The first half of Revelation chapter nine, identifies the fifth trumpet, which is the first woe, and the second half of the chapter identifies the sixth trumpet, which is the second woe. Both trumpets are graphically illustrated on the 1843 and the 1850 pioneer charts. When the last six verses of Daniel eleven were unsealed at the time of the end in 1989 with the collapse of the Soviet Union the reformatory movement of the one hundred and forty-four thousand began.
გამოცხადების მეცხრე თავის პირველი ნახევარი განსაზღვრავს მეხუთე საყვირს, რომელიც არის პირველი „ვაი“, ხოლო თავის მეორე ნახევარი განსაზღვრავს მეექვსე საყვირს, რომელიც არის მეორე „ვაი“. ორივე საყვირი თვალსაჩინოდ არის გამოსახული 1843 და 1850 წლების პიონერულ სქემებზე. როდესაც დანიელის მეთერთმეტე თავის უკანასკნელი ექვსი მუხლი 1989 წელს, აღსასრულის ჟამს, საბჭოთა კავშირის დაშლით გაიხსნა, დაიწყო ას ორმოცდაოთხი ათასის რეფორმატორული მოძრაობა.
Among the truths recognized in 1989, were the great reformatory movements of Bible history, and that they all paralleled each other. All the prophets, and therefore every sacred history, including the sacred reformatory movements, illustrate the final great reformatory movement of the one hundred and forty-four thousand, which is also the mighty movement of the third angel. When the sealing process begins, so too, does the sprinkling of the latter rain. The unsealing of the reformatory movements in 1989, followed by the unsealing of the last six verses of Daniel eleven in 1992, produced an environment of resistance, as always occurs when a new and present truth is unsealed.
1989 წელს აღიარებულ ჭეშმარიტებებს შორის იყო ბიბლიური ისტორიის დიდი რეფორმატორული მოძრაობები და ის, რომ ისინი ყოველნი ერთმანეთს პარალელურად შეესაბამებიან. ყველა წინასწარმეტყველი და, მაშასადამე, ყოველი წმინდა ისტორია, მათ შორის წმინდა რეფორმატორული მოძრაობებიც, ასახავს ას ორმოცდაოთხი ათასის საბოლოო დიდ რეფორმატორულ მოძრაობას, რომელიც აგრეთვე მესამე ანგელოზის ძლევამოსილი მოძრაობაა. როდესაც დაბეჭდვის პროცესი იწყება, იმავდროულად იწყება გვიანი წვიმის პკურებაც. 1989 წელს რეფორმატორული მოძრაობების ახდამ, რასაც 1992 წელს დანიელის მეთერთმეტე თავის ბოლო ექვსი მუხლის ახდაც მოჰყვა, წარმოშვა წინააღმდეგობის გარემო, როგორც ყოველთვის ხდება, როდესაც ახალი და აწმყო ჭეშმარიტება იხსნება.
In the resistance of the truth of the last six verses of Daniel eleven, the Lord opened up the truth that the prophetic history of pagan Rome, combined with the prophetic history of papal Rome, as established upon two witnesses, identifies the prophetic history of modern Rome. The rule of the triple application of prophecy was recognized, and thereafter employed to defend against error and identify and establish truth. The rules that uphold that every reform line parallels the other reform lines, and the rules associated with a triple application of prophecy, became the bedrock of the rules that were established in the movement of the third angel, as had been typified by the rules established, employed, and published in the Millerite history.
დანიელის მეთერთმეტე თავის ბოლო ექვსი მუხლის ჭეშმარიტების წინააღმდეგობისას, უფალმა გახსნა ის ჭეშმარიტება, რომ წარმართული რომის წინასწარმეტყველური ისტორია, პაპური რომის წინასწარმეტყველურ ისტორიასთან შეერთებული, როგორც ორი მოწმის საფუძველზე დადგენილი, განსაზღვრავს თანამედროვე რომის წინასწარმეტყველურ ისტორიას. აღიარებულ იქნა წინასწარმეტყველების სამმაგი გამოყენების წესი და ამის შემდეგ იგი გამოყენებულ იქნა ცდომილებისაგან თავდასაცავად, ჭეშმარიტების გამოსავლენად და დასამყარებლად. წესები, რომლებიც ამყარებს, რომ ყოველი რეფორმის ხაზი სხვა რეფორმის ხაზებთან პარალელურია, და წესები, რომლებიც დაკავშირებულია წინასწარმეტყველების სამმაგ გამოყენებასთან, იქცა იმ წესთა საფუძვლად, რომლებიც დამკვიდრდა მესამე ანგელოზის მოძრაობაში, როგორც ეს უკვე იყო ტიპობრივად წარმოდგენილი მილერიტულ ისტორიაში დამკვიდრებული, გამოყენებული და გამოქვეყნებული წესებით.
The triple application of prophecy as a rule, was unsealed for the movement of the one hundred and forty-four thousand, for they are the movement of the latter rain, and Islam of the third woe is the message of the latter rain. The principle of the triple application of prophecy was identified by the Lion of the tribe of Judah, well before Islam of the third woe arrived in history on September 11, 2001, for He desired that His last-day people would easily recognize the message represented by the arrival of the third woe when He returned His people to Jeremiah’s old paths.
წინასწარმეტყველების სამმაგი გამოყენება, როგორც წესი, გაიხსნა ას ორმოცდაოთხი ათასის მოძრაობისთვის, რადგან ისინი არიან უკანასკნელი წვიმის მოძრაობა, ხოლო მესამე ვაის ისლამი არის უკანასკნელი წვიმის უწყება. წინასწარმეტყველების სამმაგი გამოყენების პრინციპი იუდას ტომის ლომმა გამოავლინა მესამე ვაის ისლამის ისტორიაში შემოსვლამდე დიდი ხნით ადრე, 2001 წლის 11 სექტემბერს, რადგან მას სურდა, რომ მის უკანასკნელი დღეების ხალხს ადვილად ეცნო ის უწყება, რომელსაც მესამე ვაის მოსვლა წარმოადგენდა, როდესაც მან თავისი ხალხი იერემიას ძველ ბილიკებზე დააბრუნა.
The pioneer understanding of the fifth and sixth trumpets as set forth in Revelation chapter nine, was understood to be the passage in the book of Revelation that was the most firmly and clearly supported by history. Uriah Smith begins his presentation of Revelation chapter nine by employing the words of the historian Keith to make that very point.
გამოცხადების მეცხრე თავში წარმოდგენილი მეხუთე და მეექვსე საყვირების პიონერული გაგება მიჩნეული იყო გამოცხადების წიგნის იმ მონაკვეთად, რომელსაც ისტორია ყველაზე მტკიცედ და ნათლად უჭერდა მხარს. ურია სმითი გამოცხადების მეცხრე თავის განმარტებას იწყებს ისტორიკოს კეითის სიტყვების გამოყენებით, რათა სწორედ ეს აზრი წარმოაჩინოს.
“For an exposition of this trumpet, we shall again draw from the writings of Mr. Keith. This writer truthfully says: ‘There is scarcely so uniform an agreement among interpreters concerning any other part of the Apocalypse as respecting the application of the fifth and sixth trumpets, or the first and second woes, to the Saracens and Turks. It is so obvious that it can scarcely be misunderstood. Instead of a verse or two designating each, the whole of the ninth chapter of the Revelation in equal portions, is occupied with a description of both.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 495.
„ამ საყვირის განმარტებისთვის კვლავ მივმართავთ ბატონი კიტის ნაშრომებს. ეს მწერალი სამართლიანად ამბობს: „ძნელად თუ მოიძებნება აპოკალიფსის რომელიმე სხვა ნაწილის მიმართ განმმარტებელთა შორის ისეთი ერთსულოვანი შეთანხმება, როგორიც არსებობს მეხუთე და მეექვსე საყვირების, ანუ პირველი და მეორე ვაების, სარაცინებსა და თურქებზე მისადაგებასთან დაკავშირებით. ეს იმდენად აშკარაა, რომ თითქმის შეუძლებელია მისი არასწორად გაგება. იმის ნაცვლად, რომ თითოეულის აღსანიშნავად ერთი ან ორი მუხლი იყოს მოცემული, გამოცხადების მეცხრე თავი მთლიანად, თანაბარ ნაწილებად, ორივეს აღწერას ეთმობა.“ ურია სმიტი, დანიელი და გამოცხადება, 495.
The chapter division of the first and second woes divides the history of the first woe, represented by Mohammed. It is geographically located by what the historian Alexander Keith calls the Saracens, which we would today call Arabia. The history of the second woe, represented by Osman 1, geographically located in Turkey, which the historian identifies as the Turks. The history of the first woe was located and fulfilled in Arabia, the birthplace of Islam and Mohammed. The history of the second woe was located and fulfilled in Turkey, the birthplace of the Ottoman Empire.
პირველი და მეორე ვაითა შორის თავების დაყოფა ჰყოფს პირველი ვაის ისტორიას, რომელიც მუჰამედით არის წარმოდგენილი. მისი გეოგრაფიული მდებარეობა არის ის, რასაც ისტორიკოსი ალექსანდრე კითი სარაცინებს უწოდებს, ხოლო რასაც ჩვენ დღეს არაბეთად მოვიხსენიებდით. მეორე ვაის ისტორია, რომელიც ოსმან I-ით არის წარმოდგენილი, გეოგრაფიულად მდებარეობს თურქეთში, რომელსაც ისტორიკოსი თურქებად განსაზღვრავს. პირველი ვაის ისტორია განთავსდა და აღსრულდა არაბეთში, ისლამისა და მუჰამედის სამშობლოში. მეორე ვაის ისტორია განთავსდა და აღსრულდა თურქეთში, ოსმალეთის იმპერიის სამშობლოში.
The history of the first woe, identifies a warfare that was directed against Rome by independent warriors whose only mutual alliance with one another was the religion of Islam. The history of the second woe, identifies a warfare that was directed against Rome by an organized religion and state power, which is called a Caliphate. In either case, the independent warfare against Rome in the history represented by Mohammed, or the organized warfare represented by Ottman, or the Ottoman Empire, the mode of warfare was to attack suddenly and unexpectedly. It was not a warfare that was carried out by dressing all the soldiers in the same-colored uniforms, then organizing the soldiers into a line and marching them forward into gunfire as was the military custom of that time. The word “assassin” is based upon the Islamic mode of warfare of striking suddenly and unexpectedly, and usually resulting in the death of the attacker also.
პირველი ვაის ისტორია განსაზღვრავს ომს, რომელიც რომის წინააღმდეგ იყო მიმართული დამოუკიდებელი მებრძოლების მიერ, რომელთა შორის ერთადერთი ურთიერთმოკავშირე ძალა ისლამის რელიგია იყო. მეორე ვაის ისტორია განსაზღვრავს ომს, რომელიც რომის წინააღმდეგ იყო მიმართული ორგანიზებული რელიგიისა და სახელმწიფო ძალაუფლების მიერ, რომელსაც სახალიფო ეწოდება. ორივე შემთხვევაში — იქნება ეს მუჰამედით წარმოდგენილ ისტორიაში რომის წინააღმდეგ მიმართული დამოუკიდებელი ომი, თუ ოთმანით, ანუ ოსმალეთის იმპერიით წარმოდგენილი ორგანიზებული ომი — ბრძოლის წესი იყო უეცარი და მოულოდნელი შეტევა. ეს არ იყო ისეთი ომი, რომელიც იმდროინდელი სამხედრო ჩვეულებისამებრ სრულდებოდა ყველა ჯარისკაცის ერთნაირი ფერის უნიფორმით შემოსვით, შემდეგ მათი ერთ ხაზად დალაგებით და ცეცხლის ქვეშ წინ წაყვანით. სიტყვა „ასასინი“ დაფუძნებულია ისლამურ სამხედრო წესზე, რომელიც გულისხმობს უეცარ და მოულოდნელ დარტყმას და, ჩვეულებრივ, თავდამსხმელის სიკვდილითაც სრულდება.
The word “assassin” is derived from the Arabic word “hashshashin,” which comes from “hashish,” meaning “hashish” or “cannabis.” The term was originally used to refer to a secretive and fanatical group of Nizari Ismaili Muslims in the Middle East during the medieval period. The members of this group were known for their unconventional and often violent methods, including the use of political assassinations to achieve their goals. It is said that they would sometimes consume hashish to prepare for their missions, which led to the use of the term “hashshashin” or “assassins” in the Western world. The Assassins were active during the medieval period, primarily in Persia and Syria, and they played a significant role in various political conflicts and assassinations during that time. The term “assassin” eventually made its way into European languages, where it came to refer more broadly to individuals who carry out political or targeted killings.
სიტყვა „ასასინი“ წარმოშობილია არაბული სიტყვიდან „ჰაშშაშინ“, რომელიც მომდინარეობს სიტყვიდან „ჰაშიში“, რაც ნიშნავს „ჰაშიშს“ ან „კანაფს“. ეს ტერმინი თავდაპირველად გამოიყენებოდა შუა საუკუნეებში ახლო აღმოსავლეთში არსებული ნიზარი ისმაილი მუსლიმების ფარული და ფანატიკური ჯგუფის აღსანიშნავად. ამ ჯგუფის წევრები ცნობილი იყვნენ თავიანთი არატრადიციული და ხშირად ძალადობრივი მეთოდებით, მათ შორის პოლიტიკური მკვლელობების გამოყენებით თავიანთი მიზნების მისაღწევად. ამბობენ, რომ ისინი ზოგჯერ ჰაშიშს მოიხმარდნენ თავიანთი მისიებისთვის მოსამზადებლად, რამაც დასავლურ სამყაროში ტერმინების „ჰაშშაშინ“ და „ასასინები“ დამკვიდრება განაპირობა. ასასინები აქტიურობდნენ შუა საუკუნეებში, უმთავრესად სპარსეთსა და სირიაში, და იმ დროის განმავლობაში მნიშვნელოვან როლს ასრულებდნენ სხვადასხვა პოლიტიკურ კონფლიქტსა და მკვლელობებში. ტერმინმა „ასასინმა“ საბოლოოდ ევროპულ ენებშიც შეაღწია, სადაც უფრო ფართო მნიშვნელობით დაერქვა იმ პირებს, რომლებიც პოლიტიკურ ან წინასწარ გამიზნულ მკვლელობებს ახორციელებენ.
This mode of warfare is an important prophetic characteristic of the three woes, for the prophetic role of Islam is to produce war. Islam as a symbol is all about warfare, and in Revelation chapter nine, Islam of the first and second woes is an illustration of their warfare. Their warfare is identified in the book of Revelation, as the action that angers the nations, just before probation closes.
ომის ეს ფორმა სამი ვაის მნიშვნელოვანი წინასწარმეტყველური მახასიათებელია, რადგან ისლამის წინასწარმეტყველური როლი ომის წარმოქმნაა. ისლამი, როგორც სიმბოლო, მთლიანად ომს უკავშირდება, და გამოცხადების მეცხრე თავში პირველი და მეორე ვაის ისლამი მათი საომარი მოქმედებების ილუსტრაციაა. მათი ომი გამოცხადების წიგნში იდენტიფიცირებულია, როგორც ის მოქმედება, რომელიც განარისხებს ხალხებს, უშუალოდ მადლის დროის დახურვამდე.
And the nations were angry, and thy wrath is come, and the time of the dead, that they should be judged, and that thou shouldest give reward unto thy servants the prophets, and to the saints, and them that fear thy name, small and great; and shouldest destroy them which destroy the earth. Revelation 11:18.
და განრისხდნენ წარმართნი, და მოვიდა შენი რისხვა, და მკვდართა ჟამი, რათა გასამართლდნენ, და რათა მისცე საზღაური შენს მონებს — წინასწარმეტყველებს, და წმიდებს, და მათ, რომელთაც ეშინიათ შენი სახელისა, მცირეთ და დიდთ; და მოსპო ისინი, რომელნიც სპობენ ქვეყანას. გამოცხადება 11:18.
The “nations” are made “angry”, just before God’s wrath comes, and God’s wrath, as represented in the book of Revelation, is the seven last plagues that come when human probation closes. There are three waymarks in the verse; the angering of the nations, the wrath of God, and the time to judge the dead. The judgment of the dead here referenced is the judgment of the wicked dead that occurs during the thousand-year millennium, and not the investigative judgment of the dead that began on October 22, 1844. Sister White is clear that the three waymarks in this verse are distinct, and occur in the order in the verse.
„ერები“ „განრისხებულნი“ ხდებიან უშუალოდ მანამ, სანამ ღვთის რისხვა მოვიდოდეს; ხოლო ღვთის რისხვა, როგორც იგი გამოცხადების წიგნშია წარმოდგენილი, არის შვიდი უკანასკნელი წყლული, რომელიც მაშინ მოდის, როდესაც ადამიანთა გამოცდის დრო იხურება. ამ მუხლში სამი ნიშანსვეტი არის: ერთა განრისხება, ღვთის რისხვა და დრო მკვდართა გასასამართლებლად. აქ მოხსენიებული მკვდართა სამსჯავრო არის ბოროტ მკვდართა სამსჯავრო, რომელიც ათასწლოვანი მილენიუმის განმავლობაში ხდება, და არა მკვდართა საგამომძიებლო სამსჯავრო, რომელიც 1844 წლის 22 ოქტომბერს დაიწყო. და უაიტი ნათლად აცხადებს, რომ ამ მუხლის სამი ნიშანსვეტი ერთმანეთისგან განსხვავებულია და მუხლში მოცემული რიგის მიხედვით ხდება.
“I saw that the anger of the nations, the wrath of God, and the time to judge the dead were separate and distinct, one following the other, also that Michael had not stood up, and that the time of trouble, such as never was, had not yet commenced. The nations are now getting angry, but when our High Priest has finished His work in the sanctuary, He will stand up, put on the garments of vengeance, and then the seven last plagues will be poured out.
„ვიხილე, რომ ხალხთა რისხვა, ღვთის რისხვა და მკვდართა გასამართლების დრო ერთმანეთისაგან განცალკევებული და მკაფიოდ განსხვავებული იყო, ერთი მეორეს მოსდევდა; აგრეთვე, რომ მიქაელი ჯერ არ აღმდგარა და რომ გასაჭირის ჟამი, რომლის მსგავსიც არასოდეს ყოფილა, ჯერ არ დაწყებულა. ხალხები ახლა რისხდებიან, მაგრამ როდესაც ჩვენი მღვდელმთავარი დაასრულებს თავის საქმეს საწმიდარში, იგი აღდგება, შურისგების სამოსელს შეიმოსავს, და მაშინ უკანასკნელი შვიდი წყლული გადმოიღვრება.“
“I saw that the four angels would hold the four winds until Jesus’ work was done in the sanctuary, and then will come the seven last plagues.” Early Writings, 36.
„ვიხილე, რომ ოთხი ანგელოზი დაიჭერდა ოთხ ქარს, ვიდრე იესოს საქმე საწმიდარში დასრულდებოდა; და შემდეგ მოვიდოდა შვიდი უკანასკნელი წყლული.“ Early Writings, 36.
The role of Islam in the last book of the Bible is to anger the nations, and they do this through warfare. The role of Islam in the first book of the Bible is to bring every man’s hand in the world together against Islam, represented as Ishmael.
ისლამის როლი ბიბლიის უკანასკნელ წიგნში არის ხალხების განრისხება, და ამას ისინი ომის მეშვეობით ახორციელებენ. ისლამის როლი ბიბლიის პირველ წიგნში არის ის, რომ მსოფლიოს ყოველი კაცის ხელი ისლამის წინააღმდეგ შეკრას, რომელიც წარმოდგენილია როგორც ისმაელი.
And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:11, 12.
და უფლის ანგელოზმა უთხრა მას: აჰა, ორსულად ხარ, და შობ ვაჟს, და დაარქმევ მის სახელს ისმაელს, რადგან უფალმა ისმინა შენი ტანჯვა. და იგი იქნება ველური კაცი; მისი ხელი ყოველი კაცის წინააღმდეგ იქნება, და ყოველი კაცის ხელი — მის წინააღმდეგ; და იგი იცხოვრებს ყველა თავისი ძმის წინაშე. დაბადება 16:11, 12.
The word “hand,” as a symbol is like all biblical symbols, and it can have more than one meaning depending upon the context where it is used. By far the “hand,” as a symbol in Bible prophecy, is a symbol of warfare. The Hebrew word translated as “wild man,” is the word for the wild Arabian ass, which possesses several important prophetic implications, one of which is that the Arabian ass is a member of the Equidae family of animals, as is the horse. In Revelation chapter nine, and on both of the sacred charts of Habakkuk (the 1843 and 1850 pioneer charts), the horse is used as the symbol of the warfare represented by Islam of the three woes. The first and last mention of Islam, as represented in the book of Genesis, and the book of Revelation identify Islam with the symbol of the Equidae family (ass or horse), and they both emphasize the role of Islam as being to bring warfare to “every man” (the nations).
სიტყვა „ხელი“, როგორც სიმბოლო, მსგავსად ყველა ბიბლიური სიმბოლოსი, კონტექსტის შესაბამისად შეიძლება ერთზე მეტი მნიშვნელობის მატარებელი იყოს. ბიბლიურ წინასწარმეტყველებაში „ხელი“, როგორც სიმბოლო, უმთავრესად ომის სიმბოლოა. ებრაული სიტყვა, რომელიც ითარგმნება როგორც „ველური კაცი“, არის სიტყვა ველური არაბული ვირისთვის, რომელსაც რამდენიმე მნიშვნელოვანი წინასწარმეტყველური მნიშვნელობა აქვს; ერთ-ერთი მათგანი ის არის, რომ არაბული ვირი ცხოველთა Equidae-ს ოჯახს მიეკუთვნება, ისევე როგორც ცხენი. გამოცხადების მეცხრე თავში, და ასევე აბაკუმის ორივე წმინდა სქემაზე (1843 და 1850 წლების პიონერულ სქემებზე), ცხენი გამოყენებულია იმ ომის სიმბოლოდ, რომელსაც სამი ვაის ისლამი წარმოადგენს. ისლამის პირველი და უკანასკნელი მოხსენიება, როგორც ეს წარმოდგენილია დაბადების წიგნსა და გამოცხადების წიგნში, ისლამს Equidae-ს ოჯახის სიმბოლოსთან (ვირი ან ცხენი) აიგივებს, და ორივე ხაზს უსვამს ისლამის როლს, რომ „ყოველ ადამიანს“ (ერებს) ომი მოუტანოს.
In the book of Revelation, chapter NINE, verse ELEVEN, the character of Islam is identified, for prophetically character is represented by a name. The name given to the king that rules over Islam reflects that first reference to Islam in the book of Genesis, where it is written that the character or spirit of Ishmael “shall dwell in the presence of all his brethren.” The king which rules over all of Islam is the spirit of Ishmael (their king), whose hand is “against every man”.
გამოცხადების წიგნში, მეცხრე თავში, მეთერთმეტე მუხლში, ისლამის ხასიათი არის აღნიშნული, რადგან წინასწარმეტყველურად ხასიათი სახელით არის წარმოდგენილი. ის სახელი, რომელიც ისლამზე მმართველ მეფეს ეწოდა, ასახავს დაბადების წიგნში ისლამის შესახებ იმ პირველ მოხსენიებას, სადაც დაწერილია, რომ ისმაელის ხასიათი ანუ სული „ყველა თავისი ძმის წინაშე დამკვიდრდება“. მეფე, რომელიც მთელ ისლამზე მმართველობს, არის ისმაელის სული (მათი მეფე), რომლის ხელი არის „ყოველი კაცის წინააღმდეგ“.
And they had a king over them, which is the angel of the bottomless pit, whose name in the Hebrew tongue is Abaddon, but in the Greek tongue hath his name Apollyon. Revelation 9:11.
და ჰყავდათ მათ მეფედ უფსკრულის ანგელოზი, რომლის სახელიც ებრაულ ენაზეა აბადონი, ხოლო ბერძნულ ენაზე ჰქვია აპოლიონი. გამოცხადება 9:11.
In the Old Testament, represented by the Hebrew, or the New Testament, represented by the Greek, the character that reigns over the adherents of the religion of Islam is identified as either Abaddon or Apollyon, which in either means “death and destruction.” Death and destruction are the character of Islam, whether represented in the Old or New Testaments. The specific characteristics of the spirit that rules within every adherent of Islam, in connection with the symbol of the ass or the horse are both elements of the First and the Last references to Islam. These two prophetic attributes possess the signature of Alpha and Omega. When Sister White identifies the message that brings the one hundred and forty-four thousand to life as the mighty army of the third angel, she states the following:
ძველ აღთქმაში, რომელიც ებრაულით არის წარმოდგენილი, ან ახალ აღთქმაში, რომელიც ბერძნულით არის წარმოდგენილი, ის ხასიათი, რომელიც ისლამის რელიგიის მიმდევრებზე მეფობს, იდენტიფიცირებულია როგორც აბადონი ან აპოლიონი, რაც ორივე ენაზე ნიშნავს „სიკვდილსა და განადგურებას“. სიკვდილი და განადგურება არის ისლამის ხასიათი, იქნება იგი წარმოდგენილი ძველ თუ ახალ აღთქმაში. იმ სულის სპეციფიკური მახასიათებლები, რომელიც ისლამის ყოველი მიმდევრის შიგნით მმართველობს, ვირის ან ცხენის სიმბოლოსთან კავშირში, ორივე წარმოადგენს ისლამის როგორც პირველ, ისე უკანასკნელ მოხსენიებათა ელემენტებს. ეს ორი წინასწარმეტყველური თვისება ატარებს ალფასა და ომეგას ნიშანს. როდესაც დას უაიტი იმ უწყებას, რომელსაც ას ორმოცდაოთხი ათასი სიცოცხლეში მოჰყავს, მესამე ანგელოზის ძლიერ ლაშქრად განსაზღვრავს, იგი შემდეგს ამბობს:
“Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.
ანგელოზებს შეკავებული უჭირავთ ოთხი ქარი, რომლებიც წარმოდგენილია როგორც გამძვინვარებული ცხენი, რომელიც ცდილობს თავს დააღწიოს შეკავებას და მთელი დედამიწის ზედაპირზე გადაჭრეს, თავის გზაზე ნგრევა და სიკვდილი მოაქვს.
“Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.
„განა გვძინავდეს მარადიული სამყაროს ზღვარზევე? განა ვიყოთ მოდუნებულნი, ცივნი და მკვდარნი? ოჰ, ნეტავ ჩვენს ეკლესიებში გვქონდეს ღვთის სული და სუნთქვა, მის ხალხში შთაბერილი, რათა ისინი დადგნენ თავიანთ ფეხზე და იცოცხლონ. გვმართებს დავინახოთ, რომ გზა ვიწროა და კარიბჭე — ტევადი. მაგრამ როდესაც ამ ვიწრო კარიბჭით გავდივართ, მისი სიფართოვე უსაზღვროა.“ Manuscript Releases, ტომი 20, 217.
The four winds are held during the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and the four winds are an “angry horse” that bears “death and destruction in its path.” On September 11, 2001 the third woe arrived into prophetic history bringing “death and destruction,” thus “angering the nations,” when it struck the spiritual glorious land “suddenly and unexpectedly.” On October 7, 2023, the third woe, continued on its path of “death and destruction” thus further “angering the nations” when it attacked the literal glorious land “suddenly and unexpectedly.” The first unexpected attack marked the beginning of the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and the recent attack on October 7, 2023, marks the beginning of the ending period or “binding off” of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. Shall we sleep on the very verge of the eternal world?
ოთხი ქარი შეჩერებულია ას ორმოცდაოთხი ათასის დაბეჭდვის დროს, და ოთხი ქარი არის „განრისხებული ცხენი“, რომელსაც თავის გზაზე „სიკვდილი და განადგურება“ მოაქვს. 2001 წლის 11 სექტემბერს მესამე ვაი შევიდა წინასწარმეტყველურ ისტორიაში და მოიტანა „სიკვდილი და განადგურება“, რითაც „განარისხა ხალხები“, როდესაც მან სულიერ დიდებულ ქვეყანას დაარტყა „მოულოდნელად და უეცრად“. 2023 წლის 7 ოქტომბერს მესამე ვაი განაგრძობდა თავის „სიკვდილისა და განადგურების“ გზას და ამით კიდევ უფრო „განარისხა ხალხები“, როდესაც მან სიტყვასიტყვით დიდებულ ქვეყანას შეუტია „მოულოდნელად და უეცრად“. პირველი მოულოდნელი თავდასხმა აღნიშნავდა ას ორმოცდაოთხი ათასის დაბეჭდვის პერიოდის დასაწყისს, ხოლო 2023 წლის 7 ოქტომბრის ბოლოდროინდელი თავდასხმა აღნიშნავს ას ორმოცდაოთხი ათასის დაბეჭდვის დასასრულის პერიოდის, ანუ „დახურვის“, დასაწყისს. ნუთუ დაგვეძინოს მარადიული სამყაროს თვით ზღურბლზე?
On both sacred pioneer charts Islam of the first and second woes is graphically illustrated by Islamic warriors riding upon their warhorses. The rider upon the warhorse of the first woe in both illustrations is carrying a spear, and the rider of the horse representing the second woe, is firing a rifle. The distinction is plainly identified in Revelation chapter nine, for it was in the history of the second woe, that gunpowder was invented and first used in warfare. Commenting on verses seventeen through nineteen, of Revelation chapter nine, Uriah Smith records the following:
ორივე წმინდა პიონერულ სქემაზე პირველი და მეორე ვაების ისლამი გრაფიკულად არის წარმოდგენილი ისლამური მებრძოლებით, რომლებიც თავიანთ საბრძოლო ცხენებზე სხედან. პირველ ვაებას გამოსახულ ორივე ილუსტრაციაში საბრძოლო ცხენზე ამხედრებულ მხედარს შუბი უჭირავს, ხოლო იმ ცხენის მხედარი, რომელიც მეორე ვაებას წარმოადგენს, თოფს ისვრის. ეს განსხვავება მკაფიოდ არის აღნიშნული გამოცხადების მეცხრე თავში, რადგან დენთი სწორედ მეორე ვაების ისტორიის დროს იქნა გამოგონილი და პირველად გამოყენებული ომში. გამოცხადების მეცხრე თავის მეჩვიდმეტედან მეცხრამეტე მუხლებამდე კომენტირებისას ურია სმითი შემდეგს წერს:
“The first part of this description may have reference to the appearance of these horsemen. Fire, representing a color, stands for red, ‘as red as fire’ being a frequent term of expression; jacinth, or hyacinth, for blue; and brimstone, for yellow. And these colors greatly predominated in the dress of these warriors; so that the description, according to this view, would be accurately met in the Turkish uniform, which was composed largely of red, or scarlet, blue, and yellow. The heads of the horses were in appearance as the heads of lions to denote their strength, courage, and fierceness; while the last part of the verse undoubtedly has reference to the use of gunpowder and firearms for purposes of war, which were then but recently introduced. As the Turks discharged their firearms on horseback, it would appear to the distant beholder that the fire, smoke, and brimstone issued out of the horses’ mouths, as illustrated by the accompanying plate.
ამ აღწერის პირველი ნაწილი, შესაძლოა, ამ მხედართა გარეგნობას ეხებოდეს. ცეცხლი, როგორც ფერის გამომხატველი, წითელს აღნიშნავს, რადგან „ცეცხლივით წითელი“ ხშირად ხმარებადი გამოთქმაა; იაკინთი, ანუ ჰიაცინთი — ლურჯს; ხოლო გოგირდი — ყვითელს. და ეს ფერები დიდად ჭარბობდა ამ მეომართა სამოსელში; ასე რომ, ამ თვალსაზრისის მიხედვით, აღწერა ზუსტად შეეფერებოდა თურქულ უნიფორმას, რომელიც უმეტესწილად შედგებოდა წითელი, ანუ ალისფერი, ლურჯი და ყვითელი ფერებისაგან. ცხენთა თავები შესახედაობით ლომთა თავებს ჰგავდა, რათა აღენიშნათ მათი ძალა, სიმამაცე და მძვინვარება; ხოლო მუხლის უკანასკნელი ნაწილი უდავოდ საომარი მიზნებისთვის დენთისა და ცეცხლსასროლი იარაღის გამოყენებას ეხება, რაც მაშინ ჯერ კიდევ ახლად იყო შემოღებული. რადგან თურქები თავიანთ ცეცხლსასროლ იარაღს ცხენზე ამხედრებულნი ისროდნენ, შორიდან მხილველს ისე მოეჩვენებოდა, თითქოს ცეცხლი, კვამლი და გოგირდი ცხენების პირებიდან გამოდიოდა, როგორც ეს თანდართულ ილუსტრაციაზეა ნაჩვენები.
“Respecting the use of firearms by the Turks in their campaign against Constantinople, Elliott (Horae Apocalypticae, Vol. I, pp. 482–484) thus speaks:—‘It was to “the fire and the smoke and the sulphur,” to the artillery and firearms of Mahomet, that the killing of the third part of men, i.e., the capture of Constantinople, and by consequence the destruction of the Greek empire, was owing. Eleven hundred years and more had now elapsed since her foundation by Constantine. In the course of them, Goths, Huns, Avars, Persians, Bulgarians, Saracens, Russians, and indeed the Ottoman Turks themselves, had made their hostile assaults, or laid siege against it. But the fortifications were impregnable by them. Constantinople survived, and with it the Greek empire. Hence the anxiety of the Sultan Mahomet to find that which would remove the obstacle. “Canst thou cast a cannon,” was his question to the founder of cannon that deserted to him, “of the size sufficient to batter down the wall of Constantinople?” Then the foundry was established at Adrianople, the cannon cast, the artillery prepared, and the siege began.’
„კონსტანტინოპოლის წინააღმდეგ თურქთა ლაშქრობაში ცეცხლსასროლი იარაღის გამოყენებასთან დაკავშირებით, ელიოტი (Horae Apocalypticae, ტ. I, გვ. 482–484) ასე ამბობს:— „„ცეცხლს, კვამლსა და გოგირდს“, მაჰმადის არტილერიასა და ცეცხლსასროლ იარაღს, უნდა მიეწეროს კაცთა მესამე ნაწილის დახოცვა, ე. ი. კონსტანტინოპოლის აღება და, ამის შედეგად, ბერძნული იმპერიის განადგურება. მისი კონსტანტინეს მიერ დაფუძნებიდან უკვე თერთმეტასზე მეტი წელი იყო გასული. ამ ხნის განმავლობაში გოთებმა, ჰუნებმა, ავარებმა, სპარსელებმა, ბულგარებმა, სარაკინებმა, რუსებმა და თვით ოსმალმა თურქებმაც კი მტრული თავდასხმები განახორციელეს მის წინააღმდეგ, ან ალყა შემოარტყეს მას. მაგრამ მისი სიმაგრეები მათთვის აუღებელი იყო. კონსტანტინოპოლი გადარჩა და მასთან ერთად — ბერძნული იმპერიაც. აქედან მომდინარეობდა სულთან მაჰმადის დაჟინებული მისწრაფება, ეპოვა ის, რაც ამ დაბრკოლებას მოხსნიდა. „შეგიძლია თუ არა ჩამოასხა ზარბაზანი,“ — ასეთი იყო მისი კითხვა ზარბაზანთა ჩამომსხმელისადმი, რომელიც მის მხარეს გადავიდა, — „იმ ზომისა, რომ კონსტანტინოპოლის კედელი დაანგრიოს?“ მაშინ ადრიანოპოლში საამქრო დაარსდა, ზარბაზნები ჩამოისხა, არტილერია მომზადდა და ალყა დაიწყო.““
“It well deserves remark, how Gibbon, always the unconscious commentator on the Apocalyptic prophecy, puts this new instrumentality of war into the foreground of his picture, in his eloquent and striking narrative of the final catastrophe of the Greek empire. In preparation for it, he gives the history of the recent invention of gunpowder, ‘that mixture of saltpeter, sulphur, and charcoal;’ tells of its earlier use by the Sultan Amurath, and also, as before said, of Mahomet’s foundry of larger cannon at Adrianople; then, in the progress of the siege itself, describes how ‘the volleys of lances and arrows were accompanied with the smoke, the sound, and the fire of the musketry and cannon;’ how ‘the long order of the Turkish artillery was pointed against the walls, fourteen batteries thundering at once on the most accessible places;’ how ‘the fortifications which had stood for ages against hostile violence were dismantled on all sides by the Ottoman cannon, many breaches opened, and near the gate of St. Romanus, four towers leveled with the ground:’ how, as ‘from the lines, the galleys, and the bridge, the Ottoman artillery thundered on all sides, the camp and city, the Greeks and the Turks, were involved in a cloud of smoke, which could only be dispelled by the final deliverance or destruction of the Roman empire:’ how ‘the double walls were reduced by the cannon to a heap of ruins:’ and how the Turks at length ‘rising through the breaches,’ ‘Constantinople was subdued, her empire subverted, and her religion trampled in the dust by the Moslem conquerors.’ I say it well deserves observation how markedly and strikingly Gibbon attributes the capture of the city, and so the destruction of the empire, to the Ottoman artillery. For what is it but a comment on the words of our prophecy? ‘By these three was the third part of men killed, by the fire, and by the smoke, and by the sulphur, which issued out of their mouths.’
სავსებით შესამჩნევია, თუ როგორ აყენებს გიბონი, რომელიც მუდამ აპოკალიფსური წინასწარმეტყველების შეუცნობელი განმმარტებელია, ომის ამ ახალ საშუალებას თავისი სურათის წინა პლანზე, ბერძნული იმპერიის საბოლოო კატასტროფის შესახებ მის მჭევრმეტყველურ და შთამბეჭდავ თხრობაში. ამისთვის მოსამზადებლად იგი გადმოსცემს დენთის ახლად გამოგონების ისტორიას — „იმ ნარევისას, რომელიც შედგება გვარჯილის, გოგირდისა და ნახშირისაგან;“ მოგვითხრობს მის უფრო ადრეულ გამოყენებაზე სულთან ამურათის მიერ, და აგრეთვე, როგორც ზემოთ ითქვა, მაჰმადის მიერ ადრიანოპოლში უფრო დიდი ზარბაზნების ჩამოსასხმელი საწარმოს შესახებ; შემდეგ კი, თვით ალყის მსვლელობისას, აღწერს, თუ როგორ „შუბებისა და ისრების ზალპებს თან ახლდა მუშკეტებისა და ზარბაზნების კვამლი, ხმა და ცეცხლი;“ როგორ იყო „თურქული არტილერიის გრძელი წყობა კედლების წინააღმდეგ მიმართული, და თოთხმეტი ბატარეა ერთდროულად გრგვინავდა ყველაზე მისადგომ ადგილებზე;“ როგორ „სიმაგრენი, რომელნიც საუკუნეთა განმავლობაში მედგრად იდგნენ მტრული ძალადობის წინააღმდეგ, ოსმალურმა ზარბაზნებმა ყოველი მხრიდან დაშალეს, მრავალი გარღვევა გახსნეს, და წმ. რომანუსის კარიბჭესთან ოთხი კოშკი მიწასთან გაასწორეს:“ როგორ, რადგან „ხაზებიდან, გალერებიდან და ხიდიდან ოსმალური არტილერია ყოველი მხრიდან გრგვინავდა, ბანაკიცა და ქალაქიც, ბერძნებიცა და თურქებიც, კვამლის ღრუბელში იყვნენ მოქცეულნი, რომელიც მხოლოდ რომის იმპერიის საბოლოო დახსნას ან დაღუპვას შეეძლო გაეფანტა:“ როგორ „ორმაგი კედლები ზარბაზნებმა ნანგრევების გროვად აქციეს:“ და როგორ, ბოლოს, როცა თურქები „გარღვევებიდან აღიმართნენ,“ „კონსტანტინოპოლი დამორჩილდა, მისი იმპერია დაემხო, და მისი სარწმუნოება მოსლემმა დამპყრობლებმა მტვერში გათელეს.“ ვამბობ, მართლაც ღირს შენიშვნისა, თუ რა გამოკვეთილად და შთამბეჭდავად მიაწერს გიბონი ქალაქის დაპყრობას, და ამგვარად იმპერიის დაღუპვას, ოსმალურ არტილერიას. რადგან რა არის ეს, თუ არა ჩვენი წინასწარმეტყველების სიტყვათა განმარტება? „ამ სამისგან მოიკლა კაცთა მესამედი — ცეცხლისაგან, და კვამლისაგან, და გოგირდისაგან, რომელიც გამოდიოდა მათი პირიდან.“
“‘VERSE 18. By these three was the third part of men killed, by the fire, and by the smoke, and by the brimstone, which issued out of their mouths. 19. For their power is in their mouth, and in their tails; for their tails were like unto serpents, and had heads, and with them they do hurt.’
„18-ე მუხლი. ამ სამით მოიკლა ადამიანთა მესამედი: ცეცხლით, კვამლითა და გოგირდით, რომლებიც მათ პირთაგან გამოდიოდა. 19. რადგან მათი ძალა მათ პირშია და მათ კუდებში; ვინაიდან მათი კუდები გველებს ჰგავდა, ჰქონდათ თავები, და მათით ზიანს აყენებენ.“
“These verses express the deadly effect of the new mode of warfare introduced. It was by means of these agents,—gunpowder, firearms, and cannon,—that Constantinople was finally overcome, and given into the hands of the Turks.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 510–514.
„ეს მუხლები გამოხატავს შემოღებული ომის ახალი მეთოდის მომაკვდინებელ შედეგს. სწორედ ამ საშუალებებით,—დენთით, ცეცხლსასროლი იარაღითა და ზარბაზნებით,—იქნა კონსტანტინოპოლი საბოლოოდ დაძლეული და თურქთა ხელში გადაცემული.“ ურია სმითი, დანიელი და გამოცხადება, 510–514.
We will continue the study of the third woe, in the next article.
მომდევნო სტატიაში მესამე ვაიის განხილვას გავაგრძელებთ.
“I awoke from my sleep last night with a great burden upon my mind. I was delivering a message to our brethren and sisters, and it was a message of warning and instruction concerning the work of some who are advocating erroneous theories as to the reception of the Holy Spirit, and its operation through human agencies.
„წუხელ ძილიდან გავიღვიძე, და ჩემს გონებაზე დიდი ტვირთი იდო. მე ჩვენს ძმებსა და დებს ვუწოდებდი უწყებას, და ეს იყო გაფრთხილებისა და დარიგების უწყება ზოგიერთი მათგანის საქმიანობასთან დაკავშირებით, რომლებიც არასწორ თეორიებს ქადაგებენ სულიწმიდის მიღებისა და მისი მოქმედების შესახებ ადამიანურ საშუალებათა მეშვეობით.
“I was instructed that fanaticism similar to that which we were called to meet after the passing of the time in 1844 would come in among us again in the closing days of the message, and that we must meet this evil just as decidedly now as we met it in our early experiences.
მე მითითებული მქონდა, რომ 1844 წელს დროის გასვლის შემდეგ იმ ფანატიზმის მსგავსი რამ, რომლის შეპირისპირებაც მოგვიხდა, კვლავ შემოვიდოდა ჩვენს შორის უწყების უკანასკნელ დღეებში, და რომ ამ ბოროტებას ახლა ისეთივე მტკიცე გადამწყვეტობით უნდა შევხვდეთ, როგორც ჩვენს ადრეულ გამოცდილებებში შევხვდით.
“We are standing on the threshold of great and solemn events. Prophecies are fulfilling. Strange and eventful history is being recorded in the books of heaven—events which it was declared should shortly precede the great day of God. Everything in the world is in an unsettled state. The nations are angry, and great preparations for war are being made. Nation is plotting against nation, and kingdom against kingdom. The great day of God is hasting greatly. But although the nations are mustering their forces for war and bloodshed, the command to the angels is still in force, that they hold the four winds until the servants of God are sealed in their foreheads.” Selected Messages, book 1, 221.
„ჩვენ ვდგავართ დიდი და საზეიმო მოვლენების ზღვარზე. წინასწარმეტყველებანი სრულდება. უჩვეულო და მნიშვნელოვანი ისტორია იწერება ზეცის წიგნებში — მოვლენები, რომელთა შესახებაც გამოცხადებული იყო, რომ მალე წინ უნდა უსწრებდეს ღვთის დიდ დღეს. ყოველივე მსოფლიოში არამყარ მდგომარეობაშია. ერები განრისხებულნი არიან და ომისათვის დიდ მზადებას ეწევიან. ერი ერის წინააღმდეგ მზაკვრობს და სამეფო — სამეფოს წინააღმდეგ. ღვთის დიდი დღე ძლიერ ჩქარდება. მაგრამ, თუმცა ერები ომისა და სისხლისღვრისათვის კრებენ თავიანთ ძალებს, ანგელოზთადმი ბრძანება ჯერ კიდევ ძალაშია, რომ მათ დაიჭირონ ოთხი ქარი, ვიდრე ღვთის მსახურნი თავიანთ შუბლზე დაიბეჭდებოდნენ.“ Selected Messages, წიგნი 1, 221.