And God was with the lad; and he grew, and dwelt in the wilderness, and became an archer. Genesis 21:20.
და ღმერთი იყო ყრმასთან; და იგი გაიზარდა, და უდაბნოში დამკვიდრდა, და გახდა მშვილდოსანი. დაბადება 21:20.
Ishmael became an archer, which is a symbol of warfare, and a symbol of the executive judgment which is brought against Rome.
ისმაელი გახდა მშვილდოსანი, რაც არის ომის სიმბოლო და იმ აღმასრულებელი განკითხვის სიმბოლო, რომელიც რომის წინააღმდეგ მოაქვთ.
The voice of them that flee and escape out of the land of Babylon, to declare in Zion the vengeance of the Lord our God, the vengeance of his temple. Call together the archers against Babylon: all ye that bend the bow, camp against it round about; let none thereof escape: recompense her according to her work; according to all that she hath done, do unto her: for she hath been proud against the Lord, against the Holy One of Israel. Jeremiah 50:28, 29.
ბაბილონის ქვეყნიდან გაქცეულთა და გადარჩენილთა ხმა, რათა სიონში გამოაცხადონ შური უფლისა, ჩვენი ღვთისა, შური მისი ტაძრისა. მოუხმეთ მშვილდოსნებს ბაბილონის წინააღმდეგ: ყველანი, რომელნიც მშვილდს ჭიმავთ, დაბანაკდით მის ირგვლივ; ნურავინ დაუსხლტება მას; მიაგეთ მას მისი საქმისამებრ; ყოველივესამებრ, რაც გაუკეთებია, ისე უყავით მას, რადგან გათამამდა იგი უფლის წინააღმდეგ, ისრაელის წმიდის წინააღმდეგ. იერემია 50:28, 29.
The archers recompense Babylon according to her work, and that recompense begins at the soon-coming Sunday law, with the second voice of Revelation chapter eighteen, when the progressive executive judgment of Babylon begins.
მშვილდოსნები ბაბილონს მის საქმეთა მიხედვით მიაგებენ, და ეს მისაგებელი იწყება მალე მოსალოდნელი კვირა დღის კანონით, გამოცხადების მეთვრამეტე თავის მეორე ხმით, როდესაც იწყება ბაბილონის პროგრესული აღმასრულებელი განკითხვა.
And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Reward her even as she rewarded you, and double unto her double according to her works: in the cup which she hath filled fill to her double. How much she hath glorified herself, and lived deliciously, so much torment and sorrow give her: for she saith in her heart, I sit a queen, and am no widow, and shall see no sorrow. Revelation 18:4–7.
და გავიგონე სხვა ხმა ზეციდან, რომელიც ამბობდა: გამოდით მისგან, ჩემო ხალხო, რათა არ გახდეთ მისი ცოდვების თანაზიარნი და რათა არ მიიღოთ მისი წყლულებისაგან. რადგან მისი ცოდვები ზეცამდეა მიღწეული და ღმერთმა გაიხსენა მისი უსამართლობანი. მიუზღეთ მას, როგორც მან მოგიზღოთ თქვენ, და ორმაგად მიუზღეთ ორმაგი მისი საქმეებისამებრ; იმ სასმისში, რომელიც მან აავსო, ორმაგად აუვსეთ მას. რამდენადაც მან განადიდა საკუთარი თავი და განცხრომით იცხოვრა, იმდენივე სატანჯველი და გლოვა მიეცით მას; რადგან თავის გულში ამბობს: დედოფლად ვზივარ, ქვრივი არა ვარ და გლოვას არასოდეს ვიხილავ. გამოცხადება 18:4–7.
Ishmael and his mother Hagar had been restrained from inheriting the right of the first born, and were cast out. Thus, jealousy became the prophetic motivation of Islam, and warfare their prophetic occupation. The first mention includes the restraint imposed upon Ishmael and his mother by Sarah, and their “restraint” became a primary prophetic characteristic of Islam throughout God’s Word, and history. Ishmael’s descendants were to be wild men, whose hand was against every man, and their wild attribute is represented by the wild Arabian ass, of the horse family. Thus, the Islamic warfare of the first and second woes, is represented as warriors riding upon angry horses.
ისმაელი და დედამისი ჰაგარი შეზღუდულ იქნენ პირმშოობის უფლების მემკვიდრეობიდან და განიდევნენ. ამგვარად, შური ისლამის წინასწარმეტყველურ მამოძრავებელ ძალად იქცა, ხოლო ომი — მის წინასწარმეტყველურ საქმიანობად. პირველი მოხსენიება მოიცავს იმ შეზღუდვას, რომელიც სარამ დააკისრა ისმაელსა და მის დედას, და მათი „შეზღუდვა“ იქცა ისლამის უმთავრეს წინასწარმეტყველურ მახასიათებლად ღვთის სიტყვისა და ისტორიის განმავლობაში. ისმაელის შთამომავლები უნდა ყოფილიყვნენ ველური ადამიანები, რომელთა ხელი ყოველი ადამიანის წინააღმდეგ იქნებოდა, და მათი ველური თვისება წარმოდგენილია ველური არაბული ვირით, ცხენისებრთა ოჯახიდან. ამგვარად, პირველი და მეორე ვაების ისლამური ომები წარმოდგენილია როგორც რისხვამოსილ ცხენებზე ამხედრებული მებრძოლები.
Islam is the message of the latter rain, and it is only fitting that the three woes represent three specific prophetic lines, for the methodology of the latter rain is “line upon line.” When the prophetic characteristics of the first two lines are brought together, they establish the line of the third woe. All three prophetic lines illustrate the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. Those three lines represent the period of the pouring out of the latter rain, for the latter rain began to sprinkle when the third Woe arrived on September 11, 2001.
ისლამი არის გვიანი წვიმის უწყება, და სრულიად შესაფერისია, რომ სამი ვაი წარმოადგენდეს სამ განსაზღვრულ წინასწარმეტყველურ ხაზს, რადგან გვიანი წვიმის მეთოდოლოგია არის „ხაზი ხაზზე“. როდესაც პირველი ორი ხაზის წინასწარმეტყველური მახასიათებლები ერთად არის მოტანილი, ისინი აყალიბებენ მესამე ვაის ხაზს. სამივე წინასწარმეტყველური ხაზი ასახავს ას ორმოცდაოთხი ათასის დაბეჭდვის პერიოდს. ეს სამი ხაზი წარმოადგენს გვიანი წვიმის გადმოღვრის პერიოდს, რადგან გვიანმა წვიმამ ცვარა დაიწყო მაშინ, როცა მესამე ვაი მოვიდა 2001 წლის 11 სექტემბერს.
“The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.
„გვიანი წვიმა ღვთის ერზე უნდა გადმოვიდეს. ძლიერი ანგელოზი უნდა ჩამოვიდეს ზეციდან, და მთელი დედამიწა მისი დიდებით უნდა განათდეს.“ Review and Herald, April 21, 1891.
The period of the sealing was also represented by the period that began on August 11, 1840 and ended with the arrival of the third angel on October 22, 1844. That period of time was also represented in Habakkuk chapter two. The Millerite history fulfilled Habakkuk chapter two, and in so doing it began when the angel descended on August 11, 1840, and it ended when the third angel arrived on October 22, 1844.
დაბეჭდვის პერიოდი ასევე წარმოდგენილი იყო იმ პერიოდით, რომელიც დაიწყო 1840 წლის 11 აგვისტოს და დასრულდა მესამე ანგელოზის მოსვლით 1844 წლის 22 ოქტომბერს. დროის ეს მონაკვეთიც ასევე იყო წარმოდგენილი აბაკუმის წიგნის მეორე თავში. მილერიტული ისტორია აღასრულა აბაკუმის წიგნის მეორე თავი, და ამით იგი დაიწყო, როდესაც ანგელოზი ჩამოვიდა 1840 წლის 11 აგვისტოს, და დასრულდა, როდესაც მესამე ანგელოზი მოვიდა 1844 წლის 22 ოქტომბერს.
Habakkuk chapter two identifies that at the end of the vision, the vision would “speak.” In verse three of Revelation chapter ten, the angel cried (spoke) with a loud voice, and on October 22, 1844 the same angel swore (spoke) that “time should be no longer.” Habakkuk’s watchman in verse one of chapter two, is located at August 11, 1840, for it is then that the watchmen lift up their voices.
აბაკუმის მეორე თავი ცხადყოფს, რომ ხილვის დასასრულს ხილვა „ილაპარაკებდა“. გამოცხადების მეათე თავის მესამე მუხლში ანგელოზმა დიდი ხმით იყვირა (ილაპარაკა), ხოლო 1844 წლის 22 ოქტომბერს იმავე ანგელოზმა დაფიცებით განაცხადა (ილაპარაკა), რომ „დრო აღარ იქნებოდა“. აბაკუმის მეორე თავის პირველი მუხლის მცველი განლაგებულია 1840 წლის 11 აგვისტოსთან, რადგან სწორედ მაშინ აღიმაღლებენ მცველნი თავიანთ ხმას.
In the rebellion of 1888, which Sister White identifies as representing the angel of Revelation eighteen that was to lighten the earth with His glory, the watchmen (Jones and Waggoner) lifted up their “voices” as a trumpet, to show God’s people their transgressions, for their message was the message to Laodicea. On September 11, 2001, which was typified by the history of 1888, the Lord led His last day people back to Jeremiah’s old paths, where the watchmen were not hearkened to. The descent of the angel marks the prophetic arrival of the watchmen.
1888 წლის ამბოხებაში, რომელსაც დას უაიტი აიდენტიფიცირებს, როგორც გამოცხადების მეთვრამეტე თავის იმ ანგელოზის წარმომადგენელს, რომელსაც დედამიწა თავისი დიდებით უნდა გაენათებინა, მცველებმა (ჯოუნსმა და ვაგონერმა) საყვირივით აღიმაღლეს თავიანთი „ხმები“, რათა ეჩვენებინათ ღვთის ხალხისთვის მათი დანაშაულნი, რადგან მათი უწყება ლაოდიკეისადმი მიმართული უწყება იყო. 2001 წლის 11 სექტემბერს, რომელიც 1888 წლის ისტორიით იყო წინასწარ ნაჩვენები, უფალმა თავისი უკანასკნელი დღეების ხალხი კვლავ მიიყვანა იერემიას ძველ ბილიკებთან, სადაც მცველებს არ უსმენდნენ. ანგელოზის ჩამოსვლა წინასწარმეტყველურად აღნიშნავს მცველთა მოსვლას.
The “voice” that arrived on August 11, 1840, was delivered through the watchmen, and Jeremiah was told that if he would return to his faith and trust in God after his disappointment that he would become God’s mouth. When the vision that had tarried finally arrived on October 22, 1844, it “spoke.” The period of Habakkuk chapter two, which was fulfilled in Millerite history, illustrates the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand.
„ხმა“, რომელიც 1840 წლის 11 აგვისტოს მოვიდა, სადარაჯოზე მდგართა მეშვეობით გამოცხადდა, და იერემიას ეთქვა, რომ, თუ თავისი იმედგაცრუების შემდეგ კვლავ დაუბრუნდებოდა რწმენას და ღმერთისადმი ნდობას, იგი ღვთის ბაგე გახდებოდა. როდესაც ხილვა, რომელმაც დააყოვნა, ბოლოს და ბოლოს 1844 წლის 22 ოქტომბერს მოვიდა, მან „ილაპარაკა“. აბაკუმის მეორე თავის პერიოდი, რომელიც მილერიტთა ისტორიაში აღსრულდა, ასახავს ას ორმოცდაოთხი ათასის დაბეჭდვის პერიოდს.
It is essential, to recognize that August 11, 1840 through to October 22, 1844, illustrates the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which is the period where the latter rain is poured out. It is essential for the latter rain message is to be identified by the methodology of “line upon line.” The special period which is the sealing of the one hundred and forty-four thousand is repeatedly represented in the prophetic lines, and this is so in Habakkuk two, which Sister White directly identifies as being fulfilled in Millerite history. She also repeatedly teaches that Millerite history is repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand.
აუცილებელია აღინიშნოს, რომ 1840 წლის 11 აგვისტოდან 1844 წლის 22 ოქტომბრამდე პერიოდი ასახავს ას ორმოცდაოთხი ათასის დაბეჭდვას, რაც იმ პერიოდს წარმოადგენს, როცა გვიანი წვიმა გადმოიღვრება. ეს აუცილებელია, რადგან გვიანი წვიმის უწყება უნდა განისაზღვროს „სტრიქონზე სტრიქონით“ მეთოდოლოგიით. ეს განსაკუთრებული პერიოდი, რომელიც ას ორმოცდაოთხი ათასის დაბეჭდვას წარმოადგენს, განმეორებითაა წარმოდგენილი წინასწარმეტყველურ ხაზებში; ასეა აბაკუმის მეორე თავშიც, რომელსაც დები უაიტი პირდაპირ მიუთითებს, როგორც მილერიტულ ისტორიაში აღსრულებულს. იგი ასევე არაერთგზის ასწავლის, რომ მილერიტული ისტორია მეორდება ას ორმოცდაოთხი ათასის ისტორიაში.
“Interwoven with prophecies which they had regarded as applying to the time of the second advent was instruction specially adapted to their state of uncertainty and suspense, and encouraging them to wait patiently in the faith that what was now dark to their understanding would in due time be made plain.
წინასწარმეტყველებებთან, რომლებიც მათ მეორე მოსვლის დროისადმი მიჩნეულად ჰქონდათ აღქმული, გადახლართული იყო დამოძღვრება, განსაკუთრებით შეგუებული მათი გაურკვევლობისა და მოლოდინით დაძაბული მდგომარეობისათვის, და ამხნევებდა მათ, რწმენით მოთმინებით დალოდებოდნენ, რომ ის, რაც ახლა მათი გონებისთვის ბნელით იყო მოცული, თავის დროზე ცხადი გახდებოდა.
“Among these prophecies was that of Habakkuk 2:1–4: ‘I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what He will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith.’
ამ წინასწარმეტყველებებს შორის იყო აბაკუმის 2:1–4-ის წინასწარმეტყველებაც: „დავდგები ჩემს სადარაჯოზე და კოშკზე ავალ, და ვიფხიზლებ, რათა ვიხილო, რას მეტყვის იგი მე და რა ვუპასუხო, როცა მხილებული ვიქნები. და მიპასუხა უფალმა და მითხრა: დაწერე ხილვა და ნათლად ამოკვეთე იგი დაფებზე, რათა მკითხველმა სირბილით გაიგოს. რადგან ხილვა ჯერ კიდევ დანიშნული დროისთვისაა, მაგრამ ბოლოს ალაპარაკდება და არ იცრუებს; თუმცა დაყოვნდეს, დაელოდე მას, რადგან უეჭველად მოვა და არ დააგვიანდება. აჰა, ვინც გაამაყდა, მისი სული არ არის წრფელი მასში; ხოლო მართალი თავისი რწმენით იცოცხლებს.“
“As early as 1842 the direction given in this prophecy to ‘write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it,’ had suggested to Charles Fitch the preparation of a prophetic chart to illustrate the visions of Daniel and the Revelation. The publication of this chart was regarded as a fulfillment of the command given by Habakkuk. No one, however, then noticed that an apparent delay in the accomplishment of the vision—a tarrying time—is presented in the same prophecy. After the disappointment, this scripture appeared very significant: ‘The vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. . . . The just shall live by his faith.’
ჯერ კიდევ 1842 წელს ამ წინასწარმეტყველებაში მიცემულმა მითითებამ — „დაწერე ხილვა და ნათლად გამოსახე დაფებზე, რათა მორბოდეს მისი მკითხველი“ — ჩარლზ ფიჩს შთააგონა, მოემზადებინა წინასწარმეტყველური დიაგრამა, რათა ილუსტრირებულიყო დანიელისა და გამოცხადების ხილვები. ამ დიაგრამის გამოცემა მიჩნეული იქნა აბაკუმისთვის მიცემული ბრძანების აღსრულებად. თუმცა იმ დროს ვერავინ შენიშნა, რომ იმავე წინასწარმეტყველებაში წარმოდგენილია ხილვის აღსრულების აშკარა დაყოვნება — დაყოვნების ჟამი. იმედგაცრუების შემდეგ ეს მუხლი ძალზე მნიშვნელოვანი გამოჩნდა: „რადგან ხილვა ჯერ კიდევ დანიშნული დროისთვისაა, და ბოლოს ილაპარაკებს და არ იცრუებს; თუმცა დაყოვნდეს, დაელოდე მას, რადგან უეჭველად მოვა, არ დააყოვნებს.... მართალი თავისი რწმენით იცოცხლებს.“
“A portion of Ezekiel’s prophecy also was a source of strength and comfort to believers: ‘The word of the Lord came unto me, saying, Son of man, what is that proverb that ye have in the land of Israel, saying, The days are prolonged, and every vision faileth? Tell them therefore, Thus saith the Lord God. . . . The days are at hand, and the effect of every vision. . . . I will speak, and the word that I shall speak shall come to pass; it shall be no more prolonged.’ ‘They of the house of Israel say, The vision that he seeth is for many days to come, and he prophesieth of the times that are far off. Therefore say unto them, Thus saith the Lord God; There shall none of My words be prolonged any more, but the word which I have spoken shall be done.’ Ezekiel 12:21–25, 27, 28.” The Great Controversy, 391–393.
ეზეკიელის წინასწარმეტყველების ერთ-ერთი ნაწილი მორწმუნეთათვისაც ძალისა და ნუგეშის წყარო იყო: „იყო უფლის სიტყვა ჩემდამი, რომ ამბობდა: კაცის ძეო, რა არის ეს იგავი, რომელიც გაქვთ ისრაელის მიწაზე და ამბობთ: დღეები გრძელდება და ყოველი ხილვა ფუჭდება? ამიტომ უთხარი მათ: ასე ამბობს უფალი ღმერთი.... დღეები ახლოსაა და ყოველი ხილვის აღსრულება.... მე ვილაპარაკებ, და სიტყვა, რომელსაც ვიტყვი, აღსრულდება; აღარ გადავადდება.“ „ისრაელის სახლი ამბობს: ხილვა, რომელსაც ის ხედავს, მრავალ დღეებს ეკუთვნის, და ის შორეულ ჟამებზე წინასწარმეტყველებს. ამიტომ უთხარი მათ: ასე ამბობს უფალი ღმერთი: ჩემი სიტყვებიდან აღარაფერი გადავადდება, არამედ სიტყვა, რომელიც მე ვთქვი, აღსრულდება.“ ეზეკიელი 12:21–25, 27, 28.“ დიადი ბრძოლა, 391–393.
The Millerites not only saw themselves fulfilling the parable of the ten virgins, and Habakkuk chapter two, but they were also led to see that the history where they were fulfilling these prophecies, was also Ezekiel’s identification of that very same history, where “the effect of every vision,” was to be fulfilled. The line of history that represents the sealing of the one hundred and forty-four thousand is where the effect of every vision is fulfilled!
მილერიტებმა არა მხოლოდ დაინახეს, რომ თვითონვე ასრულებდნენ ათი ქალწულის იგავსა და აბაკუმის მეორე თავს, არამედ იმაზეც მიეცათ ხელმძღვანელობა, რომ ენახათ: ისტორია, რომელშიც ისინი ამ წინასწარმეტყველებებს ასრულებდნენ, ასევე იყო ეზეკიელის მიერ სწორედ იმავე ისტორიის განსაზღვრა, სადაც „ყოველი ხილვის აღსრულება“ უნდა მომხდარიყო. ისტორიის ის ხაზი, რომელიც ას ორმოცდაოთხი ათასის დაბეჭდვას წარმოადგენს, არის ის ადგილი, სადაც ყოველი ხილვის აღსრულება ხდება!
The lines which represent the period of the latter rain and the sealing of the one hundred and forty-four thousand are brought together to establish that prophetic history invariably possess the signature of Alpha and Omega.
ხაზები, რომლებიც წარმოადგენს უკანასკნელი წვიმის პერიოდსა და ას ორმოცდაოთხი ათასის დაბეჭდვას, შეყვანილია ერთად, რათა დამტკიცდეს, რომ წინასწარმეტყველურ ისტორიას უცვლელად ახასიათებს ალფასა და ომეგას ხელწერა.
Millerite history begins with the voice of the angel of Revelation ten, and ends with the same voice. September 11, 2001 begins with the first voice of Revelation chapter eighteen, and ends with the second voice of Revelation chapter eighteen. Habakkuk chapter two, begins with the voice of the watchmen, and ends with the voice of Jeremiah’s watchman. The first woe begins with Mohammed, and ends with Mohammed II. The second woe begins with the release of the four angels of Islam and ends with the restraint of Islam.
მილერიტული ისტორია იწყება გამოცხადების მეათე თავის ანგელოზის ხმით და მთავრდება იმავე ხმით. 2001 წლის 11 სექტემბერი იწყება გამოცხადების მეთვრამეტე თავის პირველი ხმით და მთავრდება გამოცხადების მეთვრამეტე თავის მეორე ხმით. აბაკუმის მეორე თავი იწყება გუშაგთა ხმით და მთავრდება იერემიას გუშაგის ხმით. პირველი ვაი იწყება მუჰამედით და მთავრდება მუჰამედ II-ით. მეორე ვაი იწყება ისლამის ოთხი ანგელოზის გათავისუფლებით და მთავრდება ისლამის შეკავებით.
The methodology that is the latter rain is Isaiah’s “line upon line” methodology, and the lines that are brought together to identify and establish the message of the latter rain invariably contain the signature of Alpha and Omega. The first woe of Revelation chapter nine, begins with Mohammed and ends with Mohammed II. The period is divided into two types of warfare, the first being disorganized attacks upon Rome that began in earnest with Abubakar, and then a period of one hundred and fifty years where the first organized warfare of Islam was accomplished.
მეთოდოლოგია, რომელიც უკანასკნელი წვიმაა, ესაიას „ხაზს ხაზზე“ მეთოდოლოგიაა, და ის ხაზები, რომლებიც იკრიბება უკანასკნელი წვიმის უწყების ამოსაცნობად და დასამტკიცებლად, უცვლელად შეიცავს ალფასა და ომეგას ნიშანს. გამოცხადების მეცხრე თავის პირველი ვაი იწყება მუჰამედით და მთავრდება მუჰამედ II-ით. ეს პერიოდი იყოფა ომის ორ სახედ: პირველი იყო რომის წინააღმდეგ არაორგანიზებული თავდასხმები, რომლებიც მთელი ძალით დაიწყო აბუბაქრით; ხოლო შემდეგ დადგა ას ორმოცდაათი წლის პერიოდი, რომლის განმავლობაში აღსრულდა ისლამის პირველი ორგანიზებული საომარი მოქმედება.
The one hundred and fifty years is represented by the time prophecy of “five months”. The second woe also possesses a time prophecy which is three hundred and ninety-one years and fifteen days. Therefore, since the prophetic structure of the first and second woes identify the ending with the beginning, it contains a division between the sealing, and a specific period of time, The sealing process is represented at the beginning of the history of the first woe, and it is represented at the ending of the second woe.
ას ორმოცდაათი წელი წარმოდგენილია „ხუთი თვის“ დროის წინასწარმეტყველებით. მეორე ვაისაც აქვს დროის წინასწარმეტყველება, რომელიც შეადგენს სამას ოთხმოცდათერთმეტ წელს და თხუთმეტ დღეს. ამიტომ, რადგან პირველი და მეორე ვაიების წინასწარმეტყველური სტრუქტურა დასასრულს დასაწყისთან აიგივებს, იგი შეიცავს ბეჭდვასა და დროის განსაზღვრულ პერიოდს შორის დაყოფას. ბეჭდვის პროცესი წარმოდგენილია პირველი ვაის ისტორიის დასაწყისში, და იგი წარმოდგენილია მეორე ვაის დასასრულში.
What follows the sealing of verse four, in the first woe, is the “five months” (one hundred and fifty years). The five months is identified twice, once in verse five and again in verse ten. What precedes the sealing process of August 11, 1840 to October 22, 1844 in the second woe is the prophecy of the “hour, day, month, and year” (three hundred and ninety-one years and fifteen days), of verse fifteen. Together in one continuous line the fifth and sixth trumpets begin and end with an illustration of the sealing process.
რაც მოჰყვება მეოთხე მუხლში აღნიშნულ დაბეჭდვას, პირველ ვაებაში, არის „ხუთი თვე“ (ას ორმოცდაათი წელი). ეს ხუთი თვე ორჯერ არის განსაზღვრული: ერთხელ მეხუთე მუხლში და კვლავ მეათე მუხლში. რაც წინ უძღვის დაბეჭდვის პროცესს 1840 წლის 11 აგვისტოდან 1844 წლის 22 ოქტომბრამდე, მეორე ვაებაში, არის მეთხუთმეტე მუხლში მოცემული „საათი, დღე, თვე და წელიწადი“ (სამას ოთხმოცდათერთმეტი წელი და თხუთმეტი დღე) წინასწარმეტყველება. მეხუთე და მეექვსე საყვირები, ერთად, ერთ უწყვეტ ხაზში, იწყება და მთავრდება დაბეჭდვის პროცესის ილუსტრაციით.
As two lines, applied “line upon line” they identify a beginning and ending marked by Mohammed the first and Mohammed the second. “Line upon line,” they identify two distinct periods in each line, that is produced by each line possessing a time prophecy. In the history of the first woe, Islam was to “hurt” Rome, and in the second woe, it was to “kill” Rome. The first woe was a warfare of spears, swords and arrows, and the second woe introduced gunpowder as the weaponry.
როგორც ორი ხაზი, „ხაზზე ხაზი“-ს სახით გამოყენებულნი, ისინი მიუთითებენ დასაწყისსა და დასასრულს, რომლებიც აღინიშნება მუჰამედ პირველითა და მუჰამედ მეორით. „ხაზზე ხაზი“-ს სახით, ისინი თითოეულ ხაზში ორ განსხვავებულ პერიოდს განსაზღვრავენ, რაც წარმოიშობა იქიდან, რომ თითოეული ხაზი დროის წინასწარმეტყველებას შეიცავს. პირველი ვაის ისტორიში ისლამს უნდა „ევნო“ რომისთვის, ხოლო მეორე ვაიში მას უნდა „მოეკლა“ რომი. პირველი ვაი შუბების, ხმლებისა და ისრების ომი იყო, ხოლო მეორე ვაიმ დენთი შემოიტანა, როგორც საომარი იარაღი.
“VERSE 10. And they had tails like unto scorpions, and there were stings in their tails: and their power was to hurt men five months. 11. And they had a king over them, which is the angel of the bottomless pit, whose name in the Hebrew tongue is Abaddon, but in the Greek tongue hath his name Apollyon.
„მუხლი 10. და ჰქონდათ კუდები, მორიელთა მსგავსნი, და მათ კუდებში იყვნენ ნესტრები; და მათი ძალა იყო, ადამიანებს ვნებოდათ ხუთი თვე. 11. და ჰყავდათ მათზე მეფედ უფსკრულის ანგელოზი, რომლის სახელი ებრაულ ენაზეა აბადონი, ხოლო ბერძნულ ენაზე მისი სახელია აპოლიონი.“
“Thus far, Keith has furnished us with illustrations of the sounding of the first five trumpets. But we must now take leave of him, and proceed to the application of the new feature of the prophecy here introduced; namely, the prophetic periods.
„აქამდე კეითმა მოგვაწოდა პირველი ხუთი საყვირის გახმიანების ილუსტრაციები. მაგრამ ახლა უნდა გამოვეთხოვოთ მას და გადავიდეთ აქ შემოტანილი წინასწარმეტყველების ახალი თავისებურების გამოყენებაზე; სახელდობრ, წინასწარმეტყველურ პერიოდებზე.
“Their Power Was to Hurt Men Five Months.—1. The question arises, What men were they to hurt five months?—Undoubtedly the same they were afterward to slay (see verse 15); ‘The third part of men,’ or third of the Roman empire,—the Greek division of it.
„მათი ძალა იყო, რომ ადამიანებს ხუთი თვის განმავლობაში ვნებოდათ.—1. ჩნდება კითხვა: რომელ ადამიანებს უნდა ვნებოდათ მათ ხუთი თვის განმავლობაში?—უეჭველად იმავე ადამიანებს, რომლებიც შემდგომ უნდა დაეხოცათ (იხ. მუხლი 15); „ადამიანთა მესამე ნაწილი“, ანუ რომის იმპერიის მესამედი,—მისი ბერძნული ნაწილი.
“2. When were they to begin their work of torment? The 11th verse answers the question.
„2. როდის უნდა დაეწყოთ მათ თავიანთი სატანჯველი საქმე? მე-11 მუხლი პასუხობს ამ კითხვას.
“(1) ‘They had a king over them.’ From the death of Mohammed until near the close of the thirteenth century, the Mohammedans were divided into various factions under several leaders, with no general civil government extending over them all. Near the close of the thirteenth century, Othman founded a government which has since been known as the Ottoman government, or empire, which grew until it extended over all the principal Mohammedan tribes, consolidating them into one grand monarchy.
„(1) ‘მათ ჰყავდათ მეფე თავიანთ ზედა.’ მუჰამედის სიკვდილიდან მეცამეტე საუკუნის დასასრულთან ახლო ხანამდე, მუჰამედიანები დაყოფილნი იყვნენ სხვადასხვა დაჯგუფებად რამდენიმე წინამძღოლის ქვეშ, ისე რომ არ არსებობდა მათ ყველა ზედა გავრცელებული საერთო სამოქალაქო მმართველობა. მეცამეტე საუკუნის დასასრულთან ახლო ხანაში ოსმანმა დააარსა მმართველობა, რომელიც მას შემდეგ ცნობილი გახდა, როგორც ოსმალეთის მმართველობა, ანუ იმპერია, და რომელიც ისე გაიზარდა, რომ მოიცვა ყველა მთავარი მუჰამედიანური ტომი და გააერთიანა ისინი ერთ დიდ მონარქიად.
“(2) The character of the king. ‘Which is the angel of the bottomless pit.’ An angel signifies a messenger, a minister, either good or bad, and not always a spiritual being. ‘The angel of the bottomless pit,’ or chief minister of the religion which came from thence when it was opened. That religion is Mohammedanism, and the sultan is its chief minister. ‘The Sultan, or grand Seignior, as he is indifferently called, is also Supreme Caliph, or high priest, uniting in his person the highest spiritual dignity with the supreme secular authority.’—World As It Is, p.361.
„(2) მეფის ხასიათი. „რომელია უფსკრულის ანგელოზი.“ ანგელოზი ნიშნავს მაცნეს, მსახურს, კეთილს თუ ბოროტს, და არა ყოველთვის სულიერ არსებას. „უფსკრულის ანგელოზი,“ ანუ იმ რელიგიის მთავარი მსახური, რომელიც იქიდან გამოვიდა, როდესაც იგი გაიხსნა. ეს რელიგია არის მაჰმადიანობა, ხოლო სულთანი მისი მთავარი მსახურია. „სულთანი, ანუ დიდი სენიორი, როგორც მას განურჩევლად უწოდებენ, არის აგრეთვე უზენაესი ხალიფა, ანუ მღვდელმთავარი, რომელიც თავის პიროვნებაში აერთიანებს უმაღლეს სულიერ ღირსებას უზენაეს საერო ხელისუფლებასთან.“—World As It Is, გვ. 361.
“(3) His name. In Hebrew, ‘Abaddon,’ the destroyer; in Greek, ‘Apollyon,’ one that exterminates, or destroys. Having two different names in two languages, it is evident that the character, rather than the name of the power, is intended to be represented. If so, as expressed in both languages, he is a destroyer. Such has always been the character of the Ottoman government.
„(3) მისი სახელი. ებრაულად — „აბადონი“, დამღუპველი; ბერძნულად — „აპოლიონი“, ის, ვინც აღმოფხვრის, ანუ ანადგურებს. ორ სხვადასხვა ენაზე ორი განსხვავებული სახელის ქონა ცხადყოფს, რომ განზრახულია წარმოჩენილ იქნეს ძალაუფლების არა სახელი, არამედ მისი ხასიათი. თუ ასეა, როგორც ორივე ენაზეა გამოხატული, იგი დამღუპველია. ასეთი იყო ოსმალეთის მთავრობის ხასიათი ყოველთვის.
“But when did Othman make his first assault on the Greek empire?—According to Gibbon, Decline and Fall, etc., ‘Othman first entered the territory of Nicomedia on the 27th day of July, 1299.’
„მაგრამ როდის განახორციელა ოსმანმა თავისი პირველი იერიში ბერძნულ იმპერიაზე? — გიბონის, „დაღმავლობა და დაცემა“ და სხვათა მიხედვით, „ოსმანი პირველად ნიკომედიის ტერიტორიაზე შევიდა 1299 წლის 27 ივლისს.“
“The calculations of some writers have gone upon the supposition that the period should begin with the foundation of the Ottoman empire; but this is evidently an error; for they were not only to have a king over them, but were to torment men five months. But the period of torment could not begin before the first attack of the tormentors, which was, as above stated, July 27, 1299.
„ზოგიერთი მწერლის გამოთვლები დაფუძნებული იყო იმ ვარაუდზე, რომ ეს პერიოდი ოსმალეთის იმპერიის დაარსებით უნდა დაწყებულიყო; მაგრამ ეს აშკარა შეცდომაა; რადგან მათ არა მხოლოდ მეფე უნდა ჰყოლოდათ თავზე, არამედ ადამიანებიც ხუთ თვეს უნდა ეწამებინათ. მაგრამ ტანჯვის პერიოდი ვერ დაიწყებოდა მტანჯველთა პირველ თავდასხმამდე, რაც, როგორც ზემოთ ითქვა, იყო 1299 წლის 27 ივლისი.
“The calculation which follows, founded on this starting-point, was made and published in a work entitled, Christ’s Second Coming, etc., by J. Litch, in 1838.
„გამოთვლა, რომელიც ამას მოსდევს და ამ საწყის წერტილზეა დაფუძნებული, შესრულდა და გამოქვეყნდა 1838 წელს ჯ. ლიჩის ნაშრომში, სახელწოდებით „ქრისტეს მეორედ მოსვლა“ და სხვ.
“‘And their power was to hurt men five months.’ Thus far their commission extended, to torment by constant depredations, but not politically to kill them. ‘Five months,’ thirty days to a month, give us one hundred and fifty days; and these days, being symbolic, signify one hundred and fifty years. Commencing July 27, 1299, the one hundred and fifty years reach to 1449. During that whole period the Turks were engaged in an almost perpetual warfare with the Greek empire, but yet without conquering it. They seized upon and held several of the Greek provinces, but still Greek independence was maintained in Constantinople. But in 1449, the termination of the one hundred and fifty years, a change came, the history of which will be found under the succeeding trumpet.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 505–507.
„და მიეცათ მათ ძალაუფლება, რომ ხუთ თვეს ვნებდეთ ადამიანებს.“ აქამდე ვრცელდებოდა მათი მანდატი: უწყვეტი თარეშით ეწამებინათ, მაგრამ პოლიტიკურად არ მოეკლათ ისინი. „ხუთი თვე“ — თვეში ოცდაათი დღე — გვაძლევს ას ორმოცდაათ დღეს; და ეს დღეები, როგორც სიმბოლური, აღნიშნავს ას ორმოცდაათ წელს. 1299 წლის 27 ივლისიდან დაწყებული, ეს ას ორმოცდაათი წელი აღწევს 1449 წლამდე. მთელი ამ პერიოდის განმავლობაში თურქები თითქმის განუწყვეტელ ომში იყვნენ ჩაბმულნი ბერძნულ იმპერიასთან, მაგრამ მაინც ვერ იპყრობდნენ მას. მათ დაიკავეს და შეინარჩუნეს ბერძნული პროვინციებიდან რამდენიმე, თუმცა ბერძნული დამოუკიდებლობა კონსტანტინოპოლში კვლავ შენარჩუნებული იყო. მაგრამ 1449 წელს, ას ორმოცდაათი წლის დასრულებისას, მოხდა ცვლილება, რომლის ისტორიაც მოცემული იქნება მომდევნო საყვირის ქვეშ.“ ურია სმიტი, Daniel and Revelation, 505–507.
Uriah Smith is citing Josiah Litch’s calculation of the one hundred and fifty years, which when concluded, represents a starting point for the three hundred and ninety-one year and fifteen-day prophecy in the next Trumpet. Commenting on Litch’s prediction concerning these two connected time prophecies Sister White recorded:
იურიაჰ სმიტი ციტირებს იოსია ლიჩის გამოთვლას ას ორმოცდაათი წლის შესახებ, რომელიც, დასრულებისას, წარმოადგენს ამოსავალ წერტილს მომდევნო საყვირში მოცემული სამას ოთხმოცდათერთმეტი წლისა და თხუთმეტდღიანი წინასწარმეტყველებისთვის. ამ ორი ურთიერთდაკავშირებული დროითი წინასწარმეტყველების შესახებ ლიჩის წინასწარმეტყველების კომენტირებისას დამ უაითმა ჩაწერა:
“In the year 1840 another remarkable fulfillment of prophecy excited widespread interest. two years before, Josiah Litch, one of the leading ministers preaching the second advent, published an exposition of Revelation 9, predicting the fall of the Ottoman Empire. According to his calculations, this power was to be overthrown . . . on the 11th of August, 1840, when the Ottoman power in Constantinople may be expected to be broken. And this, I believe, will be found to be the case.’
„1840 წელს წინასწარმეტყველების კიდევ ერთმა საგულისხმო აღსრულებამ ფართო ინტერესი გამოიწვია. ორი წლით ადრე, იოსია ლიჩმა, მეორე მოსვლის შესახებ მქადაგებელთა შორის ერთ-ერთმა წამყვანმა მსახურმა, გამოაქვეყნა გამოცხადების 9-ე თავის განმარტება, რომელშიც ოსმალეთის იმპერიის დაცემა იწინასწარმეტყველა. მისი გამოთვლების თანახმად, ეს ძალა უნდა დამხობილიყო... 1840 წლის 11 აგვისტოს, როდესაც კონსტანტინოპოლში ოსმალეთის ძალაუფლების რღვევა მოსალოდნელი შეიძლება იყოს. და მე მწამს, რომ სწორედ ასე აღმოჩნდება.“
“At the very time specified, Turkey, through her ambassadors, accepted the protection of the allied powers of Europe, and thus placed herself under the control of Christian nations. The event exactly fulfilled the prediction. When it became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and a wonderful impetus was given to the advent movement. Men of learning and position united with Miller, both in preaching and in publishing his views, and from 1840 to 1844 the work rapidly extended.” The Great Controversy, 334, 335.
„ზუსტად იმ დროს, რომელიც განსაზღვრული იყო, თურქეთმა, თავისი ელჩების მეშვეობით, მიიღო ევროპის მოკავშირე სახელმწიფოების მფარველობა და ამგვარად თავი ქრისტიანული ერების კონტროლის ქვეშ მოაქცია. ამ მოვლენამ წინასწარმეტყველება ზედმიწევნით აღასრულა. როდესაც ეს ცნობილი გახდა, მრავალნი დარწმუნდნენ მილერისა და მისი თანამოაზრეების მიერ მიღებული წინასწარმეტყველური განმარტების პრინციპების სისწორეში, და ადვენტურ მოძრაობას საოცარი ბიძგი მიეცა. სწავლული და მაღალი მდგომარეობის მქონე კაცები მილერს შეუერთდნენ როგორც მისი შეხედულებების ქადაგებაში, ისე მათ გამოქვეყნებაში, და 1840 წლიდან 1844 წლამდე ეს საქმე სწრაფად გაფართოვდა.“ The Great Controversy, 334, 335.
The first and second woes are connected by two interconnected time prophecies. The first woe, begins with an illustration of the sealing and the second woe, ends with the history of August 11, 1840 until the sounding of the seventh trumpet on October 22, 1844, which is also an illustration of the sealing. The beginning and ending bear the signature of Alpha and Omega, because, as with the history in which Christ confirmed the covenant for a week, the period is divided into two parts. The first period begins with the first Mohammed, and ends with the second Mohammed. The second period begins with “a voice from the four horns of the golden altar which is before God,” and it ends with the “voice” of Christ, swearing “by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer.”
პირველი და მეორე ვაი ერთმანეთთან დაკავშირებულია ორი ურთიერთდაკავშირებული დროითი წინასწარმეტყველებით. პირველი ვაი იწყება დაბეჭდვის ილუსტრაციით, ხოლო მეორე ვაი სრულდება 1840 წლის 11 აგვისტოდან 1844 წლის 22 ოქტომბერს მეშვიდე საყვირის ახმიანებამდე მიმდინარე ისტორიით, რაც ასევე დაბეჭდვის ილუსტრაციაა. დასაწყისსა და დასასრულს ატყვია ალფასა და ომეგას ხელწერა, რადგან, ისევე როგორც იმ ისტორიაში, რომელშიც ქრისტემ აღთქმა ერთი კვირით დაამტკიცა, ეს პერიოდიც ორ ნაწილად არის გაყოფილი. პირველი პერიოდი იწყება პირველი მუჰამედით და მთავრდება მეორე მუჰამედით. მეორე პერიოდი იწყება „ხმით ღვთის წინაშე მდგომი ოქროს სამსხვერპლოს ოთხი რქიდან“ და სრულდება ქრისტეს „ხმით“, რომელიც ფიცულობს „მის მიერ, ვინც ცოცხლობს უკუნითი უკუნისამდე, რომელმაც შექმნა ცა და მასში არსებული ყოველივე, და მიწა და მასში არსებული ყოველივე, და ზღვა და მასში არსებული ყოველივე, რომ დრო აღარ იქნება.“
We will continue this study in the next article.
ჩვენ ამ კვლევის გაგრძელებას შემდეგ სტატიაში გავაკეთებთ.
“Any question that Satan can arouse in the mind to create doubt in regard to the grand history of the past travels of the people of God will please his satanic majesty and is an offense to God. The tidings of the Lord’s soon coming in power and great glory to our world is truth, and in 1840 many voices were raised in its proclamation.” Manuscript Releases, volume 9, 134.
„ნებისმიერი კითხვა, რომლის აღძვრაც სატანას შეუძლია გონებაში, რათა ეჭვი შექმნას ღვთის ხალხის წარსული გზის დიად ისტორიასთან დაკავშირებით, მის სატანურ უდიდებულესობას სასიამოვნოა და ღვთის წინაშე შეურაცხყოფას წარმოადგენს. ცნობა ჩვენი სამყაროსადმი უფლის ძალითა და დიდი დიდებით მალე მოსვლის შესახებ ჭეშმარიტებაა, და 1840 წელს მრავალი ხმა აღიმართა მის გამოსაცხადებლად.“ Manuscript Releases, ტომი 9, 134.