Verse forty of Daniel chapter eleven, represents one of the most profound verses of God’s Word. The prophetic histories that are represented therein are where the wheels within the wheels of Ezekiel’s vision are brought together. With the time of the end of the Millerite movement in 1798, and also the time of the end of the movement of the third angel in 1989, the internal and external histories of God’s people of the last days are portrayed. Within the verse is the announcement of the approaching judgment which arrived with the first angel in 1798, all the way until the Sunday law of verse forty-one. The verse therefore represents the investigative judgment of God’s church beginning with the dead, through to the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and God spewing Laodicean Adventism out of His mouth.

დანიელის მეთერთმეტე თავის ორმოცე მუხლი წარმოადგენს ღვთის სიტყვის ერთ-ერთ ყველაზე ღრმამნიშვნელოვან მუხლს. მასში წარმოდგენილი წინასწარმეტყველური ისტორიები არის ის ადგილი, სადაც ეზეკიელის ხილვაში არსებული ბორბლები ბორბლებში ერთიანდება. 1798 წელს მილერიტული მოძრაობის დასასრულის ჟამთან, და აგრეთვე 1989 წელს მესამე ანგელოზის მოძრაობის დასასრულის ჟამთან ერთად, გამოსახულია ღვთის უკანასკნელი დღეების ხალხის შინაგანი და გარეგანი ისტორიები. ამ მუხლში მოცემულია მოახლოებული სამსჯავროს გამოცხადება, რომელიც 1798 წელს პირველ ანგელოზთან ერთად მოვიდა, და გრძელდება ორმოცდამეერთე მუხლის კვირა კანონის დრომდე. ამდენად, ეს მუხლი წარმოადგენს ღვთის ეკლესიის საგამოძიებო სამსჯავროს, რომელიც მკვდრებით იწყება და გრძელდება ას ორმოცდაოთხი ათასის დაბეჭდვამდე, და იმით, რომ ღმერთი ლაოდიკიური ადვენტიზმს თავისი პირიდან აღმოანთხევს.

The history where the papacy received its deadly wound in 1798, until the deadly wound is healed in verse forty-one is represented in the history of the verse. Verse forty-one onward is set within the context of the escalating executive judgments of God, which begin in that verse. In this prophetic sense, verse forty is the end of Daniel chapter eleven, and verses one and two, of the chapter are the beginning. Chapter eleven presents the rebellion of the antichrist, and chapter ten represents the beginning of the Hiddekel River vision, and chapter twelve represents the end. Chapters ten and twelve represent the first and the last, and chapter eleven is the rebellion in the middle.

ისტორია, როდესაც პაპობამ 1798 წელს თავისი სასიკვდილო ჭრილობა მიიღო, ვიდრე ორმოცდამეთერთმეტე მუხლში სასიკვდილო ჭრილობა განიკურნება, ამ მუხლის ისტორიაშია წარმოდგენილი. ორმოცდამეთერთმეტე მუხლიდან მოყოლებული ტექსტი განთავსებულია ღვთის მზარდი აღმასრულებელი სასჯელების კონტექსტში, რომლებიც სწორედ იმ მუხლში იწყება. ამ წინასწარმეტყველური გაგებით, ორმოცდამეათე მუხლი არის დანიელის მეთერთმეტე თავის დასასრული, ხოლო ამ თავის პირველი და მეორე მუხლები — დასაწყისი. მეთერთმეტე თავი წარმოადგენს ანტიქრისტეს აჯანყებას, მეათე თავი კი ჰიდეკელის მდინარის ხილვის დასაწყისს წარმოადგენს, ხოლო მეთორმეტე თავი — მის დასასრულს. მეათე და მეთორმეტე თავები წარმოადგენენ პირველსა და უკანასკნელს, ხოლო მეთერთმეტე თავი — შუაში არსებულ აჯანყებას.

Chapters ten and twelve are the same, for, unlike chapter eleven, they represent Daniel’s experience in relation to the vision, and chapter eleven is the vision. Chapter ten is the first letter of the Hebrew alphabet, chapter eleven is the thirteenth rebellious letter of the Hebrew alphabet, and chapter twelve is the last letter of the alphabet. The Hiddekel River vision is the “Truth.”

მეათე და მეთორმეტე თავები ერთი და იგივეა, რადგან, მეთერთმეტე თავისგან განსხვავებით, ისინი წარმოადგენენ დანიელის გამოცდილებას ხილვასთან მიმართებით, ხოლო მეთერთმეტე თავი თავად ხილვაა. მეათე თავი ებრაული ანბანის პირველი ასოა, მეთერთმეტე თავი — ებრაული ანბანის მეცამეტე, ურჩი ასო, ხოლო მეთორმეტე თავი ანბანის ბოლო ასოა. მდინარე ჰიდდეკელის ხილვა არის „ჭეშმარიტება“.

In chapter eleven, the beginning illustrates the end, for Christ never changes. The final history represented in verse forty, is the testing time of the image of the beast. That testing time concludes with the mark of the beast, which is represented in verse forty-one. Verses one and two, must therefore address the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, for that period of time is also the period of the formation of the image of the beast.

მეთერთმეტე თავში დასაწყისი ასახავს დასასრულს, რადგან ქრისტე არასოდეს იცვლება. ბოლო ისტორია, რომელიც წარმოდგენილია ორმოცე მუხლში, არის მხეცის ხატის გამოცდის ჟამი. ეს გამოცდის ჟამი სრულდება მხეცის ნიშნით, რომელიც წარმოდგენილია ორმოცდამეერთე მუხლში. მაშასადამე, პირველი და მეორე მუხლები უნდა ეხებოდეს ას ორმოცდაოთხი ათასის დაბეჭდვის ჟამს, რადგან დროის ეს პერიოდი ასევე არის მხეცის ხატის ჩამოყალიბების პერიოდი.

“The Lord has shown me clearly that the image of the beast will be formed before probation closes; for it is to be the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided. . ..

„უფალმა მკაფიოდ მიჩვენა, რომ მხეცის ხატი გამოისახება მადლის ჟამის დახურვამდე; რადგან ეს იქნება ღვთის ხალხისთვის დიდი გამოცდა, რომლის მეშვეობითაც მათი მარადიული ხვედრი გადაწყდება....“

“This is the test that the people of God must have before they are sealed.” Manuscript Releases, volume 15, 15.

„ეს არის ის გამოცდა, რომელიც ღვთის ხალხმა უნდა გაიაროს, ვიდრე დაიბეჭდება.“ Manuscript Releases, ტომი 15, 15.

There are always two waymarks that identify a time of the end. In the reform movement of Moses, it was Aaron’s birth followed three years later with Moses’ birth. In the reform movement to come out of Babylon and rebuild the temple it was king Darius, followed by king Cyrus. In the reform movement of Christ, it was the birth of John the Baptist, followed in six months by the birth of Christ. In the reform movement of the Millerites it was the death of the papal system in 1798, followed by the death of the pope in 1799. In the reform movement of the third angel, it was president Reagan and president Bush the first, who both represented 1989. In Daniel chapter ten, verse one, we find king Cyrus identified.

ყოველთვის არის ორი ღირსანიშნავი ნიშანი, რომლებიც დასასრულის ჟამს განსაზღვრავს. მოსეს რეფორმაციულ მოძრაობაში ეს იყო აარონის დაბადება, რასაც სამი წლის შემდეგ მოსეს დაბადება მოჰყვა. ბაბილონიდან გამოსვლისა და ტაძრის აღდგენის რეფორმაციულ მოძრაობაში ეს იყო მეფე დარიოსი, რომელსაც მეფე კიროსი მოჰყვა. ქრისტეს რეფორმაციულ მოძრაობაში ეს იყო იოანე ნათლისმცემლის დაბადება, რასაც ექვსი თვის შემდეგ ქრისტეს დაბადება მოჰყვა. მილერიტების რეფორმაციულ მოძრაობაში ეს იყო პაპის სისტემის დაცემა 1798 წელს, რასაც 1799 წელს პაპის სიკვდილი მოჰყვა. მესამე ანგელოზის რეფორმაციულ მოძრაობაში ეს იყო პრეზიდენტი რეიგანი და პრეზიდენტი ბუში უფროსი, რომლებიც ორივენი 1989 წელს წარმოადგენდნენ. დანიელის წიგნის მეათე თავში, პირველ მუხლში, ვპოულობთ, რომ მეფე კიროსია მოხსენიებული.

In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. Daniel 10:1.

სპარსეთის მეფის, კიროსის, მეფობის მესამე წელს გამოცხადდა სიტყვა დანიელს, რომელსაც ბელტეშაცარი ერქვა; და ეს სიტყვა ჭეშმარიტი იყო, ხოლო დანიშნული დრო — ხანგრძლივი; და მან გაიგო ეს სიტყვა და ჰქონდა გონება ხილვისა. დანიელი 10:1.

In the following verses of chapter ten, we see the experience of Daniel represented in advance of Gabriel delivering the vision of prophetic history in chapter eleven. Cyrus marks the time of the end, for previously Cyrus, Darius’ nephew, had been Darius’ general who slew Belshazzar, thus marking the end of the seventy years of captivity, which typified the twelve-hundred and sixty-year captivity of spiritual Israel in spiritual Babylon from 538 unto 1798.

მეათე თავის მომდევნო მუხლებში ჩვენ ვხედავთ დანიელის გამოცდილებას, რომელიც წარმოდგენილია გაბრიელის მიერ მეთერთმეტე თავში წინასწარმეტყველური ისტორიის ხილვის გადმოცემამდე. კიროსი აღნიშნავს აღსასრულის ჟამს, რადგან უწინ კიროსი, დარიოსის ძმისწული, იყო დარიოსის მხედართმთავარი, რომელმაც მოკლა ბელშაცარი; ამით აღინიშნა სამოცდაათი წლის ტყვეობის დასასრული, რაც წინასახე იყო სულიერი ისრაელის თორმეტას სამოცწლიანი ტყვეობისა სულიერ ბაბილონში 538 წლიდან 1798 წლამდე.

“God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.

„ღმერთის ეკლესია დედამიწაზე ამ ხანგრძლივი, შეუბრალებელი დევნის პერიოდში ისეთივე ჭეშმარიტი ტყვეობაში იყო, როგორც ბაბილონში ტყვედმყოფობის ხანაში დატყვევებული ისრაელის ძენი.“ Prophets and Kings, 714.

The end of the twelve hundred and sixty years in 1798, marked the time of the end, so the end of the seventy years marked the “time of the end” for that history. Both Darius and Cyrus are represented at the death of Belshazzar and end of the kingdom of Babylon, for as Darius’s general who accomplished the work, Cyrus was representing Darius. When George Bush the first was inaugurated on January 20, 1989, Reagan had been president for the first nineteen days of 1989.

ათას ორას სამოცი წლის დასასრულმა 1798 წელს აღნიშნა დასასრულის ჟამი; ასევე, იმ ისტორიისთვის სამოცდაათი წლის დასასრულმა აღნიშნა „დასასრულის ჟამი“. ბელშაცარის სიკვდილისა და ბაბილონის სამეფოს დასასრულის დროს წარმოდგენილნი არიან როგორც დარიოსი, ისე კიროსი, რადგან, როგორც დარიოსის მხედართმთავარი, რომელმაც ეს საქმე აღასრულა, კიროსი დარიოსს წარმოადგენდა. როდესაც ჯორჯ ბუში უფროსი 1989 წლის 20 იანვარს ინაუგურირებულ იქნა, 1989 წლის პირველი ცხრამეტი დღის განმავლობაში პრეზიდენტი რეიგანი იყო.

The vision of the Hiddekel began at the time of the end, in the third year of Cyrus. When Gabriel begins to unfold to Daniel the prophetic history of chapter eleven, he first references the first year of Darius, to establish clearly that the vision of prophetic history that he was about to present to Daniel begins in the last time of the end, in 1989, for all the prophets speak more of the last days than the days in which they lived.

ჰიდეკელის ხილვა დასასრულის ჟამს, კიროსის მესამე წელს დაიწყო. როდესაც გაბრიელი დანიელს მეთერთმეტე თავის წინასწარმეტყველურ ისტორიას უხსნის, იგი პირველად დარიოსის პირველ წელს მოიხსენიებს, რათა ცხადად დაადგინოს, რომ წინასწარმეტყველური ისტორიის ხილვა, რომლის წარმოდგენასაც იგი დანიელისთვის აპირებდა, უკანასკნელი დასასრულის ჟამს, 1989 წელს იწყება, რადგან ყველა წინასწარმეტყველი უფრო მეტად უკანასკნელ დღეებზე საუბრობს, ვიდრე იმ დღეებზე, რომლებშიც თავად ცხოვრობდნენ.

But I will show thee that which is noted in the scripture of truth: and there is none that holdeth with me in these things, but Michael your prince. Also I in the first year of Darius the Mede, even I, stood to confirm and to strengthen him. Daniel 10:21, 11:1.

არამედ გაჩვენებ იმას, რაც ჭეშმარიტების წერილშია აღნიშნული; და არავინაა, ვინც ჩემთან ერთად დგას ამ საქმეებში, გარდა მიქაელისა, თქვენი მთავრისა. მეც დარიოს მიდიელის მეფობის პირველ წელს, მე თვითონ, ვიდექი მის განსამტკიცებლად და გასაძლიერებლად. დანიელი 10:21; 11:1.

In the first year of Darius, which represents the time of the end in 1989, Gabriel “stood”, thus identifying that at a “time of the end”, an angel arrives. In 1798 the first angel arrived, and in 1989, the third angel arrived. It wasn’t until the message of the third angel was empowered in 2001 that the sealing of the third angel began, but the movement of the third angel arriving in 1989, is represented by Gabriel standing at the time of the end. Gabriel is going to show Daniel “that which is noted in the scripture of truth,” and the vision of the Hiddekel possesses the signature of “Truth,” which Gabriel is about to set forth.

დარიოსის პირველ წელს, რომელიც 1989 წელს დასასრულის ჟამს წარმოადგენს, გაბრიელი „დადგა“; ამით იგი მიუთითებს, რომ „დასასრულის ჟამს“ ანგელოზი მოდის. 1798 წელს პირველი ანგელოზი მოვიდა, ხოლო 1989 წელს — მესამე ანგელოზი. მხოლოდ მას შემდეგ, რაც მესამე ანგელოზის უწყება 2001 წელს ძალით აღიჭურვა, დაიწყო მესამე ანგელოზის ბეჭდვა; თუმცა მესამე ანგელოზის 1989 წელს მოსვლის მოძრაობა წარმოდგენილია იმით, რომ გაბრიელი დგას დასასრულის ჟამს. გაბრიელი აპირებს დანიელს უჩვენოს „რაც ჩაწერილია ჭეშმარიტების წერილში“, და ხიდეკელის ხილვა ატარებს „ჭეშმარიტების“ ხელწერას, რომლის წარმოდგენასაც ახლა გაბრიელი შეუდგება.

In verse fourteen of chapter ten Gabriel had already informed Daniel that what he was addressing in the vision of the Hiddekel was “what would happen to God’s people in the last days.”

მეათე თავის მეთოთხმეტე მუხლში გაბრიელს უკვე ეუწყებინა დანიელისთვის, რომ ის, რასაც იგი ხიდეკელის ხილვაში ეხებოდა, იყო „ის, რაც ღვთის ხალხს უკანასკნელ დღეებში შეემთხვეოდა.“

Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days. Daniel 10:14.

ახლა მოვედი, რათა გაგაგებინო, რა შეემთხვევა შენს ხალხს უკანასკნელ დღეებში; რადგან ხილვა ჯერ კიდევ მრავალი დღისათვისაა. დანიელი 10:14.

Verse two of Daniel chapter eleven represents the knowledge that was unsealed at the time of the end in 1989, and which identifies what “shall befall” God’s people “in the latter days”.

დანიელის მეთერთმეტე თავის მეორე მუხლი წარმოადგენს იმ ცოდნას, რომელიც 1989 წელს, დასასრულის ჟამს, გაიხსნა და რომელიც აღნიშნავს, რა „შეემთხვევა“ ღვთის ხალხს „უკანასკნელ დღეებში“.

And now will I show thee the truth. Behold, there shall stand up yet three kings in Persia; and the fourth shall be far richer than they all: and by his strength through his riches he shall stir up all against the realm of Grecia. Daniel 11:2.

ახლა კი გიჩვენებ ჭეშმარიტებას. აჰა, კიდევ სამეფედ აღდგება სამი მეფე სპარსეთში; ხოლო მეოთხე ყველა მათგანზე მეტად გამდიდრდება; და თავისი ძალითა და სიმდიდრით აღძრავს ყველას საბერძნეთის სამეფოს წინააღმდეგ. დანიელი 11:2.

Cyrus prefigures the second king since 1989. He is the king of the Medo-Persian Empire, which represents the kingdom of Bible prophecy in the last days that is made up of two horns, represented by the Medes and the Persians. After the second king of the kingdom of the two-horned earth beast at the time of the end in 1989, there would yet be three kings (Clinton, Bush the last, Obama), and then there would be a king that was far richer than they all were. The three kings that followed Bush the first, got wealthy after their presidencies, and only because they had become president. Trump, the fourth that was far richer, and was the wealthiest president ever, did not make his money because he had been president, but primarily through his work in real estate investments, well before he ran for president.

კიროსი წარმოადგენს მეორე მეფის წინასახეს 1989 წლიდან. იგი არის მედო-სპარსეთის იმპერიის მეფე, რომელიც წარმოადგენს ბიბლიური წინასწარმეტყველების სამეფოს უკანასკნელ დღეებში, რომელიც შედგება ორი რქისაგან, წარმოდგენილის მიდიელებითა და სპარსელებით. ორრქიანი მიწის მხეცის სამეფოს მეორე მეფის შემდეგ აღსასრულის ჟამს, 1989 წელს, კიდევ სამი მეფე უნდა ყოფილიყო (კლინტონი, ბუში უკანასკნელი, ობამა), ხოლო შემდეგ უნდა ყოფილიყო მეფე, რომელიც მათ ყოველივეზე გაცილებით მდიდარი იქნებოდა. სამი მეფე, რომლებიც ბუში პირველის შემდეგ მოვიდნენ, გამდიდრდნენ თავიანთი პრეზიდენტობის შემდეგ და მხოლოდ იმიტომ, რომ პრეზიდენტები გახდნენ. ტრამპმა კი, მეოთხემ, რომელიც მათზე გაცილებით მდიდარი იყო და ყველაზე მდიდარი პრეზიდენტი იყო ოდესმე, თავისი ქონება არ მოიპოვა იმის გამო, რომ პრეზიდენტი გახდა, არამედ უმთავრესად უძრავი ქონების ინვესტიციებში თავისი საქმიანობით, ბევრად უფრო ადრე, ვიდრე პრეზიდენტობისთვის იყრიდა კენჭს.

Formerly the richest president in American history, relatively speaking, was the first president of the United States. Prior to Donald Trump, George Washington was the richest president in American history, and he made his money as did Donald Trump, through real estate investments. Both Washington and Trump came to the presidency from non-traditional political backgrounds. Washington was primarily a military leader before becoming president, and Trump was a businessman and television personality, who like unto Washington was without any prior political experience.

ამერიკის ისტორიაში, შედარებითი თვალსაზრისით, უწინ უმდიდრესი პრეზიდენტი იყო შეერთებული შტატების პირველი პრეზიდენტი. დონალდ ტრამპამდე ამერიკის ისტორიაში უმდიდრესი პრეზიდენტი ჯორჯ ვაშინგტონი იყო, და მან თავისი ქონება, დონალდ ტრამპის მსგავსად, უძრავ ქონებაში განხორციელებული ინვესტიციებით შეიძინა. ვაშინგტონიც და ტრამპიც პრეზიდენტობამდე არატრადიციული პოლიტიკური წარსულიდან მოვიდნენ. ვაშინგტონი, პრეზიდენტი გახდომამდე, უპირველესად სამხედრო ლიდერი იყო, ხოლო ტრამპი — ბიზნესმენი და სატელევიზიო პიროვნება, რომელიც, ვაშინგტონის მსგავსად, მანამდე ყოველგვარი პოლიტიკური გამოცდილების გარეშე იყო.

Both presidents were known for their strong personalities and leadership styles, although they manifested these traits quite differently. Washington was known for his stoic, calm, and confident leadership and unifying presence during the Revolutionary War and the early years of the Republic, while Trump is known for his assertive approach to leadership and governance. Both Washington and Trump were figures of significant controversy, albeit for very different reasons. Washington, while widely revered, faced criticism during his time for various issues, including his views on slavery. Trump’s presidency was marked by numerous controversies, including his use of “mean tweets” on social media, his America-first policy decisions, and his own self-awareness.

ორივე პრეზიდენტი ცნობილი იყო თავისი ძლიერი პიროვნულობითა და ლიდერობის სტილით, თუმცა ამ თვისებებს ისინი სრულიად განსხვავებულად ავლენდნენ. ვაშინგტონი ცნობილი იყო თავისი სტოიკური, მშვიდი და თავდაჯერებული ხელმძღვანელობითა და გამაერთიანებელი ყოფნით რევოლუციური ომისა და რესპუბლიკის ადრეული წლების განმავლობაში, მაშინ როდესაც ტრამპი ცნობილია ლიდერობისა და მმართველობისადმი თავისი მტკიცე მიდგომით. ვაშინგტონიც და ტრამპიც მნიშვნელოვანი პოლემიკის ფიგურები იყვნენ, თუმცა სრულიად განსხვავებული მიზეზებით. ვაშინგტონი, მიუხედავად იმისა, რომ ფართოდ იყო პატივცემული, თავის დროშივე კრიტიკას აწყდებოდა სხვადასხვა საკითხის გამო, მათ შორის მონობაზე მისი შეხედულებების გამოც. ტრამპის პრეზიდენტობა მრავალი დაპირისპირებით იყო აღბეჭდილი, მათ შორის სოციალურ მედიაში მისი „ბოროტი ტვიტების“ გამოყენებით, მისი ამერიკა-პირველ ადგილზე დამყენებელი პოლიტიკური გადაწყვეტილებებით და საკუთარი თვითშეგნებით.

The richest and sixth president was to stir up the globalist dragon powers. When we lay the history of verse two of chapter eleven, upon the history of the period of 1776, 1789, and 1798, we find further information addressing the last president of the earth beast, for Jesus illustrates the end with the beginning. The first two periods represented by 1776, and 1789, provide two witnesses that the final president, will be the eighth president, who was of the seven. Trump was the sixth president after Reagan, and as the eighth president, he will be “of the seven”. The final, and eighth president will rule when the United States forms the image “to and of” the beast.

უმდიდრესი და მეექვსე პრეზიდენტი უნდა აღეძრა გლობალისტური დრაკონის ძალები. როდესაც მეთერთმეტე თავის მეორე მუხლის ისტორიას ვადებთ 1776, 1789 და 1798 წლების პერიოდის ისტორიას, ვპოულობთ დამატებით ცნობას, რომელიც ეხება მიწის მხეცის უკანასკნელ პრეზიდენტს, რადგან იესო დასასრულს დასაწყისით წარმოგვიდგენს. პირველი ორი პერიოდი, რომლებიც წარმოდგენილია 1776-ითა და 1789-ით, იძლევა ორ მოწმეს იმისა, რომ საბოლოო პრეზიდენტი იქნება მერვე პრეზიდენტი, რომელიც შვიდთაგანი იყო. ტრამპი რეიგანის შემდეგ მეექვსე პრეზიდენტი იყო, და როგორც მერვე პრეზიდენტი, იგი იქნება „შვიდთაგანი“. საბოლოო და მერვე პრეზიდენტი იმმართველებს მაშინ, როდესაც შეერთებული შტატები მხეცის „ხატს“ შექმნის „მისთვის და მისგან“.

The president who rules when the image of the beast is formed by the United States, must be the eighth, that is of the seven, as witnessed to by Peyton Randolph, and John Hancock. The papacy is the eighth head that was of the seven, and it received a prophetic deadly wound. To be an image of the papacy, the eighth president that is of the seven, must also have a prophetic identification of being prophetically “wounded” or “killed”.

პრეზიდენტი, რომელიც იმ დროს მმართველობს, როცა შეერთებული შტატები მხეცის ხატს აყალიბებს, უნდა იყოს მერვე, ანუ შვიდთაგანი, როგორც ამას მოწმობენ პეიტონ რენდოლფი და ჯონ ჰენკოკი. პაპობა არის მერვე თავი, რომელიც შვიდთაგანი იყო, და მან მიიღო წინასწარმეტყველური სასიკვდილო ჭრილობა. რათა პაპობის ხატი იყოს, მერვე პრეზიდენტს, რომელიც შვიდთაგანია, ასევე უნდა ჰქონდეს წინასწარმეტყველური იდენტიფიკაცია, რომ წინასწარმეტყველურად „დაჭრილი“ ან „მოკლული“ იყოს.

The papacy received its deadly wound from a dragon power (France), a dragon power who the papacy had been struggling against since the time when Paul identified that, the mystery of iniquity (the man of sin), did already work at that time. The dragon of paganism was restraining the papacy from taking the throne, which it did in 538.

პაპობამ თავისი სასიკვდილო ჭრილობა მიიღო გველეშაპის ძალისგან (საფრანგეთი) — გველეშაპის ძალისგან, რომლის წინააღმდეგაც პაპობა იბრძოდა იმ დროიდან, როდესაც პავლემ მიუთითა, რომ იმჟამადვე მოქმედებდა ურჯულოების საიდუმლო (ცოდვის კაცი). წარმართობის გველეშაპი აკავებდა პაპობას ტახტის დაკავებისგან, რაც მან 538 წელს მოახერხა.

From the beginning of the papacy unto its final demise it struggles against dragon powers. An image of the papacy requires that the image struggles with a dragon power. In Revelation seventeen the papacy, who is the eighth head, that is of the seven heads, is ultimately burned with fire and her flesh is eaten by the ten kings. In both deaths (1798 and the last days), the papal beast is killed by a dragon power. In order for the United States to form an image of the beast, the eighth president would also need to be killed by a dragon power that it was at war with, and the sixth king after the time of the end in 1989, is the king that stirred up all the dragon powers.

პაპობის დასაბამიდან მის საბოლოო დაღუპვამდე იგი ებრძვის დრაკონის ძალებს. პაპობის ხატი მოითხოვს, რომ ხატიც ებრძოდეს დრაკონის ძალას. გამოცხადების მეჩვიდმეტე თავში პაპობა, რომელიც არის მერვე თავი და შვიდი თავისგანაა, საბოლოოდ ცეცხლით იწვება და მისი ხორცი ათი მეფის მიერ იჭმევა. ორივე სიკვდილში (1798 წელს და უკანასკნელ დღეებში) პაპური მხეცი დრაკონის ძალის მიერ არის მოკლული. იმისათვის, რომ შეერთებულმა შტატებმა შექმნას მხეცის ხატი, მერვე პრეზიდენტიც ასევე უნდა მოეკლა დრაკონის ძალას, რომელთანაც იგი ომობდა, ხოლო 1989 წელს აღსასრულის ჟამის შემდეგ მეექვსე მეფე არის ის მეფე, რომელმაც აღძრა ყველა დრაკონის ძალა.

Ronald Reagan was an apostate Protestant, but George Bush the first, was a classic globalist. One of his famous quotes is where he lied by saying, on August 18, 1988, “And I’m the one who will not raise taxes. My opponent now says he’ll raise them as a last resort, or a third resort. But when a politician talks like that, you know that’s one resort he’ll be checking into. My opponent won’t rule out raising taxes. But I will. And the Congress will push me to raise taxes and I’ll say no. And they’ll push, and I’ll say no, and they’ll push again, and all I can say to them is: read my lips: no new taxes.”

რონალდ რეიგანი განდგომილი პროტესტანტი იყო, ხოლო ჯორჯ ბუში, პირველი, კლასიკური გლობალისტი იყო. მისი ერთ-ერთი ცნობილი ციტატაა ის, სადაც მან იცრუა, როდესაც 1988 წლის 18 აგვისტოს თქვა: „და მე ვარ ის, ვინც გადასახადებს არ გაზრდის. ჩემი მოწინააღმდეგე ახლა ამბობს, რომ მათ გაზრდის, როგორც უკანასკნელ საშუალებას, ან მესამე საშუალებას. მაგრამ როდესაც პოლიტიკოსი ასე ლაპარაკობს, თქვენ იცით, რომ სწორედ ეს არის ის საშუალება, რომელსაც იგი მიმართავს. ჩემი მოწინააღმდეგე არ გამორიცხავს გადასახადების გაზრდას. მაგრამ მე გამოვრიცხავ. და კონგრესი მიბიძგებს, რომ გადასახადები გავზარდო, და მე ვიტყვი: არა. და ისინი მიბიძგებენ, და მე ვიტყვი: არა, და კვლავ მიბიძგებენ, და ყველაფერი, რაც მათ შემიძლია ვუთხრა, ეს არის: წაიკითხეთ ჩემი ბაგეები: ახალი გადასახადები — არა.“

Other than that public lie, which is an attribute of a representative of the dragon power, his most famous quote was at a joint session of Congress on September 11, 1990, where he said, “Now, we can see a new world coming into view. A world in which there is the very real prospect of a new world order. In the words of Winston Churchill, a ‘world order’ in which ‘the principles of justice and fair play … protect the weak against the strong …’ A world where the United Nations, freed from cold war stalemate, is poised to fulfill the historic vision of its founders.” Bush the senior was a globalist, even if he identified as a Republican.

იმ საჯარო სიცრუის გარდა, რომელიც გველეშაპის ძალის წარმომადგენლის ერთ-ერთი ნიშანია, მისი ყველაზე ცნობილი ციტატა წარმოთქმული იყო კონგრესის ერთობლივ სხდომაზე 1990 წლის 11 სექტემბერს, სადაც მან თქვა: „ახლა ჩვენ შეგვიძლია დავინახოთ, როგორ გამოიკვეთა ახალი მსოფლიო. მსოფლიო, რომელშიც სრულიად რეალურად იკვეთება ახალი მსოფლიო წესრიგის პერსპექტივა. უინსტონ ჩერჩილის სიტყვებით, ‘მსოფლიო წესრიგი’, რომელშიც ‘სამართლიანობისა და კეთილსინდისიერი თამაშის პრინციპები … იცავენ სუსტს ძლიერისაგან …’ მსოფლიო, სადაც გაერთიანებული ერების ორგანიზაცია, ცივი ომის ჩიხისგან გათავისუფლებული, მზად დგას, აღასრულოს თავისი დამფუძნებლების ისტორიული ხილვა.“ უფროსი ბუში გლობალისტი იყო, თუნდაც თავს რესპუბლიკელად მიიჩნევდა.

Bill Clinton was the first president to hold his inauguration ceremony at the Lincoln Memorial, which means he turned his back to Lincoln and faced the obelisk of Washington’s monument, an obelisk that is internally filled with symbols of Freemasonry. Both the obelisk and the symbols of Freemasonry he chose to face as he falsely swore his allegiance to the Constitution, represented not only that he had turned his back upon the anti-slavery symbol of the Lincoln Memorial, but Clintons’ chosen historic positioning, agrees with his acceptance speech, where he praised a professor whom he had studied under in the Jesuit University that he had attended.

ბილ კლინტონი იყო პირველი პრეზიდენტი, რომელმაც თავისი ინაუგურაციის ცერემონია ლინკოლნის მემორიალთან გამართა, რაც ნიშნავს, რომ მან ზურგი აქცია ლინკოლნს და პირი მიაქცია ვაშინგტონის მონუმენტის ობელისკს — ობელისკს, რომელიც შიგნიდან მასონობის სიმბოლოებით არის სავსე. როგორც ობელისკი, ისე მასონობის სიმბოლოები, რომელთა წინაშეც მან დადგომა აირჩია, როდესაც კონსტიტუციისადმი თავისი ერთგულება ცრუდ შეჰფიცა, წარმოადგენდა არა მხოლოდ იმას, რომ მან ზურგი აქცია ლინკოლნის მემორიალის მონობის საწინააღმდეგო სიმბოლოს, არამედ კლინტონის მიერ არჩეული ეს ისტორიული პოზიციონირებაც თანხმობაშია მის მისაღებ სიტყვასთან, სადაც მან შეაქო პროფესორი, რომლის ხელმძღვანელობითაც სწავლობდა იეზუიტურ უნივერსიტეტში, რომელსაც იგი ესწრებოდა.

That professor, Carroll Quigley, wrote the book: Tragedy and Hope: A History of the World in Our Time, which was published in 1966, and is correctly and widely understood to represent “the Bible for globalist ideas”. As the Koran is to Islam, and as Morals and Dogma of the Ancient and Accepted Scottish Rite of Freemasonry, written by Albert Pike, and published in 1871, is considered the most comprehensive exposition of the esoteric teachings of Freemasonry; or as The Book of Mormon is to the Latter Day Saints, Quigley’s book is the Bible of globalist philosophy. Most would have known if Clinton praised Mohammed of the Koran, or if he praised Joseph Smith of The Book of Mormon, and some would have known who Albert Pike was, but few knew that Clinton’s praise of Quigley was consistent with his own globalist agenda, and his rejection of the principles represented by Abraham Lincoln.

იმ პროფესორმა, კეროლ ქუიგლიმ, დაწერა წიგნი: Tragedy and Hope: A History of the World in Our Time, რომელიც 1966 წელს გამოიცა და სწორადაც და ფართოდაც არის გაგებული, როგორც „გლობალისტური იდეების ბიბლია“. როგორც ყურანი ისლამისთვის, და როგორც ალბერტ პაიკის მიერ დაწერილი და 1871 წელს გამოცემული Morals and Dogma of the Ancient and Accepted Scottish Rite of Freemasonry მიჩნეულია მასონობის ეზოთერული მოძღვრების ყველაზე ამომწურავ განმარტებად; ან როგორც The Book of Mormon არის უკანასკნელი დღეების წმინდანებისთვის, ასევე ქუიგლის წიგნი არის გლობალისტური ფილოსოფიის ბიბლია. უმრავლესობას ეცოდინებოდა, კლინტონს რომ ედიდებინა ყურანის მუჰამედი, ან The Book of Mormon-ის ჯოზეფ სმითი, და ზოგსაც ეცოდინებოდა, ვინ იყო ალბერტ პაიკი, მაგრამ ცოტამ თუ იცოდა, რომ კლინტონის მიერ ქუიგლის ქება შეესაბამებოდა მისივე გლობალისტურ დღის წესრიგს და აბრაამ ლინკოლნის მიერ წარმოდგენილი პრინციპების უარყოფას.

In the speech, Clinton said: “As a teenager, I heard John Kennedy’s summons to citizenship. And then, as a student at Georgetown, I heard that call clarified by a professor named Carroll Quigley, who said to us that America was the greatest nation in history because our people have always believed in two things: that tomorrow can be better than today and that every one of us has a personal moral responsibility to make it so.” Carroll Quigley’s idea on how to “make America great again”, was for the United States to surrender its national sovereignty to the United Nations. Clinton was a Democrat, globalist, representative of the dragon.

სიტყვაში კლინტონმა თქვა: „მოზარდობისას მოვისმინე ჯონ კენედის მოწოდება მოქალაქეობისკენ. ხოლო შემდეგ, ჯორჯთაუნში სტუდენტობისას, ის მოწოდება უფრო ცხადად ამიხსნა პროფესორმა, სახელად კეროლ ქუიგლიმ, რომელმაც გვითხრა, რომ ამერიკა ისტორიაში უდიდესი ერი იყო, რადგან ჩვენს ხალხს ყოველთვის სჯეროდა ორი რამისა: რომ ხვალინდელი დღე შეიძლება იყოს დღევანდელზე უკეთესი და რომ თითოეულ ჩვენგანს აქვს პირადი ზნეობრივი პასუხისმგებლობა, რათა ეს ასე იქცეს.“ კეროლ ქუიგლის აზრი იმის შესახებ, თუ როგორ უნდა „გავხადოთ ამერიკა კვლავ დიადი“, ის იყო, რომ შეერთებულმა შტატებმა თავისი ეროვნული სუვერენიტეტი გაეროსთვის უნდა დაეთმო. კლინტონი დემოკრატი, გლობალისტი, გველეშაპის წარმომადგენელი იყო.

“Like father, like son”, George Bush the last, was a globalist, and just as was his father, a globalist who professed to be Republican. The apple does not fall far from the tree. The Bible raises the rhetorical question, “Can two walk together, except they be agreed?” One simply needs to track the many enterprises that Bush the last, accomplished together with Bill and Hillary Clinton to see who Bush the last agreed with.

„როგორიც მამაა, ისეთივე შვილია“ — უკანასკნელი ჯორჯ ბუში გლობალისტი იყო, ისევე როგორც მისი მამა — გლობალისტი, რომელიც თავს რესპუბლიკელად აცხადებდა. ვაშლი ხიდან შორს არ ვარდება. ბიბლია სვამს რიტორიკულ კითხვას: „ნუთუ ორნი ერთად ივლიან, თუ წინასწარ არ შეთანხმებულან?“ საკმარისია, თვალყური მიადევნო მრავალ საქმეს, რომელიც უკანასკნელმა ჯორჯ ბუშმა ბილ და ჰილარი კლინტონებთან ერთად განახორციელა, რათა დაინახო, ვისთან იყო შეთანხმებული უკანასკნელი ჯორჯ ბუში.

Barack Hussein Obama made a statement about fundamentally transforming the United States during a campaign rally shortly before he was elected as President. On October 30, 2008, in Columbia, Missouri, Obama said: “We are five days away from fundamentally transforming the United States of America.” The statement was part of Obama’s broader message of “hope and change”, which was a central theme of his 2008 presidential campaign, emphasizing his commitment to significant policy reforms and a different direction for the country. The direction he turned the country was into the dragon policies of globalism, anti-white, pro-abortion, anti-carbon fuels, anti-America pro-globalism, Diversity, Equity, Inclusion, the false history of Critical Race Theory, and on and on. Obama was not simply a community organizer; he was and still is a representative of the dragon power’s globalist agenda.

ბარაკ ჰუსეინ ობამამ, პრეზიდენტად არჩევამდე ცოტა ხნით ადრე, საარჩევნო მიტინგზე გააკეთა განცხადება შეერთებული შტატების საფუძვლიანად გარდაქმნის შესახებ. 2008 წლის 30 ოქტომბერს, მისურის შტატის ქალაქ კოლუმბიაში, ობამამ თქვა: „ჩვენ ხუთი დღე გვაშორებს ამერიკის შეერთებული შტატების საფუძვლიან გარდაქმნას.“ ეს განცხადება ობამას უფრო ფართო გზავნილის — „იმედი და ცვლილება“ — ნაწილი იყო, რაც მისი 2008 წლის საპრეზიდენტო კამპანიის ცენტრალურ თემას წარმოადგენდა და ხაზს უსვამდა მის ერთგულებას მნიშვნელოვანი პოლიტიკური რეფორმებისა და ქვეყნისთვის განსხვავებული მიმართულების მიმართ. მიმართულება, რომლისკენაც მან ქვეყანა მოაბრუნა, იყო გლობალიზმის დრაკონული პოლიტიკა: თეთრკანიანთა საწინააღმდეგო, აბორტის მხარდამჭერი, ნახშირბადოვან საწვავთა საწინააღმდეგო, ამერიკის საწინააღმდეგო და გლობალიზმის მხარდამჭერი პოლიტიკა, მრავალფეროვნება, თანასწორობა, ინკლუზია, კრიტიკული რასის თეორიის ცრუ ისტორია და ასე დაუსრულებლად. ობამა მხოლოდ საზოგადოებრივი ორგანიზატორი არ ყოფილა; იგი იყო და კვლავაც არის დრაკონის ძალაუფლების გლობალისტური დღის წესრიგის წარმომადგენელი.

Trump however, unlike a typical modern politician, kept more promises than all the other seven presidents in the period beginning in 1989, combined. He was committed to making America great again, and in so attempting, he stirred up the globalist powers that be, not only in the United States, but in the entire world.

თუმცა, ტრამპმა, ტიპური თანამედროვე პოლიტიკოსისგან განსხვავებით, 1989 წელს დაწყებული პერიოდის განმავლობაში დანარჩენი შვიდი პრეზიდენტის ერთად აღებულზე მეტი დაპირება შეასრულა. იგი მტკიცედ იყო ერთგული იმისა, რომ ამერიკა კვლავ დიდებული გაეხადა, და ამ მიზნის განხორციელების მცდელობისას მან აღძრა არსებული გლობალისტური ძალები არა მხოლოდ შეერთებულ შტატებში, არამედ მთელ მსოფლიოში.

Joe Biden has no evidence whatsoever that he is anything other than another globalist.

ჯო ბაიდენს არ გააჩნია არავითარი მტკიცებულება იმისა, რომ იგი არის რაიმე სხვა, თუ არა კიდევ ერთი გლობალისტი.

The beast of Catholicism waged a long-drawn-out war with the dragon powers, and the president that is reigning when the United States forms an image of the papacy, will, of prophetic necessity, be in a struggle with the dragon powers. None of the living presidents, other than Donald Trump, would wage war with the dragon powers, for the Democrats are openly globalist (dragons), and George Bush the last, was, as his father was (a professed Republican, that is actually a globalist dragon), for Jesus always illustrates the last with the first.

კათოლიციზმის მხეცი დრაკონის ძალებთან ხანგრძლივ, გაჭიანურებულ ომს ეწეოდა, და პრეზიდენტი, რომელიც იმ დროს იმეფებს, როდესაც შეერთებული შტატები პაპობის ხატს შექმნის, წინასწარმეტყველური აუცილებლობით, დრაკონის ძალებთან ბრძოლაში იქნება ჩაბმული. ცოცხალ პრეზიდენტთაგან, დონალდ ტრამპის გარდა, არცერთი არ აწარმოებდა ომს დრაკონის ძალებთან, რადგან დემოკრატები აშკარად გლობალისტები არიან (დრაკონები), ხოლო ჯორჯ ბუში უმცროსი, როგორც მისი მამა იყო (სახელდებული რესპუბლიკელი, რომელიც სინამდვილეში გლობალისტი დრაკონია), რადგან იესო ყოველთვის უკანასკნელს პირველით ასახავს.

We will continue this study in the next article.

ჩვენ ამ კვლევას მომდევნო სტატიაში გავაგრძელებთ.

“A great crisis awaits the people of God. A crisis awaits the world. The most momentous struggle of all the ages is just before us. Events which for more than forty years we have upon the authority of the prophetic word declared to be impending are now taking place before our eyes. Already the question of an amendment to the Constitution restricting liberty of conscience has been urged upon the legislators of the nation. The question of enforcing Sunday observance has become one of national interest and importance. We well know what the result of this movement will be. But are we ready for the issue? Have we faithfully discharged the duty which God has committed to us of giving the people warning of the danger before them?

„ღვთის ხალხს დიდი კრიზისი ელის. კრიზისი ელის მსოფლიოსაც. ყველა საუკუნის უმნიშვნელოვანესი ბრძოლა სწორედ ჩვენს წინაშეა. მოვლენები, რომელთაც ორმოც წელზე მეტი ხნის განმავლობაში წინასწარმეტყველური სიტყვის ავტორიტეტზე დაყრდნობით მოახლოებულად ვაცხადებდით, ახლა ჩვენს თვალწინ ხდება. უკვე ერის კანონმდებლებს წარედგინათ საკითხი კონსტიტუციაში ისეთი შესწორების შეტანის შესახებ, რომელიც სინდისის თავისუფლებას ზღუდავს. კვირადღის დაცვის იძულებით აღსრულების საკითხი ეროვნული ინტერესისა და მნიშვნელობის საკითხად იქცა. ჩვენ კარგად ვიცით, რა შედეგი მოჰყვება ამ მოძრაობას. მაგრამ მზად ვართ კი ამ გამოცდისათვის? ერთგულად აღვასრულეთ კი ის მოვალეობა, რომელიც ღმერთმა ჩვენ დაგვაკისრა — გავაფრთხილოთ ხალხი იმ საფრთხის შესახებ, რომელიც მათ წინაშეა?“

“There are many, even of those engaged in this movement for Sunday enforcement, who are blinded to the results which will follow this action. They do not see that they are striking directly against religious liberty. There are many who have never understood the claims of the Bible Sabbath and the false foundation upon which the Sunday institution rests. Any movement in favor of religious legislation is really an act of concession to the papacy, which for so many ages has steadily warred against liberty of conscience. Sunday observance owes its existence as a so-called Christian institution to ‘the mystery of iniquity;’ and its enforcement will be a virtual recognition of the principles which are the very cornerstone of Romanism. When our nation shall so abjure the principles of its government as to enact a Sunday law, Protestantism will in this act join hands with popery; it will be nothing else than giving life to the tyranny which has long been eagerly watching its opportunity to spring again into active despotism.

„მრავალნი არიან, თვით იმათგანაც, ვინც კვირადღის იძულებითი დაცულობის ამ მოძრაობაში მონაწილეობენ, რომელნიც დაბრმავებულნი არიან იმ შედეგების მიმართ, რომელნიც ამ მოქმედებას მოჰყვება. მათ არ ხედავენ, რომ პირდაპირ რელიგიური თავისუფლების წინააღმდეგ აყენებენ დარტყმას. მრავალნი არიან ისეთნიც, რომელთაც არასოდეს შეუცვნიათ ბიბლიური შაბათის მოთხოვნები და ის ცრუ საფუძველი, რომელზედაც კვირადღის დაწესებულება დგას. ყოველი მოძრაობა, რომელიც რელიგიური კანონმდებლობის სასარგებლოდ არის მიმართული, სინამდვილეში დათმობის აქტია პაპობისადმი, რომელიც ამდენი საუკუნის განმავლობაში შეუწყვეტლად ებრძოდა სინდისის თავისუფლებას. კვირადღის დაცულობა, როგორც ეგრეთ წოდებული ქრისტიანული დაწესებულება, თავის არსებობას ‘ურჯულოების საიდუმლოს’ უმადლის; და მისი იძულებითი აღსრულება ფაქტობრივად იქნება იმ პრინციპების აღიარება, რომლებიც რომანიზმის თვით ქვაკუთხედს შეადგენს. როდესაც ჩვენი ერი თავისი მმართველობის პრინციპებს ასე უარყოფს, რომ კვირადღის კანონს დაადგენს, პროტესტანტიზმი ამ ქმედებით ხელს შეუწყობს პაპიზმს; ეს სხვა არაფერი იქნება, თუ არა სიცოცხლის მინიჭება იმ ტირანიისათვის, რომელიც დიდი ხანია მონდომებით უცდის ხელსაყრელ შემთხვევას, რათა კვლავ ამოქმედდეს აქტიურ დესპოტიზმად.“

“The National Reform movement, exercising the power of religious legislation, will, when fully developed, manifest the same intolerance and oppression that have prevailed in past ages. Human councils then assumed the prerogatives of Deity, crushing under their despotic power liberty of conscience; and imprisonment, exile, and death followed for those who opposed their dictates. If popery or its principles shall again be legislated into power, the fires of persecution will be rekindled against those who will not sacrifice conscience and the truth in deference to popular errors. This evil is on the point of realization.

„ეროვნული რეფორმის მოძრაობა“, რომელიც რელიგიური კანონმდებლობის ძალაუფლებას იყენებს, სრულად განვითარებულ მდგომარეობაში გამოავლენს იმავე შეუწყნარებლობასა და ჩაგვრას, რომლებიც წარსულ საუკუნეებში ბატონობდა. მაშინ ადამიანთა საბჭოებმა ღმერთის პრეროგატივები მიითვისეს, თავიანთი დესპოტური ძალაუფლებით სინდისის თავისუფლება გათელეს; ხოლო პატიმრობა, გადასახლება და სიკვდილი მოჰყვებოდა მათთვის, ვინც მათ დადგენილებებს ეწინააღმდეგებოდა. თუ პაპობა ან მისი პრინციპები კვლავ კანონმდებლობით ძალაუფლებაში დამკვიდრდება, დევნის ცეცხლი კვლავ აღეგზნება მათ წინააღმდეგ, ვინც არ დათმობს სინდისსა და ჭეშმარიტებას, რათა ხალხში გავრცელებულ მცდარ შეხედულებებს დაემორჩილოს. ეს ბოროტება აღსრულების ზღვარზეა.

“When God has given us light showing the dangers before us, how can we stand clear in His sight if we neglect to put forth every effort in our power to bring it before the people? Can we be content to leave them to meet this momentous issue unwarned?” Testimonies, volume 5, 711, 712.

„როცა ღმერთმა მოგვცა ნათელი, რომელიც გვიჩვენებს ჩვენს წინაშე მდგარ საფრთხეებს, როგორ შეგვიძლია მის წინაშე უდანაშაულოდ ვიდგეთ, თუ უგულებელვყოფთ ჩვენს ძალაში არსებულ ყოველგვარ ძალისხმევას, რათა ეს ხალხის წინაშე წარვადგინოთ? ნუთუ შეგვიძლია დავკმაყოფილდეთ იმით, რომ ისინი ამ დიად საკითხს შეუფრთხილებლად შეხვდნენ?“ Testimonies, volume 5, 711, 712.