After Ezekiel describes the process of the two nations becoming one, he then identifies that the nation would be ruled by King David, and that he will enter into covenant with them and that His tabernacle will be with them.
მას შემდეგ, რაც ეზეკიელი აღწერს ორ ერადმყოფთა ერთ ერად ქცევის პროცესს, იგი შემდეგ მიუთითებს, რომ ერს იმეფებს მეფე დავითი, და რომ იგი შევა მათთან აღთქმაში და რომ მისი კარავი მათთან იქნება.
Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwelling places, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children for ever: and my servant David shall be their prince forever. Moreover I will make a covenant of peace with them; it shall be an everlasting covenant with them: and I will place them, and multiply them, and will set my sanctuary in the midst of them for evermore. My tabernacle also shall be with them: yea, I will be their God, and they shall be my people. And the heathen shall know that I the Lord do sanctify Israel, when my sanctuary shall be in the midst of them for evermore. Ezekiel 37:23–28.
არც თავიანთი კერპებით შეიბილწებიან კვლავ, არც თავიანთი სიბილწეებით, არც თავიანთი რომელიმე დანაშაულით; არამედ ვიხსნი მათ მათი ყველა სამკვიდრებლიდან, სადაც შესცოდეს, და განვწმედ მათ; და ისინი იქნებიან ჩემი ერი, და მე ვიქნები მათი ღმერთი. და დავითი, ჩემი მორჩილი, იქნება მათი მეფე; და ყველას ერთი მწყემსი ეყოლება; და ივლიან ჩემს სამართლებში, დაიცავენ ჩემს წესებს და აღასრულებენ მათ. და დასახლდებიან იმ ქვეყანაში, რომელიც მივეცი იაკობს, ჩემს მორჩილს, სადაც თქვენი მამები ცხოვრობდნენ; და იცხოვრებენ იქ ისინი, მათი ძეები და მათი ძეთა ძეები უკუნისამდე; და დავითი, ჩემი მორჩილი, იქნება მათი მთავარი უკუნისამდე. და მათთან მშვიდობის აღთქმას დავდებ; ეს იქნება მათთან საუკუნო აღთქმა; და დავამკვიდრებ მათ, გავამრავლებ მათ და ჩემს საწმიდარს დავდგამ მათ შორის უკუნისამდე. ჩემი სავანეც მათთან იქნება; და მე ვიქნები მათი ღმერთი, და ისინი იქნებიან ჩემი ერი. და წარმართნი შეიცნობენ, რომ მე, უფალი, განვწმედ ისრაელს, როცა ჩემი საწმიდარი მათ შორის იქნება უკუნისამდე. ეზეკიელი 37:23–28.
Ezekiel chapter thirty-seven is providing a very detailed presentation of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. The two sticks that are to become one nation when divinity is combined with humanity, and they will have a king over them. The one nation is God’s church of the last days, who are the one hundred and forty-four thousand. The two sticks are the two periods of scattering for the northern and southern kingdoms of Israel. Those two sticks are those who Paul identifies as the “body,” when he also identifies Christ as the “head” of that body. Ezekiel identifies Paul’s “head,” as “king David,” and the “body,” as “one nation.”
ეზეკიელის ოცდამეშვიდე თავი გვაძლევს ას ორმოცდაოთხი ათასის დაბეჭდვის მეტად დაწვრილებით წარმოდგენას. ორი კვერთხი, რომლებიც ერთ ერად უნდა იქცნენ, როდესაც ღვთაებრივი შეერთდება ადამიანურს, და მათზე ერთი მეფე იქნება. ეს ერთი ერი არის ღმერთის უკანასკნელი დღეების ეკლესია, რომელიც არის ას ორმოცდაოთხი ათასი. ეს ორი კვერთხი ისრაელის ჩრდილოეთისა და სამხრეთის სამეფოთა განბნევის ორი პერიოდია. ეს ორი კვერთხი არიან ისინი, ვისაც პავლე „სხეულად“ განსაზღვრავს, როდესაც იგი ქრისტესაც ამ სხეულის „თავად“ განსაზღვრავს. ეზეკიელი პავლეს „თავს“ განსაზღვრავს როგორც „მეფე დავითს“, ხოლო „სხეულს“ — როგორც „ერთ ერს“.
In the message which was provided to Adventism in 1856, as represented by the unfinished series on the “seven times” by Hiram Edson in 1856, Edson refers to Isaiah, chapter seven’s prophecy of sixty-five years as the biblical point of reference for the starting points of both periods of seven times. The sixty-five year time prophecy is placed in an enigmatic context, similar to the passages in the book of Revelation that state, “he who hath ears, let him hear.” If you have eyes that can perceive, and ears that can understand, there is something very wonderful in that passage.
1856 წელს ადვენტიზმს მიცემულ უწყებაში, როგორც ეს წარმოდგენილია ჰაირამ ედსონის 1856 წლის დაუმთავრებელ სერიაში „შვიდი ჟამის“ შესახებ, ედსონი ესაიას მეშვიდე თავის სამოცდახუთწლიანი წინასწარმეტყველების მიმართ მიუთითებს, როგორც ბიბლიურ საორიენტაციო წერტილზე „შვიდი ჟამის“ ორივე პერიოდის საწყისი წერტილებისთვის. სამოცდახუთწლიანი დროითი წინასწარმეტყველება მოთავსებულია იდუმალ კონტექსტში, მსგავსად გამოცხადების წიგნის იმ მონაკვეთებისა, სადაც ნათქვამია: „ვისაც ყური აქვს, ისმინოს.“ თუ გაქვთ თვალები, რომელთაც ძალუძთ დანახვა, და ყურები, რომელთაც ძალუძთ გაგება, ამ მონაკვეთში რაღაც უაღრესად საოცარია.
For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:8, 9.
ვინაიდან სირიის თავი არის დამასკო, და დამასკოს თავი — რეცინი; და სამოცდახუთი წლის განმავლობაში ეფრემი შეიმუსრება, ისე რომ აღარ იყოს ერი. და ეფრემის თავი არის სამარია, და სამარიის თავი — რემალიას ძე. თუ არ ირწმუნებთ, უეჭველად ვერ განმტკიცდებით. ესაია 7:8, 9.
The sixty-five year prophecy began in 742 BC, and within those sixty-five years, nineteen years later in 723 BC, the northern kingdom of Israel was taken into slavery by Assyria, and when those years ended in 677 BC, Manasseh was taken captive by Babylon. Those sixty five years were also represented in the fulfillments of the end of the scatterings of the two nations, that were to become one stick in Ezekiel’s narrative. They marked 1798, 1844 and 1863, respectively. In the verses which identify the message that was rejected in 1863 there is a special prophetic revelation in which the prophecy is couched.
სამოცდახუთწლიანი წინასწარმეტყველება ძვ. წ. 742 წელს დაიწყო, და იმ სამოცდახუთი წლის ფარგლებში, ცხრამეტი წლის შემდეგ, ძვ. წ. 723 წელს, ისრაელის ჩრდილოეთის სამეფო ასურეთმა მონობაში წაიყვანა; ხოლო როდესაც ეს წლები დასრულდა ძვ. წ. 677 წელს, მანასე ბაბილონმა ტყვედ წაიყვანა. ეს სამოცდახუთი წელი ასევე წარმოდგენილი იყო იმ ორი ერის გაფანტვათა დასასრულის აღსრულებებში, რომლებიც ეზეკიელის თხრობაში ერთ კვერთხად უნდა ქცეულიყვნენ. მათ, შესაბამისად, აღნიშნეს 1798, 1844 და 1863 წლები. იმ მუხლებში, რომლებიც 1863 წელს უარყოფილ უწყებას განსაზღვრავს, მოცემულია განსაკუთრებული წინასწარმეტყველური გამოცხადება, რომელშიც თავად ეს წინასწარმეტყველებაა ჩამოყალიბებული.
It is the revelation that the “head” of a nation is its capital city, and that the “head” of the capital city is the king. It provides two witnesses to this revelation, and then brings the entire prophecy and revelation to a conclusion with the enigma that, “If ye will not believe, surely ye shall not be established.” If you do not believe that the king is the head, and that the head is the capital city, then you will not be established.
ეს არის გამოცხადება იმისა, რომ ერის „თავი“ მისი დედაქალაქია, ხოლო დედაქალაქის „თავი“ — მეფე. იგი ამ გამოცხადებას ორ მოწმეს უყენებს და შემდეგ მთელ წინასწარმეტყველებასა და გამოცხადებას ასრულებს ამ იგავით: „თუ არ ირწმუნებთ, რასაკვირველია, ვერ განმტკიცდებით.“ თუ არ ირწმუნებთ, რომ მეფე არის თავი და რომ თავი არის დედაქალაქი, მაშინ ვერ განმტკიცდებით.
Ezekiel’s nation that is produced by joining the two sticks of the northern and southern kingdoms, was to have a king, which is a head, which is the capital city of the nation. The entire passage of Ezekiel is speaking to the prophetic characteristics of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which represents the joining together of Divinity with humanity during the period of the sounding of the seventh trumpet of Islam of the third woe.
ეზეკიელის ერი, რომელიც ჩრდილოეთისა და სამხრეთის სამეფოთა ორი ჯოხის შეერთებით წარმოიქმნება, უნდა ჰყოლოდა მეფე, რომელიც არის თავი, რომელიც არის ერის დედაქალაქი. ეზეკიელის მთელი ეს მონაკვეთი საუბრობს ას ორმოცდაოთხი ათასის დაბეჭდვის წინასწარმეტყველურ მახასიათებლებზე, რაც წარმოადგენს ღვთაებრიობისა და ადამიანობის შეერთებას მესამე ვაების ისლამის მეშვიდე საყვირის ხმის ჟღერის პერიოდში.
The days of the sounding of the Seventh Trumpet, in Revelation chapter ten, began when there was to be “time no longer,” which was October 22, 1844, when the third angel arrived. At that point John experienced the bitterness of that date, and he was there and then told to measure the temple, but leave off the history of the twelve hundred and sixty years of the trampling down of the sanctuary and host, for that period was given to the Gentiles.
მეშვიდე საყვირის ხმიანობის დღეები, გამოცხადების მეათე თავში, დაიწყო მაშინ, როცა უნდა ყოფილიყო „დრო აღარ“, რაც იყო 1844 წლის 22 ოქტომბერი, როდესაც მოვიდა მესამე ანგელოზი. იმ დროს იოანემ განიცადა იმ თარიღის სიმწარე, და მას იქვე და მაშინვე ეთქვა, გაეზომა ტაძარი, მაგრამ დაეტოვებინა სიწმინდისა და მხედრობის გათელვის ათას ორას სამოცი წლის ისტორია, რადგან ის პერიოდი წარმართებს მიეცა.
And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer: But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. And the voice which I heard from heaven spake unto me again, and said, Go and take the little book which is open in the hand of the angel which standeth upon the sea and upon the earth.
და ანგელოზმა, რომელიც ვიხილე, ზღვაზე და მიწაზე მდგომმა, თავისი ხელი ცისკენ აღაპყრო, და დაიფიცა მის მიერ, რომელიც ცოცხლობს უკუნითი უკუნისამდე, რომელმაც შექმნა ცა და ყოველივე, რაც მასშია, მიწა და ყოველივე, რაც მასშია, ზღვა და ყოველივე, რაც მასშია, რომ ჟამი აღარ იქნება; არამედ მეშვიდე ანგელოზის ხმის დღეებში, როცა იგი საყვირის ახმოვანებას დაიწყებს, აღსრულდება ღვთის საიდუმლო, როგორც აუწყა მან თავის მსახურებს, წინასწარმეტყველებს. და ხმა, რომელიც მოვისმინე ზეციდან, კვლავ მომმართა და მითხრა: წადი, აიღე გაშლილი მცირე წიგნი იმ ანგელოზის ხელიდან, რომელიც ზღვაზე და მიწაზე დგას.
And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. And he said unto me, Thou must prophesy again before many peoples, and nations, and tongues, and kings. And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 10:5–11:2.
და მივედი ანგელოზთან და ვუთხარი მას: მომეცი ის მცირე წიგნი. ხოლო მან მითხრა მე: აიღე და შეჭამე იგი; და მუცელს გაგიმწარებს, მაგრამ შენს პირში თაფლივით ტკბილი იქნება. და ავიღე მცირე წიგნი ანგელოზის ხელიდან და შევჭამე იგი; და იყო ჩემს პირში თაფლივით ტკბილი; და როგორც კი შევჭამე იგი, მუცელი გამიმწარდა. და მითხრა მე: კვლავ უნდა იწინასწარმეტყველო მრავალ ხალხთა, და ერთა, და ენათა, და მეფეთა წინაშე. და მომეცა მე ლერწამი, კვერთხის მსგავსი; და ანგელოზი იდგა და ამბობდა: აღდეგ და გაზომე ტაძარი ღმრთისა, და სამსხვერპლო, და მასში თაყვანისმცემელნი. ხოლო გარეთა ეზო, რომელიც ტაძრის გარეთაა, დატოვე და ნუ გაზომავ მას, რადგან იგი წარმართებს მიეცა; და წმიდა ქალაქს ფეხქვეშ გათელავენ ორმოცდაორ თვეს. გამოცხადება 10:5–11:2.
The temple which John was to measure on October 22, 1844, was the temple which had worshippers “therein.” The courtyard was to be left off. The temple which has an altar, that also has worshippers therein is the holy place of the heavenly sanctuary. There was an altar in the courtyard, but that was to be left off, so the only other altar in God’s sanctuary is the altar of incense that is located in the Holy Place. At the arrival of the third angel in 1844, which typified the third angel’s arrival at the beginning of the sealing time on September 11, 2001, the temple consisted of only two apartments.
ტაძარი, რომლის გაზომვაც იოანეს უნდა მოეხდინა 1844 წლის 22 ოქტომბერს, იყო ტაძარი, რომელშიც „თაყვანისმცემელნი“ იყვნენ. ეზო უნდა დატოვებულიყო გამოთვლიდან. ტაძარი, რომელსაც აქვს სამსხვერპლო და რომელშიც ასევე არიან თაყვანისმცემელნი, არის ზეციური საწმიდარის წმიდა ადგილი. ეზოში იყო სამსხვერპლო, მაგრამ ის უნდა დატოვებულიყო გამოთვლიდან; ამიტომ, ღვთის საწმიდარში დარჩენილი ერთადერთი სხვა სამსხვერპლო არის საკმევლის სამსხვერპლო, რომელიც წმიდა ადგილას მდებარეობს. მესამე ანგელოზის მოსვლისას 1844 წელს, რაც განასახიერებდა მესამე ანგელოზის მოსვლას დაბეჭდვის დროის დასაწყისში 2001 წლის 11 სექტემბერს, ტაძარი შედგებოდა მხოლოდ ორი განყოფილებისაგან.
The Holy Place was a symbol of the Church, which Paul identifies as the body, and the Most Holy Place was a symbol of the head of the body. The holy place is a symbol of humanity, and the Most Holy Place is the symbol of divinity. The altar, and the smoke that ascended from the altar, which rose up and entered into the Most Holy Place, represents the point where humanity connected with divinity. Mankind can only enter the Most Holy Place by faith, but the experience of faithful people is located in the Holy Place.
წმიდა ადგილი იყო ეკლესიის სიმბოლო, რომელსაც პავლე სხეულად განსაზღვრავს, ხოლო უწმიდესი ადგილი იყო სხეულის თავის სიმბოლო. წმიდა ადგილი კაცობრიობის სიმბოლოა, ხოლო უწმიდესი ადგილი — ღვთაებრიობის სიმბოლო. სამსხვერპლო და სამსხვერპლოდან აღმავალი კვამლი, რომელიც მაღლდებოდა და უწმიდეს ადგილას შედიოდა, აღნიშნავს იმ წერტილს, სადაც კაცობრიობა ღვთაებრიობას უკავშირდებოდა. კაცობრიობას უწმიდეს ადგილას შესვლა მხოლოდ რწმენით შეუძლია, მაგრამ მორწმუნეთა გამოცდილება წმიდა ადგილშია განთავსებული.
There they are to eat the Word of God, as represented by the loaves upon the table of showbread. There they are to let their light shine before men, and glorify their heavenly father, as represented by the seven-branched candlestick, which we are informed represents the Church. There they are to connect with divinity as their prayers ascend with the merits of Christ into the very presence of the Divine.
იქ მათ უნდა ჭამონ ღმერთის სიტყვა, როგორც ეს წარმოდგენილია საწინაშეო პურთა მაგიდაზე დადებული პურებით. იქ მათ უნდა ანათონ თავიანთი ნათელი კაცთა წინაშე და ადიდონ თავიანთი ზეციერი მამა, როგორც ეს წარმოდგენილია შვიდტოტიანი სასანთლით, რომელიც, როგორც ჩვენთვის ცნობილია, ეკლესიას წარმოადგენს. იქ მათ უნდა შეერთდნენ ღვთაებრივთან, როდესაც მათი ლოცვები ქრისტეს დამსახურებებთან ერთად აღევლინება თვით ღვთიური თანდასწრების წინაშე.
From 1798 to 1844, the Architect of the Temple raised up a temple of humanity which He intended to combine with His temple of divinity, but humanity rebelled. As of 2001, He once again is raising up the temple of humanity, represented as the one hundred and forty-four thousand. According to Ezekiel, “king David” is to reign over the nation, which is transformed from a valley of dead dry Laodicean bones, into the mighty army which is lifted up as an ensign at the soon-coming Sunday law.
1798 წლიდან 1844 წლამდე ტაძრის მშენებელმა აღადგინა ადამიანურობის ტაძარი, რომლის შეერთებაც მას თავისი ღვთაებრიობის ტაძართან ჰქონდა განზრახული, მაგრამ ადამიანურობა აჯანყდა. 2001 წლიდან იგი კვლავ აღადგენს ადამიანურობის ტაძარს, რომელიც წარმოდგენილია როგორც ას ორმოცდაოთხი ათასი. ეზეკიელის მიხედვით, „მეფე დავითი“ უნდა მეფობდეს ერზე, რომელიც გარდაიქმნება მკვდარი, გამომშრალი ლაოდიკიური ძვლების ველიდან იმ ძლიერ ლაშქრად, რომელიც აღმართული იქნება დროდადრო მოსალოდნელი საკვირაო კანონის ჟამს, როგორც დროშა.
The southern kingdom of Judah, is where the capital city of Jerusalem was located, and the nation, king and capital represent the “head.” Surely if you believe, you shall be established. In the relationship of the northern and southern kingdoms, Judah was the “head,” it was where the capitol was, and it is the city which the Lord chose to place His name. The northern kingdom was the “body”. Because of Solomon’s apostasy the Lord raised up adversaries against Solomon. One of those adversaries was Jeroboam, who became the first king of the divided northern kingdom of Israel.
იუდას სამხრეთ სამეფო იყო ადგილი, სადაც იერუსალიმის დედაქალაქი მდებარეობდა, და ერი, მეფე და დედაქალაქი „თავს“ განასახიერებენ. ჭეშმარიტად, თუ ირწმუნებთ, განმტკიცდებით. ჩრდილოეთისა და სამხრეთის სამეფოთა ურთიერთმიმართებაში იუდა იყო „თავი“; იქ მდებარეობდა დედაქალაქი, და ეს არის ქალაქი, რომელიც უფალმა აირჩია, რათა იქ დაემკვიდრებინა თავისი სახელი. ჩრდილოეთის სამეფო კი „სხეული“ იყო. სოლომონის განდგომილების გამო უფალმა სოლომონის წინააღმდეგ მოწინააღმდეგენი აღადგინა. ერთ-ერთი ამ მოწინააღმდეგეთაგანი იყო იერობოამი, რომელიც ისრაელის გაყოფილი ჩრდილოეთის სამეფოს პირველი მეფე გახდა.
And Jeroboam the son of Nebat, an Ephrathite of Zereda, Solomon’s servant, whose mother’s name was Zeruah, a widow woman, even he lifted up his hand against the king. And this was the cause that he lifted up his hand against the king: Solomon built Millo, and repaired the breaches of the city of David his father. And the man Jeroboam was a mighty man of valour: and Solomon seeing the young man that he was industrious, he made him ruler over all the charge of the house of Joseph. And it came to pass at that time when Jeroboam went out of Jerusalem, that the prophet Ahijah the Shilonite found him in the way; and he had clad himself with a new garment; and they two were alone in the field: And Ahijah caught the new garment that was on him, and rent it in twelve pieces: And he said to Jeroboam, Take thee ten pieces: for thus saith the Lord, the God of Israel, Behold, I will rend the kingdom out of the hand of Solomon, and will give ten tribes to thee: (But he shall have one tribe for my servant David’s sake, and for Jerusalem’s sake, the city which I have chosen out of all the tribes of Israel:)
და ნებატის ძემ იერობოამმა, ცერედელი ეფრათელმა, სოლომონის მსახურმა, რომლის დედას ერქვა ცერუა, ქვრივ ქალს, აღიმართა ხელი მეფის წინააღმდეგ. და ეს იყო მიზეზი, რის გამოც მან ხელი აღიმართა მეფის წინააღმდეგ: სოლომონმა ააშენა მილო და გაამაგრა თავისი მამის, დავითის, ქალაქის დარღვეული ადგილები. და კაცი იერობოამი იყო ძლიერი და მამაცი; და სოლომონმა, დაინახა რა, რომ ეს ახალგაზრდა კაცი ბეჯითი იყო, დაადგინა იგი იოსების სახლის მთელ სამუშაოზე ზედამხედველად. და მოხდა იმ ჟამს, როდესაც იერობოამი გამოვიდა იერუსალიმიდან, რომ გზაზე შეხვდა მას წინასწარმეტყველი ახია შილონელი; და მას ახალი სამოსელი ემოსა; და ორივენი მარტო იყვნენ ველზე. და ახიამ ხელი ჩაავლო ახალ სამოსელს, რომელიც მას ეცვა, და თორმეტ ნაწილად დახია იგი. და უთხრა იერობოამს: აიღე შენთვის ათი ნაწილი, რადგან ასე ამბობს უფალი, ისრაელის ღმერთი: აჰა, მე გამოვგლეჯ სამეფოს სოლომონის ხელიდან და მოგცემ შენ ათ ტომს: (ხოლო ერთი ტომი მას დარჩება ჩემი მსახურის, დავითის, გულისთვის და იერუსალიმის გულისთვის, იმ ქალაქისა, რომელიც მე ამოვირჩიე ისრაელის ყველა ტომიდან:)
Because that they have forsaken me, and have worshipped Ashtoreth the goddess of the Zidonians, Chemosh the god of the Moabites, and Milcom the god of the children of Ammon, and have not walked in my ways, to do that which is right in mine eyes, and to keep my statutes and my judgments, as did David his father. Howbeit I will not take the whole kingdom out of his hand: but I will make him prince all the days of his life for David my servant’s sake, whom I chose, because he kept my commandments and my statutes: But I will take the kingdom out of his son’s hand, and will give it unto thee, even ten tribes. And unto his son will I give one tribe, that David my servant may have a light alway before me in Jerusalem, the city which I have chosen me to put my name there. 1 Kings 11:26–36.
რადგან მათ მიმატოვეს მე და თაყვანი სცეს აშთორეთს, ციდონელთა ქალღმერთს, ქემოშს, მოაბელთა ღმერთს, და მილქომს, ყამონის ძეთა ღმერთს, და არ იარეს ჩემს გზებზე, რათა ექმნათ ის, რაც სწორია ჩემს თვალში, და დაეცვათ ჩემი წესდებანი და ჩემი სამართალნი, როგორც დავითმა, მისმა მამამ. მაგრამ მე არ წავართმევ მთელ სამეფოს მისი ხელიდან; არამედ მთავრად დავადგენ მას მისი სიცოცხლის ყველა დღეს დავითის, ჩემი მსახურის გულისთვის, რომელიც მე ავირჩიე, რადგან მან დაიცვა ჩემი მცნებანი და ჩემი წესდებანი. არამედ მის ძეს წავართმევ სამეფოს და მოგცემ შენ, ათ ტომსაც კი. და მის ძეს მივცემ ერთ ტომს, რათა დავითს, ჩემს მსახურს, ჰქონდეს სანთელი მუდამ ჩემს წინაშე იერუსალიმში, ქალაქში, რომელიც მე ავირჩიე ჩემთვის, რათა იქ დამედო ჩემი სახელი. 1 მეფეთა 11:26–36.
The nation that was created when Ezekiel joined the two sticks was to have “David” as king, and David ruled from Jerusalem, which is the capital city where God chose to place His name. The ten northern tribes were a symbol of the body, and Jerusalem was the symbol of the head. Because of the sins of Manasseh, Judah was carried to Babylon in captivity in 677 BC, thus beginning the scattering of the “seven times” against the southern kingdom. At that time the Lord rejected Jerusalem.
ერი, რომელიც შეიქმნა მაშინ, როცა ეზეკიელმა ორი ჯოხი გააერთიანა, უნდა ჰყოლოდა „დავითი“ მეფედ; ხოლო დავითი იერუსალიმიდან მეფობდა, იმ დედაქალაქიდან, სადაც ღმერთმა აირჩია თავისი სახელის დამკვიდრება. ათი ჩრდილოეთის ტომი სხეულის სიმბოლო იყო, ხოლო იერუსალიმი — თავისა. მენაშეს ცოდვათა გამო იუდა ძვ. წ. 677 წელს ტყვედ იქნა წაყვანილი ბაბილონში, რითაც დაიწყო „შვიდი ჟამის“ გაფანტვა სამხრეთის სამეფოს წინააღმდეგ. იმ დროს უფალმა იერუსალიმი უარყო.
Notwithstanding the Lord turned not from the fierceness of his great wrath, wherewith his anger was kindled against Judah, because of all the provocations that Manasseh had provoked him withal. And the Lord said, I will remove Judah also out of my sight, as I have removed Israel, and will cast off this city Jerusalem which I have chosen, and the house of which I said, My name shall be there. 2 Kings 23:26, 27.
მიუხედავად ამისა, უფალი არ განრიდა თავისი დიდი რისხვის მძვინვარებას, რომლითაც მისი რისხვა აღიგზნო იუდას წინააღმდეგ, მანასეს მიერ მისდა მიმართ ჩადენილი ყველა გამაღიზიანებელი საქმის გამო. და თქვა უფალმა: იუდასაც მოვიშორებ ჩემი სახის წინაშედან, როგორც ისრაელი მოვიშორე, და უარვყოფ ამ ქალაქს, იერუსალიმს, რომელიც ამოვირჩიე, და სახლს, რომლის შესახებაც ვთქვი: იქ იქნება ჩემი სახელი. 4 მეფეთა 23:26, 27.
It was in the “house” in Jerusalem where He chose to place His name, and the city and the house were cast off, but a promise was made by Zechariah that the Lord would once again choose Jerusalem.
ეს იყო იერუსალიმში მდებარე „სახლი“, სადაც მან აირჩია თავისი სახელის დამკვიდრება; და ქალაქიც და სახლიც იქნენ უარყოფილნი, მაგრამ ზაქარიას მიერ მოცემულ იქნა აღთქმა, რომ უფალი კვლავ აირჩევდა იერუსალიმს.
Then the angel of the Lord answered and said, O Lord of hosts, how long wilt thou not have mercy on Jerusalem and on the cities of Judah, against which thou hast had indignation these threescore and ten years? And the Lord answered the angel that talked with me with good words and comfortable words. So the angel that communed with me said unto me, Cry thou, saying, Thus saith the Lord of hosts; I am jealous for Jerusalem and for Zion with a great jealousy. And I am very sore displeased with the heathen that are at ease: for I was but a little displeased, and they helped forward the affliction. Therefore thus saith the Lord; I am returned to Jerusalem with mercies: my house shall be built in it, saith the Lord of hosts, and a line shall be stretched forth upon Jerusalem.
მაშინ უფლის ანგელოზმა მიუგო და თქვა: უფალო ცაბაოთ, როდემდის არ შეიწყალებ იერუსალიმს და იუდას ქალაქებს, რომელთაც რისხვით უყურებ ამ სამოცდაათი წლის განმავლობაში? და უფალმა კეთილი სიტყვებითა და სანუგეშო სიტყვებით უპასუხა ანგელოზს, რომელიც მელაპარაკებოდა. მაშინ ანგელოზმა, რომელიც მესაუბრებოდა, მითხრა: ქადაგე და თქვი: ასე ამბობს უფალი ცაბაოთი: დიდი შურით ვშურნეობ იერუსალიმისა და სიონისთვის. და ძლიერ განვურისხდი ხალხებს, რომლებიც უზრუნველად არიან; რადგან მე მცირედ განვრისხდი, ხოლო მათ ხელი შეუწყვეს უბედურებას. ამიტომ ასე ამბობს უფალი: წყალობით დავბრუნდი იერუსალიმში; ჩემი სახლი აშენდება მასში, ამბობს უფალი ცაბაოთი, და საზომი თოკი გაიჭიმება იერუსალიმზე.
Cry yet, saying, Thus saith the Lord of hosts; My cities through prosperity shall yet be spread abroad; and the Lord shall yet comfort Zion, and shall yet choose Jerusalem. Then lifted I up mine eyes, and saw, and behold four horns. And I said unto the angel that talked with me, What be these? And he answered me, These are the horns which have scattered Judah, Israel, and Jerusalem. And the Lord shewed me four carpenters. Then said I, What come these to do? And he spake, saying, These are the horns which have scattered Judah, so that no man did lift up his head: but these are come to fray them, to cast out the horns of the Gentiles, which lifted up their horn over the land of Judah to scatter it.
კვლავ იქადაგე და თქვი: ასე ამბობს ცაბაოთ უფალი: ჩემი ქალაქები კვლავ კეთილდღეობით გადაივსებიან; და უფალი კვლავ ანუგეშებს სიონს და კვლავ ამოირჩევს იერუსალიმს. მაშინ აღვაპყარი თვალნი ჩემნი, ვიხილე, და აჰა, ოთხი რქა. და ვუთხარი ანგელოზს, რომელიც მელაპარაკებოდა: ესენი რა არიან? და მან მიპასუხა: ესენი არიან ის რქები, რომელთაც გაფანტეს იუდა, ისრაელი და იერუსალიმი. და უფალმა მაჩვენა ოთხი ხელოსანი. მაშინ ვთქვი: ესენი რის გასაკეთებლად მოვიდნენ? და მან თქვა: ესენი არიან ის რქები, რომელთაც გაფანტეს იუდა ისე, რომ ვერავინ გაბედა თავის აწევა; ხოლო ესენი მოვიდნენ მათ შესაძრწუნებლად, წარმართთა რქების დასამხობად, რომელთაც იუდას ქვეყანას რქა აღუმართეს მის გასაფანტავად.
I lifted up mine eyes again, and looked, and behold a man with a measuring line in his hand. Then said I, Whither goest thou? And he said unto me, To measure Jerusalem, to see what is the breadth thereof, and what is the length thereof. And, behold, the angel that talked with me went forth, and another angel went out to meet him, And said unto him, Run, speak to this young man, saying, Jerusalem shall be inhabited as towns without walls for the multitude of men and cattle therein: For I, saith the Lord, will be unto her a wall of fire round about, and will be the glory in the midst of her. Ho, ho, come forth, and flee from the land of the north, saith the Lord: for I have spread you abroad as the four winds of the heaven, saith the Lord. Deliver thyself, O Zion, that dwellest with the daughter of Babylon. For thus saith the Lord of hosts; After the glory hath he sent me unto the nations which spoiled you: for he that toucheth you toucheth the apple of his eye.
კვლავ აღვაპყარ თვალნი ჩემნი, და ვიხილე, და აჰა, კაცი საზომი თოკით ხელში. მაშინ ვთქვი: სად მიხვალ? და მითხრა მე: იერუსალიმის გასაზომად, რათა ვნახო, რა არის მისი სიგანე და რა არის მისი სიგრძე. და აჰა, გამოვიდა ანგელოზი, რომელიც მელაპარაკებოდა, და სხვა ანგელოზიც გამოვიდა მის შესახვედრად, და უთხრა მას: გაიქეც, ელაპარაკე ამ ჭაბუკს და უთხარი: იერუსალიმი იქნება დასახლებული, როგორც უგალავნო ქალაქები, მასში ადამიანთა და პირუტყვის სიმრავლის გამო. რადგან მე, ამბობს უფალი, ვიქნები მისთვის ცეცხლის გალავანი ირგვლივ და ვიქნები დიდება მის შუაგულში. ჰოი, ჰოი, გამოდით და გაიქეცით ჩრდილოეთის ქვეყნიდან, ამბობს უფალი; რადგან ცის ოთხი ქარის მსგავსად გაგფანტეთ თქვენ, ამბობს უფალი. იხსენი თავი შენი, ჰოი სიონო, შენ, რომელიც ცხოვრობ ბაბილონის ასულთან. რადგან ასე ამბობს ცაბაოთ უფალი: დიდების შემდეგ მომავლინა მან მე იმ ხალხებთან, რომელთაც გაგძარცვეს თქვენ; რადგან ვინც თქვენ გეხებათ, მისი თვალის გუგას ეხება.
For, behold, I will shake mine hand upon them, and they shall be a spoil to their servants: and ye shall know that the Lord of hosts hath sent me. Sing and rejoice, O daughter of Zion: for, lo, I come, and I will dwell in the midst of thee, saith the Lord. And many nations shall be joined to the Lord in that day, and shall be my people: and I will dwell in the midst of thee, and thou shalt know that the Lord of hosts hath sent me unto thee. And the Lord shall inherit Judah his portion in the holy land, and shall choose Jerusalem again. Be silent, O all flesh, before the Lord: for he is raised up out of his holy habitation. Zechariah 1:12–2:13.
ვინაიდან, აჰა, მოვუქნევ ჩემს ხელს მათზე, და ისინი თავიანთ მსახურთათვის ნადავლად იქცევიან; და შეიცნობთ, რომ ცაბაოთ უფალმა მომავლინა მე. იგალობე და იხარე, სიონის ასულო, რადგან, აჰა, მოვდივარ და დავმკვიდრდები შენს შუაგულში, ამბობს უფალი. და მრავალი ერი შეუერთდება უფალს იმ დღეს და იქნება ჩემი ერი; და დავმკვიდრდები შენს შუაგულში, და შეიცნობ, რომ ცაბაოთ უფალმა მომავლინა მე შენთან. და უფალი დაიმკვიდრებს იუდას, თავის წილს წმიდა მიწაზე, და კვლავ ამოირჩევს იერუსალიმს. დადუმდი, ყოველი ხორციელი, უფლის წინაშე, რადგან აღდგა იგი თავისი წმიდა სამყოფლიდან. ზაქარია 1:12–2:13.
The promises of the Lord once again choosing Jerusalem were fulfilled when ancient Israel rebuilt Jerusalem after their captivity in Babylon, but the prophets speak more about the last days than the days in which they lived. The Lord was “raised up out of his holy temple,” on October 22, 1844, when He arose and moved from the Holy Place to the Most Holy Place, at which time “all flesh” was to “be silent” before the Lord,” for the antitypical Day of Atonement had arrived, in agreement with Habakkuk TWO-TWENTY.
უფლის დაპირებები, რომ იგი კვლავ აირჩევდა იერუსალიმს, შესრულდა მაშინ, როცა ძველმა ისრაელმა ბაბილონის ტყვეობის შემდეგ აღადგინა იერუსალიმი; მაგრამ წინასწარმეტყველები უფრო მეტად უკანასკნელ დღეებზე ლაპარაკობენ, ვიდრე იმ დღეებზე, რომლებშიც თვითონ ცხოვრობდნენ. უფალი „აღდგა თავისი წმიდა ტაძრიდან“ 1844 წლის 22 ოქტომბერს, როცა იგი აღდგა და გადავიდა წმიდიდან უწმიდესში, რა დროსაც „ყოველი ხორცი“ უნდა „დადუმებულიყო“ უფლის წინაშე, რადგან ანტიტიპური გამოსყიდვის დღე იყო დამდგარი, ჰაბაკუკის 2:20-თან თანხმობაში.
But the Lord is in his holy temple: let all the earth keep silence before him. Habakkuk 2:20.
ხოლო უფალი თავის წმიდა ტაძარშია; დუმდეს მის წინაშე მთელი ქვეყანა. აბაკუმი 2:20.
At that time, John in chapter eleven of Revelation was told to measure the temple, which Zechariah witnessed when he “lifted up” his “eyes again, and looked, and behold a man with a measuring line in his hand”. Then Zechariah said, “Whither goest thou?” And John said unto Zechariah, “To measure Jerusalem, to see what is the breadth thereof, and what is the length thereof.” The history of the rebuilding of Jerusalem after the seventy year captivity, and the history that began in 1798 but ended in rebellion when the third angel arrived in 1844, both identify the work that began on September 11, 2001.
იმ დროს, გამოცხადების მეთერთმეტე თავში იოანეს ებრძანა, გაეზომა ტაძარი, რომელიც ზაქარიამ იხილა, როდესაც მან „კვლავ აღაპყრო“ თავისი „თვალნი, და იხილა, და აჰა, კაცი საზომი ზონრით ხელში“. მაშინ ზაქარიამ თქვა: „სად მიხვალ?“ და იოანემ უთხრა ზაქარიას: „იერუსალიმის გასაზომად, რათა ვნახო, რა არის მისი სიგანე და რა არის მისი სიგრძე.“ იერუსალიმის აღდგენის ისტორია სამოცდაათწლიანი ტყვეობის შემდეგ, და ისტორია, რომელიც 1798 წელს დაიწყო, მაგრამ აჯანყებით დასრულდა, როდესაც მესამე ანგელოზი 1844 წელს მოვიდა, ორივე განსაზღვრავს იმ საქმეს, რომელიც 2001 წლის 11 სექტემბერს დაიწყო.
The southern kingdom, the city of Jerusalem, and king David are all the “head” where the character of God is to be manifested. The northern kingdom represents the “body”, and when the Lord determined to once again “have mercy on Jerusalem” and to “comfort her” and to once again “choose her”, He is identifying the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which includes the joining together of the dead dry bones of Laodicea, and thereafter the revival of those bones into a mighty army.
სამხრეთის სამეფო, ქალაქი იერუსალიმი და მეფე დავითი—all together არიან ის „თავი“, სადაც ღვთის ხასიათი უნდა გამოცხადდეს. ჩრდილოეთის სამეფო წარმოადგენს „სხეულს“, და როდესაც უფალმა განიზრახა კვლავაც „შეიწყალოს იერუსალიმი“, „ანუგეშოს იგი“ და კვლავაც „აირჩიოს იგი“, ამით იგი მიუთითებს ას ორმოცდაოთხი ათასის დაბეჭდვაზე, რაც მოიცავს ლაოდიკიის მკვდარი, გამხმარი ძვლების შეერთებას, და ამის შემდეგ იმ ძვლების გაცოცხლებას ძლიერ ლაშქრად.
That work is represented in Ezekiel chapter thirty-seven, and it is represented by the northern and southern kingdoms, which provide a simile of the work of fulfilling the covenant promise to write His law upon the hearts and minds of the one hundred and forty-four thousand. Of the two sticks, one and one only is identified as the head, and if you believe, if your eyes can perceive and your ears can understand, this identifies the other stick as the body.
ეს საქმე წარმოდგენილია ეზეკიელის ოცდამეშვიდე თავში და წარმოდგენილია ჩრდილოეთისა და სამხრეთის სამეფოებით, რომლებიც იგავს წარმოადგენენ აღთქმის იმ დაპირების აღსრულების საქმისა, რომ თავის რჯულს დაწერს ას ორმოცდაოთხი ათასის გულებსა და გონებაში. ამ ორი ჯოხიდან ერთი, და მხოლოდ ერთი, არის განსაზღვრული, როგორც თავი; და თუ გწამთ, თუ თქვენს თვალებს ძალუძთ დანახვა და თქვენს ყურებს ძალუძთ გაგება, ეს მეორე ჯოხს სხეულად წარმოაჩენს.
We will continue this study in the next article.
ამ შესწავლას მომდევნო სტატიაში გავაგრძელებთ.
“Upon the foundation that Christ Himself had laid, the apostles built the church of God. In the Scriptures the figure of the erection of a temple is frequently used to illustrate the building of the church. Zechariah refers to Christ as the Branch that should build the temple of the Lord. He speaks of the Gentiles as helping in the work: ‘They that are far off shall come and build in the temple of the Lord;’ and Isaiah declares, ‘The sons of strangers shall build up thy walls.’ Zechariah 6:12, 15; Isaiah 60:10.
საფუძველზე, რომელიც თავად ქრისტემ ჩაუყარა, მოციქულებმა ააშენეს ღვთის ეკლესია. ეკლესიის აშენების საილუსტრაციოდ წმინდა წერილში ხშირად გამოიყენება ტაძრის აღმართვის სახე. ზაქარია ქრისტეს მოიხსენიებს, როგორც რტოს, რომელმაც უნდა ააშენოს უფლის ტაძარი. იგი წარმართებსაც ამ საქმეში შემწეებად მოიხსენიებს: „შორიდან მოსულნი მოვლენ და ააშენებენ უფლის ტაძარს“; ხოლო ესაია აცხადებს: „უცხოთა ძენი ააშენებენ შენს კედლებს.“ ზაქარია 6:12, 15; ესაია 60:10.
“Writing of the building of this temple, Peter says, ‘To whom coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ.’ 1 Peter 2:4, 5.
ამ ტაძრის შენების შესახებ პეტრე ამბობს: „რომელთანაც მოსულნი, როგორც ცოცხალ ქვასთან, ადამიანთაგან უარყოფილთან, ხოლო ღვთისაგან რჩეულთან და ძვირფასთან, თქვენც, როგორც ცოცხალი ქვები, შენდებით სულიერ სახლად, წმიდა სამღვდელოებად, რათა შესწიროთ სულიერი მსხვერპლნი, იესო ქრისტეს მიერ ღვთისათვის სათნონი.“ 1 პეტრე 2:4, 5.
“In the quarry of the Jewish and the Gentile world the apostles labored, bringing out stones to lay upon the foundation. In his letter to the believers at Ephesus, Paul said, ‘Now therefore ye are no more strangers and foreigners, but fellow citizens with the saints, and of the household of God; and are built upon the foundation of the apostles and prophets, Jesus Christ Himself being the Chief Cornerstone; in whom all the building fitly framed together groweth unto an holy temple in the Lord: in whom ye also are builded together for an habitation of God through the Spirit.’ Ephesians 2:19–22.
„იუდეველთა და წარმართთა სამყაროს საბადოში მოციქულები შრომობდნენ, გამოჰქონდათ ქვები, რათა დაედოთ ისინი საძირკველზე. ეფესოში მორწმუნეთადმი თავის წერილში პავლემ თქვა: „ამიტომ, თქვენ უკვე აღარ ხართ უცხონი და ხიზნები, არამედ წმიდებთან თანაქალაქელნი და ღვთის სახლეულნი; და დაშენებულნი ხართ მოციქულთა და წინასწარმეტყველთა საძირკველზე, რომლის თავკუთხედი თვით იესო ქრისტეა; რომლის მიერ მთელი შენობა, მტკიცედ შეკავშირებული, იზრდება წმიდა ტაძრად უფალში; რომლის მიერ თქვენც ერთად შენდებით ღვთის სამკვიდრებლად სულით.“ ეფესელთა 2:19–22.
“And to the Corinthians he wrote: ‘According to the grace of God which is given unto me, as a wise master builder, I have laid the foundation, and another buildeth thereon. But let every man take heed how he buildeth thereupon. For other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ. Now if any man build upon this foundation gold, silver, precious stones, wood, hay, stubble; every man’s work shall be made manifest: for the day shall declare it, because it shall be revealed by fire; and the fire shall try every man’s work of what sort it is.” 1 Corinthians 3:10–13.
და კორინთელებს მისწერა: „ღვთის მადლის მიხედვით, რომელიც მომეცა მე, როგორც ბრძენმა ხუროთმოძღვარმა, საფუძველი დავდე, და სხვა აშენებს მასზე. მაგრამ ყველამ იფრთხილოს, როგორ აშენებს მასზე. რადგან ვერავინ დადებს სხვა საფუძველს, გარდა იმისა, რაც უკვე დადებულია, რომელიც არის იესო ქრისტე. ხოლო თუ ვინმე ამ საფუძველზე აშენებს ოქროს, ვერცხლს, ძვირფას ქვებს, ხეს, თივას, ნამჯას, ყოველი კაცის საქმე განცხადდება; რადგან დღე გამოაცხადებს მას, ვინაიდან ცეცხლით გამოცხადდება, და ცეცხლი გამოსცდის ყოველი კაცის საქმეს, თუ როგორია იგი.“ 1 კორინთელთა 3:10–13.
“The apostles built upon a sure foundation, even the Rock of Ages. To this foundation they brought the stones that they quarried from the world. Not without hindrance did the builders labor. Their work was made exceedingly difficult by the opposition of the enemies of Christ. They had to contend against the bigotry, prejudice, and hatred of those who were building upon a false foundation. Many who wrought as builders of the church could be likened to the builders of the wall in Nehemiah’s day, of whom it is written: ‘They which builded on the wall, and they that bare burdens, with those that laded, everyone with one of his hands wrought in the work, and with the other hand held a weapon.’ Nehemiah 4:17.” Acts of the Apostles, 595–597.
„მოციქულებმა აშენეს მტკიცე საფუძველზე — საუკუნეთა კლდეზე. ამ საფუძველთან მათ მიიტანეს ის ქვები, რომლებიც სამყაროდან გამოთხარეს. მშენებელნი დაბრკოლებათა გარეშე როდი შრომობდნენ. მათი საქმე უკიდურესად დამძიმებული იყო ქრისტეს მტრების წინააღმდეგობით. მათ უხდებოდათ ბრძოლა იმათ დიდმოძღვრეობასთან, წინასწარგანწყობასთან და სიძულვილთან, რომლებიც ცრუ საფუძველზე აშენებდნენ. მრავალნი, რომლებიც ეკლესიის მშენებლებად შრომობდნენ, შეიძლება შედარებულ იქნენ ნეემიას დღეებში გალავნის მშენებლებთან, რომელთა შესახებაც დაწერილია: „კედელზე მაშენებელნი და ტვირთმტვირთველნი, და მტვირთველნი — თითოეული მათგანი ერთი ხელით საქმეს აკეთებდა, მეორე ხელით კი იარაღი ეჭირა.“ ნეემია 4:17.“ მოციქულთა საქმეები, 595–597.