის თაყვანისცემის წინააღმდეგ, ზღვარი ცხადად გაივლება ცრუსა და ჭეშმარიტს შორის. მაშინ ისინი, ვინც კვლავაც განაგრძობენ ურჯულოებას, მიიღებენ მხეცის ნიშანს თავიანთ შუბლზე ან თავიანთ ხელზე.“
“With rapid steps we are approaching this period. When Protestant churches shall unite with the secular power to sustain a false religion, for opposing which their ancestors endured the fiercest persecution, then will the papal Sabbath be enforced by the combined authority of church and state. There will be a national apostasy, which will end only in national ruin.” Bible Training School, February 2, 1913.
„სწრაფი ნაბიჯებით ვუახლოვდებით ამ პერიოდს. როდესაც პროტესტანტული ეკლესიები საერო ძალაუფლებასთან გაერთიანდებიან ცრუ რელიგიის მხარდასაჭერად, რომლის წინააღმდეგობის გამოც მათმა წინაპრებმა უმძიმესი დევნა დაითმინეს, მაშინ პაპური შაბათი ეკლესიისა და სახელმწიფოს გაერთიანებული ძალაუფლებით იქნება თავს მოხვეული. დადგება ეროვნული განდგომილება, რომელიც მხოლოდ ეროვნულ დაღუპვით დასრულდება.“ Bible Training School, February 2, 1913.