In the final generation of a people that are being passed by, certain prophetic characteristics are identified. They are then a generation of vipers, for they have formed the character of Satan. They are a generation of adulterers, for they have formed unsanctified connections with the enemies of God. They have reached a point where they see, but cannot understand, they hear, but cannot perceive, for they are unconverted, which is represented as their hearts growing fat. Moses first addressed this very phenomenon.
იმ ხალხის უკანასკნელ თაობაში, რომელსაც გვერდს უვლიან, გამოიკვეთება გარკვეული წინასწარმეტყველური ნიშნები. ამგვარად, ისინი იქცევიან იქედნეთა მოდგმად, რადგან ჩამოიყალიბეს სატანის ხასიათი. ისინი მრუშთა თაობა არიან, რადგან დაუმყარებიათ გაუწმინდურებელი კავშირები ღვთის მტრებთან. მათ მიაღწიეს იმ მდგომარეობას, როდესაც ხედავენ, მაგრამ ვერ იგებენ; ესმით, მაგრამ ვერ აღიქვამენ, რადგან მოუქცეველნი არიან, რაც წარმოდგენილია იმით, რომ მათი გულები გასუქდა. მოსემ პირველად სწორედ ამ მოვლენას მიმართა.
And Moses called unto all Israel, and said unto them, Ye have seen all that the Lord did before your eyes in the land of Egypt unto Pharaoh, and unto all his servants, and unto all his land; The great temptations which thine eyes have seen, the signs, and those great miracles: Yet the Lord hath not given you an heart to perceive, and eyes to see, and ears to hear, unto this day. Deuteronomy 29:2–4.
და მოსემ მოუწოდა მთელ ისრაელს და უთხრა მათ: თქვენ იხილეთ ყოველივე, რაც უფალმა თქვენს თვალწინ მოიმოქმედა ეგვიპტის ქვეყანაში ფარაონის, ყველა მისი მსახურისა და მთელი მისი ქვეყნის მიმართ; ის დიდი გამოცდები, რომლებიც თქვენმა თვალებმა იხილეს, ნიშნები და ის დიდი სასწაულები. მაგრამ უფალს დღემდე არ მოუცია თქვენთვის გული შესაცნობად, თვალები სახილველად და ყურები სასმენად. მეორე რჯული 29:2–4.
In the first mention of the Laodicean phenomenon of seeing and hearing, that which God’s people are unable to see is the signs and wonders of their foundational history. Jeremiah identifies the phenomenon as an attribute of the “foolish virgins,” in the last days, and as a representation of the foolish virgins’ refusal to accept the three angels’ messages, that begins with the first angel’s announcement to fear the Creator God. Because of this rebellion they do not receive the latter rain.
ლაოდიკიური ფენომენის — ხილვისა და სმენის — პირველად მოხსენიებისას, ის, რისი ხილვაც ღვთის ხალხს არ ძალუძს, მათი საძირკვლოვანი ისტორიის ნიშნები და სასწაულებია. იერემია ამ ფენომენს უკანასკნელ დღეებში „უგუნური ქალწულების“ თვისებად განსაზღვრავს და მას უგუნური ქალწულების მიერ სამი ანგელოზის უწყებათა მიღებაზე უარის თქმის გამოხატულებად წარმოაჩენს, რაც იწყება პირველი ანგელოზის მოწოდებით, რომ ეშინოდეთ შემოქმედი ღმერთისა. ამ ურჩობის გამო ისინი გვიან წვიმას არ იღებენ.
Declare this in the house of Jacob, and publish it in Judah, saying, Hear now this, O foolish people, and without understanding; which have eyes, and see not; which have ears, and hear not: Fear ye not me? saith the Lord: will ye not tremble at my presence, which have placed the sand for the bound of the sea by a perpetual decree, that it cannot pass it: and though the waves thereof toss themselves, yet can they not prevail; though they roar, yet can they not pass over it? But this people hath a revolting and a rebellious heart; they are revolted and gone. Neither say they in their heart, Let us now fear the Lord our God, that giveth rain, both the former and the latter, in his season: he reserveth unto us the appointed weeks of the harvest. Your iniquities have turned away these things, and your sins have withholden good things from you. Jeremiah 5:20–25.
აუწყეთ ეს იაკობის სახლს და გამოაცხადეთ იგი იუდაში, თქვით: ისმინეთ ახლა ეს, უგუნურო ხალხო და განუკითხავო; რომელთაც თვალები გაქვთ და ვერ ხედავთ, რომელთაც ყურები გაქვთ და ვერ გესმით: ნუთუ ჩემი არ გეშინიათ? ამბობს უფალი. ნუთუ არ ძრწით ჩემს წინაშე, მე რომ ქვიშა დავუდგინე ზღვას საზღვრად მარადიული განჩინებით, რათა ვერ გადალახოს იგი? და თუმცა მისი ტალღები ბობოქრობენ, მაინც ვერ სძლევენ; თუმცა ღრიალებენ, მაინც ვერ გადმოვლენ მასზე. მაგრამ ამ ხალხს განდგომილი და ურჩი გული აქვს; განდგნენ და წავიდნენ. არც ამბობენ თავიანთ გულში: გვეშინოდეს ახლა უფლისა, ჩვენი ღმერთისა, რომელიც გვაძლევს წვიმას, ადრეულსაც და გვიანსაც, თავის დროზე; რომელიც გვინახავს მკისათვის დადგენილ კვირებს. თქვენმა ურჯულოებებმა განარიდეს ესენი თქვენგან, და თქვენმა ცოდვებმა დაგაკავათ კეთილი. იერემია 5:20–25.
Ezekiel identifies those who manifest the characteristics represented by seeing and not understanding as a rebellious house. They are a rebellious house who will not see the history of their foundations, who are foolish virgins, that are unconverted because they refuse the first angel’s message, which is to refuse them all, for if you do not accept the first angel’s message, you cannot accept the second nor the third. In this condition the latter rain is withheld from these virgins during the time of the latter rain. After Jesus addressed this characteristic in His narrative, He then proceeded to present the parable of the sower.
ეზეკიელი მათ, ვინც ამჟღავნებს იმ ნიშნებს, რომელნიც წარმოდგენილია როგორც ხედვა და არა გაგება, ამბოხებულ სახლად განსაზღვრავს. ისინი ამბოხებული სახლია, რომელიც არ ინებებს იხილოს თავისი საფუძვლების ისტორია; ისინი არიან უგუნური ქალწულნი, მოუქცეველნი, რადგან უარყოფენ პირველი ანგელოზის უწყებას, რაც ნიშნავს ყველას უარყოფას, ვინაიდან თუ პირველ ანგელოზის უწყებას არ მიიღებ, ვერც მეორეს მიიღებ და ვერც მესამეს. ამ მდგომარეობაში გვიანი წვიმა შეკავებულია ამ ქალწულთაგან გვიანი წვიმის ჟამს. მას შემდეგ, რაც იესომ ეს ნიშან-თვისება თავის თხრობაში განიხილა, მან შემდეგ მთესვარის იგავის წარმოდგენაზე გადაინაცვლა.
But blessed are your eyes, for they see: and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them. Hear ye therefore the parable of the sower. When any one heareth the word of the kingdom, and understandeth it not, then cometh the wicked one, and catcheth away that which was sown in his heart. This is he which received seed by the way side. But he that received the seed into stony places, the same is he that heareth the word, and anon with joy receiveth it; Yet hath he not root in himself, but dureth for a while: for when tribulation or persecution ariseth because of the word, by and by he is offended. He also that received seed among the thorns is he that heareth the word; and the care of this world, and the deceitfulness of riches, choke the word, and he becometh unfruitful. But he that received seed into the good ground is he that heareth the word, and understandeth it; which also beareth fruit, and bringeth forth, some an hundredfold, some sixty, some thirty. Another parable put he forth unto them, saying, The kingdom of heaven is likened unto a man which sowed good seed in his field: But while men slept, his enemy came and sowed tares among the wheat, and went his way. But when the blade was sprung up, and brought forth fruit, then appeared the tares also. So the servants of the householder came and said unto him, Sir, didst not thou sow good seed in thy field? from whence then hath it tares? He said unto them, An enemy hath done this. The servants said unto him, Wilt thou then that we go and gather them up? But he said, Nay; lest while ye gather up the tares, ye root up also the wheat with them. Let both grow together until the harvest: and in the time of harvest I will say to the reapers, Gather ye together first the tares, and bind them in bundles to burn them: but gather the wheat into my barn. Matthew 13:16–30.
ხოლო ნეტარ არიან თქვენი თვალნი, რადგან ხედავენ; და თქვენი ყურნი, რადგან ისმენენ. რადგან ჭეშმარიტად გეუბნებით თქვენ: მრავალ წინასწარმეტყველსა და მართალ კაცს სურდა ეხილა ის, რასაც თქვენ ხედავთ, და ვერ იხილეს; და გაეგონა ის, რასაც თქვენ ისმენთ, და ვერ გაიგონეს. ამიტომ ისმინეთ მთესველის იგავი. როდესაც ვინმე ისმენს სასუფევლის სიტყვას და ვერ იგებს მას, მაშინ მოდის ბოროტი და იტაცებს იმას, რაც მის გულში იყო დათესილი. ეს არის იგი, ვინც გზის პირას მიიღო თესლი. ხოლო ვინც ქვიან ადგილებში მიიღო თესლი, ის არის, ვინც ისმენს სიტყვას და მყისვე სიხარულით იღებს მას; მაგრამ ფესვი არა აქვს თავის თავში და მხოლოდ დროებით რჩება; რადგან როცა სიტყვის გამო გასაჭირი ან დევნა დგება, მაშინვე ცდება. ხოლო ვინც ეკლებში მიიღო თესლი, ის არის, ვინც ისმენს სიტყვას; და ამ სოფლის საზრუნავი და სიმდიდრის სიცრუე ახშობს სიტყვას, და იგი უნაყოფო ხდება. ხოლო ვინც კარგ მიწაში მიიღო თესლი, ის არის, ვინც ისმენს სიტყვას და იგებს მას; იგი ნაყოფსაც გამოიღებს და მოიტანს: ზოგი ასმაგს, ზოგი სამოცმაგს, ზოგი ოცდაათმაგს. სხვა იგავიც უთხრა მათ და თქვა: ცათა სასუფეველი ჰგავს კაცს, რომელმაც თავის ყანაში კარგი თესლი დათესა; მაგრამ როცა ადამიანებს ეძინათ, მოვიდა მისი მტერი, ხორბალს შორის ღვარძლი დათესა და წავიდა. ხოლო როდესაც ჯეჯილი ამოვიდა და ნაყოფი გამოიღო, მაშინ ღვარძლიც გამოჩნდა. მაშინ სახლის პატრონის მონები მივიდნენ და უთხრეს მას: ბატონო, განა კარგი თესლი არ დათესე შენს ყანაში? მაშ, საიდან აქვს მას ღვარძლი? ხოლო მან უთხრა მათ: ეს მტრის ჩადენილია. მაშინ მონებმა უთხრეს მას: გნებავს, რომ წავიდეთ და ამოვგლიჯოთ იგი? ხოლო მან თქვა: არა, რათა ღვარძლის ამოგლეჯისას ხორბალიც არ ამოაძროთ მასთან ერთად. აცადეთ ორივეს ერთად ზრდა მკამდე; და მკის ჟამს ვეტყვი მომკელებს: ჯერ შეკრიბეთ ღვარძლი და შეკარით კონებად, რათა დაიწვას; ხოლო ხორბალი შეაგროვეთ ჩემს ბეღელში. მათე 13:16–30.
The foolish are the tares, and the wise are the wheat. In the parable of the ten virgins the possession of oil is what manifests the distinction between the two classes, and with the wheat and tares its based upon whether the seed, which is the word, is understood. The first mention of a class that will not see and therefore understand by Moses, places the message that is to be understood as the signs and wonders of the foundational history. The last prophetic reference to the elements of the blindness of the rebellious house by Ellen White identifies that the eyes that were blessed to see what all the righteous men wished to see was the history of the Millerite movement.
უგუნურნი არიან ღვარძლნი, ხოლო ბრძენნი — ხორბალი. ათი ქალწულის იგავში ზეთის ქონა არის ის, რაც ამჟღავნებს განსხვავებას ამ ორ კლასს შორის; ხოლო ხორბლისა და ღვარძლის შემთხვევაში ეს დაფუძნებულია იმაზე, ესმით თუ არა თესლი, რომელიც არის სიტყვა. მოსეს მიერ იმ კლასის პირველი ხსენება, რომელიც ვერ იხილავს და, მაშასადამე, ვერ გაიგებს, იმ უწყებას, რომელიც გასაგები უნდა იყოს, საფუძველმდებარე ისტორიის ნიშნებსა და სასწაულებთან აკავშირებს. ელენ უაითის მიერ ურჩი სახლის სიბრმავის ელემენტების უკანასკნელი წინასწარმეტყველური მითითება განსაზღვრავს, რომ თვალები, რომელთაც კურთხევა ჰქონდათ ეხილათ ის, რის ხილვასაც ყველა მართალი კაცი ნატრობდა, მილერიტული მოძრაობის ისტორია იყო.
“All the messages given from 1840–1844 are to be made forcible now, for there are many people who have lost their bearings. The messages are to go to all the churches.
„1840–1844 წლებში მიცემული ყველა უწყება ახლა ძალით უნდა იქნეს წარმოდგენილი, რადგან მრავალი ადამიანია, რომლებმაც ორიენტირი დაკარგეს. ეს უწყებანი ყველა ეკლესიას უნდა მიეწოდოს.
“Christ said, ‘Blessed are your eyes, for they see; and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them’ [Matthew 13:16, 17]. Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.” Manuscript Releases, volume 21, 436, 437.
„ქრისტემ თქვა: ‘ნეტარ არიან თქვენი თვალნი, რადგან ხედავენ; და თქვენი ყურნი, რადგან ისმენენ. რადგან ჭეშმარიტად გეუბნებით თქვენ: მრავალ წინასწარმეტყველსა და მართალ კაცს სურდა ეხილა ის, რასაც თქვენ ხედავთ, და ვერ იხილეს; და მოესმინა ის, რასაც თქვენ ისმენთ, და ვერ მოისმინეს’ [მათე 13:16, 17]. ნეტარ არიან თვალნი, რომელთაც იხილეს ის, რაც იხილებოდა 1843 და 1844 წლებში.“ Manuscript Releases, ტომი 21, 436, 437.
Jesus always illustrates the end with the beginning, and the first reference to those who have eyes, but do not see or understand, and the last reference identify that the foundational history of the rebellious house is what is not seen, and is therefore rejected, and thus prevents the foolish from recognizing the latter rain. The history of 1840–1844 was typified by the deliverance of ancient Israel from Egyptian bondage. Ancient Israel’s failure to pass the initial testing process brought them to Kadesh, where they accepted the false report of the ten spies and selected a new captain to lead them back to Egypt. Forty years later they were brought back to Kadesh, and Moses failed by striking the Rock a second time.
იესო ყოველთვის დასასრულს დასაწყისით წარმოაჩენს, ხოლო იმათ შესახებ პირველი მოხსენიება, რომელთაც თვალები აქვთ, მაგრამ ვერ ხედავენ და ვერ იგებენ, და უკანასკნელი მოხსენიება მიუთითებს, რომ ურჩი სახლის ფუძემდებლური ისტორია არის ის, რაც არ ჩანს და ამიტომ უარყოფილია, და ამგვარად უგუნურებს ხელს უშლის გვიანი წვიმის შეცნობაში. 1840–1844 წლების ისტორია წინასახედ იქნა წარმოდგენილი ძველი ისრაელის ეგვიპტური მონობიდან გამოხსნით. ძველი ისრაელის მარცხმა, რომ საწყისი გამოცდის პროცესი გაევლო, ისინი კადეშამდე მიიყვანა, სადაც მათ ათი მზვერავის ცრუ ცნობა მიიღეს და ახალი მეთაური აირჩიეს, რათა უკან, ეგვიპტეში, დაებრუნებინათ ისინი. ორმოცი წლის შემდეგ ისინი კვლავ კადეშში იქნენ მიყვანილნი, და მოსემ დაარღვია, როცა კლდეს მეორედ დაჰკრა.
Though Moses failed, Joshua still proceeded to lead them into the Promised Land. The last test at Kadesh had a serious rebellion associated with it, for Jesus always illustrates the end with the beginning, and the rebellion of the ten spies at Kadesh in the beginning of the forty years, and at the ending of the forty years also illustrates a great rebellion at Kadesh. Yet in spite of the rebellion of Moses at Kadesh, the vision of entering into the Promised Land was no longer delayed.
თუმცა მოსემ ვერ გაამართლა, იესო ნავეს ძე მაინც განაგრძობდა მათ შეყვანას აღთქმულ ქვეყანაში. კადეშში უკანასკნელ გამოცდას მძიმე ამბოხება ახლდა თან, რადგან იესო ყოველთვის დასასრულს დასაწყისით წარმოსახავს; და ათი მზვერავის ამბოხება კადეშში ორმოცი წლის დასაწყისში, ისევე როგორც ორმოცი წლის დასასრულსაც, კადეშში მომხდარ დიდ ამბოხებასაც გამოსახავს. მიუხედავად ამისა, მოსეს ამბოხების მიუხედავად კადეშში, აღთქმულ ქვეყანაში შესვლის ხილვა აღარ გადაიდო.
In the rebellion of 1863, that led to the increased rebellion of 1888, that led to the increased rebellion of 1919, which culminated in the rebellion of 1957, Jesus brought Laodicean Adventism back to Kadesh. He brought them back to the history where the third angel arrived and began a testing process that ultimately manifested the rebellion of 1863, and the banishment of wandering in the wilderness of Laodicea. The third angel entered into the ending history of Laodicean Adventism on September 11, 2001 when the mighty angel of Revelation eighteen, which is the third angel, came down. He then announced that Babylon was fallen, as typified by the casting down of Nimrod’s tower, when the towers of New York City were brought down.
1863 წლის ამბოხში, რომელმაც 1888 წლის გაძლიერებულ ამბოხამდე მიიყვანა, რომელმაც 1919 წლის კიდევ უფრო გაძლიერებულ ამბოხამდე მიიყვანა, და რომელიც 1957 წლის ამბოხით დაგვირგვინდა, იესომ ლაოდიკიური ადვენტიზმი კვლავ კადეშში დააბრუნა. მან ისინი დააბრუნა იმ ისტორიაში, სადაც მესამე ანგელოზი მოვიდა და დაიწყო გამოცდის პროცესი, რომელმაც საბოლოოდ გამოავლინა 1863 წლის ამბოხი და ლაოდიკეის უდაბნოში ხეტიალის განდევნა. მესამე ანგელოზი ლაოდიკიური ადვენტიზმის დასასრულის ისტორიაში შევიდა 2001 წლის 11 სექტემბერს, როდესაც ჩამოვიდა გამოცხადების მეთვრამეტე თავის ძლიერი ანგელოზი, რომელიც მესამე ანგელოზია. შემდეგ მან გამოაცხადა, რომ ბაბილონი დაეცა, როგორც ნიმროდის კოშკის დამხობით წინასახედ იყო ნაჩვენები, როდესაც ნიუ-იორკის ქალაქის კოშკები ჩამოინგრა.
“The third angel’s message will not be comprehended, the light which will lighten the earth with its glory will be called a false light, by those who refuse to walk in its advancing glory.” Review and Herald, May 27, 1890.
„მესამე ანგელოზის უწყება ვერ იქნება გაგებული; ნათელს, რომელიც თავის დიდებით გაანათებს დედამიწას, ცრუ ნათლად მიიჩნევენ ისინი, ვინც უარს ამბობენ იარონ მისი მზარდი დიდების გზით.“ Review and Herald, May 27, 1890.
As with ancient Israel, so too with modern Israel. The generation that witnesses September 11, 2001 is the last generation. Jesus said in Luke chapter twenty-one that “this generation,” and He identified that generation as those living when the heavens and earth shall pass away, which occurs at the Second Coming. That generation who live to witness Christ’s return will have recognized a sign that proves to them that they are the final generation. They will know and understand that they are those living when the “effect of every vision” is no longer “prolonged.”
როგორც ძველ ისრაელთან იყო, ასევეა თანამედროვე ისრაელთანაც. თაობა, რომელიც 2001 წლის 11 სექტემბერს მოესწრო, უკანასკნელი თაობაა. იესომ ლუკას სახარების ოცდამეერთე თავში თქვა, რომ „ეს თაობა“, და მან ეს თაობა განსაზღვრა, როგორც ისინი, ვინც ცხოვრობენ მაშინ, როდესაც ცა და დედამიწა გადაივლიან, რაც ხდება მეორედ მოსვლისას. ის თაობა, რომელიც იცოცხლებს ქრისტეს დაბრუნების ხილვამდე, ამოიცნობს ნიშანს, რომელიც დაუმტკიცებს მათ, რომ ისინი უკანასკნელი თაობა არიან. მათ ეცოდინებათ და გაიგებენ, რომ სწორედ ისინი არიან ისინი, ვინც ცხოვრობენ მაშინ, როცა „ყოველი ხილვის აღსრულება“ აღარ არის „გაჭიანურებული“.
As Jesus was leaving the temple with the disciples they asked Him to explain what He had meant by His description of the destruction of the temple. That conversation was representing the conversation which His disciples have during the final generation. The disciples wished to understand what He meant when He has repeatedly taught that the Laodicean Adventist church is to be swept away at the soon-coming Sunday law, as the worshippers therein are spewed out of His mouth, and are no longer those who speak for Him.
როცა იესო მოწაფეებთან ერთად ტაძრიდან გამოდიოდა, მათ ჰკითხეს მას, განემარტა, რას გულისხმობდა ტაძრის განადგურების შესახებ თავისი აღწერით. ეს საუბარი წარმოადგენდა იმ საუბარს, რომელსაც მისი მოწაფეები წარმართავენ უკანასკნელ თაობაში. მოწაფეებს სურდათ გაეგოთ, რას გულისხმობდა იგი, როცა განმეორებით ასწავლიდა, რომ ლაოდიკიელი ადვენტისტური ეკლესია უნდა წაიხვეტოს მალე მოსალოდნელი საკვირაო კანონის დროს, როგორც იქ მყოფი თაყვანისმცემლები ამოინთხევიან მისი პირიდან და აღარ არიან ისინი, ვინც მის ნაცვლად ლაპარაკობენ.
In answering the disciples Jesus described the destruction of Jerusalem and the history that followed, all the way through to the end of the world. After laying out the historical overview up to verse nineteen, He then addresses the destruction of Jerusalem, a destruction which could have occurred at the cross, but that in God’s mercy and longsuffering was postponed for about forty years. At the end of the forty years there would be a remnant that would escape the destruction, but only if they recognized the sign that He then gave.
მოწაფეთათვის პასუხის გაცემისას იესომ აღწერა იერუსალიმის განადგურება და მას შემდგომ განვითარებული ისტორია, თვით სამყაროს დასასრულამდე. მას შემდეგ, რაც მეცხრამეტე მუხლამდე ისტორიული მიმოხილვა წარმოადგინა, იგი შემდეგ იერუსალიმის განადგურებას ეხება — განადგურებას, რომელიც შეიძლებოდა ჯვარზე მომხდარიყო, მაგრამ ღვთის წყალობითა და სულგრძელებით დაახლოებით ორმოცი წლით გადაიდო. ორმოცი წლის დასასრულს იქნებოდა ნარჩომი, რომელიც განადგურებას გადაურჩებოდა, მაგრამ მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ ისინი ცნობდნენ ნიშანს, რომელიც მან შემდეგ მისცა.
In the beginning of ancient Israel there was a forty-year period, which started with a judgment upon the rebellion of the ten spies that was deferred for forty years, due to the intercession of Moses. At the end of ancient Israel there was a judgment upon the rebellion of the cross that was deferred for forty years, due to the intercession of Christ’s longsuffering and mercy. In both histories there was a remnant that escaped. Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.
ძველი ისრაელის დასაწყისში იყო ორმოცწლიანი პერიოდი, რომელიც დაიწყო ათი მზვერავის ამბოხებაზე გამოტანილი განაჩენით, რომლის აღსრულებაც მოსეს შუამდგომლობის გამო ორმოცი წლით გადაიდო. ძველი ისრაელის დასასრულს იყო განაჩენი ჯვრის ამბოხებაზე, რომლის აღსრულებაც ქრისტეს სულგრძელი მოთმინებისა და წყალობის გამო ორმოცი წლით გადაიდო. ორივე ისტორიაში იყო ნატამალი, რომელიც გადარჩა. იესო ყოველთვის საგნის დასასრულს მისი დასაწყისით ასახავს.
Jesus addressed the sign associated with the destruction of Jerusalem and identified it as “the days of vengeance.”
იესომ იერუსალიმის დანგრევასთან დაკავშირებულ ნიშანზე ისაუბრა და იგი „შურისგების დღეებად“ განსაზღვრა.
And when ye shall see Jerusalem compassed with armies, then know that the desolation thereof is nigh. Then let them which are in Judaea flee to the mountains; and let them which are in the midst of it depart out; and let not them that are in the countries enter thereinto. For these be the days of vengeance, that all things which are written may be fulfilled. Luke 21:20–22.
და როდესაც იხილავთ იერუსალიმს ლაშქრებით გარშემორტყმულს, მაშინ იცოდეთ, რომ მოახლოვებულია მისი გაპარტახება. მაშინ იუდეაში მყოფნი მთებს შეეფარონ; და ქალაქის შუაგულში მყოფნი გავიდნენ იქიდან; და სოფლად მყოფნი ნუ შევლენ მასში. რადგან ეს არის შურისგების დღეები, რათა აღსრულდეს ყოველივე, რაც დაწერილია. ლუკა 21:20–22.
The “day of vengeance” is the seven last plagues, and for this reason Sister White aligns the destruction of Jerusalem with God’s executive judgment in the last days.
„შურისგების დღე“ შვიდი უკანასკნელი წყლულია, და სწორედ ამ მიზეზით და უაიტი იერუსალიმის განადგურებას ბოლო დღეებში ღვთის აღმასრულებელ სამსჯავროსთან აიგივებს.
Come near, ye nations, to hear; and hearken, ye people: let the earth hear, and all that is therein; the world, and all things that come forth of it. For the indignation of the Lord is upon all nations, and his fury upon all their armies: he hath utterly destroyed them, he hath delivered them to the slaughter. Their slain also shall be cast out, and their stink shall come up out of their carcases, and the mountains shall be melted with their blood. And all the host of heaven shall be dissolved, and the heavens shall be rolled together as a scroll: and all their host shall fall down, as the leaf falleth off from the vine, and as a falling fig from the fig tree. For my sword shall be bathed in heaven: behold, it shall come down upon Idumea, and upon the people of my curse, to judgment. The sword of the Lord is filled with blood, it is made fat with fatness, and with the blood of lambs and goats, with the fat of the kidneys of rams: for the Lord hath a sacrifice in Bozrah, and a great slaughter in the land of Idumea. And the unicorns shall come down with them, and the bullocks with the bulls; and their land shall be soaked with blood, and their dust made fat with fatness. For it is the day of the Lord’s vengeance, and the year of recompenses for the controversy of Zion. Isaiah 34:1–8.
მოუახლოვდით, ერნო, რათა ისმინოთ; ყური მიუგდეთ, ხალხნო: ისმინოს ქვეყანამ და ყოველმა, რაც მასშია; მსოფლიომ და ყოველმა, რაც მისგან გამოდის. რადგან უფლის რისხვა ყველა ერზეა, და მისი მძვინვარება — მათ ყოველთა ლაშქარზე; მან სრულად მოაკვდინა ისინი, დასაკლავად გადასცა. მათი მოკლულნიც გადაყრილნი იქნებიან, და მათი გვამების სიმყრალე აღზევდება; მთები დადნება მათი სისხლით. და ცის მთელი მხედრობა დაიშლება, და ცანი წიგნის გრაგნილივით შეიგრაგნება; და მთელი მათი მხედრობა ჩამოცვივდება, როგორც ვაზის ფოთოლი ცვივა, და როგორც ლეღვის ხიდან ჩამოვარდნილი ლეღვი. რადგან ჩემი მახვილი ცაში გაიჟღინთება; აჰა, ჩამოვა იდუმეაზე და ჩემი შეჩვენების ხალხზე — სამართლისათვის. უფლის მახვილი სისხლით არის სავსე, ქონით არის გასუქებული, კრავთა და ვაცთა სისხლით, ვერძთა თირკმელთა ქონით; რადგან მსხვერპლი აქვს უფალს ბოცრაში და დიდი ხოცვა — იდუმეის ქვეყანაში. და მარტორქებიც მათთან ერთად დაეცემიან, და ხბორები — ხარებთან ერთად; მათი ქვეყანა სისხლით გაიჟღინთება, და მათი მტვერი ქონით გასუქდება. რადგან ეს არის უფლის შურისგების დღე და საზღაურის წელი სიონის დავისთვის. ესაია 34:1–8.
Jesus gave His first public presentation at Nazareth, announcing Himself as the Messiah. That presentation was prophetically governed by the rule of first mention. The reading He selected identified that His work included announcing the “day of the Lord’s vengeance.” Which according to Isaiah is also “the year of recompenses for the controversy of Zion.”
იესომ თავისი პირველი საჯარო გამოსვლა ნაზარეთში გამართა და თავი მესიის სახით გამოაცხადა. ეს გამოსვლა წინასწარმეტყველურად იმართებოდა პირველი მოხსენიების წესით. მის მიერ არჩეული საკითხავი მიუთითებდა, რომ მისი მსახურება მოიცავდა „უფლის შურისგების დღის“ გამოცხადებას, რაც, ესაიას მიხედვით, ასევე არის „სიონის საქმისათვის საზღაურის წლისა“.
It was at Nazareth that Christ began His public ministry and announced Himself as the Messiah. It was then that those who heard His words, but did not perceive, attempted to kill Him by casting him off a mountain. The beginning of His ministry was marked by the people of His home town attempting to kill Him, and the ending of His ministry His people did kill Him. His ministry was to identify Himself as the Messiah, which He became when He was anointed at His baptism. At His baptism a divine symbol descended to endorse the fulfillment of the prediction of the coming Messiah. On August 11, 1840 a divine symbol descended to endorse the prediction of the testing message of that history. And on September 11, 2001 a divine symbol came down to endorse the predicted message of that history, which is the message of the latter rain.
ნაზარეთში დაიწყო ქრისტემ თავისი საჯარო მსახურება და გამოაცხადა თავი მესიად. სწორედ მაშინ ისინი, ვინც მოისმინა მისი სიტყვები, მაგრამ ვერ შეიცნო, მის მოკვლას შეეცადნენ იმით, რომ მთიდან გადაეგდოთ იგი. მისი მსახურების დასაწყისი აღინიშნა იმით, რომ მისი მშობლიური ქალაქის ხალხმა მისი მოკვლა სცადა, ხოლო მისი მსახურების დასასრული იმით, რომ მისმა ხალხმა მართლაც მოკლა იგი. მისი მსახურება მიზნად ისახავდა, თავი მესიად გამოეცხადებინა, რაც იგი გახდა, როდესაც თავისი ნათლობისას იქნა ცხებული. მისი ნათლობისას ზეციური სიმბოლო გარდამოვიდა, რათა დაედასტურებინა მომავალი მესიის შესახებ წინასწარმეტყველების აღსრულება. 1840 წლის 11 აგვისტოს ზეციური სიმბოლო გარდამოვიდა, რათა დაედასტურებინა იმ ისტორიის საცდელი უწყების წინასწარმეტყველება. ხოლო 2001 წლის 11 სექტემბერს ზეციური სიმბოლო გარდამოვიდა, რათა დაედასტურებინა იმ ისტორიის წინასწარმეტყველებული უწყება, რომელიც გვიანი წვიმის უწყებაა.
“After laboring two days with the Samaritans, Jesus left them to continue his journey to Galilee. He made no tarry at Nazareth, where he had spent his youth and early manhood. His reception in the synagogue there, when he announced himself as the Anointed One, was so unfavorable that he decided to seek more fruitful fields, to preach to ears that would listen, and to hearts that would receive his message. He declared to his disciples that a prophet hath no honor in his own country. This saying sets forth that natural reluctance which many people have to acknowledge any wonderfully admirable development in one who has unostentatiously lived in their midst, and whom they have intimately known from childhood. At the same time, these same persons might become wildly excited over the pretensions of a stranger and an adventurer.” The Spirit of Prophecy, volume 2, 151.
„სამარიელებთან ორი დღის შრომის შემდეგ, იესომ დატოვა ისინი, რათა გაეგრძელებინა თავისი გზა გალილეისკენ. იგი არ შეყოვნებულა ნაზარეთში, სადაც გაატარა თავისი ყრმობა და ადრეული სიჭაბუკე. იქ, სინაგოგაში, როდესაც მან თავი გამოაცხადა ცხებულად, მისდამი მიღება იმდენად არაკეთილსაიმედო იყო, რომ გადაწყვიტა მოეძებნა უფრო ნაყოფიერი სავანეები, ექადაგა იმ ყურთათვის, რომლებიც მოისმენდნენ, და იმ გულთათვის, რომლებიც მიიღებდნენ მის უწყებას. მან თავის მოწაფეებს განუცხადა, რომ წინასწარმეტყველს პატივი არა აქვს თავის ქვეყანაში. ეს ნათქვამი გამოხატავს იმ ბუნებრივ თავშეკავებას, რომელიც მრავალ ადამიანს აქვს, აღიაროს რაიმე საოცრად ღირსშესანიშნავი განვითარება იმ პიროვნებაში, რომელიც უშფოთველად ცხოვრობდა მათ შორის და რომელსაც ბავშვობიდანვე ახლოს იცნობდნენ. ამავე დროს, სწორედ ესzelfde ადამიანები შესაძლოა უკიდურესად აღეგზნონ უცხოსა და თავგადასავლების მაძიებლის პრეტენზიებით.“ წინასწარმეტყველების სული, ტომი 2, 151.
In Luke chapter twenty-one, Christ identifies the one hundred and forty-four thousand, the final generation that does not die. He does so by presenting the history that began with His last visit to what had formerly been His father’s house, but then had become the Jew’s house. In the narrative of the history which Jesus began to present He reached the point where Jerusalem, and the temple the disciples wanted to know about, was to be destroyed (70 AD). He identified the destruction as the days of vengeance, which was part of His opening announcement of His ministry. The “days of vengeance” represented not only the destruction of Jerusalem in the year 70, but also the time of God’s wrath as represented in the seven last plagues.
ლუკას ოცდამეერთე თავში ქრისტე ასახელებს ას ორმოცდაოთხ ათასს — უკანასკნელ თაობას, რომელიც არ კვდება. ამას იგი აკეთებს იმ ისტორიის წარმოდგენით, რომელიც დაიწყო მისი უკანასკნელი სტუმრობით იმ ადგილას, რომელიც ოდესღაც მისი მამის სახლი იყო, მაგრამ შემდეგ იუდეველთა სახლად იქცა. იმ ისტორიის თხრობაში, რომლის წარმოდგენაც იესომ დაიწყო, იგი მივიდა იმ წერტილამდე, სადაც იერუსალიმი და ტაძარი, რომლის შესახებაც მოწაფეებს სურდათ ცოდნა, დასანგრევი იყო (70 წ. ახ. წ.). მან ეს განადგურება შურისგების დღეებად განსაზღვრა, რაც მისი მსახურების საწყისი განცხადების ნაწილი იყო. „შურისგების დღეები“ აღნიშნავდა არა მხოლოდ იერუსალიმის განადგურებას 70 წელს, არამედ აგრეთვე ღვთის რისხვის დროს, როგორც იგი შვიდ უკანასკნელ ჭირშია წარმოდგენილი.
For this is the day of the Lord God of hosts, a day of vengeance, that he may avenge him of his adversaries: and the sword shall devour, and it shall be satiate and made drunk with their blood: for the Lord God of hosts hath a sacrifice in the north country by the river Euphrates. Jeremiah 46:10.
ვინაიდან ეს არის დღე უფლისა, ღმერთისა ცაბაოთისა, შურისგების დღე, რათა იძიოს შური თავის მტრებზე; და მახვილი შთანთქავს, და გაძღება და დაითვრება მათი სისხლით; რადგან უფალს, ღმერთს ცაბაოთს, მსხვერპლი აქვს ჩრდილოეთის ქვეყანაში, მდინარე ევფრატთან. იერემია 46:10.
The “day of vengeance” upon Babylon, represented by the “sacrifice in the north country by the river Euphrates,” begins at the soon-coming Sunday law.
ბაბილონზე „შურისგების დღე“, რომელიც წარმოდგენილია „მსხვერპლით ჩრდილოეთის ქვეყანაში, მდინარე ევფრატთან“, იწყება მალე მოსალოდნელი საკვირაო კანონით.
Because of the wrath of the Lord it shall not be inhabited, but it shall be wholly desolate: every one that goeth by Babylon shall be astonished, and hiss at all her plagues. Put yourselves in array against Babylon round about: all ye that bend the bow, shoot at her, spare no arrows: for she hath sinned against the Lord. Shout against her round about: she hath given her hand: her foundations are fallen, her walls are thrown down: for it is the vengeance of the Lord: take vengeance upon her; as she hath done, do unto her. Cut off the sower from Babylon, and him that handleth the sickle in the time of harvest: for fear of the oppressing sword they shall turn everyone to his people, and they shall flee everyone to his own land. Israel is a scattered sheep; the lions have driven him away: first the king of Assyria hath devoured him; and last this Nebuchadnezzar king of Babylon hath broken his bones. Therefore thus saith the Lord of hosts, the God of Israel; Behold, I will punish the king of Babylon and his land, as I have punished the king of Assyria. And I will bring Israel again to his habitation, and he shall feed on Carmel and Bashan, and his soul shall be satisfied upon mount Ephraim and Gilead. In those days, and in that time, saith the Lord, the iniquity of Israel shall be sought for, and there shall be none; and the sins of Judah, and they shall not be found: for I will pardon them whom I reserve. Go up against the land of Merathaim, even against it, and against the inhabitants of Pekod: waste and utterly destroy after them, saith the Lord, and do according to all that I have commanded thee. A sound of battle is in the land, and of great destruction. How is the hammer of the whole earth cut asunder and broken! how is Babylon become a desolation among the nations! I have laid a snare for thee, and thou art also taken, O Babylon, and thou wast not aware: thou art found, and also caught, because thou hast striven against the Lord. The Lord hath opened his armoury, and hath brought forth the weapons of his indignation: for this is the work of the Lord God of hosts in the land of the Chaldeans. Come against her from the utmost border, open her storehouses: cast her up as heaps, and destroy her utterly: let nothing of her be left. Slay all her bullocks; let them go down to the slaughter: woe unto them! for their day is come, the time of their visitation. The voice of them that flee and escape out of the land of Babylon, to declare in Zion the vengeance of the Lord our God, the vengeance of his temple. Call together the archers against Babylon: all ye that bend the bow, camp against it round about; let none thereof escape: recompense her according to her work; according to all that she hath done, do unto her: for she hath been proud against the Lord, against the Holy One of Israel. Jeremiah 50:13–29.
უფლის რისხვის გამო იგი აღარ დასახლდება, არამედ სრულიად გაუდაბურდება; ყოველი, ვინც ბაბილონს ჩაუვლის, განცვიფრდება და დაუსტვენს მის ყოველ წყლულზე. განეწყვეთ ბაბილონის წინააღმდეგ ირგვლივ; ყველამ, ვინც მშვილდს ჭიმავს, ესროლეთ მას, არ დაინდოთ ისრები, რადგან მან შესცოდა უფალს. შეჰყვირეთ მას ირგვლივ: მან ხელი მისცა; დაეცა მისი საძირკვლები, დაინგრა მისი კედლები, რადგან ეს არის უფლის შურისგება; იძიეთ შური მასზე; როგორც მან ჰქმნა, ისე უყავით მას. მოსპეთ მთესველი ბაბილონიდან და ისიც, ვინც ნამგალს ხმარობს მკის ჟამს; მჩაგვრელი მახვილის შიშით თითოეული თავის ხალხს მიიქცევა და თითოეული თავის ქვეყანას გაიქცევა. ისრაელი გაფანტული ცხვარია; ლომებმა განდევნეს იგი: პირველად აშურის მეფემ შთანთქა იგი, ხოლო ბოლოს ამ ნაბუქოდონოსორმა, ბაბილონის მეფემ, ძვლები დაუმსხვრია მას. ამიტომ ასე ამბობს ცაბაოთ უფალი, ისრაელის ღმერთი: აჰა, მე დავსჯი ბაბილონის მეფეს და მის ქვეყანას, როგორც დავსაჯე აშურის მეფე. და კვლავ დავაბრუნებ ისრაელს მის სამკვიდრებელში, და იგი იკვებება ქარმელზე და ბაშანზე, და მისი სული გაძღება ეფრემის მთაზე და გალაადში. იმ დღეებში და იმ ჟამს, ამბობს უფალი, მოიძებნება ისრაელის ურჯულოება და აღარ იქნება; და იუდას ცოდვები — და ვერ მოიძებნება; რადგან ვაპატიებ მათ, ვისაც შევინარჩუნებ. ადით მერათაიმის ქვეყანაზე, მასზევე და ფეკოდის მკვიდრთა წინააღმდეგ; ააოხრეთ და სრულიად გაანადგურეთ მათ კვალდაკვალ, ამბობს უფალი, და ჰქმენი ყოველივე, რაც გიბრძანე. ბრძოლის ხმაა ქვეყანაში და დიდი დაღუპვისა. როგორ გადაიმტვრა და შეიმუსრა მთელი დედამიწის ურო! როგორ იქცა ბაბილონი გაუდაბურებად ხალხთა შორის! მახე დაგიგე შენ, ბაბილონო, და შენც შეპყრობილ იქმენ, და ვერ მიხვდი; აღმოჩენილ იქმენ და შეპყრობილიც, რადგან უფალს შეებრძოლე. უფალმა გახსნა თავისი საჭურველთსაცავი და გამოიტანა თავისი რისხვის იარაღი, რადგან ეს არის ცაბაოთ უფალი ღმერთის საქმე ქალდეველთა ქვეყანაში. მიდით მასზე უკიდურესი საზღვრიდან, გახსენით მისი საცავები; დაახვავეთ იგი გროვებად და სრულიად გაანადგურეთ; ნურაფერი დარჩება მისგან. დახოცეთ ყველა მისი ხბო; ჩავიდნენ საკლავში; ვაი მათ, რადგან მოვიდა მათი დღე, მათი განკითხვის ჟამი. ხმა იმათი, ვინც გარბის და თავს აღწევს ბაბილონის ქვეყნიდან, რათა განაცხადონ სიონში უფლის, ჩვენი ღმერთის, შურისგება, მისი ტაძრის შურისგება. შეკრიბეთ მშვილდოსნები ბაბილონის წინააღმდეგ; ყველანი, ვინც მშვილდს ჭიმავთ, დაბანაკდით მის ირგვლივ; ნურავინ გაექცევა მას; მიუზღეთ მას მისი საქმისამებრ; ყველაფრის მიხედვით, რაც მან ჰქმნა, ისე უყავით მას; რადგან იგი გაამაყდა უფლის წინააღმდეგ, ისრაელის წმიდის წინააღმდეგ. იერემია 50:13–29.
The destruction of Jerusalem in the year 70 AD represents the executive judgment of the whore of Babylon, that begins at the soon-coming Sunday law in the United States. Jesus knew that He was identifying the year 70 AD as the soon-coming Sunday law, for He is the author of His Word, and He is the Word. It is important to recognize the setting of the prophecy that Jesus sets forth in Luke chapter twenty-one, in order to understand what the sign is that identifies that the last generation has arrived.
იერუსალიმის განადგურება ჩვენს წელთაღრიცხვაში 70 წელს წარმოადგენს ბაბილონის მეძავის აღმასრულებელ სამსჯავროს, რომელიც იწყება შეერთებულ შტატებში მალე მომავალი კვირადღის კანონით. იესომ იცოდა, რომ იგი ჩვენს წელთაღრიცხვაში 70 წელს მომავალ კვირადღის კანონად წარმოაჩენდა, რადგან იგი თავისი სიტყვის ავტორია და თვითონ არის სიტყვა. მნიშვნელოვანია შევიცნოთ იმ წინასწარმეტყველების გარემოება, რომელსაც იესო ლუკას ოცდამეერთე თავში წარმოსახავს, რათა გავიგოთ, რა არის ის ნიშანი, რომელიც ამოიცნობს, რომ უკანასკნელი თაობა მოვიდა.
We will continue this study in the next article.
ამ კვლევას მომდევნო სტატიაში გავაგრძელებთ.
“The coming of Christ will take place in the darkest period of this earth’s history. The days of Noah and of Lot picture the condition of the world just before the coming of the Son of man. The Scriptures, pointing forward to this time, declare that Satan will work with all power and ‘with all deceivableness of unrighteousness.’ 2 Thessalonians 2:9, 10. His working is plainly revealed by the rapidly increasing darkness, the multitudinous errors, heresies, and delusions of these last days. Not only is Satan leading the world captive, but his deceptions are leavening the professed churches of our Lord Jesus Christ. The great apostasy will develop into darkness deep as midnight. To God’s people it will be a night of trial, a night of weeping, a night of persecution for the truth’s sake. But out of that night of darkness God’s light will shine.
ქრისტეს მოსვლა მოხდება ამ დედამიწის ისტორიის უმუქეს პერიოდში. ნოესა და ლოტის დღეები ასახავს სამყაროს მდგომარეობას კაცის ძის მოსვლამდე უშუალოდ წინ. წმინდა წერილი, ამ დროისკენ მიმანიშნებლად, აცხადებს, რომ სატანა იმოქმედებს მთელი ძალით და „ყოვლითავე საცთურებითა სიცრუისაჲთა“. 2 თესალონიკელთა 2:9, 10. მისი მოქმედება მკაფიოდ ვლინდება იმ სიბნელით, რომელიც სწრაფად მატულობს, და ამ უკანასკნელი დღეების მრავალრიცხოვანი შეცდომებით, მწვალებლობებითა და საცთურებით. სატანა არა მხოლოდ სამყაროს ამყოფებს ტყვეობაში, არამედ მისი საცდურები ჩვენს უფალ იესო ქრისტეს აღმსარებელ ეკლესიებსაც საფუარივით ჟონავს. დიდი განდგომილება გადაიქცევა შუაღამისოდენ ღრმა სიბნელედ. ღვთის ხალხისთვის ეს იქნება განსაცდელის ღამე, ტირილის ღამე, ჭეშმარიტების გამო დევნის ღამე. მაგრამ იმ სიბნელის ღამიდან ღვთის ნათელი გაიბრწყინებს.
“He causes ‘the light to shine out of darkness.’ 2 Corinthians 4:6. When ‘the earth was without form, and void; and darkness was upon the face of the deep,’ ‘the Spirit of God moved upon the face of the waters. And God said, Let there be light: and there was light.’ Genesis 1:2, 3. So in the night of spiritual darkness, God’s word goes forth, ‘Let there be light.’ To His people He says, ‘Arise, shine; for thy light is come, and the glory of the Lord is risen upon thee.’ Isaiah 60:1.
იგი იწვევს, რომ „ნათელი გამობრწყინდეს ბნელიდან.“ 2 კორინთელთა 4:6. როცა „ქვეყანა იყო უხილავი და უდაბური, და ბნელი იყო უფსკრულის ზედაპირზე,“ „ღმერთის სული იძვროდა წყლების ზედაპირზე. და ღმერთმა თქვა: იყოს ნათელი; და იქმნა ნათელი.“ დაბადება 1:2, 3. ასევე სულიერი სიბნელის ღამეში ღვთის სიტყვა გაისმის: „იყოს ნათელი.“ თავის ერს იგი ეუბნება: „აღსდექ, გამობრწყინდი; რადგან მოვიდა შენი ნათელი, და უფლის დიდება აღმოცენდა შენზე.“ ესაია 60:1.
“‘Behold,’ says the Scripture, ‘the darkness shall cover the earth, and gross darkness the people: but the Lord shall arise upon thee, and His glory shall be seen upon thee.’ Verse 2. Christ, the outshining of the Father’s glory, came to the world as its light. He came to represent God to men, and of Him it is written that He was anointed ‘with the Holy Ghost and with power,’ and ‘went about doing good.’ Acts 10:38. In the synagogue at Nazareth He said, ‘The Spirit of the Lord is upon Me, because He hath anointed Me to preach the gospel to the poor; He hath sent Me to heal the brokenhearted, to preach deliverance to the captives, and recovering of sight to the blind, to set at liberty them that are bruised, to preach the acceptable year of the Lord.’ Luke 4:18, 19. This was the work He commissioned His disciples to do. ‘Ye are the light of the world,’ He said. ‘Let your light so shine before men, that they may see your good works, and glorify your Father which is in heaven.’ Matthew 5:14, 16.” Prophets and Kings, 217, 218.
„აჰა,“ ამბობს წმინდა წერილი, „სიბნელე დაფარავს ქვეყანას და წყვდიადი — ხალხებს; ხოლო უფალი აღმოგიბრწყინდება შენზე და მისი დიდება გამოჩნდება შენზე.“ მუხლი 2. ქრისტე, მამის დიდების ბრწყინვალება, მოვიდა ქვეყნიერებაზე, როგორც მისი ნათელი. იგი მოვიდა, რათა ღმერთი გამოეცხადებინა ადამიანთათვის, და მის შესახებ დაწერილია, რომ იგი ცხებულ იქნა „სულიწმიდითა და ძალით“ და „დადიოდა და კეთილს იქმოდა.“ საქმეები 10:38. ნაზარეთის სინაგოგაში მან თქვა: „უფლის სული ჩემზეა, რადგან მცხო მე გლახაკთათვის სახარების საქადაგებლად; მომავლინა მე გულშემუსვრილთა განსაკურნებლად, ტყვეთათვის განთავისუფლების საქადაგებლად და ბრმათათვის თვალის ახელისა, ჩაგრულთა გასათავისუფლებლად, უფლის სათნო წლის საქადაგებლად.“ ლუკა 4:18, 19. ეს იყო საქმე, რომლის აღსრულებაც მან თავის მოწაფეებს მიანდო. „თქვენ ხართ წუთისოფლის ნათელი,“ თქვა მან. „ასე ბრწყინავდეს თქვენი ნათელი ადამიანთა წინაშე, რათა იხილონ თქვენი კეთილი საქმენი და ადიდონ თქვენი მამა, რომელიც ზეცაშია.“ მათე 5:14, 16.“ წინასწარმეტყველნი და მეფენი, 217, 218.