Sister White identifies the soon-coming Sunday law as the “sign,” that was typified by the armies of Rome encompassing Jerusalem in the year 66, and in doing so, she identifies a class who have eyes that see not, and ears that hear not.
და უაიტი მალე მოსალოდნელ საკვირაო კანონს განსაზღვრავს იმ „ნიშნად“, რომლის წინასახეს წარმოადგენდა რომის ლაშქართა მიერ იერუსალიმის გარშემორტყმა 66 წელს; და ამით იგი გამოავლენს იმ კლასს, რომელსაც აქვს თვალები და ვერ ხედავს, და ყურები და ვერ ისმენს.
“Eternity stretches before us. The curtain is about to be lifted. We who occupy this solemn, responsible position, what are we doing, what are we thinking about, that we cling to our selfish love of ease, while souls are perishing around us? Have our hearts become utterly callous? Cannot we feel or understand that we have a work to do for the salvation of others? Brethren, are you of the class who having eyes see not, and having ears hear not? Is it in vain that God has given you a knowledge of His will? Is it in vain that He has sent you warning after warning? Do you believe the declarations of eternal truth concerning what is about to come upon the earth, do you believe that God’s judgments are hanging over the people, and can you still sit at ease, indolent, careless, pleasure loving?
„საუკუნოება ჩვენს წინაშე იშლება. ფარდა ეს-ეს არის აიწევა. ჩვენ, რომელნიც ამ სერიოზულ და საპასუხისმგებლო მდგომარეობას ვიკავებთ, რას ვაკეთებთ, რაზე ვფიქრობთ, რომ ასე ვეჭიდებით ჩვენი ეგოისტური სიმშვიდის სიყვარულს, მაშინ როცა ჩვენს ირგვლივ სულები იღუპებიან? განა ჩვენი გულები სრულიად უგრძნობი გახდა? ნუთუ ვერ ვგრძნობთ ან ვერ გვესმის, რომ საქმე გვაქვს შესასრულებელი სხვათა ხსნისათვის? ძმებო, ნუთუ თქვენ იმათ რიცხვს ეკუთვნით, რომელთაც თვალები აქვთ და ვერ ხედავენ, და ყურები აქვთ და ვერ ისმენენ? ნუთუ ამაოდ მოგცათ ღმერთმა თავისი ნების ცოდნა? ნუთუ ამაოდ გიგზავნიდათ გაფრთხილებას გაფრთხილების შემდეგ? გწამთ თუ არა მარადიული ჭეშმარიტების განცხადებები იმის შესახებ, რაც მოაწევს ქვეყანას; გწამთ თუ არა, რომ ღვთის სამართალი ხალხზეა დამუქრებული, და მაინც შეგიძლიათ იჯდეთ უზრუნველად, უმოქმედოდ, დაუდევრად, განცხრომის მოყვარულად?“
“It is no time now for God’s people to be fixing their affections or laying up their treasure in the world. The time is not far distant, when, like the early disciples, we shall be forced to seek a refuge in desolate and solitary places. As the siege of Jerusalem by the Roman armies was the signal for flight to the Judean Christians, so the assumption of power on the part of our nation in the decree enforcing the papal sabbath will be a warning to us. It will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” Testimonies, volume 5, 464.
„ახლა არ არის დრო, რომ ღვთის ხალხმა თავისი გრძნობები ამ ქვეყანაზე დაამაგროს ან თავისი საუნჯე ამ სამყაროში დააგროვოს. არც ისე შორს არის დრო, როცა, როგორც ადრეულ მოწაფეებს, ჩვენც იძულებულნი გავხდებით, თავშესაფარი ვეძიოთ უკაცრიელ და განმარტოებულ ადგილებში. როგორც იერუსალიმის რომაული ჯარების მიერ ალყაში მოქცევა იყო იუდეველი ქრისტიანებისთვის გაქცევის ნიშანი, ასევე ჩვენი ერის მიერ ძალაუფლების გამოყენება პაპის შაბათის აღმსრულებელი დადგენილების გაცემისას ჩვენთვის გაფრთხილება იქნება. მაშინ დადგება დრო, დავტოვოთ დიდი ქალაქები, როგორც მომზადება მცირე ქალაქების დატოვებისთვისაც, რათა ვიცხოვროთ განმარტოებულ საცხოვრებლებში, განმარტოებულ ადგილებში, მთებს შორის.“ Testimonies, ტომი 5, 464.
The soon coming Sunday law in the United States is the warning signal (sign), “to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” Laodicean Adventism is largely unaware that the Sunday law crisis in the United States, fulfills the “sign” spoken of in The Great Controversy. It is typified by the “sign” at the beginning of the three and a half years. The “sign” which was fulfilled in the first siege of Jerusalem that was brought in the year 66, and it typifies the “ensign” that is lifted up at the soon-coming Sunday law.
მალე მოსალოდნელი საკვირაო კანონი შეერთებულ შტატებში არის გამაფრთხილებელი ნიშანი („ნიშანი“), „დიდი ქალაქების დატოვებისა, მცირე ქალაქების დატოვებისათვის მოსამზადებლად, რათა განმარტოებულ ადგილებში, მთებს შორის მდებარე განმარტოებულ საცხოვრებლებში გადავიდნენ.“ ლაოდიკიური ადვენტიზმი უმეტესწილად ვერ აცნობიერებს, რომ შეერთებულ შტატებში საკვირაო კანონის კრიზისი ასრულებს იმ „ნიშანს“, რომელზეც საუბარია წიგნში „დიადი ბრძოლა“. იგი წინასახედ არის მოცემული სამი-ნახევარი წლის დასაწყისში არსებული „ნიშნით“. „ნიშანი“, რომელიც აღსრულდა იერუსალიმის პირველი ალყის დროს, რომელიც ახ. წ. 66 წელს მოხდა, წინასახედ წარმოადგენს იმ „დროშას“, რომელიც მალე მოსალოდნელი საკვირაო კანონის დროს აიმართება.
The actual destruction of Jerusalem was accomplished by Titus in the year 70 AD, and the siege of Titus had been first typified in the 66 AD siege of Cestius, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing. It was the beginning siege of Cestius that was the “sign” to flee that Jesus had given, not the siege of Titus. One was the siege at the beginning, the other was the siege at the end.
იერუსალიმის ფაქტობრივი განადგურება აღასრულა ტიტუსმა ქრისტეშობიდან 70 წელს, ხოლო ტიტუსის ალყა პირველად წინასწარ იყო სახეობრივად ნაჩვენები ცესტიუსის მიერ ქრისტეშობიდან 66 წლის ალყაში, რადგან იესო ყოველთვის რაიმეს დასასრულს რაიმეს დასაწყისით განასახიერებს. იესოს მიერ მიცემული გაქცევის „ნიშანი“ იყო ცესტიუსის საწყისი ალყა და არა ტიტუსის ალყა. ერთი იყო დასაწყისის ალყა, მეორე კი — დასასრულის ალყა.
“Not one Christian perished in the destruction of Jerusalem. Christ had given His disciples warning, and all who believed His words watched for the promised sign. ‘When ye shall see Jerusalem compassed with armies,’ said Jesus, ‘then know that the desolation thereof is nigh. Then let them which are in Judea flee to the mountains; and let them which are in the midst of it depart out.’ Luke 21:20, 21. After the Romans under Cestius had surrounded the city, they unexpectedly abandoned the siege when everything seemed favorable for an immediate attack. The besieged, despairing of successful resistance, were on the point of surrender, when the Roman general withdrew his forces without the least apparent reason. But God’s merciful providence was directing events for the good of His own people. The promised sign had been given to the waiting Christians, and now an opportunity was offered for all who would, to obey the Saviour’s warning. Events were so overruled that neither Jews nor Romans should hinder the flight of the Christians. Upon the retreat of Cestius, the Jews, sallying from Jerusalem, pursued after his retiring army; and while both forces were thus fully engaged, the Christians had an opportunity to leave the city. At this time the country also had been cleared of enemies who might have endeavored to intercept them. At the time of the siege, the Jews were assembled at Jerusalem to keep the Feast of Tabernacles, and thus the Christians throughout the land were able to make their escape unmolested. Without delay they fled to a place of safety—the city of Pella, in the land of Perea, beyond Jordan.” The Great Controversy, 30.
„იერუსალიმის დაღუპვისას არც ერთი ქრისტიანი არ დაღუპულა. ქრისტემ თავის მოწაფეებს გაფრთხილება მისცა, და ყველა, ვინც მის სიტყვებს ირწმუნა, აღთქმულ ნიშანს ელოდა. „როცა იხილავთ იერუსალიმს ლაშქრებით გარშემორტყმულს,“ — თქვა იესომ, — „მაშინ იცოდეთ, რომ მოახლოებულია მისი გაპარტახება. მაშინ იუდეაში მყოფნი მთებს შეაფარონ თავი; ხოლო ქალაქის შუაგულში მყოფნი გავიდნენ იქიდან.“ ლუკა 21:20, 21. მას შემდეგ, რაც ცესტიუსის მეთაურობით რომაელებმა ქალაქს ალყა შემოარტყეს, მათ სრულიად მოულოდნელად მოხსნეს ალყა მაშინ, როცა ყველაფერი უშუალო შეტევისათვის ხელსაყრელად ჩანდა. ალყაში მოქცეულნი, რომელთაც წარმატებული წინააღმდეგობის იმედი გადაეწურათ, უკვე დანებების პირას იყვნენ, როდესაც რომაელმა მხედართმთავარმა თავისი ძალები ყოველგვარი აშკარა მიზეზის გარეშე გაიყვანა. მაგრამ ღმერთის მოწყალე განგება მოვლენებს თავისი ხალხის სასიკეთოდ წარმართავდა. აღთქმული ნიშანი მიეცა მომლოდინე ქრისტიანებს, და ახლა შესაძლებლობა მიეცა ყველას, ვისაც სურდა, მაცხოვრის გაფრთხილებას დამორჩილებოდა. მოვლენები ისე წარიმართა ღვთის მიერ, რომ არც იუდეველებს და არც რომაელებს არ შეეძლოთ ქრისტიანთა გაქცევის შეჩერება. ცესტიუსის უკანდახევის შემდეგ იუდეველები იერუსალიმიდან გამოიჭრნენ და უკანდამხევ მის ლაშქარს დაედევნენ; და სანამ ორივე ძალა ასე სრულად იყო ჩაბმული ბრძოლაში, ქრისტიანებს მიეცათ შესაძლებლობა ქალაქი დაეტოვებინათ. ამ დროს ქვეყანაც გათავისუფლებული იყო მტრებისგან, რომელთაც შეიძლებოდა მათი შეჩერება ეცადათ. ალყის დროს იუდეველები იერუსალიმში იყვნენ შეკრებილნი კარვობის დღესასწაულის აღსანიშნავად, და ამგვარად მთელ ქვეყანაში მცხოვრებმა ქრისტიანებმა შეძლეს დაუბრკოლებლად გაქცევა. დაუყოვნებლივ გაიქცნენ უსაფრთხო ადგილას — ქალაქ პელაში, პერეის ქვეყანაში, იორდანეს გაღმა.“ „დიდი ბრძოლა“, 30.
The siege of Jerusalem by Cestius in the year 66 fulfilled the warning “sign” which Christ had recorded for the Christians of that history, but the siege of Titus in 70 AD provided no “sign” to flee. In that siege there were no Christians left in the city, and that last siege led to the destruction of Jerusalem, and in the destruction of Jerusalem “not one Christian perished,” for the Christians had fled at the beginning of the history.
იერუსალიმის ალყამ ცესტიუსის მიერ 66 წელს აღასრულა ის გამაფრთხილებელი „ნიშანი“, რომელიც ქრისტემ დააფიქსირა იმ ისტორიის ქრისტიანთათვის; მაგრამ ტიტუსის ალყამ ახ. წ. 70 წელს გაქცევისათვის არავითარი „ნიშანი“ არ მისცა. იმ ალყის დროს ქალაქში არცერთი ქრისტიანი აღარ იყო დარჩენილი, და იმ უკანასკნელმა ალყამ იერუსალიმის დაღუპვა გამოიწვია; ხოლო იერუსალიმის დაღუპვისას „არცერთი ქრისტიანი არ დაღუპულა“, რადგან ქრისტიანები ისტორიის დასაწყისშივე იყვნენ გაქცეულნი.
“The Jewish forces, pursuing after Cestius and his army, fell upon their rear with such fierceness as to threaten them with total destruction. It was with great difficulty that the Romans succeeded in making their retreat. The Jews escaped almost without loss, and with their spoils returned in triumph to Jerusalem. Yet this apparent success brought them only evil. It inspired them with that spirit of stubborn resistance to the Romans which speedily brought unutterable woe upon the doomed city.
„იუდეველთა ძალები, კესტიუსსა და მის ლაშქარს მდევნელად მიდევნებულნი, ისეთი მძვინვარებით დაატყდნენ მათ უკანა რიგებს, რომ მათ სრულ განადგურებასაც კი უქადდნენ. რომაელებმა დიდი გაჭირვებით შეძლეს უკანდახევა. იუდეველები თითქმის სრულიად უვნებლად გადარჩნენ და ნადავლითურთ ტრიუმფით დაბრუნდნენ იერუსალიმში. თუმცა ამ მოჩვენებითმა წარმატებამ მათ მხოლოდ ბოროტება მოუტანა. მან შთაუნერგა მათ რომაელთა მიმართ ის სულკვეთება ჯიუტი წინააღმდეგობისა, რომელმაც მალე უთქმელი ვაება დაატეხა განწირულ ქალაქს.“
“Terrible were the calamities that fell upon Jerusalem when the siege was resumed by Titus. The city was invested at the time of the Passover, when millions of Jews were assembled within its walls.” The Great Controversy, 31.
„საშინელი იყო ის უბედურებები, რომლებიც იერუსალიმს დაატყდა თავს, როდესაც ტიტუსმა ალყა კვლავ განაახლა. ქალაქი ალყაში მოექცა პასექის დროს, როცა მის გალავნებს შიგნით მილიონობით იუდეველი იყო შეკრებილი.“ The Great Controversy, 31.
From the feast of Tabernacles in the year 66 unto the Passover in the year 70 is three and a half years, which prophetically is twelve hundred and sixty days. From the year 66 to the year 70 pagan Rome trampled down the sanctuary and host, just as papal Rome tread down the holy city for forty-two months from the year 538 unto 1798.
66 წლის კარვობის დღესასწაულიდან 70 წლის პასექამდე სამი წელიწადი და ნახევარია, რაც წინასწარმეტყველურად არის ათას ორას სამოცი დღე. 66 წლიდან 70 წლამდე წარმართულმა რომმა გათელა საწმიდარი და მხედრობა, ისევე როგორც საპაპო რომმა გათელა წმიდა ქალაქი ორმოცდაორი თვის განმავლობაში, 538 წლიდან 1798 წლამდე.
But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:2.
მაგრამ ეზო, რომელიც ტაძრის გარეთ არის, გარეთ დატოვე და ნუ გაზომავ მას, რადგან იგი წარმართებს მიეცა; და წმიდა ქალაქს ორმოცდაორ თვეს ფეხქვეშ გათელავენ. გამოცხადება 11:2.
Both pagan Rome and papal Rome trampled down Jerusalem for twelve hundred and sixty days (years), thus identifying that modern Rome would trample down spiritual Jerusalem of the last days for a symbolic period of twelve hundred and sixty days. That symbolic period would commence at the soon-coming Sunday law in the United States, when the deadly wound is healed.
როგორც წარმართული რომი, ისე პაპური რომი, ფეხქვეშ თელავდნენ იერუსალიმს ათას ორას სამოცი დღის (წლის) განმავლობაში; ამით ცხადდება, რომ თანამედროვე რომი უკანასკნელი დღეების სულიერ იერუსალიმსაც ფეხქვეშ გათელავს თორმეტასსამოცი დღის სიმბოლური პერიოდის განმავლობაში. ეს სიმბოლური პერიოდი დაიწყება შეერთებულ შტატებში მალე მოსალოდნელი საკვირაო კანონის დროს, როდესაც სასიკვდილო ჭრილობა განიკურნება.
And I saw one of his heads as it were wounded to death; and his deadly wound was healed: and all the world wondered after the beast. And they worshipped the dragon which gave power unto the beast: and they worshipped the beast, saying, Who is like unto the beast? who is able to make war with him? And there was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies; and power was given unto him to continue forty and two months. Revelation 13:3–5.
და ვიხილე მისი ერთ-ერთი თავი, თითქოს სასიკვდილოდ იყო დაჭრილი; და მისი სასიკვდილო ჭრილობა განიკურნა; და მთელი ქვეყნიერება გაოცებით გაჰყვა მხეცს. და თაყვანი სცეს გველეშაპს, რომელმაც ძალაუფლება მისცა მხეცს; და თაყვანი სცეს მხეცს და ამბობდნენ: ვინ არის მხეცის მსგავსი? ვინ შეძლებს მასთან ომს? და მიეცა მას პირი, რათა ელაპარაკა დიდი სიტყვები და გმობანი; და მიეცა მას ძალაუფლება, რომ ემოქმედა ორმოცდაორი თვის განმავლობაში. გამოცხადება 13:3–5.
The symbolic forty-two months of papal persecution is the “hour,” of the Sunday law crisis. That “hour” begins with a “sign” (the ensign), and ends with “signs.” The “sign” of the ensign at the Sunday law, will cause any Christians still in Babylon to flee to the glorious holy mountain that has been exalted (lifted up) above the other hills.
პაპობრივი დევნის სიმბოლური ორმოცდაორი თვე არის საკვირაო კანონის კრიზისის „საათი“. ეს „საათი“ იწყება „ნიშნით“ (დროშით) და მთავრდება „ნიშნებით“. საკვირაო კანონის დროს აღმართული დროშის „ნიშანი“ გამოიწვევს იმას, რომ ყოველი ქრისტიანი, რომელიც ჯერ კიდევ ბაბილონში იქნება, გაიქცევა დიდებულ წმიდა მთაზე, რომელიც ამაღლებულია (აღმართულია) სხვა ბორცვებზე მეტად.
And it shall come to pass in the last days, that the mountain of the Lord’s house shall be established in the top of the mountains, and shall be exalted above the hills; and all nations shall flow unto it. And many people shall go and say, Come ye, and let us go up to the mountain of the Lord, to the house of the God of Jacob; and he will teach us of his ways, and we will walk in his paths: for out of Zion shall go forth the law, and the word of the Lord from Jerusalem. Isaiah 2:2, 3.
და იქნება უკანასკნელ დღეებში, რომ უფლის სახლის მთა დამყარდება მთათა მწვერვალზე და ამაღლდება ბორცვებზე მაღლა; და ყველა ერი მოედინება მისკენ. და მრავალი ხალხი წავა და იტყვის: მოდით, ავიდეთ უფლის მთაზე, იაკობის ღვთის სახლთან; და ის გვასწავლის თავის გზებს, და ჩვენ ვივლით მის ბილიკებზე; რადგან სიონიდან გამოვა რჯული, და უფლის სიტყვა — იერუსალიმიდან. ესაია 2:2, 3.
The flight from the cities at the decree enforcing Sunday worship was typified by both the flight of the Christians in the year 66, and the flight of the church in the year 538 that fled into the wilderness.
კვირადღის თაყვანისცემის აღსასრულებლად გამოცემული ბრძანების ჟამს ქალაქებიდან გაქცევა წინასწარ იყო განსახიერებული როგორც ქრისტიანთა გაქცევით 66 წელს, ასევე ეკლესიის გაქცევით 538 წელს, როდესაც იგი უდაბნოში გაიხიზნა.
And the woman fled into the wilderness, where she hath a place prepared of God, that they should feed her there a thousand two hundred and threescore days. Revelation 12:6.
და ქალი გაიქცა უდაბნოში, სადაც მას ღმერთისგან მომზადებული ადგილი ჰქონდა, რათა იქ ერჩინათ იგი ათას ორას სამოც დღეს. გამოცხადება 12:6.
The destruction of Jerusalem from the first siege to the last siege lasted three and a half years, but a warning message of the coming destruction was given for seven years, three and a half years before the first siege and three and a half years after.
იერუსალიმის განადგურება პირველი ალყიდან უკანასკნელ ალყამდე სამნახევარ წელს გაგრძელდა, მაგრამ მომავალი განადგურების შესახებ გამაფრთხილებელი უწყება შვიდი წლის განმავლობაში იყო მიცემული — პირველი ალყის წინ სამნახევარი წლის განმავლობაში და შემდეგაც სამნახევარი წლის განმავლობაში.
“All the predictions given by Christ concerning the destruction of Jerusalem were fulfilled to the letter. The Jews experienced the truth of His words of warning: ‘With what measure ye mete, it shall be measured to you again.’ Matthew 7:2.
„იერუსალიმის განადგურების შესახებ ქრისტეს მიერ მოცემული ყოველი წინასწარმეტყველება სიტყვასიტყვით აღსრულდა. იუდეველებმა გამოსცადეს მისი გამაფრთხილებელი სიტყვების ჭეშმარიტება: ‘როგორი საზომითაც ზომავთ, იმავეთი კვლავ თქვენვე გაგეზომებათ.’ მათე 7:2.
“Signs and wonders appeared, foreboding disaster and doom. In the midst of the night an unnatural light shone over the temple and the altar. Upon the clouds at sunset were pictured chariots and men of war gathering for battle. The priests ministering by night in the sanctuary were terrified by mysterious sounds; the earth trembled, and a multitude of voices were heard crying: ‘Let us depart hence.’ The great eastern gate, which was so heavy that it could hardly be shut by a score of men, and which was secured by immense bars of iron fastened deep in the pavement of solid stone, opened at midnight, without visible agency.—Milman, The History of the Jews, book 13.
„ნიშნები და სასწაულები გამოჩნდა, რომლებიც უბედურებასა და დაღუპვას მოასწავებდა. ღამის შუაგულში ტაძარსა და სამსხვერპლოზე არაბუნებრივი ნათელი ანათებდა. მზის ჩასვლისას ღრუბლებზე გამოსახული ჩანდა ეტლები და საომრად შემოკრებილი მებრძოლები. მღვდლები, რომლებიც ღამით მსახურობდნენ საწმიდარში, იდუმალი ხმებისგან შეძრწუნდნენ; დედამიწა ირყეოდა და მრავალი ხმა ისმოდა, რომლებიც ღაღადებდნენ: „წავიდეთ აქედან.“ დიდი აღმოსავლეთის კარიბჭე, რომელიც იმდენად მძიმე იყო, რომ ოც კაცსაც კი ძლივს შეეძლო მისი დახურვა, და რომელიც მტკიცე რკინის უზარმაზარი ურდულებით იყო დამაგრებული, ქვის მტკიცე საფარში ღრმად ჩასმული, შუაღამისას თავისთავად გაიღო, ყოველგვარი ხილული მოქმედი ძალის გარეშე.—Milman, The History of the Jews, book 13.
“For seven years a man continued to go up and down the streets of Jerusalem, declaring the woes that were to come upon the city. By day and by night he chanted the wild dirge: ‘A voice from the east! a voice from the west! a voice from the four winds! a voice against Jerusalem and against the temple! a voice against the bridegrooms and the brides! a voice against the whole people!’—Ibid. This strange being was imprisoned and scourged, but no complaint escaped his lips. To insult and abuse he answered only: ‘Woe, woe to Jerusalem!’ ‘woe, woe to the inhabitants thereof!’ His warning cry ceased not until he was slain in the siege he had foretold.” The Great Controversy, 29, 30.
„შვიდი წლის განმავლობაში ერთი კაცი განუწყვეტლივ დადიოდა იერუსალიმის ქუჩებში ზევით და ქვევით და აცხადებდა იმ უბედურებებს, რომლებიც ქალაქს უნდა დასტყდომოდა თავს. დღე და ღამე იგი გალობდა ამ შემზარავ საგლოვიარო გოდებას: „ხმა აღმოსავლეთიდან! ხმა დასავლეთიდან! ხმა ოთხი ქარიდან! ხმა იერუსალიმის წინააღმდეგ და ტაძრის წინააღმდეგ! ხმა სასიძოებისა და პატარძლების წინააღმდეგ! ხმა მთელი ხალხის წინააღმდეგ!“ — იქვე. ეს უცნაური არსება დააპატიმრეს და გაშოლტეს, მაგრამ მისი ბაგეებიდან არც ერთი ჩივილი არ დასცდენია. შეურაცხყოფასა და ძალადობას იგი მხოლოდ ამით პასუხობდა: „ვაი, ვაი იერუსალიმს!“ „ვაი, ვაი მის მკვიდრთ!“ მისი გამაფრთხილებელი ძახილი არ შეწყვეტილა, ვიდრე არ იქნა მოკლული იმ ალყის დროს, რომელიც წინასწარ ჰქონდა ნაწინასწარმეტყველები.“ დიადი ბრძოლა, 29, 30.
The final destruction of literal Jerusalem in the year 70 was preceded by “signs and wonders” which identified “disaster and doom.” The warning “signs” were manifested for three and a half years before the first siege and for the three and a half years that led to the destruction. The “signs” (in the plural) that identified the coming destruction was not the “sign” of warning to flee, but a pronouncement of the imminent close of probation.
სიტყვიერი იერუსალიმის საბოლოო განადგურებას 70 წელს წინ უძღოდა „ნიშნები და სასწაულები“, რომლებმაც გამოავლინა „უბედურება და დაღუპვა“. გამაფრთხილებელი „ნიშნები“ ვლინდებოდა პირველი ალყის წინ სამი-ნახევარი წლის განმავლობაში და იმ სამი-ნახევარი წლის განმავლობაშიც, რომელმაც განადგურებამდე მიიყვანა. მოახლოებული განადგურების მაჩვენებელი „ნიშნები“ (მრავლობითში) არ იყო გაქცევის გაფრთხილების „ნიშანი“, არამედ გამოსაცდელი ვადის მოახლოებული დახურვის გამოცხადება.
In the trampling down of spiritual Jerusalem from 538 to 1798, the “sign” of warning to flee, was when the abomination of desolation was when “that man of sin” was “revealed,” as “the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, showing himself that he is God.”
538-იდან 1798 წლამდე სულიერი იერუსალიმის დათრგუნვის დროს გაქცევის შესახებ გამაფრთხილებელი „ნიშანი“ იყო გაუდაბურების სისაძაგლე, როდესაც „ცოდვის კაცი“ „გამოეცხადა“ როგორც „დაღუპვის ძე; რომელიც ეწინააღმდეგება და აღიმაღლებს თავს ყოველივეზე მაღლა, რასაც ღმერთი ეწოდება ან რასაც თაყვანს სცემენ, ისე რომ იგი, როგორც ღმერთი, ზის ღმერთის ტაძარში და თავს აჩვენებს, ვითომ ღმერთია.“
When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand.) Matthew 24:15.
ამიტომ, როდესაც იხილავთ გაპარტახების სისაძაგლეს, რომლის შესახებაც დანიელ წინასწარმეტყველმა თქვა, რომ დგას წმინდა ადგილას, (ვისაც კითხულობს, გაიგოს.) მათე 24:15.
When the Christians of that history recognized that “sign” they fled into the wilderness for twelve hundred and sixty years.
როდესაც იმ ისტორიის ქრისტიანებმა ის „ნიშანი“ შეიცნეს, ისინი უდაბნოში გაიქცნენ ათას ორას სამოცი წლით.
“It required a desperate struggle for those who would be faithful to stand firm against the deceptions and abominations which were disguised in sacerdotal garments and introduced into the church. The Bible was not accepted as the standard of faith. The doctrine of religious freedom was termed heresy, and its upholders were hated and proscribed.
იმათთვის, ვინც ერთგული უნდა დარჩენილიყო, საჭირო იყო სასოწარკვეთილი ბრძოლა, რათა მტკიცედ მდგარიყვნენ იმ სიცრუეთა და სიბილწეთაგან, რომლებიც სამღვდელო შესამოსლით იყო შენიღბული და ეკლესიაში იქნა შეტანილი. ბიბლია არ იყო მიღებული სარწმუნოების სტანდარტად. რელიგიური თავისუფლების მოძღვრებას ერესი ეწოდებოდა, ხოლო მის დამცველებს სძულდათ და დევნიდნენ.
“After a long and severe conflict, the faithful few decided to dissolve all union with the apostate church if she still refused to free herself from falsehood and idolatry. They saw that separation was an absolute necessity if they would obey the word of God. They dared not tolerate errors fatal to their own souls, and set an example which would imperil the faith of their children and children’s children. To secure peace and unity they were ready to make any concession consistent with fidelity to God; but they felt that even peace would be too dearly purchased at the sacrifice of principle. If unity could be secured only by the compromise of truth and righteousness, then let there be difference, and even war.” The Great Controversy, 45.
„ხანგრძლივი და მძაფრი ბრძოლის შემდეგ, ერთგულმა მცირერიცხოვანმა ჯგუფმა გადაწყვიტა, სრულიად გაეწყვიტა ყოველგვარი კავშირი განდგომილ ეკლესიასთან, თუ იგი კვლავაც უარს იტყოდა სიცრუისა და კერპთაყვანისმცემლობისგან გათავისუფლებაზე. მათ დაინახეს, რომ განშორება აბსოლუტური აუცილებლობა იყო, თუკი სურდათ ღვთის სიტყვისადმი მორჩილება. მათ ვერ გაბედეს შეეწყნარებინათ თავიანთივე სულებისთვის დამღუპველი ცდომილებანი და მიეცათ ისეთი მაგალითი, რომელიც საფრთხეში ჩააგდებდა მათი შვილებისა და შვილთაშვილების რწმენას. მშვიდობისა და ერთობის შესანარჩუნებლად ისინი მზად იყვნენ წასულიყვნენ ყოველგვარ დათმობაზე, რომელიც ღვთისადმი ერთგულებასთან თავსებადი იქნებოდა; მაგრამ გრძნობდნენ, რომ თვით მშვიდობაც კი მეტისმეტად ძვირად იქნებოდა შეძენილი, თუ ამისათვის პრინციპი შეეწირებოდა. თუ ერთობა მხოლოდ ჭეშმარიტებისა და სიმართლის კომპრომისის ფასად შეიძლებოდა მიღწეულიყო, მაშინ იყოს განსხვავება და ომიც კი.“ The Great Controversy, 45.
Approaching the conclusion of the twelve hundred and sixty years of papal persecution there were “signs” (in the plural), and as with the “signs” at the end of the twelve hundred and sixty days that pagan Rome trampled down literal Jerusalem; those “signs” were not signs to flee.
პაპის მიერ განხორციელებული დევნის ათას ორას სამოცი წლის დასასრულთან მიახლოებისას იყო „ნიშნები“ (მრავლობითში), და ისევე, როგორც იმ „ნიშნებთან“ დაკავშირებით, რომლებიც იყო იმ ათას ორას სამოცი დღის დასასრულს, როდესაც წარმართული რომი თრგუნავდა სიტყვასიტყვით იერუსალიმს, ის „ნიშნები“ გაქცევის ნიშნები არ იყო.
“The Saviour gives signs of His coming, and more than this, He fixes the time when the first of these signs shall appear: ‘Immediately after the tribulation of those days shall the sun be darkened, and the moon shall not give her light, and the stars shall fall from heaven, and the powers of the heavens shall be shaken: and then shall appear the sign of the Son of man in heaven: and then shall all the tribes of the earth mourn, and they shall see the Son of man coming in the clouds of heaven with power and great glory. And He shall send His angels with a great sound of a trumpet, and they shall gather together His elect from the four winds, from one end of heaven to the other.’
„მხსნელი იძლევა თავისი მოსვლის ნიშნებს და, ამაზე მეტადაც, განსაზღვრავს იმ დროს, როცა ამ ნიშნებიდან პირველი უნდა გამოჩნდეს: „იმ დღეთა გასაჭირისთანავე მზე დაბნელდება და მთვარე აღარ გამოსცემს თავის ნათელს, და ვარსკვლავები ჩამოცვივიან ციდან, და შეირყევიან ცათა ძალნი; და მაშინ გამოჩნდება ცაში კაცის ძის ნიშანი; და მაშინ მოტირალნი იქნებიან ქვეყნის ყველა ტომნი და იხილავენ კაცის ძეს, მომავალს ცის ღრუბლებზე ძალითა და დიდი დიდებით. და მოავლენს თავის ანგელოზებს საყვირის დიდი ხმით, და შეკრებენ მის რჩეულებს ოთხივე ქარიდან, ცათა კიდიდან ცათა კიდემდე.“
“At the close of the great papal persecution, Christ declared, the sun should be darkened, and the moon should not give her light. Next, the stars should fall from heaven. And He says, ‘Learn a parable of the fig tree; When his branch is yet tender, and putteth forth leaves, ye know that summer is nigh: so likewise ye, when ye shall see all these things, know that He is near, even at the doors.’ Matthew 24:32, 33, margin.
„დიდი პაპური დევნის დასასრულს, როგორც ქრისტემ განაცხადა, მზე უნდა დაბნელებულიყო და მთვარეს აღარ უნდა მიეცა თავისი ნათელი. შემდეგ ვარსკვლავები უნდა ჩამოცვენილიყვნენ ციდან. და იგი ამბობს: „ისწავლეთ იგავი ლეღვის ხისგან: როცა მისი რტო ჯერ კიდევ ნაზია და ფოთლებს გამოიტანს, იცით, რომ ზაფხული ახლოა; ასევე თქვენც, როცა იხილავთ ყოველივე ამას, იცოდეთ, რომ იგი ახლოსაა, კართანვე.“ მათე 24:32, 33, margin.
“Christ has given signs of His coming. He declares that we may know when He is near, even at the doors. He says of those who see these signs, ‘This generation shall not pass, till all these things be fulfilled.’ These signs have appeared. Now we know of a surety that the Lord’s coming is at hand. ‘Heaven and earth shall pass away,’ He says, ‘but My words shall not pass away.’” The Desire of Ages, 631, 632.
„ქრისტემ თავისი მოსვლის ნიშნები მოგვცა. იგი აცხადებს, რომ შეგვიძლია ვიცოდეთ, როცა იგი ახლოსაა, კართანვე. იგი ამბობს მათ შესახებ, ვინც ამ ნიშნებს ხედავენ: „ეს თაობა არ გადავა, ვიდრე ეს ყოველივე აღსრულდებოდეს.“ ეს ნიშნები გამოჩნდა. ახლა დარწმუნებით ვიცით, რომ უფლის მოსვლა მოახლოებულია. „ცა და მიწა გადაივლის,“ ამბობს იგი, „მაგრამ ჩემი სიტყვები არ გადაივლის.““ The Desire of Ages, 631, 632.
When “the three and half years of Jerusalem being trampled down” by papal Rome was ending there was a series of “signs,” which identified the coming of Christ and ushered in the Millerite history. Millerite history is to be repeated to the very letter in the last days. Those “signs,” which appeared at “the close of the great papal persecution,” had been typified by “signs” that appeared as the closing of the three and a half years of the trampling down of Jerusalem from the year 66 to 70 by pagan Rome. Therefore, based upon two witnesses there will be a “sign” of the ensign which is lifted up at the hour of the great earthquake which is the sign of warning to flee in the history of modern Rome, and there will also be “signs” in the plural which occur at the closing of modern Rome’s period of persecution in the last days.
როდესაც „იერუსალიმის ფეხქვეშ თელვის სამი წელი და ნახევარი“ პაპური რომის მიერ დასასრულს უახლოვდებოდა, იყო „ნიშანთა“ ერთობლიობა, რომელმაც ქრისტეს მოსვლა გამოავლინა და მილერიტული ისტორია შემოიღო. მილერიტული ისტორია უკანასკნელ დღეებში ასო-ასოდ უნდა განმეორდეს. ის „ნიშნები“, რომლებიც „დიდი პაპური დევნის დასასრულს“ გამოჩნდა, წინასწარ იყო ტიპიზებული იმ „ნიშნებით“, რომლებიც წარმართი რომის მიერ 66-დან 70 წლამდე იერუსალიმის ფეხქვეშ თელვის სამი წელი და ნახევრის დასრულებისას გამოჩნდა. ამიტომ, ორი მოწმის საფუძველზე, იქნება დროშის „ნიშანი“, რომელიც აღმართულია დიდი მიწისძვრის ჟამს, და რომელიც თანამედროვე რომის ისტორიაში გაქცევის შესახებ გაფრთხილების ნიშანია; და ასევე იქნება „ნიშნები“ მრავლობითში, რომლებიც უკანასკნელ დღეებში თანამედროვე რომის დევნის პერიოდის დასასრულს ხდება.
We will continue this study in the next article.
ჩვენ გავაგრძელებთ ამ შესწავლას მომდევნო სტატიაში.
“Read the 21st chapter of Luke. In it Christ gives the warning, ‘Take heed to yourselves, lest at any time your hearts be overcharged with surfeiting, and drunkenness, and cares of this life, and so that day come upon you unawares. For as a snare shall it come on all them that dwell on the face of the whole earth. Watch ye therefore, and pray always, that ye may be accounted worthy to escape all these things, and to stand before the Son of man’ (Luke 21:34–36).
„წაიკითხეთ ლუკას 21-ე თავი. მასში ქრისტე გვაძლევს გაფრთხილებას: „გაუფრთხილდით თქვენს თავს, რათა ოდესმე თქვენი გულები არ დამძიმდეს ნაყროვანებით, სიმთვრალითა და ამ ცხოვრების საზრუნავით, და ის დღე მოულოდნელად არ დაგატყდეთ თავს. რადგან როგორც მახე, ისე მოვა იგი ყველასზე, ვინც მთელი დედამიწის პირზე მკვიდრობს. მაშ, იფხიზლეთ და ყოველთვის ილოცეთ, რათა ღირსად ჩაითვალოთ, რომ გაექცეთ ყოველივე ამას და წარდგეთ კაცის ძის წინაშე“ (ლუკა 21:34–36).“
“The signs of the times are fulfilling in our world, yet the churches generally are represented as slumbering. Shall we not take warning from the experience of the foolish virgins, who when the call came, ‘Behold the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ found that they had no oil in their lamps? And while they went to buy oil, the bridegroom went in to the marriage supper with the wise virgins, and the door was shut. When the foolish virgins reached the banqueting hall, they received an unexpected denial. The master of the feast declared, ‘I know you not.’ They were left standing without in the empty street, in the blackness of the night.” Manuscript Releases, volume 15, 229.
„ჟამთა ნიშნები ჩვენს სამყაროში სრულდება, მაგრამ ეკლესიები, საერთო ჯამში, მძინარედ არიან წარმოდგენილნი. განა არ უნდა მივიღოთ გაფრთხილება უგუნური ქალწულების გამოცდილებიდან, რომლებმაც, როცა გაისმა ხმა: „აჰა, სიძე მოდის; გამოდით მის შესახვედრად“, აღმოაჩინეს, რომ თავიანთ ლამპრებში ზეთი არ ჰქონდათ? და ვიდრე ისინი ზეთის საყიდლად წავიდოდნენ, სიძე ბრძენ ქალწულებთან ერთად შევიდა საქორწინო ნადიმზე, და კარი დაიხშო. როდესაც უგუნურმა ქალწულებმა საბანკეტო დარბაზს მიაღწიეს, მათ მოულოდნელი უარი მიიღეს. ნადიმის მოძღვარმა განაცხადა: „არ გიცნობთ თქვენ“. ისინი დარჩნენ გარეთ მდგარნი, ცარიელ ქუჩაზე, ღამის წყვდიადში.“ Manuscript Releases, ტომი 15, 229.